Table of Contents

Ksiega Rodzaju

Ksiega Wyjscia

Ksiega Kaplanska

Ksiega Liczb

Ksiega Powtórzonego Prawa

Ksiega Jozuego

Ksiega Sedziów

Ksiega Rut

Pierwsza Ksiega Samuela

Druga Ksiega Samuela

Pierwsza Ksiega Królewska

Druga Ksiega Królewska

Pierwsza Ksiega Kronik

Druga Ksiega Kronik

Ksiega Ezdrasza

Ksiega Nehemiasza

Ksiega Tobiasza

Ksiega Judyty

Ksiega Estery

Pierwsza Ksiega Machabejska

Druga Ksiega Machabejska

Ksiega Hioba

Ksiega Psalmów

Ksiega Przyslów

Ksiega Koheleta, Eklezjastesa

Piesni nad Piesniami

Ksiega Madrosci

Madrosc Syracha, Eklezjastyk

Ksiega Izajasza

Ksiega Jeremiasza

Lamentacje

Ksiega Barucha

Ksiega Ezechiela

Ksiega Daniela

Ksiega Ozeasza

Ksiega Joela

Ksiega Amosa

Ksiega Abdiasza

Ksiega Jonasza

Ksiega Micheasza

Ksiega Nahuma

Ksiega Habakuka

Ksiega Sofoniasza

Ksiega Aggeusza

Ksiega Zachariasza

Ksiega Malachiasza

Ewangelia wedlug sw. Mateusza

Ewangelia wedlug sw. Marka

Ewangelia wedlug sw. Lukasza

Ewangelia wedlug sw. Jana

Dzieje Apostolskie

List do Rzymian

Pierwszy List do Koryntian

Drugi List do Koryntian

List do Galatów

List do Efezjan

List do Filipian

List do Kolosan

Pierwszy List do Tesaloniczan

Drugi List do Tesaloniczan

Pierwszy List do Tymoteusza

Drugi List do Tymoteusza

List do Tytusa

List do Filemona

List do Hebrajczyków

List sw. Jakuba Apostola

Pierwszy List sw. Piotra Apostola

Drugi List sw. Piotra Apostola

Pierwszy List sw. Jana Apostola

Drugi List sw. Jana Apostola

Trzeci List sw. Jana Apostola

List sw. Judy Apostola

Apokalipsa sw. Jana

Pismo Święte Nowego i Starego Testamentu

Biblia Tysiąclecia cO Wydawnictwo Pallottinum

PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl)

copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski

(klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Spis treści

1 Księga Rodzaju 5

2 Księga Wyjścia 88

3 Księga Kapłańska 156

4 Księga Liczb 207

5 Księga Powtórzonego Prawa 275

6 Księga Jozuego 331

7 Księga Sędziów 371

8 Księga Rut 411

9 Pierwsza Księga Samuela 417

10 Druga Księga Samuela 469

11 Pierwsza Księga Królewska 512

12 Druga Księga Królewska 563

13 Pierwsza Księga Kronik 611

14 Druga Księga Kronik 657

15 Księga Ezdrasza 713

16 Księga Nehemiasza 730

17 Księga Tobiasza 753

1

18 Księga Judyty 773

19 Księga Estery 797

20 Pierwsza Księga Machabejska 799

21 Druga Księga Machabejska 850

22 Księga Hioba 887

23 Księga Psalmów 923

24 Księga Przysłów 1032

25 Księga Koheleta, Eklezjastesa 1063

26 Pieśni nad Pieśniami 1076

27 Księga Mądrości 1083

28 Mądrość Syracha, Eklezjastyk 1107

29 Księga Izajasza 1174

30 Księga Jeremiasza 1252

31 Lamentacje 1338

32 Księga Barucha 1345

33 Księga Ezechiela 1356

34 Księga Daniela 1437

35 Księga Ozeasza 1470

36 Księga Joela 1482

37 Księga Amosa 1487

38 Księga Abdiasza 1497

39 Księga Jonasza 1499

40 Księga Micheasza 1503

41 Księga Nahuma 1510

42 Księga Habakuka 1514

43 Księga Sofoniasza 1518

44 Księga Aggeusza 1522

45 Księga Zachariasza 1525

46 Księga Malachiasza 1539

47 Ewangelia według św. Mateusza 1544

48 Ewangelia według św. Marka 1596

49 Ewangelia według św. Łukasza 1629

50 Ewangelia według św. Jana 1684

51 Dzieje Apostolskie 1728

52 List do Rzymian 1780

53 Pierwszy List do Koryntian 1805

54 Drugi List do Koryntian 1828

55 List do Galatów 1844

56 List do Efezjan 1853

57 List do Filipian 1861

58 List do Kolosan 1867

59 Pierwszy List do Tesaloniczan 1873

60 Drugi List do Tesaloniczan 1879

61 Pierwszy List do Tymoteusza 1882

62 Drugi List do Tymoteusza 1889

63 List do Tytusa 1894

64 List do Filemona 1897

65 List do Hebrajczyków 1899

66 List św. Jakuba Apostoła 1916

67 Pierwszy List św. Piotra Apostoła 1923

68 Drugi List św. Piotra Apostoła 1930

69 Pierwszy List św. Jana Apostoła 1935

70 Drugi List św. Jana Apostoła 1942

71 Trzeci List św. Jana Apostoła 1943

72 List św. Judy Apostoła 1945

73 Apokalipsa św. Jana 1947

Księga 1

Księga Rodzaju

Rozdział 1

Rdz 1,01 Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię.

Rdz 1,02 Ziemia zaś była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią

bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami.

Rdz 1,03 Wtedy Bóg rzekł: "Niechaj się stanie światłość!" I stała się światłość. Rdz 1,04 Bóg widząc, że światłość jest dobra, oddzielił ją od ciemności. Rdz 1,05 I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą. I tak upłynął wieczór

i poranek - dzień pierwszy.

Rdz 1,06 A potem Bóg rzekł: "Niechaj powstanie sklepienie w środku wód i niechaj

ono oddzieli jedne wody od drugich!"

Rdz 1,07 Uczyniwszy to sklepienie, Bóg oddzielił wody pod sklepieniem od wód ponad

sklepieniem; a gdy tak się stało,

Rdz 1,08 Bóg nazwał to sklepienie niebem. I tak upłynął wieczór i poranek - dzień

drugi.

Rdz 1,09 A potem Bóg rzekł: "Niechaj zbiorą się wody spod nieba w jedno miejsce i

niech się ukaże powierzchnia sucha!" A gdy tak się stało,

Rdz 1,10 Bóg nazwał tę suchą powierzchnię ziemią, a zbiorowisko wód nazwał morzem.

Bóg widząc, że były dobre,

Rdz 1,11 rzekł: "Niechaj ziemia wyda rośliny zielone: trawy dające nasiona, drzewa

owocowe rodzące na ziemi według swego gatunku owoce, w których są nasio

na". I stało się tak.

Rdz 1,12 Ziemia wydała rośliny zielone: trawę dającą nasienie według swego gatunku i

drzewa rodzące owoce, w których było nasienie według ich gatunków. A Bóg

widział, że były dobre.

Rdz 1,13 I tak upłynął wieczór i poranek - dzień trzeci.

5

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 2

Rdz 1,14 A potem Bóg rzekł: "Niechaj powstaną ciała niebieskie, świecące na sklepie

niu nieba, aby oddzielały dzień od nocy, aby wyznaczały pory roku, dni i

lata;

Rdz 1,15 aby były ciałami jaśniejącymi na sklepieniu nieba i aby świeciły nad ziemią".

I stało się tak.

Rdz 1,16 Bóg uczynił dwa duże ciała jaśniejące: większe, aby rządziło dniem, i mniej

sze, aby rządziło nocą, oraz gwiazdy.

Rdz 1,17 I umieścił je Bóg na sklepieniu nieba, aby świeciły nad ziemią; Rdz 1,18 aby rządziły dniem i nocą i oddzielały światłość od ciemności. A widział Bóg,

że były dobre.

Rdz 1,19 I tak upłynął wieczór i poranek - dzień czwarty.

Rdz 1,20 Potem Bóg rzekł: "Niechaj się zaroją wody od roju istot żywych, a ptactwo

niechaj lata nad ziemią, pod sklepieniem nieba!"

Rdz 1,21 Tak stworzył Bóg wielkie potwory morskie i wszelkiego rodzaju pływające

istoty żywe, którymi zaroiły się wody, oraz wszelkie ptactwo skrzydlate róż

nego rodzaju. Bóg widząc, że były dobre,

Rdz 1,22 pobłogosławił je tymi słowami: "Bądźcie płodne i mnóżcie się, abyście zapeł

niały wody morskie, a ptactwo niechaj się rozmnaża na ziemi".

Rdz 1,23 I tak upłynął wieczór i poranek - dzień piąty.

Rdz 1,24 Potem Bóg rzekł: "Niechaj ziemia wyda istoty żywe różnego rodzaju: bydło,

zwierzęta pełzające i dzikie zwierzęta według ich rodzajów!" I stało się tak. Rdz 1,25 Bóg uczynił różne rodzaje dzikich zwierząt, bydła i wszelkich zwierząt peł

zających po ziemi. I widział Bóg, że były dobre.

Rdz 1,26 A wreszcie rzekł Bóg: "Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam.

Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad by

dłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi!" Rdz 1,27 Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stwo

rzył mężczyznę i niewiastę.

Rdz 1,28 Po czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: "Bądźcie płodni i rozmnażajcie

się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad

rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami

pełzającymi po ziemi".

Rdz 1,29 I rzekł Bóg: "Oto wam daję wszelką roślinę przynoszącą ziarno po całej zie

mi i wszelkie drzewo, którego owoc ma w sobie nasienie: dla was będą one

pokarmem.

Rdz 1,30 A dla wszelkiego zwierzęcia polnego i dla wszelkiego ptactwa w powietrzu,

i dla wszystkiego, co się porusza po ziemi i ma w sobie pierwiastek życia,

będzie pokarmem wszelka trawa zielona". I stało się tak.

Rdz 1,31 A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre. I tak upłynął

wieczór i poranek - dzień szósty.

6 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku)

(http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski

(klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 2

Rozdział 2

Rdz 2,01 W ten sposób zostały ukończone niebo i ziemia oraz wszystkie jej zastępy

[stworzeń].

Rdz 2,02 A gdy Bóg ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, od

począł dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął.

Rdz 2,03 Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym; w tym bo

wiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał stwarzając. Rdz 2,04 Oto są dzieje początków po stworzeniu nieba i ziemi. Gdy Pan Bóg uczynił

ziemię i niebo,

Rdz 2,05 nie było jeszcze żadnego krzewu polnego na ziemi, ani żadna trawa polna

jeszcze nie wzeszła - bo Pan Bóg nie zsyłał deszczu na ziemię i nie było czło

wieka, który by uprawiał ziemię

Rdz 2,06 i rów kopał w ziemi, aby w ten sposób nawadniać całą powierzchnię gleby Rdz 2,07 wtedy to Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza

tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą.

Rdz 2,08 A zasadziwszy ogród w Eden na wschodzie, Pan Bóg umieścił tam człowieka,

którego ulepił.

Rdz 2,09 Na rozkaz Pana Boga wyrosły z gleby wszelkie drzewa miłe z wyglądu i

smaczny owoc rodzące oraz drzewo życia w środku tego ogrodu i drzewo po

znania dobra i zła.

Rdz 2,10 Z Edenu zaś wypływała rzeka, aby nawadniać ów ogród, i stamtąd się roz

dzielała, dając początek czterem rzekom.

Rdz 2,11 Nazwa pierwszej - Piszon; jest to ta, która okrąża cały kraj Chawila, gdzie

się znajduje złoto.

Rdz 2,12 A złoto owej krainy jest znakomite; tam jest także wonna żywica i kamień

czerwony.

Rdz 2,13 Nazwa drugiej rzeki - Gichon; okrąża ona cały kraj - Kusz. Rdz 2,14 Nazwa rzeki trzeciej - Chiddekel; płynie ona na wschód od Aszszuru. Rzeka

czwarta - to Perat.

Rdz 2,15 Pan Bóg wziął zatem człowieka i umieścił go w ogrodzie Eden, aby uprawiał

go i doglądał.

Rdz 2,16 A przy tym Pan Bóg dał człowiekowi taki rozkaz: "Z wszelkiego drzewa tego

ogrodu możesz spożywać według upodobania;

Rdz 2,17 ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz,

niechybnie umrzesz".

Rdz 2,18 Potem Pan Bóg rzekł: "Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam, uczynię mu

zatem odpowiednią dla niego pomoc".

Rdz 2,19 Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta lądowe i wszelkie ptaki powietrzne, Pan

Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby przekonać się, jaką on da im nazwę.

7 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku)

(http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski

(klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 3

Każde jednak zwierzę, które określił mężczyzna, otrzymało nazwę "istota ży

wa".

Rdz 2,20 I tak mężczyzna dał nazwy wszelkiemu bydłu, ptakom powietrznym i wszel

kiemu zwierzęciu polnemu, ale nie znalazła się pomoc odpowiednia dla męż

czyzny.

Rdz 2,21 Wtedy to Pan sprawił, że mężczyzna pogrążył się w głębokim śnie, i gdy spał

wyjął jedno z jego żeber, a miejsce to zapełnił ciałem.

Rdz 2,22 Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę. A

gdy ją przyprowadził do mężczyzny,

Rdz 2,23 mężczyzna powiedział: "Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mego

ciała! Ta będzie się zwała niewiastą, bo ta z mężczyzny została wzięta". Rdz 2,24 Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą

żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem.

Rdz 2,25 Chociaż mężczyzna i jego żona byli nadzy, nie odczuwali wobec siebie wstydu.

Rozdział 3

Rdz 3,01 A wąż był bardziej przebiegły niż wszystkie zwierzęta lądowe, które Pan Bóg

stworzył. On to rzekł do niewiasty: "Czy rzeczywiście Bóg powiedział: Nie

jedzcie owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu?"

Rdz 3,02 Niewiasta odpowiedziała wężowi: "Owoce z drzew tego ogrodu jeść możemy, Rdz 3,03 tylko o owocach z drzewa, które jest w środku ogrodu, Bóg powiedział: Nie

wolno wam jeść z niego, a nawet go dotykać, abyście nie pomarli". Rdz 3,04 Wtedy rzekł wąż do niewiasty: "Na pewno nie umrzecie! Rdz 3,05 Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i

tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło".

Rdz 3,06 Wtedy niewiasta spostrzegła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia, że

jest ono rozkoszą dla oczu i że owoce tego drzewa nadają się do zdobycia wie

dzy. Zerwała zatem z niego owoc, skosztowała i dała swemu mężowi, który

był z nią: a on zjadł.

Rdz 3,07 A wtedy otworzyły się im obojgu oczy i poznali, że są nadzy; spletli więc

gałązki figowe i zrobili sobie przepaski.

Rdz 3,08 Gdy zaś mężczyzna i jego żona usłyszeli kroki Pana Boga przechadzającego

się po ogrodzie, w porze kiedy był powiew wiatru, skryli się przed Panem

Bogiem wśród drzew ogrodu.

Rdz 3,09 Pan Bóg zawołał na mężczyznę i zapytał go: "Gdzie jesteś?" Rdz 3,10 On odpowiedział: "Usłyszałem Twój głos w ogrodzie, przestraszyłem się, bo

jestem nagi, i ukryłem się".

Rdz 3,11 Rzekł Bóg: "Któż ci powiedział, że jesteś nagi? Czy może zjadłeś z drzewa,

8 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku)

(http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski

(klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 4

z którego ci zakazałem jeść?"

Rdz 3,12 Mężczyzna odpowiedział: "Niewiasta, którą postawiłeś przy mnie, dała mi

owoc z tego drzewa i zjadłem".

Rdz 3,13 Wtedy Pan Bóg rzekł do niewiasty: "Dlaczego to uczyniłaś?" Niewiasta od

powiedziała: "Wąż mnie zwiódł i zjadłam".

Rdz 3,14 Wtedy Pan Bóg rzekł do węża: "Ponieważ to uczyniłeś, bądź przeklęty wśród

wszystkich zwierząt domowych i polnych; na brzuchu będziesz się czołgał i

proch będziesz jadł po wszystkie dni twego istnienia.

Rdz 3,15 Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, pomiędzy potomstwo

twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę". Rdz 3,16 Do niewiasty powiedział: "Obarczę cię niezmiernie wielkim trudem twej brze

mienności, w bólu będziesz rodziła dzieci, ku twemu mężowi będziesz kiero

wała swe pragnienia, on zaś będzie panował nad tobą".

Rdz 3,17 Do mężczyzny zaś [Bóg] rzekł: "Ponieważ posłuchałeś swej żony i zjadłeś z

drzewa, co do którego dałem ci rozkaz w słowach: Nie będziesz z niego jeść

przeklęta niech będzie ziemia z twego powodu: w trudzie będziesz zdobywał

od niej pożywienie dla siebie po wszystkie dni twego życia.

Rdz 3,18 Cierń i oset będzie ci ona rodziła, a przecież pokarmem twym są płody roli. Rdz 3,19 W pocie więc oblicza twego będziesz musiał zdobywać pożywienie, póki nie

wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się

obrócisz!

Rdz 3,20 Mężczyzna dał swej żonie imię Ewa, bo ona stała się matką wszystkich żyją

cych.

Rdz 3,21 Pan Bóg sporządził dla mężczyzny i dla jego żony odzienie ze skór i przy

odział ich.

Rdz 3,22 Po czym Pan Bóg rzekł: "Oto człowiek stał się taki jak My: zna dobro i

zło; niechaj teraz nie wyciągnie przypadkiem ręki, aby zerwać owoc także z

drzewa życia, zjeść go i żyć na wieki".

Rdz 3,23 Dlatego Pan Bóg wydalił go z ogrodu Eden, aby uprawiał tę ziemię, z której

został wzięty.

Rdz 3,24 Wygnawszy zaś człowieka, Bóg postawił przed ogrodem Eden cherubów i

połyskujące ostrze miecza, aby strzec drogi do drzewa życia.

Rozdział 4

Rdz 4,01 Mężczyzna zbliżył się do swej żony Ewy. A ona poczęła i urodziła Kaina, i

rzekła: "Otrzymałam mężczyznę od Pana".

Rdz 4,02 A potem urodziła jeszcze Abla, jego brata. Abel był pasterzem trzód, a Kain

uprawiał rolę.

9 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku)

(http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski

(klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 4

Rdz 4,03 Gdy po niejakim czasie Kain składał dla Pana w ofierze płody roli, Rdz 4,04 zaś Abel składał również pierwociny ze swej trzody i z ich tłuszczu, Pan

wejrzał na Abla i na jego ofiarę;

Rdz 4,05 na Kaina zaś i na jego ofiarę nie chciał patrzeć. Smuciło to Kaina bardzo i

chodził z ponurą twarzą.

Rdz 4,06 Pan zapytał Kaina: "Dlaczego jesteś smutny i dlaczego twarz twoja jest po

nura?

Rdz 4,07 Przecież gdybyś postępował dobrze, miałbyś twarz pogodną; jeżeli zaś nie

będziesz dobrze postępował, grzech leży u wrót i czyha na ciebie, a przecież

ty masz nad nim panować".

Rdz 4,08 Rzekł Kain do Abla, brata swego: "Chodźmy na pole". A gdy byli na polu,

Kain rzucił się na swego brata Abla i zabił go.

Rdz 4,09 Wtedy Bóg zapytał Kaina: "Gdzie jest brat twój, Abel?" On odpowiedział:

"Nie wiem. Czyż jestem stróżem brata mego?"

Rdz 4,10 Rzekł Bóg: "Cóżeś uczynił? Krew brata twego głośno woła ku mnie z ziemi! Rdz 4,11 Bądź więc teraz przeklęty na tej roli, która rozwarła swą paszczę, aby wchło

nąć krew brata twego, przelaną przez ciebie.

Rdz 4,12 Gdy rolę tę będziesz uprawiał, nie da ci już ona więcej plonu. Tułaczem i

zbiegiem będziesz na ziemi!"

Rdz 4,13 Kain rzekł do Pana: "Zbyt wielka jest kara moja, abym mógł ją znieść. Rdz 4,14 Skoro mnie teraz wypędzasz z tej roli, i mam się ukrywać przed tobą, i być

tułaczem i zbiegiem na ziemi, każdy, kto mnie spotka, będzie mógł mnie za

bić!"

Rdz 4,15 Ale Pan mu powiedział: "O, nie! Ktokolwiek by zabił Kaina, siedmiokrotną

pomstę poniesie!" Dał też Pan znamię Kainowi, aby go nie zabił, ktokolwiek

go spotka.

Rdz 4,16 Po czym Kain odszedł od Pana i zamieszkał w kraju Nod, na wschód od

Edenu.

Rdz 4,17 Kain zbliżył się do swej żony, a ona poczęła i urodziła Henocha. Gdy Kain

zbudował miasto, nazwał je imieniem swego syna: Henoch.

Rdz 4,18 Henoch był ojcem Irada, Irad ojcem Mechujaela, a Mechujael ojcem Metu

szaela, Metuszael zaś Lameka.

Rdz 4,19 Lamek wziął sobie dwie żony. Imię jednej było Ada, a drugiej - Silla. Rdz 4,20 Ada urodziła Jabala; on to był praojcem mieszkających pod namiotami i

pasterzy.

Rdz 4,21 Brat jego nazywał się Jubal; od niego to pochodzą wszyscy grający na cytrze

i na flecie.

Rdz 4,22 Silla - ona też urodziła Tubal-Kaina; był on kowalem, sporządzającym wszel

kie narzędzia z brązu i z żelaza. Siostrą Tubal-Kaina była Naama. Rdz 4,23 Lamek rzekł do swych żon, Ady i Silli: "Słuchajcie, co wam powiem, żony

Lameka. Nastawcie ucha na moje słowa: Gotów jestem zabić człowieka doro

10 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 5

słego, jeśli on mnie zrani, i dziecko - jeśli mi zrobi siniec!

Rdz 4,24 Jeżeli Kain miał być pomszczony siedmiokrotnie, to Lamek siedemdziesiąt

siedem razy!"

Rdz 4,25 Adam raz jeszcze zbliżył się do swej żony i ta urodziła mu syna, któremu

dała imię Set, "gdyż - jak mówiła - dał mi Bóg potomka innego w zamian za

Abla, którego zabił Kain".

Rdz 4,26 Setowi również urodził się syn; Set dał mu imię Enosz. Wtedy zaczęto wzywać

imienia Pana.

Rozdział 5

Rdz 5,01 Oto rodowód potomków Adama. Gdy Bóg stworzył człowieka, na podobień

stwo Boga stworzył go;

Rdz 5,02 stworzył mężczyznę i niewiastę, pobłogosławił ich i dał im nazwę "ludzie",

wtedy gdy ich stworzył.

Rdz 5,03 Gdy Adam miał sto trzydzieści lat, urodził mu się syn, podobny do niego

jako jego obraz, i dał mu na imię Set.

Rdz 5,04 A po urodzeniu się Seta żył Adam osiemset lat i miał synów oraz córki. Rdz 5,05 Ogólna liczba lat, które Adam przeżył, była dziewięćset trzydzieści. I umarł. Rdz 5,06 Gdy Set miał sto pięć lat, urodził mu się syn Enosz.

Rdz 5,07 A po urodzeniu się Enosza żył osiemset siedem lat i miał synów oraz córki. Rdz 5,08 I umarł Set, przeżywszy ogółem dziewięćset dwanaście lat. Rdz 5,09 Gdy Enosz miał dziewięćdziesiąt lat, urodził mu się syn Kenan. Rdz 5,10 I żył Enosz po urodzeniu się Kenana osiemset piętnaście lat, i miał synów

oraz córki.

Rdz 5,11 Enosz umarł, przeżywszy ogółem dziewięćset pięć lat. Rdz 5,12 Gdy Kenan miał lat siedemdziesiąt, urodził mu się Mahalaleel. Rdz 5,13 A po urodzeniu mu się Mahalaleela żył Kenan osiemset czterdzieści lat i miał

synów i córki.

Rdz 5,14 I gdy Kenan przeżył ogółem dziewięćset dziesięć lat, umarł. Rdz 5,15 Gdy Mahalaleel miał sześćdziesiąt pięć lat, urodził mu się syn Jered. Rdz 5,16 A po urodzeniu się Jereda żył osiemset trzydzieści lat i miał synów i córki. Rdz 5,17 Gdy Mahalaleel miał ogółem osiemset dziewięćdziesiąt pięć lat, umarł. Rdz 5,18 Gdy Jered miał sto sześćdziesiąt dwa lata, urodził mu się syn Henoch. Rdz 5,19 A po urodzeniu się Henocha Jered żył osiemset lat i miał synów i córki. Rdz 5,20 Jered przeżył ogółem dziewięćset sześćdziesiąt dwa lata, i umarł. Rdz 5,21 Gdy Henoch miał sześćdziesiąt pięć lat, urodził mu się syn Metuszelach. Rdz 5,22 Henoch po urodzeniu się Metuszelacha żył w przyjaźni z Bogiem trzysta lat

i miał synów i córki.

11 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 6

Rdz 5,23 Ogólna liczba lat życia Henocha: trzysta sześćdziesiąt pięć. Rdz 5,24 Żył więc Henoch w przyjaźni z Bogiem, a następnie znikł, bo zabrał go Bóg. Rdz 5,25 Gdy Metuszelach miał sto osiemdziesiąt siedem lat, urodził mu się syn La

mek.

Rdz 5,26 Po urodzeniu się Lameka żył jeszcze siedemset osiemdziesiąt dwa lata i miał

synów i córki.

Rdz 5,27 Metuszelach umarł mając ogółem dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć lat. Rdz 5,28 Gdy Lamek miał sto osiemdziesiąt dwa lata, urodził mu się syn. Rdz 5,29 A dając mu imię Noe, powiedział: "Ten niechaj nam będzie pociechą w naszej

pracy i trudzie rąk naszych na ziemi, którą Pan przeklął".

Rdz 5,30 Lamek po urodzeniu się Noego żył pięćset dziewięćdziesiąt pięć lat i miał

synów i córki.

Rdz 5,31 Umierając Lamek miał ogółem siedemset siedemdziesiąt siedem lat. Rdz 5,32 A gdy Noe miał pięćset lat, urodzili mu się: Sem, Cham i Jafet.

Rozdział 6

Rdz 6,01 A kiedy ludzie zaczęli się mnożyć na ziemi, rodziły im się córki. Rdz 6,02 Synowie Boga, widząc, że córki człowiecze są piękne, brali je sobie za żony,

wszystkie, jakie im się tylko podobały.

Rdz 6,03 Wtedy Bóg rzekł: "Nie może pozostawać duch mój w człowieku na zawsze,

gdyż człowiek jest istotą cielesną: niechaj więc żyje tylko sto dwadzieścia

lat".

Rdz 6,04 A w owych czasach byli na ziemi giganci; a także później, gdy synowie Boga

zbliżali się do córek człowieczych, te im rodziły. Byli to więc owi mocarze,

mający sławę w owych dawnych czasach.

Rdz 6,05 Kiedy zaś Pan widział, że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi i że uspo

sobienie ich jest wciąż złe,

Rdz 6,06 żałował, że stworzył ludzi na ziemi, i zasmucił się.

Rdz 6,07 Wreszcie Pan rzekł: "Zgładzę ludzi, których stworzyłem, z powierzchni ziemi:

ludzi, bydło, zwierzęta pełzające i ptaki powietrzne, bo żal mi, że ich stwo

rzyłem".

Rdz 6,08 [Tylko] Noego Pan darzył życzliwością.

Rdz 6,09 Oto dzieje Noego. Noe, człowiek prawy, wyróżniał się nieskazitelnością wśród

współczesnych sobie ludzi; w przyjaźni z Bogiem żył Noe.

Rdz 6,10 A Noe był ojcem trzech synów: Sema, Chama i Jafeta. Rdz 6,11 Ziemia została skażona w oczach Boga.

Rdz 6,12 Gdy Bóg widział, iż ziemia jest skażona, że wszyscy ludzie postępują na ziemi

niegodziwie,

12 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 7

Rdz 6,13 rzekł do Noego: "Postanowiłem położyć kres istnieniu wszystkich ludzi, bo

ziemia jest pełna wykroczeń przeciw mnie; zatem zniszczę ich wraz z ziemią. Rdz 6,14 Ty zaś zbuduj sobie arkę z drzewa żywicznego, uczyń w arce przegrody i

powlecz ją smołą wewnątrz i zewnątrz.

Rdz 6,15 A oto, jak masz ją wykonać: długość arki - trzysta łokci, pięćdziesiąt łokci

jej szerokość i wysokość jej - trzydzieści łokci.

Rdz 6,16 Nakrycie arki, przepuszczające światło, sporządzisz na łokieć wysokie i zro

bisz wejście do arki w jej bocznej ścianie; uczyń przegrody: dolną, drugą i

trzecią.

Rdz 6,17 Ja zaś sprowadzę na ziemię potop, aby zniszczyć wszelką istotę pod niebem,

w której jest tchnienie życia; wszystko, co istnieje na ziemi, wyginie, Rdz 6,18 ale z tobą zawrę przymierze. Wejdź przeto do arki z synami twymi, z żoną i

z żonami twych synów.

Rdz 6,19 Spośród wszystkich istot żyjących wprowadź do arki po parze, samca i sami

cę, aby ocalały wraz z tobą od zagłady.

Rdz 6,20 Z każdego gatunku ptactwa, bydła i zwierząt pełzających po ziemi po parze;

niechaj wejdą do ciebie, aby nie wyginęły.

Rdz 6,21 A ty nabierz sobie wszelkiej żywności - wszystkiego, co nadaje się do jedzenia

- i zgromadź u siebie, aby była na pokarm dla ciebie i na paszę dla zwierząt". Rdz 6,22 I Noe wykonał wszystko tak, jak Bóg polecił mu uczynić.

Rozdział 7

Rdz 7,01 A potem Pan rzekł do Noego: "Wejdź wraz z całą twą rodziną do arki, bo

przekonałem się, że tylko ty jesteś wobec mnie prawy wśród tego pokolenia. Rdz 7,02 Z wszelkich zwierząt czystych weź z sobą siedem samców i siedem samic, ze

zwierząt zaś nieczystych po jednej parze: samca i samicę;

Rdz 7,03 również i z ptactwa - po siedem samców i po siedem samic, aby w ten sposób

zachować ich potomstwo dla całej ziemi.

Rdz 7,04 Bo za siedem dni spuszczę na ziemię deszcz, który będzie padał czterdzieści

dni i czterdzieści nocy, aby wyniszczyć wszystko, co istnieje na powierzchni

ziemi - cokolwiek stworzyłem".

Rdz 7,05 I spełnił Noe wszystko tak, jak mu Pan polecił.

Rdz 7,06 Noe miał sześćset lat, gdy nastał potop na ziemi.

Rdz 7,07 Noe wszedł z synami, z żoną i z żonami swych synów do arki, aby schronić

się przed wodami potopu.

Rdz 7,08 Ze zwierząt czystych i nieczystych, z ptactwa i ze wszystkiego, co pełza po

ziemi,

Rdz 7,09 po dwie sztuki, samiec i samica, weszły do Noego, do arki, tak jak mu Bóg

13 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 8

rozkazał.

Rdz 7,10 A gdy upłynęło siedem dni, wody potopu spadły na ziemię. Rdz 7,11 W roku sześćsetnym życia Noego, w drugim miesiącu roku, siedemnastego

dnia miesiąca, w tym właśnie dniu trysnęły z hukiem wszystkie źródła Wiel

kiej Otchłani i otworzyły się upusty nieba;

Rdz 7,12 przez czterdzieści dni i przez czterdzieści nocy padał deszcz na ziemię. Rdz 7,13 I właśnie owego dnia Noe oraz jego synowie, Sem, Cham, Jafet, żona Noego

i trzy żony jego synów weszli do arki,

Rdz 7,14 a wraz z nimi wszelkie gatunki zwierząt, bydła, zwierząt pełzających po zie

mi, wszelkiego ptactwa "i istot ze skrzydłami".

Rdz 7,15 Wszelkie istoty, w których było tchnienie życia, weszły po parze do Noego

do arki.

Rdz 7,16 Gdy już weszły do arki samiec i samica każdej istoty żywej, jak Bóg rozkazał

Noemu, Pan zamknął za nim [drzwi].

Rdz 7,17 A potop trwał na ziemi czterdzieści dni i wody wezbrały, i podniosły arkę

ponad ziemię.

Rdz 7,18 Kiedy przybywało coraz więcej wody i poziom jej podniósł się wysoko ponad

ziemią, arka płynęła po powierzchni wód.

Rdz 7,19 Wody bowiem podnosiły się coraz bardziej nad ziemię, tak że zakryły wszyst

kie góry wysokie, które były pod niebem.

Rdz 7,20 Wody się więc podniosły na piętnaście łokci ponad góry i zakryły je. Rdz 7,21 Wszystkie istoty poruszające się na ziemi z ptactwa, bydła i innych zwierząt

i z wszelkich jestestw, których było wielkie mnóstwo na ziemi, wyginęły wraz

ze wszystkimi ludźmi.

Rdz 7,22 Wszystkie istoty, w których nozdrzach było ożywiające tchnienie życia, wszyst

kie, które żyły na lądzie, zginęły.

Rdz 7,23 I tak Bóg wygubił doszczętnie wszystko, co istniało na ziemi, od człowieka

do bydła, zwierząt pełzających i ptactwa powietrznego; wszystko zostało do

szczętnie wytępione z ziemi. Pozostał tylko Noe i to, co z nim było w arce. Rdz 7,24 A wody stale się podnosiły na ziemi przez sto pięćdziesiąt dni.

Rozdział 8

Rdz 8,01 Ale Bóg, pamiętając o Noem, o wszystkich istotach żywych i o wszystkich

zwierzętach, które z nim były w arce, sprawił, że powiał wiatr nad całą zie

mią i wody zaczęły opadać.

Rdz 8,02 Zamknęły się bowiem zbiorniki Wielkiej Otchłani tak, że deszcz przestał pa

dać z nieba.

Rdz 8,03 Wody ustępowały z ziemi powoli, lecz nieustannie, i po upływie stu pięćdzie

14 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 9

sięciu dni się obniżyły.

Rdz 8,04 Miesiąca siódmego, siedemnastego dnia miesiąca arka osiadła na górach Ara

rat.

Rdz 8,05 Woda wciąż opadała aż do miesiąca dziesiątego. W pierwszym dniu miesiąca

dziesiątego ukazały się szczyty gór.

Rdz 8,06 A po czterdziestu dniach Noe, otworzywszy okno arki, które przedtem uczy

nił,

Rdz 8,07 wypuścił kruka; ale ten wylatywał i zaraz wracał, dopóki nie wyschła woda

na ziemi.

Rdz 8,08 Potem wypuścił z arki gołębicę, aby się przekonać, czy ustąpiły wody z po

wierzchni ziemi.

Rdz 8,09 Gołębica, nie znalazłszy miejsca, gdzie by mogła usiąść, wróciła do arki,

bo jeszcze była woda na całej powierzchni ziemi; Noe, wyciągnąwszy rękę,

schwytał ją i zabrał do arki.

Rdz 8,10 Przeczekawszy zaś jeszcze siedem dni, znów wypuścił z arki gołębicę Rdz 8,11 i ta wróciła do niego pod wieczór, niosąc w dziobie świeży listek z drzewa

oliwnego. Poznał więc Noe, że woda na ziemi opadła.

Rdz 8,12 I czekał jeszcze siedem dni, po czym wypuścił znów gołębicę, ale ona już nie

powróciła do niego.

Rdz 8,13 W sześćset pierwszym roku, w miesiącu pierwszym, w pierwszym dniu mie

siąca wody wyschły na ziemi, i Noe, zdjąwszy dach arki, zobaczył, że po

wierzchnia ziemi jest już prawie sucha.

Rdz 8,14 A kiedy w miesiącu drugim, w dniu dwudziestym siódmym ziemia wyschła, Rdz 8,15 Bóg przemówił do Noego tymi słowami:

Rdz 8,16 "Wyjdź z arki wraz z żoną, synami i z żonami twych synów. Rdz 8,17 Wyprowadź też z sobą wszystkie istoty żywe: z ptactwa, bydła i zwierząt

pełzających po ziemi; niechaj rozejdą się po ziemi, niech będą płodne i niech

się rozmnażają".

Rdz 8,18 Noe wyszedł więc z arki wraz z synami, żoną i z żonami swych synów. Rdz 8,19 Wyszły też z arki wszelkie zwierzęta: różne gatunki zwierząt pełzających po

ziemi i ptactwa, wszystko, co się porusza na ziemi.

Rdz 8,20 Noe zbudował ołtarz dla Pana i wziąwszy ze wszystkich zwierząt czystych i

z ptaków czystych złożył je w ofierze całopalnej na tym ołtarzu. Rdz 8,21 Gdy Pan poczuł miłą woń, rzekł do siebie: "Nie będę już więcej złorzeczył

ziemi ze względu na ludzi, bo usposobienie człowieka jest złe już od młodości.

Przeto już nigdy nie zgładzę wszystkiego, co żyje, jak to uczyniłem. Rdz 8,22 Będą zatem istniały, jak długo trwać będzie ziemia: siew i żniwo, mróz i upał,

lato i zima, dzień i noc".

15 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 9

Rozdział 9

Rdz 9,01 Po czym Bóg pobłogosławił Noego i jego synów, mówiąc do nich: "Bądźcie

płodni i mnóżcie się, abyście zaludnili ziemię.

Rdz 9,02 Wszelkie zaś zwierzę na ziemi i wszelkie ptactwo powietrzne niechaj się was

boi i lęka. Wszystko, co się porusza na ziemi i wszystkie ryby morskie zostały

oddane wam we władanie.

Rdz 9,03 Wszystko, co się porusza i żyje, jest przeznaczone dla was na pokarm, tak

jak rośliny zielone, daję wam wszystko.

Rdz 9,04 Nie wolno wam tylko jeść mięsa z krwią życia.

Rdz 9,05 Upomnę się o waszą krew przez wzgląd na wasze życie - upomnę się o nią u

każdego zwierzęcia. Upomnę się też u człowieka o życie człowieka i u każdego

- o życie brata.

Rdz 9,06 [Jeśli] kto przeleje krew ludzką, przez ludzi ma być przelana krew jego, bo

człowiek został stworzony na obraz Boga.

Rdz 9,07 Wy zaś bądźcie płodni i mnóżcie się; zaludniajcie ziemię i miejcie nad nią

władzę".

Rdz 9,08 Potem Bóg tak rzekł do Noego i do jego synów:

Rdz 9,09 "Ja, Ja zawieram przymierze z wami i z waszym potomstwem, które po was

będzie;

Rdz 9,10 z wszelką istotą żywą, która jest z wami: z ptactwem, ze zwierzętami do

mowymi i polnymi, jakie są przy was, ze wszystkimi, które wyszły z arki, z

wszelkim zwierzęciem na ziemi.

Rdz 9,11 Zawieram z wami przymierze, tak iż nigdy już nie zostanie zgładzona wodami

potopu żadna istota żywa i już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię". Rdz 9,12 Po czym Bóg dodał: "A to jest znak przymierza, które ja zawieram z wami i

każdą istotą żywą, jaka jest z wami, na wieczne czasy:

Rdz 9,13 Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a ziemią. Rdz 9,14 A gdy rozciągnę obłoki nad ziemią i gdy ukaże się ten łuk na obłokach, Rdz 9,15 wtedy wspomnę na moje przymierze, które zawarłem z wami i z wszelką

istotą żywą, z każdym człowiekiem; i nie będzie już nigdy wód potopu na

zniszczenie żadnego jestestwa.

Rdz 9,16 Gdy zatem będzie ten łuk na obłokach, patrząc na niego, wspomnę na przy

mierze wieczne między mną a wszelką istotą żyjącą w każdym ciele, które

jest na ziemi".

Rdz 9,17 Rzekł Bóg do Noego: "To jest znak przymierza, które zawarłem między Mną

a wszystkimi istotami, jakie są na ziemi".

Rdz 9,18 Synami Noego, którzy wyszli z arki, byli Sem, Cham i Jafet. Cham był ojcem

Kanaana.

Rdz 9,19 Ci trzej byli synami Noego i od nich to zaludniła się cała ziemia.

16 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 10

Rdz 9,20 Noe był rolnikiem i on to pierwszy zasadził winnicę.

Rdz 9,21 Gdy potem napił się wina, odurzył się [nim] i leżał nagi w swym namiocie. Rdz 9,22 Cham, ojciec Kanaana, ujrzawszy nagość swego ojca, powiedział o tym dwu

swym braciom, którzy byli poza namiotem.

Rdz 9,23 Wtedy Sem i Jafet wzięli płaszcz i trzymając go na ramionach weszli tyłem

do namiotu i przykryli nagość swego ojca; twarzy zaś swych nie odwracali,

aby nie widzieć nagości swego ojca.

Rdz 9,24 Kiedy Noe obudził się po odurzeniu winem i dowiedział się, co uczynił mu

jego młodszy syn,

Rdz 9,25 rzekł: "Niech będzie przeklęty Kanaan! Niech będzie najniższym sługą swych

braci!"

Rdz 9,26 A potem dodał: "Niech będzie błogosławiony Pan, Bóg Sema! Niech Kanaan

będzie sługą Sema!

Rdz 9,27 Niech Bóg da i Jafetowi dużą przestrzeń i niech on zamieszka w namiotach

Sema, a Kanaan niech będzie mu sługą".

Rdz 9,28 Noe żył po potopie trzysta pięćdziesiąt lat.

Rdz 9,29 I umarł Noe w wieku lat dziewięciuset pięćdziesięciu.

Rozdział 10

Rdz 10,01 Oto potomstwo synów Noego: Sema, Chama i Jafeta. Po potopie urodzili się

im następujący synowie:

Rdz 10,02 Synowie Jafeta: Gomer, Magog, Madaj, Jawan, Tubal, Meszek i Tiras. Rdz 10,03 Synowie Gomera: Aszkanaz, Rifat i Togarma.

Rdz 10,04 Synowie Jawana: Elisza i Tarszisz, Kittim i Dodanim. Rdz 10,05 Od nich pochodzą mieszkańcy wybrzeży i wysp, podzieleni według swych

krajów i swego języka, według szczepów i według narodów.

Rdz 10,06 Synowie Chama: Kusz, Misraim, Put i Kanaan.

Rdz 10,07 Synowie Kusza: Seba, Chawila, Sabta, Rama i Sabteka. Synowie Ramy: Saba

i Dedan.

Rdz 10,08 Kusz zaś zrodził Nimroda, który był pierwszym mocarzem na ziemi. Rdz 10,09 Był on też najsławniejszym na ziemi myśliwym. Stąd powstało przysłowie:

"Dzielny jak Nimrod, najsławniejszy na ziemi myśliwy".

Rdz 10,10 On to pierwszy panował w Babelu, w Erek, w Akkad i w Kalne, w kraju

Szinear.

Rdz 10,11 Wyszedłszy z tego kraju do Aszszuru, zbudował Niniwę, Rechobot-Ir, Kalach Rdz 10,12 i Resan, wielkie miasto pomiędzy Niniwą a Kalach.

Rdz 10,13 Misraim miał jako potomstwo: Ludim, Anamim, Lehabim, Naftuchim, Rdz 10,14 Patrusim i Kasluchim, od których pochodzą Filistyni i Kaftoryci.

17 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 11

Rdz 10,15 Kanaan zaś miał synów: pierworodnego Sydona i Cheta. Rdz 10,16 A ponadto: Jebusytów, Amorytów, Girgaszytów,

Rdz 10,17 Chiwwitów, Arkitów, Sinitów,

Rdz 10,18 Arwadytów, Semarytów i Chamatytów. A potem szczepy kananejskie rozpro

szyły się.

Rdz 10,19 Granica Kananejczyków biegła od Sydonu w kierunku Geraru aż do Gazy, a

potem w kierunku Sodomy, Gomory, Admy i Seboim - aż do Leszy. Rdz 10,20 Są to potomkowie Chama według ich szczepów, języków, krajów i narodów. Rdz 10,21 Również Semowi, praojcu wszystkich Hebrajczyków i starszemu bratu Jafeta,

urodzili się [synowie].

Rdz 10,22 Synowie Sema: Elam, Aszszur, Arpachszad, Lud i Aram. Rdz 10,23 Synowie Arama: Us, Chul, Geter i Masz.

Rdz 10,24 Arpachszad był ojcem Szelacha, a Szelach Ebera.

Rdz 10,25 Eberowi urodzili się dwaj synowie; imię jednego Peleg, gdyż za jego czasów

ludzkość się podzieliła, imię zaś jego brata - Joktan.

Rdz 10,26 Joktan był ojcem Almodada, Szelefa, Chasarmaweta, Jeracha, Rdz 10,27 Hadorama, Uzala, Dikli,

Rdz 10,28 Obala, Abimaela, Saby,

Rdz 10,29 Ofira, Chawili i Jobaba. Ci wszyscy byli synami Joktana. Rdz 10,30 Obszar, na którym mieszkali, rozciągał się od Meszy w kierunku Sefar aż do

wyżyny wschodniej.

Rdz 10,31 Oto synowie Sema według szczepów, języków, krajów i narodów. Rdz 10,32 Oto szczepy synów Noego według ich pokrewieństwa i według narodów. Od

nich to wywodzą się ludy na ziemi po potopie.

Rozdział 11

Rdz 11,01 Mieszkańcy całej ziemi mieli jedną mowę, czyli jednakowe słowa. Rdz 11,02 A gdy wędrowali ze wschodu, napotkali równinę w kraju Szinear i tam za

mieszkali.

Rdz 11,03 I mówili jeden do drugiego: "Chodźcie, wyrabiajmy cegłę i wypalmy ją w

ogniu". A gdy już mieli cegłę zamiast kamieni i smołę zamiast zaprawy mu

rarskiej,

Rdz 11,04 rzekli: "Chodźcie, zbudujemy sobie miasto i wieżę, której wierzchołek będzie

sięgał nieba, i w ten sposób uczynimy sobie znak, abyśmy się nie rozproszyli

po całej ziemi".

Rdz 11,05 A Pan zstąpił z nieba, by zobaczyć to miasto i wieżę, które budowali ludzie, Rdz 11,06 i rzekł: "Są oni jednym ludem i wszyscy mają jedną mowę, i to jest przyczyną,

że zaczęli budować. A zatem w przyszłości nic nie będzie dla nich niemożliwe,

18 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 11

cokolwiek zamierzą uczynić.

Rdz 11,07 Zejdźmy więc i pomieszajmy tam ich język, aby jeden nie rozumiał drugie

go!"

Rdz 11,08 W ten sposób Pan rozproszył ich stamtąd po całej powierzchni ziemi, i tak

nie dokończyli budowy tego miasta.

Rdz 11,09 Dlatego to nazwano je Babel, tam bowiem Pan pomieszał mowę mieszkańców

całej ziemi. Stamtąd też Pan rozproszył ich po całej powierzchni ziemi. Rdz 11,10 Ci są potomkowie Sema. Gdy Sem miał sto lat, urodził mu się syn, Arpach

szad, w dwa lata po potopie.

Rdz 11,11 Po urodzeniu się Arpachszada Sem żył pięćset lat i miał synów i córki. Rdz 11,12 Arpachszad, przeżywszy trzydzieści pięć lat, miał syna Szelacha. Rdz 11,13 A po urodzeniu się Szelacha Arpachszad żył czterysta trzy lata i miał synów

i córki.

Rdz 11,14 Szelach, przeżywszy trzydzieści lat, miał syna Ebera;

Rdz 11,15 po urodzeniu się Ebera żył Szelach czterysta trzy lata i miał synów i córki. Rdz 11,16 Gdy Eber miał trzydzieści cztery lata, urodził mu się syn, Peleg; Rdz 11,17 a po urodzeniu się Pelega żył Eber czterysta trzydzieści lat i miał synów i

córki.

Rdz 11,18 Gdy Peleg miał trzydzieści lat, urodził mu się Reu;

Rdz 11,19 a po urodzeniu się Reu żył Peleg dwieście dziewięć lat i miał synów i córki. Rdz 11,20 Gdy Reu miał trzydzieści dwa lata, urodził mu się syn, Serug; Rdz 11,21 a po urodzeniu się Seruga żył Reu dwieście siedem lat i miał synów i córki. Rdz 11,22 Gdy Serug miał trzydzieści lat, urodził mu się Nachor; Rdz 11,23 a po urodzeniu się Nachora żył Serug dwieście lat i miał synów i córki. Rdz 11,24 Gdy Nachor miał dwadzieścia dziewięć lat, urodził mu się Terach; Rdz 11,25 a po urodzeniu się Teracha Nachor żył sto dziewiętnaście lat i miał synów i

córki.

Rdz 11,26 Gdy Terach miał siedemdziesiąt lat, urodzili mu się synowie: Abram, Nachor

i Haran.

Rdz 11,27 Oto dzieje potomków Teracha. Terach był ojcem Abrama, Nachora i Harana,

a Haran był ojcem Lota.

Rdz 11,28 Haran zmarł jeszcze za życia Teracha, swego ojca, w kraju, w którym się

urodził, w Ur chaldejskim.

Rdz 11,29 Abram i Nachor wzięli sobie żony. Imię żony Abrama było Saraj, imię zaś

żony Nachora - Milka. Była to córka Harana, który miał jeszcze drugą córkę

imieniem Jiska.

Rdz 11,30 Saraj była niepłodna, nie miała więc potomstwa.

Rdz 11,31 Terach, wziąwszy z sobą swego syna Abrama, Lota - syna Harana, czyli swego

wnuka, i Saraj, swą synową, żonę Abrama, wyruszył z nimi z Ur chaldejskie

go, aby się udać do kraju Kanaan. Gdy jednak przyszli do Charanu, osiedlili

się tam.

19 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 12

Rdz 11,32 Terach doczekał dwustu i pięciu lat życia i zmarł w Charanie.

Rozdział 12

Rdz 12,01 Pan rzekł do Abrama: "Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca

do kraju, który ci ukażę.

Rdz 12,02 Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię roz

sławię: staniesz się błogosławieństwem.

Rdz 12,03 Będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będą, a tym, którzy tobie

będą złorzeczyli, i ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogo

sławieństwo ludy całej ziemi".

Rdz 12,04 Abram udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał, a z nim poszedł i Lot. Abram

miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Charanu.

Rdz 12,05 I zabrał Abram z sobą swoją żonę Saraj, swego bratanka Lota i cały dobytek,

jaki obaj posiadali, oraz służbę, którą nabyli w Charanie, i wyruszyli, aby

się udać do Kanaanu. Gdy zaś przybyli do Kanaanu,

Rdz 12,06 Abram przeszedł przez ten kraj aż do pewnej miejscowości koło Sychem, do

dębu More. - A w kraju tym mieszkali wówczas Kananejczycy. Rdz 12,07 Pan, ukazawszy się Abramowi, rzekł: "Twojemu potomstwu oddaję właśnie

tę ziemię". Abram zbudował tam ołtarz dla Pana, który mu się ukazał. Rdz 12,08 Stamtąd zaś przeniósł się na wzgórze na wschód od Betel i rozbił swój namiot

pomiędzy Betel od zachodu i Aj od wschodu. Tam również zbudował ołtarz

dla Pana i wzywał imienia Jego.

Rdz 12,09 Zwinąwszy namioty, Abram wędrował z miejsca na miejsce w stronę Negebu. Rdz 12,10 Kiedy zaś nastał głód w owym kraju, Abram powędrował do Egiptu, aby tam

przez pewien czas pozostać; był bowiem ciężki głód w Kanaanie. Rdz 12,11 A gdy się już zbliżał do Egiptu, rzekł do swojej żony, Saraj: "Wiem, że jesteś

urodziwą kobietą;

Rdz 12,12 skoro cię ujrzą Egipcjanie, powiedzą: to jego żona; i zabiją mnie, a ciebie

zostawią przy życiu.

Rdz 12,13 Mów więc, że jesteś moją siostrą, aby mi się dobrze wiodło ze względu na

ciebie i abym dzięki tobie utrzymał się przy życiu".

Rdz 12,14 Gdy Abram przybył do Egiptu, zauważyli Egipcjanie, że Saraj jest bardzo

piękną kobietą.

Rdz 12,15 Ujrzawszy ją dostojnicy faraona, chwalili ją także przed faraonem. Toteż za

brano Saraj na dwór faraona,

Rdz 12,16 Abramowi zaś wynagrodzono za nią sowicie. Otrzymał bowiem owce i woły,

niewolników i niewolnice oraz oślice i wielbłądy.

Rdz 12,17 Pan jednak dotknął faraona i jego otoczenie wielkimi karami za zabranie

20 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 13

Saraj, żony Abrama.

Rdz 12,18 Wezwał więc faraon Abrama i rzekł: "Cóżeś mi uczynił? Czemu mi nie po

wiedziałeś, że ona jest twoją żoną?

Rdz 12,19 Dlaczego mówiłeś: że to moja siostra, tak że wziąłem ją sobie za żonę? A

teraz - oto twoja żona; zabierz ją i idź!"

Rdz 12,20 Dał też faraon rozkaz dworzanom, żeby Abrama i jego żonę, i cały jego

dobytek odprowadzili [do granicy].

Rozdział 13

Rdz 13,01 Abram wywędrował więc z Egiptu z żoną i całym dobytkiem swoim oraz z

Lotem do Negebu.

Rdz 13,02 A był Abram już bardzo zasobny w trzody, srebro i złoto. Rdz 13,03 Zatrzymując się na postojach, Abram zawędrował z Negebu do Betel, do tego

miejsca, w którym przedtem rozbił swe namioty, między Betel i Aj, Rdz 13,04 do tego miejsca, w którym uprzednio zbudował ołtarz i wzywał imienia Pana. Rdz 13,05 Lot, który szedł z Abramem, miał również owce, woły i namioty. Rdz 13,06 Kraj nie mógł utrzymać ich obu, bo zbyt liczne mieli trzody; musieli więc się

rozłączyć.

Rdz 13,07 A gdy wynikła sprzeczka pomiędzy pasterzami trzód Abrama i pasterzami

trzód Lota - mieszkańcami kraju byli wówczas Kananejczycy i Peryzzyci Rdz 13,08 rzekł Abram do Lota: "Niechaj nie będzie sporu między nami, między paste

rzami moimi a pasterzami twoimi, bo przecież jesteśmy krewni. Rdz 13,09 Wszak cały ten kraj stoi przed tobą otworem. Odłącz się ode mnie! Jeżeli

pójdziesz w lewo, ja pójdę w prawo, a jeżeli ty pójdziesz w prawo, ja - w

lewo".

Rdz 13,10 Wtedy Lot, spojrzawszy przed siebie, spostrzegł, że cała okolica wokół doli

ny Jordanu aż do Soaru jest bardzo urodzajna, była ona bowiem jak ogród

Pana, jak ziemia egipska, zanim Pan nie zniszczył Sodomy i Gomory. Rdz 13,11 Lot wybrał sobie zatem całą tę dolinę Jordanu i wyruszył ku wschodowi, I

tak rozłączyli się obaj.

Rdz 13,12 Abram pozostał w ziemi Kanaan, Lot zaś zamieszkał w owej okolicy, rozbiw

szy swe namioty aż po Sodomę.

Rdz 13,13 Mieszkańcy Sodomy byli źli, gdyż dopuszczali się ciężkich przewinień wobec

Pana.

Rdz 13,14 Po odejściu Lota Pan rzekł do Abrama: "Spójrz przed siebie i rozejrzyj się

z tego miejsca, na którym stoisz, na północ i na południe, na wschód i ku

morzu;

Rdz 13,15 cały ten kraj, który widzisz, daję tobie i twemu potomstwu na zawsze.

21 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 14

Rdz 13,16 Twoje zaś potomstwo uczynię liczne jak ziarnka pyłu ziemi; jeśli kto może

policzyć ziarnka pyłu ziemi, policzone też będzie twoje potomstwo. Rdz 13,17 Wstań i przejdź ten kraj wzdłuż i wszerz: tobie go oddaję". Rdz 13,18 Abram zwinął swe namioty i przybył pod Hebron, gdzie były dęby Mamre.

Osiedliwszy się tam, zbudował ołtarz dla Pana.

Rozdział 14

Rdz 14,01 Za czasów Amrafela, króla Szinearu, i Arioka, króla Ellasaru, Kedorlaomer,

król Elamu, i Tidal, król Goim,

Rdz 14,02 wszczęli wojnę z królem Sodomy, Berą, z królem Gomory, Birszą, z królem

Admy, Szinabem, z królem Seboim, Szemeeberem, i z królem miasta Beli,

czyli Soaru.

Rdz 14,03 Ci ostatni królowie sprzymierzyli się z sobą w dolinie Siddim, gdzie dziś jest

Morze Słone.

Rdz 14,04 Przez lat dwanaście byli oni lennikami Kedorlaomera, a w roku trzynastym

zbuntowali się.

Rdz 14,05 Toteż w czternastym roku nadciągnął Kedorlaomer wraz z innymi królami.

Pobili oni Refaitów w Aszterot-Karnaim, Zuzytów w Ham, Emitów na rów

ninie Kiriataim

Rdz 14,06 i Chorytów w ich górzystym kraju Seir aż do El, które leżało na pograniczu

pustyni Paran.

Rdz 14,07 Potem, zawróciwszy, dotarli do En-Miszpat, czyli Kadesz, i pobili Amaleki

tów na całej ziemi, a także Amorytów mieszkających w Chasason-Tamar. Rdz 14,08 Królowie więc Sodomy, Gomory, Admy, Seboim i Beli, czyli Soaru, wyruszyli

i uszykowali się w dolinie Siddim do walki

Rdz 14,09 z Kedorlaomerem, królem Elamu, Tidalem, królem Goim, Amrafelem, królem

Szinearu, i Ariokiem, królem Ellasaru - czterej królowie przeciwko pięciu. Rdz 14,10 A w dolinie Siddim było wiele dołów, [z których wydobywano] smołę. Królo

wie Sodomy i Gomory, rzuciwszy się do ucieczki, skryli się w tych dołach, a

pozostali uciekli w góry.

Rdz 14,11 Zwycięzcy, zabrawszy całe mienie mieszkańcom Sodomy i Gomory oraz wszyst

kie ich zapasy żywności, odeszli.

Rdz 14,12 Uprowadzili również Lota, bratanka Abrama, wraz z dobytkiem - był on bo

wiem mieszkańcem Sodomy.

Rdz 14,13 Jeden ze zbiegów przybył, aby powiedzieć o tym Abramowi Hebrajczykowi,

który mieszkał w pobliżu dębów pewnego Amoryty, imieniem Mamre, brata

Eszkola i Anera, sprzymierzeńców Abrama.

Rdz 14,14 Abram, usłyszawszy, że jego krewny został uprowadzony w niewolę, dobrał

22 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 15

sobie trzystu osiemnastu najbardziej doświadczonych spośród służby swego

domu i rozpoczął pościg aż do Dan.

Rdz 14,15 Podzieliwszy swych ludzi na oddziały, nocą napadł wraz z nimi na nieprzyja

ciół i zadał im klęskę. A potem ścigał ich aż do Choby, która leży na zachód

od Damaszku.

Rdz 14,16 W ten sposób odzyskał całe mienie. a także sprowadził na powrót Lota wraz

z jego dobytkiem, kobietami i sługami.

Rdz 14,17 Gdy Abram wracał po zwycięstwie odniesionym nad Kedorlaomerem i kró

lami, którzy z nim byli, wyszedł mu na spotkanie do doliny Szawe, czyli

Królewskiej, król Sodomy.

Rdz 14,18 Melchizedek zaś, król Szalemu, wyniósł chleb i wino; a [ponieważ] był on

kapłanem Boga Najwyższego,

Rdz 14,19 błogosławił Abrama, mówiąc: "Niech będzie błogosławiony Abram przez Bo

ga Najwyższego, Stwórcę nieba i ziemi!

Rdz 14,20 Niech będzie błogosławiony Bóg Najwyższy, który w twe ręce wydał twoich

wrogów!" Abram dał mu dziesiątą część ze wszystkiego.

Rdz 14,21 Król Sodomy rzekł do Abrama: "Oddaj mi tylko ludzi, a mienie weź sobie!" Rdz 14,22 Ale Abram odpowiedział królowi Sodomy: "Przysięgam na Pana, Boga Naj

wyższego, Stwórcę nieba i ziemi,

Rdz 14,23 że ani nitki, ani rzemyka od sandała, ani niczego nie wezmę z tego, co do

ciebie należy, żebyś potem nie mówił: "To ja wzbogaciłem Abrama". Rdz 14,24 Nie żądam niczego poza tym, co poszło na wyżywienie moich ludzi, i oprócz

części zdobytego mienia dla tych, którzy mi towarzyszyli - dla Anera, Eszkola

i Mamrego; ci niechaj otrzymają część, która im przypada".

Rozdział 15

Rdz 15,01 Po tych wydarzeniach Pan tak powiedział do Abrama podczas widzenia: "Nie

obawiaj się, Abramie, bo Ja jestem twoim obrońcą; nagroda twoja będzie so

wita".

Rdz 15,02 Abram rzekł: "O Panie, mój Boże, na cóż mi ona, skoro zbliżam się do kresu

mego życia, nie mając potomka; przyszłym zaś spadkobiercą mojej majętno

ści jest Damasceńczyk Eliezer".

Rdz 15,03 I mówił: "Ponieważ nie dałeś mi potomka, ten właśnie zrodzony u mnie sługa

mój, zostanie moim spadkobiercą".

Rdz 15,04 Ale oto usłyszał słowa: "Nie on będzie twoim spadkobiercą, lecz ten po tobie

dziedziczyć będzie, który od ciebie będzie pochodził".

Rdz 15,05 I poleciwszy Abramowi wyjść z namiotu, rzekł: "Spójrz na niebo i policz

gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić"; potem dodał: "Tak liczne będzie twoje

23 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 16

potomstwo".

Rdz 15,06 Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za zasługę.

Rdz 15,07 Potem zaś rzekł do niego: "Ja jestem Pan, który ciebie wywiodłem z Ur

chaldejskiego, aby ci dać ten oto kraj na własność".

Rdz 15,08 A na to Abram: "O Panie, mój Boże, jak będę mógł się upewnić, że otrzymam

go na własność?"

Rdz 15,09 Wtedy Pan rzekł: "Wybierz dla Mnie trzyletnią jałowicę, trzyletnią kozę i

trzyletniego barana, a nadto synogarlicę i gołębicę".

Rdz 15,10 Wybrawszy to wszystko, Abram poprzerąbywał je wzdłuż na połowy i prze

rąbane części ułożył jedną naprzeciw drugiej; ptaków nie porozcinał. Rdz 15,11 Kiedy zaś do tego mięsa zaczęło zlatywać się ptactwo drapieżne, Abram je

odpędził.

Rdz 15,12 A gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Abram zapadł w głęboki sen i opano

wało go uczucie lęku, jak gdyby ogarnęła go wielka ciemność.

Rdz 15,13 I wtedy to Pan rzekł do Abrama: "Wiedz o tym dobrze, iż twoi potomkowie

będą przebywać jako przybysze w kraju, który nie będzie ich krajem, i przez

czterysta lat będą tam ciemiężeni jako niewolnicy;

Rdz 15,14 aż wreszcie ześlę zasłużoną karę na ten naród, którego będą niewolnikami, po

czym oni wyjdą z wielkim dobytkiem.

Rdz 15,15 Ale ty odejdziesz do twych przodków w pokoju, w późnej starości zejdziesz

do grobu.

Rdz 15,16 Twoi potomkowie powrócą tu dopiero w czwartym pokoleniu, gdy już dopełni

się miara niegodziwości Amorytów".

Rdz 15,17 A kiedy słońce zaszło i nastał mrok nieprzenikniony, ukazał się dym jakby

wydobywający się z pieca i ogień niby gorejąca pochodnia i przesunęły się

między tymi połowami zwierząt.

Rdz 15,18 Wtedy to właśnie Pan zawarł przymierze z Abramem, mówiąc: "Potomstwu

twemu daję ten kraj, od Rzeki Egipskiej aż do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat, Rdz 15,19 wraz z Kenitami, Kenizytami, Kadmonitami,

Rdz 15,20 Chetytami, Peryzzytami, Refaitami,

Rdz 15,21 Amorytami, Kananejczykami, Girgaszytami i Jebusytami".

Rozdział 16

Rdz 16,01 Saraj, żona Abrama, nie urodziła mu jednak potomka. Miała zaś niewolnicę

Egipcjankę, imieniem Hagar.

Rdz 16,02 Rzekła więc Saraj do Abrama: "Ponieważ Pan zamknął mi łono, abym nie

rodziła, zbliż się do mojej niewolnicy; może z niej będę miała dzieci". Abram

usłuchał rady Saraj.

24 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 17

Rdz 16,03 Saraj, żona Abrama, wzięła zatem niewolnicę Hagar, Egipcjankę, i dała ją

za żonę mężowi swemu Abramowi, gdy już minęło dziesięć lat, odkąd Abram

osiedlił się w Kanaanie.

Rdz 16,04 Abram zbliżył się do Hagar i ta stała się brzemienną. A widząc, że jest brze

mienna, zaczęła lekceważyć swą panią.

Rdz 16,05 Wtedy Saraj rzekła do Abrama: "Przez ciebie doznaję zniewagi; ja sama

dałam ci moją niewolnicę za żonę, ona zaś czując się brzemienną, lekceważy

mnie. Niechaj Pan będzie sędzią między mną a tobą!"

Rdz 16,06 Abram rzekł do Saraj: "Przecież niewolnica twoja jest w twojej mocy: postąp

z nią, jak będziesz uważała za dobre". Saraj upokorzyła Hagar; wtedy Hagar

od niej uciekła.

Rdz 16,07 Anioł Pański znalazł Hagar na pustyni u źródła przy drodze wiodącej do

Szur

Rdz 16,08 i zapytał: "Hagar, niewolnico Saraj, skąd przyszłaś i dokąd idziesz?" A ona

odpowiedziała: "Uciekłam od mojej pani, Saraj".

Rdz 16,09 Wtedy Anioł Pański rzekł do niej: "Wróć do twej pani i pokornie poddaj się

pod jej władzę".

Rdz 16,10 Po czym Anioł Pański oznajmił: "Rozmnożę twoje potomstwo tak bardzo, że

nie będzie można go policzyć".

Rdz 16,11 I mówił: "Jesteś brzemienna i urodzisz syna, któremu dasz imię Izmael, bo

słyszał Pan, gdy byłaś upokorzona.

Rdz 16,12 A będzie to człowiek dziki jak onager: będzie on walczył przeciwko wszystkim

i wszyscy - przeciwko niemu; będzie on utrapieniem swych pobratymców". Rdz 16,13 Hagar nazwała Pana przemawiającego do niej "Tyś Bóg widzialny", bo mó

wiła: "Wszak tu widziałam Widzącego mnie, a jestem żywa".

Rdz 16,14 Dlatego tę studnię nazwano "Studnią Lachaj-Roj". - Jest to ta, która znaj

duje się pomiędzy Kadesz i Bered.

Rdz 16,15 Hagar urodziła Abramowi syna. I Abram nazwał zrodzonego mu przez Hagar

syna imieniem Izmael.

Rdz 16,16 Abram miał lat osiemdziesiąt sześć, gdy mu Hagar urodziła Izmaela.

Rozdział 17

Rdz 17,01 A gdy Abram miał dziewięćdziesiąt dziewięć lat, ukazał mu się Pan i rzekł

do niego: "Jam jest Bóg Wszechmogący. Służ Mi i bądź nieskazitelny, Rdz 17,02 chcę bowiem zawrzeć moje przymierze pomiędzy Mną a tobą i dać ci nie

zmiernie liczne potomstwo".

Rdz 17,03 Abram padł na oblicze, a Bóg tak do niego mówił:

Rdz 17,04 "Oto moje przymierze z tobą: staniesz się ojcem mnóstwa narodów.

25 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 17

Rdz 17,05 Nie będziesz więc odtąd nazywał się Abram, lecz imię twoje będzie Abraham,

bo uczynię ciebie ojcem mnóstwa narodów.

Rdz 17,06 Sprawię, że będziesz niezmiernie płodny, tak że staniesz się ojcem narodów i

pochodzić będą od ciebie królowie.

Rdz 17,07 Przymierze moje, które zawieram pomiędzy Mną a tobą oraz twoim potom

stwem, będzie trwało z pokolenia w pokolenie jako przymierze wieczne, abym

był Bogiem twoim, a potem twego potomstwa.

Rdz 17,08 I oddaję tobie i twym przyszłym potomkom kraj, w którym przebywasz, cały

kraj Kanaan, jako własność na wieki, i będę ich Bogiem".

Rdz 17,09 Potem Bóg rzekł do Abrahama: "Ty zaś, a po tobie twoje potomstwo przez

wszystkie pokolenia, zachowujcie przymierze ze Mną.

Rdz 17,10 Przymierze, które będziecie zachowywali między Mną a wami, czyli twoim

przyszłym potomstwem, polega na tym: wszyscy wasi mężczyźni mają być

obrzezani;

Rdz 17,11 będziecie obrzezywali ciało napletka na znak przymierza waszego ze Mną. Rdz 17,12 Z pokolenia w pokolenie każde wasze dziecko płci męskiej, gdy będzie miało

osiem dni, ma być obrzezane - sługa urodzony w waszym domu lub nabyty

za pieniądze - każdy obcy, który nie jest potomkiem twoim

Rdz 17,13 ma być obrzezany; obrzezany ma być sługa urodzony w domu twoim lub

nabyty za pieniądze. Przymierze moje, przymierze obrzezania, będzie przy

mierzem na zawsze.

Rdz 17,14 Nieobrzezany, czyli mężczyzna, któremu nie obrzezano ciała jego napletka,

taki człowiek niechaj będzie usunięty ze społeczności twojej; zerwał on bo

wiem przymierze ze Mną".

Rdz 17,15 I mówił Bóg do Abrahama: "Żony twej nie będziesz nazywał imieniem Saraj,

lecz imię jej będzie Sara.

Rdz 17,16 Błogosławiąc jej, dam ci i z niej syna, i będę jej nadal błogosławił, tak że

stanie się ona matką ludów i królowie będą jej potomkami".

Rdz 17,17 Abraham, upadłszy na twarz, roześmiał się; pomyślał sobie bowiem: "Czyż

człowiekowi stuletniemu może się urodzić syn? Albo czy dziewięćdziesięcio

letnia Sara może zostać matką?"

Rdz 17,18 Rzekł zatem do Boga: "Oby przynajmniej Izmael żył pod Twoją opieką!" Rdz 17,19 A Bóg mu na to: "Ależ nie! Żona twoja, Sara, urodzi ci syna, któremu dasz

imię Izaak. Z nim też zawrę przymierze, przymierze wieczne z jego potom

stwem, które po nim przyjdzie.

Rdz 17,20 Co do Izmaela, wysłucham cię: Oto pobłogosławię mu, żeby był płodny, i

dam mu niezmiernie liczne potomstwo; on będzie ojcem dwunastu książąt,

narodem wielkim go uczynię.

Rdz 17,21 Moje zaś przymierze zawrę z Izaakiem, którego urodzi ci Sara za rok o tej

porze".

Rdz 17,22 Wypowiedziawszy te słowa, Bóg oddalił się od Abrahama.

26 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 18

Rdz 17,23 Wtedy Abraham, wziąwszy swego syna Izmaela i wszystkich zrodzonych w

jego domu lub tych, których nabył za pieniądze - wszystkich swych domow

ników płci męskiej - jeszcze tego samego dnia obrzezał ciało ich napletka, tak

jak mu to nakazał Bóg.

Rdz 17,24 Abraham miał lat dziewięćdziesiąt dziewięć, gdy obrzezano ciało jego naplet

ka,

Rdz 17,25 a Izmael miał lat trzynaście, gdy obrzezano ciało jego napletka. Rdz 17,26 Tego samego dnia zostali więc obrzezani: Abraham i syn jego Izmael, Rdz 17,27 a wraz z nimi zostali obrzezani wszyscy jego domownicy - słudzy urodzeni w

jego domu albo obcy, nabyci za pieniądze.

Rozdział 18

Rdz 18,01 Pan ukazał się Abrahamowi pod dębami Mamre, gdy ten siedział u wejścia

do namiotu w najgorętszej porze dnia.

Rdz 18,02 Abraham spojrzawszy dostrzegł trzech ludzi naprzeciw siebie. Ujrzawszy ich

podążył od wejścia do namiotu na ich spotkanie. A oddawszy im pokłon do

ziemi,

Rdz 18,03 rzekł: "O Panie, jeśli darzysz mnie życzliwością, racz nie omijać Twego sługi! Rdz 18,04 Przyniosę trochę wody, wy zaś raczcie obmyć sobie nogi, a potem odpocznij

cie pod drzewami.

Rdz 18,05 Ja zaś pójdę wziąć nieco chleba, abyście się pokrzepili, zanim pójdziecie da

lej, skoro przechodzicie koło sługi waszego". A oni mu rzekli: "Uczyń tak, jak

powiedziałeś".

Rdz 18,06 Abraham poszedł więc spiesznie do namiotu Sary i rzekł: "Prędko zaczyń

ciasto z trzech miar najczystszej mąki i zrób podpłomyki".

Rdz 18,07 Potem Abraham podążył do trzody i wybrawszy tłuste i piękne cielę, dał je

słudze, aby ten szybko je przyrządził.

Rdz 18,08 Po czym, wziąwszy twaróg, mleko i przyrządzone cielę, postawił przed nimi,

a gdy oni jedli, stał przed nimi pod drzewem.

Rdz 18,09 Zapytali go: "Gdzie jest twoja żona, Sara?" - Odpowiedział im: "W tym oto

namiocie".

Rdz 18,10 Rzekł mu [jeden z nich]: "O tej porze za rok znów wrócę do ciebie, twoja zaś

żona Sara będzie miała wtedy syna". Sara przysłuchiwała się u wejścia do

namiotu, [które było tuż] za Abrahamem.

Rdz 18,11 Abraham i Sara byli w bardzo podeszłym wieku. Toteż Sara nie miewała

przypadłości właściwej kobietom.

Rdz 18,12 Uśmiechnęła się więc do siebie i pomyślała: "Teraz, gdy przekwitłam, mam

doznawać rozkoszy, i mój mąż starzec?"

27 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 18

Rdz 18,13 Pan rzekł do Abrahama: "Dlaczego to Sara śmieje się i myśli: Czy naprawdę

będę mogła rodzić, gdy już się zestarzałam?

Rdz 18,14 Czy jest coś, co byłoby niemożliwe dla Pana? Za rok o tej porze wrócę do

ciebie, i Sara będzie miała syna".

Rdz 18,15 Wtedy Sara zaparła się, mówiąc: "Wcale się nie śmiałam" - bo ogarnęło ją

przerażenie. Ale Pan powiedział: "Nie. Śmiałaś się!"

Rdz 18,16 Potem ludzie ci odeszli i skierowali się ku Sodomie. Abraham zaś szedł z nimi,

aby ich odprowadzić,

Rdz 18,17 a Pan mówił sobie: "Czyż miałbym zataić przed Abrahamem to, co zamie

rzam uczynić?

Rdz 18,18 Przecież ma się on stać ojcem wielkiego i potężnego narodu, i przez niego

otrzymają błogosławieństwo wszystkie ludy ziemi.

Rdz 18,19 Bo upatrzyłem go jako tego, który będzie nakazywał potomkom swym oraz

swemu rodowi, aby przestrzegając przykazań Pana postępowali sprawiedliwie

i uczciwie, tak żeby Pan wypełnił to, co obiecał Abrahamowi".

Rdz 18,20 Po czym Pan rzekł: "Skarga na Sodomę i Gomorę głośno się rozlega, bo wy

stępki ich [mieszkańców] są bardzo ciężkie.

Rdz 18,21 Chcę więc iść i zobaczyć, czy postępują tak, jak głosi oskarżenie, które do

Mnie doszło, czy nie; dowiem się".

Rdz 18,22 Wtedy to ludzie ci odeszli w stronę Sodomy, a Abraham stał dalej przed

Panem.

Rdz 18,23 Zbliżywszy się do Niego, Abraham rzekł: "Czy zamierzasz wygubić sprawie

dliwych wespół z bezbożnymi?

Rdz 18,24 Może w tym mieście jest pięćdziesięciu sprawiedliwych; czy także zniszczysz

to miasto i nie przebaczysz mu przez wzgląd na owych pięćdziesięciu spra

wiedliwych, którzy w nim mieszkają?

Rdz 18,25 O, nie dopuść do tego, aby zginęli sprawiedliwi z bezbożnymi, aby stało się

sprawiedliwemu to samo, co bezbożnemu! O, nie dopuść do tego! Czyż Ten,

który jest sędzią nad całą ziemią, mógłby postąpić niesprawiedliwie?" Rdz 18,26 Pan odpowiedział: "Jeżeli znajdę w Sodomie pięćdziesięciu sprawiedliwych,

przebaczę całemu miastu przez wzgląd na nich".

Rdz 18,27 Rzekł znowu Abraham: "Pozwól, o Panie, że jeszcze ośmielę się mówić do

Ciebie, choć jestem pyłem i prochem.

Rdz 18,28 Gdyby wśród tych pięćdziesięciu sprawiedliwych zabrakło pięciu, czy z braku

tych pięciu zniszczysz całe miasto?" Pan rzekł: "Nie zniszczę, jeśli znajdę

tam czterdziestu pięciu".

Rdz 18,29 Abraham znów odezwał się tymi słowami: "A może znalazłoby się tam czter

dziestu?" Pan rzekł: "Nie dokonam zniszczenia przez wzgląd na tych czter

dziestu".

Rdz 18,30 Wtedy Abraham powiedział: "Niech się nie gniewa Pan, jeśli rzeknę: może

znalazłoby się tam trzydziestu?" A na to Pan: "Nie dokonam zniszczenia,

28 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 19

jeśli znajdę tam trzydziestu".

Rdz 18,31 Rzekł Abraham: "Pozwól, o Panie, że ośmielę się zapytać: gdyby znalazło

się tam dwudziestu?" Pan odpowiedział: "Nie zniszczę przez wzgląd na tych

dwudziestu".

Rdz 18,32 Na to Abraham: "O, racz się nie gniewać, Panie, jeśli raz jeszcze zapytam:

gdyby znalazło się tam dziesięciu?" Odpowiedział Pan: "Nie zniszczę przez

wzgląd na tych dziesięciu".

Rdz 18,33 Wtedy Pan, skończywszy rozmowę z Abrahamem, odszedł, a Abraham wrócił

do siebie.

Rozdział 19

Rdz 19,01 Owi dwaj aniołowie przybyli do Sodomy wieczorem, kiedy to Lot siedział w

bramie Sodomy. Gdy Lot ich ujrzał, wyszedł naprzeciw nich i oddawszy im

pokłon do ziemi

Rdz 19,02 rzekł: "Raczcie, panowie moi, zajść do domu sługi waszego na nocleg; obmyj

cie sobie nogi. a rano pójdziecie w dalszą drogę". Ale oni mu rzekli: "Nie!

Spędzimy noc na dworze".

Rdz 19,03 Gdy on usilnie ich prosił, zgodzili się i weszli do jego domu. On zaś przygo

tował wieczerzę, poleciwszy upiec chleba przaśnego. I posilili się. Rdz 19,04 Zanim jeszcze udali się na spoczynek, mieszkający w Sodomie mężczyźni,

młodzi i starzy, ze wszystkich stron miasta, otoczyli dom,

Rdz 19,05 wywołali Lota i rzekli do niego: "Gdzie tu są ci ludzie, którzy przyszli do

ciebie tego wieczoru? Wyprowadź ich do nas, abyśmy mogli z nimi poswawo

lić!"

Rdz 19,06 Lot, który wyszedł do nich do wejścia, zaryglowawszy za sobą drzwi, Rdz 19,07 rzekł im: "Bracia moi, proszę was, nie dopuszczajcie się tego występku! Rdz 19,08 Mam dwie córki, które jeszcze nie żyły z mężczyzną, pozwólcie, że je wypro

wadzę do was; postąpicie z nimi, jak się wam podoba, bylebyście tym ludziom

niczego nie czynili, bo przecież są oni pod moim dachem!"

Rdz 19,09 Ale oni krzyknęli: "Odejdź precz!" I mówili: "Sam jest tu przybyszem i śmie

nami rządzić! Jeszcze gorzej z tobą możemy postąpić niż z nimi!" I rzucili

się gwałtownie na tego męża, na Lota, inni zaś przybliżyli się, aby wyważyć

drzwi.

Rdz 19,10 Wtedy ci dwaj mężowie, wsunąwszy ręce, przyciągnęli Lota ku sobie do wnę

trza domu i zaryglowali drzwi.

Rdz 19,11 Tych zaś mężczyzn u drzwi domu, młodych i starych porazili ślepotą. Toteż

na próżno usiłowali oni odnaleźć wejście.

Rdz 19,12 A potem ci dwaj mężowie rzekli do Lota: "Kogokolwiek jeszcze masz w tym

29 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 19

mieście, zięcia, synów i córki oraz wszystkich bliskich, wyprowadź stąd. Rdz 19,13 Mamy bowiem zamiar zniszczyć to miasto, ponieważ oskarżenie przeciw nie

mu do Pana tak się wzmogło, że Pan posłał nas, aby je zniszczyć". Rdz 19,14 Wyszedł więc Lot, aby powiedzieć tym, którzy jako [przyszli] zięciowie mieli

wziąć jego córki za żony: "Chodźcie, wyjdźcie z tego miasta, bo Pan ma je

zniszczyć!" Oni jednak myśleli, że on żartuje.

Rdz 19,15 Gdy już zaczynało świtać, aniołowie przynaglali Lota, mówiąc: "Prędzej, weź

żonę i córki, które są przy tobie, abyś nie zginął z winy tego miasta". Rdz 19,16 Kiedy zaś on zwlekał, mężowie ci chwycili go, jego żonę i dwie córki za ręce

- Pan bowiem litował się nad nim - i wyciągnęli ich, i wyprowadzili poza

miasto.

Rdz 19,17 A gdy ich już wyprowadzili z miasta, rzekł jeden z nich: "Uchodź, abyś ocalił

swe życie. Nie oglądaj się za siebie i nie zatrzymuj się nigdzie w tej okolicy,

ale szukaj schronienia w górach, bo inaczej zginiesz!"

Rdz 19,18 Ale Lot rzekł do nich: "Nie, panie mój!

Rdz 19,19 Jeśli darzysz twego sługę życzliwością, uczyń większą łaskę niż ta, którą mi

wyświadczyłeś, ratując mi życie: bo ja nie mogę szukać schronienia w górach,

aby tam nie dosięgło mnie nieszczęście i abym nie zginął.

Rdz 19,20 Oto jest tu w pobliżu miasto, do którego mógłbym uciec. A choć jest ono

małe, w nim znajdę schronienie. Czyż nie jest ono małe? Ja zaś będę mógł

ocalić życie".

Rdz 19,21 Odpowiedział mu: "Przychylam się i do tej twojej prośby; nie zniszczę więc

miasta, o którym mówisz.

Rdz 19,22 Szybko zatem schroń się w nim, bo nie mogę dokonać zniszczenia, dopóki

tam nie wejdziesz". Dlatego dano temu miastu nazwę Soar.

Rdz 19,23 Słońce wzeszło już nad ziemią, gdy Lot przybył do Soaru. Rdz 19,24 A wtedy Pan spuścił na Sodomę i Gomorę deszcz siarki i ognia od Pana "z

nieba".

Rdz 19,25 I tak zniszczył te miasta oraz całą okolicę wraz ze wszystkimi mieszkańcami

miast, a także roślinność.

Rdz 19,26 Żona Lota, która szła za nim, obejrzała się i stała się słupem soli. Rdz 19,27 Abraham, wstawszy rano, udał się na to miejsce, na którym przedtem stał

przed Panem.

Rdz 19,28 I gdy spojrzał w stronę Sodomy i Gomory i na cały obszar dokoła, zobaczył

unoszący się nad ziemią gęsty dym, jak gdyby z pieca, w którym topią metal. Rdz 19,29 Tak więc Bóg, niszcząc okoliczne miasta, przez wzgląd na Abrahama ocalił

Lota od zagłady, jakiej uległy te miasta, w których Lot przedtem mieszkał. Rdz 19,30 Lot wyszedł z Soaru i zamieszkał wraz z dwiema swymi córkami w górach,

gdyż bał się pozostawać w tym mieście. A gdy mieszkał z dwiema swymi

córkami w pieczarze,

Rdz 19,31 rzekła starsza do młodszej: "Ojciec nasz wprawdzie już stary, ale nie ma w

30 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 20

tej okolicy mężczyzny, który by przyszedł do nas na sposób wszystkim wła

ściwy.

Rdz 19,32 Chodź więc, upoimy ojca naszego winem i położymy się z nim, a tak będzie

my miały potomstwo z ojca naszego".

Rdz 19,33 Upoiły więc swego ojca winem tej samej nocy; wtedy starsza poszła i poło

żyła się przy ojcu swoim, on zaś nawet nie wiedział ani kiedy się kładła, ani

kiedy wstała.

Rdz 19,34 Nazajutrz rzekła starsza do młodszej: "Oto ostatniej nocy ja spałam z ojcem;

upójmy go winem także tej nocy i idź ty, i śpij z nim, abyśmy obie miały

potomstwo z ojca naszego".

Rdz 19,35 Upoiły więc i tej nocy ojca swego winem i poszła młodsza i położyła się przy

nim; a on nawet nie wiedział, kiedy się kładła i kiedy wstała.

Rdz 19,36 I tak obie córki Lota stały się brzemienne za sprawą swego ojca. Rdz 19,37 Starsza, urodziwszy potem syna, dała mu imię Moab. Ten był praojcem dzi

siejszych Moabitów.

Rdz 19,38 Młodsza również urodziła syna i nazwała go Ben-Ammi. Ten zaś stał się

praojcem dzisiejszych Ammonitów.

Rozdział 20

Rdz 20,01 Potem Abraham powędrował stamtąd do Negebu i osiedlił się pomiędzy

Kadesz a Szur. A gdy przebywał w Gerarze,

Rdz 20,02 mawiał o swej żonie Sarze: "Jest ona moją siostrą". Wobec tego Abimelek,

król Geraru, wysłał [swoich] ludzi, by zabrali Sarę.

Rdz 20,03 Tej samej jednak nocy przyszedł Bóg do Abimeleka we śnie i powiedział do

niego: "Umrzesz z powodu tej kobiety, którą zabrałeś, gdyż ona ma męża". Rdz 20,04 Abimelek, który jeszcze nie zbliżył się do niej, rzekł: "Panie, czy miałbyś

także ukarać śmiercią ludzi niewinnych?

Rdz 20,05 Przecież on mi mówił: "Ona jest moją siostrą", i przecież ona również mówiła:

"On jest moim bratem". Uczyniłem to w prostocie serca i z rękami czystymi". Rdz 20,06 Wtedy Bóg rzekł do niego: "I ja wiem, że uczyniłeś to w prostocie serca.

Toteż sam ciebie powstrzymałem od wykroczenia przeciwko Mnie; dlatego

nie dopuściłem, abyś się jej dotknął.

Rdz 20,07 Teraz więc zwróć żonę temu człowiekowi, bo jest on prorokiem i będzie się

modlił za ciebie, abyś pozostał przy życiu. Jeżeli zaś nie zwrócisz, wiedz, że

na pewno nie minie śmierć ciebie i wszystkich twoich bliskich".

Rdz 20,08 Nazajutrz rano Abimelek zwołał wszystkich swoich domowników i opowiedział

im to wszystko, oni zaś bardzo się przerazili.

Rdz 20,09 Potem Abimelek wezwał Abrahama i rzekł mu: "Cóżeś nam uczynił? Cóż ci

31 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 21

zawiniłem, że o mało nie doprowadziłeś mnie i moich poddanych do wielkiego

grzechu? Postąpiłeś ze mną tak, jak nie powinno się postępować!" Rdz 20,10 I zapytał Abimelek Abrahama: "Jaki miałeś zamiar, czyniąc to?" Rdz 20,11 Abraham odpowiedział: "Bo myślałem: Na pewno nie ma tu [u ludzi] bojaźni

Bożej i zabiją mnie z powodu mej żony.

Rdz 20,12 Zresztą jest ona rzeczywiście moją siostrą, jako córka ojca mego, lecz innej

matki; mimo to została moją żoną.

Rdz 20,13 Gdy więc Bóg kazał mi wyruszyć z domu mego ojca na wędrówkę, rzekłem

do niej: Wyświadczysz mi przysługę, gdy tam, dokąd przyjdziemy, będziesz

mówiła do mnie: On jest moim bratem".

Rdz 20,14 Wtedy Abimelek dał Abrahamowi owce, woły, niewolników i niewolnice i

zwrócił mu żonę jego Sarę.

Rdz 20,15 Po czym rzekł: "Oto kraj mój przed tobą: zamieszkaj, gdzie ci się podoba!" Rdz 20,16 Do Sary powiedział: "Daję bratu twemu tysiąc sztuk srebra; niechaj to będzie

dla ciebie dowodem, że jesteś bez winy, wobec wszystkich, którzy są z tobą". Rdz 20,17 Abraham pomodlił się do Boga i Bóg uzdrowił Abimeleka, żonę jego i jego

niewolnice, aby mogli mieć potomstwo;

Rdz 20,18 Bóg bowiem dotknął niepłodnością wszystkie łona w domu Abimeleka za

Sarę, żonę Abrahama.

Rozdział 21

Rdz 21,01 Wreszcie Pan okazał Sarze łaskawość, jak to obiecał, i uczynił jej to, co za

powiedział.

Rdz 21,02 Sara stała się brzemienną i urodziła sędziwemu Abrahamowi syna w tym

właśnie czasie, jaki Bóg wyznaczył.

Rdz 21,03 Abraham dał swemu synowi, którego mu Sara urodziła, imię Izaak. Rdz 21,04 Abraham obrzezał Izaaka, gdy ten miał osiem dni, tak jak to Bóg mu przy

kazał.

Rdz 21,05 Abraham miał sto lat, gdy mu się urodził syn jego Izaak. Rdz 21,06 Sara mówiła: "Powód do śmiechu dał mi Bóg. Każdy, kto się o tym dowie,

śmiać się będzie z mej przyczyny".

Rdz 21,07 I dodawała: "Któż by się ośmielił rzec Abrahamowi: Sara będzie karmiła pier

sią dzieci, a jednak urodziłam syna mimo podeszłego wieku mego męża". Rdz 21,08 Dziecko podrosło i zostało odłączone od piersi. Abraham wyprawił wielką

ucztę w tym dniu, w którym Izaak został odłączony od piersi.

Rdz 21,09 Sara widząc, że syn Egipcjanki Hagar, którego ta urodziła Abrahamowi, na

śmiewa się z Izaaka,

Rdz 21,10 rzekła do Abrahama: "Wypędź tę niewolnicę wraz z jej synem, bo syn tej

32 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 21

niewolnicy nie będzie współdziedzicem z synem moim Izaakiem". Rdz 21,11 To powiedzenie Abraham uznał za bardzo złe - ze względu na swego syna. Rdz 21,12 A wtedy Bóg rzekł do Abrahama: "Niechaj ci się nie wydaje złe to, co Sara

powiedziała o tym chłopcu i o twojej niewolnicy. Posłuchaj jej, gdyż tylko

od Izaaka będzie nazwane twoje potomstwo.

Rdz 21,13 Syna zaś tej niewolnicy uczynię również wielkim narodem, bo jest on twoim

potomkiem".

Rdz 21,14 Nazajutrz rano wziął Abraham chleb oraz bukłak z wodą i dał Hagar, wkła

dając jej na barki, i wydalił ją wraz z dzieckiem. Ona zaś poszła i błąkała się

po pustyni Beer-Szeby.

Rdz 21,15 A gdy zabrakło wody w bukłaku, ułożyła dziecko pod jednym krzewem, Rdz 21,16 po czym odeszła i usiadła opodal tak daleko, jak łuk doniesie, mówiąc: "Nie

będę patrzała na śmierć dziecka". I tak siedząc opodal, zaczęła głośno pła

kać.

Rdz 21,17 Ale Bóg usłyszał jęk chłopca i Anioł Boży zawołał na Hagar z nieba: "Cóż

ci to, Hagar? Nie lękaj się, bo usłyszał Bóg jęk chłopca tam leżącego. Rdz 21,18 Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię go wielkim narodem". Rdz 21,19 Po czym Bóg otworzył jej oczy i ujrzała studnię z wodą; a ona poszła, na

pełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić.

Rdz 21,20 Bóg otaczał chłopca opieką, gdy dorósł. Mieszkał on na pustyni i stał się

łucznikiem.

Rdz 21,21 Mieszkał stale na pustyni Paran; matka zaś jego sprowadziła mu żonę z ziemi

egipskiej.

Rdz 21,22 W owym czasie Abimelek z dowódcą swego wojska Pikolem tak powiedział

do Abrahama: "Bóg pomaga ci we wszystkim, co czynisz.

Rdz 21,23 Złóż mi więc teraz tu na tym miejscu przysięgę na Boga, że ani wobec mnie,

ani wobec mego potomstwa bliższego i dalszego nie dopuścisz się zdrady; że

jak ja obszedłem się z tobą łaskawie, tak też i ty będziesz postępował wzglę

dem mnie i tej ziemi, w której jesteś gościem".

Rdz 21,24 Abraham rzekł: "Przysięgam!"

Rdz 21,25 Równocześnie jednak Abraham zrobił Abimelekowi wymówkę z powodu stud

ni z wodą, zabranej mu przemocą przez ludzi Abimeleka.

Rdz 21,26 Abimelek odpowiedział: "Nie wiem, kto to uczynił, boś ty mi nie dał o tym

znać. Dopiero teraz dowiaduję się o tym".

Rdz 21,27 A potem Abraham dał Abimelekowi owce i woły, i tak obaj zawarli przymie

rze.

Rdz 21,28 Abraham wydzielił nadto z trzody siedem jagniąt.

Rdz 21,29 Abimelek zapytał Abrahama: "Co znaczy tych siedem jagniąt, które oddzie

liłeś?"

Rdz 21,30 Odpowiedział Abraham: "Tych siedem jagniąt przyjmiesz ode mnie, żebym

mógł mieć dowód, że to ja wykopałem ową studnię".

33 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 22

Rdz 21,31 Dlatego nazwano tę miejscowość Beer-Szeba, że tam obaj złożyli przysięgę. Rdz 21,32 Po zawarciu przymierza w Beer-Szebie Abimelek i dowódca jego wojska Pikol

udali się w powrotną drogę do kraju Filistynów.

Rdz 21,33 Abraham zaś zasadził w Beer-Szebie drzewo tamaryszkowe. Tam też wzywał

imienia Pana, Boga Wiekuistego.

Rdz 21,34 I tak przebywał Abraham przez długi czas w kraju Filistynów.

Rozdział 22

Rdz 22,01 A po tych wydarzeniach Bóg wystawił Abrahama na próbę. Rzekł do niego:

"Abrahamie!" A gdy on odpowiedział: "Oto jestem"

Rdz 22,02 powiedział: "Weź twego syna jedynego, którego miłujesz, Izaaka, idź do kraju

Moria i tam złóż go w ofierze na jednym z pagórków, jakie ci wskażę". Rdz 22,03 Nazajutrz rano Abraham osiodłał swego osła, zabrał z sobą dwóch swych

ludzi i syna Izaaka, narąbał drzewa do spalenia ofiary i ruszył w drogę do

miejscowości, o której mu Bóg powiedział.

Rdz 22,04 Na trzeci dzień Abraham, spojrzawszy, dostrzegł z daleka ową miejscowość. Rdz 22,05 I wtedy rzekł do swych sług: "Zostańcie tu z osłem, ja zaś i chłopiec pójdzie

my tam, aby oddać pokłon Bogu, a potem wrócimy do was".

Rdz 22,06 Abraham, zabrawszy drwa do spalenia ofiary, włożył je na syna swego Izaaka,

wziął do ręki ogień i nóż, po czym obaj się oddalili.

Rdz 22,07 Izaak odezwał się do swego ojca Abrahama: "Ojcze mój!" A gdy ten rzekł:

"Oto jestem, mój synu" - zapytał: "Oto ogień i drwa, a gdzież jest jagnię na

całopalenie?"

Rdz 22,08 Abraham odpowiedział: "Bóg upatrzy sobie jagnię na całopalenie, synu mój".

I szli obydwaj dalej.

Rdz 22,09 A gdy przyszli na to miejsce, które Bóg wskazał, Abraham zbudował tam

ołtarz, ułożył na nim drwa i związawszy syna swego Izaaka położył go na

tych drwach na ołtarzu.

Rdz 22,10 Potem Abraham sięgnął ręką po nóż, aby zabić swego syna. Rdz 22,11 Ale wtedy Anioł Pański zawołał na niego z nieba i rzekł: "Abrahamie, Abra

hamie!" A on rzekł: "Oto jestem".

Rdz 22,12 [Anioł] powiedział mu: "Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic złego!

Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedy

nego syna".

Rdz 22,13 Abraham, obejrzawszy się poza siebie, spostrzegł barana uwikłanego rogami

w zaroślach. Poszedł więc, wziął barana i złożył w ofierze całopalnej zamiast

swego syna.

Rdz 22,14 I dał Abraham miejscu temu nazwę "Pan widzi". Stąd to mówi się dzisiaj:

34 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 23

"Na wzgórzu Pan się ukazuje".

Rdz 22,15 Po czym Anioł Pański przemówił głośno z nieba do Abrahama po raz drugi: Rdz 22,16 "Przysięgam na siebie, wyrocznia Pana, że ponieważ uczyniłeś to, a nie oszczę

dziłeś syna twego jedynego,

Rdz 22,17 będę ci błogosławił i dam ci potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie i

jak ziarnka piasku na wybrzeżu morza; potomkowie twoi zdobędą warownie

swych nieprzyjaciół.

Rdz 22,18 Wszystkie ludy ziemi będą sobie życzyć szczęścia [takiego, jakie jest udzia

łem] twego potomstwa, dlatego że usłuchałeś mego rozkazu".

Rdz 22,19 Abraham wrócił do swych sług i wyruszywszy razem z nimi w drogę, poszedł

do Beer-Szeby. I mieszkał Abraham nadal w Beer-Szebie.

Rdz 22,20 Po tych wydarzeniach doniesiono Abrahamowi: Milka również urodziła synów

twemu bratu, Nachorowi:

Rdz 22,21 Usa, syna pierworodnego, Buza, jego brata, Kemuela, praojca Aramejczy

ków,

Rdz 22,22 Keseda, Chazo, Pildasza, Jidlafa oraz Betuela.

Rdz 22,23 Betuel zaś był ojcem Rebeki. Ośmiu synów urodziła Milka Nachorowi, bratu

Abrahama.

Rdz 22,24 Również drugorzędna żona Nachora, imieniem Reuma, urodziła Tebacha,

Gachama, Tachasza i Maakę.

Rozdział 23

Rdz 23,01 Sara doczekała się stu dwudziestu siedmiu lat życia.

Rdz 23,02 Zmarła ona w Kiriat-Arba, czyli w Hebronie, w kraju Kanaan. Abraham

rozpoczął więc obrzędową żałobę po Sarze, aby ją opłakać.

Rdz 23,03 A potem powstawszy odszedł od swej zmarłej i zwrócił się do Chetytów z

taką prośbą:

Rdz 23,04 "Choć mieszkam wśród was jako przybysz, sprzedajcie mi tu u was grób na

własność, abym mógł pochować moją zmarłą".

Rdz 23,05 Chetyci dali taką odpowiedź Abrahamowi:

Rdz 23,06 "Posłuchaj nas, panie! Uchodzisz wśród nas za człowieka szczególnie zaszczy

conego przez Boga; pochowaj więc swą zmarłą w najprzedniejszym z naszych

grobów. Nikt z nas nie odmówi ci swego grobu do pochowania twej zmarłej". Rdz 23,07 Wtedy Abraham powstał i, oddawszy pokłon zgromadzonym Chetytom, za

czął do nich tak mówić:

Rdz 23,08 "Jeśli godzicie się, abym pochował moją zmarłą, posłuchajcie mnie! Proście

za mną Efrona, syna Sochara,

Rdz 23,09 żeby mi sprzedał pieczarę Makpela, która znajduje się na krańcu jego pola;

35 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 24

za odpowiednią cenę niechaj mi ją sprzeda, abym miał wśród was grób na

własność".

Rdz 23,10 Efron Chetyta, który siedział wśród swych współplemieńców, odpowiedział

Abrahamowi wobec nich i wobec wszystkich wchodzących w bramę miasta: Rdz 23,11 "Nie, panie mój, posłuchaj mnie: pole to i pieczarę, która na nim się znajduje,

daję ci; w obecności moich współbraci daję ci ją, pochowaj swą zmarłą". Rdz 23,12 Ale Abraham, oddawszy pokłon Chetytom,

Rdz 23,13 oświadczył Efronowi wobec zebranych: "Raczej ty zechciej mnie posłuchać:

daję pieniądze za to pole, przyjmij ode mnie, a wtedy dopiero pochowam tam

moją zmarłą".

Rdz 23,14 Efron dał na to Abrahamowi taką odpowiedź:

Rdz 23,15 "Panie mój, posłuchaj mnie: ziemia warta czterysta syklów srebra - suma

niewielka dla mnie i dla ciebie - pochowaj swoją zmarłą!"

Rdz 23,16 Abraham przystał na żądanie Efrona. Odważył więc Efronowi sumę, któ

rą ten wymienił w obecności Chetytów: czterysta syklów srebra, jakie były

wówczas w obiegu.

Rdz 23,17 Tak więc posiadłość Efrona w Makpela, w pobliżu Mamre, czyli pole i znaj

dująca się na nim pieczara, oraz wszystkie drzewa wzdłuż jego granicy stały

się

Rdz 23,18 własnością Abrahama w obecności Chetytów i wszystkich, którzy wchodzili

w bramę ich miasta.

Rdz 23,19 A potem Abraham pochował swoją żonę Sarę w pieczarze na polu [zwanym]

Makpela w pobliżu Mamre, czyli Hebronu, w kraju Kanaan.

Rdz 23,20 Odtąd pole i znajdująca się na nim pieczara przeszły od Chetytów do Abra

hama jako tytuł własności grobu.

Rozdział 24

Rdz 24,01 Abraham zestarzał się i doszedł do podeszłego wieku, a Bóg mu we wszystkim

błogosławił.

Rdz 24,02 I rzekł Abraham do swego sługi, który piastował w jego rodzinie godność

zarządcy całej posiadłości: "Połóż mi twą rękę pod biodro,

Rdz 24,03 bo chcę, żebyś mi przysiągł na Pana, Boga nieba i ziemi, że nie weźmiesz dla

mego syna Izaaka żony spośród kobiet Kanaanu, w którym mieszkam, Rdz 24,04 ale że pójdziesz do mego rodzinnego kraju i wybierzesz żonę dla mego syna

Izaaka".

Rdz 24,05 Odpowiedział mu sługa: "A gdyby taka kobieta nie zechciała przyjść ze mną

do tego kraju, czy mogę wtedy zaprowadzić twego syna do kraju, z którego

pochodzisz?"

36 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 24

Rdz 24,06 Rzekł do niego Abraham: "Nie czyń tego nigdy, abyś miał tam wracać z moim

synem!

Rdz 24,07 Pan, Bóg niebios, który mnie wywiódł z domu mego ojca i z mego kraju

rodzinnego, który mi uroczyście obiecał: Potomstwu twemu dam ten kraj,

On pośle swego anioła przed tobą; znajdziesz tam żonę dla mego syna. Rdz 24,08 A gdyby owa kobieta nie chciała przyjść z tobą, wtedy jesteś zwolniony z

przysięgi; byleś tylko z synem moim tam nie wracał".

Rdz 24,09 Wtedy sługa położył rękę pod biodro Abrahama, pana swego, i przysiągł, że

spełni, jak mu powiedziano.

Rdz 24,10 Sługa ów zabrał z sobą dziesięć wielbłądów oraz kosztowności swego pana i

wyruszył do Aram-Naharaim, do miasta, w którym mieszkał Nachor. Rdz 24,11 Tam rozsiodłał wielbłądy przy studni poza miastem w porze wieczornej, wte

dy właśnie, kiedy kobiety wychodziły czerpać wodę.

Rdz 24,12 I modlił się: Panie, Boże "Pana mego Abrahama, spraw, abym spotkał ją

dzisiaj; bądź łaskaw dla mego pana Abrahama!

Rdz 24,13 Gdy teraz stoję przy źródle i gdy córki mieszkańców tego miasta wychodzą,

aby czerpać wodę,

Rdz 24,14 niechaj dziewczyna, której powiem: "Nachyl mi dzban twój, abym się mógł

napić", a ona mi odpowie: "Pij, a i wielbłądy twoje napoję", będzie tą, którą

przeznaczyłeś dla sługi swego Izaaka; wtedy poznam, że jesteś łaskaw dla

mego pana".

Rdz 24,15 Zanim przestał się modlić, nadeszła Rebeka córka Betuela, syna Milki, żony

Nachora, brata Abrahama; wyszła z dzbanem na ramieniu.

Rdz 24,16 Panna to była bardzo piękna, dziewica, która nie obcowała jeszcze z mężem.

Ona to zeszła do źródła i napełniwszy swój dzban, wracała.

Rdz 24,17 Wtedy sługa ów szybko zabiegł jej drogę i rzekł: "Daj mi się napić trochę

wody z twego dzbana!"

Rdz 24,18 A ona powiedziała: "Pij, panie mój" - i szybko pochyliła swój dzban, i dała

mu pić.

Rdz 24,19 A gdy go napoiła, rzekła: "Także dla twych wielbłądów naczerpię wody, aby

mogły pić do woli".

Rdz 24,20 Po czym szybko wylała ze swego dzbana wodę do koryta i pobiegła znów do

studni czerpać wodę, aż nanosiła dla wszystkich wielbłądów.

Rdz 24,21 On zaś zdziwiony czekał w milczeniu, aby się przekonać, czy Pan pozwoli mu

dopiąć celu podróży, czy nie.

Rdz 24,22 Ale gdy się wielbłądy napiły, wyjął kolczyk złoty wagi pół sykla oraz włożył

na jej ręce dwie bransolety złote ważące dziesięć syklów

Rdz 24,23 i zapytał: "Czyją jesteś córką, powiedzże mi; czy w domu twego ojca jest

miejsce dla nas na nocleg?"

Rdz 24,24 A ona rzekła: "Jestem córką Betuela, syna Milki, którego ona urodziła Na

chorowi".

37 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 24

Rdz 24,25 Po czym dodała: "Dość u nas słomy i paszy oraz miejsca do przenocowania". Rdz 24,26 Wtedy człowiek ów padł na kolana i, oddawszy pokłon Panu, Rdz 24,27 rzekł: "Niech będzie błogosławiony Pan, Bóg mego pana Abrahama, który nie

omieszkał okazać łaskawości swej i wierność memu panu, ponieważ prowadził

mnie w drodze do domu krewnych mojego pana!"

Rdz 24,28 Tymczasem dziewczyna pobiegła do domu i opowiedziała swej matce o tym,

co zaszło.

Rdz 24,29 A miała Rebeka brata imieniem Laban. Ten to Laban udał się śpiesznie do

owego człowieka, za miasto do źródła.

Rdz 24,30 Zobaczył bowiem kolczyk i bransolety na rękach swej siostry i usłyszał, jak

Rebeka mówiła, co jej ów człowiek powiedział. Podszedłszy więc do tego

człowieka, stojącego z wielbłądami u źródła,

Rdz 24,31 rzekł do niego: "Pójdź, błogosławiony przez Pana, czemu stoisz tu na dworze!

Przygotowałem dom dla ciebie i miejsce dla twych wielbłądów". Rdz 24,32 Udał się więc ów człowiek do domu. Rozkiełznano wielbłądy, dano słomę i

paszę wielbłądom oraz wodę do obmycia jego nóg i nóg ludzi, którzy z nim

byli.

Rdz 24,33 Gdy zaś podano owemu człowiekowi posiłek, rzekł: "Nie będę jadł, dopóki

nie przedstawię mej prośby". Rzekł Laban: "Mów".

Rdz 24,34 I zaczął mówić: "Jestem sługą Abrahama.

Rdz 24,35 Pan w szczególny sposób błogosławił memu panu, toteż stał się on zamożny:

dał mu owce, woły, srebro, złoto, niewolników, niewolnice, wielbłądy i osły. Rdz 24,36 Żona zaś pana mego, Sara, urodziła panu memu w podeszłym swym wieku

syna. Jemu to oddał on całą swą majętność.

Rdz 24,37 Pan mój kazał mi przysiąc, że spełnię takie polecenie: Nie wolno ci wziąć

żony dla mego syna spośród kobiet Kanaanu - kraju, w którym przebywam, Rdz 24,38 lecz masz udać się do rodziny mego ojca, do moich krewnych, i stamtąd wziąć

żonę dla mego syna.

Rdz 24,39 Gdy zaś rzekłem memu panu: A jeśli taka kobieta nie zechce pójść ze mną Rdz 24,40 odpowiedział mi: Pan, któremu służę, pośle z tobą swego anioła i sprawi,

że zamiar twój ci się powiedzie, że weźmiesz żonę dla mego syna z rodziny

mojej, z rodu mojego ojca.

Rdz 24,41 Będziesz zaś zwolniony z przysięgi, jeśli przyjdziesz do mych krewnych, a oni

ci jej nie dadzą; tylko wtedy będziesz zwolniony z przysięgi.

Rdz 24,42 Gdy więc dziś przyszedłem do źródła, modliłem się: Panie, Boże pana mego

Abrahama, jeśli taka wola Twoja, spraw, abym dopiął celu podróży, którą

odbywam.

Rdz 24,43 Oto jestem u źródła. Niech więc stanie się tak, żeby ta dziewczyna wyszła

czerpać wodę, A gdy jej powiem: Daj mi się napić trochę wody z twego dzba

na,

Rdz 24,44 niechaj mi powie: Pij ty, a i wielbłądy twe napoję; będzie to ta kobieta, którą

38 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 24

Pan wybrał dla syna pana mojego.

Rdz 24,45 Zaledwie przestałem tak w duchu się modlić, ukazała się Rebeka z dzbanem

na ramieniu i zeszła do źródła, aby czerpać wodę. Wtedy powiedziałem do

niej: Daj mi pić.

Rdz 24,46 Ona zaś szybko nachyliła swój dzban i powiedziała: Pij, a potem napoję także

twe wielbłądy. I napiłem się i wielbłądy moje napoiła.

Rdz 24,47 A gdym ją zapytał: Czyją jesteś córką, odpowiedziała: Jestem córką Betuela,

syna Nachora, którego urodziła Milka. Włożyłem więc kolczyk w jej nozdrza

i bransolety na jej ręce.

Rdz 24,48 A potem padłem na kolana i oddałem pokłon Panu; i dziękowałem Panu, Bo

gu pana mego Abrahama, że poprowadził mnie drogą właściwą, abym wziął

bratanicę pana mego za żonę dla jego syna.

Rdz 24,49 A teraz powiedzcie mi, czy chcecie okazać panu mojemu prawdziwą życzli

wość; a jeśli nie - powiedzcie, a wtedy udam się gdzie indziej".

Rdz 24,50 Wtedy Laban i Betuel tak odpowiedzieli: "Ponieważ Pan tak zamierzył, nie

możemy ci powiedzieć nie lub tak.

Rdz 24,51 masz przed sobą Rebekę, weź ją z sobą i idź. Niechaj będzie ona żoną syna

pana twego, jak postanowił Pan".

Rdz 24,52 Gdy sługa Abrahama usłyszał te ich słowa, oddał pokłon Panu. Rdz 24,53 Po czym wyjąwszy srebrne i złote klejnoty oraz szaty, dał je Rebece; a bratu

i matce jej ofiarował kosztowności.

Rdz 24,54 Potem on i ci, którzy z nim przybyli, najadłszy się i napiwszy, udali się na

spoczynek. A gdy wstali rano, rzekł sługa Abrahama: "Pozwólcie mi wrócić

do mego pana".

Rdz 24,55 Odpowiedzieli brat i matka dziewczyny: "Niechaj pozostanie ona z dziesięć

dni, zanim odejdzie".

Rdz 24,56 Ale on przynaglał mówiąc: "Nie zatrzymujcie mnie wy, skoro Pan pozwolił

mi dopiąć celu mojej podróży. Pozwólcie mi odejść i wrócić do mego pana". Rdz 24,57 Wtedy oni rzekli: "Zawołajmy dziewczynę i zapytajmy ją samą". Rdz 24,58 Zawołali zatem Rebekę i spytali: "Czy chcesz iść z tym człowiekiem?" A ona

odpowiedział: "Chcę iść".

Rdz 24,59 Wyprawili więc Rebekę, siostrę swoją, i jej piastunkę ze sługą Abrahama i

jego ludźmi.

Rdz 24,60 Pobłogosławili Rebekę i tak rzekli: "Siostro nasza, wzrastaj w tysiące nie

przeliczone: i niech potomstwo twoje zdobędzie bramy swych nieprzyjaciół!" Rdz 24,61 Po czym Rebeka i jej niewolnice wsiadły na wielbłądy i ruszyły w drogę za

owym człowiekiem. Sługa Abrahama zabrał więc Rebekę i odjechał. Rdz 24,62 A Izaak, który naówczas mieszkał w Negebie, właśnie wracał od studni

Lachaj-Roj;

Rdz 24,63 wyszedł bowiem pogrążony w smutku na pole przed wieczorem. Podniósłszy

oczy ujrzał zbliżające się wielbłądy.

39 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 25

Rdz 24,64 Gdy zaś Rebeka podniosła oczy, spostrzegła Izaaka, szybko zsiadła z wiel

błąda

Rdz 24,65 i spytała sługi: "Kto to jest ten mężczyzna, który idzie ku nam przez pole?"

Sługa odpowiedział: "To mój pan". Wtedy Rebeka wzięła zasłonę i zakryła

twarz.

Rdz 24,66 Kiedy sługa opowiedział Izaakowi o wszystkim, czego dokonał, Rdz 24,67 Izaak wprowadził Rebekę do namiotu Sary, swej matki. Wziąwszy Rebekę za

żonę, Izaak miłował ją, bo była mu pociechą po matce.

Rozdział 25

Rdz 25,01 Abraham poślubił jeszcze drugą kobietę, imieniem Ketura. Rdz 25,02 Ona to urodziła mu Zimrana, Jokszana, Medana, Midiana, Jiszbaka i Szu

acha.

Rdz 25,03 Jokszan był ojcem Saby i Dedana; synami zaś Dedana byli: Aszszurim, Le

tuszim i Leummim.

Rdz 25,04 Synowie Midiana: Efa, Efer, Henoch, Abida i Eldaa. - Ci wszyscy byli po

tomkami Ketury.

Rdz 25,05 Abraham całą swą majętność oddał Izaakowi,

Rdz 25,06 synów zaś, których miał z żon drugorzędnych, obdarował i kazał im jeszcze

za swego życia odejść od Izaaka ku wschodowi, do kraju leżącego na wschód. Rdz 25,07 A gdy Abraham dożył lat stu siedemdziesięciu pięciu, Rdz 25,08 zbliżył się kres jego życia i zmarł w późnej, lecz szczęśliwej starości, syt życia,

i połączył się ze swoimi przodkami.

Rdz 25,09 Izaak i Izmael, synowie Abrahama, pochowali go w pieczarze Makpela na

polu Efrona, syna Sochara Chetyty, w pobliżu Mamre.

Rdz 25,10 Na tym polu, które nabył Abraham od Chetytów, został on pochowany obok

swej żony, Sary.

Rdz 25,11 Po śmierci Abrahama Bóg błogosławił jego synowi Izaakowi. Izaak zamiesz

kał w pobliżu studni Lachaj-Roj.

Rdz 25,12 Oto potomkowie Izmaela, syna Abrahama, którego Abrahamowi urodziła

Egipcjanka Hagar, niewolnica Sary.

Rdz 25,13 Oto imiona synów Izmaela, imiona pochodzących od nich potomków: Neba

jot, pierworodny syn Izmaela, Kedar, Adbeel, Mibsam,

Rdz 25,14 Miszma, Duma, Massa.

Rdz 25,15 Chadad, Tema, Jetur, Nafisz i Kedma.

Rdz 25,16 Oto synowie Izmaela i takie są zarazem nazwy miejscowości, w których oni

przebywali lub się osiedlili - dwunastu naczelników ich szczepów. Rdz 25,17 A Izmael, mając sto trzydzieści siedem lat, doszedł do kresu swego życia;

40 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 26

umarł i połączył się ze swoimi przodkami.

Rdz 25,18 [Jego zaś potomkowie] mieszkali od Chawila aż do Szur, leżącego naprzeciw

Egiptu, na drodze do Aszszuru. Osiedlili się tam, mimo sprzeciwu ze strony

spokrewnionych z nimi szczepów.

Rdz 25,19 Oto dzieje potomków Izaaka, syna Abrahama. Abraham był ojcem Izaaka. Rdz 25,20 Izaak miał czterdzieści lat, gdy wziął sobie za żonę Rebekę, córkę Betuela,

Aramejczyka z Paddan-Aram, siostrę Labana Aramejczyka.

Rdz 25,21 Izaak modlił się do Pana za swą żonę, gdyż była ona niepłodna. Pan wysłu

chał go, i Rebeka, żona Izaaka, stała się brzemienna.

Rdz 25,22 A gdy walczyły z sobą dzieci w jej łonie, pomyślała: "Jeśli tak bywa, to czemu

mnie się to przytrafia?" Poszła więc zapytać o to Pana,

Rdz 25,23 a Pan jej powiedział: "Dwa narody są w twym łonie, dwa odrębne ludy wyjdą

z twych wnętrzności; jeden będzie silniejszy od drugiego, starszy będzie sługą

młodszego".

Rdz 25,24 Kiedy nadszedł czas porodu, okazało się, że w łonie jej były bliźnięta. Rdz 25,25 I wyszedł pierwszy syn czerwony, cały pokryty owłosieniem, jakby płaszczem;

nazwano go więc Ezaw.

Rdz 25,26 Zaraz potem ukazał się brat jego, trzymający Ezawa za piętę; dano mu przeto

imię Jakub. - Izaak miał lat sześćdziesiąt, gdy mu się oni urodzili. Rdz 25,27 A gdy chłopcy urośli, Ezaw stał się zręcznym myśliwym, żyjącym w polu.

Jakub zaś był człowiekiem spokojnym, mieszkającym w namiocie. Rdz 25,28 Izaak miłował Ezawa, bo ten przyrządzał mu ulubione potrawy z upolowanej

zwierzyny; Rebeka natomiast kochała Jakuba.

Rdz 25,29 Gdy pewnego razu Jakub gotował jakąś potrawę, nadszedł z pola Ezaw bar

dzo znużony

Rdz 25,30 i rzekł do Jakuba: "Daj mi choć trochę tej czerwonej potrawy, jestem bowiem

znużony". Dlatego nazwano go Edom.

Rdz 25,31 Jakub odpowiedział: "Odstąp mi najprzód twój przywilej pierworodztwa!" Rdz 25,32 Rzekł Ezaw: "Skoro niemal umieram [z głodu], cóż mi po pierworodztwie?" Rdz 25,33 Na to Jakub: "Zaraz mi przysięgnij!" Ezaw mu przysiągł i tak odstąpił swe

pierworodztwo Jakubowi.

Rdz 25,34 Wtedy Jakub podał Ezawowi chleb i gotowaną soczewicę. Ezaw najadł się i

napił, a potem wstał i oddalił się. Tak to Ezaw zlekceważył przywilej pier

worodztwa.

Rozdział 26

Rdz 26,01 Gdy w kraju nastał głód, drugi z kolei po tym, który był za czasów Abrahama, Izaak powędrował do Abimeleka, króla filistyńskiego, do Geraru.

41 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 26

Rdz 26,02 Ukazał mu się bowiem Pan i rzekł: "Nie idź do Egiptu, lecz zatrzymaj się w

tym kraju, który ci wskażę.

Rdz 26,03 Zamieszkaj w tym kraju, a ja będę z tobą, będę ci błogosławił. Bo tobie i

twemu potomstwu oddaję wszystkie te ziemie i dotrzymam przysięgi, którą

dałem twojemu ojcu, Abrahamowi,

Rdz 26,04 że rozmnożę potomstwo twe jak gwiazdy na niebie oraz dam twojemu potom

stwu wszystkie te ziemie. Wszystkie ludy ziemi będą sobie życzyć szczęścia

[takiego, jakie jest udziałem] twego potomstwa,

Rdz 26,05 dlatego że Abraham był mi posłuszny - przestrzegał tego, co mu poleciłem:

moich nakazów, praw i pouczeń".

Rdz 26,06 Tak więc Izaak zamieszkał w Gerarze.

Rdz 26,07 A kiedy okoliczni mieszkańcy pytali go o jego żonę, odpowiedział: "Jest ona

moją siostrą". Bał się bowiem mówić: "To moja żona", gdyż myślał sobie:

"Jeszcze gotowi mnie zabić z powodu Rebeki". - Była ona bowiem bardzo

piękna.

Rdz 26,08 Gdy tak mieszkał tam dłuższy czas, pewnego razu Abimelek, król filistyński,

wyglądając przez okno, dostrzegł Izaaka uśmiechającego się czule do Rebeki

jako do żony.

Rdz 26,09 Wezwał więc Abimelek Izaaka i rzekł: "Przecież to jest twoja żona; dlaczego

mówiłeś: Jest ona moją siostrą?" Odpowiedział mu Izaak: "Mówiłem tak,

aby przez nią nie postradać życia".

Rdz 26,10 A na to Abimelek: "Czemu z nami tak postąpiłeś? Niewiele brakowało, aby

któryś z mych poddanych żył z twoją żoną, a wtedy sprowadziłbyś na nas

winę!"

Rdz 26,11 Abimelek dał więc wszystkim swym poddanym takie ostrzeżenie: "Ktokol

wiek tknie się żony tego człowieka, zostanie zgładzony".

Rdz 26,12 Przebywając w tym kraju, zasiał Izaak ziarno i doczekał się w owym roku

stokrotnego plonu, gdyż Pan mu pobłogosławił.

Rdz 26,13 i tak stawał się on coraz bardziej zasobny, aż dorobił się wielkiej majętności. Rdz 26,14 Miał liczne stada owiec i wołów i wiele służby. Toteż Filistyni z zazdrości Rdz 26,15 zasypali ziemią wszystkie studnie, które słudzy jego ojca, Abrahama, niegdyś

wykopali.

Rdz 26,16 Sam zaś Abimelek rzekł do Izaaka: "Odejdź od nas, bo jesteś zamożniejszy

od nas!"

Rdz 26,17 Izaak oddalił się więc stamtąd i rozbiwszy namioty w dolinie Geraru, tam

osiadł.

Rdz 26,18 I zaczął oczyszczać studnie, które były niegdyś wykopane za życia Abrahama,

jego ojca, a które Filistyni po śmierci Abrahama zasypali, i przywrócił im

takie nazwy, jakie niegdyś ponadawał jego ojciec.

Rdz 26,19 A gdy słudzy Izaaka, kopiąc w owej dolinie studnię, natrafili na bijące źródło, Rdz 26,20 pasterze z Geraru wszczęli sprzeczkę z pasterzami Izaaka i mówili: "To dla

42 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 27

nas ta woda!" - Studnię tę nazwał on Esek, bo swarzyli się z nim o nią. Rdz 26,21 Potem wykopali inną studnię, i znów powstał o nią spór; toteż dał jej nazwę

Sitna.

Rdz 26,22 Izaak przeniósł się więc na inne miejsce i wykopał jeszcze inną studnię. O tę

studnię już nie było sporów. Izaak dał jej nazwę Rechobot, mówiąc: "Teraz

dał nam Pan swobodną przestrzeń, abyśmy się rozmnażali w tym kraju". Rdz 26,23 Potem wyruszył Izaak do Beer-Szeby.

Rdz 26,24 I zaraz pierwszej nocy ukazał mu się Pan i rzekł: "Ja jestem Bogiem twego

ojca, Abrahama. Nie lękaj się, bo Ja będę z tobą. I będę ci błogosławił, roz

mnażając twoje potomstwo przez wzgląd na Abrahama, który Mi służył". Rdz 26,25 Izaak zbudował więc tam ołtarz i wzywał imienia Pana. Rozbił też tam swój

namiot, a słudzy Izaaka wykopali tam studnię.

Rdz 26,26 Potem przybyli z Geraru Abimelek i Achuzat, jeden z przyjaciół Abimeleka,

oraz dowódca wojska, Pikol.

Rdz 26,27 Izaak rzekł do nich: "Czemu przybywacie do mnie, przecież znienawidziliście

mnie i kazaliście mi się od was oddalić?"

Rdz 26,28 Oni zaś odpowiedzieli: "Widząc, jak Pan jest z tobą, postanowiliśmy, aby

istniała między nami, czyli między tobą a nami umowa. Chcemy z tobą za

wrzeć przymierze,

Rdz 26,29 że nie uczynisz nam nic złego, jak i my nie skrzywdziliśmy ciebie, wyświad

czając ci tylko dobro, i pozwoliliśmy ci spokojnie odejść. Niechaj ci więc teraz

Pan błogosławi!"

Rdz 26,30 Izaak wyprawił im ucztę, oni zaś jedli i pili.

Rdz 26,31 Nazajutrz rano złożyli sobie nawzajem przysięgę, po czym Izaak ich pożegnał

i rozstali się w zgodzie.

Rdz 26,32 A gdy tego dnia słudzy Izaaka przynieśli mu wiadomość o studni, którą wy

kopali, mówiąc: "Znaleźliśmy wodę",

Rdz 26,33 nazwał on tę studnię Szibea. - Stąd miasto to nosi po dzień dzisiejszy nazwę

Beer-Szeba.

Rdz 26,34 Gdy Ezaw miał czterdzieści lat, wziął za żonę Jehudit, córkę Chetyty Beerie

go, oraz Bosmat, córkę Chetyty Elona.

Rdz 26,35 Były one powodem zgryzoty Izaaka i Rebeki.

Rozdział 27

Rdz 27,01 Gdy Izaak zestarzał się i jego oczy stały się tak słabe, że już nie mógł widzieć,

zawołał na Ezawa, swego starszego syna: "Synu mój!"

Rdz 27,02 A kiedy ten odezwał się: "Jestem", Izaak rzekł: "Oto zestarzałem się i nie

znam dnia mojej śmierci.

43 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 27

Rdz 27,03 Weź więc teraz przybory myśliwskie, twój kołczan i łuk, idź na łowy i upoluj

coś dla mnie.

Rdz 27,04 Potem przyrządź mi smaczną potrawę, jaką lubię, podaj mi ją, abym jadł i

abym ci pobłogosławił, zanim umrę".

Rdz 27,05 Rebeka słyszała to, co Izaak mówił do swego syna Ezawa. Gdy więc Ezaw

poszedł już na łowy, aby przynieść coś z upolowanej zwierzyny,

Rdz 27,06 rzekła do swego syna Jakuba: "Słyszałam, jak ojciec rozmawiał z twoim bra

tem Ezawem i dał mu takie polecenie:

Rdz 27,07 Przynieś dla mnie coś z polowania i przyrządź smaczną potrawę, abym zjadł

i pobłogosławił cię wobec Pana przed śmiercią.

Rdz 27,08 Teraz więc, synu mój, posłuchaj mego polecenia, które ci dam. Rdz 27,09 Idź, weź dla mnie z trzody dwa dorodne koźlęta, ja zaś przyrządzę z nich

smaczną potrawę dla twego ojca, taką, jaką lubi.

Rdz 27,10 Potem mu zaniesiesz, on zje i w zamian za to udzieli ci przed śmiercią bło

gosławieństwa".

Rdz 27,11 Ale Jakub rzekł do swej matki: "Przecież mój brat, Ezaw, jest owłosiony, ja

zaś gładki.

Rdz 27,12 Jeśli się mnie dotknie mój ojciec, będzie wyglądało tak, jak gdybym z niego

żartował, i wtedy mogę ściągnąć na siebie przekleństwo zamiast błogosła

wieństwa".

Rdz 27,13 Rzekła mu matka: "Niech na mnie spadnie to przekleństwo dla ciebie, mój

synu! Tylko posłuchaj mnie, idź i przynieś mi [koźlęta]".

Rdz 27,14 Poszedł więc, wziął i przyniósł [je] swej matce; ona zaś przyrządziła z nich

smaczną potrawę, taką, jaką lubił jego ojciec.

Rdz 27,15 Potem Rebeka wzięła szaty Ezawa, swego starszego syna, najlepsze, jakie

miała u siebie, ubrała w nie Jakuba, swojego młodszego syna,

Rdz 27,16 i skórkami koźląt owinęła mu ręce i nieowłosioną szyję. Rdz 27,17 Po czym dała Jakubowi ową smaczną potrawę, którą przygotowała, i chleb. Rdz 27,18 Jakub, wszedłszy do swego ojca, rzekł: "Ojcze mój!" A Izaak: "Słyszę; któryś

ty jest, synu mój?"

Rdz 27,19 Odpowiedział Jakub ojcu: "Jestem Ezaw, twój syn pierworodny. Uczyniłem,

jak mi poleciłeś. Podnieś się, siądź i zjedz potrawę z upolowanej przeze mnie

zwierzyny, i pobłogosław mi!"

Rdz 27,20 Izaak rzekł do syna: "Jakże tak szybko mogłeś coś upolować, synu mój?" A

Jakub na to: "Pan, Bóg twój, sprawił, że tak mi się właśnie zdarzyło". Rdz 27,21 Wtedy Izaak rzekł do Jakuba: "Zbliż się, abym dotknąwszy ciebie mógł się

upewnić, czy to mój syn Ezaw, czy nie".

Rdz 27,22 Jakub przybliżył się do swego ojca Izaaka, a ten dotknąwszy go rzekł: "Głos

jest głosem Jakuba, ale ręce - rękami Ezawa!"

Rdz 27,23 Nie rozpoznał jednak Jakuba, gdyż jego ręce były owłosione jak ręce Ezawa.

A mając udzielić mu błogosławieństwa,

44 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 27

Rdz 27,24 zapytał go jeszcze: "Ty jesteś syn mój Ezaw?" Jakub odpowiedział: "Ja je

stem".

Rdz 27,25 Rzekł więc: "Podaj mi, abym zjadł to, co upolowałeś, synu mój, i abym ci

sam pobłogosławił". Jakub podał mu i on jadł. Przyniósł mu też i wina, a

on pił.

Rdz 27,26 A potem jego ojciec Izaak rzekł do niego: "Zbliż się i pocałuj mnie, mój

synu!"

Rdz 27,27 Jakub zbliżył się i pocałował go. Gdy Izaak poczuł woń jego szat, dając mu

błogosławieństwo mówił: "Oto woń mego syna jak woń pola, które pobłogo

sławił Pan!

Rdz 27,28 Niechaj tobie Bóg użycza rosy z niebios i żyzności ziemi, obfitości zboża i

moszczu winnego.

Rdz 27,29 Niechaj ci służą ludy i niech ci pokłon oddają narody. Bądź panem two

ich braci i niech ci pokłon oddają synowie twej matki! Każdy, kto będzie ci

złorzeczył, niech będzie przeklęty. Każdy, kto będzie cię błogosławił, niech

będzie błogosławiony!"

Rdz 27,30 Gdy Izaak wypowiedział swe błogosławieństwo nad Jakubem i gdy ten tylko

co odszedł od niego, wrócił z łowów brat Jakuba, Ezaw.

Rdz 27,31 I on także przyrządził ulubioną potrawę ojca, zaniósł mu ją i rzekł do niego:

"Podnieś się mój ojcze, i jedz to, co twój syn upolował, abyś mi udzielił bło

gosławieństwa!"

Rdz 27,32 Izaak go zapytał: "Kto ty jesteś?" A on odpowiedział: "Jam syn twój pier

worodny, Ezaw!"

Rdz 27,33 Izaak bardzo się zatrwożył i rzekł: "Kim więc był ten, który upolował zwie

rzynę i przyniósł mi, a ja jadłem z niej, zanim ty wróciłeś, i pobłogosławiłem

mu? Przecież to on otrzymał błogosławieństwo!"

Rdz 27,34 Gdy Ezaw usłyszał te słowa swojego ojca, podniósł głośny pełen goryczy

lament, i rzekł do ojca: "Daj i mnie błogosławieństwo, mój ojcze!" Rdz 27,35 Izaak powiedział: "Przyszedł podstępnie brat twój i zabrał twoje błogosła

wieństwo!"

Rdz 27,36 A wtedy Ezaw: "Nie darmo dano mu imię Jakub! Dwukrotnie mnie już

podszedł: pozbawił mnie mego przywileju pierworodztwa, a teraz odebrał za

mnie błogosławieństwo!"

Rdz 27,37 Izaak na te słowa odrzekł Ezawowi: "Skoro uczyniłem go twoim panem,

wszystkich zaś jego krewnych - jego sługami, i zapewniłem mu obfitość zbo

ża oraz moszczu, to cóż mogę dla ciebie uczynić, mój synu?"

Rdz 27,38 Lecz Ezaw rzekł do ojca: "Czyż miałbyś tylko jedno błogosławieństwo, mój

ojcze? Pobłogosław także i mnie, ojcze mój!" I Ezaw rozpłakał się w głos. Rdz 27,39 Na to Izaak taką dał mu odpowiedź: "Nie będzie żyzny kraj, w którym za

mieszkasz, bo nie będzie tam rosy z nieba.

Rdz 27,40 Z miecza żyć będziesz i będziesz sługą twego brata! A gdy pragnienie wolności

45 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 28

owładnie tobą, zrzucisz jego jarzmo z twej szyi".

Rdz 27,41 Ezaw znienawidził Jakuba z powodu błogosławieństwa, które otrzymał od

ojca, i taki powziął zamiar: "Gdy nadejdą dni żałoby po moim ojcu, zabiję

mojego brata Jakuba".

Rdz 27,42 Kiedy Rebeka dowiedziała się o tym, co mówił Ezaw, jej starszy syn, kazała

zawołać Jakuba i rzekła mu: "Ezaw, twój brat, zamierza cię zabić. Rdz 27,43 Posłuchaj więc mnie, synu mój: przygotuj się i uchodź do brata mego, Laba

na, do Charanu.

Rdz 27,44 Pozostań tam przez jakiś czas, dopóki nie uśmierzy się gniew twego brata. Rdz 27,45 A gdy już przestanie on gniewać się na ciebie i zapomni, co mu uczyniłeś,

wtedy dam ci znać i sprowadzę cię stamtąd. Czemu miałabym was obu jed

nocześnie stracić?"

Rdz 27,46 Rebeka mówiła do Izaaka: "Sprzykrzyło mi się życie z tymi Chetytkami. Je

żeli jeszcze Jakub weźmie sobie za żonę Chetytkę, czyli jedną z tych kobiet,

które są w tym kraju, to już nie będę miała po co żyć!"

Rozdział 28

Rdz 28,01 Wtedy Izaak zawołał Jakuba, pobłogosławił go i dał mu taki rozkaz: "Nie

bierz sobie żony spośród mieszkanek Kanaanu.

Rdz 28,02 Idź do Paddan-Aram, do rodziny Betuela, ojca twej matki, i weź sobie tam

za żonę jedną z córek Labana, twego wuja.

Rdz 28,03 A Bóg Wszechmocny będzie ci błogosławił. Uczyni cię płodnym i da ci liczne

potomstwo, tak że staniesz się praojcem wielu szczepów.

Rdz 28,04 Błogosławieństwo, [otrzymane przez] Abrahama, da również tobie i twojemu

potomstwu, abyś posiadł na własność kraj, w którym przebywasz, a który

Bóg oddał niegdyś Abrahamowi".

Rdz 28,05 Po czym Izaak wyprawił Jakuba w drogę i ten poszedł do Paddan-Aram do

Labana, syna Betuela Aramejczyka, brata Rebeki - matki Jakuba i Ezawa. Rdz 28,06 A Ezaw zobaczył, że Izaak dał błogosławieństwo Jakubowi i wysłał go do

Paddan-Aram, aby sobie tam wybrał żonę a błogosławiąc go dał mu rozkaz:

"Nie bierz sobie żony spośród mieszkanek Kanaanu!"

Rdz 28,07 i że Jakub usłuchał ojca i matki, i udał się do Paddan-Aram. Rdz 28,08 Gdy więc uznał, że mieszkanki Kanaanu nie podobają się jego ojcu, Izaakowi, Rdz 28,09 poszedł do Izmaelitów i oprócz żon, które już miał, wziął sobie za żonę Ma

chalat, jedną z córek Izmaela, syna Abrahama, siostrę Nebajota. Rdz 28,10 Kiedy Jakub wyszedłszy z Beer-Szeby wędrował do Charanu, Rdz 28,11 trafił na jakieś miejsce i tam się zatrzymał na nocleg, gdy słońce już zaszło.

Wziął więc z tego miejsca kamień i podłożył go sobie pod głowę, układając

46 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 29

się do snu na tym właśnie miejscu.

Rdz 28,12 We śnie ujrzał drabinę opartą na ziemi, sięgającą swym wierzchołkiem nieba,

oraz aniołów Bożych, którzy wchodzili w górę i schodzili na dół. Rdz 28,13 A oto Pan stał na jej szczycie i mówił: "Ja jestem Pan, Bóg Abrahama i Bóg

Izaaka. Ziemię, na której leżysz, oddaję tobie i twemu potomstwu. Rdz 28,14 A potomstwo twe będzie tak liczne jak proch ziemi, ty zaś rozprzestrzenisz

się na zachód i na wschód, na północ i na południe; wszystkie plemiona ziemi

otrzymają błogosławieństwo przez ciebie i przez twych potomków. Rdz 28,15 Ja jestem z tobą i będę cię strzegł, gdziekolwiek się udasz; a potem spro

wadzę cię do tego kraju. Bo nie opuszczę cię, dopóki nie spełnię tego, co ci

obiecuję".

Rdz 28,16 A gdy Jakub zbudził się ze snu, pomyślał: "Prawdziwie Pan jest na tym

miejscu, a ja nie wiedziałem".

Rdz 28,17 I zdjęty trwogą rzekł: "O, jakże miejsce to przejmuje grozą! Prawdziwie jest

to dom Boga i brama nieba!"

Rdz 28,18 Wstawszy więc rano, wziął ów kamień, który podłożył sobie pod głowę, po

stawił go jako stelę i rozlał na jego wierzchu oliwę.

Rdz 28,19 I dał temu miejscu nazwę Betel. - Natomiast pierwotna nazwa tego miejsca

była Luz.

Rdz 28,20 Po czym złożył taki ślub: "Jeżeli Pan Bóg będzie ze mną, strzegąc mnie

w drodze, w którą wyruszyłem, jeżeli da mi chleb do jedzenia i ubranie do

okrycia się

Rdz 28,21 i jeżeli wrócę szczęśliwie do domu ojca mojego, Pan będzie moim Bogiem. Rdz 28,22 Ten zaś kamień, który postawiłem jako stelę, będzie domem Boga. Z wszyst

kiego, co mi dasz, będę Ci składał w ofierze dziesięcinę".

Rozdział 29

Rdz 29,01 Jakub, wyruszywszy w dalszą drogę, powędrował do ziemi synów Wschodu. Rdz 29,02 Tam ujrzał studnię w polu i trzy stada owiec wylegujących się wokół niej; z

tej bowiem studni pojono stada. Wielki zaś kamień przykrywał jej otwór. Rdz 29,03 Toteż gromadzono tu wszystkie stada i wtedy dopiero odsuwano kamień znad

otworu studni, a po napojeniu owiec przesuwano go znów na dawne miejsce

nad otwór studni.

Rdz 29,04 Jakub rzekł do czekających tam pasterzy: "Bracia moi, skąd jesteście?" Od

powiedzieli mu: "Jesteśmy z Charanu".

Rdz 29,05 On zaś pytał ich: "Czy znacie Labana, syna Nachora?" Oni na to: "Znamy". Rdz 29,06 I jeszcze zapytał ich: "Czy dobrze się miewa?" Odpowiedzieli: "Dobrze. Ale

oto jego córka, Rachela, nadchodzi z trzodą".

47 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 29

Rdz 29,07 Wtedy [Jakub] rzekł: "Ponieważ jeszcze jest jasny dzień i nie czas zapędzać

trzody, napójcie trzodę i idźcie ją paść".

Rdz 29,08 Oni zaś powiedzieli: "Nie możemy poić, dopóki nie spędzą wszystkich stad i

nie odsuną kamienia znad otworu studni, wtedy będziemy poić owce". Rdz 29,09 Gdy Jakub tak z nimi rozmawiał, Rachela, która była pasterką, nadeszła ze

stadem owiec swego ojca.

Rdz 29,10 A gdy Jakub ujrzał Rachelę, córkę Labana, brata swej matki, i trzodę tegoż

Labana, zbliżył się, odsunął kamień znad otworu studni i napoił trzodę La

bana.

Rdz 29,11 A potem ucałował Rachelę i rozpłakał się w głos.

Rdz 29,12 Kiedy zaś powiedział Racheli, że jest siostrzeńcem jej ojca, synem Rebeki,

pobiegła i opowiedziała o tym swemu ojcu.

Rdz 29,13 Gdy Laban usłyszał nowinę, że to jest Jakub, jego siostrzeniec, wybiegł mu

na spotkanie, uściskał go i ucałował, i wprowadził go do swego domu. Wtedy

to Jakub opowiedział Labanowi o wszystkim.

Rdz 29,14 Laban rzekł do Jakuba: "Przecież jesteś moją kością i ciałem". A gdy Jakub

przebywał u Labana miesiąc,

Rdz 29,15 rzekł do niego Laban: "Czyż dlatego, że jesteś moim krewnym, masz mi słu

żyć za darmo? Powiedz mi więc, jaką mam ci dać zapłatę?"

Rdz 29,16 Miał zaś Laban dwie córki; starsza nazywała się Lea, a młodsza Rachela. Rdz 29,17 Oczy Lei były jakby zgaszone, Rachela zaś miała piękną postać i miłą po

wierzchowność.

Rdz 29,18 Ponieważ Jakub pokochał Rachelę, rzekł do Labana: "Będę ci służył przez

siedem lat za twą młodszą córkę, Rachelę".

Rdz 29,19 Laban powiedział: "Wolę dać ją tobie niż komu innemu. Pozostań więc u

mnie".

Rdz 29,20 I tak służył Jakub za Rachelę przez siedem lat, a wydały mu się one jak dni

kilka, bo bardzo miłował Rachelę.

Rdz 29,21 Wreszcie rzekł Jakub do Labana: "Ponieważ czas już upłynął, daj mi córkę

twą za żonę, abym się z nią połączył".

Rdz 29,22 Wtedy Laban, zaprosiwszy wszystkich mieszkańców tej miejscowości, wypra

wił ucztę.

Rdz 29,23 A gdy był wieczór, Laban wziął córkę swą Leę i wprowadził ją do Jakuba, i

ten zbliżył się do niej.

Rdz 29,24 Dał też Laban tej córce swej niewolnicę Zilpę.

Rdz 29,25 Rano Jakub zobaczył, że ma przed sobą Leę. Rzekł więc do Labana: "Cóż

mi uczyniłeś? Czyż nie za Rachelę ci służyłem? Czemu mnie oszukałeś?" Rdz 29,26 Laban odpowiedział: "Nie ma tu u nas zwyczaju wydawania za mąż [córki]

młodszej przed starszą.

Rdz 29,27 Bądź przez tydzień z tą, a potem damy ci drugą, za którą jednak będziesz u

mnie służył jeszcze siedem następnych lat".

48 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 30

Rdz 29,28 Jakub przystał na to i był przez tydzień z tą. Potem Laban dał mu córkę

swą, Rachelę, za żonę.

Rdz 29,29 Racheli dał Laban również niewolnicę Bilhę, aby jej usługiwała. Rdz 29,30 Jakub więc zbliżył się do Racheli i kochał ją bardziej niż Leę. I pozostał na

służbie u Labana przez siedem następnych lat.

Rdz 29,31 Gdy Pan widział, że Lea została odsunięta, otworzył jej łono; Rachela zaś

była niepłodna.

Rdz 29,32 Lea poczęła więc i urodziła syna, i dała mu imię Ruben mówiąc: "Wejrzał

Pan na moje upokorzenie"; teraz mąż mój będzie mnie miłował". Rdz 29,33 A gdy znów poczęła i urodziła syna, rzekła: "Usłyszał Pan, że zostałam od

sunięta, i dał mi jeszcze to dziecko"; nazwała więc je Symeon.

Rdz 29,34 Potem znów poczęła i urodziła syna, i rzekła: "Już teraz mąż mój przywiąże

się do mnie, bo urodziłam mu trzech synów"; dlatego dała mu imię Lewi. Rdz 29,35 I jeszcze raz poczęła, i urodziwszy syna rzekła: "Tym razem będę sławić

Pana"; dlatego dała mu imię Juda. Po czym przestała rodzić.

Rozdział 30

Rdz 30,01 Rachela zaś widząc, że nie może dać Jakubowi potomstwa, zazdrościła swej

siostrze i rzekła do męża: "Spraw, abym miała dzieci; bo inaczej przyjdzie

mi umrzeć!"

Rdz 30,02 Jakub rozgniewał się na Rachelę i odparł: "Czyż to ja, a nie Bóg, odmawiam

ci potomstwa?"

Rdz 30,03 Wtedy ona powiedziała: "Mam niewolnicę Bilhę. Zbliż się do niej, aby uro

dziła dzieci na moich kolanach; chociaż w ten sposób będę miała od ciebie

potomstwo".

Rdz 30,04 Dała mu więc swą niewolnicę Bilhę za żonę, i Jakub zbliżył się do niej. Rdz 30,05 A gdy Bilha poczęła i urodziła Jakubowi syna,

Rdz 30,06 Rachela rzekła: "Bóg jako sędzia otoczył mnie opieką; wysłuchawszy mnie

dał mi syna". Dlatego nazwała go Dan.

Rdz 30,07 Niewolnica Racheli, Bilha, znowu poczęła i urodziła Jakubowi drugiego syna. Rdz 30,08 Wtedy Rachela rzekła: "Nadludzką walkę wiodłam z siostrą moją i zwycię

żyłam!" Przeto dała mu imię Neftali.

Rdz 30,09 Ale i Lea widząc, że przestała rodzić, wzięła swą niewolnicę Zilpę i dała ją

Jakubowi za żonę.

Rdz 30,10 Zilpa, niewolnica Lei, urodziła Jakubowi syna.

Rdz 30,11 Wtedy Lea zawołała: "Szczęśliwie!" i dała mu imię Gad. Rdz 30,12 A gdy Zilpa, niewolnica Lei, urodziła Jakubowi drugiego syna, Rdz 30,13 Lea powiedziała: "Na moje szczęście! Bo kobiety będą mnie zwały szczęśli

49 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 30

wą". Dała więc mu imię Aser.

Rdz 30,14 Pewnego razu Ruben, wyszedłszy na pole, gdy żęto pszenicę, znalazł man

dragory i przyniósł je swej matce, Lei. Wtedy Rachela rzekła: "Daj mi man

dragory syna twego".

Rdz 30,15 A na to Lea: "Czyż nie dość, że mi zabrałaś mego męża, i jeszcze chcesz

zabrać mandragory mego syna?" Rachela zawołała: "Niechaj więc śpi z tobą

tej nocy za mandragory twego syna!"

Rdz 30,16 A gdy Jakub wracał wieczorem z pola, wyszła Lea naprzeciw niego i rzekła:

"Do mnie przyjdź, bo nabyłam cię za mandragory mego syna". I spał z nią

owej nocy.

Rdz 30,17 Bóg zaś spełnił pragnienie Lei: poczęła i urodziła Jakubowi piątego syna. Rdz 30,18 I mówiła: "Dał mi Bóg nagrodę za to, że oddałam moją niewolnicę mężowi".

Nazwała więc go Issachar.

Rdz 30,19 A gdy Lea znów poczęła i urodziła szóstego syna Jakubowi, Rdz 30,20 rzekła: "Obdarował mnie Bóg wspaniałym darem, teraz będę już miała pierw

szeństwo u mego męża, gdyż urodziłam mu sześciu synów!" Dała więc synowi

imię Zabulon.

Rdz 30,21 Wreszcie urodziła i córkę, którą nazwała Dina.

Rdz 30,22 A Bóg zlitował się i nad Rachelą; wysłuchał ją Bóg i otworzył jej łono. Rdz 30,23 Gdy więc poczęła i urodziła syna, rzekła: "Zdjął Bóg ze mnie hańbę!" Rdz 30,24 Dając mu zaś imię Józef, westchnęła: "Oby Pan dodał mi jeszcze drugiego

syna!"

Rdz 30,25 Gdy Rachela urodziła Józefa, Jakub rzekł do Labana: "Zwolnij mnie, abym

mógł wrócić do kraju, w którym mieszkałem.

Rdz 30,26 Pozwól mi zabrać moje żony i dzieci, za które ci służyłem, i odejdę. Wiesz

dobrze, jak ci służyłem".

Rdz 30,27 Laban mu odpowiedział: "Obyś mnie darzył życzliwością! Odgadłem bowiem,

że Pan błogosławił mi dzięki tobie".

Rdz 30,28 Po czym dodał: "Ustal mi twoją zapłatę, a ja ci ją dam". Rdz 30,29 Jakub rzekł do niego: "Ty sam wiesz, jak ci służyłem i jaki jest twój dobytek

dzięki mnie.

Rdz 30,30 Miałeś bowiem niewiele, zanim przyszedłem; odkąd zaś tu jestem, pomnożył

się on bardzo i Pan ci błogosławi. Jednak teraz muszę się zatroszczyć i o

moją rodzinę".

Rdz 30,31 A na to Laban: "Cóż więc mam ci dać?" Jakub odpowiedział: "Nic mi nie

dasz! Uczyń mi tylko to, co ci powiem, a będę nadal pasł twe stada i będę

się nimi opiekował.

Rdz 30,32 A więc: obejdę dzisiaj wszystkie twe stada i wybiorę z nich dla siebie wszystkie

jagnięta cętkowane, pstre i czarne spośród owiec oraz koźlęta pstre i cętko

wane spośród kóz. Niech one będą moją zapłatą.

Rdz 30,33 Po pewnym czasie będziesz mógł przekonać się o mojej uczciwości. Gdy bo

50 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 31

wiem przyjdziesz, aby obejrzeć to, co będzie mi się należało jako zapłata,

kozy, które nie będą cętkowane i pstre, oraz owce, które nie będą czarne,

możesz uważać za skradzione przez mnie".

Rdz 30,34 Laban rzekł: "Dobrze, niechaj będzie tak, jak mówisz!" Rdz 30,35 Ale jeszcze tego samego dnia Laban oddzielił wszystkie kozły cętkowane i

pstre oraz wszystkie kozy cętkowane i pstre; wszystkie, które miały cokol

wiek sierści białej, oraz owce czarne, i dał je swym synom.

Rdz 30,36 Ponadto wyznaczył odległość, jaką trzeba było przejść w ciągu trzech dni

pomiędzy sobą a Jakubem. A Jakub pasł pozostałe owce Labana. Rdz 30,37 Jakub nazbierał sobie świeżych gałązek topoli, drzewa migdałowego i platanu

i pozdzierał z nich korę w taki sposób, że ukazały się na nich białe prążki. Rdz 30,38 Tak ostrugane patyki umocował przy korytach z wodą, czyli przy poidłach,

aby je widziały trzody, które przychodziły pić wodę. Gdy bowiem zwierzęta

przychodziły pić wodę, parzyły się.

Rdz 30,39 I tak parzyły się zwierzęta z trzód przed tymi patykami i wskutek tego dawały

przychówek o sierści prążkowej, pstrej i cętkowanej.

Rdz 30,40 Jakub oddzielił więc owce białe i pędził je przodem przed pstrymi i czarny

mi, jako stada Labana; dla siebie zaś trzymał stada osobno, nie łącząc ich ze

stadami Labana.

Rdz 30,41 A przy tym Jakub umieszczał owe ponacinane patyki na widocznym miejscu

przy poidłach tylko wtedy, gdy miały się parzyć sztuki mocne;

Rdz 30,42 gdy zaś owce były słabe, patyków nie kładł. W ten sposób sztuki słabe miały

się dostać Labanowi, a mocne - Jakubowi.

Rdz 30,43 Tak to stał się Jakub człowiekiem bardzo zamożnym; miał bowiem liczne

trzody, a ponadto niewolnice, sługi, wielbłądy i osły.

Rozdział 31

Rdz 31,01 Jakub słyszał, jak synowie Labana mówili: "Jakub zabrał wszystko, co po

siadał nasz ojciec, i z mienia naszego ojca dorobił się całego tego majątku". Rdz 31,02 I widział Jakub, że Laban zmienił się wobec niego i nie był już taki jak

przedtem.

Rdz 31,03 Wtedy to Pan rzekł do Jakuba: "Wróć do ziemi twych przodków, do twego

kraju rodzinnego, Ja zaś będę z tobą".

Rdz 31,04 Jakub, który był na pastwisku przy swej trzodzie, kazał wezwać do siebie

Rachelę i Leę

Rdz 31,05 i powiedział im: "Widzę po [wyrazie] twarzy waszego ojca, że nie jest on dla

mnie taki jak dawniej, lecz Bóg mojego ojca był ze mną.

Rdz 31,06 Wy same najlepiej wiecie, że choć z całych sił służyłem ojcu waszemu,

51 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 31

Rdz 31,07 on jednak oszukiwał mnie i wielokrotnie zmieniał mi zapłatę; i tylko Bóg

bronił mnie od krzywdy.

Rdz 31,08 Gdy bowiem [ojciec wasz] mówił: Owce pstre będą twoją zapłatą, wszystkie

rodziły się pstre; gdy zaś mówił: Cętkowane będą dla ciebie zapłatą - wszyst

kie rodziły się cętkowane.

Rdz 31,09 I tak Bóg wydzielił część dobytku ojca waszego i dał ją mnie. Rdz 31,10 Bo gdy nadchodził czas parzenia się trzody, widziałem we śnie, jak samce

pokrywające trzody były pstre, cętkowane i łaciate,

Rdz 31,11 i wtedy anioł Boga wołał na mnie we śnie: Jakubie, a gdy mu odpowiadałem:

Słucham,

Rdz 31,12 mówił: Spójrz i przypatrz się: wszystkie samce pokrywające trzodę są pstre,

cętkowane i łaciate; widzę bowiem, jak Laban z tobą postępuje. Rdz 31,13 Ja jestem Bóg z Betel, gdzie namaściłeś stelę i gdzie złożyłeś mi ślub. Teraz

więc gotuj się do drogi, opuść ten kraj i wróć do twej rodzinnej ziemi!" Rdz 31,14 Na te słowa Rachela i Lea rzekły do niego: "Czy mamy ponadto jakiś udział

w majątku naszego ojca?

Rdz 31,15 Wszak obchodził się z nami jak z obcymi, bo nie tylko wziął za nas zapłatę,

ale jeszcze obrócił na swój użytek naszą własność.

Rdz 31,16 Słusznie więc całe mienie, które Bóg oddzielił od mienia ojca naszego, należy

do nas i do naszych synów. Teraz więc czyń to wszystko, co Bóg ci rozkazał!" Rdz 31,17 Wtedy Jakub powziął postanowienie i wsadził swe dzieci i żony na wielbłądy. Rdz 31,18 Zabrał wszystkie swe stada i całą majętność, którą zdobył - majątek własny,

którego się dorobił w Paddan-Aram - i ruszył w drogę do swego ojca, Izaaka,

do kraju Kanaan.

Rdz 31,19 Gdy Laban poszedł strzyc owce, Rachela skradła mu posążki domowe. Rdz 31,20 Jakub zaś wprowadził w błąd Labana Aramejczyka, nie dając mu poznać po

sobie, że zamierzał uciec.

Rdz 31,21 Tak więc uciekł on wraz z całym dobytkiem i rozpoczynając wędrówkę prze

prawił się przez rzekę, a potem skierował się w stronę wyżyny Gilead. Rdz 31,22 A gdy na trzeci dzień Laban dowiedział się, że Jakub uszedł, Rdz 31,23 zebrał swych krewnych i wyruszył za nim w pościg. Po siedmiu dniach dogo

nił go na wyżynie Gilead.

Rdz 31,24 Ale tejże nocy Bóg ukazał się we śnie Labanowi Aramejczykowi i rzekł do

niego: "Bacz, abyś w rozmowie z Jakubem niczego od niego nie żądał". Rdz 31,25 Laban dogonił Jakuba, gdy ten rozbił swe namioty na tej wyżynie. Laban i

jego krewni również rozbili namioty na wyżynie Gilead.

Rdz 31,26 I wtedy Laban rzekł do Jakuba: "Cóż uczyniłeś? Oszukałeś mnie i uprowa

dziłeś moje córki jak branki wojenne!

Rdz 31,27 Czemu uciekłeś potajemnie i okradłeś mnie? Nic mi nie powiedziałeś, a prze

cież odprawiłbym cię z weselem: z pieśniami, bębnami i cytrami! Rdz 31,28 Nawet nie dałeś mi ucałować mych wnuków i mych córek. Postąpiłeś nieroz

52 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 31

sądnie!

Rdz 31,29 Mógłbym teraz obejść się z wami surowo; ale Bóg ojca waszego tak mi po

wiedział ubiegłej nocy: Bacz, abyś w rozmowie z Jakubem niczego od niego

nie żądał.

Rdz 31,30 Gdy już jednak ruszyłeś w drogę, bo tęskno było ci bardzo za rodziną twego

ojca, to czemu skradłeś mi moje posążki?"

Rdz 31,31 Jakub dał Labanowi taką odpowiedź: "Bałem się, myśląc, że mi siłą odbie

rzesz także i twoje córki.

Rdz 31,32 Ten zaś, u którego znajdziesz swoje posążki, niech straci życie! W obecności

krewnych naszych przeszukaj to, co jest przy mnie, i zabierz je sobie". Nie

wiedział bowiem Jakub, że to Rachela je skradła.

Rdz 31,33 Wszedł więc Laban do namiotu Jakuba, do namiotu Lei i dwóch niewolnic,

lecz nic nie znalazł. Wyszedłszy z namiotu Lei, wszedł do namiotu Racheli. Rdz 31,34 Rachela zaś wzięła przedtem posążki i włożyła pod siodło wielbłąda, i na

nich usiadła. A gdy Laban, przeszukawszy cały namiot, nic nie znalazł, Rdz 31,35 rzekła do ojca: "Nie bierz mi tego za złe, panie mój, że nie mogę wstać,

gdyż mam kobiecą przypadłość". Mimo więc poszukiwań, Laban nie znalazł

posążków.

Rdz 31,36 Wtedy Jakub rozgniewał się i zaczął czynić gorzkie wyrzuty Labanowi tymi

słowami: "Jakiż popełniłem występek i jaką nieprawość, że mnie ścigasz, Rdz 31,37 że przetrząsasz wszystkie moje rzeczy? Cóż swojego znalazłeś wśród tych

rzeczy, które są moimi? Połóż to wobec moich i twoich krewnych i niech oni

powiedzą, kto z nas ma słuszność!

Rdz 31,38 Dwadzieścia lat byłem u ciebie. Twoje owce i kozy nie roniły. Baranów z

twojej trzody nie jadałem.

Rdz 31,39 Rozszarpanej [przez dzikie zwierzę] sztuki nie przynosiłem ci; dawałem za

to moją sztukę. Jeśli ci coś zostało skradzione czy to w dzień, czy w nocy,

szukałeś u mnie.

Rdz 31,40 Bywało, że dniem trawił mnie upał, a nocą chłód spędzał mi sen z powiek. Rdz 31,41 Takie były owe dwadzieścia lat w służbie u ciebie! Służyłem ci czternaście lat

za dwie twoje córki, a sześć lat - za trzodę. Ty zaś wielokrotnie zmieniałeś

mi zapłatę.

Rdz 31,42 Gdyby Bóg ojca mego, Bóg Abrahama - Ten, którego z bojaźnią czci Izaak,

nie wspomagał mnie, to puściłbyś mnie teraz z niczym. Com wycierpiał i

ilem się napracował rękami, Bóg widzi! On też zeszłej nocy zaświadczył". Rdz 31,43 Laban tak odpowiedział Jakubowi: "Wprawdzie są to moje córki i ich dzieci

są moimi, trzoda - moją trzodą, i wszystko, co tu widzisz, jest moje, ale cóż

mogę teraz uczynić moim córkom albo ich dzieciom, które one urodziły? Rdz 31,44 Zawrzyjmy zatem obaj przymierze i niech [to] będzie świadectwo [zgody]

między mną a tobą".

Rdz 31,45 Wtedy Jakub wybrał jeden kamień i postawił jako stelę,

53 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 32

Rdz 31,46 a potem rzekł do swych bliskich: "Nazbierajcie kamieni!" Zebrali więc kamie

nie i ułożyli z nich kopiec, na którym zasiedli do posiłku.

Rdz 31,47 Laban nazwał to wzniesienie: Jegar Sahaduta, Jakub zaś: Galed. Rdz 31,48 Laban przy tym dodał: "Niechaj ten pagórek będzie odtąd świadectwem [zgo

dy] między mną a tobą". Dlatego nazwał go Galed

Rdz 31,49 i Mispa, mówiąc: "Niechaj Pan czuwa nade mną i nad tobą, gdy się rozsta

niemy!

Rdz 31,50 Gdybyś źle się obchodził z moimi córkami albo wziął sobie oprócz nich in

ne żony, to choć nie będzie nikogo z ludzi między nami, patrz: Bóg będzie

świadkiem między mną a tobą!"

Rdz 31,51 I rzekł jeszcze Laban do Jakuba: "Ten oto pagórek z kamieni i ta stela, które

ustawiłem jako świadectwo [zgody] między mną a tobą,

Rdz 31,52 będą świadectwem, że ani ja nie będę szedł obok tego pagórka do ciebie, ani

ty nie będziesz szedł obok tego pagórka lub steli do mnie w złym zamiarze. Rdz 31,53 Bóg Abrahama i Bóg Nachora, Bóg ich przodków, niechaj będzie naszym

sędzią!" Jakub zaś przysiągł na Tego, którego z bojaźnią czcił Izaak, jego

ojciec.

Rdz 31,54 A potem Jakub zabił na owej wyżynie zwierzęta na ofiarę, po czym zapro

sił swych krewnych na posiłek. A gdy się posilili, ułożyli się do snu na tej

wyżynie.

Rozdział 32

Rdz 32,01 Nazajutrz rano Laban ucałował swych wnuków i swe córki, pobłogosławił im

i udał się w powrotną drogę do siebie.

Rdz 32,02 Jakub ruszył w dalszą drogę. A gdy go napotkali aniołowie Boga, Rdz 32,03 ujrzawszy ich, rzekł: "Jest to obóz Boży". Nazwał więc to miejsce Machana

im.

Rdz 32,04 Stąd Jakub wyprawił przed sobą posłów do swego brata Ezawa, do kraju

Seir, czyli do Edomu,

Rdz 32,05 dając im takie polecenie: "Powiedzcie panu memu Ezawowi tak: To mówi słu

ga twój, Jakub. Przebywałem u Labana i aż do tego czasu byłem nieobecny. Rdz 32,06 Nabyłem sobie woły, osły, trzodę, sługi i niewolnice. Pragnę więc przez posłów

oznajmić o tym tobie, panie mój, abyś mnie darzył życzliwością". Rdz 32,07 Posłowie wrócili z taką wiadomością: "Szliśmy do twego brata Ezawa; ale on

też już idzie na twoje spotkanie z czterystu ludźmi".

Rdz 32,08 Jakub przeraził się tak bardzo, że aż mu się serce ścisnęło. Podzielił więc

ludzi, których miał przy sobie, owce, woły i wielbłądy na dwa obozy, Rdz 32,09 myśląc sobie: "Jeśli Ezaw uderzy na jeden obóz i pobije go, drugi przynaj

54 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 32

mniej obóz ocaleje".

Rdz 32,10 A potem zaczął się modlić: "Boże Abrahama i Boże ojca mego Izaaka, Pa

nie, który dałeś mi rozkaz: Wróć do twego kraju rodzinnego, gdzie będę ci

świadczył dobro,

Rdz 32,11 nie jestem godzien wszelkiej łaskawości i wszelkiej szczerości, jakie nieustan

nie okazujesz Twemu słudze. Bo przecież tylko z laską w ręku przeprawiłem

się [kiedyś] przez Jordan, a teraz mam dwa obozy.

Rdz 32,12 Racz więc ocalić mnie z ręki brata mego Ezawa, gdyż lękam się go, aby gdy

przyjdzie, nie zabił mnie i matek z dziećmi.

Rdz 32,13 Wszakże Tyś powiedział: Będę ci świadczył dobro i uczynię twe potomstwo

[tak mnogie] jak ziarnka piasku na brzegu morza, których nikt zliczyć nie

zdoła".

Rdz 32,14 A potem przenocował na tym miejscu i wziął z dobytku swego, jako dar dla

brata swego Ezawa,

Rdz 32,15 dwieście kóz i dwadzieścia kozłów, dwieście owiec i dwadzieścia baranów, Rdz 32,16 trzydzieści dojnych wielbłądzic wraz z ich źrebiętami, czterdzieści krów, dzie

sięć wołów, dwadzieścia oślic i dziesięć ośląt.

Rdz 32,17 I oddał sługom swoim każde ze stad, mówiąc: "Będziecie szli przede mną w

odstępach pomiędzy każdym stadem".

Rdz 32,18 Pierwszemu zaś słudze dał taki rozkaz: "Gdy cię spotka mój brat Ezaw i

zapyta: Czyim jesteś sługą, dokąd idziesz i czyje jest to stado, które pędzisz, Rdz 32,19 odpowiesz: Sługi twego Jakuba; jest to dar posłany panu memu, Ezawowi,

on zaś sam idzie za nami".

Rdz 32,20 Taki sam rozkaz dał Jakub drugiemu, trzeciemu i wszystkim sługom, którzy

mieli pędzić stada: "To, co wam powiedziałem, będziecie mówili Ezawowi,

gdy go spotkacie,

Rdz 32,21 dodając: Sługa twój, Jakub, idzie tuż za nami". Myślał bowiem: "Przebłagam

go darem, który mnie wyprzedzi; a gdy ja potem go zobaczę, może obejdzie

się ze mną łaskawie".

Rdz 32,22 Wysłał więc ów dar przed sobą, a sam postanowił spędzić noc w obozowisku. Rdz 32,23 Ale tej jeszcze nocy wstał i zabrawszy obie swe żony, dwie ich niewolnice i

jedenaścioro dzieci, przeprawił się przez bród potoku Jabbok.

Rdz 32,24 A gdy ich przeprawił przez ten potok, przeniósł również [na drugi brzeg] to,

co posiadał.

Rdz 32,25 Gdy zaś wrócił i został sam jeden, ktoś zmagał się z nim aż do wschodu

jutrzenki,

Rdz 32,26 a widząc, że nie może go pokonać, dotknął jego stawu biodrowego i wywich

nął Jakubowi ten staw podczas zmagania się z nim.

Rdz 32,27 A wreszcie rzekł: "Puść mnie, bo już wschodzi zorza!" Jakub odpowiedział:

"Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz!"

Rdz 32,28 Wtedy [tamten] go zapytał: "Jakie masz imię?" On zaś rzekł: "Jakub".

55 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 33

Rdz 32,29 Powiedział: "Odtąd nie będziesz się zwał Jakub, lecz Izrael, bo walczyłeś z

Bogiem i z ludźmi, i zwyciężyłeś".

Rdz 32,30 Potem Jakub rzekł: "Powiedz mi, proszę, jakie jest Twe imię?" Ale on od

powiedział: "Czemu pytasz mnie o imię?" - i pobłogosławił go na owym

miejscu.

Rdz 32,31 Jakub dał temu miejscu nazwę Penuel, mówiąc: "Mimo że widziałem Boga

twarzą w twarz, jednak ocaliłem me życie".

Rdz 32,32 Słońce już wschodziło, gdy Jakub przechodził przez Penuel, utykając na no

gę.

Rdz 32,33 Dlatego Izraelici nie jadają po dzień dzisiejszy ścięgna, które jest w sta

wie biodrowym, gdyż Jakub został porażony w staw biodrowy, w to właśnie

ścięgno.

Rozdział 33

Rdz 33,01 Jakub spojrzał i zobaczył, że Ezaw nadciąga z czterystu ludźmi. Podzieliwszy

więc dzieci między Leę, Rachelę i dwie niewolnice,

Rdz 33,02 uszykował niewolnice z ich dziećmi na przedzie, Leę z jej dziećmi nieco w

tyle, a za nimi Rachelę i Józefa.

Rdz 33,03 Sam zaś, idąc przed wszystkimi, siedem razy oddał pokłon swemu bratu,

zanim się do niego zbliżył.

Rdz 33,04 Ezaw pospieszył na jego spotkanie i objąwszy go za szyję ucałował go; i

rozpłakali się obaj. Gdy Ezaw spostrzegłszy kobiety i dzieci, zapytał: Rdz 33,05 "A ci kim są dla ciebie?", Jakub odpowiedział: "To dzieci, którymi Bóg

łaskawie obdarzył twego sługę".

Rdz 33,06 Wtedy zbliżyły się niewolnice ze swymi dziećmi i oddały pokłon. Rdz 33,07 Potem przystąpiła Lea z dziećmi i oddała pokłon, a wreszcie Józef z Rachelą,

którzy też oddali pokłon.

Rdz 33,08 Ezaw zapytał: "Dla kogo są te wszystkie stada, które spotkałem?" Jakub

odpowiedział: "Obyś mnie darzył życzliwością, panie mój!"

Rdz 33,09 Na to Ezaw: "Mam ja dużo, bracie mój, niechaj przy tobie zostanie to, co

jest twoje".

Rdz 33,10 Jakub rzekł: "Ależ nie! Jeśli mnie darzysz życzliwością, przyjmij ode mnie

ten mój dar. Bo przecież gdym ujrzał twe oblicze, było ono obliczem jakby

istoty nadziemskiej i okazałeś mi wielką życzliwość.

Rdz 33,11 Przyjmij więc dar mój, który dla ciebie przeznaczyłem; Bóg obdarzył mnie

sowicie: mam wszystko!" I tak nalegał na niego, aż wreszcie przyjął. Rdz 33,12 Po czym Ezaw rzekł: "Ruszajmy w drogę i chodźmy; będę szedł razem z

tobą".

56 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 34

Rdz 33,13 Jakub odpowiedział: "Wiesz, panie mój, że mam dzieci wątłe, a owce i krowy

karmią młode; jeśli je będę pędził choćby dzień jeden, padnie mi cała trzoda. Rdz 33,14 Idź więc, panie mój, przed sługą swym, ja zaś będę szedł powoli, tak jak będzie

mogła nadążyć moja trzoda, którą pędzę, i jak będą szły dzieci, aż przyjdę

do ciebie, panie mój, do Seiru".

Rdz 33,15 Ezaw zapytał: "Może ci zostawić kilku moich ludzi, którzy są ze mną?" A na

to Jakub: "Na cóż mi oni, skoro ty, panie mój, darzysz mnie życzliwością". Rdz 33,16 Ezaw udał się tego dnia w drogę powrotną do Seiru.

Rdz 33,17 Jakub wyruszył do Sukkot, gdzie zbudował sobie dom, a dla swych stad

postawił szałasy. Dlatego nazwano tę miejscowość Sukkot.

Rdz 33,18 Wreszcie Jakub po powrocie z Paddan-Aram dotarł szczęśliwie do Sychem w

Kanaanie. Obrawszy sobie miejsce w pobliżu tego miasta,

Rdz 33,19 nabył od synów Chamora, ojca Sychema, za sto kesitów kawał pola, na którym

rozbił swe namioty.

Rdz 33,20 Tam też ustawił ołtarz i nazwał go imieniem Boga, Boga Izraela.

Rozdział 34

Rdz 34,01 Pewnego razu Dina, córka Jakuba, którą urodziła mu Lea wyszła, aby popa

trzeć na kobiety tego kraju.

Rdz 34,02 A gdy ją zobaczył Sychem, syn Chamora Chiwwity, księcia tego kraju, porwał

ją i położywszy się z nią, zadał jej gwałt.

Rdz 34,03 I całym sercem pokochał Dinę, córkę Jakuba, i czule do niej przemawiał. Rdz 34,04 Potem zaś Sychem prosił swego ojca Chamora: "Weź tę dzieweczkę dla mnie

za żonę!"

Rdz 34,05 Gdy Jakub dowiedział się, że Sychem zhańbił jego córkę Dinę - synowie jego

byli przy trzodach na pastwisku - nic nie powiedział, czekając, aż wrócą. Rdz 34,06 Chamor, ojciec Sychema, wybrał się do Jakuba, aby z nim porozmawiać. Rdz 34,07 Tymczasem synowie Jakuba wrócili z pola. I gdy się dowiedzieli, ogarnął

ich smutek, a zarazem bardzo się rozgniewali, że popełniono czyn, który u

Izraelitów uchodził za zbrodnię: zgwałcono córkę Jakuba, co było niegodzi

wością.

Rdz 34,08 Chamor zaś tak do nich mówił: "Sychem, syn mój, całym sercem przylgnął

do waszej dziewczyny. Dajcież mu ją więc za żonę.

Rdz 34,09 Spowinowaćcie się z nami; córki wasze dacie nam za żony, a córki nasze weź

miecie sobie.

Rdz 34,10 Będziecie mieszkali z nami i kraj ten będzie dla was. Możecie w nim się osie

dlać, poruszać się swobodnie oraz nabywać sobie tę ziemię na własność". Rdz 34,11 Sychem rzekł też do ojca i braci Diny: "Darzcie mnie [tylko] życzliwością, a

57 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 34

dam, czegokolwiek zażądacie ode mnie.

Rdz 34,12 Wyznaczcie mi choćby największą zapłatę i podarunek, a gotów jestem dać

tyle, ile mi powiecie, byleście tylko dali mi dziewczynę za żonę". Rdz 34,13 Wtedy synowie Jakuba, odpowiadając podstępnie Sychemowi i jego ojcu

Chamorowi - mówili tak dlatego, że zhańbił ich siostrę Dinę

Rdz 34,14 rzekli do nich: "Nie możemy uczynić tego, byśmy mieli wydać naszą siostrę

za człowieka nieobrzezanego, bo byłoby to dla nas hańbą.

Rdz 34,15 Tylko pod tym warunkiem zgodzimy się na waszą prośbę, jeśli staniecie się

takimi jak my: każdy z waszych mężczyzn zostanie obrzezany.

Rdz 34,16 Wtedy tylko damy wam nasze córki i córki wasze będziemy brali sobie za

żony, zamieszkamy razem z wami i staniemy się jednym ludem.

Rdz 34,17 Jeśli zaś nie usłuchacie i nie poddacie się obrzezaniu, weźmiemy naszą dziew

czynę i odejdziemy".

Rdz 34,18 Chamorowi i Sychemowi, jego synowi, podobały się te słowa. Rdz 34,19 Młodzieniec ów nie wahał się tego uczynić bezzwłocznie, bo bardzo miłował

córkę Jakuba; był zaś najbardziej szanowany ze wszystkich w rodzinie swego

ojca.

Rdz 34,20 Wszedłszy więc do bramy miasta, Chamor i jego syn Sychem tak przemówili

do mieszkańców:

Rdz 34,21 "Ludzie ci są przyjaźnie do nas usposobieni. Niechaj mieszkają w kraju i niech

się w nim poruszają swobodnie. Przecież jest on dla nich przestronny. Córki

ich będziemy brali sobie za żony, córki zaś nasze będziemy im oddawali. Rdz 34,22 Pod tym jednak warunkiem godzą się oni mieszkać wśród nas, stając się

jednym ludem, że będzie u nas obrzezany każdy mężczyzna, tak jak oni są

obrzezani.

Rdz 34,23 Czyż wtedy ich stada, ich dobytek i wszystko ich bydło nie będzie należało

do nas? Byleśmy tylko przystali na ich żądanie, a wtedy pozostaną z nami". Rdz 34,24 I usłuchali Chamora oraz jego syna Sychema wszyscy, którzy przechodzili

przez bramę swego miasta. Każdy zatem mężczyzna, który był tam, poddał

się obrzezaniu.

Rdz 34,25 A gdy na trzeci dzień doznawali wielkiego bólu, dwaj synowie Jakuba, Sy

meon i Lewi, bracia Diny, porwawszy za miecze, wtargnęli do miasta, które

niczego nie podejrzewało, i wymordowali wszystkich mężczyzn.

Rdz 34,26 Zabili mieczem również Chamora i jego syna Sychema i odeszli. Rdz 34,27 Wtedy [pozostali] synowie Jakuba przyszli do pomordowanych i obrabowali

miasto za to, że zhańbiono ich siostrę.

Rdz 34,28 Zabrali trzody, bydło i osły - wszystko, co było w mieście i na polu. Rdz 34,29 Całe ich mienie, wszystkie dzieci i kobiety uprowadzili w niewolę, zrabowaw

szy wszystko, co znaleźli w domach.

Rdz 34,30 Wtedy Jakub rzekł do Symeona i Lewiego: "Sprowadziliście na mnie nie

szczęście, bo przez was będą mnie mieć w nienawiści mieszkańcy tego kraju,

58 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 35

Kananejczycy i Peryzzyci. Jestem przecież małym liczebnie plemieniem i je

żeli oni wystąpią razem przeciwko mnie, poniosę porażkę - zginę ja i cała

moja rodzina".

Rdz 34,31 A oni mu na to: "Czyż [mieliśmy pozwolić na to, by] się obchodzono z naszą

siostrą jak z nierządnicą?"

Rozdział 35

Rdz 35,01 Rzekł Bóg do Jakuba: "Idź do Betel i tam zamieszkaj. Wznieś też tam ołtarz

Bogu, który ci się ukazał, gdy uciekałeś przed twym bratem Ezawem". Rdz 35,02 Rzekł więc Jakub do swych domowników i do wszystkich, którzy z nim byli:

"Usuńcie spośród was [wizerunki] obcych bogów, jakie macie; oczyśćcie się i

zmieńcie szaty.

Rdz 35,03 Pójdziemy bowiem do Betel i tam zbuduję ołtarz Bogu, który wysłuchał mnie

w czasie mej niedoli i wspomagał mnie, gdziekolwiek byłem".

Rdz 35,04 Oddali więc Jakubowi wszystkie [wizerunki] obcych bogów, jakie posiadali,

oraz kolczyki, które nosili w uszach, i Jakub zakopał je pod terebintem w

pobliżu Sychem.

Rdz 35,05 A gdy wyruszyli w drogę, padł wielki strach na okoliczne miasta, tak że nikt

nie ścigał synów Jakuba.

Rdz 35,06 Jakub, przybywszy wraz ze wszystkimi swymi ludźmi do Luz w Kanaanie,

czyli do Betel.

Rdz 35,07 zbudował tam ołtarz i nazwał to miejsce El-Betel. - Tu bowiem ukazał mu

się Bóg, kiedy uciekał przed swym bratem.

Rdz 35,08 Wtedy to zmarła Debora, piastunka Rebeki, i pochowano ją w pobliżu Betel

pod terebintem, który dlatego otrzymał nazwę Terebint Płaczu. Rdz 35,09 Bóg ukazał się jeszcze Jakubowi po jego powrocie z Paddan-Aram i błogo

sławiąc mu

Rdz 35,10 powiedział do niego: "Imię twe jest Jakub, ale odtąd nie będą cię zwać Ja

kubem, lecz będziesz miał imię Izrael". I tak otrzymał imię Izrael. Rdz 35,11 Po czym Bóg rzekł do niego: "Ja jestem Bóg wszechmocny. Bądź płodny i

rozmnażaj się. Niechaj powstanie z ciebie naród i wiele narodów, i niechaj

królowie zrodzą się z ciebie.

Rdz 35,12 Kraj, który dałem Abrahamowi i Izaakowi, daję tobie; i twemu przyszłemu

potomstwu dam ten kraj".

Rdz 35,13 Potem Bóg oddalił się od niego z tego miejsca, na którym do niego przema

wiał.

Rdz 35,14 A Jakub ustawił stelę na tym miejscu, gdzie Bóg do niego mówił, stelę ka

mienną. I składając ofiarę płynną wylał na nią oliwę.

59 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 36

Rdz 35,15 Jakub dał więc temu miejscu, na którym przemawiał do niego Bóg, nazwę

Betel.

Rdz 35,16 A gdy wyruszyli z Betel i mieli jeszcze w drodze przed sobą pewną przestrzeń,

aby dojść do Efrata, Rachela zaczęła rodzić; poród jednak był ciężki. Rdz 35,17 I kiedy urodziła w wielkich bólach, rzekła do niej położna: "Już nie lękaj się,

bo oto masz syna!"

Rdz 35,18 Ona jednak, gdy życie z niej uchodziło, bo konała, nazwała swego syna Be

noni; lecz ojciec dał mu imię Beniamin.

Rdz 35,19 A Rachela umarła i została pochowana przy drodze do Efrata, czyli Betle

jem.

Rdz 35,20 Jakub ustawił stelę na jej grobie. - Kamień tan stoi na grobie Racheli po dziś

dzień.

Rdz 35,21 Izrael wyruszył w drogę i rozbił namioty poza Migdal-Eder. Rdz 35,22 A gdy przebywał w tej okolicy, Ruben zbliżył się do Bilhy, drugorzędnej żony

ojca swego, i obcował z nią; Izrael dowiedział się o tym. Synów Jakuba było

dwunastu:

Rdz 35,23 Synowie Lei: pierworodny syn Jakuba Ruben, Symeon, Lewi, Juda, Issachar

i Zabulon.

Rdz 35,24 Synowie Racheli: Józef i Beniamin.

Rdz 35,25 Synowie Bilhy, niewolnicy Racheli: Dan i Neftali,

Rdz 35,26 oraz synowie Zilpy, niewolnicy Lei: Gad i Aser. Są to synowie Jakuba, którzy

mu się urodzili w Paddan-Aram.

Rdz 35,27 A potem Jakub przybył do ojca swego, Izaaka, do Mamre, do Kiriat-Arba,

czyli do Hebronu, gdzie niegdyś mieszkał Abraham, a potem i Izaak. Rdz 35,28 Izaak miał wtedy sto osiemdziesiąt lat.

Rdz 35,29 Izaak, doszedłszy do kresu swego życia, zmarł w późnej starości. I pochowali

go jego synowie Ezaw i Jakub.

Rozdział 36

Rdz 36,01 Oto potomkowie Ezawa, czyli Edomu.

Rdz 36,02 Ezaw wziął sobie żony spośród mieszkanek Kanaanu: Adę, córkę Elona Che

tyty, Oholibamę, córkę Chiwwity imieniem Ana, wnuczkę Sibeona, Rdz 36,03 i Basmat Izmaelitkę, siostrę Nebajota.

Rdz 36,04 Ada urodziła Ezawowi Elifaza, Basmat - Reuela,

Rdz 36,05 a Oholibama urodziła Jeusza, Jalama i Koracha. Są to synowie Ezawa, którzy

mu się urodzili w kraju Kanaan.

Rdz 36,06 Ezaw, zabrawszy swoje żony, synów i córki, całą czeladź swego domu, swoją

trzodę i wszystkie zwierzęta oraz całe mienie, które sobie nabył w Kanaanie,

60 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 36

udał się do ziemi [Seir] daleko od swego brata Jakuba,

Rdz 36,07 gdyż zbyt liczne mieli stada, aby mogli być razem: kraj, w którym przebywali,

nie mógł im wystarczyć ze względu na ich mienie.

Rdz 36,08 Ezaw osiedlił się na wyżynie Seir. - Ezaw to Edom.

Rdz 36,09 Oto potomkowie Ezawa, praojca Edomitów, na wyżynie Seir. Rdz 36,10 Oto imiona synów Ezawa: Elifaz, syn Ady, żony Ezawa, i Reuel, syn Basmat,

żony Ezawa.

Rdz 36,11 Synami Elifaza byli: Teman, Omar, Sefo, Gatam i Kenaz. Rdz 36,12 A Timna, która była drugorzędną żoną Elifaza, syna Ezawa, urodziła mu

Amaleka. To są potomkowie Ady, żony Ezawa.

Rdz 36,13 Oto synowie Reuela: Nachat, Zerach, Szamma i Mizza. Byli to potomkowie

Basmat, żony Ezawa.

Rdz 36,14 A oto ci byli synami żony Ezawa, Oholibamy, córki Any, wnuczki Sibeona:

urodziła ona Ezawowi Jeusza, Jalama i Koracha.

Rdz 36,15 Oto potomkowie Ezawa, czyli synowie Elifaza, pierworodnego syna Ezawa,

naczelnicy szczepów: Teman, Omar, Sefo, Kenaz,

Rdz 36,16 Korach, Gatam i Amalek. Są to naczelnicy szczepów w kraju Edom, synowie

Elifaza, potomkowie Ady.

Rdz 36,17 Oto synowie Reuela, syna Ezawa, naczelnicy szczepów: Nachat, Zerach, Szam

ma i Mizza. Są to naczelnicy w kraju Edom, synowie Reuela, potomkowie

Basmat, żony Ezawa.

Rdz 36,18 Oto synowie Oholibamy, żony Ezawa, naczelnicy szczepów: Jeusz, Jalam i

Korach. Są to naczelnicy szczepów, potomkowie Oholibamy, żony Ezawa, a

córki Any.

Rdz 36,19 Są to potomkowie Ezawa, a zarazem naczelnicy ich, czyli Edomitów. Rdz 36,20 Oto synowie Seira, Choryty, mieszkańcy [pierwotni] tego kraju: Lotan, Szo

bal, Sibeon, Ana,

Rdz 36,21 Diszon, Eser i Diszan. Ci są naczelnikami szczepów, Choryci, synowie Seira,

w kraju Edom.

Rdz 36,22 Synami Lotana byli: Chori i Hemam, siostrą zaś Lotana - Timna. Rdz 36,23 Oto synowie Szobala: Alwan, Manachat, Ebal, Szefo i Onam. Rdz 36,24 Synowie Sibeona: Ajja i Ana. Ten to Ana znalazł gorące źródła na stepie,

gdy pasł osły Sibeona, swego ojca.

Rdz 36,25 A oto dzieci Any: Diszon i Oholibama, córka Any.

Rdz 36,26 Synowie Diszona: Chemdan, Eszban, Jitran i Cheran. Rdz 36,27 Synowie Esera: Bilhan, Zaawan i Akan.

Rdz 36,28 Synowie Diszana: Us i Aran.

Rdz 36,29 Oto naczelnicy szczepów, Choryci: Lotan, Szobal, Sibeon, Ana, Rdz 36,30 Diszon, Eser, Diszan. Są to Choryci, naczelnicy szczepów choryckich w kraju

Seir.

Rdz 36,31 Oto królowie, którzy panowali w kraju Edom, zanim Izraelici mieli króla.

61 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 37

Rdz 36,32 W Edomie był królem Bela, syn Beora; nazwa jego miasta - Dinhaba. Rdz 36,33 A gdy umarł Bela, królem był po nim Jobab, syn Zeracha, z Bosry. Rdz 36,34 Gdy zaś umarł Jobab, po nim królem był Chuszam z ziemi Temanitów. Rdz 36,35 Gdy umarł Chuszam, po nim królem był syn Bedada, Hadad, który zadał

klęskę Madianitom na równinie Moabu; nazwa jego miasta - Awit. Rdz 36,36 Po śmierci Hadada, po nim królem był Samla z Masreki. Rdz 36,37 A gdy umarł Samla, po nim królem był Szaul z Rechobot nad rzeką. Rdz 36,38 Gdy umarł Szaul, po nim królem był Baal-Chanan, syn Akbora. Rdz 36,39 A po śmierci Baal-Chanana po nim królem był Hadar; nazwa zaś jego miasta

Pau, a imię żony jego Mehetabeel, córka Matredy z Me-Zahab.

Rdz 36,40 Oto imiona naczelników szczepów Ezawa według ich szczepów i miejscowości,

nazwanych ich imionami: Timna, Alwa, Jetet,

Rdz 36,41 Oholibama, Ela, Pinon, Rdz 36,42 Kenaz, Teman, Mibsar,

Rdz 36,43 Magdiel i Iram. Są to naczelnicy szczepów Edomu według obszarów przez

nich posiadanych. Ezaw - praojciec Edomitów.

Rozdział 37

Rdz 37,01 Jakub mieszkał w kraju, w którym zatrzymał się jego ojciec, czyli w Kana

anie.

Rdz 37,02 Oto są dzieje potomków Jakuba. Józef jako chłopiec siedemnastoletni wraz

ze swymi braćmi, synami żon jego ojca Bilhy i Zilpy, pasał trzody. Doniósł

on ojcu, że źle mówiono o tych jego synach.

Rdz 37,03 Izrael miłował Józefa najbardziej ze wszystkich swych synów, gdyż urodził

mu się on w podeszłych jego latach. Sprawił mu też długą szatę z rękawami. Rdz 37,04 Bracia Józefa widząc, że ojciec kocha go bardziej niż wszystkich, tak go znie

nawidzili, że nie mogli zdobyć się na to, aby przyjaźnie z nim porozmawiać. Rdz 37,05 Pewnego razu Józef miał sen. I gdy opowiedział go braciom swym, ci zapałali

jeszcze większą nienawiścią do niego.

Rdz 37,06 Mówił im bowiem: "Posłuchajcie, jaki miałem sen.

Rdz 37,07 Śniło mi się, że wiązaliśmy snopy w środku pola i wtedy snop mój podniósł

się i stanął, a snopy wasze otoczyły go kołem i oddały mu pokłon". Rdz 37,08 Rzekli mu bracia: "Czyż miałbyś jako król panować nad nami i rządzić nami

jak władca?" I jeszcze bardziej go nienawidzili z powodu jego snów i wypo

wiedzi.

Rdz 37,09 A potem miał on jeszcze inny sen i tak opowiedział go swoim braciom: "Śniło

mi się jeszcze, że słońce, księżyc i jedenaście gwiazd oddają mi pokłon". Rdz 37,10 A gdy to powiedział ojcu i braciom, ojciec skarcił go mówiąc: "Co miałby

62 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 37

znaczyć ów sen? Czyż ja, matka twoja i twoi bracia mielibyśmy przyjść do

ciebie i oddawać ci pokłon aż do ziemi?"

Rdz 37,11 Podczas gdy bracia zazdrościli Józefowi, ojciec jego zapamiętał sobie ów sen. Rdz 37,12 Kiedy bracia Józefa poszli paść trzody do Sychem,

Rdz 37,13 Izrael rzekł do niego: "Wiesz, że bracia twoi pasą trzodę w Sychem. Chcę cię

więc posłać do nich". Odpowiedział mu [Józef]: "Jestem gotów". Rdz 37,14 Wtedy [Jakub] rzekł do niego: "Idź i zobacz, czy bracia twoi są zdrowi i czy

trzodom nic się nie stało, a potem mi opowiesz". Po czym wyprawił go z

doliny Hebronu, a on poszedł do Sychem.

Rdz 37,15 I błąkającego się po polu spotkał go pewien człowiek. Zapytał go więc ów

człowiek: "Kogo szukasz?"

Rdz 37,16 Odpowiedział: "Szukam moich braci. Powiedz mi, proszę, gdzie oni pasą trzo

dy".

Rdz 37,17 A na to ów człowiek: "Odeszli stąd, ale słyszałem, jak mówili: Chodźmy do

Dotain". Józef udał się więc za swymi braćmi i znalazł ich w Dotain. Rdz 37,18 Oni ujrzeli go z daleka i zanim się do nich zbliżył, postanowili podstępnie go

zgładzić,

Rdz 37,19 mówiąc między sobą: "Oto nadchodzi ten, który miewa sny! Rdz 37,20 Teraz zabijmy go i wrzućmy do którejkolwiek studni, a potem powiemy: Dziki

zwierz go pożarł. Zobaczymy, co będzie z jego snów!"

Rdz 37,21 Gdy to usłyszał Ruben, [postanowił] ocalić go z ich rąk; rzekł więc: "Nie

zabijajmy go!"

Rdz 37,22 I mówił Ruben do nich: "Nie doprowadzajcie do rozlewu krwi. Wrzućcie go do

studni, która jest tu na pustkowiu, ale ręki nie podnoście na niego". Chciał

on bowiem ocalić go z ich rąk, a potem zwrócić go ojcu.

Rdz 37,23 Gdy Józef przybył do swych braci, oni zdarli z niego jego odzienie - długą

szatę z rękawami, którą miał na sobie.

Rdz 37,24 I pochwyciwszy go, wrzucili do studni: studnia ta była pusta, pozbawiona

wody.

Rdz 37,25 Kiedy potem zasiedli do posiłku, ujrzeli z dala idących z Gileadu kupców

izmaelskich, których wielbłądy niosły wonne korzenie, żywicę i olejki pach

nące; szli oni do Egiptu.

Rdz 37,26 Wtedy Juda rzekł do swych braci: "Cóż nam przyjdzie z tego, gdy zabijemy

naszego brata i nie ujawnimy naszej zbrodni?

Rdz 37,27 Chodźcie, sprzedamy go Izmaelitom! Nie zabijajmy go, wszak jest on naszym

bratem!" I usłuchali go bracia.

Rdz 37,28 I gdy kupcy madianiccy ich mijali, wyciągnąwszy spiesznie Józefa ze studni,

sprzedali go Izmaelitom za dwadzieścia [sztuk] srebra, a ci zabrali go z sobą

do Egiptu.

Rdz 37,29 Gdy Ruben wrócił do owej studni i zobaczył, że nie ma w niej Józefa, rozdarł

swoje szaty

63 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 38

Rdz 37,30 i przyszedłszy do braci, zawołał: "Chłopca nie ma! A ja, dokąd ja mam iść?" Rdz 37,31 A oni wzięli szatę Józefa i zabiwszy młodego kozła, umoczyli ją we krwi, Rdz 37,32 po czym tę szatę posłali ojcu. Ci zaś, którzy ją przywieźli, rzekli: "Znaleźli

śmy ją. Zobacz, czy to szata twego syna, czy nie".

Rdz 37,33 [Jakub] rozpoznawszy ją zawołał: "Szata mego syna! Dziki zwierz go pożarł!

Dziki zwierz rozszarpał Józefa!"

Rdz 37,34 I Jakub rozdarł swoje szaty, a potem przepasał biodra worem i opłakiwał

syna przez długi czas.

Rdz 37,35 Gdy zaś wszyscy jego synowie i córki usiłowali go pocieszać, nie słuchał po

ciech, mówiąc: "Już w smutku zejdę za synem moim do Szeolu". I ojciec jego

[nadal] go opłakiwał.

Rdz 37,36 Tymczasem Madianici sprzedali Józefa w Egipcie Potifarowi, urzędnikowi

faraona, przełożonemu dworzan.

Rozdział 38

Rdz 38,01 W owym czasie Juda opuścił swych braci wędrując ku dolinie zaszedł do

pewnego mieszkańca miasta Adullam, imieniem Chira.

Rdz 38,02 Ujrzawszy tam córkę pewnego Kananejczyka, noszącego imię Szua, wziął ją

za żonę i zbliżył się do niej.

Rdz 38,03 Ona zaś poczęła i urodziła syna, któremu dano imię Er. Rdz 38,04 Potem jeszcze raz poczęła, urodziła syna i nazwała go Onan. Rdz 38,05 A gdy znów urodziła syna, dała mu imię Szela. Ten zaś jej poród nastąpił w

Kezib.

Rdz 38,06 Juda wziął dla swego pierworodnego syna, Era, żonę imieniem Tamar. Rdz 38,07 Ponieważ Er, pierworodny syn Judy, był w oczach Pana zły, Pan zesłał na

niego śmierć.

Rdz 38,08 Wtedy Juda rzekł do Onana: "Idź do żony twego brata i dopełnij z nią obo

wiązku szwagra, a tak sprawisz, że twój brat będzie miał potomstwo". Rdz 38,09 Onan wiedząc, że potomstwo nie będzie jego, ilekroć zbliżał się do żony swego

brata, unikał zapłodnienia, aby nie dać potomstwa swemu bratu. Rdz 38,10 Złe było w oczach Pana to, co on czynił, i dlatego także zesłał na niego

śmierć.

Rdz 38,11 Wtedy Juda rzekł do swej synowej Tamar: "Zamieszkaj jako wdowa w domu

twego ojca aż do czasu, gdy dorośnie mój syn Szela". Myślał jednak: "Niech

nie umrze on również jak jego bracia". Tamar odeszła i zamieszkała w domu

swego ojca.

Rdz 38,12 Po wielu latach umarła żona Judy, córka Szuy. Juda, zapomniawszy nieco o

swej stracie, udał się wraz ze swym przyjacielem Adullamitą imieniem Chira

64 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 38

do Timny, gdzie strzyżono jego owce.

Rdz 38,13 A gdy powiedziano Tamar: "Teść twój idzie do Timny, aby strzyc swe owce", Rdz 38,14 zdjęła z siebie szaty wdowie i otuliwszy się szczelnie zasłoną usiadła przy bra

mie miasta Enaim, które leżało przy drodze do Timny. Wiedziała bowiem,

że choć Szela już dorósł, nie ona będzie mu dana za żonę.

Rdz 38,15 Kiedy Juda ją ujrzał, pomyślał, że jest ona nierządnicą, gdyż miała twarz

zasłoniętą.

Rdz 38,16 Skręciwszy ku niej przy drodze, rzekł: "Pozwól mi zbliżyć się do ciebie" - nie

wiedział bowiem, że to jego synowa. A ona zapytała: "Co mi dasz za to, że

się zbliżysz do mnie?"

Rdz 38,17 Powiedział: "Przyślę ci koźlątko ze stada". Na to ona: "Ale dasz jakiś zastaw,

dopóki nie przyślesz".

Rdz 38,18 Zapytał: "Jakiż zastaw mam ci dać?" Rzekła: "Twój sygnet z pieczęcią, sznur

i laskę, którą masz w ręku". Dał jej więc, aby się zbliżyć do niej; ona zaś stała

się przez niego brzemienną.

Rdz 38,19 A potem wstała i odszedłszy zdjęła z siebie zasłonę i przywdziała swe szaty

wdowie.

Rdz 38,20 Gdy Juda posłał koźlątko przez swego przyjaciela Adullamitę, aby odebrać

zastaw od owej kobiety, ten jej nie znalazł.

Rdz 38,21 Pytał zatem tamtejszych mieszkańców: "Gdzie w Enaim jest ta nierządnica

sakralna, która siedziała przy drodze?" Odpowiedzieli: "Nie było tu nierząd

nicy sakralnej".

Rdz 38,22 Wróciwszy do Judy, rzekł: "Nie znalazłem jej. Także tamtejsi mieszkańcy

powiedzieli: "Nie było tu nierządnicy sakralnej"".

Rdz 38,23 Wtedy Juda rzekł: "Niech sobie zatrzyma. Obyśmy się tylko nie narazili na

kpiny. Przecież posłałem jej koźlątko, ty zaś nie mogłeś jej znaleźć". Rdz 38,24 Po około trzech miesiącach doniesiono Judzie: "Twoja synowa Tamar stała

się nierządnicą i nawet stała się brzemienną z powodu czynów nierządnych".

Juda rzekł: "Wyprowadźcie ją i spalcie!"

Rdz 38,25 A gdy ją wyprowadzano, posłała do swego teścia i kazała powiedzieć: "Je

stem brzemienną przez tego mężczyznę, do którego te przedmioty należą". I

dodała: "Niechaj rozpozna, czyje są: ten sygnet z pieczęcią, sznur i laska!" Rdz 38,26 Kiedy zaś Juda poznał je, rzekł: "Ona jest sprawiedliwsza ode mnie, bo prze

cież nie chciałem jej dać Szeli, memu synowi!" I Juda już więcej z nią nie

żył.

Rdz 38,27 A gdy nadszedł czas jej porodu, okazało się, że będzie miała bliźnięta. Rdz 38,28 Kiedy zaczęła rodzić, [jedno z dzieci] wyciągnęło rączkę; położna, zawiązaw

szy na tej rączce czerwoną tasiemkę, rzekła: "Ten urodzi się pierwszy". Rdz 38,29 Ale cofnęło ono rączkę i wyszedł z łona jego brat. Wtedy [położna] powiedzia

ła: "Dlaczego przedarłeś się przez to przejście?" Dano mu więc imię Peres. Rdz 38,30 Gdy po nim urodził się jego brat, na którego rączce była czerwona tasiemka,

65 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 39

nazwano go Zerach.

Rozdział 39

Rdz 39,01 Józef został uprowadzony do Egiptu. I kupił go od Izmaelitów, którzy go tam

przyprowadzili, Egipcjanin Potifar, urzędnik faraona, dowódca straży przy

bocznej.

Rdz 39,02 Pan był z Józefem i dlatego wiodło mu się dobrze i był w domu swego pana,

Egipcjanina.

Rdz 39,03 Ten jego pan spostrzegł, że Bóg jest z Józefem i sprawia, że mu się dobrze

wiedzie, cokolwiek czyni.

Rdz 39,04 Darzył więc on Józefa życzliwością, tak iż stał się jego osobistym sługą. Uczy

nił go zarządcą swego domu, oddawszy mu we władanie cały swój majątek. Rdz 39,05 A odkąd go ustanowił zarządcą swego domu i swojego majątku, Pan bło

gosławił domowi tego Egipcjanina przez wzgląd na Józefa. I tak spoczęło

błogosławieństwo Pana na wszystkim, co [Potifar] posiadał w domu i w po

lu.

Rdz 39,06 A powierzywszy cały majątek Józefowi, nie troszczył się już przy nim o nic,

tylko o [to, aby miał takie] pokarmy, jakie zwykł jadać. Józef miał piękną

postać i miłą powierzchowność.

Rdz 39,07 Po tych wydarzeniach zwróciła na niego uwagę żona jego pana i rzekła do

niego: "Połóż się ze mną".

Rdz 39,08 On jednak nie zgodził się i odpowiedział żonie swego pana: "Pan mój o nic

się nie troszczy, odkąd jestem w jego domu, bo cały swój majątek oddał mi

we władanie.

Rdz 39,09 On sam nie ma w swym domu większej władzy niż ja i niczego mi nie wzbra

nia, wyjąwszy ciebie, ponieważ jesteś jego żoną. Jakże więc mógłbym uczynić

tak wielką niegodziwość i zgrzeszyć przeciwko Bogu?"

Rdz 39,10 I mimo że go namawiała codziennie, nie usłuchał jej i nie chciał położyć się

przy niej, aby z nią żyć.

Rdz 39,11 Pewnego dnia, gdy wszedł do domu, aby spełniać swe obowiązki, i nikogo z

domowników tam nie było,

Rdz 39,12 uchwyciła go ona za płaszcz i powiedziała: "Połóż się ze mną!" Lecz on [wy

rwał się], zostawił płaszcz w jej ręku i wybiegł na dwór.

Rdz 39,13 A wtedy ona, widząc, że zostawił swój płaszcz i że wybiegł na dwór, Rdz 39,14 zawołała domowników i powiedziała im tak: "Patrzcie, sprowadzono do nas

tego Hebrajczyka, a on chce tu u nas swawolić! Przyszedł do mnie, aby się

położyć ze mną, i zaczęłam głośno krzyczeć.

Rdz 39,15 A gdy tak krzyczałam głośno, zostawił u mnie swój płaszcz i pospiesznie

66 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 40

wybiegł na dwór!"

Rdz 39,16 I zatrzymała jego płaszcz u siebie. A kiedy przyszedł pan Józefa do domu, Rdz 39,17 opowiedziała o tym zajściu tak: "Wszedł do mnie ów sługa, Hebrajczyk, któ

rego do nas sprowadziłeś, aby ze mną swawolić.

Rdz 39,18 A gdy zaczęłam krzyczeć, zostawił u mnie swój płaszcz i uciekł z domu". Rdz 39,19 Kiedy pan jego usłyszał te słowa swej żony, która mu dodała: "Tak postąpił

ze mną twój sługa!" - zapałał wielkim gniewem.

Rdz 39,20 Polecił schwytać Józefa i oddać go do więzienia, gdzie znajdowali się więź

niowie faraona. Gdy Józef przebywał w tym więzieniu,

Rdz 39,21 Pan był z nim okazując mu miłosierdzie, tak że zjednał on sobie naczelnika

więzienia.

Rdz 39,22 Toteż ów naczelnik więzienia dał Józefowi władzę nad wszystkimi znajdują

cymi się tam więźniami: wszystko, cokolwiek mieli oni spełnić, spełniali tak,

jak on zarządził.

Rdz 39,23 Naczelnik więzienia nie wglądał już zupełnie w to, co było pod władzą Józefa,

ponieważ Pan był z nim i sprawiał, że się mu udawało wszystko, co czynił.

Rozdział 40

Rdz 40,01 Po tych wydarzeniach podczaszy i nadworny piekarz króla egipskiego dopu

ścili się wykroczenia przeciwko swemu panu, przeciwko królowi egipskiemu. Rdz 40,02 Faraon, rozgniewawszy się na obu tych dworzan, głównego podczaszego i

przełożonego nadwornych piekarzy,

Rdz 40,03 oddał ich pod straż przełożonego dworzan, do więzienia tam właśnie, gdzie

przebywał Józef.

Rdz 40,04 Tenże przełożony dworzan powierzył ich opiece Józefa, który miał im usłu

giwać. A gdy przebywali jakiś czas w więzieniu,

Rdz 40,05 obaj - podczaszy i piekarz nadworny króla egipskiego - tej samej nocy obaj

mieli sen o różnych znaczeniach.

Rdz 40,06 Kiedy Józef przyszedł do nich z rana, zobaczył, że byli zafrasowani. Rdz 40,07 Zapytał więc obu tych dworzan faraona, którzy wraz z nim przebywali w

więzieniu: "Czemu to dzisiaj macie twarze tak zasępione?"

Rdz 40,08 Odpowiedzieli mu: "Mieliśmy sen i nie ma nikogo, kto mógłby nam go wy

tłumaczyć". Rzekł do nich Józef: "Wszak wytłumaczenia należą do Boga.

Opowiedzcie mi je".

Rdz 40,09 Wtedy główny podczaszy tak opowiedział Józefowi swój sen: "Widziałem we

śnie krzew winny, który rósł przede mną.

Rdz 40,10 Na tym zaś krzewie były trzy gałązki. Krzew wypuścił pączki i zakwitł, a

potem jego grona wydały dojrzałe jagody.

67 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 41

Rdz 40,11 W moim ręku był puchar faraona. Zerwałem te jagody, wycisnąłem je do

pucharu faraona i wręczyłem ów puchar faraonowi".

Rdz 40,12 Józef rzekł do niego: "Znaczenie snu jest takie: Trzy gałązki są to trzy dni. Rdz 40,13 Po upływie trzech dni faraon wyświadczy ci łaskę i przywróci cię na twój

dawny urząd. Będziesz podawał faraonowi puchar tak samo jak przedtem,

gdy byłeś jego podczaszym.

Rdz 40,14 Jeśli nie zapomnisz o mnie, kiedy będzie ci się dobrze działo, okaż mi życzli

wość: wspomnij o mnie faraonowi, aby mnie uwolnił z tego miejsca. Rdz 40,15 Bo przemocą zostałem uprowadzony z kraju Hebrajczyków, a i tu również

nie popełniłem nic takiego, za co należałoby mnie wtrącić do tego lochu". Rdz 40,16 Przełożony nadwornych piekarzy, widząc, że Józef dobrze sen wytłumaczył,

rzekł do niego: "Ja zaś miałem taki sen: Trzymałem na głowie trzy kosze

białego pieczywa.

Rdz 40,17 W koszu, który był na wierzchu, znajdowało się wszelkie pieczywo, jakie wy

rabia piekarz dla faraona. A ptactwo wydziobywało je z tego kosza, który był

na mojej głowie".

Rdz 40,18 Józef tak odpowiedział: "Znaczenie snu jest takie: Trzy kosze - to trzy dni. Rdz 40,19 Za trzy dni faraon rozkaże ściąć ci głowę i powiesić twe ciało na drzewie.

Wtedy ptaki będą rozdziobywały twe ciało".

Rdz 40,20 Na trzeci dzień, w dniu swoich urodzin, faraon wyprawił ucztę dla swych

dworzan. I wtedy w ich obecności kazał sprowadzić z więzienia przełożonego

podczaszych i przełożonego piekarzy.

Rdz 40,21 Przełożonego podczaszych przywrócił na dawny urząd podczaszego; podawał

więc on puchar faraonowi.

Rdz 40,22 Przełożonego piekarzy zaś kazał powiesić - jak im zapowiedział Józef. Rdz 40,23 Przełożony podczaszych nie pamiętał jednak o Józefie, zapomniał o nim.

Rozdział 41

Rdz 41,01 W dwa lata później faraon miał sen. [Śniło mu się, że] stał nad Nilem. Rdz 41,02 I oto z Nilu wyszło siedem krów pięknych i tłustych, które zaczęły się paść

wśród sitowia.

Rdz 41,03 Ale oto siedem innych krów wyszło z Nilu, brzydkich i chudych, które stanęły

obok tamtych nad brzegiem Nilu.

Rdz 41,04 Te brzydkie i chude krowy pożarły siedem owych krów pięknych i tłustych.

Faraon przebudził się.

Rdz 41,05 A kiedy znów zasnął, miał drugi sen. Przyśniło mu się siedem kłosów wyra

stających z jednej łodygi, zdrowych i pięknych.

Rdz 41,06 A oto po nich wyrosło siedem kłosów pustych i zniszczonych wiatrem wschod

68 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 41

nim.

Rdz 41,07 I te puste kłosy pochłonęły owych siedem kłosów zdrowych i pełnych. Potem

faraon przebudził się. Był to tylko sen.

Rdz 41,08 Rano faraon, zaniepokojony, rozkazał wezwać wszystkich wróżbitów egipskich

oraz wszystkich mędrców i opowiedział im, co mu się śniło. Nie było jednak

nikogo, kto by umiał wytłumaczyć faraonowi te sny.

Rdz 41,09 Wtedy przełożony podczaszych rzekł do faraona: "Dzisiaj wyznam moje grze

chy.

Rdz 41,10 Faraon, rozgniewawszy się na swego sługę oddał mnie, a ze mną i przełożo

nego piekarzy pod straż do domu przełożonego dworzan.

Rdz 41,11 I wtedy mieliśmy obaj jednej nocy sen, on inny a ja inny. Rdz 41,12 A był tam z nami pewien młody Hebrajczyk, sługa przełożonego dworzan.

Opowiedzieliśmy mu, a on wytłumaczył nam nasze sny, tłumacząc sen każ

dego z nas.

Rdz 41,13 I stało się tak, jak nam je wytłumaczył: mnie przywrócił [faraon] na mój

urząd, a jego powiesił".

Rdz 41,14 Wtedy faraon kazał wezwać Józefa. Wyprowadzono go więc pospiesznie z

lochu, a on, ogoliwszy się oraz zmieniwszy szaty, przyszedł do faraona. Rdz 41,15 Faraon rzekł do Józefa: "Miałem sen, którego nikt nie umie wytłumaczyć. Ja

zaś słyszałem, jak mówiono o tobie, że skoro usłyszysz sen, zaraz go wytłu

maczysz".

Rdz 41,16 Józef tak odpowiedział faraonowi: "Nie ja, lecz Bóg da pomyślną odpowiedź

tobie, o faraonie".

Rdz 41,17 Faraon zaczął więc opowiadać Józefowi: "Śniło mi się, że stałem nad brzegiem

Nilu.

Rdz 41,18 I nagle z Nilu wyszło siedem krów tłustych i pięknych, które zaczęły się paść

wśród sitowia.

Rdz 41,19 A oto siedem krów innych wyszło za nimi, chudych i tak brzydkich, że po

dobnie brzydkich nie widziałem w całym Egipcie.

Rdz 41,20 Krowy chude i brzydkie pożarły owych siedem krów pierwszych, tłustych. Rdz 41,21 Gdy te znalazły się w ich brzuchach, nie było wcale znać, że tam weszły; te,

które je pożarły, były nadal tak samo chude jak poprzednio. I ocknąłem się. Rdz 41,22 A potem zobaczyłem we śnie siedem kłosów wyrastających z jednej łodygi,

zdrowych i pięknych.

Rdz 41,23 Lecz oto siedem kłosów zeschniętych, pustych, zniszczonych wiatrem wschod

nim wyrosło po nich.

Rdz 41,24 I te puste kłosy pochłonęły owych siedem kłosów pięknych. A gdy to opo

wiedziałem wróżbitom, żaden nie potrafił mi wytłumaczyć".

Rdz 41,25 Józef rzekł do faraona: "Sen twój, o faraonie, jest jeden. To, co Bóg zamierza

uczynić, zapowiedział tobie, faraonie.

Rdz 41,26 Siedem krów pięknych - to siedem lat, i siedem kłosów pięknych - to też

69 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 41

siedem lat; jest to bowiem sen jeden.

Rdz 41,27 Siedem zaś krów chudych i brzydkich, które wyszły za tamtymi, i siedem kło

sów pustych i zniszczonych wiatrem wschodnim - to też siedem lat - głodu. Rdz 41,28 To, o czym mówię faraonowi, Bóg uczyni tak, jak pokazał faraonowi. Rdz 41,29 Bo nadejdzie siedem lat obfitości wielkiej w całym Egipcie. Rdz 41,30 A po nich nastanie siedem lat głodu; i pójdzie w niepamięć cała ta obfitość

w Egipcie, gdy głód będzie niszczył kraj.

Rdz 41,31 Nie będą już wiedzieli o obfitości w tym kraju wskutek głodu, który potem

nadejdzie, bo będzie to głód bardzo ciężki.

Rdz 41,32 Ponieważ ten sen powtórzył się dwukrotnie, faraonie, Bóg to już postanowił

i Bóg niebawem to uczyni.

Rdz 41,33 Teraz więc niech faraon upatrzy sobie kogoś roztropnego i mądrego i ustanowi

go zarządcą Egiptu.

Rdz 41,34 Niech faraon tak ustanowi nadzorców, by zebrać piątą część urodzajów w

Egipcie podczas siedmiu lat obfitości.

Rdz 41,35 Niechaj oni nagromadzą wszelką żywność podczas tych lat pomyślnych, które

nadejdą. Niechaj gromadzą zboże do rozporządzenia faraona jako zaopatrze

nie dla miast i niechaj go strzegą.

Rdz 41,36 A będzie ta żywność zachowana dla kraju na siedem lat głodu, które nastaną

w Egipcie. Tak więc nie wyginie [ludność] tego kraju z głodu".

Rdz 41,37 Słowa te podobały się faraonowi i wszystkim jego dworzanom. Rdz 41,38 Rzekł więc faraon do swych dworzan: "Czyż będziemy mogli znaleźć podob

nego mu człowieka, który miałby tak jak on ducha Bożego?"

Rdz 41,39 A potem faraon rzekł do Józefa: "Skoro Bóg dał ci poznać to wszystko, nie

ma nikogo, kto by ci dorównał rozsądkiem i mądrością!

Rdz 41,40 Ty zatem będziesz nad moim dworem i twoim rozkazom będzie posłuszny

cały mój naród. Jedynie godnością królewską będę cię przewyższał". Rdz 41,41 I powiedział faraon Józefowi: "Oto ustanawiam cię rządcą całego Egiptu!" Rdz 41,42 Po czym faraon zdjął swój pierścień z palca i włożył go na palec Józefa, i

kazał go oblec w szatę z najczystszego lnu, a potem zawiesił mu na szyi złoty

łańcuch.

Rdz 41,43 I kazał go obwozić na drugim swym wozie, a wołano przed nim: "Abrek!"

Faraon ustanawiając Józefa rządcą całego Egiptu,

Rdz 41,44 rzekł do niego: "Ja jestem faraonem, ale bez twej zgody nikt nie ośmieli się

czegokolwiek przedsięwziąć w całym kraju egipskim",

Rdz 41,45 i nadał Józefowi imię Safnat Paneach. Dał mu też za żonę Asenat, córkę

kapłana z On, imieniem Poti Fera. I tak stał się Józef rządcą Egiptu. Rdz 41,46 Józef miał lat trzydzieści, gdy stanął przed faraonem, królem egipskim. Józef

wyszedłszy od faraona objeżdżał cały kraj.

Rdz 41,47 I gdy ziemia rodziła przez siedem lat w wielkiej obfitości, Rdz 41,48 gromadził wszelką żywność w tych siedmiu latach [urodzaju], które nastały

70 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 42

w Egipcie, i składał ją w miastach; w każdym mieście gromadził żywność z

pól okolicznych.

Rdz 41,49 Nagromadził więc Józef tyle zboża, ile jest piasku morskiego; takie mnóstwo,

że już przestano mierzyć, bo nie można było zmierzyć.

Rdz 41,50 A zanim nastały lata głodu, urodzili się Józefowi dwaj synowie; urodziła ich

Asenat, córka kapłana z On, który miał imię Poti Fera.

Rdz 41,51 Józef dał swemu synowi pierworodnemu imię Manasses. [Mówił bowiem:]

"Dał mi Bóg zapomnieć o całym mym utrapieniu i o domu ojca mojego". Rdz 41,52 A drugiego nazwał Efraim, [mówiąc]: "Uczynił mnie Bóg płodnym w kraju

mojej niedoli".

Rdz 41,53 Kiedy minęło siedem lat urodzaju w Egipcie,

Rdz 41,54 nadeszło siedem lat głodu, jak to zapowiedział Józef. A gdy nastał głód we

wszystkich krajach, w całym Egipcie była żywność.

Rdz 41,55 Ale kiedy i w Egipcie głód zaczął się dawać we znaki, ludność domagała się

chleba od faraona. Wtedy faraon mówił do wszystkich Egipcjan: "Udajcie się

do Józefa i, co on wam powie, czyńcie".

Rdz 41,56 Gdy był głód na całej ziemi, Józef otwierał wszystkie [spichlerze], w których

było [zboże], i sprzedawał zboże Egipcjanom, w miarę jak w Egipcie głód

stawał się coraz większy.

Rdz 41,57 Ze wszystkich krajów ludzie przybywali do Egiptu, by kupować zboże od

Józefa, gdyż głód po całej ziemi się wzmagał.

Rozdział 42

Rdz 42,01 Gdy Jakub dowiedział się, że jest zboże w Egipcie, rzekł do swoich synów:

"Czemu się ociągacie?"

Rdz 42,02 I dodał: "Właśnie słyszałem, że w Egipcie jest zboże, idźcie tam i zakupcie

dla nas zboża, abyśmy przetrwali i nie pomarli".

Rdz 42,03 Dziesięciu braci Józefa udało się zatem do Egiptu, aby tam kupić zboża. Rdz 42,04 Beniamina, brata Józefa, Jakub nie posłał wraz z synami; pomyślał bowiem:

"Jeszcze go może spotkać jakaś zła przygoda".

Rdz 42,05 Kiedy synowie Izraela przybyli wraz z innymi, którzy tam również się uda

wali, aby kupić zboża bo głód był w Kanaanie,

Rdz 42,06 Józef sprawował władzę w kraju i on to sprzedawał zboże wszystkim miesz

kańcom tego kraju. Bracia Józefa, przybywszy do niego, oddali mu pokłon

twarzą do ziemi.

Rdz 42,07 Gdy Józef ujrzał swoich braci, poznał ich; jednak udał, że jest im obcy, i

przemówił do nich surowo tymi słowami: "Skąd przyszliście?" Odpowiedzieli:

"Z Kanaanu, aby kupić żywności".

71 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 42

Rdz 42,08 Józef poznawszy ich, mimo że oni go nie poznali,

Rdz 42,09 przypomniał sobie sny, jakie miał niegdyś, i rzekł: "Jesteście szpiegami! Przy

szliście, aby obejrzeć miejsca nieobwarowane w tym kraju!"

Rdz 42,10 A oni na to: "Nie, panie! Słudzy twoi przybyli tylko dla zakupienia żywności. Rdz 42,11 Jesteśmy wszyscy synami jednego człowieka. Jesteśmy uczciwi. My, słudzy

twoi, nigdy nie byliśmy szpiegami".

Rdz 42,12 Ale on im rzekł: "Nie. Przyszliście obejrzeć miejsca nieobwarowane tego kra

ju!"

Rdz 42,13 Wtedy powiedzieli: "Było nas dwunastu braci, sług twoich, synów jednego

człowieka w Kanaanie. Najmłodszy jest obecnie przy naszym ojcu, a jednego

już nie ma".

Rdz 42,14 Józef rzekł do nich: "Jest tak, jak wam mówię: jesteście szpiegami! Rdz 42,15 Co do tego zostaniecie wybadani. Na życie faraona! Nie wyjdziecie stąd, chy

ba że przybędzie tu wasz brat najmłodszy.

Rdz 42,16 Wyprawcie jednego z was po waszego brata, wy zaś pozostaniecie w więzieniu,

aby można było zbadać, czy to, co powiedzieliście, jest prawdą; jeśli okaże

się, że nie - na życie faraona! - jesteście szpiegami".

Rdz 42,17 I oddał ich pod straż na trzy dni.

Rdz 42,18 A trzeciego dnia Józef rzekł do nich: "Jeśli chcecie ocalić życie, uczyńcie to

bo ja czczę Boga.

Rdz 42,19 Skoro jesteście uczciwi, niechaj jeden wasz brat pozostanie w więzieniu, w

którym was osadzono, wy zaś idźcie, zawieźcie zboże dla wyżywienia waszych

rodzin.

Rdz 42,20 Potem przyprowadzicie do mnie najmłodszego brata waszego, aby się po

twierdziły słowa wasze i nie spotkała was śmierć". I tak uczynili. Rdz 42,21 Mówili między sobą: "Ach, zawiniliśmy przeciwko bratu naszemu, patrząc na

jego strapienie, kiedy nas błagał o litość, a nie wysłuchaliśmy go! Dlatego

przyszło na nas to nieszczęście".

Rdz 42,22 Ruben zaś tak im wtedy powiedział: "Czyż wam tego nie mówiłem: Nie

dopuszczajcie się wykroczenia względem tego chłopca; ale nie usłuchaliście

mnie. Toteż teraz żąda się odpowiedzialności za jego krew!"

Rdz 42,23 Nie wiedzieli zaś, że Józef to rozumie, bo rozmawiał z nimi przez tłumacza. Rdz 42,24 Odszedłszy więc od nich, rozpłakał się. Potem wrócił do nich i mówiąc do

nich odłączył od nich Symeona i w ich obecności kazał go związać. Rdz 42,25 Potem Józef dał rozkaz, aby napełniono zbożem ich worki i aby do każdego

worka włożono dane przez nich pieniądze, ponadto aby im dano żywności na

drogę. I tak też im uczyniono.

Rdz 42,26 Oni zaś włożywszy swe zboże na osły, ruszyli w drogę. Rdz 42,27 Gdy w gospodzie jeden z nich rozwiązał swój worek, aby dać obroku swemu

osłu, spostrzegł pieniądze; były one bowiem na wierzchu w jego torbie. Rdz 42,28 I rzekł do swych braci: "Zwrócono mi pieniądze, oto są one w mojej torbie".

72 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 43

Wtedy oni osłupieli i z lękiem pytali jeden drugiego: "Cóż to nam Bóg uczy

nił?"

Rdz 42,29 A gdy przybyli do Kanaanu, do swego ojca Jakuba, opowiedzieli mu wszyst

ko, co im się przytrafiło, tymi słowami:

Rdz 42,30 "Ów władca tego kraju przemawiał do nas surowo i wziął nas za szpiegów. Rdz 42,31 Powiedzieliśmy mu: Jesteśmy uczciwi i nigdy nie byliśmy szpiegami; Rdz 42,32 było nas dwunastu braci, synów [jednego] ojca, jednego [z nas już] nie ma, a

najmłodszy jest obecnie przy naszym ojcu w Kanaanie.

Rdz 42,33 Wtedy rzekł do nas ów władca kraju: Po tym poznam, czy jesteście uczciwi:

jednego waszego brata zostawcie u mnie, weźcie zboże dla wyżywienia wa

szych rodzin i idźcie.

Rdz 42,34 A potem przyprowadźcie mi waszego najmłodszego brata, i wtedy poznam,

że nie jesteście szpiegami, ale ludźmi uczciwymi. Ja wam oddam waszego

brata, wy zaś będziecie mogli poruszać się po tym kraju".

Rdz 42,35 A gdy opróżniali worki, każdy znalazł w swoim worku sakiewkę z pieniędz

mi. Na widok sakiewek z pieniędzmi zatrwożyli się tak oni, jak również ich

ojciec.

Rdz 42,36 Powiedział ich ojciec Jakub: "Już mnie [dwóch] pozbawiliście: Józefa nie ma,

Symeona nie ma, a teraz Beniamina chcecie zabrać. We mnie przecież godzi

to wszystko".

Rdz 42,37 Wtedy Ruben przemówił do ojca tymi słowami: "Będziesz mógł zabić obu

moich synów, jeśli ci go nie przyprowadzę! Oddaj go pod moją opiekę, a ja

zwrócę go tobie".

Rdz 42,38 Ale Jakub odpowiedział: "Nie pójdzie syn mój z wami! Brat jego bowiem już

nie żyje i on jeden tylko mi pozostał. Jeśli go spotka jakie nieszczęście, gdy

pójdzie z wami, sprawicie, że moja siwizna zstąpi do Szeolu i to w wielkim

żalu!"

Rozdział 43

Rdz 43,01 W kraju panował ciężki głód.

Rdz 43,02 A kiedy do ostatka spożyli zboże, które sprowadzili z Egiptu, rzekł do nich

ojciec: "Idźcie znów kupić dla nas trochę żywności".

Rdz 43,03 Wtedy Juda powiedział mu: "Ów władca surowo nam przykazał: "Nie poka

zujcie mi się na oczy, jeśli brata waszego nie będzie z wami".

Rdz 43,04 Jeżeli jesteś gotów posłać z nami naszego brata, pojedziemy i kupimy ci żyw

ności,

Rdz 43,05 a jeżeli nie chcesz go posłać, nie pojedziemy. Bo przecież ów władca powie

dział nam: "Nie pokazujcie mi się na oczy, jeśli nie będzie brata waszego z

73 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 43

wami"".

Rdz 43,06 Izrael rzekł: "Czemu naraziliście mnie na niedolę mówiąc mu, że macie jeszcze

brata?"

Rdz 43,07 Odpowiedzieli: "Ów władca wypytywał się dokładnie o nas i o naszą rodzinę.

Pytał: "Czy jeszcze żyje wasz ojciec? Czy macie jeszcze brata?" Odpowiada

liśmy mu zatem na jego pytania. Czyż mogliśmy wiedzieć, że powie: "Spro

wadźcie waszego brata?""

Rdz 43,08 Po czym rzekł Juda do ojca swego, Izraela: "Poślij ze mną tego chłopca,

a zaraz pojedziemy, aby ratować życie, abyśmy nie pomarli wraz z naszymi

dziećmi.

Rdz 43,09 Ja odpowiadam za niego; ode mnie będziesz żądał, aby ci go oddać. Jeżeli

nie przyprowadzę go do ciebie, możesz mi nigdy nie darować mej winy. Rdz 43,10 Gdybyśmy nie zwlekali, już wrócilibyśmy dwa razy!"

Rdz 43,11 Izrael rzekł do swych synów: "Jeżeli tak być musi, uczyńcie tak. Zabierzcie

jednak w wasze wory to, co w naszym kraju jest najcenniejszego, i zanieście

owemu człowiekowi w darze: nieco wonnej żywicy, nieco miodu, wonnych ko

rzeni, olejków, owoców, pistacji i migdałów.

Rdz 43,12 I weźcie z sobą podwójną sumę pieniędzy, abyście mogli oddać i te pieniądze,

które wam na powrót włożono do waszych torb, być może, przez pomyłkę. Rdz 43,13 Zabierzcie też waszego brata i ruszajcie w drogę powrotną do owego władcy. Rdz 43,14 A Bóg Wszechmocny niechaj sprawi, aby ów człowiek zlitował się nad wami

i puścił wolno waszego brata oraz Beniamina. Skoro mam zostać samotny, to

niech tak już będzie!"

Rdz 43,15 Zabrali oni dary, dwukrotną sumę pieniędzy oraz Beniamina i ruszywszy w

drogę, przybyli do Egiptu. A gdy stanęli przed Józefem,

Rdz 43,16 ten, ujrzawszy wśród nich Beniamina, dał polecenie przełożonemu swego do

mu: "Zaprowadź tych ludzi do domu i każ zabić i przyrządzić jakąś sztukę

bydła, gdyż będą oni ze mną jedli dziś w południe".

Rdz 43,17 Przełożony uczynił tak, jak mu polecił Józef, i zaprowadził ich do jego domu. Rdz 43,18 Oni zaś, przejęci lękiem, że Józef kazał ich zaprowadzić do swego domu, mó

wili: "Z powodu owych pieniędzy, które poprzednim razem nam włożono do

naszych torb, kazał nas zaprowadzić do siebie. Teraz na nas napadnie, prze

mocą uczyni nas swymi niewolnikami i [zabierze nam] nasze osły". Rdz 43,19 Gdy więc byli już u wejścia do domu Józefa, zbliżyli się do przełożonego jego

domu

Rdz 43,20 i rzekli: "Pozwól, panie! Gdy po raz pierwszy przybyliśmy tu kupić zboża, Rdz 43,21 wracając, po odwiązaniu naszych torb w gospodzie, znaleźliśmy na wierzchu

torby każdego pieniądze, jak były odliczone. Przywieźliśmy je z sobą. Rdz 43,22 Mamy też i inne pieniądze, aby kupić żywności. Nie wiemy, kto nam włożył

[tamte] pieniądze do naszych torb".

Rdz 43,23 A on im powiedział: "Bądźcie spokojni! Nie bójcie się! Bóg wasz, Bóg oj

74 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 44

ca waszego dał wam ten skarb do waszych torb. Wasze pieniądze doszły do

mnie!" I przywiódł do nich Symeona.

Rdz 43,24 Człowiek ów wprowadził ich do domu Józefa i kazał podać wody, aby obmyli

sobie nogi, i dał obroku ich osłom.

Rdz 43,25 Oni tymczasem przygotowali dary, zanim nadszedł Józef w południe; dowie

dzieli się bowiem, że tu mieli zasiąść do stołu.

Rdz 43,26 Kiedy Józef przyszedł do domu, oni, trzymając w rękach dary, które dla niego

przynieśli, oddali mu pokłon do ziemi.

Rdz 43,27 On zaś zapytawszy ich o zdrowie, rzekł: "Czy wasz sędziwy ojciec, o którym

mi mówiliście, dobrze się miewa? Czy jeszcze żyje?"

Rdz 43,28 Odpowiedzieli: "Sługa twój, a nasz ojciec, dobrze się miewa. Jeszcze żyje". I

znów uklękli i oddali pokłon.

Rdz 43,29 A gdy spojrzawszy, dostrzegł Beniamina, syna swej matki zapytał: "Czy to

ten wasz brat najmłodszy, o którym mi mówiliście?" I zaraz dodał: "Oby cię

Bóg darzył swą łaską, synu mój!"

Rdz 43,30 I nagle urwał, bo nagle ogarnęło go wielkie wzruszenie na widok brata, że aż

łzy nadbiegły mu do oczu. Odszedł więc do swego pokoju i tam się rozpłakał. Rdz 43,31 Potem zaś, obmywszy twarz, wyszedł i usiłując panować nad sobą dał rozkaz:

"Niech podadzą posiłek!"

Rdz 43,32 Podano więc jemu osobno, jego braciom osobno i Egipcjanom - którzy z nim

jadali - również osobno. Egipcjanie bowiem nie mogli jeść razem z Hebraj

czykami, gdyż byłoby to dla Egipcjan rzeczą wstrętną.

Rdz 43,33 [Józef] posadził przed sobą braci od najstarszego do najmłodszego, według

ich wieku; oni zaś tym zdziwieni, spoglądali jeden na drugiego.

Rdz 43,34 Po czym polecił zanieść im ze swego stołu porcje; porcja dla Beniamina była

pięciokrotnie większa. Oni zaś ucztując z nim rozweselili się pod wpływem

wina.

Rozdział 44

Rdz 44,01 Tymczasem [Józef] dał takie polecenie przełożonemu swego domu: "Napełnij

torby tych ludzi żywnością, ile tylko zdołają unieść, i powkładaj pieniądze

na wierzch do torby każdego.

Rdz 44,02 Mój zaś puchar srebrny włożysz na wierzch torby najmłodszego oprócz pie

niędzy za zboże". [Przełożony] uczynił tak, jak mu Józef rozkazał. Rdz 44,03 O świcie wyprawiono ich wraz z ich osłami w drogę.

Rdz 44,04 Zaledwie jednak wyszli z miasta i jeszcze nie uszli daleko, Józef rzekł do

przełożonego domu: "Podąż co prędzej za nimi. A gdy ich dogonisz, powiedz

im: Czemu odpłaciliście złem za dobro?

75 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 44

Rdz 44,05 Wszak "to wy skradliście srebrny puchar", ten, z którego pija pan mój i z

którego potrafi wróżyć. Źle postąpiliście, dopuszczając się takiego czynu!" Rdz 44,06 Gdy [ten] dogonił ich i powiedział im to,

Rdz 44,07 rzekli: "Jak możesz, panie mój, mówić takie rzeczy? Dalekie jest od sług

twoich takie postępowanie!

Rdz 44,08 Przecież pieniądze, które znaleźliśmy na wierzchu naszych torb, przynieśli

śmy ci z Kanaanu. Jakże więc mielibyśmy dopuszczać się kradzieży złota lub

srebra w domu twego pana?

Rdz 44,09 U którego z twoich sług znajdzie się [ów puchar], ten niechaj umrze; my zaś,

mój panie, staniemy się twoimi niewolnikami!"

Rdz 44,10 A on rzekł: "Istotnie, powinno tak być, jak mówicie. Jednakże ten, u którego

[puchar] się znajdzie, zostanie niewolnikiem, wy zaś będziecie wolni od wi

ny".

Rdz 44,11 Wtedy pospiesznie każdy z nich zdjął swoją torbę, postawił na ziemię i otwo

rzył ją.

Rdz 44,12 On zaś zaczął przeszukiwać [torby], począwszy od najstarszego, a kończąc na

najmłodszym; i w torbie Beniamina znalazł ów puchar.

Rdz 44,13 Wtedy oni rozdarli z żalu swe szaty i objuczywszy każdy swego osła wrócili

do miasta.

Rdz 44,14 Gdy Juda oraz jego bracia przyszli do domu Józefa, zastali go tam jeszcze i

padli przed nim twarzą ku ziemi.

Rdz 44,15 A Józef rzekł do nich: "Jak mogliście się dopuścić takiego czynu? Czy nie

wiedzieliście, że taki człowiek jak ja potrafi wróżyć?"

Rdz 44,16 Juda odpowiedział: "Cóż mamy rzec tobie, panie mój? Cóż możemy po

wiedzieć na nasze usprawiedliwienie? Bóg znalazł winę w twoich sługach!

Oddajemy się w niewolę tobie, panie mój; zarówno my jak i ten, u którego

został znaleziony puchar".

Rdz 44,17 Ale Józef rzekł: "Jestem daleki od tego, abym miał tak postąpić. Tylko ten, u

którego znaleziono puchar, będzie moim niewolnikiem, wy zaś możecie spo

kojnie odejść do waszego ojca".

Rdz 44,18 Juda podszedłszy do niego, rzekł: "Pozwól, panie mój, aby twój sługa powie

dział słowo wobec ciebie. I nie gniewaj się na twego sługę, wszakżeś ty jak

faraon!

Rdz 44,19 Pytał mój pan swoje sługi: "Czy macie ojca lub brata?" Rdz 44,20 Odpowiedzieliśmy panu mojemu: "Mamy starego ojca i jeszcze jednego, naj

młodszego brata, zrodzonego przez niego już w starości. Brat tego najmłod

szego nie żyje; został on więc jeden z tej samej matki i dlatego ojciec go

pokochał".

Rdz 44,21 Rozkazałeś sługom twoim: "Sprowadźcie go do mnie, abym mógł go zoba

czyć".

Rdz 44,22 Powiedzieliśmy panu mojemu: "Nie może chłopiec opuścić ojca, bo gdyby go

76 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 45

opuścił, ojciec by umarł".

Rdz 44,23 Wtedy rzekłeś do swych sług: "Jeśli nie przyjdzie z wami wasz najmłodszy

brat, nie pokazujcie mi się na oczy".

Rdz 44,24 Gdy więc przyszliśmy do twego sługi, ojca naszego, powtórzyliśmy mu twe

słowa, panie.

Rdz 44,25 Potem zaś powiedział nam ojciec: "Idźcie znów, aby zakupić dla nas żywno

ści".

Rdz 44,26 Odpowiedzieliśmy: "Nie możemy iść. Pójdziemy tylko wtedy, gdy z nami pój

dzie nasz najmłodszy brat. Bo nie możemy pokazać się owemu mężowi, jeśli

nie będzie z nami naszego najmłodszego brata".

Rdz 44,27 Wtedy powiedział nam twój sługa, ojciec nasz: "Wiecie, że jedna z mych żon

urodziła mi dwóch synów.

Rdz 44,28 Jeden - wyszedł ode mnie i wtedy pomyślałem sobie, że został rozszarpany,

gdyż więcej go już nie widziałem.

Rdz 44,29 Jeżeli i tego drugiego zabierzecie ode mnie i spotka go jakieś nieszczęście,

moja siwizna zstąpi do Szeolu wśród niedoli".

Rdz 44,30 Gdybym więc teraz przyszedł do sługi twego, a mojego ojca, i nie byłoby z

nami chłopca tak przez niego umiłowanego,

Rdz 44,31 to gdy zobaczy, że go nie ma, umrze. My zaś, słudzy twoi, będziemy przy

czyną, że siwizna naszego ojca zstąpi do Szeolu ze zgryzoty.

Rdz 44,32 Ja, sługa twój, wziąłem na siebie odpowiedzialność za tego chłopca względem

ojca mego, mówiąc mu: Jeśli go nie przyprowadzę do ciebie, może mi nigdy

mój ojciec nie darować mojej winy.

Rdz 44,33 Teraz więc niechaj ja, sługa twój, zostanę zamiast chłopca niewolnikiem pana

mego, on zaś niechaj pójdzie ze swymi braćmi.

Rdz 44,34 Bo jakże mógłbym iść do mego ojca, jeśliby nie było go ze mną? Nie chciałbym

patrzeć na nieszczęście mego ojca, które by go dotknęło!"

Rozdział 45

Rdz 45,01 Józef nie mógł opanować swego wzruszenia i wobec wszystkich, którzy tam

byli, zawołał: "Niechaj wszyscy stąd wyjdą!" Nikogo nie było z nim, gdy Jó

zef dał się poznać swym braciom.

Rdz 45,02 Wybuchnąwszy głośnym płaczem, tak że aż usłyszeli Egipcjanie oraz dwo

rzanie faraona,

Rdz 45,03 rzekł do swych braci: "Ja jestem Józef! Czy ojciec mój jeszcze żyje?" Ale

bracia nie byli w stanie mu odpowiedzieć, gdyż się go zlękli.

Rdz 45,04 On zaś rzekł do nich: "Zbliżcie się do mnie!" A gdy oni się zbliżyli, powtó

rzył: "Ja jestem Józef, brat wasz, to ja jestem tym, którego sprzedaliście do

77 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 45

Egiptu.

Rdz 45,05 Ale teraz nie smućcie się i nie wyrzucajcie sobie, żeście mnie sprzedali. Bo

dla waszego ocalenia od śmierci Bóg wysłał mnie tu przed wami. Rdz 45,06 Oto już dwa lata trwa głód w tym kraju, a jeszcze zostało pięć lat, podczas

których nie będzie orki ani żniwa.

Rdz 45,07 Bóg mnie wysłał przed wami, aby wam zapewnić potomstwo na ziemi i aby

ście przeżyli dzięki wielkiemu wybawieniu.

Rdz 45,08 Zatem nie wyście mnie tu posłali, lecz Bóg, który też uczynił mnie doradcą

faraona, panem całego jego domu i władcą całego Egiptu.

Rdz 45,09 Idźcie przeto spiesznie do mego ojca i powiedzcie mu: Józef, syn twój, mówi:

Uczynił mnie Bóg panem całego Egiptu. Przybywaj bezzwłocznie. Rdz 45,10 Osiądziesz w ziemi Goszen i będziesz blisko mnie, ty sam wraz z twymi sy

nami, wnukami, trzodami i całym twym dobytkiem.

Rdz 45,11 Będę cię tu żywił, bo jeszcze przez pięć lat będzie głód; i tak nie poniesiecie

straty ty i twoja rodzina, i dobytek twój.

Rdz 45,12 Oto widzicie własnymi oczami i Beniamin, brat wasz, widzi, że to ja przema

wiam do was.

Rdz 45,13 Opowiedzcie memu ojcu o mej wysokiej godności w Egipcie i o wszystkim,

coście widzieli. I nie zwlekając sprowadźcie tu mego ojca".

Rdz 45,14 Po czym rzucił się Beniaminowi, bratu swemu, na szyję i rozpłakał się. Be

niamin również płakał, obejmując go za szyję.

Rdz 45,15 I płakał Józef, ściskając i całując swych braci. A potem bracia jego z nim

rozmawiali.

Rdz 45,16 Gdy zaś rozeszła się w pałacu faraona wieść: "Bracia Józefa przybyli", ura

dował się faraon i jego dworzanie.

Rdz 45,17 I rzekł faraon do Józefa: "Powiedz twym braciom: Uczyńcie tak: objuczcie

wasze osły i natychmiast jedźcie do Kanaanu.

Rdz 45,18 Zabierzcie ojca waszego oraz wasze rodziny i przybywajcie do mnie. Ja zaś

dam wam najbardziej urodzajny kawał ziemi w Egipcie i będziecie mieli do

jedzenia najprzedniejszą część płodów tego kraju.

Rdz 45,19 Ty zaś daj im polecenie: Uczyńcie tak: weźcie sobie z Egiptu wozy dla wa

szych dzieci i żon. Zabierzcie ojca waszego i przybywajcie.

Rdz 45,20 Niech wam nie będzie żal zostawić sprzętów waszych, gdyż wszelkie bogactwa

Egiptu będą wasze".

Rdz 45,21 I uczynili tak synowie Izraela. A Józef dał im z polecenia faraona wozy oraz

zapasy na drogę.

Rdz 45,22 Nadto każdemu z nich podarował szaty odświętne, Beniaminowi zaś dał trzy

sta sztuk srebra i pięć szat odświętnych.

Rdz 45,23 Swemu ojcu zaś posłał dziesięć osłów, objuczonych najlepszymi płodami

Egiptu, oraz dziesięć oślic objuczonych zbożem, chlebem i żywnością, aby

miał na drogę.

78 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 46

Rdz 45,24 A wyprawiając braci swych w drogę, rzekł do nich, gdy już odchodzili: "Bądź

cie w drodze bez obawy!"

Rdz 45,25 Wyruszywszy z Egiptu, przybyli do Kanaanu, do swego ojca, Jakuba. Rdz 45,26 I gdy mu oznajmili: "Józef żyje! Jest on władcą całego Egiptu!" - osłupiał i

nie dowierzał im.

Rdz 45,27 Lecz kiedy powtórzyli mu wszystko, co Józef do nich mówił, i kiedy zobaczył

wozy, które Józef przysłał, aby go zabrać, wstąpiło w niego życie. Rdz 45,28 Zawołał: "Dość, że jeszcze żyje syn mój, Józef! Pójdę go zobaczyć, zanim

umrę!"

Rozdział 46

Rdz 46,01 Izrael wyruszył w drogę z całym swym dobytkiem. A gdy przybył do Beer

Szeby, złożył ofiarę Bogu ojca swego, Izaaka.

Rdz 46,02 Bóg zaś w widzeniu nocnym tak odezwał się do Izraela: "Jakubie, Jakubie!"

A gdy on odpowiedział: "Oto jestem",

Rdz 46,03 rzekł do niego: "Jam jest Bóg, Bóg ojca twego. Idź bez obawy do Egiptu,

gdyż uczynię cię tam wielkim narodem.

Rdz 46,04 Ja pójdę tam z tobą i Ja stamtąd cię wyprowadzę, a Józef zamknie ci oczy". Rdz 46,05 Potem Jakub wyruszył z Beer-Szeby. Synowie Izraela umieścili ojca swego,

Jakuba, swe dzieci i żony na wozach, które faraon przysłał dla przewiezienia

ich.

Rdz 46,06 Zabrali też swe trzody i swój dobytek, który nabyli w Kanaanie. Tak przybył

Jakub do Egiptu wraz z całym potomstwem:

Rdz 46,07 wziął z sobą do Egiptu synów, wnuków, córki i wnuczki - całe swe potom

stwo.

Rdz 46,08 Oto imiona synów Izraela, którzy przybyli do Egiptu, Jakuba i jego synów.

Syn pierworodny Jakuba, Ruben,

Rdz 46,09 oraz synowie Rubena: Henoch, Pallu, Chesron i Karmi. Rdz 46,10 Synowie Symeona: Jemuel, Jamin, Ohad, Jakin, Sochar i Szaul, syn Kana

nejki.

Rdz 46,11 Synowie Lewiego: Gerszon, Kehat i Merari.

Rdz 46,12 Synowie Judy: Er, Onan, Szela, Peres i Zerach. - Ale Er i Onan umarli w

Kanaanie. - Synami Peresa byli: Chesron i Chamul.

Rdz 46,13 Synowie Issachara: Tola, Puwwa, Job i Szimron.

Rdz 46,14 Synowie Zabulona: Sered, Elon i Jachleel.

Rdz 46,15 Są to potomkowie tych synów Jakuba, których podobnie jak i córkę Dinę,

urodziła mu Lea w Padda-Aram. Wszystkich tych osób, synów, jego córek,

było trzydzieści trzy.

79 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 47

Rdz 46,16 Synowie Gada: Sifion, Chaggi, Szuni, Esbon, Eri, Arodi i Areli. Rdz 46,17 Synowie Asera: Jimna, Jiszwa, Jiszwi, Beria oraz ich siostra imieniem Serach;

a synowie Berii: Cheber i Malkiel.

Rdz 46,18 Są to potomkowie synów Zilpy, którą dał Laban córce swej Lei, a która ich

urodziła Jakubowi - szesnaście osób.

Rdz 46,19 Synowie Racheli, żony Jakuba: Józef i Beniamin.

Rdz 46,20 Józefowi urodzili się w Egipcie synowie, których na świat wydała Asenat,

córka kapłana z On imieniem Poti Fera: Manasses i Efraim.

Rdz 46,21 Synowie Beniamina: Bela, Beker, Aszbel, Gera, Naaman, Echi, Rosz, Mup

pim, Chuppim i Ard.

Rdz 46,22 Są to potomkowie synów Racheli, którzy urodzili się Jakubowi. Wszystkich

osób czternaście.

Rdz 46,23 Syn Dana: Chuszim.

Rdz 46,24 Synowie Neftalego: Jachseel, Guni, Jeser i Szillem.

Rdz 46,25 Są to potomkowie synów Bilhy, którą dał Laban Racheli, swej córce, a która

urodziła ich Jakubowi. Wszystkich osób siedem.

Rdz 46,26 Wszystkich, którzy przybyli z Jakubem do Egiptu, a którzy wyszli z jego

bioder, było ogółem, oprócz żon synów Jakuba, sześćdziesięciu sześciu. Rdz 46,27 Synów zaś Józefa, którzy mu się urodzili w Egipcie, było dwóch. Wszystkich

zatem członków rodziny Jakuba, którzy przybyli do Egiptu, było siedemdzie

sięciu.

Rdz 46,28 Wysłał on przed sobą do Józefa Judę, aby ten mógł go wyprzedzić do Goszen

przed ich przybyciem. A gdy przybyli do ziemi Goszen,

Rdz 46,29 Józef kazał zaprząc do swego wozu i wyjechał na spotkanie Izraela, ojca swe

go, do Goszen. Kiedy zobaczył go, rzucił mu się na szyję i długo szlochał na

jego szyi.

Rdz 46,30 Wreszcie Izrael odezwał się do Józefa: "Teraz mogę już umrzeć, skoro zoba

czyłem ciebie, że jeszcze żyjesz!"

Rdz 46,31 A potem Józef rzekł do braci i do całej rodziny swego ojca: "Pójdę zawiado

mić faraona i powiem mu: Bracia moi i rodzina mego ojca przybyli do mnie

z Kanaanu.

Rdz 46,32 Są oni pasterzami trzód. A jako hodowcy trzód sprowadzili swe owce i woły

oraz cały swój dobytek.

Rdz 46,33 Kiedy zaś faraon was zawezwie i zapyta: Jaki jest wasz zawód, Rdz 46,34 odpowiecie: My słudzy twoi, trudnimy się od dziecka hodowlą trzód, zarów

no my, jak i nasi przodkowie. - I wtedy tylko będziecie mogli się osiedlić w

Goszen, bo obrzydzenie wzbudza w Egipcjanach każdy pasterz trzody".

80 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 47

Rozdział 47

Rdz 47,01 Józef wszedłszy do faraona oznajmił mu: "Ojciec mój i bracia z trzodami, by

dłem i całym dobytkiem przybyli z ziemi Kanaan i są już w kraju Goszen". Rdz 47,02 Po czym Józef przedstawił faraonowi pięciu swych braci, których zabrał z

sobą.

Rdz 47,03 Faraon zapytał jego braci: "Jakie jest wasze zajęcie?" Odpowiedzieli mu: "Pa

sterzami trzód jesteśmy zarówno my, słudzy twoi, jak i nasi przodkowie". Rdz 47,04 I dalej mówili do faraona: "Przybyliśmy, aby się zatrzymać jako przychodnie

w tym kraju, gdyż brakuje paszy dla trzód twoich sług, tak ciężki jest głód

w ziemi Kanaan. Niechaj więc teraz zamieszkają słudzy twoi w Goszen!" Rdz 47,05 Faraon rzekł do Józefa: "Ojciec twój i twoi bracia przybyli do ciebie. Rdz 47,06 Cały kraj egipski stoi przed tobą otworem. W najbardziej żyznej jego części

osiedl twego ojca i twych braci; niechaj więc zamieszkają w kraju Goszen.

Jeśli zaś wiesz, że są wśród nich ludzie dzielni, uczyń ich zarządcami mojego

żywego dobytku, niech czuwają nad moimi trzodami".

Rdz 47,07 Potem Józef przyprowadził swego ojca, Jakuba, i przedstawił go faraonowi.

A gdy Jakub złożył faraonowi życzenia pomyślności,

Rdz 47,08 faraon zapytał go: "Ile lat życia sobie liczysz?"

Rdz 47,09 Jakub odpowiedział faraonowi: "Liczba lat mojego pielgrzymowania - sto i

trzydzieści. Niezbyt długie i smutne były lata mego życia; nie są one tak

długie, jak lata pielgrzymowania mych przodków".

Rdz 47,10 Po czym Jakub, życząc faraonowi pomyślności, odszedł. Rdz 47,11 Józef osiedlił ojca i braci, dając im posiadłość w najbardziej żyznej części

Egiptu, w ziemi Ramses, jak mu polecił faraon.

Rdz 47,12 I zaopatrywał ojca i braci, i całą rodzinę swego ojca w żywność, stosownie

do liczby dzieci.

Rdz 47,13 W całym kraju nie było żywności, toteż nastał bardzo ciężki głód. Ziemie

Egiptu i Kanaanu były wyczerpane skutkiem głodu.

Rdz 47,14 Józef zaś gromadził wówczas wszystkie pieniądze, jakie znajdowały się w

Egipcie i Kanaanie, za zboże, które kupowano, i pieniądze te oddawał do

pałacu faraona.

Rdz 47,15 W końcu wyczerpały się pieniądze mieszkańcom Egiptu i Kanaanu, i wte

dy wszyscy Egipcjanie przychodzili do Józefa, prosząc go: "Daj nam chleba.

Czyż mamy umrzeć na twoich oczach? Nie mamy już bowiem pieniędzy". Rdz 47,16 A Józef mówił: "Jeśli nie macie pieniędzy, sprowadźcie wasz żywy dobytek,

a dam wam za niego zboże".

Rdz 47,17 Sprowadzili więc swój żywy dobytek do Józefa i on dawał im żywność w

zamian za konie, za stada owiec i wołów oraz za osły. I tak w owym roku

żywił ich w zamian za cały ich żywy dobytek.

81 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 48

Rdz 47,18 A gdy ten rok upłynął, przyszli w następnym i oznajmili mu: "Nie mamy co

ukrywać przed tobą, panie mój, że gdy już wyczerpały się nam pieniądze i

gdy stada nasze są u ciebie, nie pozostało nam nic, co moglibyśmy dać tobie,

panie, oprócz nas samych i naszej ziemi!

Rdz 47,19 Dlaczego na twoich oczach mamy zginąć my i nasza ziemia? Kup więc nas i

ziemię naszą za chleb; będziemy niewolnikami faraona, a nasza ziemia [jego

własnością]. Byleś nam dał ziarno do siewu, a przetrwamy, nie pomrzemy i

ziemia nasza nie będzie leżała odłogiem".

Rdz 47,20 Józef wykupił więc wszystkie grunty w Egipcie dla faraona; każdy bowiem

Egipcjanin sprzedał swe pole, gdyż głód był coraz większy. Tak więc ziemia

stała się własnością faraona.

Rdz 47,21 Ludność zaś od jednego do drugiego krańca Egiptu przeniósł do miast. Rdz 47,22 Nie wykupił tylko gruntów kapłanów, gdyż był przywilej faraona dla ka

płanów i na jego podstawie mieli oni zapewnione utrzymanie. Dlatego nie

sprzedali swych gruntów.

Rdz 47,23 Potem Józef przemówił do ludności: "Oto dzisiaj nabyłem was i waszą ziemię

dla faraona. Macie tu ziarno, obsiejcie ziemię.

Rdz 47,24 A gdy nadejdą żniwa, oddacie piątą część plonów faraonowi, cztery zaś czę

ści zostawicie sobie na obsianie pola i na wyżywienie dla was, dla waszych

domowników "i dla waszej dziatwy"!"

Rdz 47,25 Odpowiedzieli: "Zachowałeś nas przy życiu! Obyś nas darzył życzliwością,

panie nasz, a my będziemy niewolnikami faraona!"

Rdz 47,26 Rozporządzenie, które dał Józef w sprawie roli w Egipcie, obowiązuje po dzień

dzisiejszy: piątą część plonów [należy oddawać] faraonowi. Jedynie grunty ka

płanów nie stały się własnością faraona.

Rdz 47,27 Izrael zamieszkał w Egipcie, w kraju Goszen. Wzięli go sobie na własność, a

że byli płodni, bardzo się rozmnożyli.

Rdz 47,28 Jakub, przeżywszy w Egipcie siedemnaście lat, doczekał się sto czterdziestego

siódmego roku życia.

Rdz 47,29 A gdy zbliżała się śmierć Izraela, kazał wezwać swego syna Józefa i rzekł

do niego: "Jeśli darzysz mnie życzliwością, połóż mi twą rękę pod biodro na

dowód twojej wiernej miłości, że nie pogrzebiesz mnie w Egipcie, Rdz 47,30 ale gdy zasnę z mymi przodkami, wywieziesz mnie z Egiptu i pogrzebiesz w

ich grobie". Odrzekł: "Uczynię, jak powiedziałeś".

Rdz 47,31 Wtedy [Izrael] powiedział: "Przysięgnij mi!" A gdy przysiągł, Izrael opadł na

wezgłowie swego łoża.

82 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 48

Rozdział 48

Rdz 48,01 Kiedy po tych wydarzeniach doniesiono Józefowi: "Ojciec twój zachorował",

zabrał on z sobą dwóch swych synów: Manassesa i Efraima.

Rdz 48,02 Gdy powiedziano Jakubowi: "Syn twój, Józef, przyszedł do ciebie", Izrael, z

wysiłkiem usiadłszy na łożu,

Rdz 48,03 rzekł do Józefa: "Bóg Wszechmogący ukazał mi się w Luz, w kraju Kanaan,

i błogosławiąc mi

Rdz 48,04 powiedział do mnie: Ja uczynię cię płodnym i dam ci tak liczne potomstwo, że

rozrośniesz się w wielki naród. Daję też ten oto kraj przyszłemu potomstwu

twemu na własność na zawsze.

Rdz 48,05 A zatem dwaj twoi synowie, którzy ci się urodzili w Egipcie, zanim przybyłem

do ciebie, do Egiptu, moimi są: Efraim i Manasses będą mi jak Ruben i

Symeon.

Rdz 48,06 Jednak to potomstwo, które ci się urodzi po nich, będzie twoim. Będzie się ono

nazywało od imion swych braci, [mieszkając] na swej dziedzicznej własności. Rdz 48,07 Ja bowiem, gdy wracałem z Paddan-Aram, utraciłem Rachelę w Kanaanie, w

drodze, kiedy pozostawała mi jeszcze pewna przestrzeń, aby dojść do Efrata,

i musiałem ją pochować tam, w drodze do Efrata, czyli Betlejem". Rdz 48,08 Izrael, spostrzegłszy synów Józefa, zapytał: "Kim są ci?" Rdz 48,09 Józef odpowiedział: "To są właśnie moi synowie, których Bóg dał mi tutaj".

Wtedy [Izrael] rzekł: "Przybliż ich do mnie, a pobłogosławię ich". Rdz 48,10 Oczy bowiem Izraela stały się tak słabe wskutek starości, że niedowidział.

Gdy więc przybliżył ich do Izraela, on ucałował ich i uścisnął,

Rdz 48,11 a potem rzekł do Józefa: "Nie sądziłem, że jeszcze będę twoją twarz oglądał,

a oto Bóg pozwolił mi ujrzeć nawet twe potomstwo!"

Rdz 48,12 Józef, odsunąwszy swych synów od kolan ojca swego, oddał mu pokłon twarzą

do ziemi.

Rdz 48,13 Po czym, mając obu synów - Efraima po prawej ręce, czyli z lewej strony

Izraela, i Manassesa po lewej ręce, czyli z prawej strony Izraela - przybliżył

ich do ojca.

Rdz 48,14 Ale Izrael, wyciągnąwszy swoją prawą rękę, położył ją na głowie Efraima,

mimo że ten był młodszy, lewą zaś rękę - na głowie Manassesa. - Umyślnie

tak położył swe ręce, bo przecież Manasses był pierworodnym synem. Rdz 48,15 I błogosławiąc Józefowi, mówił: "Bóg, któremu wiernie służyli przodkowie

moi, Abraham i Izaak, Bóg, który troszczył się o mnie przez całe me życie

aż do dnia dzisiejszego,

Rdz 48,16 Anioł, który mnie bronił od wszelkiego złego, niechaj błogosławi tym oto

chłopcom. Niechaj moje imię i imię przodków moich, Abrahama i Izaaka, w

nich przetrwa; niechaj szeroko rozmnożą się na ziemi".

83 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 49

Rdz 48,17 A gdy Józef zobaczył, że jego ojciec położył swą prawicę na głowie Efraima,

wydało mu się to niewłaściwe. Ujął więc rękę ojca, aby ją przenieść z głowy

Efraima na głowę Manassesa,

Rdz 48,18 i rzekł: "Nie tak, mój ojcze, gdyż ten jest pierworodny; połóż twą prawicę na

głowie tego".

Rdz 48,19 Ale ojciec nie zgodził się i powiedział: "Wiem, synu mój, wiem. I z niego

też powstanie szczep, który również będzie liczny. Jednak brat jego młodszy

będzie większy od niego, gdyż potomstwo jego obejmie wiele szczepów". Rdz 48,20 W dniu owym pobłogosławił ich tymi słowami: "Twoim imieniem Izrael

będzie sobie życzył błogosławieństwa mówiąc: Niechaj ci Bóg tak uczyni,

jak Efraimowi i Manassesowi!" Tak to dał pierwszeństwo Efraimowi przed

Manassesem.

Rdz 48,21 A potem Izrael rzekł do Józefa: "Ja niebawem umrę, ale Bóg będzie czuwał

nad wami i sprawi, że wrócicie do kraju waszych przodków.

Rdz 48,22 Ja zaś daję tobie o jedną wyżynę więcej niż braciom twoim, którą zdobyłem

na Amorytach moim mieczem i łukiem".

Rozdział 49

Rdz 49,01 Jakub przywołał swoich synów mówiąc do nich: "Zgromadźcie się, a opowiem

wam, co was czeka w czasach późniejszych.

Rdz 49,02 Zbierzcie się i słuchajcie, synowie Jakuba, słuchajcie Izraela, ojca waszego! Rdz 49,03 Rubenie, synu mój pierworodny, tyś moją mocą i pierwszym płodem mojej

męskiej siły, górujący dumą i górujący siłą.

Rdz 49,04 Kipiałeś jak woda: nie będziesz już górował, bo wszedłeś do łoża twego ojca,

wchodząc zbezcześciłeś moje łoże!

Rdz 49,05 Symeon i Lewi, bracia, narzędziami gwałtu były ich miecze. Rdz 49,06 Do ich zmowy się nie przyłączę, z ich knowaniem nie złączę mej sławy, gdyż

w gniewie swym mordowali ludzi i w swej swawoli kaleczyli bydło. Rdz 49,07 Przeklęty ten ich gniew, gdyż był gwałtowny, i ich zawziętość, gdyż była

okrucieństwem! Rozproszę ich więc w Jakubie i rozdrobnię ich w Izraelu. Rdz 49,08 Judo, ciebie sławić będą bracia twoi, twoja bowiem ręka na karku twych

wrogów! Synowie twego ojca będą ci oddawać pokłon!

Rdz 49,09 Judo, młody lwie, na zdobyczy róść będziesz, mój synu: jak lew czai się,

gotuje do skoku, do lwicy podobny - któż się ośmieli go drażnić? Rdz 49,10 Nie zostanie odjęte berło od Judy ani laska pasterska spośród kolan jego, aż

przyjdzie ten, do którego ono należy, i zdobędzie posłuch u narodów! Rdz 49,11 Przywiąże on swego osiołka w winnicy i źrebię ośle u winnych latorośli. W

winie prać będzie swą odzież, i w krwi winogron - swą szatę.

84 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 50

Rdz 49,12 Będą mu się iskrzyły oczy od wina, a zęby będą białe od mleka. Rdz 49,13 Zabulon mieszkać będzie na wybrzeżu morza, nad brzegiem morza, dokąd

zawijają okręty; kraniec jego - w Sydonie.

Rdz 49,14 Issachar - osioł kościsty, będzie się wylegiwał ufny w swe bezpieczeństwo. Rdz 49,15 Widzi on, że dobry jest spoczynek, a kraj uroczy; ale będzie musiał ugiąć

swój grzbiet pod brzemieniem i stanie się niewolnikiem, pędzonym do pracy. Rdz 49,16 Dan będzie sądził lud swój jako jeden ze szczepów izraelskich; Rdz 49,17 będzie on jak wąż na drodze, jak żmija jadowita na ścieżce, kąsająca pęciny

konia, z którego jeździec spada na wznak.

Rdz 49,18 Wybawienia twego czekam, o Panie!

Rdz 49,19 Gad - zbójcy napadać go będą, on zaś będzie napadał im na pięty. Rdz 49,20 Od Asera - tłuste pokarmy, on będzie dostarczał przysmaków królowi. Rdz 49,21 Neftali - jak rozłożysty terebint, dający miłe przepowiednie. Rdz 49,22 Józef - latorośl owocująca, latorośl owocująca nad źródłem: gałązki pną się

po murze.

Rdz 49,23 A choć łucznicy będą go prześladować, godzić w niego i czyhać na niego, Rdz 49,24 łuk jego pozostanie niezłamany, i ręce jego - sprawne. Z rąk potężnego Boga

Jakubowego, od Pasterza i Opoki Izraela,

Rdz 49,25 od Boga ojców twoich, który cię będzie wspomagał, od Wszechmocnego,

który ci będzie błogosławił - błogosławieństwa z niebios wysokich, błogosła

wieństwa otchłani leżącej najniżej, błogosławieństwa piersi i łona. Rdz 49,26 Błogosławieństwa ojca twego niech dłużej trwają niż błogosławieństwa mych

przodków, jak długo trwać będą pagórki odwieczne - niechaj spłyną na głowę

Józefa, na głowę tego, który jest księciem wśród swoich braci!

Rdz 49,27 Beniamin - wilk drapieżny, co rano rozrywa zdobycz, a wieczorem rozdziela

łupy".

Rdz 49,28 Wszyscy ci - to dwanaście szczepów izraelskich, oraz to, co do nich powiedział

ich ojciec, wygłaszając do każdego z nich stosowne błogosławieństwo, gdy im

błogosławił.

Rdz 49,29 Potem dał im taki rozkaz: "Gdy ja zostanę przyłączony do moich przodków,

pochowajcie mnie przy moich praojcach w pieczarze, która jest na polu Efro

na Chetyty,

Rdz 49,30 w pieczarze, która jest na polu Makpela w pobliżu Mamre w kraju Kanaan,

którą kupił Abraham wraz z tym polem od Efrona Chetyty jako tytuł wła

sności grobu.

Rdz 49,31 Tam pochowano Abrahama i Sarę, jego żonę, tam pochowano Izaaka i jego

żonę Rebekę; tam pochowałem Leę".

Rdz 49,32 Pole to wraz z pieczarą zostało kupione od Chetytów. Rdz 49,33 Gdy Jakub wydał te polecenia swoim synom, złożył swe nogi na łożu, wyzio

nął ducha i został przyłączony do swoich przodków.

85 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 50

Rozdział 50

Rdz 50,01 Józef przypadł do twarzy swego ojca, płakał nad nim i całował go. Rdz 50,02 A potem rozkazał swym domowym lekarzom, aby zabalsamowali jego ojca.

Ci zatem lekarze balsamowali Izraela.

Rdz 50,03 Zabrało im to czterdzieści dni, tyle bowiem czasu trwało balsamowanie. Miesz

kańcy Egiptu opłakiwali Jakuba przez siedemdziesiąt dni.

Rdz 50,04 Kiedy zaś skończył się okres żałoby po nim, Józef zwrócił się do otoczenia

faraona z następującą prośbą: "Jeśli darzycie mnie życzliwością, powiedzcie

samemu faraonowi,

Rdz 50,05 że mój ojciec zobowiązał mnie przysięgą do spełnienia takiego polecenia:

"Gdy umrę, pochowasz mnie w moim grobie, który sobie przygotowałem w

kraju Kanaan". Niech mi więc teraz będzie wolno udać się tam, abym mógł

pochować mego ojca, a potem wrócę".

Rdz 50,06 Faraon odpowiedział: "Idź i pochowaj twego ojca, tak jak mu przysiągłeś". Rdz 50,07 I Józef wyruszył w drogę, aby pochować ojca. A z nim poszło również wielu

dworzan faraona, starszych urzędników dworskich i wszyscy dostojnicy ziemi

Egiptu;

Rdz 50,08 nadto cała rodzina Józefa, jego bracia oraz rodzina jego ojca. Tylko dziatwa

oraz trzody i bydło zostały w Goszen.

Rdz 50,09 Ciągnęli z nim również ludzie na wozach i na koniach, tworząc bardzo liczny

orszak.

Rdz 50,10 A gdy przybyli do Goren-Haatad, które leży po drugiej stronie Jordanu,

odprawili tam wielki i wspaniały obrzęd żałobny: [Józef] przez siedem dni

obchodził żałobną uroczystość po swym ojcu.

Rdz 50,11 Mieszkający tam Kananejczycy, widząc tę uroczystość żałobną w Goren

Haatad, mówili: "Oto jak wielka jest żałoba Egipcjan!" Dlatego nazwano [tę

miejscowość], która leży po drugiej stronie Jordanu, Abel Misraim. Rdz 50,12 Synowie [Jakuba] uczynili zatem tak, jak im rozkazał ojciec: Rdz 50,13 przenieśli go do Kanaanu i pochowali w pieczarze na polu Makpela. Pole to

kupił Abraham od Efrona Chetyty jako tytuł własności grobu. Leżało ono w

pobliżu Mamre.

Rdz 50,14 Józef po pogrzebie ojca wrócił do Egiptu wraz z braćmi i wszystkimi, którzy

z nim poszli, aby pochować jego ojca.

Rdz 50,15 Bracia Józefa zdając sobie sprawę z tego, że ojciec ich nie żyje, myśleli: "Na

pewno Józef będzie nas teraz prześladował i odpłaci nam za wszystkie krzyw

dy, które mu wyrządziliśmy!"

Rdz 50,16 Toteż kazali powiedzieć Józefowi: "Ojciec twój dał przed śmiercią takie pole

cenie:

Rdz 50,17 Powiedzcie Józefowi tak: Racz przebaczyć braciom twym wykroczenie i winę

86 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 1 - Księga Rodzaju Rozdział 50

ich, wyrządzili ci bowiem krzywdę. Teraz przeto daruj łaskawie winę nam,

którzy czcimy Boga twojego ojca!" Józef rozpłakał się, gdy mu to powtórzo

no.

Rdz 50,18 Wtedy bracia już sami poszli do Józefa i upadłszy przez nim rzekli: "Jesteśmy

twoimi niewolnikami".

Rdz 50,19 Lecz Józef powiedział do nich: "Nie bójcie się. Czyż ja jestem na miejscu

Boga?

Rdz 50,20 Wy niegdyś knuliście zło przeciwko mnie, Bóg jednak zamierzył to jako do

bro, żeby sprawić to, co jest dzisiaj, że przeżył wielki naród.

Rdz 50,21 Teraz więc nie bójcie się: będę żywił was i dzieci wasze". I tak ich pocieszał,

przemawiając do nich serdecznie.

Rdz 50,22 Józef mieszkał w Egipcie wraz z rodziną swego ojca. Dożył on stu dziesięciu

lat

Rdz 50,23 i doczekał się prawnuków z Efraima. Również dzieci Makira, syna Manassesa,

urodziły się na kolanach Józefa.

Rdz 50,24 Wreszcie Józef rzekł do swych braci: "Gdy ja umrę, Bóg okaże wam swą łaskę

i wyprowadzi was z tej ziemi do kraju, który poprzysiągł dać Abrahamowi,

Izaakowi i Jakubowi".

Rdz 50,25 Po czym zobowiązał synów Izraela przysięgą, że spełnią takie polecenie: "Gdy

Bóg okaże wam tę wielką swoją łaskawość, zabierzcie stąd moje kości". Rdz 50,26 Po czym Józef umarł, mając sto dziesięć lat. Zabalsamowano go i złożono go

do trumny w Egipcie.

87 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2

Księga Wyjścia

Rozdział 1

Wj 1,01 Oto imiona synów Izraela, którzy razem z Jakubem przybyli do Egiptu. Każ

dy zaś przyszedł ze swoją rodziną:

Wj 1,02 Ruben, Symeon, Lewi, Juda;

Wj 1,03 Issachar, Zabulon i Beniamin: Wj 1,04 Dan, Neftali, Gad i Aser.

Wj 1,05 Było zaś wszystkich potomków Jakuba siedemdziesiąt osób, Józef zaś już był

w Egipcie.

Wj 1,06 Potem umarł Józef i wszyscy jego bracia, i całe to pokolenie. Wj 1,07 A synowie Izraela rozradzali się, pomnażali, potężnieli i umacniali się coraz

bardziej, tak że cały kraj się nimi napełnił.

Wj 1,08 Lecz rządy w Egipcie objął nowy król, który nie znał Józefa. Wj 1,09 I rzekł do swego ludu: "Oto lud synów Izraela jest liczniejszy i potężniejszy

od nas.

Wj 1,10 Roztropnie przeciw niemu wystąpmy, ażeby się przestał rozmnażać. W wy

padku bowiem wojny mógłby się połączyć z naszymi wrogami w walce prze

ciw nam, aby wyjść z tego kraju".

Wj 1,11 Ustanowiono nad nim przełożonych robót publicznych, aby go uciskali cięż

kimi pracami. Budowano wówczas dla faraona miasta na składy: Pitom i

Ramses.

Wj 1,12 Ale im bardziej go uciskano, tym bardziej się rozmnażał i rozrastał, co jeszcze

potęgowało wstręt do Izraelitów.

Wj 1,13 Egipcjanie bezwzględnie zmuszali synów Izraela do ciężkich prac Wj 1,14 i uprzykrzali im życie uciążliwą pracą przy glinie i cegle oraz różnymi pracami

na polu. Do tych wszystkich prac przymuszano ich bezwzględnie.

88

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 2

Wj 1,15 Potem do położnych u kobiet hebrajskich, z których jedna nazywała się Szi

fra, a druga Pua, powiedział król egipski

Wj 1,16 te słowa: "Jeśli będziecie przy porodach kobiet hebrajskich, to patrzcie na

płeć noworodka. Jeśli będzie chłopiec, to winnyście go zabić, a jeśli dziew

czynka, to zostawcie ją przy życiu".

Wj 1,17 Lecz położne bały się Boga i nie wykonały rozkazu króla egipskiego, pozo

stawiając przy życiu [nowo narodzonych] chłopców.

Wj 1,18 I wezwał król egipski położne, mówiąc do nich: "Czemu tak czynicie i czemu

pozostawiacie chłopców przy życiu?"

Wj 1,19 One odpowiedziały faraonowi: "Kobiety hebrajskie nie są podobne do Egip

cjanek, one są zdrowe, toteż rodzą wcześniej, zanim zdoła do nich przybyć

położna".

Wj 1,20 Bóg dobrze czynił położnym, a lud [izraelski] stawał się coraz liczniejszy i

potężniejszy.

Wj 1,21 Ponieważ położne bały się Boga, również i im zapewnił On potomstwo. Wj 1,22 Faraon wydał wtedy całemu narodowi rozkaz: "Wszystkich nowo narodzonych

chłopców Hebrajczyków należy wyrzucić do rzeki, a dziewczynki pozostawić

przy życiu".

Rozdział 2

Wj 2,01 Pewien człowiek z pokolenia Lewiego przyszedł, aby wziąć za żonę jedną z

kobiet z tegoż pokolenia.

Wj 2,02 Ta kobieta poczęła i urodziła syna, a widząc, że jest piękny, ukrywała go

przez trzy miesiące.

Wj 2,03 A nie mogąc ukrywać go dłużej, wzięła skrzynkę z papirusu, powlekła ją

żywicą i smołą, i włożywszy w nią dziecko, umieściła w sitowiu na brzegu

rzeki.

Wj 2,04 Siostra zaś jego stała z dala, aby widzieć, co się z nim stanie. Wj 2,05 A córka faraona zeszła ku rzece, aby się wykąpać, a jej służące przechadza

ły się nad brzegiem rzeki. Gdy spostrzegła skrzynkę pośród sitowia, posłała

służącą, aby ją przyniosła.

Wj 2,06 A otworzywszy ją, zobaczyła dziecko: był to płaczący chłopczyk. Ulitowała

się nad nim mówiąc: "Jest on spośród dzieci Hebrajczyków".

Wj 2,07 Jego siostra rzekła wtedy do córki faraona: "Chcesz, a pójdę zawołać ci kar

micielkę spośród kobiet Hebrajczyków, która by wykarmiła ci to dziecko?" Wj 2,08 "Idź" - powiedziała jej córka faraona. Poszła wówczas dziewczyna zawołać

matkę dziecka.

Wj 2,09 Córka faraona tak jej powiedziała: "Weź to dziecko i wykarm je dla mnie, a

89 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 3

ja dam ci za to zapłatę". Wówczas kobieta zabrała dziecko i wykarmiła je. Wj 2,10 Gdy chłopiec podrósł, zaprowadziła go do córki faraona, i był dla niej jak

syn. Dała mu imię Mojżesz mówiąc: "Bo wydobyłam go z wody". Wj 2,11 W tym czasie Mojżesz dorósł, poszedł odwiedzić swych rodaków i zobaczył

jak ciężko pracują. Ujrzał też Egipcjanina bijącego pewnego Hebrajczyka,

jego rodaka.

Wj 2,12 Rozejrzał się więc na wszystkie strony, a widząc, że nie ma nikogo, zabił

Egipcjanina i ukrył go w piasku.

Wj 2,13 Wyszedł znowu nazajutrz, a oto dwaj Hebrajczycy kłócili się ze sobą. I rzekł

do winowajcy: "Czemu bijesz twego rodaka?"

Wj 2,14 A ten mu odpowiedział: "Któż cię ustanowił naszym przełożonym i rozjem

cą? Czy chcesz mię zabić, jak zabiłeś Egipcjanina?" Przeląkł się Mojżesz i

pomyślał: "Z całą pewnością sprawa się ujawniła".

Wj 2,15 Także faraon usłyszał o tej sprawie i usiłował stracić Mojżesza. Uciekł więc

Mojżesz przed faraonem i udał się do kraju Madian, i zatrzymał się tam przy

studni.

Wj 2,16 A kapłan Madianitów miał siedem córek. Przyszły one, naczerpały wody i

napełniły koryta, aby napoić owce swego ojca.

Wj 2,17 Ale nadeszli pasterze i odpędzili je. Mojżesz wtedy powstał, wziął je w obronę

i napoił ich owce.

Wj 2,18 A gdy wróciły do Reuela, ojca swego, zapytał je: "Dlaczego wracacie dziś tak

wcześnie?"

Wj 2,19 Odpowiedziały: "Egipcjanin obronił nas przed pasterzami i naczerpał też

wody dla nas i napoił nasze owce".

Wj 2,20 Rzekł wówczas do córek: "A gdzie on jest, i czemu pozostawiłyście tego czło

wieka? Zawołajcie go, aby pożywił się chlebem".

Wj 2,21 Mojżesz zgodził się zamieszkać u tego człowieka, a ten dał mu Seforę, córkę

swą, za żonę.

Wj 2,22 I urodziła mu syna, a on dał mu imię Gerszom, bo mówił: "Jestem cudzo

ziemcem w obcej ziemi".

Wj 2,23 Po długim czasie umarł król egipski; Izraelici narzekali na swoją ciężką pracę

i jęczeli, a narzekanie na ciężką pracę dochodziło do Boga.

Wj 2,24 I wysłuchał Bóg ich jęku, pamiętał bowiem o swoim przymierzu z Abraha

mem, Izaakiem i Jakubem.

Wj 2,25 Spojrzał Bóg na Izraelitów i ulitował się nad nimi.

Rozdział 3

Wj 3,01 Gdy Mojżesz pasał owce swego teścia, Jetry, kapłana Madianitów, zaprowa

90 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 3

dził [pewnego razu] owce w głąb pustyni i przyszedł do góry Bożej Horeb. Wj 3,02 Wtedy ukazał mu się Anioł Pański w płomieniu ognia, ze środka krzewu.

[Mojżesz] widział, jak krzew płonął ogniem, a nie spłonął od niego. Wj 3,03 Wtedy Mojżesz powiedział do siebie: "Podejdę, żeby się przyjrzeć temu nie

zwykłemu zjawisku. Dlaczego krzew się nie spala?"

Wj 3,04 Gdy zaś Pan ujrzał, że [Mojżesz] podchodził, żeby się przyjrzeć, zawołał

"Bóg do" niego ze środka krzewu: "Mojżeszu, Mojżeszu!" On zaś odpowie

dział: "Oto jestem".

Wj 3,05 Rzekł mu [Bóg]: "Nie zbliżaj się tu! Zdejm sandały z nóg, gdyż miejsce, na

którym stoisz, jest ziemią świętą".

Wj 3,06 Powiedział jeszcze Pan: "Jestem Bogiem ojca twego, Bogiem Abrahama,

Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba". Mojżesz zasłonił twarz, bał się bowiem

zwrócić oczy na Boga.

Wj 3,07 Pan mówił: "Dosyć napatrzyłem się na udrękę ludu mego w Egipcie i nasłu

chałem się narzekań jego na ciemiężców, znam więc jego uciemiężenie. Wj 3,08 Zstąpiłem, aby go wyrwać z ręki Egiptu i wyprowadzić z tej ziemi do ziemi

żyznej i przestronnej, do ziemi, która opływa w mleko i miód, na miejsce

Kananejczyka, Chetyty, Amoryty, Peryzzyty, Chiwwity i Jebusyty. Wj 3,09 Teraz oto doszło wołanie Izraelitów do Mnie, bo też naocznie przekonałem

się o cierpieniach, jakie im zadają Egipcjanie.

Wj 3,10 Idź przeto teraz, oto posyłam cię do faraona, i wyprowadź mój lud, Izraelitów,

z Egiptu".

Wj 3,11 A Mojżesz odrzekł Bogu: "Kimże jestem, bym miał iść do faraona i wypro

wadzić Izraelitów z Egiptu?"

Wj 3,12 A On powiedział: "Ja będę z tobą. Znakiem zaś dla ciebie, że Ja cię posłałem,

będzie to, że po wyprowadzeniu tego ludu z Egiptu oddacie cześć Bogu na

tej górze".

Wj 3,13 Mojżesz zaś rzekł Bogu: "Oto pójdę do Izraelitów i powiem im: Bóg ojców

naszych posłał mię do was. Lecz gdy oni mnie zapytają, jakie jest Jego imię,

to cóż im mam powiedzieć?"

Wj 3,14 Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: "JESTEM, KTÓRY JESTEM". I dodał: "Tak

powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was".

Wj 3,15 Mówił dalej Bóg do Mojżesza: "Tak powiesz Izraelitom: "JESTEM, Bóg oj

ców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was.

To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia. Wj 3,16 Idź, a gdy zbierzesz starszych Izraela, powiesz im: Objawił mi się Pan, Bóg

ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba i powiedział: Na

wiedziłem was i ujrzałem, co wam uczyniono w Egipcie.

Wj 3,17 Postanowiłem więc wywieść was z ucisku w Egipcie i zaprowadzić do ziem

Kananejczyka, Chetyty, Amoryty, Peryzzyty, Chiwwity i Jebusyty, do ziemi

opływającej w mleko i miód".

91 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 4

Wj 3,18 Oni tych słów usłuchają. I pójdziesz razem ze starszymi z Izraela do króla

egipskiego i powiecie mu: Pan, Bóg Hebrajczyków, nam się objawił. Pozwól

nam odbyć drogę trzech dni przez pustynię, abyśmy złożyli ofiary Panu, Bo

gu naszemu.

Wj 3,19 Ja zaś wiem, że król egipski pozwoli nam wyjść z Egiptu tylko wtedy, gdy

będzie zmuszony ręką przemożną.

Wj 3,20 Wyciągnę przeto rękę i uderzę Egipt różnymi cudami, jakich tam dokonam,

a wypuści was.

Wj 3,21 Sprawię też, że Egipcjanie okażą życzliwość ludowi temu, tak iż nie pójdziecie

z niczym, gdy będziecie wychodzić.

Wj 3,22 Każda bowiem kobieta pożyczy od swojej sąsiadki i od pani domu swego

srebrnych i złotych naczyń oraz szat. Nałożycie to na synów i córki wasze i

złupicie Egipcjan".

Rozdział 4

Wj 4,01 Na to powiedział Mojżesz: "A jeśli nie uwierzą i nie usłuchają słów moich,

mówiąc, że Pan nie ukazał mi się wcale?"

Wj 4,02 Wówczas Pan zapytał go: "Co masz w ręku?" Odpowiedział: "Laskę". Wj 4,03 Wtedy rozkazał: "Rzuć ją na ziemię". A on rzucił ją na ziemię, i zamieniła

się w węża. Mojżesz zaś uciekał przed nim.

Wj 4,04 Pan powiedział wtedy do Mojżesza: "Wyciągnij rękę i chwyć go za ogon". I

wyciągnął rękę i uchwycił go, i stał się znów laską w jego ręku.

Wj 4,05 "Tak uczyń, aby uwierzyli, że ukazał tobie Pan, Bóg ojców ich, Bóg Abraha

ma Bóg Izaaka i Bóg Jakuba".

Wj 4,06 Ponownie rzekł do niego Pan: "Włóż rękę w zanadrze!" I włożył rękę w za

nadrze, a gdy ją wyjął, była pokryta trądem białym jak śnieg.

Wj 4,07 I rzekł znów: "Włóż rękę w zanadrze!" I włożył ją ponownie w zanadrze, a

gdy ją po chwili wyciągnął, była taka jak reszta ciała.

Wj 4,08 "Tak więc, jeśli nie uwierzą i nie przyjmą świadectwa pierwszego znaku, uwie

rzą świadectwu drugiego znaku.

Wj 4,09 A gdyby nawet nie uwierzyli tym dwom znakom i nie zważali na mowę twoją,

wówczas zaczerpniesz wody z Nilu i wylejesz na suchą ziemię; a woda za

czerpnięta z Nilu stanie się krwią na ziemi".

Wj 4,10 I rzekł Mojżesz do Pana: "Wybacz, Panie, ale ja nie jestem wymowny, od

wczoraj i przedwczoraj, a nawet od czasu, gdy przemawiasz do Twego sługi.

Ociężały usta moje i język mój zesztywniał".

Wj 4,11 Pan zaś odrzekł: "Kto dał człowiekowi usta? Kto czyni go niemym albo głu

chym, widzącym albo niewidomym, czyż nie Ja, Pan?

92 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 5

Wj 4,12 Przeto idź, a Ja będę przy ustach twoich i pouczę cię, co masz mówić". Wj 4,13 Lecz Mojżesz rzekł: "Wybacz, Panie, ale poślij kogo innego". Wj 4,14 I rozgniewał się Pan na Mojżesza, mówiąc: "Czyż nie masz brata twego Aaro

na, lewity? Wiem, że on ma łatwość przemawiania. Oto teraz wyszedł ci na

spotkanie, a gdy cię ujrzy, szczerze się ucieszy.

Wj 4,15 Ty będziesz mówił do niego i przekażesz te słowa w jego usta. Ja zaś będę

przy ustach twoich i jego, i pouczę was, co winniście czynić.

Wj 4,16 Zamiast ciebie on będzie mówić do ludu, on będzie dla ciebie ustami, a ty

będziesz dla niego jakby Bogiem.

Wj 4,17 A laskę tę weź do ręki, bo nią masz dokonać znaków". Wj 4,18 I odszedł Mojżesz, a wróciwszy do teścia swego Jetry, powiedział mu: "Po

zwól mi iść z powrotem do braci moich, którzy są w Egipcie, aby zobaczyć,

czy są jeszcze przy życiu". Jetro powiedział do Mojżesza: "Idź w pokoju". Wj 4,19 Pan powiedział do Mojżesza w Madian: "Wracajże do Egiptu, gdyż umarli

wszyscy ci, którzy czyhali na twe życie".

Wj 4,20 Wziął Mojżesz swą żonę i synów, wsadził ich na osła i powracał do ziemi

egipskiej. Wziął też Mojżesz ze sobą laskę Boga.

Wj 4,21 Pan rzekł do Mojżesza: "Gdy będziesz zbliżał się do Egiptu, pamiętaj o

władzy czynienia wszelkich cudów, jaką ci dałem do ręki, i okaż ją przed fa

raonem. Ja zaś uczynię upartym jego serce, że nie zechce zezwolić na wyjście

ludu.

Wj 4,22 A ty wtedy powiesz do faraona: "To mówi Pan: Synem moim pierworodnym

jest Izrael.

Wj 4,23 Mówię ci: Wypuść mojego syna, aby mi cześć oddawał; bo jeśli zwlekać

będziesz z wypuszczeniem go, to Ja ześlę śmierć na twego syna pierworodne

go"".

Wj 4,24 W czasie podróży w miejscu noclegu spotkał Pan Mojżesza i chciał go zabić. Wj 4,25 Sefora wzięła ostry kamień i odcięła napletek syna swego i dotknęła nim nóg

Mojżesza, mówiąc: "Oblubieńcem krwi jesteś ty dla mnie".

Wj 4,26 I odstąpił od niego [Pan]. Wtedy rzekła: "Oblubieńcem krwi jesteś przez

obrzezanie".

Wj 4,27 Do Aarona powiedział Pan: "Wyjdź na pustynię naprzeciw Mojżesza". Wy

szedł więc, a gdy go spotkał w pobliżu góry Boga, ucałował go. Wj 4,28 Mojżesz opowiedział Aaronowi o wszystkich słowach Pana, który go posłał,

oraz o wszystkich znakach, jakie polecił mu wykonać.

Wj 4,29 Poszli więc Mojżesz i Aaron. A gdy zebrali całą starszyznę Izraelitów, Wj 4,30 powiedział Aaron wszystko to, co Pan mówił Mojżeszowi, ten zaś wykonywał

znaki na oczach ludu.

Wj 4,31 I uwierzył lud, gdy słyszał, że Pan nawiedził Izraelitów i wejrzał na ich ucisk.

A uklęknąwszy, oddali pokłon.

93 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 5

Rozdział 5

Wj 5,01 Potem udali się Mojżesz i Aaron do faraona i powiedzieli mu: "Tak powiedział

Pan, Bóg Izraela: Wypuść mój lud, aby urządził na pustyni uroczystość ku

mojej czci".

Wj 5,02 Faraon odpowiedział: "Kimże jest Pan, abym musiał usłuchać Jego rozkazu

i wypuścić Izraela? Nie znam Pana i nie wypuszczę Izraela".

Wj 5,03 Rzekli: "Bóg Hebrajczyków nam się ukazał. Pozwól przeto nam iść trzy dni

drogą na pustynię i złożyć ofiarę Panu, Bogu naszemu, by nas nie nawiedził

zarazą lub mieczem".

Wj 5,04 Na to odpowiedział im król egipski: "Dlaczego to Mojżeszu i Aaronie, chcecie

odwieść lud od pracy? Idźcie co prędzej do waszych robót".

Wj 5,05 I powiedział jeszcze faraon: "Oto lud kraju teraz jest liczny, a wy odciągacie

go od pracy".

Wj 5,06 Tego samego dnia taki rozkaz wydał faraon dozorcom robót ludu i pisarzom: Wj 5,07 "Nie będziecie dostarczać więcej ludowi słomy do wyrabiania cegły, jak po

przednio. Odtąd niech sami starają się o słomę.

Wj 5,08 Wyznaczycie zaś im tę samą ilość cegieł, jaką wyrabiali dotąd, nic im nie

zmniejszając; ponieważ są leniwi, wołają przeto: "Pójdźmy złożyć ofiarę na

szemu Bogu".

Wj 5,09 Praca tych ludzi musi się stać cięższa, aby się nią zajęli, a nie skłaniali się ku

fałszywym wieściom".

Wj 5,10 Wyszli więc dozorcy robót ludu razem z pisarzami i ogłosili ludowi: "Tak

rozkazał faraon: Nie dostarczę wam więcej słomy.

Wj 5,11 Sami rozejdźcie się i zbierajcie słomę, gdzie ją możecie znaleźć. Mimo to nic

nie będzie odjęte z nakazanych świadczeń".

Wj 5,12 I rozproszył się lud po całej ziemi egipskiej, aby zbierać ścierń zamiast słomy. Wj 5,13 Dozorcy zaś robót przynaglali i mówili: "Winniście wykonać w każdym dniu

codzienną swą pracę, jak wtedy, gdy słomy wam dostarczano".

Wj 5,14 Bito pisarzy spośród Izraelitów, których dozorcy robót faraona ustanowili

nad nimi, mówiąc: "Czemu nie wykonaliście powinności waszej i nie dostar

czyliście cegieł ani wczoraj, ani dzisiaj w tej mierze jak poprzednio?" Wj 5,15 Pisarze zaś spośród Izraelitów przybyli do faraona i narzekali mówiąc: "Cze

mu w ten sposób postępujesz z twoimi sługami?

Wj 5,16 Nie dają teraz słomy sługom twoim i mówią nam: "Róbcie cegły". I oto słu

dzy twoi są bici, i winę przypisuje się ludowi".

Wj 5,17 Faraon im odpowiedział: "Jesteście bardzo leniwi, i dlatego mówicie: "Chce

my wyjść, by złożyć ofiarę Panu".

Wj 5,18 Teraz idźcie, ale do pracy! Nie otrzymacie słomy, ale dostarczycie taką samą

ilość cegieł".

94 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 6

Wj 5,19 Położenie pisarzy Izraelitów stało się rozpaczliwe z powodu rozkazu: "Nie

umniejszajcie nic z dziennego wyrobu cegieł".

Wj 5,20 Gdy wychodzili od faraona, spotkali Mojżesza i Aarona, którzy na nich cze

kali.

Wj 5,21 I powiedzieli do nich: "Niechaj wejrzy Pan na was i osądzi, gdyż naraziliście

nas na niesławę u faraona i jego dworzan. Wy to podaliście miecz w ich rękę,

aby nas zabijali".

Wj 5,22 Wtedy Mojżesz zwrócił się do Pana i powiedział: "Panie, czemu zezwoliłeś

wyrządzić zło temu ludowi? Czemu mnie wysłałeś?

Wj 5,23 Wszak od tej chwili, gdy poszedłem do faraona, by przemawiać w Twoim

imieniu, gorzej się on obchodzi z tym ludem, a Ty nic nie czynisz dla wyba

wienia tego ludu".

Rozdział 6

Wj 6,01 Pan rzekł wtedy do Mojżesza: "Teraz ujrzysz, co uczynię faraonowi. [Zmu

szony] mocną ręką wypuści ich i mocną ręką wypędzi ich ze swego kraju". Wj 6,02 Bóg rozmawiał z Mojżeszem i powiedział mu: "Jam jest Jahwe. Wj 6,03 Ja objawiłem się Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi jako Bóg Wszechmocny,

ale imienia mego, Jahwe, nie objawiłem im.

Wj 6,04 Ponadto ustanowiłem też przymierze moje z nimi, że im dam kraj Kanaan,

kraj ich wędrówek, gdzie przebywali jako przybysze.

Wj 6,05 Ja także usłyszałem jęk Izraelitów, których Egipcjanie obciążyli robotami, i

wspomniałem na moje przymierze.

Wj 6,06 Przeto powiedz synom izraelskim: Ja jestem Pan! Uwolnię was od jarzma

egipskiego i wybawię was z niewoli, i wyswobodzę was wyciągniętym ramie

niem i przez surowe kary.

Wj 6,07 I wezmę sobie was za mój lud, i będę wam Bogiem, i przekonacie się, że Ja,

Pan, Bóg wasz, uwolniłem was spod jarzma egipskiego.

Wj 6,08 Potem wprowadzę was do ziemi, którą z ręką podniesioną przysiągłem dać

Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi. Dam ją wam na własność. Zaiste, Ja je

stem Pan!"

Wj 6,09 Mojżesz oznajmił te słowa Izraelitom, którzy nie chcieli ich słuchać z powodu

udręki ducha i z powodu ciężkich robót.

Wj 6,10 Pan powiedział do Mojżesza:

Wj 6,11 "Idź i powiedz faraonowi, królowi egipskiemu, aby wypuścił Izraelitów ze

swego kraju".

Wj 6,12 Mojżesz wymawiał się przed Panem mówiąc: "Jeśli Izraelici nie chcą mię

słuchać, jakże faraon będzie słuchał mnie, któremu mówienie sprawia trud

95 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 7

ność?"

Wj 6,13 Pan powiedział do Mojżesza i Aarona i dał im rozkaz dla Izraelitów i dla

faraona, króla egipskiego, aby pozwolił wyjść Izraelitom z ziemi egipskiej. Wj 6,14 Oto naczelnicy rodów: synowie Rubena, pierworodnego Izraela: Henoch i Pal

lu, Chesron i Karmi; to są rodziny Rubena.

Wj 6,15 Synowie Symeona: Jemuel, Jamin, Ohad, Jakin, Sochar i Szaul, syn Kana

nejki; to są rodziny Symeona.

Wj 6,16 Oto imiona synów Lewiego z ich rodzinami: Gerszon, Kehat i Merari. Lat

życia Lewiego było sto trzydzieści siedem.

Wj 6,17 Synowie Gerszona: Libni i Szimei, według ich rodzin.

Wj 6,18 Synowie Kehata: Amram i Jishar, Chebron i Uzzjel. Lat życia Kehata było

sto trzydzieści trzy.

Wj 6,19 Synowie Merariego: Machli i Muszi. Oto rodziny Lewiego według ich rodo

wodów.

Wj 6,20 Amram wziął za żonę ciotkę swoją, Jokebed, która mu urodziła Aarona i

Mojżesza. Lat życia Amrama było sto trzydzieści siedem.

Wj 6,21 Synowie Jishara: Korah, Nefeg i Zikri.

Wj 6,22 Synowie Uzzjela: Miszael, Elsafan i Sitri.

Wj 6,23 Aaron wziął za żonę Elżbietę, córkę Aminadaba, siostrę Nachszona, która mu

urodziła Nadaba, Abihu, Eleazara i Itamara.

Wj 6,24 Synowie Koracha: Assir, Elkana i Abiasaf. Oto rody Korachitów. Wj 6,25 Eleazar, syn Aarona, wziął za żonę jedną z córek Putiela, i ona urodziła mu

Pinchasa. To są głowy rodów lewickich według ich rodzin.

Wj 6,26 Oto są ci, Aaron i Mojżesz, do których właśnie rzekł Pan: "Wyprowadźcie

synów Izraela z Egiptu według ich zastępów".

Wj 6,27 To oni przemawiali do faraona, króla egipskiego, i wyprowadzili Izraelitów z

Egiptu: oni, Mojżesz i Aaron.

Wj 6,28 Gdy Pan przemawiał do Mojżesza w ziemi egipskiej,

Wj 6,29 powiedział mu wtedy Pan: "Ja jestem Pan! Powiedz faraonowi, królowi egip

skiemu, wszystko, co ci powiedziałem".

Wj 6,30 A Mojżesz tak się tłumaczył przed Panem: "Oto mówienie sprawia mi trud

ność. Jakże więc faraon zechce mię słuchać?"

Rozdział 7

Wj 7,01 Pan odpowiedział Mojżeszowi: "Oto Ja uczynię cię jakby Bogiem faraona, a

Aaron, brat twój, będzie twoim prorokiem.

Wj 7,02 Ty powiesz mu wszystko, co ci rozkażę, a Aaron, brat twój, będzie przema

wiał do faraona, ażeby wypuścił Izraelitów ze swego kraju,

96 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 7

Wj 7,03 Ja zaś uczynię nieustępliwym serce faraona i pomnożę moje znaki i moje

cuda w kraju egipskim.

Wj 7,04 Faraon nie usłucha was, toteż wyciągnę rękę moją nad Egiptem i wywiodę z

Egiptu moje zastępy, mój lud, synów Izraela z pośrodka nich, wśród wielkich

kar.

Wj 7,05 I poznają Egipcjanie, że Ja jestem Pan, gdy wyciągnę rękę przeciw Egiptowi

i wyprowadzę z pośrodka nich Izraelitów".

Wj 7,06 Mojżesz i Aaron uczynili tak, jak im Pan nakazał uczynić. Wj 7,07 Mojżesz liczył wtedy osiemdziesiąt lat, a Aaron osiemdziesiąt trzy, gdy prze

mawiali do faraona.

Wj 7,08 Pan tak powiedział do Mojżesza i Aarona:

Wj 7,09 "Jeśli faraon powie wam tak: "Uczyńcie cud na waszą korzyść", wtedy po

wiesz Aaronowi: Weź laskę i rzuć ją przed faraonem, a przemieni się w węża". Wj 7,10 Mojżesz i Aaron przybyli do faraona i uczynili tak, jak nakazał Pan. I rzucił

Aaron laskę swoją przed faraonem i sługami jego, i zamieniła się w węża. Wj 7,11 Faraon wówczas kazał przywołać mędrców i czarowników, a wróżbici egipscy

uczynili to samo dzięki swej tajemnej wiedzy.

Wj 7,12 I rzucił każdy z nich laskę, i zamieniły się w węże. Jednak laska Aarona po

łknęła ich laski.

Wj 7,13 Mimo to serce faraona pozostało uparte i nie usłuchał ich, jak zapowiedział

Pan.

Wj 7,14 Rzekł Pan do Mojżesza: "Serce faraona jest twarde, wzbrania się wypuścić

lud.

Wj 7,15 Idź do faraona rano, gdy wyjdzie nad wodę, pośpiesz mu na spotkanie na

brzeg Nilu. Weź do ręki laskę, która zamieniła się w węża.

Wj 7,16 Powiedz mu: Pan, Bóg Hebrajczyków, posłał mnie do ciebie z rozkazem:

Wypuść lud mój, by Mi oddał cześć na pustyni! Oto dotąd nie posłuchałeś

Mnie.

Wj 7,17 Tak mówi Pan: Po tym poznasz, że Ja jestem Panem. Oto uderzę laską, którą

mam w ręce, wody Nilu, a zamienią się w krew.

Wj 7,18 Ryby Nilu poginą, a Nil wydawać będzie przykrą woń, tak że Egipcjanie nie

będą mogli pić wody z Nilu".

Wj 7,19 Pan powiedział do Mojżesza: "Mów do Aarona: Weź laskę swoją i wyciągnij

rękę na wody Egiptu, na jego rzeki i na jego kanały, i na jego stawy, i na

wszelkie jego zbiorowiska wód, a zamienią się w krew. I będzie krew w całej

ziemi egipskiej, w naczyniach drewnianych i kamiennych".

Wj 7,20 Mojżesz i Aaron uczynili tak, jak nakazał Pan. Aaron podniósł laskę i ude

rzył nią wody Nilu na oczach faraona i sług jego. Woda Nilu zamieniła się w

krew.

Wj 7,21 Ryby rzeki wyginęły, a Nil zaczął wydawać przykrą woń, tak że Egipcjanie

nie mogli pić wody z Nilu. Krew była w całym kraju egipskim.

97 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 8

Wj 7,22 Lecz to samo uczynili czarownicy egipscy dzięki swej wiedzy tajemnej. Pozo

stało więc uparte serce faraona, i nie usłuchał ich, jak to Pan zapowiedział. Wj 7,23 Faraon odwrócił się i poszedł do swego domu, nie biorąc sobie tego do serca. Wj 7,24 Wszyscy Egipcjanie kopali w pobliżu Nilu, szukając wody do picia, bo nie

mogli pić wody z Nilu.

Wj 7,25 Upłynęło siedem dni od chwili, gdy Pan uderzył Nil.

Wj 7,26 Wtedy rzekł Pan do Mojżesza. "Idź do faraona i powiedz mu: To mówi Pan:

Wypuść lud mój, aby Mi służył.

Wj 7,27 A jeżeli ich nie wypuścisz, to dotknę cały kraj twój plagą żab. Wj 7,28 Nil zaroi się od żab. Wejdą do pałacu twego, do sypialni twojej, do łoża twego,

do domów sług twoich i ludu twego, jak również do twoich pieców i do dzież

twoich.

Wj 7,29 Żaby wślizną się i do ciebie, i do twego ludu oraz do twoich sług".

Rozdział 8

Wj 8,01 Pan rzekł do Mojżesza: "Powiedz Aaronowi: Wyciągnij rękę i laskę na rzeki,

kanały i stawy i wprowadź żaby do ziemi egipskiej".

Wj 8,02 Aaron wyciągnął rękę swoją na wody Egiptu, wyszły żaby, i pokryły ziemię

egipską.

Wj 8,03 Lecz czarownicy uczynili to samo dzięki swej wiedzy tajemnej i sprowadzili

żaby na ziemię egipską.

Wj 8,04 Zawołał więc faraon Mojżesza i Aarona i rzekł: "Proście Pana, żeby usunął

żaby ode mnie i od ludu mego, a wypuszczę lud, aby złożył ofiarę dla Pana". Wj 8,05 Odpowiedział Mojżesz faraonowi: "Powiedz mi, kiedy mam prosić za ciebie,

za twoje sługi i za lud twój, by Pan oddalił żaby od ciebie i od domów twoich,

aby pozostały tylko w Nilu".

Wj 8,06 Odpowiedział: "Jutro". I rzekł Mojżesz: "Stanie się według słowa twego, abyś

poznał, że nie ma nikogo jak Pan, nasz Bóg.

Wj 8,07 Żaby odejdą od ciebie, od twoich domów, od twoich sług i od ludu twego i

pozostaną jedynie w Nilu".

Wj 8,08 Potem Mojżesz z Aaronem odeszli od faraona, a Mojżesz błagał Pana o speł

nienie obietnicy, jaką w sprawie żab uczynił faraonowi.

Wj 8,09 Pan uczynił według prośby Mojżesza. Żaby wyginęły w domach, na polach i

na podwórzach.

Wj 8,10 Zebrano je w stosy, a ziemia wydawała przykrą woń.

Wj 8,11 Gdy faraon zauważył, że ustąpił ucisk, serce jego stało się twarde: nie usłu

chał Mojżesza i Aarona, co też Pan zapowiedział.

Wj 8,12 I rzekł Pan do Mojżesza: "Powiedz Aaronowi: Wyciągnij laskę swoją i uderz

98 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 9

proch ziemi, aby zamienił się w komary na całej ziemi egipskiej". Wj 8,13 I uczynili tak: Aaron wyciągnął rękę swoją i laskę i uderzył proch ziemi.

Komary pokryły ziemię i bydło, cały proch ziemi w kraju egipskim zamienił

się w komary.

Wj 8,14 Lecz to samo starali się uczynić czarownicy dzięki swej wiedzy tajemnej, by

sprowadzić komary, ale tego nie potrafili. Przyszły komary na ziemię i na

zwierzęta.

Wj 8,15 Wówczas rzekli czarownicy do faraona: "Palec to Boży", ale serce faraona

pozostało uparte i nie usłuchał ich, co też Pan zapowiedział.

Wj 8,16 Rzekł Pan do Mojżesza: "Wstań rano, by spotkać się z faraonem, gdy będzie

wychodził nad wodę. Powiesz mu: To rzecze Pan: Wypuść lud mój, by Mi

służył.

Wj 8,17 Jeżeli nie wypuścisz ludu mego, to Ja ześlę muchy na ciebie, na twoje sługi,

na lud twój i na twoje domy, tak że domy Egipcjan zostaną napełnione mu

chami, a nawet ziemia, na której będą.

Wj 8,18 Lecz oddzielę w tym dniu ziemię Goszen, którą zamieszkuje mój lud, a nie

będzie much, abyś wiedział, że Ja, Pan, rządzę w całym kraju.

Wj 8,19 I uczynię przedział między ludem moim a ludem twoim. Jutro ukaże się ten

znak".

Wj 8,20 I uczynił tak Pan, i sprowadził mnóstwo much do domu faraona, do domów

sług jego i na całą ziemię egipską. Kraj został zniszczony przez muchy. Wj 8,21 Zawołał więc faraon Mojżesza i Aarona i rzekł: "Możecie złożyć ofiarę Bogu

waszemu, ale w tym kraju".

Wj 8,22 Odpowiedział Mojżesz: "Nie wypada postępować w ten sposób, ponieważ ob

razą Egipcjan byłaby nasza ofiara dla Pana, Boga naszego, gdybyśmy złożyli

na ofiarę to, co w oczach Egipcjan jest niedozwolone. Czy za to nie ukamie

nowaliby nas?

Wj 8,23 Pójdziemy na pustynię, na trzy dni, aby złożyć ofiarę Panu, Bogu naszemu,

jak nam to przykazał".

Wj 8,24 Odpowiedział faraon: "Ja poślę was na pustynię, byście złożyli ofiarę Panu,

Bogu waszemu, tylko nie oddalajcie się zbytnio i wstawcie się za mną". Wj 8,25 Odpowiedział Mojżesz: "Oto ja, gdy wyjdę od ciebie, będę prosił Pana, a

jutro muchy usuną się od faraona, od sług jego i od ludu jego, tylko niech fa

raon nie oszukuje nas więcej, nie wypuszczając ludu, i pozwoli ludowi złożyć

ofiarę Panu".

Wj 8,26 I wyszedł Mojżesz od faraona, i błagał Pana.

Wj 8,27 Pan zaś uczynił według próśb Mojżesza i usunął muchy od faraona, sług jego

i od jego ludu. Nie pozostała ani jedna.

Wj 8,28 Lecz i tym razem serce faraona pozostało twarde, i nie puścił ludu.

99 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 9

Rozdział 9

Wj 9,01 Rzekł Pan do Mojżesza: "Idź do faraona i powiedz mu: Tak powiedział Pan,

Bóg Hebrajczyków: Wypuść mój lud, aby Mi służył.

Wj 9,02 Jeżeli ich nie wypuścisz, a będziesz ich jeszcze zatrzymywał. Wj 9,03 oto ręka Pana porazi bydło twoje na polu, konie, osły, wielbłądy, woły i owce,

i będzie bardzo wielka zaraza.

Wj 9,04 Lecz Pan oddzieli bydło Izraelitów od bydła Egipcjan. Z izraelskiego nic nie

zginie".

Wj 9,05 Pan ustalił czas, mówiąc: "Jutro uczyni to Pan w tym kraju". Wj 9,06 I nazajutrz Pan uczynił to, że wyginęło wszelkie bydło Egipcjan, a z bydła

Izraelitów nic nie zginęło.

Wj 9,07 Faraon posłał na zwiady, i oto nic nie zginęło z bydła izraelskiego. Jednak

serce faraona było uparte, i nie puścił ludu.

Wj 9,08 Rzekł Pan do Mojżesza i Aarona: "Weźcie pełnymi garściami sadzy z pieca

i Mojżesz niech rzuci ją ku niebu na oczach faraona,

Wj 9,09 a pył będzie się unosił nad całym krajem egipskim i sprawi u człowieka i u

bydła w całej ziemi egipskiej wrzody i pryszcze".

Wj 9,10 Wzięli więc sadzy z pieca i stanęli przed faraonem, a Mojżesz rzucił ją ku

niebu i powstały wrzody i pryszcze na ludziach i zwierzętach.

Wj 9,11 Czarownicy nie mogli stanąć przed Mojżeszem z powodu wrzodów, bo cza

rownicy mieli wrzody jak inni Egipcjanie.

Wj 9,12 Ale Pan uczynił upartym serce faraona, tak iż nie usłuchał ich, jak zapowie

dział Pan Mojżeszowi.

Wj 9,13 I rzekł Pan do Mojżesza: "Wstań rano i idź do faraona, i powiedz mu: To

mówi Pan, Bóg Hebrajczyków: Wypuść lud mój, aby Mi służył, Wj 9,14 ponieważ tym razem ześlę wszystkie moje plagi na ciebie samego, na twoje

sługi i na twój lud, abyś poznał, że nie ma równego Mi na całej ziemi. Wj 9,15 Bo już teraz mógłbym wyciągnąć rękę i dotknąć ciebie i lud twój zarazą, byś

został usunięty z ziemi.

Wj 9,16 Lecz dlatego zostawiłem cię przy życiu, byś zobaczył siłę moją i by imię moje

zostało rozsławione po całej ziemi.

Wj 9,17 Jeśli zabraniasz jeszcze memu ludowi wyjścia i nie chcesz go puścić, Wj 9,18 to jutro o tej porze spuszczę bardzo wielki grad, jakiego jeszcze w Egipcie nie

było od dnia jego powstania aż dotąd.

Wj 9,19 A teraz poślij po twoje bydło i po wszystko, co masz na polu, bo każdy

człowiek i każde zwierzę znajdujące się na polu, a nie zapędzone do zagrody,

zginie, gdy na nich grad spadnie".

Wj 9,20 Kto ze sług faraona zląkł się słów Pana, schronił sługi swoje i bydło do do

mów,

100 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 10

Wj 9,21 ale kto nie wziął sobie słów Pana do serca, zostawił sługi swoje i bydło na

polu.

Wj 9,22 Pan rzekł do Mojżesza: "Wyciągnij rękę do nieba, by spadł grad na ca

łą ziemię egipską, na człowieka, na bydło, na wszelką trawę polną na ziemi

egipskiej".

Wj 9,23 I wyciągnął Mojżesz laskę swoją do nieba, a Pan zesłał grzmot i grad i spadł

ogień na ziemię. Pan spuścił również grad na ziemię egipską.

Wj 9,24 I powstał grad i błyskawice z gradem na przemian tak ogromne, że nie było

takich na całej ziem egipskiej od czasu, gdy [Egipt] stał się narodem. Wj 9,25 I spadł grad na całą ziemię egipską, na wszystko, co było na polu. Grad

zniszczył ludzi, zwierzęta i wszelką trawę polną oraz złamał każde drzewo na

polu.

Wj 9,26 Tylko w ziemi Goszen, gdzie byli Izraelici, nie było gradu. Wj 9,27 Polecił więc faraon, by zawołano Mojżesza i Aarona, i rzekł do nich: "Zgrze

szyłem tym razem. Pan jest sprawiedliwy, a ja i lud mój jesteśmy winni. Wj 9,28 Błagajcie Pana, aby ustał grzmot potężny i grad, a puszczę was i nie będę

was dłużej zatrzymywał".

Wj 9,29 Odpowiedział mu Mojżesz: "Gdy wyjdę z miasta, wyciągnę dłonie do Pana.

Grzmoty ustaną, a gradu nie będzie więcej, byś poznał, że ziemia należy do

Pana.

Wj 9,30 Lecz ja wiem, że ty i słudzy twoi nie boją się jeszcze Pana Boga". Wj 9,31 Len i jęczmień zostały zniszczone, ponieważ jęczmień miał już kłosy, a len

kwiecie.

Wj 9,32 Ale pszenica i orkisz nie pokładły się, bo są późniejsze. Wj 9,33 Wyszedł więc Mojżesz od faraona do miasta i wyciągnął dłonie do Pana, i

ustały grzmoty i grad. Także deszcz już nie padał na ziemię.

Wj 9,34 Gdy faraon zobaczył, że ustał deszcz, grad i grzmot, zaczął znowu grzeszyć

i stało się twarde jego serce i [serca] sług jego.

Wj 9,35 I pozostało tak uparte serce faraona, że nie wypuścił Izraelitów, jak to zapo

wiedział Pan przez Mojżesza.

Rozdział 10

Wj 10,01 I rzekł Pan do Mojżesza: "Idź do faraona, ponieważ uczyniłem twardym serce

jego i jego sług, abym mógł czynić znaki swoje wśród nich,

Wj 10,02 i abyś opowiadał dzieciom twoim i wnukom, co zdziałałem w Egipcie. A znaki

moje czyniłem między nimi, aby wiedzieli, że Ja jestem Pan".

Wj 10,03 Mojżesz i Aaron przybyli do faraona i rzekli do niego: "Tak powiedział

Pan, Bóg Hebrajczyków: Dokądże będziesz zwlekał z upokorzeniem się przede

101 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 10

Mną? Wypuść lud mój, aby Mi służył.

Wj 10,04 Bo jeżeli będziesz zwlekał z wypuszczeniem ludu mego, to sprowadzę jutro

szarańczę do twego kraju.

Wj 10,05 Okryje ona ziemię tak, że nie będzie można widzieć ziemi, i pożre resztę, któ

ra została uratowana i pozostała po gradzie. Zniszczy też wszelkie drzewa,

które rosną na polach waszych.

Wj 10,06 Napełni domy twoje, domy wszystkich sług twoich i domy wszystkich Egip

cjan, czego nie widzieli ojcowie twoi ani ich praojcowie od dnia, gdy się ukazali

na ziemi, aż do dnia dzisiejszego". Potem odwrócił się [Mojżesz] i wyszedł

od faraona.

Wj 10,07 A słudzy faraona rzekli do niego: "Jak długo jeszcze będzie ten dla nas nie

szczęściem? Wypuść ludzi, aby służyli swemu Panu Bogu. Czy nie rozumiesz,

że ginie Egipt?"

Wj 10,08 Zawołano Mojżesza i Aarona na powrót do faraona, a ten rzekł do nich:

"Idźcie, oddajcie cześć Panu, Bogu waszemu. Którzy to mają iść?" Wj 10,09 Mojżesz odpowiedział: "Pójdziemy z naszymi dziećmi i starcami, z synami i

córkami, z owcami i bydłem; pójdziemy, bo mamy obchodzić święto Pana". Wj 10,10 Odpowiedział im: "Niech Pan tak będzie z wami, jak ja was i dzieci wasz

wypuszczę. Patrzcie, jakie złe są wasze zamierzenia.

Wj 10,11 Nie tak! Idźcie sami mężczyźni i oddajcie cześć Panu, jak tegoście się doma

gali". I wypędzono ich sprzed oblicza faraona.

Wj 10,12 Rzekł Pan do Mojżesza: "Wyciągnij rękę nad ziemię egipską, aby ściągnęła

szarańcza do ziemi egipskiej i pożarła wszelką roślinę ziemi, wszystko, co po

zostało po gradzie".

Wj 10,13 I wyciągnął Mojżesz laskę swoją nad ziemię egipską, a Pan sprowadził wiatr

wschodni, który wiał przez cały dzień i całą noc. Rano wiatr wschodni przy

niósł szarańczę.

Wj 10,14 Szarańcza przyleciała na całą ziemię egipską i opuściła się na cały kraj egipski

tak licznie, że tyle szarańczy nie było dotąd ani nie będzie nigdy. Wj 10,15 I pokryła powierzchnię całej ziemi. I ciemną stała się ziemia od szarańczy w

takiej ilości. [Szarańcza] pożarła wszelką trawę ziemi i wszelki owoc z drzewa,

który pozostał po gradzie, i nie pozostało nic zielonego na drzewach i nic z

roślinności polnej w całej ziemi egipskiej.

Wj 10,16 Co rychlej kazał faraon zawołać Mojżesza i Aarona i rzekł: "Zgrzeszyłem

przeciwko Panu, Bogu waszemu, i przeciwko wam.

Wj 10,17 A teraz, proszę, przebaczcie i tym razem grzech mój, a błagajcie Pana, Boga

waszego, by usunął ode mnie przynajmniej tę śmierć".

Wj 10,18 I wyszedł [Mojżesz] od faraona, i prosił Pana.

Wj 10,19 Pan sprowadził wiatr zachodni, bardzo gwałtowny, który uniósł szarańczę i

wrzucił ją do Morza Czerwonego. W całej ziemi egipskiej szarańcza zginęła

doszczętnie.

102 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 11

Wj 10,20 Ale Pan uczynił upartym serce faraona, i nie wypuścił [on] Izraelitów. Wj 10,21 I rzekł Pan do Mojżesza: "Wyciągnij rękę ku niebu, a nastanie ciemność w

ziemi egipskiej tak gęsta, że można będzie dotknąć ciemności".

Wj 10,22 Wyciągnął Mojżesz rękę do nieba i nastała ciemność gęsta w całej ziemi

egipskiej przez trzy dni.

Wj 10,23 Jeden drugiego nie widział i nikt nie mógł wstać z miejsca swego przez trzy

dni. Ale Izraelici wszyscy mieli światło w swoich mieszkaniach.

Wj 10,24 Zawołał faraon Mojżesza i rzekł: "Idźcie, oddajcie cześć Panu, tylko owce i

bydło wasze zostanie. Dzieci wasze również mogą iść z wami".

Wj 10,25 Odpowiedział Mojżesz: "Ty także musisz dać nam do rąk ofiary i całopalenia,

byśmy mogli ofiarować je Panu, Bogu naszemu.

Wj 10,26 Również bydło nasze pójdzie z nami, nie zostanie nawet kopyto, ponieważ z

niego weźmiemy na ofiarę Panu, Bogu naszemu; a sami nie wiemy, z czego

złożyć ofiarę dla Pana, aż tam przyjdziemy".

Wj 10,27 Pan uczynił upartym serce faraona i nie chciał ich wypuścić. Wj 10,28 I rzekł faraon: "Odejdź ode mnie! Strzeż się i nie zjawiaj się już przede mną!

Skoro się tylko zjawisz przede mną, umrzesz".

Wj 10,29 I rzekł Mojżesz do faraona: "Będzie, jak powiedziałeś. Nie zjawię się więcej

przed tobą".

Rozdział 11

Wj 11,01 Pan rzekł do Mojżesza: "Jeszcze jedną plagę ześlę na faraona i na Egipt.

Potem uwolni was stąd. A uwolni was całkowicie, nawet was wszystkich stąd

wypędzi.

Wj 11,02 Oznajmij to ludowi, ażeby każdy mężczyzna u sąsiada swego i każda kobieta

u sąsiadki swej wypożyczyli przedmioty srebrne i złote".

Wj 11,03 A Pan zjednał ludowi łaskę w oczach Egipcjan. Mojżesz także zażywał w

kraju egipskim wielkiej czci tak u sług faraona, jak i u ludu.

Wj 11,04 Mojżesz powiedział: "Tak mówi Pan: O północy przejdę przez Egipt. Wj 11,05 I pomrą wszyscy pierworodni w ziemi egipskiej od pierworodnego syna fara

ona, który siedzi na swym tronie, aż do pierworodnego niewolnicy, która jest

zajęta przy żarnach, i wszelkie pierworodne bydła.

Wj 11,06 Wtedy w całej ziemi egipskiej będzie wielkie narzekanie, jakiego nie było

nigdy i jakiego już nie będzie.

Wj 11,07 U Izraelitów nawet pies nie zaszczeka ani na ludzi, ani na bydło, abyście

poznali, że Pan uczynił różnicę między Egipcjanami a Izraelitami. Wj 11,08 Wtedy przyjdą wszyscy słudzy twoi do mnie i oddadzą mi pokłon, i powie

dzą: Wyjdź ty i cały lud twój, który idzie za tobą. I potem wyjdą". Mojżesz

103 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 12

płonąc gniewem wyszedł od faraona.

Wj 11,09 Pan rzekł do Mojżesza: "Nie usłucha was faraon, aby stały się liczniejsze

cuda w ziemi egipskiej".

Wj 11,10 Mojżesz i Aaron wykonali wszystkie cuda przed faraonem. Lecz Pan uczy

nił upartym serce faraona, tak iż wzbraniał się wypuścić Izraelitów ze swego

kraju.

Rozdział 12

Wj 12,01 Pan powiedział do Mojżesza i Aarona w ziemi egipskiej: Wj 12,02 "Miesiąc ten będzie dla was początkiem miesięcy, będzie pierwszym miesią

cem roku!

Wj 12,03 Powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela tak: Dziesiątego dnia tego miesiąca

niech się każdy postara o baranka dla rodziny, o baranka dla domu. Wj 12,04 Jeśliby zaś rodzina była za mała do spożycia baranka, to niech się postara o

niego razem ze swym sąsiadem, który mieszka najbliżej jego domu, aby była

odpowiednia liczba osób. Liczyć je zaś będziecie dla spożycia baranka według

tego, co każdy może spożyć.

Wj 12,05 Baranek będzie bez skazy, samiec, jednoroczny; wziąć możecie jagnię albo

koźlę.

Wj 12,06 Będziecie go strzec aż do czternastego dnia tego miesiąca, a wtedy zabije go

całe zgromadzenie Izraela o zmierzchu.

Wj 12,07 I wezmą krew baranka, i pokropią nią odrzwia i progi domu, w którym będą

go spożywać.

Wj 12,08 I tej samej nocy spożyją mięso pieczone w ogniu, spożyją je z chlebem nie

kwaszonym i gorzkimi ziołami.

Wj 12,09 Nie będziecie spożywać z niego nic surowego ani ugotowanego w wodzie, lecz

upieczone na ogniu, z głową, nogami i wnętrznościami.

Wj 12,10 Nie może nic pozostać z niego na dzień następny. Cokolwiek zostanie z niego

na następny dzień, w ogniu spalicie.

Wj 12,11 Tak zaś spożywać go będziecie: Biodra wasze będą przepasane, sandały na

waszych nogach i laska w waszym ręku. Spożywać będziecie pośpiesznie, gdyż

jest to Pascha na cześć Pana.

Wj 12,12 Tej nocy przejdę przez Egipt, zabiję wszystko pierworodne w ziemi egipskiej

od człowieka aż do bydła i odbędę sąd nad wszystkimi bogami Egiptu - Ja,

Pan.

Wj 12,13 Krew będzie wam służyła do oznaczenia domów, w których będziecie prze

bywać. Gdy ujrzę krew, przejdę obok i nie będzie pośród was plagi niszczy

cielskiej, gdy będę karał ziemię egipską.

104 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 12

Wj 12,14 Dzień ten będzie dla was dniem pamiętnym i obchodzić go będziecie jako

święto dla uczczenia Pana. Po wszystkie pokolenia - na zawsze w tym dniu

świętować będziecie.

Wj 12,15 Przez siedem dni spożywać będziecie chleb niekwaszony. Już w pierwszym

dniu usuniecie wszelki kwas z domów waszych, bo kto by jadł kwaszone po

trawy od dnia pierwszego do siódmego, wyłączony będzie z Izraela. Wj 12,16 W pierwszym dniu będziecie mieli zwołanie święte, tak samo w dniu siód

mym. Nie będziecie wtedy wykonywać żadnej pracy. Będzie wam tylko wolno

przygotować pożywienie.

Wj 12,17 Przestrzegać będziecie Święta Przaśników, gdyż w tym dniu wyprowadziłem

wasze zastępy z ziemi egipskiej. Przestrzegajcie tego dnia jako ustanowionego

na zawsze we wszystkich waszych pokoleniach.

Wj 12,18 Czternastego dnia miesiąca pierwszego od wieczora winniście spożywać chleb

niekwaszony aż do wieczora dwudziestego pierwszego dnia tego miesiąca. Wj 12,19 Przez siedem dni nie znajdzie się w domach waszych żaden kwas, bo kto by

spożył coś kwaszonego, winien być wyłączony ze zgromadzenia Izraela, tak

przybysz, jak i urodzony w kraju.

Wj 12,20 Nie wolno wam jeść nic kwaszonego; we wszystkich domach waszych winniście

jeść chleb niekwaszony".

Wj 12,21 Mojżesz zwołał wszystkich starszych Izraela i rzekł do nich: "Odłączcie i

weźcie baranka dla waszych rodzin i zabijcie jako paschę.

Wj 12,22 Weźcie gałązkę hizopu i zanurzcie ją we krwi, która jest w naczyniu, i krwią

z naczynia skropcie próg i oba odrzwia. Aż do rana nie powinien nikt z was

wychodzić przed drzwi swego domu.

Wj 12,23 A gdy Pan będzie przechodził, aby porazić Egipcjan, a zobaczy krew na progu

i na odrzwiach, to ominie Pan takie drzwi i nie pozwoli Niszczycielowi wejść

do tych domów, aby [was] zabijał.

Wj 12,24 Przestrzegajcie tego przykazania jako prawa na wieki ważnego dla ciebie i

dla twych dzieci!

Wj 12,25 Gdy zaś wejdziecie do ziemi, którą da wam Pan, jak obiecał, przestrzegajcie

tego obyczaju.

Wj 12,26 Gdy się was zapytają dzieci: cóż to za święty zwyczaj? Wj 12,27 tak im odpowiecie: "To jest ofiara Paschy na cześć Pana, który w Egipcie

ominął domy Izraelitów. Poraził Egipcjan, a domy nasze ocalił"". Lud wtedy

ukląkł i oddał pokłon.

Wj 12,28 Izraelici poszli i wypełnili [przepis]. Jak nakazał Pan Mojżeszowi i Aaronowi,

tak uczynili.

Wj 12,29 O północy Pan pozabijał wszystko pierworodne Egiptu: od pierworodnego

syna faraona, który siedzi na swym tronie, aż do pierworodnego tego, który

był zamknięty w więzieniu, a także wszelkie pierworodne z bydła. Wj 12,30 I wstał faraon jeszcze w nocy, a z nim wszyscy jego dworzanie i wszyscy

105 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 12

Egipcjanie. I podniósł się wielki krzyk w Egipcie, gdyż nie było domu, w

którym nie byłoby umarłego.

Wj 12,31 I jeszcze w nocy kazał faraon wezwać Mojżesza i Aarona, i powiedział:

"Wstańcie, wyruszajcie z pośrodka mojego ludu, tak wy, jak Izraelici! Idźcie

i oddajcie cześć Panu według waszego pragnienia.

Wj 12,32 Weźcie ze sobą owce wasze i woły, jak pragnęliście, i idźcie. Proście także o

łaskę dla mnie".

Wj 12,33 I nalegali Egipcjanie na lud, aby jak najprędzej wyszli z kraju, gdyż mówili:

"Wszyscy pomrzemy".

Wj 12,34 I wziął lud ciasto, zanim się zakwasiło w dzieżach owiniętych płaszczami, i

niósł je na barkach.

Wj 12,35 Synowie Izraela uczynili według tego, jak im nakazał Mojżesz, i wypożyczali

od Egipcjan przedmioty srebrne i złote oraz szaty.

Wj 12,36 Pan wzbudził życzliwość Egipcjan dla Izraelitów, i pożyczyli im. I w ten spo

sób [Izraelici] złupili Egipcjan.

Wj 12,37 I wyruszyli Izraelici z Ramses ku Sukkot w liczbie około sześciuset tysięcy

mężów pieszych, prócz dzieci.

Wj 12,38 Także wielkie mnóstwo cudzoziemców wyruszyło z nimi, nadto owce i woły,

i olbrzymi dobytek.

Wj 12,39 Z ciasta, które wynieśli z Egiptu, wypiekli niekwaszone placki, ponieważ się

nie zakwasiło. Wypędzeni z Egiptu bez najmniejszej zwłoki, nie zdołali przy

gotować nawet zapasów na drogę.

Wj 12,40 A czas pobytu Izraelitów w Egipcie trwał czterysta trzydzieści lat. Wj 12,41 I oto tego samego dnia, po upływie czterystu trzydziestu lat, wyszły wszyst

kie zastępy Pana z ziemi egipskiej.

Wj 12,42 Tej nocy czuwał Pan nad wyjściem synów Izraela z ziemi egipskiej. Dlate

go noc ta winna być czuwaniem na cześć Pana dla wszystkich Izraelitów po

wszystkie pokolenia.

Wj 12,43 Pan powiedział do Mojżesza i Aarona: "Takie będzie prawo dotyczące Paschy:

Żaden cudzoziemiec nie może jej spożywać.

Wj 12,44 Jednak niewolnik, nabyty za pieniądze, któregoś poddał obrzezaniu, może ją

spożywać.

Wj 12,45 Obcokrajowiec i najemnik nie mogą jej spożywać.

Wj 12,46 W jednym i tym samym domu winna być spożyta. Nie można wynieść z tego

domu żadnego kawałka mięsa na zewnątrz. Kości z niego łamać nie będzie

cie.

Wj 12,47 Całe zgromadzenie Izraela będzie to zachowywało.

Wj 12,48 Jeśliby cudzoziemiec przebywający u ciebie chciał obchodzić Paschę [ku czci]

Pana, to musisz obrzezać wpierw wszystkich potomków jego domu, i wtedy

dopiero dopuścić go możesz do obchodzenia Paschy, gdyż wówczas będzie

miał prawa tubylców. Żaden jednak nieobrzezany nie może spożywać Pas

106 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 13

chy.

Wj 12,49 Takie samo prawo będzie dla tubylców i dla cudzoziemców przebywających

pośród was".

Wj 12,50 Wszyscy Izraelici uczynili tak, jak nakazał Pan Mojżeszowi i Aaronowi. Wj 12,51 Tego samego dnia wywiódł Pan synów Izraela z ziemi egipskiej według ich

zastępów.

Rozdział 13

Wj 13,01 Pan tak powiedział do Mojżesza:

Wj 13,02 "Poświęćcie Mi wszystko pierworodne. U synów Izraela do Mnie należeć będą

pierwociny łona matczynego - zarówno człowiek, jak i zwierzę". Wj 13,03 Mojżesz powiedział do ludu: "Pamiętajcie o dniu tym, gdyście wyszli z Egip

tu, z domu niewoli, gdyż potężną ręką wywiódł was Pan stamtąd: [w tym to

dniu] nie wolno jeść chleba kwaszonego.

Wj 13,04 Dziś wychodzicie w miesiącu Abib.

Wj 13,05 Gdy zaś Pan wprowadzi cię do kraju Kananejczyka, Chetyty, Amoryty, Chiw

wity, Jebusyty, jak poprzysiągł przodkom twoim dać im ziemię opływającą w

mleko i miód, wtedy winieneś obchodzić to święto w tym samym miesiącu. Wj 13,06 Przez siedem dni będziesz jadł chleb niekwaszony, a w dniu siódmym będzie

dla ciebie święto ku czci Pana.

Wj 13,07 [Tylko] niekwaszony chleb można jeść w czasie tych siedmiu dni i nie będzie

można ujrzeć u ciebie chleba kwaszonego ani nie będzie można ujrzeć u ciebie

żadnego kwasu w twoich granicach.

Wj 13,08 W tym dniu będziesz opowiadał synowi swemu: Dzieje się tak ze względu na

to, co uczynił Pan dla mnie w czasie wyjścia z Egiptu.

Wj 13,09 Będzie to dla ciebie znakiem na ręce i przypomnieniem między oczami, aby

prawo Pana było w ustach twoich, gdyż ręką potężną wywiódł cię Pan z

Egiptu.

Wj 13,10 I będziesz zachowywał to postanowienie w oznaczonym czasie rok w rok, Wj 13,11 gdy Pan wprowadzi cię do kraju Kananejczyka, jak poprzysiągł tobie i przod

kom twoim, i da go tobie.

Wj 13,12 I oddasz wszelkie pierwociny łona matki dla Pana i wszelki pierwszy płód

bydła, jaki będzie u ciebie; co jest rodzaju męskiego, należy do Pana. Wj 13,13 Lecz pierworodny płód osła wykupisz jagnięciem, a jeślibyś nie chciał wyku

pić, to musisz mu złamać kark. Pierworodnych ludzi z synów twych wykupisz. Wj 13,14 Gdy cię syn zapyta w przyszłości: Co to oznacza? - odpowiesz mu: Pan ręką

mocną wywiódł nas z Egiptu, z domu niewoli.

Wj 13,15 Gdy faraon wzbraniał się nas uwolnić, Pan wybił wszystko, co pierworodne

107 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 14

w ziemi egipskiej, zarówno pierworodne z ludzi, jak i z bydła, dlatego ofiaru

ję dla Pana męskie pierwociny łona matki i wykupuję pierworodnego mego

syna.

Wj 13,16 Będzie to dla ciebie znakiem na ręce i ozdobą między oczami [przypominając],

że Pan potężną ręką wywiódł nas z Egiptu".

Wj 13,17 Gdy faraon uwolnił lud, nie wiódł go Bóg drogą prowadzącą do ziemi filistyń

skiej, chociaż była najkrótsza. Powiedział bowiem Bóg: "Żeby lud na widok

czekających go walk nie żałował i nie wrócił do Egiptu".

Wj 13,18 Bóg więc prowadził lud okrężną drogą pustynną ku Morzu Czerwonemu, a

Izraelici wyszli uzbrojeni z ziemi egipskiej.

Wj 13,19 Zabrał też Mojżesz ze sobą kości Józefa, gdyż ten przysięgą zobowiązał Izra

elitów mówiąc: "Wspomoże was niezawodnie Bóg, a wówczas zabierzcie stąd

kości moje ze sobą".

Wj 13,20 Wyruszyli z Sukkot i rozbili obóz w Etam, na skraju pustyni. Wj 13,21 A Pan szedł przed nimi podczas dnia, jako słup obłoku, by ich prowadzić

drogą, podczas nocy zaś jako słup ognia, aby im świecić, żeby mogli iść we

dnie i w nocy.

Wj 13,22 Nie ustępował sprzed ludu słup obłoku we dnie ani słup ognia w nocy.

Rozdział 14

Wj 14,01 Pan przemówił do Mojżesza tymi słowami:

Wj 14,02 "Rozkaż Izraelitom, niech zawrócą i niech rozbiją obóz pod Pi-Hachirot po

między Migdol a morzem, naprzeciw Baal-Sefon. Rozbijcie namioty naprze

ciw tego miejsca nad morzem.

Wj 14,03 Faraon powie wtedy: Izraelici zabłądzili w kraju, a pustynia zamknęła im

drogę.

Wj 14,04 Uczynię upartym serce faraona, i urządzi pościg za wami. Wtedy okażę potęgę

moją nad faraonem i nad całym jego wojskiem. Poznają wówczas Egipcjanie,

że Ja jestem Pan". I uczynili w ten sposób.

Wj 14,05 Gdy doniesiono królowi egipskiemu o ucieczce ludu, zmieniło się usposobie

nie faraona i jego sług względem niego i rzekli: "Cóżeśmy uczynili pozwalając

Izraelowi opuścić naszą służbę?"

Wj 14,06 Rozkazał wówczas faraon zaprzęgać swoje rydwany i zabrał ludzi swoich ze

sobą.

Wj 14,07 Wziął sześćset rydwanów wyborowych oraz wszystkie inne rydwany egipskie,

a na każdym z nich byli dzielni wojownicy.

Wj 14,08 Pan uczynił upartym serce faraona, króla egipskiego, który urządził pościg

za Izraelitami. Ci jednak wyszli z podniesioną ręką.

108 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 14

Wj 14,09 Egipcjanie więc ścigali ich i dopędzili obozujących nad morzem - wszystkie

konie i rydwany faraona, jeźdźcy i całe wojsko jego - pod Pi-Hachirot na

przeciw Baal-Sefon.

Wj 14,10 A gdy się zbliżył faraon, Izraelici podnieśli oczy, a ujrzawszy, że Egipcjanie

ciągną za nimi, ogromnie się przerazili. Izraelici podnieśli głośne wołanie do

Pana.

Wj 14,11 Rzekli do Mojżesza: "Czyż brakowało grobów w Egipcie, że nas tu przy

prowadziłeś, abyśmy pomarli na pustyni? Cóż za usługę wyświadczyłeś nam

przez to, że wyprowadziłeś nas z Egiptu?

Wj 14,12 Czyż nie mówiliśmy ci wyraźnie w Egipcie: Zostaw nas w spokoju, chcemy

służyć Egipcjanom. Lepiej bowiem nam było służyć im, niż umierać na tej

pustyni".

Wj 14,13 Mojżesz odpowiedział ludowi: "Nie bójcie się! Pozostańcie na swoim miejscu,

a zobaczycie zbawienie od Pana, jakie zgotuje nam dzisiaj. Egipcjan, których

widzicie teraz, nie będziecie już nigdy oglądać.

Wj 14,14 Pan będzie walczył za was, a wy będziecie spokojni".

Wj 14,15 Pan rzekł do Mojżesza: "Czemu głośno wołasz do Mnie? Powiedz Izraelitom,

niech ruszają w drogę.

Wj 14,16 Ty zaś podnieś swą laskę i wyciągnij rękę nad morze i rozdziel je na dwoje,

a wejdą Izraelici w środek na suchą ziemię.

Wj 14,17 Ja natomiast uczynię upartymi serca Egipcjan, że pójdą za nimi. Wtedy oka

żę moją potęgę wobec faraona, całego wojska jego, rydwanów i wszystkich

jego jeźdźców.

Wj 14,18 A gdy okażę moją potęgę wobec faraona, jego rydwanów i jeźdźców, wtedy

poznają Egipcjanie, że ja jestem Pan".

Wj 14,19 Anioł Boży, który szedł na przedzie wojsk izraelskich, zmienił miejsce i szedł

na ich tyłach. Słup obłoku również przeszedł z przodu i zajął ich tyły, Wj 14,20 stając między wojskiem egipskim a wojskiem izraelskim. I tam był obłok

ciemnością, tu zaś oświecał noc. I nie zbliżyli się jedni do drugich przez całą

noc.

Wj 14,21 Mojżesz wyciągnął rękę nad morze, a Pan cofnął wody gwałtownym wiatrem

wschodnim, który wiał przez całą noc, i uczynił morze suchą ziemią. Wody

się rozstąpiły,

Wj 14,22 a Izraelici szli przez środek morza po suchej ziemi, mając mur z wód po

prawej i po lewej stronie.

Wj 14,23 Egipcjanie ścigali ich. Wszystkie konie faraona, jego rydwany i jeźdźcy weszli

za nimi w środek morza.

Wj 14,24 O świcie spojrzał Pan ze słupa ognia i ze słupa obłoku na wojsko egipskie i

zmusił je do ucieczki.

Wj 14,25 I zatrzymał koła ich rydwanów, tak że z wielką trudnością mogli się naprzód

posuwać. Egipcjanie krzyknęli: "Uciekajmy przed Izraelem, bo w jego obro

109 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 15

nie Pan walczy z Egipcjanami".

Wj 14,26 A Pan rzekł do Mojżesza: "Wyciągnij rękę nad morze, aby wody zalały Egip

cjan, ich rydwany i jeźdźców".

Wj 14,27 Wyciągnął Mojżesz rękę nad morze, które o brzasku dnia wróciło na swoje

miejsce. Egipcjanie uciekając biegli naprzeciw falom, i pogrążył ich Pan w

środku morza.

Wj 14,28 Powracające fale zatopiły rydwany i jeźdźców całego wojska faraona, którzy

weszli w morze, ścigając tamtych, nie ocalał z nich ani jeden.

Wj 14,29 Izraelici zaś szli po suchym dnie morskim, mając mur [wodny] po prawej i po

lewej stronie.

Wj 14,30 W tym to dniu wybawił Pan Izraela z rąk Egipcjan. I widzieli Izraelici mar

twych Egipcjan na brzegu morza.

Wj 14,31 Gdy Izraelici widzieli wielkie dzieło, którego dokonał Pan wobec Egipcjan,

ulękli się Pana i uwierzyli Jemu oraz Jego słudze Mojżeszowi.

Rozdział 15

Wj 15,01 Wtedy Mojżesz i Izraelici razem z nim śpiewali taką pieśń ku czci Pana: Będę

śpiewał ku czci Pana, który wspaniale swą potęgę okazał, gdy konia i jeźdźca

jego pogrążył w morzu.

Wj 15,02 Pan jest moją mocą i źródłem męstwa! Jemu zawdzięczam moje ocalenie. On

Bogiem moim, uwielbiać Go będę, On Bogiem ojca mego, będę Go wywyż

szał.

Wj 15,03 Pan, mocarz wojny, Jahwe jest imię Jego.

Wj 15,04 Rzucił w morze rydwany faraona i jego wojsko. Wyborowi jego wodzowie

zginęli w Morzu Czerwonym.

Wj 15,05 Przepaści ich ogarnęły, jak głaz runęli w głębinę.

Wj 15,06 Uwielbiona jest potęga prawicy Twej, Panie, Prawica Twa, o Panie, starła

nieprzyjaciół.

Wj 15,07 Pełen potęgi zniszczyłeś przeciwników Twoich, Twój gniew im okazałeś, a

spalił ich jak słomę.

Wj 15,08 Pod tchnieniem Twoich nozdrzy spiętrzyły się wody, żywioły płynne stanęły

jak wały, w pośrodku morza zakrzepły przepaści.

Wj 15,09 Mówił nieprzyjaciel: "Będę ścigał, pochwycę, zdobycz podzielę, nasycę mą

duszę, miecza dobędę, ręka moja ich zetrze".

Wj 15,10 Wionęło tchnienie Twoje i przykryło ich morze, zatonęli jak ołów pośród wód

gwałtownych.

Wj 15,11 Któż jest pośród bogów równy Tobie, Panie, w blasku świętości, któż Ci jest

podobny, straszliwy w czynach, cuda działający!

110 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 16

Wj 15,12 Prawicę swą wyciągnąłeś i pożarła ich ziemia.

Wj 15,13 Wiodłeś Twą łaską lud oswobodzony, przeprowadziłeś [go] Twą mocą w świę

te Twe mieszkanie.

Wj 15,14 Wieść tę narody przyjęły ze drżeniem, padł strach na mieszkańców filistyń

skiej ziemi.

Wj 15,15 Przerazili się wtedy książęta Edomu, wodzów Moabu ogarnęła bojaźń, tru

chleją z trwogi wszyscy mieszkańcy Kanaanu.

Wj 15,16 Strach i przerażenie owładnęły nimi. Wobec siły ramienia Twego stali się jak

kamień, aż przejdzie lud Twój, o Panie, aż przejdzie lud, któryś sobie nabył. Wj 15,17 Wprowadziłeś ich i osadziłeś na górze twego dziedzictwa, w miejscu, które

uczyniłeś swym mieszkaniem, w świątyni, którą założyły Twoje ręce, Panie. Wj 15,18 Pan jest królem na zawsze, na wieki!

Wj 15,19 Gdy weszły w morze konie faraona z rydwanami i jeźdźcami, Pan przywiódł

na nich z powrotem fale morskie, synowie zaś Izraela przeszli suchą nogą

morze.

Wj 15,20 Miriam prorokini, siostra Aarona, wzięła bębenek do ręki, a wszystkie kobiety

szły za nią w pląsach i uderzały w bębenki.

Wj 15,21 A Miriam przyśpiewywała im: "Śpiewajmy pieśń chwały na cześć Pana, bo

swą potęgę okazał, gdy konie i jeźdźców ich pogrążył w morzu". Wj 15,22 Mojżesz polecił Izraelitom wyruszyć od Morza Czerwonego, i szli w kierunku

pustyni Szur. Szli trzy dni przez pustynię, a nie znaleźli wody.

Wj 15,23 I przybyli potem do miejscowości Mara, i nie mogli pić wód, gdyż były gorz

kie; przeto nadano temu miejscu nazwę Mara.

Wj 15,24 Szemrał lud przeciw Mojżeszowi i mówił: "Cóż będziemy pili?" Wj 15,25 Mojżesz wołał do Pana, a Pan wskazał mu drewno. Wrzucił on je do wody, i

stały się wody słodkie. Tam Pan ustanowił dla niego prawa i rozporządzenia

i tam go doświadczał.

Wj 15,26 I powiedział: "Jeśli wiernie będziesz słuchał głosu Pana, twego Boga, i bę

dziesz wykonywał to, co jest słuszne w Jego oczach; jeśli będziesz dawał

posłuch Jego przykazaniom i strzegł wszystkich Jego praw, to nie ukarzę cię

żadną z tych plag, jakie zesłałem na Egipt, bo Ja, Pan, chcę być twym leka

rzem".

Wj 15,27 Potem przybyli do Elim, gdzie było dwanaście źródeł i siedemdziesiąt palm.

Tutaj to rozbili namioty nad wodą.

Rozdział 16

Wj 16,01 Następnie wyruszyli z Elim. Przybyło zaś całe zgromadzenie Izraelitów na pustynię Sin, położoną między Elim a Synajem, piętnastego dnia drugiego

111 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 16

miesiąca od ich wyjścia z ziemi egipskiej.

Wj 16,02 I zaczęło szemrać na pustyni całe zgromadzenie Izraelitów przeciw Mojżeszo

wi i przeciw Aaronowi.

Wj 16,03 Izraelici mówili im: "Obyśmy pomarli z ręki Pana w ziemi egipskiej, gdzieśmy

zasiadali przed garnkami mięsa i jadali chleb do sytości! Wyprowadziliście nas

na tę pustynię, aby głodem umorzyć całą tę rzeszę".

Wj 16,04 Pan powiedział wówczas do Mojżesza: "Oto ześlę wam chleb z nieba, na

kształt deszczu. I będzie wychodził lud, i każdego dnia będzie zbierał według

potrzeby dziennej. Chcę ich także doświadczyć, czy pójdą za moimi rozkaza

mi czy też nie.

Wj 16,05 Lecz w dniu szóstym zrobią zapas tego, co przyniosą, a będzie to podwójna

ilość tego, co będą zbierać codziennie".

Wj 16,06 Mojżesz i Aaron powiedzieli do społeczności Izraelitów: "Tego wieczora uj

rzycie, że to Pan wyprowadził was z ziemi egipskiej.

Wj 16,07 A rano ujrzycie chwałę Pana, gdyż usłyszał On, że szemrzecie przeciw Panu.

Czymże my jesteśmy, że szemrzecie przeciw nam?"

Wj 16,08 Mojżesz powiedział: "Wieczorem Pan da wam mięso do jedzenia, a rano chleb

do sytości, bo słyszał Pan szemranie wasze przeciw Niemu. Czymże bowiem

my jesteśmy? Nie szemraliście przeciwko nam, ale przeciw Panu!" Wj 16,09 Mojżesz rzekł do Aarona: "Powiedz całemu zgromadzeniu Izraelitów: Zbliżcie

się do Pana, gdyż słyszał wasze szemrania".

Wj 16,10 W czasie przemowy Aarona do całego zgromadzenia Izraelitów spojrzeli ku

pustyni i ukazała się im w obłoku chwała Pana.

Wj 16,11 I przemówił Pan do Mojżesza tymi słowami:

Wj 16,12 "Słyszałem szemranie Izraelitów. Powiedz im tak: O zmierzchu będziecie jeść

mięso, a rano nasycicie się chlebem. Poznacie wtedy, że Ja, Pan, jestem wa

szym Bogiem".

Wj 16,13 Rzeczywiście wieczorem przyleciały przepiórki i pokryły obóz, a nazajutrz

rano warstwa rosy leżała dokoła obozu.

Wj 16,14 Gdy się warstwa rosy uniosła ku górze, wówczas na pustyni leżało coś drob

nego, ziarnistego, niby szron na ziemi.

Wj 16,15 Na widok tego Izraelici pytali się wzajemnie: "Co to jest?" - gdyż nie wie

dzieli, co to było. Wtedy powiedział do nich Mojżesz: "To jest chleb, który

daje wam Pan na pokarm.

Wj 16,16 To zaś nakazał wam Pan: Każdy z was zbierze dla siebie według swej potrze

by, omer na głowę. Każdy z was przyniesie według liczby osób, które należą

do jego namiotu".

Wj 16,17 Izraelici uczynili tak i zebrali jedni dużo, drudzy mało. Wj 16,18 Gdy mierzyli swój zbiór omerem, to ten, który zebrał wiele, nie miał nic

zbywającego, kto zaś za mało zebrał, nie miał żadnego braku - każdy zebrał

według swych potrzeb.

112 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 17

Wj 16,19 Następnie Mojżesz powiedział do nich: "Niechaj nikt nie pozostawia nic z

tego do następnego rana".

Wj 16,20 Niektórzy nie posłuchali Mojżesza i pozostawili trochę na następne rano. Jed

nak tworzyły się robaki i nastąpiło gnicie. I rozgniewał się na nich Mojżesz. Wj 16,21 Zbierali to każdego rana, każdy według swych potrzeb. Lecz gdy słońce go

ręcej przygrzewało, topniało.

Wj 16,22 W szóstym zaś dniu zbierali podwójną ilość pożywienia, dwa omery na każ

dego. I przybyli wszyscy przełożeni zgromadzenia, i donieśli to Mojżeszowi. Wj 16,23 A on rzekł do nich: "Oto, co Pan chciał wam powiedzieć: Dniem świętym

spoczynku, szabatem poświęconym dla Pana, jest dzień jutrzejszy. Upiecz

cie, co chcecie upiec, i ugotujcie, co chcecie ugotować. Wszystko zaś, co wam

zbywa, odłóżcie na dzień następny".

Wj 16,24 I odłożyli na następny dzień według nakazu Mojżesza. I nie nastąpiło gnicie,

ani też nie tworzyły się tam robaki.

Wj 16,25 Mojżesz powiedział: "Jedzcie to dzisiaj, albowiem dzisiaj jest szabat ku czci

Pana! Dzisiaj nie znajdziecie tego na polu.

Wj 16,26 Przez sześć dni możecie zbierać, jednak w dniu siódmym jest szabat i nie

będzie nic tego dnia".

Wj 16,27 Niektórzy z ludu wyszli siódmego dnia, aby zbierać, ale nic nie znaleźli. Wj 16,28 Wówczas Pan powiedział do Mojżesza: "Jakże długo jeszcze będziecie się

wzbraniali zachowywać moje nakazy i moje prawa?

Wj 16,29 Patrzcie! Pan nakazał wam szabat i dlatego w szóstym dniu dał wam pokarm

na dwa dni. Każdy przeto z was pozostanie w domu! W dniu siódmym żaden

z was niech nie opuszcza swego miejsca zamieszkania".

Wj 16,30 I stosownie do tego lud obchodził dnia siódmego szabat. Wj 16,31 Dom Izraela nadał temu [pokarmowi] nazwę manna. Była ona biała jak ziarno

kolendra i miała smak placka z miodem.

Wj 16,32 Mojżesz rzekł: "Oto, co nakazał Pan: Napełnijcie omer i przechowajcie go

dla waszych późniejszych pokoleń, aby ujrzeli pokarm, którym żywiłem was

na pustyni po wyprowadzeniu z ziemi egipskiej".

Wj 16,33 Mojżesz rzekł do Aarona: "Weź naczynie i napełnij je omerem manny, i złóż

ją przed Panem, aby przechować ją dla waszych późniejszych pokoleń". Wj 16,34 Aaron położył je przed Świadectwem, aby przechować - jak to Pan nakazał

Mojżeszowi.

Wj 16,35 Izraelici jedli mannę przez czterdzieści lat, aż przybyli do ziemi zamieszkałej.

Jedli mannę, aż przybyli do granic ziemi Kanaan.

Wj 16,36 Omer zaś jest dziesiątą częścią efy.

113 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 18

Rozdział 17

Wj 17,01 Całe zgromadzenie Izraelitów wyruszyło na rozkaz Pana z pustyni Sin, aby

przebyć dalsze etapy. Potem rozbili obóz w Refidim, gdzie lud nie miał wody

do picia.

Wj 17,02 I kłócił się lud z Mojżeszem mówiąc: "Daj nam wody do picia!" Mojżesz

odpowiedział im: "Czemu kłócicie się ze mną? I czemu wystawiacie Pana na

próbę?"

Wj 17,03 Ale lud pragnął tam wody i dlatego szemrał przeciw Mojżeszowi i mówił:

"Czy po to wyprowadziłeś nas z Egiptu, aby nas, nasze dzieci i nasze bydło

wydać na śmierć z pragnienia?"

Wj 17,04 Mojżesz wołał wtedy do Pana i mówił: "Co mam uczynić z tym ludem?

Niewiele brakuje, a ukamienują mnie!"

Wj 17,05 Pan odpowiedział Mojżeszowi: "Wyjdź przed lud i weź kilku ze starszych

Izraela ze sobą. Weź w rękę laskę, którą uderzyłeś Nil, i idź.

Wj 17,06 Oto Ja stanę przed tobą na skale, na Horebie. Uderzysz w skałę, a wypłynie

z niej woda, i lud zaspokoi swe pragnienie". Mojżesz uczynił tak na oczach

starszyzny izraelskiej.

Wj 17,07 I nazwał to miejsce Massa i Meriba, ponieważ tutaj kłócili się Izraelici i

wystawiali Pana na próbę, mówiąc: "Czy też Pan jest rzeczywiście wśród

nas, czy nie?"

Wj 17,08 Amalekici przybyli, aby walczyć z Izraelitami w Refidim. Wj 17,09 Mojżesz powiedział wtedy do Jozuego: "Wybierz sobie mężów i wyruszysz z

nimi na walkę z Amalekitami. Ja jutro stanę na szczycie góry z laską Boga

w ręku".

Wj 17,10 Jozue spełnił polecenie Mojżesza i wyruszył do walki z Amalekitami. Mojżesz,

Aaron i Chur wyszli na szczyt góry.

Wj 17,11 Jak długo Mojżesz trzymał ręce podniesione do góry, Izrael miał przewagę.

Gdy zaś ręce opuszczał, miał przewagę Amalekita.

Wj 17,12 Gdy ręce Mojżesza zdrętwiały, wzięli kamień i położyli pod niego, i usiadł na

nim. Aaron zaś i Chur podparli jego ręce, jeden z tej, a drugi z tamtej strony.

W ten sposób aż do zachodu słońca były ręce jego stale wzniesione wysoko. Wj 17,13 I tak zdołał Jozue pokonać Amalekitów i ich lud ostrzem miecza. Wj 17,14 Pan powiedział wtedy do Mojżesza: "Zapisz to na pamiątkę w księgę i wyryj

to w pamięci Jozuego, że zgładzę zupełnie pamięć o Amalekicie pod niebem". Wj 17,15 Potem Mojżesz zbudował ołtarz, który nazwał Pan-Nissi, Wj 17,16 gdyż mówił: "Ponieważ podniósł rękę na tron Pana, dlatego trwa wojna Pana

z Amalekitą z pokolenia w pokolenie".

114 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 18

Rozdział 18

Wj 18,01 Teść Mojżesza, kapłan madianicki Jetro, usłyszał opowiadanie o tym wszyst

kim, co Bóg uczynił dla Mojżesza i dla Izraela, jego ludu, że Pan wyprowadził

Izraelitów z Egiptu.

Wj 18,02 Wówczas Jetro, teść Mojżesza, wziął żonę Mojżesza Seforę, którą ten odesłał, Wj 18,03 i dwóch jej synów. Jeden z nich miał imię Gerszom, bo powiedział [Mojżesz]:

"Jestem cudzoziemcem w obcej ziemi".

Wj 18,04 Drugi zaś miał imię Eliezer, gdyż: "Bóg mojego ojca był dla mnie pomocą i

wyratował mię od miecza faraona".

Wj 18,05 Jetro, teść Mojżesza, przyszedł z synami jego i żoną do Mojżesza na pustynię,

gdzie obozował wówczas pod górą Bożą.

Wj 18,06 I polecił donieść Mojżeszowi: "Ja Jetro, twój teść, zdążam do ciebie z żoną

twoją i z obu twoimi synami".

Wj 18,07 Wyszedł Mojżesz naprzeciw teścia, oddał mu pokłon i ucałował go. Potem

wypytywali się wzajemnie o powodzenie i udali się do obozu.

Wj 18,08 Mojżesz opowiedział swemu teściowi wszystko, co Pan uczynił faraonowi i

Egipcjanom przez wzgląd na Izraela, oraz o wszystkich trudach, jakie ponie

śli w czasie podróży, i jak Pan ich uwolnił.

Wj 18,09 I cieszył się Jetro ze wszystkiego dobra, jakie Pan wyświadczył Izraelowi, gdy

go uwolnił z rąk Egipcjan.

Wj 18,10 I powiedział Jetro: "Niech będzie uwielbiony Pan, który was uwolnił z rąk

Egipcjan i z rąk faraona, "On, który uwolnił lud z rąk Egipcjan". Wj 18,11 Teraz wyznaję, że Pan jest większy niż wszyscy inni bogowie, gdyż w ten

sposób ukarał tych, co się nimi pysznili".

Wj 18,12 Następnie Jetro, teść Mojżesza, złożył Bogu całopalenia i ofiary biesiadne.

Aaron i wszyscy starsi z Izraela przyszli i brali udział z teściem Mojżesza w

uczcie przed Bogiem.

Wj 18,13 Nazajutrz zasiadł Mojżesz, aby sądzić lud. I stał tłum przed Mojżeszem od

rana do wieczora.

Wj 18,14 Gdy teść Mojżesza widział te wszystkie jego zajęcia z ludem, powiedział do

niego: "Czemu ty [sam] się zajmujesz sprawami ludu? Dlaczego sam zasia

dasz na sąd, a cały lud musi stać przed tobą od rana do wieczora?" Wj 18,15 Mojżesz odpowiedział swemu teściowi: "Lud przychodzi do mnie, aby się po

radzić Boga.

Wj 18,16 Jeśli mają spór, to przychodzą do mnie i ja rozstrzygam pomiędzy stronami,

oznajmiam prawa i przepisy Boże".

Wj 18,17 Wtedy teść Mojżesza powiedział do niego: "Nie jest dobre to, co czynisz. Wj 18,18 Zamęczysz siebie i lud, który przy tobie stoi, gdyż taka praca jest dla ciebie

za ciężka, i sam jej nie możesz podołać.

115 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 19

Wj 18,19 Teraz posłuchaj rady, jaką ci daję, a Bóg niechaj będzie z tobą: Sam bądź

przedstawicielem swego ludu przed Bogiem i przedstawiaj Bogu jego sprawy. Wj 18,20 Pouczaj lud dokładnie o przepisach i prawach, i pouczaj go o drodze, jaką

winien chodzić, i o uczynkach, jakie winien spełniać.

Wj 18,21 A wyszukaj sobie z całego ludu dzielnych, bojących się Boga i nieprzekupnych

mężów, którzy się brzydzą niesprawiedliwym zyskiem, i ustanów ich przeło

żonymi już to nad tysiącem, już to nad setką, już to nad pięćdziesiątką i nad

dziesiątką,

Wj 18,22 aby mogli sądzić lud w każdym czasie. Ważniejsze sprawy winni tobie przed

kładać, sprawy jednak mniejszej wagi sami winni załatwiać. Odciążysz się w

ten sposób, gdyż z tobą poniosą ciężar.

Wj 18,23 Jeśli tak uczynisz, a Bóg cię do tego skłoni, podołasz, a także lud ten zado

wolony powróci do siebie".

Wj 18,24 Mojżesz usłuchał rady swego teścia i uczynił wszystko, co mu powiedział. Wj 18,25 Wybrał sobie Mojżesz z całego Izraela mężów dzielnych i ustanowił ich kierow

nikami ludu, przełożonymi nad tysiącem, nad stoma, nad pięćdziesięcioma i

nad dziesięcioma,

Wj 18,26 aby wyroki wydawali ludowi w każdym czasie, a tylko ważniejsze sprawy

przedkładali Mojżeszowi, wszystkie lżejsze natomiast sami rozstrzygali. Wj 18,27 Następnie Mojżesz odprawił teścia, który udał się do swego kraju.

Rozdział 19

Wj 19,01 Było to w trzecim miesiącu od wyjścia Izraelitów z Egiptu; w tym dniu przy

byli oni na pustynię Synaj.

Wj 19,02 Wyruszyli z Refidim, a po przybyciu na pustynię Synaj rozbili obóz na pu

styni. Izrael obozował tam naprzeciw góry.

Wj 19,03 Mojżesz wstąpił wtedy do Boga, a Pan zawołał na niego z góry i powiedział:

"Tak powiesz domowi Jakuba i to oznajmisz Izraelitom:

Wj 19,04 Wyście widzieli, co uczyniłem Egiptowi, jak niosłem was na skrzydłach orlich

i przywiodłem was do Mnie.

Wj 19,05 Teraz jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza,

będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, gdyż do

Mnie należy cała ziemia.

Wj 19,06 Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym. Takie to słowa

powiedz Izraelitom".

Wj 19,07 Mojżesz powrócił i zwołał starszych ludu, i przedstawił im wszystko, co mu

Pan nakazał.

Wj 19,08 Wtedy cały lud jednogłośnie powiedział: "Uczynimy wszystko, co Pan naka

116 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 20

zał". Mojżesz przekazał Panu słowa ludu.

Wj 19,09 Pan rzekł do Mojżesza: "Oto Ja przyjdę do ciebie w gęstym obłoku, aby lud

słyszał, gdy będę rozmawiał z tobą, i uwierzył tobie na zawsze". A Mojżesz

oznajmił Panu słowa ludu.

Wj 19,10 Pan powiedział do Mojżesza: "Idź do ludu i każ im się przygotować na święto

dziś i jutro. Niechaj wypiorą swoje szaty

Wj 19,11 i niech będą gotowi na trzeci dzień, bo dnia trzeciego zstąpi Pan na oczach

całego ludu na górę Synaj.

Wj 19,12 Oznacz ludowi granice dokoła góry i powiedz mu: Strzeżcie się wstępować

na górę i dotykać jej podnóża, gdyż kto by się dotknął góry, będzie ukarany

śmiercią.

Wj 19,13 Nie dotknie go ręka, lecz winien być ukamienowany lub przebity strzałą. Czło

wiek ani bydlę nie może być zachowane przy życiu. Gdy zaś zagrzmi trąba,

wtedy niech podejdą pod górę".

Wj 19,14 Wtedy Mojżesz zstąpił z góry i nakazał przygotować się ludowi. I wyprali

swoje szaty.

Wj 19,15 Później powiedział ludowi: "Bądźcie gotowi za trzy dni i nie zbliżajcie się do

kobiet".

Wj 19,16 Trzeciego dnia rano rozległy się grzmoty z błyskawicami, a gęsty obłok roz

postarł się nad górą i rozległ się głos potężnej trąby, tak że cały lud przeby

wający w obozie drżał ze strachu.

Wj 19,17 Mojżesz wyprowadził lud z obozu naprzeciw Boga i ustawił u stóp góry. Wj 19,18 Góra zaś Synaj była cała spowita dymem, gdyż Pan zstąpił na nią w ogniu

i uniósł się dym z niej jakby z pieca, i cała góra bardzo się trzęsła. Wj 19,19 Głos trąby się przeciągał i stawał się coraz donośniejszy. Mojżesz mówił, a

Bóg odpowiadał mu wśród grzmotów.

Wj 19,20 Pan zstąpił na górę Synaj, na jej szczyt. I wezwał Mojżesza na szczyt góry,

a Mojżesz wstąpił.

Wj 19,21 Pan rzekł do Mojżesza: "Zstąp na dół i upomnij lud surowo, aby się nie zbli

żał do Pana, chcąc Go zobaczyć, gdyż wielu z nich przypłaciłoby to życiem. Wj 19,22 Także kapłani, którzy mogą kiedy indziej zbliżać się do Pana, niech się oczysz

czą, aby ich Pan nie pobił".

Wj 19,23 Wtedy rzekł Mojżesz do Pana: "Lud nie będzie śmiał podejść do góry Synaj,

gdyż zakazałeś mu tego surowo, mówiąc: "Oznacz granicę około góry i ogłoś

ją jako świętą"".

Wj 19,24 Potem Pan powiedział do niego: "Idź, zstąp na dół, a potem przyjdź ty i

Aaron z tobą. Kapłani i lud nie mogą przejść granicy, aby wstąpić do Pana,

boby ich ukarał".

Wj 19,25 Mojżesz zszedł na dół do ludu i to mu oznajmił.

117 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 20

Rozdział 20

Wj 20,01 Wtedy mówił Bóg wszystkie te słowa:

Wj 20,02 "Ja jestem Pan, twój Bóg, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu nie

woli.

Wj 20,03 Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie!

Wj 20,04 Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie

wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod zie

mią!

Wj 20,05 Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan,

twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach

do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą. Wj 20,06 Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i

przestrzegają moich przykazań.

Wj 20,07 Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy, gdyż Pan

nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy. Wj 20,08 Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić.

Wj 20,09 Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. Wj 20,10 Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego. Nie możesz przeto

w dniu tym wykonywać żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja

córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani cudzo

ziemiec, który mieszka pośród twych bram.

Wj 20,11 W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co

jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień

szabatu i uznał go za święty.

Wj 20,12 Czcij ojca twego i matkę twoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg

twój, da tobie.

Wj 20,13 Nie będziesz zabijał.
Wj 20,14 Nie będziesz cudzołożył.
Wj 20,15 Nie będziesz kradł.

Wj 20,16 Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek. Wj 20,17 Nie będziesz pożądał domu bliźniego twego. Nie będziesz pożądał żony bliź

niego twego, ani jego niewolnika, ani jego niewolnicy, ani jego wołu, ani jego

osła, ani żadnej rzeczy, która należy do bliźniego twego".

Wj 20,18 Wtedy cały lud, słysząc grzmoty i błyskawice oraz głos trąby i widząc górę

dymiącą, przeląkł się i drżał, i stał z daleka.

Wj 20,19 I mówili do Mojżesza: Mów ty z nami, a my będziemy cię słuchać! Ale Bóg

niech nie przemawia do nas, abyśmy nie pomarli!

Wj 20,20 Mojżesz rzekł do ludu: "Nie bójcie się! Bóg przybył po to, aby was doświad

czyć i pobudzić do bojaźni przed sobą, żebyście nie grzeszyli".

118 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 21

Wj 20,21 Lud stał ciągle z daleka, a Mojżesz zbliżył się do ciemnego obłoku, w którym

był Bóg.

Wj 20,22 Rzekł nadto Pan do Mojżesza: "Tak powiesz Izraelitom: Wy sami widzieliście,

że z nieba do was przemawiałem.

Wj 20,23 Nie będziecie sporządzać obok Mnie bożków ze srebra ani bożków ze złota

nie będziecie sobie czynić.

Wj 20,24 Uczynisz Mi ołtarz z ziemi i będziesz składał na nim twoje całopalenia, twoje

ofiary biesiadne z twojej trzody i z bydła na każdym miejscu, gdzie każę ci

wspominać moje imię. Przyjdę do ciebie i będę ci błogosławił.

Wj 20,25 A jeśli uczynisz Mi ołtarz z kamieni, to nie buduj go z kamieni ciosowych, bo

zbezcześcisz go, gdy przyłożysz do niego swoje dłuto.

Wj 20,26 Nie będziesz wstępował po stopniach do mojego ołtarza, żeby się nie odkryła

nagość twoja."

Rozdział 21

Wj 21,01 Te są prawa, które im przedstawisz.

Wj 21,02 Jeśli kupisz niewolnika - Hebrajczyka, będzie "ci" służył sześć lat, w siódmym

roku zwolnisz go bez wykupu.

Wj 21,03 Jeśli przyszedł sam, odejdzie sam, a jeśli miał żonę, odejdzie z żoną. Wj 21,04 Lecz jeśli jego pan dał mu żonę, która zrodziła mu synów i córki, żona jak i

dzieci będą należeć do pana, a on odejdzie sam.

Wj 21,05 A jeśliby niewolnik oświadczył wyraźnie: "Miłuję mojego pana, moją żonę i

moje dzieci i nie chcę odejść wolny",

Wj 21,06 wówczas zaprowadzi go pan przed Boga i zawiedzie do drzwi albo do bramy, i

przekłuje mu pan jego ucho szydłem, i będzie niewolnikiem jego na zawsze. Wj 21,07 Jeśliby ktoś sprzedał swą córkę w niewolę jako niewolnicę, nie odejdzie ona,

jak odchodzą niewolnicy.

Wj 21,08 A jeśliby nie spodobała się panu, który "przeznaczył ją" dla siebie, niech po

zwoli ją wykupić. Ale nie może jej sprzedać obcemu narodowi, gdyż byłoby

to oszustwem wobec niej.

Wj 21,09 Jeśli zaś przeznaczył ją dla syna, to niech uczyni z nią, jak prawo nakazuje

obejść się z córkami.

Wj 21,10 Jeśli zaś weźmie sobie inną, nie może tamtej odmawiać pożywienia, odzieży

i wspólnego mieszkania.

Wj 21,11 Jeśli nie spełni wobec niej tych trzech warunków, wówczas odejdzie ona wolna

bez wykupu.

Wj 21,12 Jeśli kto tak uderzy kogoś, że uderzony umrze, winien sam być śmiercią uka

rany.

119 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 21

Wj 21,13 [W tym jednak wypadku], gdy nie czyhał na niego, a tylko Bóg dopuścił,

że sam wpadł w ręce, wyznaczę ci miejsce, do którego będzie mógł uciekać

[zabójca].

Wj 21,14 Jeśli zaś ktoś posunąłby się do tego, że bliźniego zabiłby podstępnie, ode

rwiesz go nawet od mego ołtarza, aby ukarać śmiercią.

Wj 21,15 Kto by uderzył swego ojca albo matkę, winien być ukarany śmiercią. Wj 21,16 Kto by porwał człowieka i sprzedał go, albo znaleziono by go jeszcze w jego

ręku, winien być ukarany śmiercią.

Wj 21,17 Kto by złorzeczył ojcu albo matce, winien być ukarany śmiercią. Wj 21,18 Kto by w kłótni uderzył bliźniego kamieniem albo pięścią, ale go nie zabił,

tylko zmusił do pozostania w łóżku,

Wj 21,19 to gdy ten wstanie i będzie o lasce chodził na dworze, ten, który go uderzył,

będzie wolny i tylko mu wynagrodzi przerwę w pracy, i dołoży starań, żeby

go wyleczyć.

Wj 21,20 Kto by pobił kijem swego niewolnika lub niewolnicę, tak iżby zmarli pod jego

ręką, winien być surowo ukarany.

Wj 21,21 A jeśliby pozostali przy życiu jeden czy dwa dni, to nie będzie podlegał karze,

gdyż są jego własnością.

Wj 21,22 Gdyby mężczyźni bijąc się uderzyli kobietę brzemienną powodując poronie

nie, ale bez jakiejkolwiek szkody, to [winny] zostanie ukarany grzywną, jaką

"na nich" nałoży mąż tej kobiety, i wypłaci ją za pośrednictwem sędziów

polubownych.

Wj 21,23 Jeżeli zaś ona poniesie jakąś szkodę, wówczas on odda życie za życie, Wj 21,24 oko za oko, ząb za ząb, rękę za rękę, nogę za nogę,

Wj 21,25 oparzenie za oparzenie, ranę za ranę, siniec za siniec.

Wj 21,26 Jeśliby ktoś uderzył niewolnika lub niewolnicę w oko i spowodował jego utra

tę, winien za oko obdarzyć ich wolnością.

Wj 21,27 Również gdyby wybił ząb niewolnikowi swemu lub niewolnicy, winien za ząb

uczynić ich wolnymi.

Wj 21,28 Jeśliby wół pobódł mężczyznę lub kobietę tak, iż ponieśliby śmierć, wówczas

wół musi być ukamienowany, lecz nie wolno spożyć jego mięsa, właściciel zaś

wołu będzie wolny od kary.

Wj 21,29 Gdy jednak wół bódł i dawniej, i zwracano uwagę na to właścicielowi, a on

go nie pilnował, tak iż [wół] zabiłby mężczyznę lub kobietę, to nie tylko wół

winien być ukamienowany, ale też i właściciel jego winien ponieść śmierć. Wj 21,30 Gdyby zaś nałożono mu zapłatę, to winien za swoje życie dać taki okup, jaki

mu nałożą.

Wj 21,31 Jeśliby zaś [wół] pobódł chłopca lub dziewczynę, to też winno się postąpić

według takiego samego przepisu.

Wj 21,32 Gdyby zaś wół zabódł niewolnika lub niewolnicę, jego właściciel winien wy

płacić ich panu trzydzieści syklów srebrnych, wół zaś będzie ukamienowany.

120 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 22

Wj 21,33 Jeśliby ktoś zostawił cysternę odkrytą albo jeśliby ktoś wykopał cysternę, a

nie przykrył jej, i wpadł tam wół lub osioł,

Wj 21,34 właściciel cysterny winien dać właścicielowi bydlęcia odszkodowanie w pie

niądzach, a zwierzę będzie należało do niego.

Wj 21,35 Gdyby wół jednego właściciela uderzył wołu innego właściciela i zabiłby go,

wówczas sprzedadzą żywego wołu i podzielą się zapłatą za niego, podzielą się

też zabitym wołem.

Wj 21,36 Lecz gdyby było wiadomo, że wół ten bódł od dawna, a jego właściciel go

nie pilnował, wówczas odda on wołu za wołu, zabity zaś [wół] będzie należał

do niego.

Wj 21,37 Jeśliby ktoś ukradł wołu lub owcę i zabiłby je lub sprzedał, wówczas zwróci

pięć wołów za jednego wołu i cztery jagnięta za jedną owcę.

Rozdział 22

Wj 22,01 Gdyby pochwycił ktoś złodzieja w czasie włamywania się [w nocy] i pobił go

tak, iżby umarł, nie będzie winien krwi.

Wj 22,02 Ale gdyby to uczynił po wschodzie słońca, będzie winien krwi. Złodziej po

niesie karę. Jeśli nic nie ma, czym by zapłacił, to należy go sprzedać za taką

samą sumę, jaką skradł.

Wj 22,03 Jeśli to, co ukradł, znajdzie się u niego żywe, czy to wół, czy osioł, czy owca,

odda w podwójnej ilości.

Wj 22,04 Jeśliby ktoś wypasł pole lub winnicę i wypuścił bydło, niszcząc cudze pole,

wówczas wynagrodzi tym, co ma najlepszego na swoim polu i w swojej win

nicy.

Wj 22,05 Jeśli powstanie ogień i ogarnie ciernie [ogrodzenia], i spali stertę zboża albo

stojące na pniu zboże, albo pole, wówczas ten, co wzniecił pożar, winien wy

nagrodzić szkody.

Wj 22,06 Jeśliby ktoś dał drugiemu pieniądze lub przedmioty wartościowe na przecho

wanie i zostałoby to skradzione w domu tego człowieka, a złodziej zostanie

wykryty, winien wypłacić dwukrotne odszkodowanie.

Wj 22,07 Jeśliby nie wykryto złodzieja, to wówczas stawi się właściciel domu przed

Bogiem [i przysięgnie], że nie wyciągnął ręki po dobro drugiego. Wj 22,08 We wszelkiej sprawie poszkodowania dotyczącego wołu, osła, owcy, odzieży,

jakiejkolwiek zguby, o której ktoś powie, że to jego własność, sprawa obydwu

winna być przedłożona Bogu, a którego Bóg uzna winnym, ten zwróci dru

giemu w podwójnej ilości.

Wj 22,09 Jeśliby ktoś powierzył drugiemu pieczę nad osłem, wołem, owcą lub nad ja

kimkolwiek innym zwierzęciem, a ono padło lub okaleczyło się, lub zostało

121 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 23

uprowadzone, a nie ma na to świadka,

Wj 22,10 to sprawę między obiema stronami rozstrzygnie przysięga na Pana, że [prze

chowujący] nie wyciągnął ręki po dobro drugiego, i właściciel przyjmie, co

pozostało, a tamten nie będzie płacił odszkodowania.

Wj 22,11 Jeśli zaś to zostało skradzione, zapłaci właścicielowi.

Wj 22,12 Jeśli owo [bydlę] zostało rozszarpane przez jakieś dzikie zwierzę, to przyniesie

je jako dowód i nie musi uiszczać odszkodowania za rozszarpane. Wj 22,13 Gdyby ktoś wynajął od drugiego [zwierzę], a ono się okaleczyło lub padło w

nieobecności właściciela, winien uiścić odszkodowanie.

Wj 22,14 Gdy jednak stało się to w obecności właściciela, to nie będzie dawał odszkodo

wania w tym wypadku, gdy [zwierzę] było wynajęte, bo dał cenę wynajmu. Wj 22,15 Jeśli ktoś uwiódł dziewicę jeszcze nie zaręczoną i obcował z nią, uiści [rodzi

nie] opłatę [składaną przy zaślubinach] i weźmie ją za żonę.

Wj 22,16 Jeśliby się ojciec nie zgodził mu jej oddać, wówczas winien zapłacić tyle, ile

wynosi opłata składana przy zaślubinach dziewic.

Wj 22,17 Nie pozwolisz żyć czarownicy.

Wj 22,18 Ktokolwiek by obcował ze zwierzęciem, winien być ukarany śmiercią. Wj 22,19 Ktokolwiek by składał ofiary innym bogom "poza samym Panem", podlega

klątwie.

Wj 22,20 Nie będziesz gnębił i nie będziesz uciskał cudzoziemców, bo wy sami byliście

cudzoziemcami w ziemi egipskiej.

Wj 22,21 Nie będziesz krzywdził żadnej wdowy i sieroty.

Wj 22,22 Jeślibyś ich skrzywdził i będą Mi się skarżyli, usłyszę ich skargę, Wj 22,23 zapali się gniew mój, i wygubię was mieczem i żony wasze będą wdowami, a

dzieci wasze sierotami.

Wj 22,24 Jeśli pożyczysz pieniądze ubogiemu z mojego ludu, żyjącemu obok ciebie, to

nie będziesz postępował wobec niego jak lichwiarz i nie karzesz mu płacić

odsetek.

Wj 22,25 Jeśli weźmiesz w zastaw płaszcz twego bliźniego, winieneś mu go oddać przed

zachodem słońca,

Wj 22,26 bo jest to jedyna jego szata i jedyne okrycie jego ciała podczas snu. I jeśliby

się on żalił przede Mną, usłyszę go, bo jestem litościwy.

Wj 22,27 Nie będziesz bluźnił Bogu i nie będziesz złorzeczył temu, który rządzi twoim

ludem.

Wj 22,28 Nie będziesz się ociągał z [ofiarą z] obfitości zbiorów i soku wyciskanego w

tłoczni. I oddasz Mi twego pierworodnego syna.

Wj 22,29 To samo uczynisz z pierworodnym z bydła i trzody. Przez siedem dni będzie

przy matce swojej, a dnia ósmego oddasz je Mnie.

Wj 22,30 Będziecie dla Mnie ludźmi świętymi. Nie będziecie spożywać mięsa zwierzęcia

rozszarpanego przez dzikie zwierzęta, ale je rzucicie psom.

122 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 23

Rozdział 23

Wj 23,01 Nie będziesz rozgłaszał fałszywych wieści i nie dołożysz ręki, ażeby z niespra

wiedliwymi ludźmi świadczyć na korzyść bezprawia.

Wj 23,02 Nie łącz się z wielkim tłumem, aby wyrządzić zło. A zeznając w sądzie, nie

stawaj po stronie tłumu, aby przechylić wyrok.

Wj 23,03 A także w procesie nie miej względów dla bogatych.

Wj 23,04 Jeśli spotkasz wołu twego wroga albo jego osła błąkającego się, odprowadź

je do niego.

Wj 23,05 Jeśli ujrzysz, że osioł twego wroga upadł pod swoim ciężarem, nie ominiesz,

ale razem z nim przyjdziesz mu z pomocą.

Wj 23,06 Nie pozwolisz wydać przewrotnego wyroku na ubogiego, który się zwraca do

ciebie w swym procesie.

Wj 23,07 Oddalisz sprawę kłamliwą i nie wydasz wyroku śmierci na niewinnego i spra

wiedliwego, bo Ja nie uniewinnię nieprawego.

Wj 23,08 Nie będziesz przyjmował podarków, ponieważ podarki zaślepiają dobrze wi

dzących i są zgubą spraw słusznych.

Wj 23,09 Nie będziesz uciskał cudzoziemców, gdyż znacie życie cudzoziemców, bo sami

byliście cudzoziemcami w Egipcie.

Wj 23,10 Przez sześć lat będziesz obsiewał ziemię i zbierał jej płody, Wj 23,11 a siódmego pozwolisz jej leżeć odłogiem i nie dokonasz zbioru, aby mogli jeść

ubodzy z twego ludu, a resztę zjedzą dzikie zwierzęta. Tak też postąpisz z

twoją winnicą i z twoim ogrodem oliwnym.

Wj 23,12 Sześć dni będziesz pracował, a dnia siódmego zaprzestaniesz pracy, aby od

poczęły twój wół i osioł i odetchnęli syn twojej niewolnicy i cudzoziemiec. Wj 23,13 Przestrzegajcie wszystkiego, co wam powiedziałem, a imienia bogów obcych

nie wymieniajcie, by nikt nie słyszał ich z ust waszych.

Wj 23,14 Trzy uroczyste święta będziesz dla Mnie obchodził w każdym roku. Wj 23,15 Obchodząc Święto Przaśników będziesz jadł, jak ci to nakazałem, przez sie

dem dni chleb z niekwaszonej mąki, w oznaczonym dniu miesiąca Abib, gdyż

w tym miesiącu wyszedłeś z Egiptu. I nie powinniście pokazywać się przede

Mną z próżnymi rękami.

Wj 23,16 I Święto Żniw pierwszych twoich zbiorów z tego, co posiałeś na roli, oraz

Święto Zbiorów na końcu roku, gdy zbierzesz z pola twój plon.

Wj 23,17 Trzy razy w roku zjawić się winien każdy twój mężczyzna przed Panem, Bo

giem swoim.

Wj 23,18 Nie będziesz składał krwi mojej ofiary z chlebem kwaszonym i nie będziesz

przechowywał do rana tłuszczu mojej świątecznej ofiary.

Wj 23,19 Przyniesiesz do domu Boga twego, Pana, pierwociny z płodów ziemi. I nie

będziesz gotował koźlęcia w mleku jego matki.

123 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 24

Wj 23,20 Oto Ja posyłam anioła przed tobą, aby cię strzegł w czasie twojej drogi i

doprowadził cię do miejsca, które ci wyznaczyłem.

Wj 23,21 Szanuj go i bądź uważny na jego słowa. Nie sprzeciwiaj się mu w niczym,

gdyż nie przebaczy waszych przewinień, bo imię moje jest w nim. Wj 23,22 Jeśli będziesz wiernie słuchał jego głosu i wykonywał to wszystko, co ci po

lecam, będę nieprzyjacielem twoich nieprzyjaciół i będę odnosił się wrogo do

odnoszących się tak do ciebie.

Wj 23,23 Mój anioł poprzedzi cię i zaprowadzi do Amoryty, Chetyty, Peryzzyty, Ka

nanejczyka, Chiwwity, Jebusyty, a Ja ich wygładzę.

Wj 23,24 Nie będziesz oddawał pokłonu ich bogom i nie będziesz ich czcił. Nie będziesz

postępował według ich postępków, lecz zburzysz zupełnie i bezlitośnie poła

miesz w kawałki ich stele.

Wj 23,25 Będziecie oddawać cześć Panu, Bogu waszemu, gdyż pobłogosławi twój chleb

i twoją wodę. Oddalę od ciebie wszelką chorobę.

Wj 23,26 Żadna kobieta w twoim kraju nie będzie miała przedwczesnego porodu i żad

na nie będzie bezdzietna. Liczbę dni twojego życia uczynię pełną. Wj 23,27 Lęk wzbudzę przed tobą oraz przyprawię o przerażenie wszelki lud, do którego

przyjdziesz. Sprawię, że będą uciekać przed tobą wszyscy twoi nieprzyjaciele. Wj 23,28 Ja zaś poślę przed tobą szerszenie, które wypędzą Chiwwitę, Kananejczyka i

Chetytę sprzed ciebie.

Wj 23,29 Nie wypędzę go sprzed ciebie w jednym roku, aby kraj nie stał się pustkowiem

i nie rozmnożył się w nim dziki zwierz na twoją szkodę.

Wj 23,30 Będę ich wypędzał sprzed ciebie stopniowo, aż się rozrośniesz i będziesz mógł

objąć kraj w posiadanie.

Wj 23,31 Ustanowię granice twego kraju od Morza Czerwonego do morza filistyńskiego,

od pustyni aż do Rzeki. Oddam w ręce wasze mieszkańców tego kraju, a ty

ich przepędzisz spośród was.

Wj 23,32 Nie będziesz zawierał przymierza z nimi ani z ich bogami. Wj 23,33 Nie mogą mieszkać w twoim kraju, gdyż przywiedliby cię do grzechu przeciw

Mnie. Mógłbyś oddawać cześć ich bogom, co byłoby dla ciebie zgubą.

Rozdział 24

Wj 24,01 I rzekł [Pan] do Mojżesza: "Wstąp do Pana, ty, Aaron, Nadab, Abihu i sie

demdziesięciu ze starszych Izraela i oddajcie pokłon z daleka.

Wj 24,02 Mojżesz sam zbliży się do Pana, lecz oni się nie zbliżą i lud nie wstąpi z

nim".

Wj 24,03 Wrócił Mojżesz i obwieścił ludowi wszystkie słowa Pana i wszystkie Jego

zlecenia. Wtedy cały lud odpowiedział jednogłośnie: "Wszystkie słowa, jakie

124 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 25

powiedział Pan, wypełnimy".

Wj 24,04 Spisał więc Mojżesz wszystkie słowa Pana. Nazajutrz wcześnie rano zbudował

ołtarz u stóp góry i postawił dwanaście stel, stosownie do liczby dwunastu

pokoleń Izraela.

Wj 24,05 Potem polecił młodzieńcom izraelskim złożyć Panu ofiarę całopalną i ofiarę

biesiadną z cielców.

Wj 24,06 Mojżesz zaś wziął połowę krwi i wylał ją do czar, a drugą połową krwi skropił

ołtarz.

Wj 24,07 Wtedy wziął Księgę Przymierza i czytał ją głośno ludowi. I oświadczyli:

"Wszystko, co powiedział Pan, uczynimy i będziemy posłuszni". Wj 24,08 Mojżesz wziął krew i pokropił nią lud, mówiąc: "Oto krew przymierza, które

Pan zawarł z wami na podstawie wszystkich tych słów".

Wj 24,09 Wstąpił Mojżesz wraz z Aaronem, Nadabem, Abihu i siedemdziesięciu star

szymi Izraela.

Wj 24,10 Ujrzeli Boga Izraela, a pod Jego stopami jakby jakieś dzieło z szafirowych

kamieni, świecących jak samo niebo.

Wj 24,11 Na wybranych Izraelitów nie podniósł On swej ręki, mogli przeto patrzeć na

Boga. Potem jedli i pili.

Wj 24,12 Pan rzekł do Mojżesza: "Wstąp do Mnie na górę i pozostań tam, a dam ci

tablice kamienne, Prawo i przykazania, które napisałem, aby ich pouczyć". Wj 24,13 Wstał więc Mojżesz i Jozue, jego pomocnik, i wstąpił Mojżesz na górę Bożą. Wj 24,14 Powiedział zaś tak do starszyzny: "Pozostańcie tu, aż wrócimy do was. Oto

macie Aarona i Chura. Kto miałby jakąś sprawę do załatwienia, może się

zwrócić do nich".

Wj 24,15 Gdy zaś Mojżesz wstąpił na górę, obłok ją zakrył.

Wj 24,16 Chwała Pana spoczęła na górze Synaj, i okrywał ją obłok przez sześć dni. W

siódmym dniu [Pan] przywołał Mojżesza z pośrodka obłoku.

Wj 24,17 A wygląd chwały Pana w oczach Izraelitów był jak ogień pożerający na szczy

cie góry.

Wj 24,18 Mojżesz wszedł w środek obłoku i wstąpił na górę. I pozostał Mojżesz na

górze przez czterdzieści dni i przez czterdzieści nocy.

Rozdział 25

Wj 25,01 Pan tak przemówił do Mojżesza:

Wj 25,02 "Powiedz Izraelitom, aby zebrali dla Mnie daninę. Od każdego człowieka,

którego skłoni do tego serce, przyjmijcie dla mnie daninę.

Wj 25,03 Macie zaś przygotować dla Mnie jako daninę: złoto, srebro i brąz, Wj 25,04 purpurę fioletową i czerwoną, karmazyn, bisior i sierść kozią;

125 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 25

Wj 25,05 baranie skóry barwione na czerwono i skóry z delfinów oraz drzewo akacjowe; Wj 25,06 oliwę do świecznika, wonności do wyrobu oleju namaszczania i pachnących

kadzideł;

Wj 25,07 kamienie onyksowe i inne drogie kamienie dla ozdobienia efodu i pektorału. Wj 25,08 I uczynią Mi święty przybytek, abym mógł zamieszkać pośród was. Wj 25,09 Budowę zaś przybytku i wykonanie wszelkich jego sprzętów przeprowadzicie

dokładnie według tego, co ci ukażę.

Wj 25,10 I uczynią arkę z drzewa akacjowego; jej długość będzie wynosiła dwa i pół

łokcia; jej wysokość półtora łokcia i jej szerokość półtora łokcia. Wj 25,11 I pokryjesz ją szczerym złotem wewnątrz i zewnątrz, i uczynisz na niej dokoła

złote wieńce.

Wj 25,12 Odlejesz do niej cztery pierścienie ze złota i przymocujesz je do czterech jej

krawędzi: dwa pierścienie do jednego jej boku i dwa do drugiego jej boku. Wj 25,13 Rozkażesz zrobić drążki z drzewa akacjowego i pokryjesz je złotem. Wj 25,14 I włożysz drążki te do pierścieni po obu bokach arki celem przenoszenia jej. Wj 25,15 Drążki pozostaną w pierścieniach arki i nie będą z nich wyjmowane. Wj 25,16 I włożysz do arki Świadectwo, które dam tobie.

Wj 25,17 I uczynisz przebłagalnię ze szczerego złota: długość jej wynosić będzie dwa i

pół łokcia, szerokość zaś półtora łokcia;

Wj 25,18 dwa też cheruby wykujesz ze złota. Uczynisz zaś je na obu końcach przebła

galni.

Wj 25,19 Jednego cheruba uczynisz na jednym końcu, a drugiego cheruba na drugim

końcu przebłagalni. Uczynisz cheruby na końcach górnych.

Wj 25,20 Cheruby będą miały rozpostarte skrzydła ku górze i zakrywać będą swymi

skrzydłami przebłagalnię, twarze zaś będą miały zwrócone jeden ku drugie

mu. I ku przebłagalni będą zwrócone twarze cherubów.

Wj 25,21 Umieścisz przebłagalnię na wierzchu arki, w arce zaś złożysz Świadectwo,

które dam tobie.

Wj 25,22 Tam będę się spotykał z tobą i sponad przebłagalni i spośród cherubów, które

są ponad Arką Świadectwa, będę z tobą rozmawiał o wszystkich nakazach,

które dam za twoim pośrednictwem Izraelitom.

Wj 25,23 Uczynisz też stół z drzewa akacjowego; jego długość będzie wynosić dwa łok

cie, jego szerokość jeden łokieć, a jego wysokość półtora łokcia.

Wj 25,24 Pokryjesz go szczerym złotem i uczynisz dokoła wieniec złoty. Wj 25,25 I uczynisz wokoło listwę na cztery palce szeroką i zrobisz wieniec złoty dokoła

dla tej listwy.

Wj 25,26 Uczynisz następnie cztery pierścienie złote i przyprawisz je do czterech koń

ców, gdzie się znajdują jego nogi.

Wj 25,27 Blisko listwy będą się znajdować cztery pierścienie do włożenia w nie drążków

do przenoszenia stołu.

Wj 25,28 A zrobisz te drążki z drzewa akacjowego i pokryjesz je złotem. I będzie się

126 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 26

przenosiło stół za ich pomocą.

Wj 25,29 Uczynisz także misy i czasze, dzbanki i patery do składania ofiar płynnych.

Uczynisz je ze szczerego złota.

Wj 25,30 Będziesz zawsze kładł na stole przede Mną chleby pokładne. Wj 25,31 Zrobisz też świecznik ze szczerego złota. Z tej samej bryły wykujesz świecz

nik wraz z jego podstawą i jego trzonem; jego kielichy, pąki i kwiaty będą z

jednej bryły.

Wj 25,32 Sześć ramion będzie wychodzić z jego boków; trzy ramiona świecznika z jed

nego jego boku i trzy ramiona świecznika z drugiego jego boku. Wj 25,33 Trzy kielichy kształtu kwiatów migdałowych z pąkami i kwiatami będą na

jednym ramieniu, i trzy kielichy z pąkami i kwiatami kształtu kwiatów migda

łowych - na drugim ramieniu. Tak będzie na sześciu ramionach wychodzących

ze świecznika.

Wj 25,34 Na świeczniku zaś będą cztery kielichy kształtu kwiatów migdałowych z pą

kami i kwiatami.

Wj 25,35 A pąk jeden będzie pod dwoma wychodzącymi z niego ramionami z jednej

bryły i pąk jeden pod dwoma [następnymi] ramionami świecznika z jednej

bryły. Tak [niech będzie] pod sześcioma ramionami wychodzącymi ze świecz

nika.

Wj 25,36 Pąki te i ramiona będą wychodzić z samego świecznika i będą [wykonane] z

jednej bryły szczerego złota.

Wj 25,37 I uczynisz siedem lamp, i ustawisz te lampy w ten sposób, ażeby oświecały

tę stronę, która jest przed nimi.

Wj 25,38 Szczypce też i naczynia do knotów uczynisz ze szczerego złota. Wj 25,39 Z talentu szczerego złota należy wykonać świecznik i wszystkie przybory na

leżące do niego.

Wj 25,40 Uważaj zaś pilnie, aby go wykonać według wzoru, jaki zobaczyłeś na górze.

Rozdział 26

Wj 26,01 Uczynisz przybytek z dziesięciu tkanin: uczynisz go z kręconego bisioru, z fio

letowej i czerwonej purpury, z karmazynu - z cherubami wykonanymi przez

biegłego tkacza.

Wj 26,02 Długość poszczególnej tkaniny winna wynosić dwadzieścia osiem łokci, a sze

rokość poszczególnej tkaniny cztery łokcie; wszystkie zaś tkaniny winny mieć

jednakowe wymiary.

Wj 26,03 Pięć tkanin będzie powiązanych ze sobą - jedna z drugą, podobnie drugie pięć

tkanin będzie powiązanych ze sobą jedna z drugą.

Wj 26,04 I przyszyjesz wstążki z fioletowej purpury na brzegach jednej tkaniny, gdzie

127 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 26

winna być spięta, i tak też uczynisz na brzegach ostatniej tkaniny, gdzie win

na być spięta.

Wj 26,05 Pięćdziesiąt zaś wstążek przyszyjesz do jednej tkaniny i pięćdziesiąt wstążek

przyszyjesz do drugiej tkaniny w miejscu, w którym mają być spięte, tak

żeby wstążki były przyszyte naprzeciw siebie.

Wj 26,06 Ponadto przyszyjesz pięćdziesiąt złotych kółek i zwiążesz tkaniny przy po

mocy tych kółek, i przybytek będzie stanowił jedną całość.

Wj 26,07 Następnie uczynisz nakrycie przybytku z koziej sierści, a uczynisz je z jede

nastu [mniejszych] nakryć.

Wj 26,08 Długość jednego nakrycia będzie wynosiła trzydzieści łokci, a szerokość jedne

go nakrycia cztery łokcie, i wszystkie jedenaście nakryć będą miały jednakowe

wymiary.

Wj 26,09 Powiążesz ze sobą pięć nakryć osobno, a [pozostałe] sześć osobno. Jednakże

szóste nakrycie, które ma wisieć u wejścia do przybytku, złożysz we dwoje. Wj 26,10 I przyszyjesz pięćdziesiąt wstążek na brzegach jednego nakrycia w miejscu, w

którym mają być spięte, i pięćdziesiąt wstążek na brzegach drugiego nakrycia

w miejscu, w którym mają być spięte.

Wj 26,11 Ponadto przyszyjesz pięćdziesiąt kółek z brązu i nałożysz kółka na wstążki, i

w ten sposób zwiążesz nakrycia przybytku ze sobą, że utworzą jedną całość. Wj 26,12 To zaś, co zbywa z przykryć namiotu, mianowicie połowa przykrycia zbywa

jąca, będzie zwisać na tylnej stronie przybytku.

Wj 26,13 Z tego zaś, co zbywa z długości przykryć, będzie zwisać jeden łokieć po obu

stronach przybytku i tak będzie mu służyło za przykrycie.

Wj 26,14 Oprócz tego uczynisz nakrycie na namiot ze skór baranich, barwionych na

czerwono, i w końcu nakrycie na wierzch ze skór delfinów.

Wj 26,15 Przygotujesz też deski na przybytek z drzewa akacjowego i ustawisz je pio

nowo.

Wj 26,16 Wysokość desek wynosić będzie dziesięć łokci, a szerokość jednej deski pół

tora łokcia.

Wj 26,17 Każda deska będzie miała dwa czopy osadzone jeden naprzeciw drugiego: tak

zrobisz przy wszystkich deskach przybytku.

Wj 26,18 I przygotujesz deski na przybytek: dwadzieścia desek na ścianę południową

po stronie prawej.

Wj 26,19 I czterdzieści podstaw srebrnych sporządzisz, pod każdą deskę dwie podstawy

na oba jej czopy.

Wj 26,20 I po drugiej stronie przybytku, na ścianę północną, [uczynisz] dwadzieścia

desek.

Wj 26,21 A do nich czterdzieści podstaw srebrnych; po dwie podstawy na każdą deskę. Wj 26,22 A dla tylnej części przybytku sporządzisz sześć desek. Wj 26,23 Przy narożnikach tylnej ściany przybytku postawisz dwie deski. Wj 26,24 Deski będą przystawały szczelnie do siebie u dołu, a u góry równie szczelnie

128 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 27

będą połączone za pomocą jednego pierścienia, i tak będzie także z deskami

przy obu innych narożnikach.

Wj 26,25 I tak będzie osiem desek, a podstaw srebrnych szesnaście, dwie podstawy pod

każdą deskę.

Wj 26,26 I zrobisz poprzeczki do powiązania desek z drzewa akacjowego, pięć dla desek

jednej strony przybytku

Wj 26,27 i pięć poprzeczek dla desek drugiej strony przybytku, pięć też poprzeczek na

tylną, zachodnią ścianę przybytku.

Wj 26,28 Poprzeczka umieszczona pośrodku desek przechodzić będzie od końca do koń

ca.

Wj 26,29 Deski pokryjesz złotem, a pierścienie dla osadzania drewnianych wiązań zro

bisz ze złota i pokryjesz poprzeczki złotem.

Wj 26,30 Postawisz przybytek według wzoru, który ci ukazałem na górze. Wj 26,31 Zrobisz też zasłonę z fioletowej i czerwonej purpury, z karmazynu i z kręco

nego bisioru, z cherubami wyhaftowanymi przez biegłego tkacza. Wj 26,32 I zawiesisz ją na czterech słupach z drzewa akacjowego, pokrytych złotem.

Haczyki do zasłony będą ze złota, a cztery podstawy ze srebra. Wj 26,33 Powiesisz zaś zasłonę na kółkach i umieścisz wewnątrz poza zasłoną Arkę

Świadectwa, i będzie oddzielała zasłona [Miejsce] Święte od Najświętszego. Wj 26,34 I położysz przebłagalnię na Arce Świadectwa w Miejscu Najświętszym. Wj 26,35 Umieścisz przed zasłoną stół i naprzeciw stołu po południowej stronie przy

bytku świecznik, stół zaś umieścisz po stronie północnej.

Wj 26,36 Każesz też sporządzić zasłonę przy wejściu do przybytku z fioletowej i czer

wonej purpury, z karmazynu i kręconego bisioru, wielobarwnie wyszywaną. Wj 26,37 I zawiesisz też przy wejściu do przybytku zasłonę na pięciu słupach z drzewa

akacjowego i pokryjesz je złotem, i będą haczyki do niej ze złota. I odlejesz

do nich pięć podstaw z brązu.

Rozdział 27

Wj 27,01 I zbudujesz ołtarz z drzewa akacjowego, mający pięć łokci długości i pięć

łokci szerokości. Ołtarz będzie więc kwadratowy, a wysoki na trzy łokcie. Wj 27,02 I uczynisz rogi w czterech narożnikach ołtarza, a będą wystawały z niego

wzwyż, i pokryjesz go brązem.

Wj 27,03 I zrobisz popielnice do zsypywania zatłuszczonego popiołu oraz łopatki, kro

pielnice, widełki i kadzielnice. Wszystkie te przybory wykonasz z brązu. Wj 27,04 Z brązu też wykonasz kratę do ołtarza w formie siatki, a nad tą siatką na

czterech rogach zrobisz cztery pierścienie.

Wj 27,05 Umocujesz je u dołu pod obramowaniem, tak żeby siatka sięgała do połowy

129 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 28

ołtarza.

Wj 27,06 I zrobisz drążki do ołtarza z drzewa akacjowego i pokryjesz je brązem. Wj 27,07 A będzie się wkładało drążki te do pierścieni i będą one po obu bokach ołtarza

w czasie przenoszenia go.

Wj 27,08 Uczynisz go z desek tak, aby był wydrążony wewnątrz, według wzoru, jaki

ci ukazałem na górze.

Wj 27,09 Następnie zbudujesz dziedziniec przybytku. Zasłony dziedzińca z kręconego

bisioru po stronie południowej będą sto łokci długie,

Wj 27,10 a do tego dwadzieścia słupów i dwadzieścia podstaw z brązu oraz haczyki i

klamry ze srebra.

Wj 27,11 Tak samo po stronie północnej zasłony będą sto łokci długie, a ponadto

dwadzieścia słupów, dwadzieścia podstaw z brązu oraz haczyki i klamry ze

srebra.

Wj 27,12 Na szerokości dziedzińca po stronie zachodniej zasłona będzie miała pięćdzie

siąt łokci, a do tego dziesięć słupów i dziesięć podstaw.

Wj 27,13 Na szerokości dziedzińca po stronie wschodniej będzie miała również pięć

dziesiąt łokci.

Wj 27,14 Zasłony jednej bocznej ściany będą miały piętnaście łokci oraz trzy słupy i

trzy podstawy.

Wj 27,15 Zasłony zaś drugiej ściany bocznej będą miały piętnaście łokci oraz trzy słupy

i trzy podstawy.

Wj 27,16 Przy wejściu na dziedziniec dasz zasłonę na dwadzieścia łokci z fioletowej i

czerwonej purpury, karmazynu, z bisioru wielobarwnie wyszywaną, a do tego

cztery słupy i cztery podstawy.

Wj 27,17 Wszystkie słupy dokoła dziedzińca winny być zaopatrzone w srebrne klamry;

haczyki zaś będą ze srebra, a podstawy z brązu.

Wj 27,18 Długość dziedzińca będzie wynosiła sto łokci, szerokość pięćdziesiąt łokci, a

wysokość pięć łokci [z zasłonami] z kręconego bisioru i z podstawami z brązu. Wj 27,19 Wszystkie naczynia przybytku do jakiegokolwiek użytku, wszystkie jego pa

liki i wszystkie paliki dziedzińca będą z brązu.

Wj 27,20 Ty rozkażesz Izraelitom, aby przynieśli do świecznika oliwę czystą, wyciśniętą

z oliwek, dla ciągłego podtrzymywania światła w lampie

Wj 27,21 w Namiocie Spotkania na zewnątrz zasłony, która jest przed Świadectwem.

Aaron zaś wraz z synami swymi będzie ją przygotowywać, aby płonęła przed

Panem od wieczora do rana. Takie jest prawo wieczne przez wszystkie poko

lenia dla Izraelitów.

130 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 28

Rozdział 28

Wj 28,01 Ty zaś rozkaż bratu twemu Aaronowi i jego synom, wybranym spośród Izra

elitów, zbliżyć się do ciebie, aby Mi służyli jako kapłani: Aaron i Nadab,

Abihu, Elezar i Itamar, synowie Aarona.

Wj 28,02 I sprawisz szaty święte Aaronowi, bratu twemu, na cześć i ku ozdobie. Wj 28,03 Porozmawiaj ze wszystkimi wybitnymi rękodzielnikami, których wyposaży

łem w zmysł piękna, aby sporządzili szaty dla Aarona, by poświęcony służył

Mi w nich jako kapłan.

Wj 28,04 Oto szaty, jakie winni sporządzić: pektorał, efod, suknia wierzchnia, tunika

wyszywana, tiara i pas. Te szaty sporządzisz dla twego brata, Aarona, i dla

jego synów, aby Mi służyli jako kapłani.

Wj 28,05 A użyją na to złotych nici, fioletowej i czerwonej purpury i karmazynu oraz

kręconego bisioru.

Wj 28,06 Efod wykonają ze złotych nici i fioletowej i czerwonej purpury, karmazynu

oraz kręconego bisioru, jako dzieło biegłych tkaczy.

Wj 28,07 Będzie miał dwa naramienniki spięte ze sobą, a będą połączone na obu gór

nych końcach.

Wj 28,08 A przepaska efodu, która się na nim winna znajdować, ma być wykonana tak

samo ze złotych nici, z fioletowej i czerwonej purpury, z karmazynu i kręco

nego bisioru.

Wj 28,09 Weźmiesz dwa kamienie onyksowe i wyryjesz na nich imiona synów Izraela. Wj 28,10 Sześć imion na jednym kamieniu, a sześć imion pozostałych na kamieniu dru

gim, według porządku ich urodzenia.

Wj 28,11 Jak rytownik wykuwa pieczęcie, tak wykuj i ty na obu kamieniach imiona

synów Izraela i osadź je w złote oprawy.

Wj 28,12 Dwa te kamienie umieścisz na obu naramiennikach efodu jako kamienie pa

mięci o synach Izraela. I będzie nosił Aaron ich imiona przed Panem na obu

ramionach - dla pamięci.

Wj 28,13 Umieścisz je w złotych obszyciach.

Wj 28,14 Dwa też łańcuszki z czystego złota przygotujesz jako kręcone sznurki, a wy

konane sznurki osadzisz w obszyciach.

Wj 28,15 Uczynisz też pektorał do zasięgania wyroczni; a wykonają go biegli tkacze w

ten sam sposób jak efod: ze złotych nici, z fioletowej i czerwonej purpury, z

karmazynu i z kręconego bisioru.

Wj 28,16 Będzie kwadratowy i we dwoje złożony, a długość jego i szerokość będzie

wynosiła jedną piędź.

Wj 28,17 Umieścisz na nim cztery rzędy drogich kamieni; w pierwszym rzędzie rubin,

topaz i szmaragd,

Wj 28,18 w drugim rzędzie granat, szafir i beryl,

131 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 28

Wj 28,19 w trzecim rzędzie opal, agat i ametyst,

Wj 28,20 a wreszcie w czwartym rzędzie chryzolit, onyks i jaspis. Będą osadzone w

oprawie ze złota w odpowiednich rzędach.

Wj 28,21 Kamienie te otrzymają imiona synów Izraela: będzie ich dwanaście według

ich imion; będą ryte na wzór pieczęci, każdy z własnym imieniem, według

dwunastu pokoleń.

Wj 28,22 Uczynisz do pektorału łańcuszki skręcone na kształt sznurka ze szczerego

złota.

Wj 28,23 Uczynisz też do pektorału dwa złote pierścienie i przyprawisz oba te pierście

nie na obu [górnych] końcach pektorału.

Wj 28,24 Dwa złote sznury przewleczesz przez oba pierścienie na obu [górnych] końcach

pektorału.

Wj 28,25 Oba zaś drugie końce obydwu sznurów przyszyjesz do obu opraw i przywią

żesz do przedniego naramiennika efodu.

Wj 28,26 Potem wykonasz jeszcze dwa inne pierścienie - i przyszyjesz je na dwóch [dol

nych] końcach pektorału u jego brzegu po stronie wewnętrznej, zwróconej do

efodu.

Wj 28,27 W końcu wykonasz jeszcze dwa inne złote pierścienie i przyszyjesz je do obu

naramienników efodu po zewnętrznej stronie u dołu, w miejscu spięcia efodu

z przepaską.

Wj 28,28 Potem zwiąże się pierścienie pektorału z pierścieniami efodu sznurem z fio

letowej purpury, tak żeby pektorał leżał na przepasce efodu i nie mógł się

przesunąć ze swego miejsca na efodzie.

Wj 28,29 W ten sposób Aaron będzie nosił imiona synów Izraela, wypisane na pekto

rale dla zasięgania wyroczni, na swym sercu, gdy będzie wchodził do Miejsca

Świętego, aby pamiętał przed Panem ustawicznie.

Wj 28,30 Do pektorału dla zasięgania wyroczni włożysz urim i tummim, aby były na

sercu Aarona, gdy będzie wchodził przed oblicze Pana. I tak będzie nosił

Aaron zawsze na sercu swoim [pektorał] do zasięgania wyroczni dla Izraeli

tów przed obliczem Pana.

Wj 28,31 Pod efod zrobisz suknię, całą z fioletowej purpury.

Wj 28,32 I będzie miała w środku otwór na głowę i obszywkę dokoła otworu, wykonaną

przez tkacza, jak przy otworze pancerza, aby się nie rozdarła.

Wj 28,33 Na dolnych jej brzegach dokoła przyszyjesz jabłka granatu z fioletowej i czer

wonej purpury oraz z karmazynu, i dzwonki złote pomiędzy nimi dokoła. Wj 28,34 Dzwonek złoty i jabłko granatu będą następowały na przemian dokoła na

dolnych krajach sukni.

Wj 28,35 I będzie miał ją na sobie Aaron podczas pełnienia służby, aby słyszano dźwięk,

gdy będzie wchodził do Miejsca Świętego przed oblicze Pana i gdy będzie wy

chodził - aby nie umarł.

Wj 28,36 I zrobisz też diadem ze szczerego złota i wyryjesz na nim, jak się ryje na

132 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 29

pieczęci: "Poświęcony dla Pana".

Wj 28,37 I zwiążesz go sznurem z fioletowej purpury, tak żeby był na tiarze i żeby na

przedniej stronie tiary był umieszczony.

Wj 28,38 I będzie on na czole Aarona, ponieważ Aaron poniesie uchybienia popełnione

przy ofiarach, które będą składać Izraelici, i przy wszystkich świętych darach.

A będzie na jego czole ciągle dla zjednania mu łaski w oczach Pana. Wj 28,39 I utkasz suknię z bisioru, i zrobisz tiarę z bisioru i pas, który będzie tkaniną

wielobarwnie wyszywaną.

Wj 28,40 Także dla synów Aarona zrobisz tunikę i uczynisz im pasy oraz mitry na

cześć i ku ozdobie.

Wj 28,41 I ubierzesz w nie twego brata Aarona i synów jego razem z nim, namaścisz

ich, wprowadzisz ich w czynności kapłańskie i poświęcisz ich, aby mi służyli

jako kapłani.

Wj 28,42 I uczynisz im spodnie lniane, aby od bioder aż do goleni okryli nimi nagość

ciała.

Wj 28,43 I będą je nosić Aaron i jego synowie, ile razy będą wchodzić do Namiotu

Spotkania lub będą zbliżać się do ołtarza dla spełnienia służby w Miejscu

Świętym, aby nie ściągnęli na siebie grzechu i nie pomarli. To jest rozporzą

dzenie na wieki dla niego i dla potomków jego po nim.

Rozdział 29

Wj 29,01 W ten zaś sposób postąpisz, gdy będziesz wyświęcał ich na kapłanów: weź

miesz młodego cielca i dwa barany bez skazy,

Wj 29,02 i chleby niekwaszone i placki niekwaszone, zaprawione oliwą przaśne chleby

i przaśne placki i przaśne podpłomyki pomazane oliwą. Upieczesz je z naj

czystszej mąki pszennej

Wj 29,03 i włożywszy je w ten sam kosz, w koszu złożysz je na ofiarę jednocześnie z

młodym cielcem i dwoma baranami.

Wj 29,04 Aaronowi zaś i synom jego rozkażesz zbliżyć się do wejścia do Namiotu Spo

tkania i obmyjesz ich wodą.

Wj 29,05 Potem weźmiesz szaty i ubierzesz Aarona w tunikę, w suknię, w efod, w pek

torał, i przymocujesz go przepaską efodu.

Wj 29,06 A włożywszy mu tiarę na głowę, umieścisz święty diadem na tiarze. Wj 29,07 Następnie weźmiesz olej do namaszczenia i wylejesz go na jego głowę, i na

maścisz go.

Wj 29,08 Synom też jego każesz się przybliżyć i ubierzesz ich w tuniki Wj 29,09 oraz przepaszesz ich pasem, i okryjesz głowy ich mitrami, i będzie należało

do nich kapłaństwo na mocy nieodwołalnego prawa. I wprowadzisz Aarona i

133 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 29

jego synów w czynności kapłańskie.

Wj 29,10 Potem przyprowadzisz młodego cielca przed Namiot Spotkania, i położą

Aaron i jego synowie ręce na głowie cielca.

Wj 29,11 I zabijesz go przed Panem przy wejściu do Namiotu Spotkania. Wj 29,12 Wziąwszy zaś nieco krwi tego cielca, namaścisz palcem wskazującym rogi

ołtarza, a resztę krwi wylejesz u podstawy ołtarza.

Wj 29,13 A pozbierawszy tłuszcz, który pokrywa wnętrzności, i płat tłuszczu, który

jest na wątrobie, i obie nerki, i tłuszcz, który jest na nich, spalisz to na ołta

rzu.

Wj 29,14 Lecz mięso cielca i jego skórę, i mierzwę spalisz w ogniu poza obozem. Jest

to ofiara za grzech.

Wj 29,15 Weźmiesz następnie pierwszego barana, i położą Aaron i synowie jego ręce

na głowie tego barana.

Wj 29,16 I zabijesz potem tego barana, a wziąwszy nieco jego krwi pokropisz ołtarz

dokoła.

Wj 29,17 I podzielisz barana na części, i obmywszy wnętrzności jego i nogi położysz je

na innych jego częściach i na głowie.

Wj 29,18 I spalisz całego tego barana na ołtarzu. Jest to ofiara całopalenia dla Pana,

miła woń, ofiara spalana dla Pana.

Wj 29,19 A potem weźmiesz drugiego barana, Aaron zaś i jego synowie włożą ręce na

jego głowę.

Wj 29,20 I zabijesz barana, a wziąwszy nieco jego krwi namaścisz nią wierzch prawego

ucha Aarona i wierzch prawego ucha jego synów i duże palce ich prawej ręki

i nogi, i pokropisz krwią ołtarz dokoła.

Wj 29,21 I weźmiesz nieco krwi, która jest na ołtarzu, i oleju do namaszczania, i pokro

pisz Aarona i jego szaty, i jego synów i ich szaty, aby był poświęcony razem

ze swymi szatami, a z nim także jego synowie i szaty jego synów. Wj 29,22 I weźmiesz z barana tłuszcz i ogon, i tłuszcz pokrywający wnętrzności, i płat

tłuszczu, który jest na wątrobie, i obie nerki i tłuszcz, który jest na nich, i

prawe udo, bo to jest baran [ofiary] wyświęcenia.

Wj 29,23 [Weźmiesz] też bochen chleba i placek przyrządzony na oliwie i podpłomyk z

kosza przaśników, które są przed Panem.

Wj 29,24 Wszystko to położysz na dłonie Aarona i na dłonie jego synów, i wykonasz

gest kołysania przed Panem.

Wj 29,25 Weźmiesz to potem z ich rąk i spalisz na ołtarzu nad całopaleniem jako miłą

woń przed Panem. Jest to ofiara spalana dla Pana.

Wj 29,26 I weźmiesz mostek z piersi barana ofiarowanego na wyświęcenie Aarona, i

wykonasz nim gest kołysania, i przypadnie on tobie w udziale.

Wj 29,27 I jako rzecz świętą oddzielisz mostek kołysany i łopatkę podnoszoną, i to, co

było kołysane, i co było podnoszone z barana jako ofiary wyświęcenia oraz

co się należy Aaronowi i co się należy jego synom.

134 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 29

Wj 29,28 Ma to przypaść w udziale Aaronowi i jego synom po wieczne czasy jako

należność od Izraelitów. Jest to bowiem ofiara podniesienia, a ofiara podnie

sienia należy się im od Izraelitów z ofiar biesiadnych, jako unoszona z nich

dla Pana.

Wj 29,29 A szaty święte Aarona będą oddane po nim jego synom, i będą w nie ubrani,

gdy będą namaszczeni i wprowadzani w czynności kapłańskie.

Wj 29,30 Przez siedem dni będzie je wdziewał ten z jego synów, który zostanie po

nim kapłanem i będzie wchodził do Namiotu Spotkania, aby pełnić służbę w

świętym przybytku.

Wj 29,31 Weźmiesz też barana [z ofiary] wyświęcenia i ugotujesz jego mięso w miejscu

poświęconym.

Wj 29,32 I będzie spożywał Aaron i jego synowie mięso barana i chleb, który jest w

koszu przy wejściu do Namiotu Spotkania.

Wj 29,33 I będą jeść to, co było przebłaganiem za nich, aby ich wprowadzić w czynno

ści kapłańskie i oddzielić jako świętych. Nikt zaś z niepowołanych nie będzie

tego jadł, gdyż jest to rzecz święta.

Wj 29,34 A jeśli pozostało do rana coś z mięsa [ofiary] wyświęcenia lub z chleba, wów

czas należy to spalić w ogniu i nie można tego jeść, bo jest to rzecz święta. Wj 29,35 I postąpisz z Aaronem i z synami jego zupełnie tak, jak ci poleciłem: przez

siedem dni będzie trwało wprowadzanie w czynności kapłańskie. Wj 29,36 I cielca na ofiarę za grzech złożysz każdego dnia na przebłaganie i przez tę

ofiarę za grzech oczyścisz ołtarz i namaścisz go, aby go uświęcić. Wj 29,37 Przez siedem dni będziesz czynił przebłaganie nad ołtarzem i będziesz go

poświęcał, a stanie się bardzo święty, i cokolwiek dotknie się ołtarza, będzie

również święte.

Wj 29,38 A oto z czego będziesz składał ofiarę, dwa roczne baranki codziennie i usta

wicznie.

Wj 29,39 Jednego baranka ofiarujesz rano, a drugiego baranka ofiarujesz o zmierzchu. Wj 29,40 Do pierwszego baranka dodasz dziesiątą część efy najczystszej mąki, zapra

wionej czwartą częścią hinu wyciśniętej oliwy, a jako ofiarę płynną złożysz

wino w ilości czwartej części hinu.

Wj 29,41 A drugiego baranka ofiarujesz o zmierzchu z taką samą ofiarą z pokarmów

i taką samą ofiarą z płynów jak rano, jako miłą woń na ofiarę spalaną dla

Pana.

Wj 29,42 To będzie ustawiczna ofiara całopalenia składana z pokolenia w pokolenie u

wejścia do Namiotu Spotkania przed Panem, gdzie będę się spotykał z tobą,

aby rozmawiać.

Wj 29,43 Tam będę się spotykał z Izraelitami, i to miejsce będzie uświęcone przez moją

chwałę.

Wj 29,44 I poświęcę Namiot Spotkania i ołtarz; Aarona i jego synów poświęcę, aby mi

służyli jako kapłani.

135 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 30

Wj 29,45 I będę mieszkał pośród Izraelitów i będę im Bogiem.

Wj 29,46 I poznają, że Ja, Pan, jestem Bogiem, który wyprowadził was z ziemi egipskiej

i mieszkał pośród was, Ja, Pan, wasz Bóg.

Rozdział 30

Wj 30,01 Potem wystawisz ołtarz z drzewa akacjowego dla spalania kadzidła. Wj 30,02 Jego długość będzie wynosiła jeden łokieć i jeden łokieć jego szerokość. Bę

dzie kwadratowy, a wysokości będzie miał dwa łokcie, i będą wychodziły z

niego rogi.

Wj 30,03 I przykryjesz go szczerym złotem, jego wierzch i jego boki dokoła, i jego rogi;

uczynisz na nim złoty wieniec dokoła.

Wj 30,04 Poniżej zaś wieńca na dwóch bokach uczynisz dwa pierścienie na drążki, ce

lem przenoszenia go na nich.

Wj 30,05 A drążki te zrobisz z drzewa akacjowego i pokryjesz je złotem. Wj 30,06 Postawisz go zaś przed zasłoną, która wisi przed Arką Świadectwa, przed

przebłagalnią, która jest nad Świadectwem, gdzie będę spotykał się z tobą. Wj 30,07 Każdego zaś ranka będzie spalał Aaron na nim wonne kadzidło, gdy będzie

przysposabiał lampy do świecenia.

Wj 30,08 A gdy Aaron zapali o zmierzchu lampy, zapali również kadzidło, które będzie

spalane ustawicznie przed Panem poprzez wszystkie wasze pokolenia. Wj 30,09 Nie możecie na nim ofiarować kadzidła świeckiego ani też składać całopale

nia, ani ofiary pokarmowej. Nie możecie też na niego wylewać żadnej ofiary

z płynów.

Wj 30,10 Na jego rogach winien Aaron raz w roku dokonać obrzędu przebłagalnego

krwią ofiary, która za grzech będzie złożona. Winien on też raz w roku do

konać na nim obrzędu przebłagalnego za wasze pokolenia. Będzie on bardzo

święty dla Pana".

Wj 30,11 I tak powiedział Pan do Mojżesza:

Wj 30,12 "Gdy będziesz liczyć Izraelitów, by dokonać spisu, każdy przy spisie złoży za

swe życie okup Panu, aby nie spadło na nich nieszczęście.

Wj 30,13 To zaś winni dać podlegli spisowi: pół sykla, według wagi przybytku, czyli

dwadzieścia ger za jeden sykl; pół sykla na ofiarę Panu.

Wj 30,14 Każdy podległy spisowi z synów Izraela, mający dwadzieścia i więcej lat,

złoży tę ofiarę Panu.

Wj 30,15 Bogaty nie będzie zwiększał, a ubogi nie będzie zmniejszał wagi pół sykla,

aby złożyć ofiarę Panu na przebłaganie za swe życie.

Wj 30,16 A wziąwszy te pieniądze jako przebłaganie od Izraelitów, obrócisz je na służ

bę w Namiocie Spotkania, i będą one na pamiątkę Izraelitom przed Panem

136 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 30

jako ofiara zadośćuczynienia za ich życie".

Wj 30,17 Tak też powiedział Pan do Mojżesza:

Wj 30,18 "Uczynisz kadź z brązu, z podstawą również z brązu, do obmyć, i umieścisz

ją między przybytkiem a ołtarzem, i nalejesz do niej wody.

Wj 30,19 Aaron i jego synowie będą w niej obmywać ręce i nogi. Wj 30,20 Zanim wejdą do Namiotu Spotkania, muszą się obmyć w wodzie, aby nie

pomarli. Tak samo, gdy się będą zbliżać do ołtarza, aby pełnić służbę i aby

składać ofiarę spalaną dla Pana,

Wj 30,21 muszą obmyć ręce i nogi, aby nie pomarli. I będzie to prawo zawsze obowią

zywać Aarona i jego potomstwo po wszystkie czasy".

Wj 30,22 I tak powiedział Pan do Mojżesza:

Wj 30,23 "Weź sobie najlepsze wonności: pięćset syklów obficie płynącej mirry, połowę

tego, to jest dwieście pięćdziesiąt syklów wonnego cynamonu i tyleż, to jest

dwieście pięćdziesiąt syklów wonnej trzciny,

Wj 30,24 wreszcie pięćset syklów kasji, według wagi przybytku, oraz jeden hin oliwy z

oliwek.

Wj 30,25 I uczynisz z tego święty olej do namaszczania. Będzie to wonna maść, zrobiona

tak, jak to robi sporządzający wonności. Będzie to święty olej do namaszcza

nia.

Wj 30,26 I namaścisz nim Namiot Spotkania i Arkę Świadectwa, Wj 30,27 i stół oraz wszystkie jego naczynia, a także świecznik z wszystkimi przyrzą

dami należącymi do niego, ołtarz kadzenia

Wj 30,28 i ołtarz całopalenia z tym wszystkim, co do niego należy, kadź i jej podstawę, Wj 30,29 aby się stały bardzo święte; i stanie się święty każdy, ktokolwiek się ich do

tknie.

Wj 30,30 Namaścisz też Aarona i jego synów i poświęcisz ich, aby Mi służyli jako ka

płani.

Wj 30,31 Do Izraelitów powiesz tak: "To jest święty olej namaszczenia dla was i dla

waszych pokoleń.

Wj 30,32 Nie wolno go wylewać na ciało żadnego człowieka i nie wolno go sporządzać

w takim połączeniu, gdyż jest święty i święty będzie dla was".

Wj 30,33 Ktokolwiek zaś sporządziłby go w takim połączeniu i wylewałby go na nie

powołanego, winien być wykluczony ze swego ludu".

Wj 30,34 I znów powiedział Pan do Mojżesza: "Weź sobie wonności: żywicę pachnącą,

muszelki i galbanum pachnące, i czyste kadzidło, niech będą w równej ilości. Wj 30,35 Mieszając je uczynisz z tego kadzidło wonne - zrobione tak, jak się robi won

ności - posolone, czyste, święte.

Wj 30,36 Zetrzesz na proszek jego części i położysz przed Świadectwem w Namiocie

Spotkania, gdzie Ja będę spotykał się z tobą, i będzie to dla was rzecz bardzo

święta.

Wj 30,37 Kadzidła w ten sposób przygotowanego nie będziecie robić dla siebie, gdyż

137 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 31

poświęcone jest ono dla Pana.

Wj 30,38 Ktokolwiek by zrobił podobne, aby się rozkoszować jego wonią, będzie wy

kluczony ze swego ludu".

Rozdział 31

Wj 31,01 I rzekł Pan do Mojżesza:

Wj 31,02 "Oto wybrałem Besaleela, syna Uriego, syna Chura z pokolenia Judy. Wj 31,03 I napełniłem go duchem Bożym, mądrością i rozumem, i umiejętnością wy

konywania wszelkiego rodzaju prac,

Wj 31,04 pomysłowością w pracach w złocie, w srebrze, w brązie Wj 31,05 i w rzeźbieniu kamieni do oprawy, i w rzeźbieniu drzewa oraz wykonaniu

różnych dzieł.

Wj 31,06 A dodam mu Oholiaba, syna Achisamaka z pokolenia Dana. Napełniłem

umysł wszystkich rękodzielników mądrością, aby mogli wykonać to, co ci

rozkazałem:

Wj 31,07 Namiot Spotkania, Arkę Świadectwa, przebłagalnię, która jest na niej, i

wszystkie sprzęty przybytku,

Wj 31,08 i stół oraz wszystkie jego naczynia, świecznik z najczystszego złota i wszyst

kie przyrządy należące do niego, ołtarz kadzenia,

Wj 31,09 ołtarz całopalenia i wszystkie przyrządy należące do niego, kadź i jego pod

stawę,

Wj 31,10 święte szaty z drogocennej tkaniny dla Aarona kapłana i szaty dla jego synów,

do sprawowania czynności kapłańskich,

Wj 31,11 i olej do namaszczenia, i kadzidło wonne do przybytku. Wszystko to winni

uczynić według rozkazu, jaki otrzymałeś ode Mnie".

Wj 31,12 Potem tak rzekł Pan do Mojżesza:

Wj 31,13 "Powiedz Izraelitom: Przestrzegajcie pilnie moich szabatów, gdyż to jest znak

między Mną a wami dla wszystkich waszych pokoleń, by po tym można było

poznać, że Ja jestem Pan, który was uświęcam.

Wj 31,14 Przeto zachowujcie szabat, który winien być dla was świętością. I ktokolwiek

by go znieważył, będzie ukarany śmiercią, i każdy, kto by wykonywał pracę

w tym dniu, będzie wykluczony ze swojego ludu.

Wj 31,15 Przez sześć dni będzie się wykonywać pracę, ale dzień siódmy będzie sza

batem odpoczynku, poświęconym Panu, i dlatego ktokolwiek by wykonywał

pracę w dniu szabatu, winien być ukarany śmiercią.

Wj 31,16 Izraelici winni pilnie przestrzegać szabatu jako obowiązku i przymierza wiecz

nego poprzez pokolenia.

Wj 31,17 To będzie znak wiekuisty między Mną a Izraelitami, bo w sześciu dniach Pan

138 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 32

stworzył niebo i ziemię, a w siódmym dniu odpoczął i wytchnął". Wj 31,18 Gdy skończył rozmawiać z Mojżeszem na górze Synaj, dał mu dwie tablice

Świadectwa, tablice kamienne, napisane palcem Bożym.

Rozdział 32

Wj 32,01 A gdy lud widział, że Mojżesz opóźniał swój powrót z góry, zebrał się przed

Aaronem i powiedział do niego: "Uczyń nam boga, który by szedł przed nami,

bo nie wiemy, co się stało z Mojżeszem, tym mężem, który nas wyprowadził

z ziemi egipskiej".

Wj 32,02 Aaron powiedział im: "Pozdejmujcie złote kolczyki, które są w uszach wa

szych żon, waszych synów i córek, i przynieście je do mnie".

Wj 32,03 I zdjął cały lud złote kolczyki, które miał w uszach, i zniósł je do Aarona. Wj 32,04 A wziąwszy je z ich rąk nakazał je przetopić i uczynić z tego posąg cielca

ulany z metalu. I powiedzieli: "Izraelu, oto bóg twój, który cię wyprowadził

z ziemi egipskiej".

Wj 32,05 A widząc to Aaron kazał postawić ołtarz przed nim i powiedział: "Jutro bę

dzie uroczystość ku czci Pana".

Wj 32,06 Wstawszy wcześnie rano, dokonali całopalenia i złożyli ofiary biesiadne. I

usiadł lud, aby jeść i pić, i wstali, żeby się bawić.

Wj 32,07 Pan rzekł wówczas do Mojżesza: "Zstąp na dół, bo sprzeniewierzył się lud

twój, który wyprowadziłeś z ziemi egipskiej.

Wj 32,08 Bardzo szybko odwrócili się od drogi, którą im nakazałem, i utworzyli sobie

posąg cielca ulanego z metalu i oddali mu pokłon, i złożyli mu ofiary, mówiąc:

"Izraelu, oto twój bóg, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej"". Wj 32,09 I jeszcze powiedział Pan do Mojżesza: "Widzę, że lud ten jest ludem o twar

dym karku.

Wj 32,10 Zostaw Mnie przeto w spokoju, aby rozpalił się gniew mój na nich. Chcę ich

wyniszczyć, a ciebie uczynić wielkim ludem".

Wj 32,11 Mojżesz jednak zaczął usilnie błagać Pana, Boga swego, i mówić: "Dlacze

go, Panie, płonie gniew Twój przeciw ludowi Twemu, który wyprowadziłeś z

ziemi egipskiej wielką mocą i silną ręką?

Wj 32,12 Czemu to mają mówić Egipcjanie: W złym zamiarze wyprowadził ich, chcąc

ich wygubić w górach i wygładzić z powierzchni ziemi? Odwróć zapalczywość

Twego gniewu i zaniechaj zła, jakie chcesz zesłać na Twój lud.

Wj 32,13 Wspomnij na Abrahama, Izaaka i Izraela, Twoje sługi, którym przysiągłeś

na samego siebie, mówiąc do nich: "Uczynię potomstwo wasze tak liczne jak

gwiazdy niebieskie, i całą ziemię, o której mówiłem, dam waszym potomkom,

i posiądą ją na wieki"".

139 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 32

Wj 32,14 Wówczas to Pan zaniechał zła, jakie zamierzał zesłać na swój lud. Wj 32,15 Mojżesz zaś zszedł z góry z dwiema tablicami Świadectwa w swym ręku, a

tablice były zapisane na obu stronach, zapisane na jednej i na drugiej stro

nie.

Wj 32,16 Tablice te były dziełem Bożym, a pismo na nich było pismem Boga, wyrytym

na tablicach.

Wj 32,17 A Jozue, usłyszawszy odgłos okrzyków ludu, powiedział do Mojżesza: "W

obozie rozlegają się okrzyki wojenne".

Wj 32,18 On zaś odpowiedział: "To nie głos pieśni zwycięstwa ani głos pieśni klęski,

lecz słyszę pieśni dwóch chórów".

Wj 32,19 A Mojżesz zbliżył się do obozu i ujrzał cielca i tańce. Rozpalił się wówczas

gniew Mojżesza i rzucił z rąk swoich tablice i potłukł je u podnóża góry. Wj 32,20 A porwawszy cielca, którego uczynili, spalił go w ogniu, starł na proch, roz

sypał w wodzie i kazał ją pić Izraelitom.

Wj 32,21 I powiedział Mojżesz do Aarona: "Cóż ci uczynił ten lud, że sprowadziłeś na

niego tak wielki grzech?"

Wj 32,22 Aaron odpowiedział: "Niech się mój pan nie unosi na mnie gniewem, bo wiesz

sam, że ten lud jest skłonny do złego.

Wj 32,23 Powiedzieli do mnie: "Uczyń nam boga, który by szedł przed nami, bo nie

wiemy, co się stało z Mojżeszem, z tym mężem, który nas wyprowadził z

ziemi egipskiej".

Wj 32,24 Wtedy rzekłem do nich: "Kto ma złoto, niech je zdejmie z siebie". I złożyli

mi je, i wrzuciłem je w ogień, i tak powstał cielec".

Wj 32,25 I ujrzał Mojżesz, że lud stał się nieokiełznany, gdyż Aaron wodze mu popuścił

na pośmiewisko wobec nieprzyjaciół.

Wj 32,26 Zatrzymał się Mojżesz w bramie obozu i zawołał: "Kto jest za Panem, do

mnie!" A wówczas przyłączyli się do niego wszyscy synowie Lewiego. Wj 32,27 I rzekł do nich: "Tak mówi Pan, Bóg Izraela: "Każdy z was niech przypasze

miecz do boku. Przejdźcie tam i z powrotem od jednej bramy w obozie do

drugiej i zabijajcie: kto swego brata, kto swego przyjaciela, kto swego krew

nego"".

Wj 32,28 Synowie Lewiego uczynili według rozkazu Mojżesza, i zabito w tym dniu

około trzech tysięcy mężów.

Wj 32,29 Mojżesz powiedział wówczas do nich: "Poświęciliście ręce dla Pana, ponieważ

każdy z was był przeciw swojemu synowi, przeciw swemu bratu. Oby Pan

użyczył wam dzisiaj błogosławieństwa!"

Wj 32,30 Nazajutrz zaś tak powiedział Mojżesz do ludu: "Popełniliście ciężki grzech;

ale teraz wstąpię do Pana, może otrzymam przebaczenie waszego grzechu". Wj 32,31 I poszedł Mojżesz do Pana, i powiedział: "Oto niestety lud ten dopuścił się

wielkiego grzechu, gdyż uczynił sobie boga ze złota.

Wj 32,32 Przebacz jednak im ten grzech! A jeśli nie, to wymaż mię natychmiast z Twej

140 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 33

księgi, którą napisałeś".

Wj 32,33 Pan powiedział do Mojżesza: "Tylko tego, który zgrzeszył przeciw Mnie, wy

mażę z mojej księgi.

Wj 32,34 Idź teraz i prowadź ten lud, gdzie ci rozkazałem, a mój anioł pójdzie przed

tobą. A w dniu mojej kary ukarzę ich za ich grzech".

Wj 32,35 I rzeczywiście Pan ukarał lud za to, że uczynił sobie złotego cielca, wykona

nego pod kierunkiem Aarona.

Rozdział 33

Wj 33,01 Potem zaś rzekł Pan do Mojżesza: "Idź i wyrusz stąd ty i lud, który wypro

wadziłeś z ziemi egipskiej, do ziemi, którą obiecałem pod przysięgą Abraha

mowi, Izaakowi i Jakubowi tymi słowami: Dam ją twojemu potomstwu. Wj 33,02 I wyślę przed tobą anioła, i wypędzę Kananejczyka, Amorytę, Chetytę, Pe

ryzzytę, Chiwwitę i Jebusytę.

Wj 33,03 I "zaprowadzę cię" do ziemi opływającej w mleko i miód, ale sam nie pójdę

z tobą, by cię nie wytępić po drodze, ponieważ jesteś ludem o twardym kar

ku".

Wj 33,04 A lud słysząc te twarde słowa, przywdział żałobę i nie włożył ozdób swych

na siebie.

Wj 33,05 Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: "Powiedz Izraelitom: Jesteście ludem o twar

dym karku, i jeślibym przez jedną chwilę szedł pośród ciebie, zgładziłbym

cię. Odrzuć przeto ozdoby twe, a Ja zobaczę, co mam uczynić z tobą". Wj 33,06 Izraelici zdjęli z siebie ozdoby przed odejściem z góry Horeb. Wj 33,07 Mojżesz zaś wziął namiot i rozbił go za obozem, i nazwał go Namiotem Spo

tkania. A ktokolwiek chciał się zwrócić do Pana, szedł do Namiotu Spotkania,

który był poza obozem.

Wj 33,08 Ile zaś razy Mojżesz szedł do namiotu, cały lud stawał przy wejściu do swych

namiotów i patrzał na Mojżesza, aż wszedł do namiotu.

Wj 33,09 Ile zaś razy Mojżesz wszedł do namiotu, zstępował słup obłoku i stawał u

wejścia do namiotu, i wtedy [Pan] rozmawiał z Mojżeszem.

Wj 33,10 Cały lud widział, że słup obłoku stawał u wejścia do namiotu. Cały lud sta

wał i każdy oddawał pokłon u wejścia do swego namiotu.

Wj 33,11 A Pan rozmawiał z Mojżeszem twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyja

cielem. Potem wracał Mojżesz do obozu, sługa zaś jego, Jozue, syn Nuna,

młodzieniec, nie oddalał się z wnętrza namiotu.

Wj 33,12 Mojżesz rzekł znów do Pana: "Oto kazałeś mi wyprowadzić ten lud, a nie

pouczyłeś mię, kogo poślesz ze mną, a jednak powiedziałeś do mnie: "Znam

cię po imieniu i jestem ci łaskawy".

141 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 34

Wj 33,13 Jeśli darzysz mnie życzliwością, daj mi poznać Twoje zamiary, abym poznał

żeś mi łaskawy. Zważ także, że ten naród jest Twoim ludem".

Wj 33,14 [Pan] powiedział: "Jeśli Ja osobiście pójdę, czy to cię zadowoli?" Wj 33,15 Mojżesz rzekł wtedy: "Jeśli nie pójdziesz sam, to raczej zakaż nam wyruszać

stąd.

Wj 33,16 Po czym poznam, ja i lud mój, że darzysz nas łaskawością, jeśli nie po tym, że

pójdziesz z nami, gdyż przez to będziemy wyróżnieni ja i Twój lud spośród

wszystkich narodów, które są na ziemi?"

Wj 33,17 Pan odpowiedział Mojżeszowi: "Uczynię to, o co prosisz, ponieważ jestem ci

łaskawy, a znam cię po imieniu".

Wj 33,18 I rzekł [Mojżesz]: "Spraw, abym ujrzał Twoją chwałę". Wj 33,19 [Pan] odpowiedział: "Ja ukażę ci mój majestat i ogłoszę przed tobą imię

Pana, gdyż Ja wyświadczam łaskę, komu chcę, i miłosierdzie, komu Mi się

podoba".

Wj 33,20 I znowu rzekł: "Nie będziesz mógł oglądać mojego oblicza, gdyż żaden czło

wiek nie może oglądać mojego oblicza i pozostać przy życiu".

Wj 33,21 I rzekł jeszcze Pan: "Oto miejsce obok Mnie, stań przy skale. Wj 33,22 Gdy przechodzić będzie moja chwała, postawię cię w rozpadlinie skały i po

łożę rękę moją na tobie, aż przejdę.

Wj 33,23 A gdy cofnę rękę, ujrzysz Mnie z tyłu, lecz oblicza mojego tobie nie ukażę".

Rozdział 34

Wj 34,01 Pan rzekł do Mojżesza: "Wyciosaj sobie dwie tablice z kamienia podobne do

pierwszych, a na tych tablicach wypisz znów słowa, jakie były na pierwszych

tablicach, które potłukłeś.

Wj 34,02 Bądź gotów jutro rano wstąpić zaraz na górę Synaj. I zaczekasz na Mnie na

wierzchu góry.

Wj 34,03 Nikt nie może wstąpić z tobą i nikt nie może się pokazać na górze. Również

mniejsze i większe bydło nie może wypasać się na zboczach góry". Wj 34,04 Mojżesz wyciosał dwie tablice kamienne jak pierwsze, a wstawszy rano wstą

pił na górę, jak mu nakazał Pan, i wziął do rąk tablice kamienne. Wj 34,05 A Pan zstąpił w obłoku, i [Mojżesz] zatrzymał się koło Niego, i wypowiedział

imię Jahwe.

Wj 34,06 Przeszedł Pan przed jego oczyma i wołał: "Jahwe, Jahwe, Bóg miłosierny i

litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność,

Wj 34,07 zachowujący swą łaskę w tysiączne pokolenia, przebaczający niegodziwość,

niewierność, grzech, lecz nie pozostawiający go bez ukarania, ale zsyłający

kary za niegodziwość ojców na synów i wnuków aż do trzeciego i czwartego

142 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 34

pokolenia".

Wj 34,08 I natychmiast skłonił się Mojżesz aż do ziemi i oddał pokłon, Wj 34,09 mówiąc: "Jeśli darzysz mnie życzliwością, Panie, [to proszę], niech pójdzie

Pan w pośród nas. Jest to wprawdzie lud o twardym karku, ale przebaczysz

winy nasze i grzechy nasze i uczynisz nas swoim dziedzictwem". Wj 34,10 Pan odpowiedział: "Oto Ja zawieram przymierze wobec całego ludu twego

i uczynię cuda, jakich nie było na całej ziemi i u żadnych narodów, i ujrzy

cały lud, wśród którego przebywasz, że dzieła Pana, które Ja uczynię z tobą,

są straszne.

Wj 34,11 Przestrzegaj tego, co Ja dzisiaj tobie rozkazuję, a Ja wypędzę przed tobą

Amorytę, Kananejczyka, Chetytę, Peryzzytę, Chiwwitę i Jebusytę. Wj 34,12 Strzeż się zawierania przymierza z mieszkańcami kraju, do którego idziesz,

aby się nie stali sidłem pośród was.

Wj 34,13 Natomiast zburzcie ich ołtarze, skruszcie czczone przez nich stele i wyrąbcie

aszery.

Wj 34,14 Nie będziesz oddawał pokłonu bogu obcemu, bo Pan ma na imię Zazdrosny:

jest Bogiem zazdrosnym.

Wj 34,15 Nie będziesz zawierał przymierzy z mieszkańcami tego kraju, aby, gdy będą

uprawiać nierząd z bogami obcymi i składać ofiary bogom swoim, nie zapro

sili cię do spożywania z ich ofiary.

Wj 34,16 A także nie możesz brać ich córek za żony dla swych synów, aby one, upra

wiając nierząd z obcymi bogami, nie przywiodły twoich synów do nierządu

z bogami obcymi.

Wj 34,17 Nie uczynisz sobie bogów ulanych z metalu.

Wj 34,18 Zachowaj Święto Przaśników; przez siedem dni będziesz jadł chleby przaśne,

jak to ci poleciłem. A uczynisz to w czasie oznaczonym, czyli w miesiącu

Abib, gdyż wtedy wyszedłeś z Egiptu.

Wj 34,19 Wszystko pierworodne do Mnie należy, a także pierworodny samiec z bydła,

wołów i owiec.

Wj 34,20 Pierworodnego zaś osła wykupisz głową owcy, a jeślibyś nie wykupił, zła

miesz mu kark. Wykupisz też pierworodnego syna swego, i nie wolno się

ukazać przede Mną z pustymi rękami.

Wj 34,21 Sześć dni pracować będziesz, a w dniu siódmym odpoczywaj tak w czasie

orki, jak w czasie żniwa.

Wj 34,22 Będziesz obchodził Święto Tygodni, pierwocin, żniwa pszenicy i Święto Zbio

rów przy końcu roku.

Wj 34,23 Trzy razy w roku ukażą się wszyscy twoi mężczyźni przed obliczem Pana,

Boga Izraela.

Wj 34,24 Ja bowiem wypędzę narody sprzed ciebie i rozszerzę twoje granice, i nikt nie

będzie napadał na twój kraj, gdy ty trzy razy w roku pójdziesz, aby pokazać

się przed obliczem Pana, Boga twego.

143 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 35

Wj 34,25 Krwi moich ofiar nie powinieneś składać razem z kwaszonym chlebem, i nic

z ofiary paschalnej nie powinno pozostać na drugi dzień.

Wj 34,26 Najlepsze z pierwocin ziemi twojej winieneś przynieść do domu Pana, twego

Boga. Nie będziesz gotował koźlęcia w mleku jego matki".

Wj 34,27 Pan rzekł do Mojżesza: "Zapisz sobie te słowa, gdyż na podstawie tych słów

zawarłem przymierze z tobą i z Izraelem".

Wj 34,28 I był tam [Mojżesz] u Pana czterdzieści dni i czterdzieści nocy, i nie jadł chle

ba, i nie pił wody. I napisał na tablicach słowa przymierza - Dziesięć Słów. Wj 34,29 Gdy Mojżesz zstępował z góry Synaj z dwiema tablicami Świadectwa w rę

ku, nie wiedział, że skóra na jego twarzy promieniała na skutek rozmowy z

Panem.

Wj 34,30 Gdy Aaron i Izraelici zobaczyli Mojżesza z dala i ujrzeli, że skóra na jego

twarzy promienieje, bali się zbliżyć do niego.

Wj 34,31 A gdy Mojżesz ich przywołał, Aaron i wszyscy przywódcy zgromadzenia

przyszli do niego, a Mojżesz rozmawiał z nimi.

Wj 34,32 Potem przyszli także Izraelici, a on dawał im polecenia, powierzone mu przez

Pana na górze Synaj.

Wj 34,33 Gdy Mojżesz zakończył z nimi rozmowę, nałożył zasłonę na twarz. Wj 34,34 Ilekroć Mojżesz wchodził przed oblicze Pana na rozmowę z Nim, zdejmował

zasłonę aż do wyjścia. Gdy zaś wyszedł, opowiadał Izraelitom to, co mu Pan

rozkazał.

Wj 34,35 I wtedy to Izraelici mogli widzieć twarz Mojżesza, że promienieje skóra na

twarzy Mojżesza. A Mojżesz znów nakładał zasłonę na twarz, póki nie wszedł

na rozmowę z Nim.

Rozdział 35

Wj 35,01 Mojżesz zebrał całe zgromadzenie Izraelitów i powiedział do nich: "Oto, co

Pan nakazał wam wypełnić:

Wj 35,02 Sześć dni będziesz wykonywał pracę, ale dzień siódmy będzie dla was świętym

szabatem odpoczynku dla Pana; ktokolwiek zaś pracowałby w tym dniu, ma

być ukarany śmiercią.

Wj 35,03 Nie będziecie rozpalać ognia w dniu szabatu w waszych mieszkaniach". Wj 35,04 Tak przemówił następnie Mojżesz do całego zgromadzenia Izraelitów: "Oto

co nakazał Pan mówiąc:

Wj 35,05 "Dajcie z dóbr waszych daninę dla Pana". Każdy więc, którego skłoni do

tego serce, winien złożyć jako daninę dla Pana złoto, srebro, brąz, Wj 35,06 purpurę fioletową i czerwoną, karmazyn, bisior oraz sierść kozią, Wj 35,07 baranie skóry barwione na czerwono i skóry delfinów oraz drzewo akacjowe,

144 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 35

Wj 35,08 oliwę do świecznika, wonności do wyrobu oleju namaszczania i pachnących

kadzideł,

Wj 35,09 kamienie onyksowe i inne drogie kamienie dla ozdobienia efodu i pektorału. Wj 35,10 Każdy uzdolniony z was winien przyjść i wykonać to, co Pan nakazał, Wj 35,11 to jest przybytek i jego namiot, przykrycia, kółka, deski, poprzeczki, słupy i

podstawy;

Wj 35,12 arkę z drążkami, przebłagalnię i okrywającą ją zasłonę; Wj 35,13 stół z drążkami i z należącym do niego sprzętem oraz chlebem pokładnym; Wj 35,14 świecznik do oświetlenia z należącymi do niego sprzętami, z lampami oraz z

oliwą do świecenia;

Wj 35,15 ołtarz kadzenia z drążkami, olejek do namaszczania, pachnące kadzidło i za

słonę na wejście do przybytku;

Wj 35,16 ołtarz całopalenia z jego brązową kratą, z drążkami i należącymi do niego

sprzętami, kadź z jej podstawą;

Wj 35,17 zasłony dziedzińca i jego słupy, i podstawy, i zasłonę na wejście do dziedziń

ca;

Wj 35,18 paliki przybytku i paliki dziedzińca z powrozami do nich; Wj 35,19 szaty z drogocennej tkaniny do służby w świętym przybytku, święte szaty dla

Aarona kapłana i szaty dla jego synów, dla sprawowania czynności kapłań

skich".

Wj 35,20 Potem całe zgromadzenie Izraelitów odeszło od Mojżesza. Wj 35,21 Wnet jednak wszyscy, których skłoniło serce i duch ochoczy, przynieśli daninę

dla Pana na budowę Namiotów Spotkania i na wszelką służbę w nim, oraz

na święte szaty.

Wj 35,22 Przyszli mężczyźni i kobiety, wszyscy ochoczego serca, przynosząc spinki, kol

czyki, pierścienie, naszyjniki i wszelkie przedmioty ze złota; wszyscy złożyli

Panu dary ze złota dokonując gestu kołysania.

Wj 35,23 A także fioletową i czerwoną purpurę, karmazyn, bisior i sierść kozią, baranie

skóry barwione na czerwono i skóry delfinów przynosili wszyscy, którzy je

znaleźli u siebie.

Wj 35,24 Każdy, kto chciał złożyć daninę ze srebra czy brązu, przynosił tę daninę dla

Pana, a każdy kto posiadał drzewo akacjowe przydatne na coś do świętej

służby, przynosił je również.

Wj 35,25 Wszystkie zaś kobiety biegłe w tej pracy przędły własnoręcznie przędzę na

fioletową i czerwoną purpurę, karmazyn i bisior.

Wj 35,26 A wszystkie kobiety, które skłoniło do tego serce, przędły umiejętnie sierść

kozią.

Wj 35,27 Książęta zaś przynieśli kamienie onyksowe i inne drogie kamienie dla ozdo

bienia efodu i pektorału,

Wj 35,28 a ponadto wonności i oliwę do świecznika i do wyrobu oleju namaszczania i

pachnącego kadzidła.

145 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 36

Wj 35,29 Wszyscy Izraelici, mężczyźni i kobiety, których skłoniło serce do składania

darów niezbędnych do wykonywania tego, co Pan nakazał wykonać przez po

średnictwo Mojżesza, przynieśli to dla Pana dobrowolnie.

Wj 35,30 Wówczas Mojżesz przemówił do Izraelitów: "Oto Pan powołał imiennie Be

saleela, syna Uriego, syna Chura z pokolenia Judy,

Wj 35,31 i napełnił go duchem Bożym, mądrością, rozumem, wiedzą i znajomością

wszelkiego rzemiosła,

Wj 35,32 by obmyślił plany robót w złocie, w srebrze, w brązie, Wj 35,33 oraz prac nad przystosowaniem kamieni do ozdoby i nad obróbką drzewa

potrzebnego do wykonania wszelkich zamierzonych dzieł.

Wj 35,34 Dał mu też zdolność pouczania innych, jak i Oholiabowi, synowi Achisamaka

z pokolenia Dana.

Wj 35,35 Napełnił ich mądrością umysłu do wykonania wszelkich prac, zarówno ka

mieniarskich, jak i tkackich, oraz barwienia fioletowej i czerwonej purpury,

karmazynu, bisioru, a wreszcie zwyczajnych prac tkackich, tak że mogą spo

rządzać wszelkie przedmioty, a zarazem obmyślać ich plany.

Rozdział 36

Wj 36,01 Basaleel, Oholiab i wszyscy biegli mężczyźni, którym Pan dał mądrość, rozum

do poznania, niech wykonają wszelkie prace przy budowie świętego przybyt

ku według wszystkich nakazów Pana".

Wj 36,02 Następnie wezwał Mojżesz Besaleela, Oholiaba i wszystkich biegłych w rze

miośle, których serce obdarzył Pan mądrością, wszystkich tych, których serce

skłaniało, aby pójść do pracy nad wykonaniem dzieła.

Wj 36,03 Ci zaś przyjęli od Mojżesza wszelkie daniny, jakie znieśli Izraelici na dzie

ło budowy świętego przybytku, aby je wykonać; ponadto znosili im każdego

dnia dalsze, dobrowolne dary.

Wj 36,04 Wtedy przyszli jak jeden mąż wszyscy biegli rzemieślnicy, wykonujący wszel

kie prace przy budowie świętego przybytku, każdy od swojej pracy, którą

wykonywał,

Wj 36,05 i tak powiedzieli do Mojżesza: "Lud przynosi o wiele więcej niż potrzeba do

wykonania prac, które Pan nakazał wykonać".

Wj 36,06 Wówczas Mojżesz wydał rozkaz, który ogłoszono w obozie: "Ani mężczyźni,

ani kobiety niech już nie znoszą darów na święty przybytek". Zaprzestał więc

lud znoszenia darów.

Wj 36,07 Mieli bowiem dosyć wszystkiego do wykonania wszelkich prac, a nawet wiele

zbywało.

Wj 36,08 Wszyscy najbieglejsi spośród pracowników wybudowali przybytek z dziesięciu

146 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 36

tkanin z kręconego bisioru, z fioletowej i czerwonej purpury, z karmazynu, z

cherubami wyszytymi przez biegłego tkacza.

Wj 36,09 Długość poszczególnych tkanin wynosiła dwadzieścia osiem łokci, a szerokość

cztery łokcie; wszystkie zaś tkaniny miały jednakowe wymiary.

Wj 36,10 Pięć tkanin było powiązanych ze sobą jedna z drugą, podobnie drugie pięć

tkanin było powiązanych jedna z drugą.

Wj 36,11 I przyszyto wstążki z fioletowej purpury na brzegach jednej tkaniny, gdzie

winna być spięta, i tak też uczyniono na brzegach ostatniej tkaniny, gdzie

winna być spięta.

Wj 36,12 Pięćdziesiąt wstążek przyszyli do jednej tkaniny i pięćdziesiąt wstążek do

drugiej tkaniny w miejscu, gdzie mają być spięte, tak iż wstążki były przy

szyte naprzeciw siebie.

Wj 36,13 Ponadto przyszyli pięćdziesiąt złotych kółek i związali tkaniny za pomocą

tych kółek, tak że przybytek stanowił jedną całość.

Wj 36,14 Zrobiono również nakrycia z koziej sierści dla przybytku, a uczynili jedenaście

nakryć.

Wj 36,15 Długość jednego nakrycia wynosiła trzydzieści łokci, a szerokość jednego na

krycia cztery łokcie, i te jedenaście nakryć miały jednakowe wymiary. Wj 36,16 Powiązano ze sobą pięć nakryć osobno, a pozostałe sześć osobno. Wj 36,17 I przyszyto pięćdziesiąt wstążek na brzegach jednego nakrycia w miejscu, w

którym mają być spięte, i pięćdziesiąt wstążek na brzegach drugiego nakrycia

w miejscu, w którym mają być spięte.

Wj 36,18 Ponadto przyszyto pięćdziesiąt kółek z brązu i w ten sposób związano nakry

cia przybytku, że utworzyły jedną całość.

Wj 36,19 Oprócz tego uczyniono nakrycie na namiot ze skór baranich barwionych na

czerwono i wreszcie nakrycie na wierzch ze skór delfinów.

Wj 36,20 I z drzewa akacjowego zrobiono deski na przybytek i ustawiono je pionowo. Wj 36,21 Wysokość deski wynosiła dziesięć łokci, a szerokość jednej deski półtora łok

cia.

Wj 36,22 Każda deska miała dwa czopy osadzone jeden naprzeciw drugiego; tak zro

biono u wszystkich desek przybytku.

Wj 36,23 A zrobiono dla przybytku dwadzieścia desek na ścianę południową Wj 36,24 i czterdzieści podstaw srebrnych sporządzonych pod te dwadzieścia desek, na

każdą deskę dwie podstawy na oba jej czopy.

Wj 36,25 A po drugiej stronie przybytku na ścianę północną zrobiono także dwadzie

ścia desek.

Wj 36,26 A do nich czterdzieści podstaw srebrnych, po dwie podstawy na każdą deskę. Wj 36,27 A dla tylnej części przybytku na ścianę zachodnią sporządzono sześć desek. Wj 36,28 Przy narożnikach tej tylnej ściany przybytku postawiono po dwie deski. Wj 36,29 Przystawały one szczelnie do siebie na dole, a na górze równie szczelnie po

łączone były ze sobą za pomocą powiązania; tak też uczyniono z deskami na

147 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 37

obu innych narożnikach.

Wj 36,30 I tak w tylnej ścianie przybytku było osiem desek, a podstaw srebrnych szes

naście, czyli po dwie podstawy na każdą deskę.

Wj 36,31 I zrobiono również poprzeczki z drzewa akacjowego dla powiązania desek,

pięć dla jednej ściany przybytku,

Wj 36,32 a pięć poprzeczek dla desek drugiej ściany przybytku i pięć poprzeczek dla

tylnej, czyli zachodniej ściany przybytku.

Wj 36,33 Poprzeczkę umieszczoną w pośrodku desek sporządzono w ten sposób, że

przechodziła od końca do końca.

Wj 36,34 Deski pokryto złotem, a pierścienie dla osadzenia drewnianych wiązań zro

biono ze złota i poprzeczki pokryto złotem.

Wj 36,35 Zrobiono też zasłonę z fioletowej i czerwonej purpury, z karmazynu i kręco

nego bisioru z cherubami wyszytymi przez biegłego tkacza.

Wj 36,36 I zawieszono ją na czterech słupach z drzewa akacjowego pokrytych złotem.

Haczyki do nich wykonano ze złota, a cztery podstawy zrobiono z brązu. Wj 36,37 I uczyniono też zasłonę przy wejściu do przybytku z fioletowej i czerwonej

purpury, z karmazynu i kręconego bisioru, wielobarwnie wyszywaną. Wj 36,38 Ponadto [uczyniono] do niej pięć słupów i haczyki, i pokryto złotem ich

głowice i klamry, a podstawy do nich były z brązu.

Rozdział 37

Wj 37,01 Potem Besaleel zbudował arkę z drzewa akacjowego, której długość wynosiła

dwa i pół łokcia, jej zaś szerokość i wysokość półtora łokcia.

Wj 37,02 I pokrył ją szczerym złotem wewnątrz i zewnątrz, i uczynił na niej dokoła

złoty wieniec.

Wj 37,03 Odlał dla niej cztery pierścienie ze złota i [przymocował] je do czterech jej

rogów: dwa pierścienie do jednego jej boku i dwa pierścienie do drugiego jej

boku.

Wj 37,04 Również zrobił drążki z drzewa akacjowego i pokrył je złotem. Wj 37,05 I do pierścieni na obu bokach arki włożył te drążki [służące] do jej przeno

szenia.

Wj 37,06 Uczynił też przebłagalnię ze szczerego złota, a długość jej wynosiła dwa i pół

łokcia, jej zaś szerokość półtora łokcia.

Wj 37,07 Dwa też cheruby wykuł ze złota, uczynił zaś je na obu końcach przebłagalni: Wj 37,08 jednego cheruba na jednym końcu, a drugiego cheruba na drugim końcu prze

błagalni. Wykonał cheruby razem z przebłagalnią na obu jej bokach. Wj 37,09 Cheruby miały skrzydła rozpostarte ku górze i zakrywały nimi przebłagalnię.

Twarze miały zwrócone jeden ku drugiemu, i ku przebłagalni były [zwrócone]

148 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 37

twarze cherubów.

Wj 37,10 Zrobił też z drzewa akacjowego stół, którego długość wynosiła dwa łokcie,

jego szerokość jeden łokieć i jego wysokość półtora łokcia.

Wj 37,11 Pokrył go szczerym złotem i uczynił na nim dokoła złoty wieniec. Wj 37,12 I uczynił wokoło listwę na cztery palce szeroką, i zrobił złoty wieniec dokoła

tej listwy.

Wj 37,13 Odlał następnie cztery złote pierścienie i przyprawił te pierścienie do czterech

rogów [stołu], gdzie się znajdują cztery jego nogi.

Wj 37,14 Blisko listwy znajdowały się pierścienie do włożenia w nie drążków z drzewa

akacjowego do przenoszenia stołu.

Wj 37,15 A zrobił te drążki z drzewa akacjowego i pokrył je złotem. Przenoszono stół

za ich pomocą.

Wj 37,16 Uczynił także ze szczerego złota naczynia do stołu, misy i czasze, dzbanki i

patery do składania ofiar płynnych.

Wj 37,17 Zrobił też świecznik ze szczerego złota, z tego samego złota wykuł ten świecz

nik wraz z jego podstawą i trzonem; jego kielichy oraz pąki i kwiaty były z

tej samej bryły.

Wj 37,18 Sześć ramion wychodziło z jego boków, trzy ramiona świecznika z jednego

jego boku i trzy ramiona świecznika z drugiego jego boku.

Wj 37,19 I znajdowały się na jednym ramieniu trzy kielichy kształtu kwiatów migda

łowych z pąkami i kwiatami, i trzy kielichy kształtu kwiatów migdałowych

na drugim ramieniu z pąkami i kwiatami. Tak [było] na sześciu ramionach

wychodzących ze świecznika.

Wj 37,20 Na świeczniku zaś były cztery kielichy kształtu kwiatów migdałowych z pą

kami i kwiatami.

Wj 37,21 A pąk jeden był pod dwoma wychodzącymi z niego ramionami i jeden pąk

pod dwoma [następnymi] jego ramionami. Tak było pod sześcioma ramiona

mi wychodzącymi ze świecznika.

Wj 37,22 Pąki te i ramiona wychodziły z samego świecznika i były [wykonane] z tej

samej bryły szczerego złota.

Wj 37,23 Uczynił ze szczerego złota siedem lamp oraz szczypce i popielnice do knotów. Wj 37,24 Z talentu zaś szczerego złota wykonał świecznik i wszystkie przyrządy nale

żące do niego.

Wj 37,25 Potem do spalania kadzidła zbudował z drzewa akacjowego ołtarz; jego dłu

gość wynosiła jeden łokieć, i jeden - jego szerokość, i był kwadratowy, a

wysokości miał dwa łokcie. I wychodziły z niego rogi.

Wj 37,26 Pokrył go szczerym złotem, jego wierzch i jego boki wokoło, i jego rogi; uczy

nił na nim złoty wieniec dokoła.

Wj 37,27 Poniżej zaś tego wieńca na dwóch jego bokach umieścił dwa złote pierścienie

na drążki, za pomocą których się go przenosi.

Wj 37,28 A drążki wykonał z drzewa akacjowego i pokrył złotem.

149 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 38

Wj 37,29 Sporządził również święty olej namaszczania oraz pachnące kadzidło, jak robi

sporządzający wonności.

Rozdział 38

Wj 38,01 I zbudował ołtarz z drzewa akacjowego, mający pięć łokci długości i pięć łokci

szerokości. Ołtarz był kwadratowy, na trzy łokcie wysoki.

Wj 38,02 I uczynił rogi na czterech narożnikach ołtarza, i wychodziły z niego, i pokrył

je brązem.

Wj 38,03 I sporządził sprzęty do ołtarza, jak popielnice, łopatki, kropielnice, widełki i

kadzielnice. Wszystkie jego sprzęty sporządził z brązu.

Wj 38,04 Z brązu też wykonał kratę do ołtarza w formie siatki, poniżej jego krawędzi

od dołu aż do połowy wysokości.

Wj 38,05 Nad kratą zaś z brązu odlał cztery pierścienie na drążki na czterech rogach. Wj 38,06 Zrobił zaś te drążki z drzewa akacjowego i pokrył je brązem. Wj 38,07 I włożył te drążki do pierścieni znajdujących się po bokach ołtarza, aby go

na nich przenosić. Uczynił zaś go z desek, tak aby wewnątrz był wydrążony. Wj 38,08 I uczynił kadź z brązu z podstawą również z brązu, wykonaną z lusterek

kobiet pełniących służbę przy wejściu do namiotu.

Wj 38,09 Następnie urządził dziedziniec przybytku po stronie południowej: zasłony

dziedzińca były z kręconego bisioru, długie na sto łokci,

Wj 38,10 a dwadzieścia słupów i dwadzieścia podstaw było z brązu, oraz haczyki i

klamry ze srebra.

Wj 38,11 Po stronie północnej zasłony były długie na sto łokci, a ponadto [uczyniono]

dwadzieścia słupów, dwadzieścia podstaw z brązu oraz haczyki przy słupach

i ich klamry ze srebra.

Wj 38,12 Po stronie zachodniej zasłona miała pięćdziesiąt łokci, a do tego uczyniono

dziesięć słupów i dziesięć podstaw. Haczyki przy słupach i ich klamry były

ze srebra.

Wj 38,13 Po stronie wschodniej [zasłona] miała również pięćdziesiąt łokci. Wj 38,14 Zasłony na jedną ścianę boczną miały po piętnaście łokci, a do tego miały

trzy słupy i trzy podstawy.

Wj 38,15 Zasłony zaś na drugą ścianę boczną wynosiły piętnaście łokci, a do tego miały

też trzy słupy i trzy podstawy.

Wj 38,16 Wszystkie zasłony tworzące ogrodzenie dziedzińca były utkane z bisioru krę

conego,

Wj 38,17 a podstawy do słupów były z brązu, haczyki zaś przy słupach oraz ich klamry

ze srebra, także głowice ich były pokryte srebrem. Wszystkie słupy dziedziń

ca miały srebrne klamry.

150 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 39

Wj 38,18 Zasłona u wejścia na dziedziniec była z fioletowej i czerwonej purpury, kar

mazynu i z kręconego bisioru, wielobarwnie wyszywana, i miała dwadzieścia

łokci szerokości i pięć łokci wysokości, zgodnie z rozmiarami [innych] zasłon

dziedzińca.

Wj 38,19 Cztery słupy do niej i ich podstawy były wykonane z brązu, a haczyki przy

nich ze srebra, pokrycie ich głowic oraz klamry były ze srebra.

Wj 38,20 Wszystkie paliki dziedzińca przybytku były z brązu.

Wj 38,21 Oto obliczenie wydatków na przybytek: na Przybytek Świadectwa, który na

rozkaz Mojżesza wybudowali lewici pod nadzorem Itamara, syna Aarona ka

płana.

Wj 38,22 A Besaleel, syn Uriego, syna Chura z pokolenia Judy, wykonał wszystko, co

mu nakazał Pan przez Mojżesza,

Wj 38,23 a z nim [pracował] Oholiab, syn Achisamaka z pokolenia Dana, jako wybitny

snycerz, tkacz wielobarwnie wyszywający przy pomocy fioletowej i czerwonej

purpury, karmazynu oraz bisioru.

Wj 38,24 Zużyli zaś wszystkiego złota na roboty przy budowie przybytku dwadzieścia

dziewięć talentów z ofiar złożonych gestem kołysania i siedemset trzydzieści

syklów, według wagi sykla przybytku.

Wj 38,25 A srebra od spisanych w zgromadzeniu było sto talentów i tysiąc siedemset

siedemdziesiąt pięć syklów według wagi sykla przybytku.

Wj 38,26 Jeden beka, czyli na głowę pół sykla według wagi sykla przybytku pobiera

no od wszystkich, którzy podlegali spisowi, począwszy od lat dwudziestu i

wzwyż, czyli od sześciuset trzech tysięcy pięciuset pięćdziesięciu mężczyzn. Wj 38,27 Sto talentów srebra zużyto na odlanie podstaw do przybytku i podstaw do

zasłon, sto talentów na sto podstaw, czyli po talencie na jedną podstawę. Wj 38,28 Z tysiąca siedmiuset siedemdziesięciu pięciu [syklów] zrobiono haczyki do

słupów i pokrycie na ich głowice i opatrzono je klamrami.

Wj 38,29 Brązu zaś, który złożono w ofierze gestem kołysania, było siedemdziesiąt ta

lentów i dwa tysiące czterysta syklów.

Wj 38,30 Odlano z niego podstawy do bramy wejściowej do Namiotu Spotkania, ołtarz

z brązu z kratą brązową na nim oraz wszelki sprzęt ołtarza,

Wj 38,31 podstawy dziedzińca, podstawy do bramy na dziedziniec, wszystkie paliki

przybytku i wszystkie paliki dziedzińca.

Rozdział 39

Wj 39,01 Zrobili też szaty z drogocennej tkaniny do [pełnienia] służby w przybytku z

fioletowej i czerwonej purpury oraz z karmazynu. Zrobili również szaty święte

dla Aarona, jak to Pan nakazał uczynić Mojżeszowi.

151 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 39

Wj 39,02 Wykonali efod ze złota, z fioletowej i czerwonej purpury, karmazynu oraz z

kręconego bisioru.

Wj 39,03 Wykuli przeto cienkie blaszki ze złota i pocięli je na nitki, aby je można

wpleść we fioletową i czerwoną purpurę, w karmazyn oraz bisior, sposobem

biegłego tkacza.

Wj 39,04 Zrobili również dwa naramienniki spięte ze sobą, a spięte na obu [górnych]

końcach.

Wj 39,05 A przepaska efodu, która się na nim znajduje, była wykonana tak samo [z

nici] ze złota, z fioletowej i czerwonej purpury, z karmazynu i z kręconego

bisioru, jak to nakazał Pan Mojżeszowi.

Wj 39,06 Obrobili też kamienie onyksowe, osadzone w złote oprawy, z wykutymi na

nich, na wzór pieczęci, imionami synów Izraela.

Wj 39,07 Umieścili je na obu naramiennikach efodu jako kamienie pamięci o synach

Izraela, jak nakazał Pan Mojżeszowi.

Wj 39,08 Uczynili też pektorał, wykonany przez biegłych tkaczy w ten sam sposób

jak efod [z nici] ze złota, z fioletowej i czerwonej purpury, z karmazynu i z

kręconego bisioru.

Wj 39,09 Pektorał był kwadratowy, a długość jego i szerokość wynosiły jedną piędź.

Był on podwójnie złożony.

Wj 39,10 Umieścili na nim cztery rzędy drogich kamieni; w pierwszym rzędzie rubin,

topaz i szmaragd;

Wj 39,11 w drugim rzędzie granat, szafir i beryl;

Wj 39,12 w trzecim rzędzie opal, agat, ametyst;

Wj 39,13 wreszcie w czwartym rzędzie chryzolit, onyks i jaspis. Były osadzone w opra

wach ze złota w odpowiednich rzędach.

Wj 39,14 Kamienie te otrzymały imiona dwunastu synów Izraela; było ich dwanaście

według ich imion; były ryte na wzór pieczęci, każdy z własnym imieniem

według dwunastu pokoleń.

Wj 39,15 Wykonali do pektorału dwa łańcuszki skręcone na kształt sznura ze szczerego

złota.

Wj 39,16 Wykonali też do pektorału dwie złote oprawy i dwa złote pierścienie, i przy

mocowano oba te pierścienie na obu końcach pektorału.

Wj 39,17 Dwa złote sznury przewlekli przez oba pierścienie na obu końcach pektorału. Wj 39,18 Oba zaś drugie końce obydwu sznurów przyszyli do obu opraw i przywiązali

je do przedniego naramiennika efodu.

Wj 39,19 Wykonali dwa złote pierścienie i przymocowali je do obu [górnych] końców

pektorału.

Wj 39,20 Wreszcie wykonali jeszcze dwa inne złote pierścienie i przyszyli je do obu

naramienników efodu na zewnętrznej stronie, w miejscu spięcia efodu z prze

paską.

Wj 39,21 Potem związali pierścienie pektorału z pierścieniami efodu sznurem z fio

152 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 39

letowej purpury tak, aby pektorał leżał na przepasce efodu i nie mógł się

przesunąć ze swego miejsca na efodzie, jak nakazał Pan Mojżeszowi. Wj 39,22 Zrobili też suknię pod efod całą utkaną z fioletowej purpury. Wj 39,23 I miała w środku otwór na głowę z obszywką dokoła otworu, jak przy otworze

pancerza, aby się nie rozdarła.

Wj 39,24 Na dolnych jej krajach przyszyli jabłka granatu z fioletowej i czerwonej pur

pury, karmazynu i kręconego "bisioru".

Wj 39,25 Zrobili także dzwonki ze szczerego złota i przyszyli je między jabłkami gra

natu wokoło.

Wj 39,26 Dzwonek złoty i jabłko granatu następowały na przemian dokoła [dolnego]

kraju sukni, przywdziewanej w czasie pełnienia służby, jak to nakazał Pan

Mojżeszowi.

Wj 39,27 Zrobili także tuniki tkane z bisioru dla Aarona i jego synów, Wj 39,28 oraz tiarę z bisioru, mitry z bisioru i lniane spodnie z bisioru kręconego Wj 39,29 oraz pas z bisioru kręconego, z fioletowej i czerwonej purpury, z karmazynu,

wielobarwnie wyszywany, jak Pan nakazał Mojżeszowi.

Wj 39,30 I zrobili też diadem ze szczerego złota, i wyrzeźbili na nim, jak się rzeźbi na

pieczęci: "Poświęcony dla Pana".

Wj 39,31 I przywiązali go sznurem z fioletowej purpury tak, aby był na tiarze i żeby

na przedniej stronie tiary był umieszczony, jak Pan nakazał Mojżeszowi. Wj 39,32 Tak wykonano wszelką robotę około budowy Namiotu Spotkania. Izraelici

wykonali zaś wszystko tak, jak to nakazał Pan Mojżeszowi: tak wykonali. Wj 39,33 I oddali przybytek Mojżeszowi wraz z namiotem i sprzętami, jak kółka, deski,

poprzeczki, słupy, podstawy,

Wj 39,34 nakrycia, jedne ze skór baranich barwionych na czerwono, a drugie ze skór

delfinów, oraz przykrywającą zasłonę,

Wj 39,35 Arkę Świadectwa z drążkami, przebłagalnię,

Wj 39,36 stół ze wszystkimi należącymi do niego sprzętami i chlebami pokładnymi, Wj 39,37 i świecznik ze szczerego [złota] z lampami ustawionymi w szeregu oraz ze

wszystkimi przyborami należącymi do niego, i olej do oświetlenia, Wj 39,38 także ołtarz złoty i olej do namaszczania, pachnące kadzidło oraz zasłonę

przy wejściu do namiotu,

Wj 39,39 ołtarz z brązu wraz z kratą z brązu i drążkami oraz wszystkie jego przybory,

kadź i jej podstawę.

Wj 39,40 Zasłony dziedzińca, słupy i podstawy do nich, zasłony przy wejściu do dzie

dzińca, powrozy i paliki oraz wszystkie sprzęty potrzebne do służby w przy

bytku i w Namiocie Spotkania.

Wj 39,41 Szaty z drogocennej tkaniny do posługi w przybytku, szaty święte dla Aarona

kapłana i szaty dla jego synów do sprawowania czynności kapłańskich. Wj 39,42 Jak Pan nakazał Mojżeszowi, tak też wykonali wszystko Izraelici. Wj 39,43 Gdy zaś ujrzał Mojżesz, że wszystko wykonali, jak nakazał Pan, udzielił im

153 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 40

błogosławieństwa.

Rozdział 40

Wj 40,01 Tak powiedział Pan do Mojżesza:

Wj 40,02 "W pierwszym dniu miesiąca pierwszego postawisz przybytek wraz z Namio

tem Spotkania.

Wj 40,03 I umieścisz w nim Arkę Świadectwa, i nakryjesz ją zasłoną. Wj 40,04 Wniesiesz także stół i położysz na nim to, co ma być położone, oraz wniesiesz

świecznik i postawisz na nim lampy.

Wj 40,05 Ustawisz również złoty ołtarz do spalania kadzidła przed Arką Świadectwa i

zawiesisz zasłonę przy wejściu do przybytku.

Wj 40,06 Ołtarz zaś całopalenia postawisz przed wejściem do wnętrza Namiotu Spo

tkania.

Wj 40,07 Kadź zaś umieścisz między Namiotem Spotkania a ołtarzem i napełnisz ją

wodą.

Wj 40,08 Urządzisz też dziedziniec dokoła, a przy bramie zawiesisz zasłonę. Wj 40,09 Wtedy weźmiesz olej namaszczenia i namaścisz przybytek i wszystko, co w

nim jest; poświęcisz go i wszystkie jego sprzęty, i będzie święty. Wj 40,10 I namaścisz ołtarz całopalenia ze wszystkimi jego przyborami, i poświęcisz

go, i będzie bardzo święty.

Wj 40,11 Namaścisz również kadź i podstawę jej i poświęcisz ją. Wj 40,12 Wtedy przyprowadzisz Aarona i jego synów przed wejście do Namiotu Spo

tkania i obmyjesz ich wodą.

Wj 40,13 Następnie ubierzesz Aarona w święte szaty i namaścisz go, i poświęcisz go,

aby Mi służył jako kapłan.

Wj 40,14 Każesz także zbliżyć się jego synom i ubierzesz ich w szaty. Wj 40,15 Potem namaścisz ich, jak namaściłeś ich ojca, aby Mi służyli jako kapłani.

Przez to zaś namaszczenie przetrwa kapłaństwo w ich pokoleniach na wieki". Wj 40,16 Mojżesz wykonał wszystko tak, jak mu to Pan nakazał uczynić. Tak wyko

nał.

Wj 40,17 Wzniesiono przybytek dnia pierwszego miesiąca pierwszego roku drugiego. Wj 40,18 Postawił Mojżesz przybytek, założył podstawy, ustawił dach, umieścił po

przeczki oraz ustawił słupy.

Wj 40,19 I rozciągnął namiot nad przybytkiem i nakrył go przykryciem namiotu z góry,

jak to Pan nakazał Mojżeszowi.

Wj 40,20 Następnie wziął Świadectwo i położył je w arce, włożył też drążki do pier

ścieni arki i przykrył ją z wierzchu przebłagalnią.

Wj 40,21 Wniósł następnie arkę do przybytku i zawiesił zasłonę zakrywającą i okrył

154 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 2 - Księga Wyjścia Rozdział 40

nią Arkę Świadectwa, jak Pan nakazał Mojżeszowi.

Wj 40,22 Postawił również stół w Namiocie Spotkania po stronie północnej przybytku

przed zasłoną,

Wj 40,23 a na nim rozłożył przed obliczem Pana rząd chlebów, jak Pan nakazał Moj

żeszowi.

Wj 40,24 Postawił też świecznik w Namiocie Spotkania naprzeciw stołu po stronie po

łudniowej przybytku

Wj 40,25 i [na nim] umieścił lampy przed Panem, jak Pan nakazał Mojżeszowi. Wj 40,26 Postawił również ołtarz złoty w Namiocie Spotkania naprzeciw zasłony Wj 40,27 i kazał palić na nim wonne kadzidło, jak Pan nakazał Mojżeszowi. Wj 40,28 Zawiesił zasłonę przy wejściu do przybytku.

Wj 40,29 Ołtarz zaś całopalenia postawił przed wejściem do wnętrza Namiotu Spo

tkania i ofiarował na nim całopalenie i ofiarę pokarmową, jak Pan nakazał

Mojżeszowi.

Wj 40,30 Ustawił także kadź między Namiotem Spotkania a ołtarzem i nalał w nią

wody do mycia.

Wj 40,31 I myli w niej ręce i nogi Mojżesz i Aaron oraz jego synowie, Wj 40,32 przed wchodzeniem do Namiotu Spotkania i przystąpieniem do ołtarza, jak

to nakazał Pan Mojżeszowi.

Wj 40,33 Wreszcie urządził dziedziniec dokoła przybytku i ołtarz, a przy wejściu za

wiesił zasłonę. W ten sposób Mojżesz dokonał dzieła.

Wj 40,34 Wtedy to obłok okrył Namiot Spotkania, a chwała Pana napełniła przyby

tek.

Wj 40,35 I nie mógł Mojżesz wejść do Namiotu Spotkania, bo spoczywał na nim obłok

i chwała Pana wypełniała przybytek.

Wj 40,36 Ile razy obłok wznosił się nad przybytkiem, Izraelici wyruszali w drogę, Wj 40,37 a jeśli obłok nie wznosił się, nie ruszali w drogę aż do dnia uniesienia się

obłoku.

Wj 40,38 Obłok bowiem Pana za dnia zakrywał przybytek, a w nocy błyszczał jak

ogień na oczach całego domu izraelskiego w czasie całej ich wędrówki.

155 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3

Księga Kapłańska

Rozdział 1

Kpl 1,01 Pan wezwał Mojżesza i tak powiedział do niego z Namiotu Spotkania: Kpl 1,02 "Mów do Izraelitów i powiedz im: Jeśli kto z was zechce złożyć dar z bydląt

dla Pana, niech złoży go albo z cielców, albo z mniejszego bydła. Kpl 1,03 Jeżeli chce złożyć na ofiarę całopalną dar z bydła, niech weźmie samca bez

skazy i przyprowadzi go przed wejście do Namiotu Spotkania, aby Pan przy

jął go łaskawie.

Kpl 1,04 Położy rękę na głowie żertwy, aby była przyjęta jako przebłaganie za niego. Kpl 1,05 Potem zabije młodego cielca przed Panem, a kapłani, synowie Aarona, ofiaru

ją krew, to jest pokropią nią dokoła ołtarz stojący przed wejściem do Namiotu

Spotkania.

Kpl 1,06 Następnie obedrze żertwę ze skóry i podzieli ją na części. Kpl 1,07 Kapłani, synowie Aarona, przyniosą ogień na ołtarz i ułożą drwa na ogniu. Kpl 1,08 Potem kapłani, synowie Aarona, ułożą części wraz z głową i tłuszczem na

drwach leżących na ogniu na ołtarzu.

Kpl 1,09 Wnętrzności i nogi zwierzęcia będą obmyte wodą. Kapłan zamieni to wszyst

ko w dym na ołtarzu. To jest całopalenie, ofiara spalana, miła woń dla Pana. Kpl 1,10 Jeżeli zaś kto chce złożyć na ofiarę całopalną dar z trzody, z baranków lub

koziołków, niech weźmie samca bez skazy.

Kpl 1,11 Będzie on zabity po północnej stronie ołtarza, przed Panem, a kapłani, sy

nowie Aarona, pokropią krwią Jego ołtarz dokoła.

Kpl 1,12 Potem podzielą go na części. Kapłan ułoży je wraz z głową i tłuszczem na

drwach leżących na ogniu, na ołtarzu.

Kpl 1,13 Wnętrzności i nogi zwierzęcia będą obmyte wodą. Kapłan złoży w ofierze

to wszystko i zamieni w dym na ołtarzu. To jest całopalenie, ofiara spalana,

156

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 2

miła woń dla Pana.

Kpl 1,14 A jeżeli kto chce złożyć w darze ptaka jako całopalenie dla Pana, niech złoży

w darze synogarlicę lub młodego gołębia.

Kpl 1,15 Kapłan przyniesie go do ołtarza, złamie mu główkę i zamieni go w dym na

ołtarzu. Krew jego wyciśnie na ścianę ołtarza.

Kpl 1,16 Potem oddzieli wole jego wraz z piórami i wyrzuci je na popielisko, na wschód

od ołtarza.

Kpl 1,17 Następnie kapłan naderwie jego skrzydła, jednak nie oddzielając ich całko

wicie, i zamieni w dym na ołtarzu, na drwach leżących na ogniu. To jest

całopalenie, ofiara spalana, miła woń dla Pana.

Rozdział 2

Kpl 2,01 Jeżeli kto chce złożyć w darze dla Pana ofiarę pokarmową, niech złoży w

darze najczystszą mąkę. Poleje ją oliwą i doda do niej kadzidła. Kpl 2,02 Potem przyniesie ją do kapłanów, synów Aarona. Kapłan weźmie pełną garść

najczystszej mąki razem z oliwą i ze wszystkim kadzidłem i zamieni w dym

na ołtarzu jako pamiątkę, jako ofiarę spalaną, miłą woń dla Pana. Kpl 2,03 Wszystko, co pozostanie z ofiary pokarmowej, będzie należało do Aarona i

jego synów. To jest najświętsza część z ofiar spalanych dla Pana. Kpl 2,04 Jeżeli chcesz złożyć w darze jako ofiarę pokarmową ciasto pieczone w piecu,

będą to placki przaśne z najczystszej mąki zaprawionej oliwą albo przaśne

podpłomyki, pomazane oliwą.

Kpl 2,05 Jeżeli chcesz złożyć w darze jako ofiarę z pokarmów potrawę smażoną na

patelni, to przyrządzisz ją z najczystszej mąki niekwaszonej, zaprawionej oli

wą.

Kpl 2,06 Pokruszysz ją na kawałki i polejesz oliwą. To jest ofiara z pokarmów. Kpl 2,07 Jeżeli chcesz złożyć w darze jako ofiarę z pokarmów ciasto gotowane w ron

delku, to będzie ono z najczystszej mąki zaprawionej oliwą.

Kpl 2,08 Potem przyniesiesz do Pana pokarm tak przyrządzony i oddasz go kapłanowi,

a on złoży go w ofierze na ołtarzu.

Kpl 2,09 Kapłan podniesie z tej ofiary pokarmowej pamiątkę i zamieni w dym na oł

tarzu jako ofiarę spalaną, miłą woń dla Pana.

Kpl 2,10 Wszystko, co pozostanie z ofiary pokarmowej, będzie należało do Aarona i

jego synów. To jest najświętsza część z ofiar spalanych dla Pana. Kpl 2,11 Nie będziecie składać na ofiarę pokarmową dla Pana nic kwaszonego. Albo

wiem ciasta kwaszonego ani miodu nie będziecie zamieniać w dym dla Pana

jako ofiary spalanej.

Kpl 2,12 Przyniesiecie te rzeczy jako dar pierwocin, ale nie będziecie ich kłaść na oł

157 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 3

tarzu, aby się zmieniły w miłą woń.

Kpl 2,13 Każdy dar należący do ofiary pokarmowej ma być posolony. Niech nie bra

kuje soli przymierza Boga twego przy żadnej ofierze pokarmowej. Każdy dar

posypiesz solą.

Kpl 2,14 Jeżeli chcesz złożyć jako dar spalany dla Pana ofiarę pokarmową z pierwocin,

to będą nią kłosy prażone na ogniu albo kasza z nowego zboża jako ofiara

pokarmowa z pierwocin.

Kpl 2,15 Polejesz ją oliwą i położysz na niej kadzidło. To jest ofiara z pokarmów. Kpl 2,16 Kapłan zamieni w dym pamiątkę z kaszy i oliwy wraz z całym kadzidłem

jako ofiarę spalaną dla Pana.

Rozdział 3

Kpl 3,01 Jeżeli kto chce złożyć dar z większego bydła jako ofiarę biesiadną, niech złoży

zwierzę bez skazy, samca lub samicę przed Panem.

Kpl 3,02 Położy rękę na głowie swego daru i zabije go przed wejściem do Namiotu

Spotkania. Potem kapłani, synowie Aarona, pokropią krwią jego ołtarz do

koła.

Kpl 3,03 Potem złoży z ofiary biesiadnej ofiarę spalaną dla Pana, to jest tłuszcz, który

okrywa wnętrzności, i cały tłuszcz, który jest nad nimi,

Kpl 3,04 a także obie nerki i tłuszcz, który je okrywa, który sięga do lędźwi, oraz płat

tłuszczu, który jest na wątrobie - przy nerkach go oddzieli.

Kpl 3,05 Synowie Aarona zamienią to w dym na ołtarzu, na ofierze całopalnej, która

jest na drwach, na ogniu. To jest ofiara spalana, miła woń dla Pana. Kpl 3,06 Jeżeli zaś kto chce złożyć w darze mniejsze bydlę jako ofiarę biesiadną dla

Pana, niech złoży zwierzę bez skazy, samca lub samicę.

Kpl 3,07 Jeżeli chce złożyć w darze owcę, niech złoży ją przed Panem. Kpl 3,08 Położy rękę na głowę swego daru, potem zabije go przed Namiotem Spotka

nia. Synowie Aarona pokropią krwią zwierzęcia ołtarz dokoła.

Kpl 3,09 Potem złoży z ofiary biesiadnej ofiarę spalaną dla Pana, to jest cały tłuszcz

ogonowy - należy go oddzielić tuż przy samej kości ogonowej - i tłuszcz, który

okrywa wnętrzności, oraz cały tłuszcz, który jest nad nimi,

Kpl 3,10 i obie nerki wraz z tłuszczem, który je okrywa, który sięga do lędźwi, a także

płat tłuszczu, który jest na wątrobie - przy nerkach go oddzieli. Kpl 3,11 Kapłan zamieni to w dym na ołtarzu jako pokarm, jako ofiarę spalaną dla

Pana.

Kpl 3,12 Jeżeli kto chce złożyć w darze kozę, niech złoży ją przed Panem. Kpl 3,13 Położy rękę na jej głowie i zabije ją przed Namiotem Spotkania. Synowie

Aarona pokropią jej krwią ołtarz dokoła.

158 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 4

Kpl 3,14 Potem jako dar spalany dla Pana złoży tłuszcz, który okrywa wnętrzności,

oraz cały tłuszcz, który jest nad nimi,

Kpl 3,15 obie nerki wraz z tłuszczem, który je okrywa, który sięga do lędźwi, a także

płat tłuszczu, który jest na wątrobie - przy nerkach go oddzieli. Kpl 3,16 Potem kapłan zamieni to wszystko w dym na ołtarzu, jako pokarm spalany,

miłą woń "dla Pana". Cały tłuszcz będzie dla Pana!

Kpl 3,17 To jest ustawa wieczysta na wszystkie czasy i na wszystkie pokolenia, we

wszystkich waszych siedzibach. Ani tłuszczu, ani krwi jeść nie będziecie"!

Rozdział 4

Kpl 4,01 Pan tak powiedział do Mojżesza:

Kpl 4,02 "To powiedz Izraelitom: Jeżeli kto przez nieuwagę zgrzeszy przeciwko jed

nemu z przykazań Pana, zabraniających jakiejś czynności, to jest postąpi

wbrew jednemu z przykazań:

Kpl 4,03 jeżeli ten grzech popełni namaszczony kapłan, tak że jego wina spada na lud,

to złoży Panu jako ofiarę przebłagalną za grzech, który popełnił, młodego

cielca bez skazy.

Kpl 4,04 Przyprowadzi cielca przed wejście do Namiotu Spotkania, przed Pana, położy

rękę na głowie cielca, i zabiją cielca przed Panem.

Kpl 4,05 Potem namaszczony kapłan weźmie trochę z krwi cielca i wniesie do Namiotu

Spotkania.

Kpl 4,06 I umoczy kapłan palec we krwi i pokropi krwią siedem razy przed Panem, to

jest przed zasłoną Miejsca Świętego.

Kpl 4,07 Następnie pomaże kapłan krwią rogi ołtarza wonnego kadzenia, który stoi

przed Panem w Namiocie Spotkania. Całą resztę krwi cielca wyleje na pod

stawę ołtarza ofiar całopalnych, który stoi przed wejściem do Namiotu Spo

tkania.

Kpl 4,08 Potem oddzieli cały tłuszcz od cielca ofiary przebłagalnej, a mianowicie

tłuszcz, który okrywa wnętrzności, i cały tłuszcz, który jest nad nimi, Kpl 4,09 także i obie nerki wraz z tłuszczem, który jest nad nimi, który sięga aż do

lędźwi, a także płat tłuszczu, który jest na wątrobie - przy nerkach go od

dzieli,

Kpl 4,10 tak jak oddziela się tłuszcz cielca ofiary biesiadnej. Wtedy kapłan zamieni to

wszystko w dym na ołtarzu ofiar całopalnych.

Kpl 4,11 Skórę zaś cielca ofiary biesiadnej, całe jego mięso, jego głowę, jego nogi, jego

wnętrzności i zawartość jelit,

Kpl 4,12 słowem całego cielca każe wynieść poza obóz, na miejsce czyste, gdzie wysy

pują popiół. Tam go spalą na drwach, na ogniu. Będzie spalony na miejscu,

159 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 4

gdzie wysypują popiół.

Kpl 4,13 Jeżeli zaś cała społeczność Izraela zawini przez nieuwagę i sprawa ta będzie

ukryta przed oczami zgromadzenia, mianowicie to, że uczynili coś sprzeczne

go z przykazaniami Pana, i w ten sposób zawinili,

Kpl 4,14 a potem grzech, który popełnili, wyjdzie na jaw, w takim razie zgromadzenie

przyprowadzi przed Namiot Spotkania młodego cielca jako ofiarę przebłagal

ną.

Kpl 4,15 Starsi społeczności włożą ręce na głowę cielca przed Panem, i ten cielec będzie

zabity przed Panem.

Kpl 4,16 Namaszczony kapłan wniesie do Namiotu Spotkania część krwi cielca. Kpl 4,17 Potem kapłan umoczy palec we krwi i pokropi siedem razy przed Panem, to

jest przed zasłoną.

Kpl 4,18 Pomaże także krwią rogi ołtarza, który jest przed Panem w Namiocie Spo

tkania. Całą resztę krwi wyleje na podstawę ołtarza ofiar całopalnych, który

stoi przed wejściem do Namiotu Spotkania.

Kpl 4,19 A cały tłuszcz oddzieli od niego i zamieni w dym na ołtarzu. Kpl 4,20 Potem postąpi z tym cielcem tak samo, jak postąpił z poprzednio wspomnia

nym cielcem ofiary przebłagalnej. Tak postąpi z nim. W ten sposób kapłan

dokona za nich przebłagania i będzie im [wina] odpuszczona.

Kpl 4,21 Potem wyniosą tego cielca poza obóz i spalą, tak jak spalono pierwszego

cielca. To jest ofiara przebłagalna za społeczność.

Kpl 4,22 Jeżeli zgrzeszy naczelnik rodu i przez nieuwagę przestąpi jedno z przykazań

Pana, Boga swego, i w ten sposób zawini,

Kpl 4,23 i jeżeli zwrócę mu uwagę na jego grzech, który popełnił, to przyprowadzi w

darze koziołka bez skazy.

Kpl 4,24 Potem włoży rękę na głowę koziołka, i zabiją go na miejscu, gdzie zabija się

ofiary całopalne przed Panem. To jest ofiara przebłagalna.

Kpl 4,25 A kapłan umoczy palec we krwi ofiary przebłagalnej i pomaże nią rogi oł

tarza ofiar całopalnych. Całą resztę krwi wyleje na podstawę ołtarza ofiar

całopalnych,

Kpl 4,26 cały zaś tłuszcz zamieni w dym na ołtarzu, tak jak tłuszcz ofiary biesiadnej.

W ten sposób kapłan dokona przebłagania za grzech naczelnika rodu, i będzie

mu odpuszczony.

Kpl 4,27 Jeżeli jakiś człowiek spośród ludu ziemi zgrzeszy przez nieuwagę, przestąpi

jedno z przykazań Pana i w ten sposób zawini,

Kpl 4,28 i jeżeli zwrócę mu uwagę na jego grzech, który popełnił, to przyprowadzi w

darze za swój grzech kozę bez skazy.

Kpl 4,29 Następnie włoży rękę na głowę ofiary przebłagalnej i zabije ją na miejscu

[przeznaczonym dla] ofiary całopalnej.

Kpl 4,30 Kapłan umoczy palec we krwi i pomaże nią rogi ołtarza ofiar całopalnych.

Całą resztę krwi wyleje na podstawę ołtarza.

160 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 5

Kpl 4,31 Potem oddzieli cały tłuszcz, tak jak był oddzielony tłuszcz ofiary biesiadnej.

Kapłan zamieni to w dym na ołtarzu jako miłą woń dla Pana. W ten sposób

kapłan dokona przebłagania za niego i grzech będzie mu odpuszczony. Kpl 4,32 Jeżeli zaś kto chce złożyć w darze owcę jako ofiarę przebłagalną, to przypro

wadzi owcę bez skazy,

Kpl 4,33 włoży rękę na głowę ofiary przebłagalnej i zabije ją jako ofiarę przebłagalną

na miejscu, gdzie się zabija ofiary całopalne.

Kpl 4,34 Potem kapłan umoczy palec we krwi ofiary przebłagalnej i pomaże nią rogi

ołtarza ofiar całopalnych. Całą resztę krwi wyleje na podstawę ołtarza. Kpl 4,35 Cały tłuszcz oddzieli, tak jak był oddzielony tłuszcz owcy, złożonej jako ofiara

biesiadna. Kapłan zamieni to w dym na ołtarzu, ponad ofiarami spalanymi

dla Pana. W ten sposób kapłan dokona przebłagania za jego grzech, który

tamten popełnił, i będzie mu odpuszczony.

Rozdział 5

Kpl 5,01 Jeżeli kto zgrzeszy przez to, że usłyszawszy zaklęcie i mogąc zaświadczyć o

przestępstwie, które widział lub znał, nie uczyni tego i w ten sposób zawini, Kpl 5,02 albo jeżeli kto dotknie się czegoś nieczystego, na przykład padliny nieczyste

go dzikiego zwierzęcia albo padliny nieczystego domowego zwierzęcia, albo

padliny nieczystego płazu, i nie uświadomi sobie tego, że stał się nieczystym

i winnym,

Kpl 5,03 albo jeżeli kto dotknie się jakiejś nieczystości ludzkiej, jakiejkolwiek rzeczy,

która może uczynić nieczystym, i z początku nie uświadomi sobie tego, a

potem spostrzeże, że zawinił,

Kpl 5,04 albo jeżeli kto przysięga, mówiąc lekkomyślnie wargami, na zło albo na dobro,

tak jak to bywa, że człowiek lekkomyślnie przysięga, i z początku nie uświa

damia sobie tego, a potem spostrzeże, że zawinił przez jedną z tych rzeczy Kpl 5,05 jeżeli więc kto popełni jedno z tych przestępstw, to niech wyzna, że przez to

zgrzeszył.

Kpl 5,06 Wtedy przyniesie jako ofiarę zadośćuczynienia dla Pana za swój grzech - sa

micę spośród małego bydła, owcę lub kozę na ofiarę przebłagalną. A kapłan

dokona przebłagania za jego grzech.

Kpl 5,07 Jeżeli zaś ktoś jest tak ubogi, że nie może przynieść owcy, to jako ofiarę

zadośćuczynienia za grzech, który popełnił, przyniesie dwie synogarlice albo

dwa młode gołębie dla Pana, jednego jako ofiarę przebłagalną, drugiego jako

ofiarę całopalną.

Kpl 5,08 Przyniesie ją kapłanowi, a ten ofiaruje najprzód tego gołębia, który jest prze

znaczony na ofiarę przebłagalną. Ściśnie jego główkę przy karku, ale jej nie

161 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 5

oddzieli.

Kpl 5,09 Potem pokropi ścianę ołtarza krwią ofiary przebłagalnej. Reszta krwi będzie

wyciśnięta na podstawę ołtarza. To jest ofiara przebłagalna.

Kpl 5,10 Drugiego gołębia złoży jako ofiarę całopalną według zwyczaju. W ten sposób

kapłan dokona przebłagania za grzech, który tamten popełnił, i będzie mu

odpuszczony.

Kpl 5,11 Jeżeli zaś kto jest tak ubogi, że nie może ofiarować nawet dwu synogarlic

albo dwóch młodych gołębi, to przyniesie na dar ofiarny za grzech dziesiątą

część efy najczystszej mąki jako ofiarę przebłagalną, ale nie poleje jej oliwą

ani nie położy na niej kadzidła, bo to jest ofiara przebłagalna.

Kpl 5,12 Przyniesie to kapłanowi. Kapłan weźmie z tego pełną garść [mąki] jako pa

miątkę i zamieni w dym na ołtarzu nad ofiarami spalanymi dla Pana. To jest

ofiara przebłagalna.

Kpl 5,13 W ten sposób kapłan dokona przebłagania za jego grzech, który tamten po

pełnił przeciwko jednemu z tych przykazań, i będzie mu odpuszczony. Kapłan

otrzyma swoją część, tak jak przy ofierze pokarmowej".

Kpl 5,14 Potem Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 5,15 "Jeżeli kto popełnił nieuczciwość i zgrzeszy przez nieuwagę przywłaszczając

sobie rzeczy poświęcone Panu, to przyniesie jako swoje zadośćuczynienie dla

Pana baranka bez skazy, wziętego spośród drobnego bydła, którego wartość

wynosiłaby według oszacowania dwa sykle srebra według wagi przybytku na

ofiarę zadośćuczynienia.

Kpl 5,16 To, co sobie grzesznie przywłaszczył z rzeczy poświęconych, zwróci, oddając

ponadto jedną piątą wartości, i odda to kapłanowi. W ten sposób kapłan

dokona przebłagania za niego, ofiarując za niego baranka zadośćuczynienia,

i będzie mu grzech odpuszczony.

Kpl 5,17 Jeżeli kto zgrzeszy, czyniąc coś przeciwnego przykazaniom Pana, nie będąc

tego świadomy, i stanie się winny, i popełni przestępstwo,

Kpl 5,18 to przyniesie kapłanowi baranka bez skazy, wziętego spośród drobnego bydła,

według twojego oszacowania, jako ofiarę zadośćuczynienia. Wtedy kapłan

dokona przebłagania za jego winę, którą tamten zaciągnął przez nieuwagę,

nieświadomie, i będzie mu grzech odpuszczony.

Kpl 5,19 To jest ofiara zadośćuczynienia, bo naprawdę zawinił wobec Pana". Kpl 5,20 Następnie Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 5,21 "Jeżeli kto zgrzeszy i popełni nieuczciwość względem Pana przez to, że zaprze

się wobec bliźniego tego, co przyjął na przechowanie albo wziął w rękę jako

zastaw, albo ukradł, albo wymusił na bliźnim;

Kpl 5,22 albo jeżeli kto znalazł rzecz zgubioną i zaparł się tego, albo jeżeli złożył fał

szywą przysięgę, dotyczącą jakiejkolwiek rzeczy, przez którą człowiek może

zgrzeszyć

Kpl 5,23 otóż kto tak zgrzeszył i stał się przez to winnym zadośćuczynienia, powinien

162 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 6

oddać to, co ukradł, albo co wymusił, albo co wziął na przechowanie, albo

rzecz zgubioną, którą znalazł,

Kpl 5,24 albo tę rzecz, co do której złożył fałszywą przysięgę - zwróci mianowicie

całkowitą wartość tej rzeczy, dodając do niej jeszcze piątą część wartości.

Powinien to oddać właścicielowi tego samego dnia, kiedy będzie składał ofia

rę zadośćuczynienia.

Kpl 5,25 Potem przyprowadzi do Pana jako swoje zadośćuczynienie baranka bez ska

zy, wziętego spośród drobnego bydła według twego oszacowania na ofiarę

zadośćuczynienia, którą należy przyprowadzić do kapłana.

Kpl 5,26 W ten sposób kapłan za niego dokona przebłagania wobec Pana, i będzie

tamtemu odpuszczony jakikolwiek grzeszny czyn, który popełnił zaciągając

winę".

Rozdział 6

Kpl 6,01 Dalej Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 6,02 "Rozkaż Aaronowi i jego synom, co następuje: Oto prawo odnoszące się do

ofiary całopalnej: ofiara całopalna będzie na palenisku, na ołtarzu całą noc

aż do rana, a ogień ołtarza będzie na nim płonął.

Kpl 6,03 Potem kapłan włoży szatę lnianą i spodnie lniane na ciało, usunie popiół z

ofiary całopalnej, którą ogień strawił na ołtarzu, i wysypie go obok ołtarza. Kpl 6,04 Następnie zdejmie ubranie, włoży inne szaty i wyniesie popiół poza obóz na

miejsce czyste.

Kpl 6,05 Ogień na ołtarzu będzie stale płonąć - nigdy nie będzie wygasać. Na nim

kapłan każdego poranka zapali drwa, na nim ułoży ofiarę całopalną, na nim

zamieni w dym tłuszcz ofiar biesiadnych.

Kpl 6,06 Ogień nieustanny będzie płonąć na ołtarzu - nigdy nie będzie wygasać! Kpl 6,07 Oto prawo odnoszące się do ofiary z pokarmów: Synowie Aarona przyniosą

ją przed Pana - przed ołtarz.

Kpl 6,08 Potem wezmą z niej garść najczystszej mąki, należącej do ofiary pokarmowej,

wraz z oliwą jej i z całym kadzidłem, które są na tej ofierze, i zamienią to w

dym na ołtarzu jako miłą woń, jako pamiątkę dla Pana.

Kpl 6,09 To, co pozostanie z tej ofiary, będzie pokarmem dla Aarona i jego synów. Ja

ko chleby przaśne zjedzą to w miejscu poświęconym, na dziedzińcu Namiotu

Spotkania.

Kpl 6,10 Nie będziecie piec z tego chlebów kwaszonych! To jest część, którą daję im z

moich ofiar spalanych. To są ofiary najświętsze, tak jak ofiary przebłagalne i

ofiary zadośćuczynienia.

Kpl 6,11 Każdy mężczyzna spośród synów Aarona będzie je spożywał. To jest prawo

163 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 7

wieczyste dla waszych pokoleń, dotyczące ofiar spalanych dla Pana. Każdy,

kto się ich dotknie, będzie uświęcony".

Kpl 6,12 Dalej Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 6,13 "Oto dar Aarona i jego synów, który złożą Panu w dniu namaszczenia jednego

z nich: będzie to ofiara z pokarmów wieczysta - jedna dziesiąta efy najczyst

szej mąki, z tego połowa rano, a połowa wieczorem.

Kpl 6,14 Będzie ona przyrządzona na patelni z oliwą. Kiedy będzie rozczyniona, przy

niesiesz ją. Jako ofiarę pokarmową podzieloną na kawałki ofiarujesz ją. Będzie

to miła woń dla Pana.

Kpl 6,15 Kapłan, który będzie namaszczony na miejsce Aarona spośród jego synów, to

samo uczyni. To jest należność wieczysta dla Pana: ta ofiara będzie w całości

zamieniona w dym!

Kpl 6,16 Każda ofiara pokarmowa kapłana będzie w całości spalona - nic z niej nie

wolno jeść!"

Kpl 6,17 Dalej Pan powiedział do Mojżesza.

Kpl 6,18 "Tak powiedz do Aarona i jego synów: To jest prawo odnoszące się do ofia

ry przebłagalnej: na tym samym miejscu, na którym będzie zabijana ofiara

całopalna, będzie także zabijana ofiara przebłagalna przed Panem. To jest

rzecz bardzo święta!

Kpl 6,19 Kapłan, który będzie składał ofiarę przebłagalną, będzie z niej spożywał. Na

miejscu poświęconym będzie spożywana, na dziedzińcu Namiotu Spotkania. Kpl 6,20 Każdy, kto dotknie jej mięsa, będzie uświęcony. Jeżeli trochę z jej krwi skropi

ubranie, to miejsce owo, które krew skropi, ma być wyprane w miejscu po

święconym.

Kpl 6,21 Jeżeli to mięso było gotowane w naczyniu glinianym, naczynie owo będzie

rozbite, jeżeli zaś było gotowane w naczyniu miedzianym, będzie ono wyszo

rowane i wypłukane wodą.

Kpl 6,22 Każdy mężczyzna spośród kapłanów będzie spożywać z niej. To jest rzecz

bardzo święta!

Kpl 6,23 Ale jeżeli część krwi z ofiary przebłagalnej była wniesiona do Namiotu Spo

tkania, aby w Miejscu Świętym był dokonany obrzęd przebłagania, to nie

wolno jeść z tej ofiary. Będzie ona cała spalona w ogniu.

Rozdział 7

Kpl 7,01 Oto prawo odnoszące się do ofiary zadośćuczynienia: jest ona rzeczą bardzo

świętą.

Kpl 7,02 Na tym samym miejscu, na którym będą zabijać ofiarę całopalną, będą także

zabijać ofiarę zadośćuczynienia. Krew jej wyleją dokoła ołtarza,

164 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 7

Kpl 7,03 ale cały jej tłuszcz będzie złożony w ofierze: ogon, tłuszcz, który okrywa

wnętrzności,

Kpl 7,04 obie nerki i tłuszcz, który jest na nich, który sięga aż do lędźwi, a także płat

tłuszczu na wątrobie - przy nerkach będzie oddzielony.

Kpl 7,05 Kapłan zamieni to wszystko w dym na ołtarzu jako ofiarę spalaną dla Pana.

To jest ofiara zadośćuczynienia.

Kpl 7,06 Każdy mężczyzna z [rodu] kapłanów będzie z niej spożywał. Będzie spoży

wana w miejscu poświęconym, to jest rzecz bardzo święta.

Kpl 7,07 Ofiary przebłagalne i ofiary zadośćuczynienia podlegają temu samemu prawu:

będą one należały do tego kapłana, który dokonuje obrzędu przebłagania. Kpl 7,08 Jeżeli zaś kapłan składa za kogoś ofiarę całopalną, to otrzyma skórę zwierzę

cia, które złożył w ofierze.

Kpl 7,09 Także i każda ofiara pokarmowa upieczona w piecu albo przyrządzona w ko

ciołku lub na patelni będzie należeć do tego kapłana, który ją złożył. Kpl 7,10 Ale każda ofiara pokarmowa zaprawiona oliwą albo sucha będzie należeć do

wszystkich synów Aarona po równej części.

Kpl 7,11 Oto prawo odnoszące się do ofiary biesiadnej, która będzie składana Panu: Kpl 7,12 Jeżeli kto składa ją jako ofiarę dziękczynną, to dołączy do tej ofiary dzięk

czynnej także i placki przaśne rozczynione oliwą i przaśne podpłomyki; z

najczystszej mąki, zaprawionej oliwą, będą przyrządzone placki. Kpl 7,13 Obok placków z ciasta kwaszonego będzie złożony jego dar poza ofiarą dzięk

czynną biesiadną.

Kpl 7,14 Z każdego rodzaju darów ofiarnych będzie odłączony jeden jako dar szczegól

ny dla Pana. Otrzyma go kapłan, który pokropi krwią ofiary biesiadnej. Kpl 7,15 Mięso dziękczynnych ofiar biesiadnych musi być zjedzone tego samego dnia

nie wolno zostawiać z niego nic aż do rana.

Kpl 7,16 Jeżeli jednak ma to być ofiara wynikająca ze ślubu albo jako ofiara dobrowol

na, to [mięso żertwy] powinno się jeść tego samego dnia, ale resztę z niego

można zjeść następnego dnia.

Kpl 7,17 Jeżeli jednak część z tego mięsa pozostanie jeszcze na trzeci dzień, to będzie

spalona w ogniu.

Kpl 7,18 Jeżeli kto zje coś z mięsa ofiary biesiadnej na trzeci dzień, to ta ofiara nie

będzie przyjęta, nie będzie ona policzona temu, który ją złożył, bo jest to

rzecz nieczysta, a ten, który ją spożyje, zaciągnie winę.

Kpl 7,19 Także i mięso, które się zetknęło z czymś nieczystym, nie może być jedzone.

Powinno być spalone w ogniu. Poza tym każdy, kto jest czysty, może jeść

mięso.

Kpl 7,20 Jeżeli jednak kto, będąc w stanie nieczystości, będzie jadł mięso z ofiary

biesiadnej, która jest dla Pana, będzie wykluczony spośród swego ludu. Kpl 7,21 Jeżeli kto dotknie jakiejś nieczystości ludzkiej albo nieczystego zwierzęcia,

albo jakiegoś nieczystego robactwa, i spożyje coś z mięsa ofiary biesiadnej

165 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 8

należącej do Pana, będzie wykluczony spośród swego ludu".

Kpl 7,22 Dalej Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 7,23 "Powiedz Izraelitom: Nie wolno wam jeść tłuszczu cielców, owiec i kóz! Kpl 7,24 Wolno się posługiwać dla różnych celów tłuszczem zwierząt padłych lub roz

szarpanych, ale nie wolno go jeść.

Kpl 7,25 Każdy, kto je tłuszcz zwierząt składanych na ofiarę spalaną dla Pana, będzie

wykluczony spośród swego ludu.

Kpl 7,26 Gdziekolwiek będziecie mieszkać, nie wolno wam spożywać żadnej krwi: ani

krwi ptaków, ani krwi bydląt.

Kpl 7,27 Ktokolwiek spożywa jakąkolwiek krew, będzie wykluczony spośród swego lu

du".

Kpl 7,28 Dalej Pan powiedział do Mojżesza: "Powiedz Izraelitom: Kpl 7,29 Kto chce złożyć Panu ofiarę biesiadną, przyniesie dar swój Panu, [wzięty] ze

swej ofiary biesiadnej.

Kpl 7,30 Własnoręcznie przyniesie ofiary spalane dla Pana: przyniesie tłuszcz z mostka

i mostek, aby wykonać nim gest kołysania przed Panem.

Kpl 7,31 Potem na ołtarzu kapłan tłuszcz zamieni w dym, a mostek będzie dla Aarona

i jego synów.

Kpl 7,32 Także i prawą łopatkę oddacie kapłanowi, jako część kapłańską z ofiar bie

siadnych.

Kpl 7,33 Ten spośród synów Aarona, który składa w ofierze krew i tłuszcz ofiar bie

siadnych, otrzyma jako swoją część prawą łopatkę.

Kpl 7,34 Bo mostek kołysania i łopatkę podniesienia biorę od Izraelitów z ich ofiar

biesiadnych i daję je Aaronowi kapłanowi i jego synom, jako należność wie

czystą od Izraelitów".

Kpl 7,35 To jest część z ofiar spalanych dla Pana, która należy się Aaronowi i jego

synom od dnia wprowadzenia ich w czynności kapłanów Pana.

Kpl 7,36 W dniu, kiedy ich Pan namaścił, rozkazał Izraelitom im to dawać. To jest

ustawa wieczysta dla ich pokoleń.

Kpl 7,37 To jest prawo dotyczące ofiary całopalnej, ofiary pokarmowej, ofiary przebła

galnej, ofiary zadośćuczynienia, ofiary wprowadzenia w czynności kapłańskie

i ofiary biesiadnej.

Kpl 7,38 To rozkazał Pan Mojżeszowi na górze Synaj w dniu, kiedy polecił Izraelitom

składać dary dla Pana na pustyni synajskiej.

Rozdział 8

Kpl 8,01 Potem Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 8,02 "Weź Aarona i jego synów, szaty, oliwę do namaszczania cielca na ofiarę

166 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 8

przebłagalną, dwa barany i kosz chlebów przaśnych.

Kpl 8,03 Następnie zgromadź całą społeczność przed wejściem do Namiotu Spotka

nia".

Kpl 8,04 Mojżesz uczynił tak, jak mu Pan rozkazał, i społeczność zgromadziła się przed

wejściem do Namiotu Spotkania.

Kpl 8,05 Potem Mojżesz powiedział do społeczności: "Oto, co mi Pan kazał uczynić!" Kpl 8,06 Wtedy Mojżesz kazał się przybliżyć Aaronowi i jego synom i obmył ich wodą. Kpl 8,07 Ubrał go w tunikę, opasał go ozdobnym pasem, włożył na niego wierzchnią

szatę, na niej umieścił jeszcze efod, opasał go przepaską efodu i przymocował

go nią.

Kpl 8,08 Potem umieścił na nim pektorał i włożył do pektorału urim i tummim. Kpl 8,09 Włożył mu na głowę tiarę i przymocował na przedniej stronie tiary blachę

złotą, święty diadem, tak jak nakazał Pan Mojżeszowi.

Kpl 8,10 Potem Mojżesz wziął oliwę namaszczenia, namaścił przybytek wraz ze wszyst

kim, co w nim było, i poświęcił te rzeczy.

Kpl 8,11 Także pokropił nią siedem razy ołtarz i namaścił ołtarz razem z całym jego

sprzętem, również kadź na wodę i jej podstawę, aby je poświęcić. Kpl 8,12 Potem wylał [trochę] oliwy namaszczenia na głowę Aarona i namaścił go, aby

go poświęcić.

Kpl 8,13 Następnie Mojżesz kazał synom Aarona przybliżyć się, włożył na nich tuni

ki, przepasał ich ozdobnymi pasami i okrył ich głowy mitrami, tak jak Pan

nakazał Mojżeszowi.

Kpl 8,14 Potem przyprowadzono cielca na ofiarę przebłagalną. Aaron i jego synowie

włożyli ręce na głowę cielca ofiary przebłagalnej.

Kpl 8,15 Mojżesz zabił go, wziął krew jego i palcem pomazał nią rogi ołtarza dokoła

- w ten sposób oczyścił ołtarz. Resztę krwi wylał na podstawę ołtarza i tak

poświęcił go, i dokonał przebłagania.

Kpl 8,16 Potem wziął cały tłuszcz, który jest na wnętrznościach, i płat tłuszczu, któ

ry okrywa wątrobę, jak również i obie nerki wraz z ich tłuszczem. Mojżesz

zamienił je w dym na ołtarzu.

Kpl 8,17 A cielca razem ze skórą, mięsem i zawartością jelit spalił w ogniu poza obo

zem, tak jak nakazał Pan Mojżeszowi.

Kpl 8,18 Potem przyprowadzono barana na ofiarę całopalną. Aaron i jego synowie

włożyli ręce na głowę barana.

Kpl 8,19 Mojżesz zabił go i pokropił krwią ołtarz dokoła.

Kpl 8,20 Potem Mojżesz pokrajał barana na części i zamienił w dym głowę, części i

tłuszcz.

Kpl 8,21 Następnie Mojżesz obmył wodą wnętrzności i nogi barana i zamienił w dym

całego barana na ołtarzu. To było całopalenie, miła woń, ofiara spalana dla

Pana, tak jak nakazał Pan Mojżeszowi.

Kpl 8,22 Potem przyprowadzono drugiego barana, barana [ofiary] wprowadzenia w

167 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 9

czynności kapłańskie. Aaron i jego synowie włożyli ręce na głowę barana. Kpl 8,23 Mojżesz zabił go, wziął trochę jego krwi i pomazał nią wierzch prawego ucha

Aarona, duży palec jego prawej ręki i duży palec jego prawej nogi. Kpl 8,24 Potem Mojżesz kazał się przybliżyć synom Aarona i pomazał krwią wierzchy

ich prawych uszu, duże palce ich prawych rąk i duże palce ich prawych nóg.

Resztę krwi wylał Mojżesz dokoła ołtarza.

Kpl 8,25 Potem wziął tłuszcz, ogon i cały tłuszcz, który jest na wnętrznościach wraz

z płatem tłuszczu, który okrywa wątrobę, a także obie nerki z ich tłuszczem

i prawą łopatkę.

Kpl 8,26 Z kosza chlebów przaśnych, który stoi przed Panem, wziął jeden chleb prza

śny, jeden placek przyrządzony z oliwą i jeden podpłomyk. Umieścił je na

kawałkach tłuszczu i na prawej łopatce.

Kpl 8,27 Potem położył to wszystko na dłoniach Aarona i na dłoniach jego synów i

wykonał nimi gest kołysania przed Panem.

Kpl 8,28 Następnie Mojżesz wziął to wszystko z ich dłoni i zamienił w dym na ołtarzu

nad całopaleniem. To była ofiara wprowadzenia w czynności kapłańskie, miła

woń, ofiara spalana dla Pana.

Kpl 8,29 Mojżesz wziął mostek i wykonał nim gest kołysania przed Panem. To była

część należna Mojżeszowi z barana [ofiary] wprowadzenia w czynności ka

płańskie, jak nakazał Pan Mojżeszowi.

Kpl 8,30 Potem Mojżesz wziął trochę oliwy namaszczenia i trochę krwi z ołtarza i po

kropił nią Aarona i jego szaty, a z nim jego synów i ich szaty. Tak poświęcił

Aarona z jego szatami i z nim jego synów z ich szatami.

Kpl 8,31 Potem powiedział Mojżesz do Aarona i do jego synów: "Ugotujcie mięso przy

wejściu do Namiotu Spotkania. Tam jedzcie je z chlebem, który jest w koszu

ofiary wprowadzenia w czynności kapłańskie. Tak mi nakazano w słowach:

Aaron i jego synowie będą je jedli.

Kpl 8,32 Resztę mięsa i chleba spalicie w ogniu.

Kpl 8,33 Od wejścia do Namiotu Spotkania nie będziecie odchodzić przez siedem dni,

aż do dnia, kiedy skończą się dni waszego wprowadzania w czynności kapłań

skie, bo przez siedem dni będziecie w nie wprowadzani.

Kpl 8,34 Tak jak dzisiaj uczyniono, tak Pan nakazał czynić, aby dokonać za was prze

błagania.

Kpl 8,35 Przez siedem dni będziecie siedzieć przy wejściu do Namiotu Spotkania dzień

i noc na straży Pana, abyście nie pomarli. Taki nakaz otrzymałem". Kpl 8,36 Aaron i jego synowie uczynili to wszystko, co Pan nakazał im przez Mojżesza.

168 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 9

Rozdział 9

Kpl 9,01 Ósmego dnia zawołał Mojżesz Aarona, jego synów i starszych Izraela. Kpl 9,02 Potem powiedział do Aarona: "Weź sobie młodego cielca na ofiarę przebła

galną i barana na ofiarę całopalną, oba bez skazy, i przyprowadź przed Pana. Kpl 9,03 A do Izraelitów tak powiedz: Weźcie koziołka na ofiarę przebłagalną, cielca

rocznego i baranka rocznego, obydwa bez skazy na ofiarę całopalną, Kpl 9,04 cielca i barana na ofiarę biesiadną, aby je ofiarować przed Panem, a także

ofiarę pokarmową zaprawioną oliwą, bo dzisiaj Pan wam się ukaże". Kpl 9,05 Przyprowadzili więc to, co im nakazał Mojżesz, przed Namiot Spotkania.

Potem cała społeczność zbliżyła się i stanęła przed Panem.

Kpl 9,06 Wtedy Mojżesz powiedział: "Oto co Pan nakazał uczynić, aby chwała Pana

wam się ukazała!"

Kpl 9,07 Do Aarona zaś Mojżesz powiedział: "Zbliż się do ołtarza, złóż ofiarę przebła

galną i ofiarę całopalną, dokonaj przebłagania za siebie i za lud, złóż dar za

lud i dokonaj przebłagania za nich, tak jak Pan rozkazał".

Kpl 9,08 Wtedy Aaron zbliżył się do ołtarza i zabił cielca na ofiarę przebłagalną za

siebie samego.

Kpl 9,09 Synowie Aarona podali mu krew, a on umoczył palec we krwi, pomazał nią

rogi ołtarza i wylał krew na podstawę ołtarza.

Kpl 9,10 Tłuszcz, nerki i płat tłuszczu, który okrywa wątrobę ofiary przebłagalnej,

zamienił w dym na ołtarzu, tak jak Pan nakazał Mojżeszowi.

Kpl 9,11 Mięso zaś i skórę spalił w ogniu poza obozem.

Kpl 9,12 Potem zabił [żertwę] ofiary całopalnej. Synowie Aarona podali mu krew, i

wylał ją dokoła ołtarza.

Kpl 9,13 Podali mu też podzieloną na części ofiarą całopalną, razem z głową, a on

zamienił to w dym na ołtarzu.

Kpl 9,14 Następnie obmył wnętrzności i nogi i zamienił je w dym nad całopaleniem

na ołtarzu.

Kpl 9,15 Potem złożył dar za lud. Wziął kozła, który był przeznaczony na ofiarę

przebłagalną za lud, zabił go i złożył go jako ofiarę przebłagalną, tak jak

poprzednio.

Kpl 9,16 Następnie złożył ofiarę całopalną i postąpił z nią według zwyczaju. Kpl 9,17 Dalej złożył ofiarę pokarmową, wziął z niej jedną pełną garść i zamienił ją w

dym na ołtarzu poza ofiarą poranną.

Kpl 9,18 Potem zabił cielca i barana jako ofiarę biesiadną dla ludu. Synowie Aarona

podali mu krew, a on wylał ją dokoła ołtarza.

Kpl 9,19 Tłuste części cielca i barana - ogon, tłuszcz, który okrywa wnętrzności, nerki

i płat tłuszczu, który jest na wątrobie,

Kpl 9,20 te części tłuste położyli na mostkach, a on zamienił te części tłuste w dym

169 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 10

na ołtarzu.

Kpl 9,21 Mostkami i prawymi łopatkami Aaron wykonał gest kołysania przed Panem,

tak jak nakazał Pan.

Kpl 9,22 Następnie Aaron podniósł ręce w stronę ludu i pobłogosławił go. I zszedł po

ukończeniu ofiary przebłagalnej, ofiary całopalnej i ofiar biesiadnych. Kpl 9,23 Mojżesz i Aaron weszli do Namiotu Spotkania, potem wyszli stamtąd i po

błogosławili lud. Wtedy chwała Pana ukazała się całemu ludowi. Kpl 9,24 Ogień wyszedł od Pana i strawił ofiarę całopalną razem z częściami tłustymi

na ołtarzu. Widząc to cały lud krzyknął z radości i upadł na twarz.

Rozdział 10

Kpl 10,01 Nadab i Abihu, synowie Aarona, wzięli każdy swoją kadzielnicę, nabrali do

niej ognia, włożyli na niego kadzidło i ofiarowali przed Panem ogień inny, niż

był im nakazany.

Kpl 10,02 Wtedy ogień wyszedł od Pana i pochłonął ich. Umarli przed Panem. Kpl 10,03 Mojżesz powiedział do Aarona: "To jest, co Pan powiedział: Okażę moją świę

tość tym, co zbliżają się do Mnie, okażę chwałę moją przed całym ludem".

Aaron zamilkł.

Kpl 10,04 Potem Mojżesz zawołał Miszaela i Elsafana, synów Uzzjela, który był stry

jem Aarona, i powiedział do nich: "Zbliżcie się! Wynieście swoich braci sprzed

Miejsca Świętego poza obóz!"

Kpl 10,05 Wtedy oni zbliżyli się i wynieśli ich w ich tunikach poza obóz, tak jak powie

dział Mojżesz.

Kpl 10,06 Potem Mojżesz powiedział do Aarona i jego synów, Eleazara i Itamara: "Nie

będziecie zaniedbywać uczesania głowy i nie będziecie rozdzierać szat, aby

ście nie pomarli i aby On nie rozgniewał się na całą społeczność. Wasi bracia,

cały dom Izraela, będą opłakiwać ten pożar, który Pan zapalił.

Kpl 10,07 Nie będziecie odchodzić od wejścia do Namiotu Spotkania, abyście nie po

marli, ponieważ olej namaszczenia Pana jest na was". A oni postąpili tak,

jak Mojżesz im powiedział.

Kpl 10,08 Następnie Pan powiedział do Aarona:

Kpl 10,09 "Kiedy będziecie wchodzić do Namiotu Spotkania, ty i synowie twoi, nie bę

dziecie pić wina ani sycery, abyście nie pomarli! To jest ustawa wieczysta dla

wszystkich waszych pokoleń,

Kpl 10,10 abyście rozróżniali między tym, co święte, a tym, co świeckie, między tym,

co nieczyste, a tym, co czyste,

Kpl 10,11 abyście nauczali Izraelitów wszystkich ustaw, które Pan ogłosił wam przez

Mojżesza".

170 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 11

Kpl 10,12 Potem Mojżesz powiedział do Aarona i do jego pozostałych synów, Eleazara

i Itamara: "Weźcie ofiarę pokarmową, która pozostała z ofiar spalanych dla

Pana, i zjedzcie ją bez kwasu koło ołtarza, bo to jest rzecz bardzo święta. Kpl 10,13 Będziecie to jeść w miejscu poświęconym, bo to jest część należna tobie i

synom twoim z ofiar spalanych dla Pana. Taki nakaz otrzymałem. Kpl 10,14 Mostek kołysania i łopatkę podniesienia będziecie jedli w miejscu czystym,

ty i synowie twoi, i córki twoje z tobą. To się należy tobie i twoim synom z

biesiadnych ofiar Izraelitów.

Kpl 10,15 Będą przynosić łopatkę podniesienia i mostek kołysania razem z częściami

tłustymi, przeznaczonymi na ofiarę spalaną, aby nimi wykonać gest kołysa

nia przed Panem. To się będzie należeć tobie i twoim synom jako należność

wieczysta, tak jak Pan nakazał".

Kpl 10,16 Mojżesz wypytywał o kozła ofiary przebłagalnej i okazało się, że został spalo

ny. Wtedy rozgniewał się na pozostałych synów Aarona, to jest na Eleazara

i Itamara, i powiedział do nich:

Kpl 10,17 "Dlaczego nie spożyliście ofiary przebłagalnej w miejscu poświęconym? Prze

cież ona jest rzeczą bardzo świętą. On dał ją wam, abyście zgładzili winę

społeczności, abyście przebłagali za nich Pana.

Kpl 10,18 Krew jej nie była wniesiona do Miejsca Świętego. A więc winniście byli spożyć

ją w Miejscu Świętym, tak jak mi nakazano".

Kpl 10,19 Wtedy Aaron powiedział do Mojżesza: "Oto dzisiaj oni złożyli ofiarę prze

błagalną i ofiarę całopalną przed Panem i taka rzecz mnie spotkała! Gdybym

dzisiaj jadł ofiarę przebłagalną, czy Pan uznałby to za dobre?"

Kpl 10,20 Mojżesz wysłuchał tej odpowiedzi i uznał ją za dobrą.

Rozdział 11

Kpl 11,01 Następnie Pan powiedział do Mojżesza i Aarona:

Kpl 11,02 "Tak mówcie do Izraelitów: Oto zwierzęta, które będziecie jeść spośród wszyst

kich zwierząt, które są na ziemi:

Kpl 11,03 Będziecie jedli każde zwierzę czworonożne, które ma rozdzielone kopyta, to

jest racice, i które przeżuwa.

Kpl 11,04 Ale [następujących zwierząt], mających rozdzielone kopyto i przeżuwających

nie będziecie jedli: wielbłąd, ponieważ przeżuwa, ale nie ma rozdzielonego

kopyta - będzie dla was nieczysty;

Kpl 11,05 świstak, ponieważ przeżuwa, ale nie ma rozdzielonego kopyta - będzie dla was

nieczysty;

Kpl 11,06 zając, ponieważ przeżuwa, ale nie ma rozdzielonego kopyta - będzie dla was

nieczysty;

171 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 11

Kpl 11,07 wieprz, ponieważ ma rozdzielone kopyto, ale nie przeżuwa - będzie dla was

nieczysty.

Kpl 11,08 Nie będziecie jedli ich mięsa ani dotykali ich padliny - są one dla was nieczy

ste.

Kpl 11,09 Będziecie jedli następujące istoty wodne: wszystkie istoty wodne, w morzach

i rzekach, które mają płetwy i łuski, będziecie jedli.

Kpl 11,10 Ale każda istota wodna, która nie ma płetw albo łusek w morzach i rzekach

spośród wszystkiego, co się roi w wodzie, i spośród wszystkich zwierząt wod

nych, będzie dla was obrzydliwością.

Kpl 11,11 Będą one dla was obrzydliwością, nie jedzcie ich mięsa i brzydźcie się ich

padliną.

Kpl 11,12 Wszystkie istoty wodne, które nie mają płetw albo łusek, będą dla was obrzy

dliwością.

Kpl 11,13 Spośród ptaków będziecie mieli w obrzydzeniu i nie będziecie ich jedli, bo są

obrzydliwością, następujące: orzeł, sęp czarny, orzeł morski,

Kpl 11,14 wszelkie gatunki kani i sokołów, Kpl 11,15 wszelkie gatunki kruków,

Kpl 11,16 struś, sowa, mewa, wszelkie gatunki jastrzębi, Kpl 11,17 puszczyk, kormoran, ibis, Kpl 11,18 łabędź, pelikan, ścierwik,

Kpl 11,19 bocian, wszelkie gatunki czapli, dudek i nietoperz.

Kpl 11,20 Wszelkie latające czworonożne owady będą dla was obrzydliwością. Kpl 11,21 Ale będziecie jeść spośród czworonożnych latających owadów tylko te, któ

rych [tylne] kończyny wystają ponad nogami [przednimi], aby [mogły] skakać

na nich po ziemi.

Kpl 11,22 Następujące spośród nich możecie jeść: wszelkie gatunki szarańczy, wszelkie

gatunki soleam, wszelkie gatunki chargol i wszelkie gatunki chagab. Kpl 11,23 Wszystkie inne gatunki latających owadów czworonożnych będą dla was

obrzydliwością.

Kpl 11,24 Następujące zwierzęta czynią człowieka nieczystym. Każdy, kto dotknie się

ich padliny, będzie nieczysty aż do wieczora.

Kpl 11,25 Każdy, kto będzie nosić ich padlinę, wypierze ubranie i pozostanie nieczysty

aż do wieczora.

Kpl 11,26 Każde zwierzę, które ma kopyta, ale nie rozdzielone, i nie przeżuwa, będzie

nieczyste dla was. Każdy, kto się go dotknie, będzie nieczysty.

Kpl 11,27 Każde zwierzę czworonożne, które chodzi opierając się na stopach, będzie

nieczyste dla was. Każdy, kto dotknie się jego padliny, będzie nieczysty aż

do wieczora.

Kpl 11,28 Każdy, kto będzie nosić ich padlinę, wypierze ubranie i pozostanie nieczysty

aż do wieczora. To są rzeczy nieczyste dla was!

Kpl 11,29 Spośród małych zwierząt, które poruszają się na ziemi, następujące są nie

172 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 11

czyste: kret, mysz i wszelkie gatunki jaszczurek,

Kpl 11,30 gekko, żółw, salamandra, skolopendra i kameleon.

Kpl 11,31 Te są nieczyste dla was spośród małych zwierząt, które poruszają się na zie

mi. Każdy, kto dotknie się ich padliny, będzie nieczysty aż do wieczora. Kpl 11,32 Jeżeli które z tych zwierząt nieżywe upadnie na coś, to ta rzecz będzie nie

czysta, niezależnie od tego, czy to będzie naczynie drewniane, czy ubranie,

czy skóra, czy worek, czy jakiekolwiek narzędzie pracy. Obmyją je wodą i

pozostanie nieczyste aż do wieczora, potem będzie czyste.

Kpl 11,33 Jeżeli któreś z tych zwierząt wpadnie do naczynia glinianego, to wszystko, co

jest wewnątrz naczynia, będzie nieczyste, a naczynie rozbijecie.

Kpl 11,34 Każdy pokarm, który się spożywa, do którego się dostanie woda z tego na

czynia będzie nieczysty. Każdy napój, który bywa używany do picia w ja

kimkolwiek naczyniu, będzie nieczysty.

Kpl 11,35 Na cokolwiek upadnie takie zwierzę nieżywe, będzie nieczyste: piecyk albo

piekarnik ma być zniszczony. One są nieczyste i będą nieczyste dla was. Kpl 11,36 Tylko źródła i cysterny, to jest zbiorniki wody, pozostają czyste, ale ten, kto

dotknie się w nich padliny, będzie nieczysty.

Kpl 11,37 Jeżeli taka padlina upadnie na ziarno przeznaczone do siewu, to ziarno po

zostanie czyste,

Kpl 11,38 ale jeżeli ziarno jest mokre i taka padlina upadnie na nie, to jest ono dla was

nieczyste.

Kpl 11,39 Jeżeli zdechnie jedno ze zwierząt, które wam służą za pokarm, i ktoś dotknie

się tej padliny, będzie nieczysty aż do wieczora.

Kpl 11,40 Jeżeli kto zje coś z takiej padliny, to wypierze ubranie i będzie nieczysty aż

do wieczora. Także i ten, kto nosi taką padlinę, wypierze ubranie i będzie

nieczysty aż do wieczora.

Kpl 11,41 Wszelkie małe zwierzęta, które pełzają po ziemi, są obrzydliwością - nie wol

no ich jeść!

Kpl 11,42 Cokolwiek pełza na brzuchu, cokolwiek chodzi na czterech nogach i cokolwiek

ma wiele nóg spośród małych zwierząt pełzających po ziemi, nie będzie przez

was jedzone, bo to jest obrzydliwość.

Kpl 11,43 Nie plugawcie siebie samych przez jedzenie wszelkich małych zwierząt pełzają

cych, nie zanieczyszczajcie się przez nie, przez to stalibyście się nieczystymi. Kpl 11,44 Ponieważ Ja jestem Pan, Bóg wasz - uświęćcie się! Bądźcie świętymi, ponie

waż Ja jestem święty! Nie będziecie się plugawić małymi zwierzętami, które

pełzają po ziemi.

Kpl 11,45 Bo Ja jestem Pan, który wyprowadził was z ziemi egipskiej, abym był waszym

Bogiem. Bądźcie więc świętymi, bo Ja jestem święty!

Kpl 11,46 To jest prawo dotyczące zwierząt, ptaków i wszelkich istot żyjących, które

poruszają się w wodzie, i wszelkich stworzeń pełzających po ziemi, Kpl 11,47 abyście rozróżniali między tym, co nieczyste, a tym, co czyste, między zwie

173 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 13

rzętami jadalnymi a tymi, których jeść nie wolno".

Rozdział 12

Kpl 12,01 Dalej powiedział Pan do Mojżesza:

Kpl 12,02 "Powiedz do Izraelitów: Jeżeli kobieta zaszła w ciążę i urodziła chłopca, po

zostanie przez siedem dni nieczysta, tak samo jak podczas stanu nieczystości

spowodowanego przez miesięczne krwawienie.

Kpl 12,03 Ósmego dnia [chłopiec] zostanie obrzezany.

Kpl 12,04 Potem ona pozostanie przez trzydzieści trzy dni dla oczyszczenia krwi: nie

będzie dotykać niczego świętego i nie będzie wchodzić do świątyni, dopóki

nie skończą się dni jej oczyszczenia.

Kpl 12,05 Jeżeli zaś urodzi dziewczynkę, będzie nieczysta przez dwa tygodnie, tak jak

podczas miesięcznego krwawienia. Potem pozostanie przez sześćdziesiąt sześć

dni dla oczyszczenia krwi.

Kpl 12,06 Kiedy zaś skończą się dni jej oczyszczenia po urodzeniu syna lub córki,

przyniesie kapłanowi, przed wejście do Namiotu Spotkania, jednorocznego

baranka na ofiarę całopalną i młodego gołębia lub synogarlicę na ofiarę prze

błagalną.

Kpl 12,07 Kapłan złoży to w ofierze przed Panem, aby za nią dokonać przebłagania. W

ten sposób będzie ona oczyszczona od upływu krwi. To jest prawo dotyczące

tej, która urodziła syna lub córkę.

Kpl 12,08 Jeżeli zaś ona jest zbyt uboga, aby przynieść baranka, to przyniesie dwie

synogarlice albo dwa młode gołębie, jednego na ofiarę całopalną i jednego

na ofiarę przebłagalną. W ten sposób kapłan dokona przebłagania za nią, i

będzie oczyszczona".

Rozdział 13

Kpl 13,01 Dalej powiedział Pan do Mojżesza i Aarona:

Kpl 13,02 "Jeżeli u kogoś na skórze ciała pojawi się nabrzmienie albo wysypka, albo

biała plama, która na skórze jego ciała jest oznaką trądu, to przyprowadzą

go do kapłana Aarona albo do jednego z jego synów kapłanów.

Kpl 13,03 Kapłan obejrzy chore miejsce na skórze ciała: jeżeli włosy na chorym miejscu

stały się białe i jeżeli znak zdaje się być wklęśnięty w stosunku do skóry ciała,

jest to plaga trądu. Kapłan stwierdzi to i uzna człowieka za nieczystego. Kpl 13,04 Jeżeli jednak plama na skórze jego ciała jest biała, ale nie zdaje się być wklę

174 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 13

śnięta w stosunku do skóry i włosy nie pobielały, to kapłan odosobni chorego

na siedem dni.

Kpl 13,05 Siódmego dnia kapłan go obejrzy. Jeżeli kapłan stwierdzi, że plama nie po

większa się, nie rozszerza się na skórze, to odosobni go znowu na siedem dni. Kpl 13,06 Potem, siódmego dnia, kapłan znowu go obejrzy. Jeżeli plama stała się ma

towa i nie rozszerzyła się na skórze, to kapłan uzna go za czystego. To była

zwykła wysypka. Wypierze ubranie i będzie czysty.

Kpl 13,07 Jeżeli jednak wysypka rozszerzyła się na skórze po stawieniu się chorego przed

kapłanem w celu oczyszczenia, w takim razie stawi się on przed kapłanem po

raz drugi.

Kpl 13,08 Kapłan obejrzy go. Jeżeli stwierdzi, że wysypka rozszerzyła się na skórze,

uzna go za nieczystego: jest to trąd.

Kpl 13,09 Jeżeli ukaże się na kimś trąd, przyprowadzą go do kapłana. Kpl 13,10 Kiedy kapłan obejrzy go i stwierdzi, że na skórze jego jest białe nabrzmienie,

porośnięte białym włosem, i żywe mięso na tym nabrzmieniu,

Kpl 13,11 to znaczy, że na skórze ciała jego jest trąd zastarzały. Kapłan uzna go za

nieczystego. Nie odosobni go, bo on jest nieczysty.

Kpl 13,12 Jeżeli zaś trąd mocno kwitnie na skórze i okrywa całą skórę od stóp do głowy,

gdziekolwiek spojrzą oczy kapłana,

Kpl 13,13 i kapłan stwierdzi, że trąd okrywa całe ciało tamtego, w takim razie uzna go

za czystego - cały stał się biały, a więc jest czysty.

Kpl 13,14 Jednak w dniu, w którym się ukaże na nim żywe mięso, będzie nieczysty. Kpl 13,15 Kapłan zobaczy żywe mięso i uzna go za nieczystego - żywe mięso jest nie

czyste, to jest trąd.

Kpl 13,16 Jeżeli jednak żywe mięso stanie się znowu białe, to chory przyjdzie do kapła

na.

Kpl 13,17 Kapłan go obejrzy i stwierdzi, że znaki stały się białe, i uzna go za czystego.

Jest on czysty.

Kpl 13,18 Jeżeli na czyimś ciele na skórze pojawi się wrzód i zostanie uleczony, Kpl 13,19 ale na miejscu wrzodu będzie białe nabrzmienie albo plama białoczerwonawa,

to ukaże się kapłanowi.

Kpl 13,20 Kapłan obejrzy go. Jeżeli stwierdzi, że ta plama jest jak gdyby wklęśnięta w

stosunku do otaczającej skóry i że włosy na niej stały się białe - uzna go za

nieczystego. To jest plaga trądu, która zakwitła na wrzodzie.

Kpl 13,21 Jeżeli jednak kapłan stwierdzi, że tam nie ma białych włosów i że ta plama

nie jest wklęśnięta w stosunku do otaczającej skóry, i że ona jest matowa, to

kapłan odosobni go na siedem dni.

Kpl 13,22 Jeżeli ona rzeczywiście rozszerzy się na skórze, to kapłan uzna go za nieczy

stego. Jest to plaga trądu.

Kpl 13,23 Jeżeli jednak ta plama pozostanie bez zmiany i nie rozszerzy się, jest to blizna

po wrzodzie - kapłan uzna go za czystego.

175 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 13

Kpl 13,24 Jeżeli kto ma na swej skórze oparzeliznę i jeżeli na tej oparzeliznie uformuje

się plama czerwonawa lub biała,

Kpl 13,25 to kapłan go obejrzy. Jeżeli stwierdzi, że włosy na plamie pobielały i że wy

daje się ona wklęśnięta w stosunku do otaczającej skóry, jest to trąd, który

zakwitł na oparzeliźnie. Kapłan uzna go za nieczystego. Jest to plaga trądu. Kpl 13,26 Jeżeli jednak kapłan stwierdzi, że nie ma na plamie białych włosów i że nie

jest ona wklęśnięta w stosunku do otaczającej skóry, i że jest matowa, to

kapłan odosobni go na siedem dni.

Kpl 13,27 Siódmego dnia kapłan go obejrzy. Jeżeli plama rzeczywiście rozszerzyła się

na skórze, to kapłan uzna go za nieczystego. To jest plaga trądu. Kpl 13,28 Jeżeli jednak plama pozostanie bez zmiany, nie rozszerzy się na skórze, ale

stanie się matowa, jest to tylko blizna po oparzeniu. Kapłan uzna go za czy

stego, bo to jest blizna po oparzeniu.

Kpl 13,29 Jeżeli na głowie lub brodzie mężczyzny albo kobiety będzie chore miejsce, Kpl 13,30 kapłan obejrzy to miejsce. Jeżeli stwierdzi, że ono jest wklęśnięte w stosunku

do otaczającej skóry i że włosy na nim stały się żółte i cienkie, to kapłan

uzna go za nieczystego. Jest to grzybica, to jest trąd głowy lub brody. Kpl 13,31 Jeżeli zaś kapłan, oglądając miejsce zdradzające objawy grzybicy, stwierdzi,

że nie jest ono wklęśnięte w stosunku do otaczającej skóry, lecz nie ma na

nim czarnych włosów, to kapłan odosobni podejrzanego o grzybicę na siedem

dni.

Kpl 13,32 Potem, siódmego dnia, kapłan obejrzy chorego. Jeżeli stwierdzi, że grzybica

nie rozszerzyła się, że nie ma na niej żółtych włosów i że chore miejsce nie

jest wklęśnięte w stosunku do otaczającej skóry,

Kpl 13,33 to chory ogoli się, ale nie ogoli miejsca zdradzającego objawy grzybicy. Potem

kapłan znowu odosobni człowieka podejrzanego o grzybicę na siedem dni. Kpl 13,34 Siódmego dnia kapłan obejrzy chore miejsce. Jeżeli stwierdzi, że grzybica nie

rozszerzyła się na skórze i że chore miejsce nie jest wklęśnięte w stosunku do

otaczającej skóry, kapłan uzna go za czystego. Wypierze on ubranie i będzie

czysty.

Kpl 13,35 Jeżeli jednak grzybica będzie się rozszerzać rzeczywiście na jego skórze po

jego oczyszczeniu,

Kpl 13,36 to kapłan go obejrzy. Jeżeli stwierdzi, że grzybica rozszerzyła się na skórze,

to nie potrzebuje szukać żółtych włosów - jest on nieczysty.

Kpl 13,37 Ale jeżeli w jego oczach grzybica pozostanie bez zmiany i czarne włosy będą

rosnąć na tym miejscu, to znaczy, że grzybica została uleczona - jest on czy

sty, i kapłan uzna go za czystego.

Kpl 13,38 Jeżeli u mężczyzny lub kobiety ukaże się na skórze wiele białych plam, Kpl 13,39 i jeżeli kapłan stwierdzi, że na ich skórze są białe plamy matowe, jest to tylko

pokrzywka, która zakwitła na skórze. Taki jest czysty.

Kpl 13,40 Jeżeli u kogo głowa wyłysieje, to jest on łysy i jest on czysty.

176 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 13

Kpl 13,41 Jeżeli u kogo czoło wyłysieje, jest on na pół łysy i także jest czysty. Kpl 13,42 Ale jeżeli na łysinie albo na łysiejącym czole ukaże się plama białoczerwona

wa, jest to trąd, który zakwitł na łysinie lub na łysiejącym czole. Kpl 13,43 Jeżeli więc kapłan stwierdzi u niego chorobliwe nabrzmienie białoczerwonawe

na łysinie lub łysiejącym czole, podobne do trądu na skórze ciała Kpl 13,44 jest to człowiek trędowaty. Jest on nieczysty. Kapłan uzna go za nieczystego

- jego choroba jest na głowie.

Kpl 13,45 Trędowaty, który podlega tej chorobie, będzie miał rozerwane szaty, włosy w

nieładzie, brodę zasłoniętą i będzie wołać: "Nieczysty, nieczysty!" Kpl 13,46 Przez cały czas trwania tej choroby będzie nieczysty. Będzie mieszkał w od

osobnieniu. Jego mieszkanie będzie poza obozem.

Kpl 13,47 Jeżeli na jakimś ubraniu pojawi się plaga trądu, czy to na ubraniu wełnia

nym, czy na ubraniu lnianym,

Kpl 13,48 czy to na wątku, czy na osnowie lnu albo wełny, czy też na skórze lub na

jakimś przedmiocie skórzanym,

Kpl 13,49 otóż jeżeli ukaże się plama zielonkawa albo czerwonawa na ubraniu albo na

skórze, na wątku albo na osnowie, albo na jakimś przedmiocie skórzanym,

jest to plaga trądu. Należy ją pokazać kapłanowi.

Kpl 13,50 Kiedy kapłan obejrzy plagę, odosobni ją na siedem dni. Kpl 13,51 Siódmego dnia obejrzy plagę. Jeżeli plaga rozszerzyła się na ubraniu albo na

wątku, albo na osnowie, albo na skórze, albo na jakimś przedmiocie skórza

nym, jest to trąd złośliwy. Przedmiot jest nieczysty.

Kpl 13,52 Należy więc spalić ubranie albo wątek, albo osnowę, albo jakikolwiek przed

miot wełniany lub lniany, lub skórzany, na którym ukaże się plaga, bo jest to

złośliwy trąd - będzie spalony w ogniu!

Kpl 13,53 Jeżeli jednak kapłan stwierdzi, że plaga nie rozszerzyła się na ubraniu albo

na wątku, albo na osnowie, albo na jakimś przedmiocie skórzanym, Kpl 13,54 w takim razie kapłan każe wyprać przedmiot zarażony plagą i każe go od

osobnić jeszcze na siedem dni.

Kpl 13,55 Jeżeli po wypraniu kapłan stwierdzi, że chore miejsce nie zmieniło swego

wyglądu, to w takim razie jest nieczyste, chociażby plaga nie rozszerzyła się.

Spalisz to, niezależnie od tego, czy tkanina jest przeżarta z tej czy z tamtej

strony.

Kpl 13,56 Ale jeżeli kapłan po wypraniu stwierdzi, że plama stała się matowa, oderwie

to miejsce od ubrania albo od skóry, albo od wątku, albo od osnowy. Kpl 13,57 Jeżeli plama znowu ukaże się na ubraniu albo na wątku, albo na osnowie,

albo na jakimś przedmiocie skórzanym, jest to kwitnienie trądu. Spalisz w

ogniu to miejsce, na którym jest plaga.

Kpl 13,58 Jednak ubranie albo wątek, albo osnowa, albo jakiś przedmiot skórzany, któ

ry wyprałeś i z którego znikła plaga, będzie wyprany po raz drugi i będzie

czysty.

177 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 14

Kpl 13,59 To jest prawo dotyczące plagi trądu na ubraniu wełnianym albo lnianym, na

wątku albo na osnowie, lub na jakimś przedmiocie skórzanym, aby je uznać

za czyste lub za nieczyste".

Rozdział 14

Kpl 14,01 Następnie powiedział Pan do Mojżesza:

Kpl 14,02 "To jest prawo dotyczące trędowatego w dniu jego oczyszczenia: będzie przy

prowadzony do kapłana,

Kpl 14,03 a kapłan wyjdzie poza obóz. Jeżeli kapłan stwierdzi, że trędowaty został

uzdrowiony z choroby trądu,

Kpl 14,04 to kapłan każe, żeby ten, który ma być oczyszczony, przyniósł dwa ptaki

żywe, czyste, kawałek drzewa cedrowego, nitki karmazynowe i hizop. Kpl 14,05 Potem kapłan każe zabić jednego ptaka nad naczyniem glinianym napełnio

nym żywą wodą.

Kpl 14,06 Następnie weźmie drugiego ptaka, żywego, wraz z kawałkiem drzewa cedro

wego, z nitkami karmazynowymi i z hizopem i zanurzy to wszystko razem z

żywym ptakiem we krwi ptaka zabitego nad wodą żywą.

Kpl 14,07 Potem pokropi siedem razy tego, który ma być oczyszczony z trądu i w ten

sposób oczyści go. A ptaka żywego wypuści na pole.

Kpl 14,08 Ten, który się poddaje oczyszczeniu, wypierze ubranie, zgoli wszystkie włosy,

wykąpie się w wodzie i będzie czysty. Potem wróci do obozu, ale pozostanie

przez siedem dni poza swoim namiotem.

Kpl 14,09 Siódmego dnia zgoli wszystkie włosy, głowę, brodę i brwi, zgoli wszystkie

włosy, wypierze swe szaty, obmyje się w wodzie i stanie się czysty. Kpl 14,10 Ósmego dnia weźmie dwa baranki bez skazy, jedną owcę roczną bez skazy,

trzy dziesiąte efy najczystszej mąki zaprawionej oliwą na ofiarę pokarmową

i jeden log oliwy.

Kpl 14,11 Kapłan, który oczyszcza, postawi człowieka, który ma być oczyszczony, wraz

z tymi darami przed Panem, przed wejściem do Namiotu Spotkania. Kpl 14,12 Potem kapłan weźmie jednego baranka i złoży go na ofiarę zadośćuczynienia

razem z logiem oliwy, wykona nimi gest kołysania przed Panem. Kpl 14,13 Następnie zabije tego baranka na miejscu, na którym się zabija ofiary przebła

galne i ofiary całopalne, na miejscu poświęconym, bo ofiara zadośćuczynienia,

tak jak i ofiara przebłagalna, należą do kapłana. To jest rzecz najświętsza! Kpl 14,14 Potem kapłan weźmie trochę krwi z ofiary zadośćuczynienia i pomaże nią

wierzch ucha człowieka oczyszczającego się, a także wielki palec jego prawej

ręki i wielki palec jego prawej nogi.

Kpl 14,15 Następnie kapłan weźmie trochę z logu oliwy i wyleje ją na swoją lewą dłoń.

178 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 14

Kpl 14,16 Kapłan umoczy palec prawej ręki w oliwie, która jest na jego lewej dłoni, i

pokropi palcem umoczonym w oliwie siedem razy przed Panem. Kpl 14,17 Resztą oliwy, która jest na jego dłoni, kapłan pomaże wierzch prawego ucha

człowieka oczyszczającego się, a także wielki palec jego prawej ręki i wielki

palec jego prawej nogi, ponad krwią ofiary zadośćuczynienia.

Kpl 14,18 To, co jeszcze pozostanie z oliwy na jego dłoni, kapłan wyleje na głowę czło

wieka oczyszczającego się. W ten sposób kapłan przebłaga za niego Pana. Kpl 14,19 Potem kapłan złoży ofiarę przebłagalną i dokona przebłagania za tego, który

poddaje się oczyszczeniu ze swej nieczystości. Po czym złoży ofiarę całopal

ną.

Kpl 14,20 Kapłan podniesie na ołtarz ofiarę całopalną i ofiarę pokarmową. Kapłan do

kona za niego przebłagania, i będzie oczyszczony.

Kpl 14,21 Jednak jeżeli to jest człowiek ubogi i nie stać go na to, w takim razie weź

mie tylko jednego baranka na ofiarę zadośćuczynienia dla dokonania gestu

kołysania, aby był oczyszczony, a także dziesiątą część efy najczystszej mąki

zaprawionej oliwą na ofiarę pokarmową, jeden log oliwy

Kpl 14,22 i dwie synogarlice albo dwa młode gołębie, na co będzie go stać. Jeden z nich

będzie na ofiarę przebłagalną, a drugi na ofiarę całopalną.

Kpl 14,23 Ósmego dnia przyprowadzi je dla swego oczyszczenia do kapłana przed wej

ście do Namiotu Spotkania, przed Pana.

Kpl 14,24 Kapłan weźmie baranka zadośćuczynienia wraz z logiem oliwy i dokona nimi

gestu kołysania przed Panem.

Kpl 14,25 Potem zabije baranka [ofiary] zadośćuczynienia. Kapłan weźmie trochę z krwi

ofiary zadośćuczynienia i pomaże nią wierzch prawego ucha człowieka oczysz

czającego się, wielki palec jego prawej ręki i wielki palec jego prawej nogi. Kpl 14,26 Kapłan wyleje trochę oliwy na swą lewą dłoń,

Kpl 14,27 po czym kapłan pokropi siedem razy przed Panem palcem prawej ręki umo

czonym w oliwie, która jest na jego lewej dłoni.

Kpl 14,28 Następnie kapłan pomaże oliwą, która jest na jego lewej dłoni, wierzch prawe

go ucha człowieka oczyszczającego się, a także wielki palec jego prawej ręki i

wielki palec jego prawej nogi, na tym samym miejscu, które było pomazane

krwią ofiary zadośćuczynienia.

Kpl 14,29 Resztę oliwy, która była na jego dłoni, kapłan wyleje na głowę człowieka

oczyszczającego się, aby przebłagać za niego Pana.

Kpl 14,30 Potem ofiaruje jedną synogarlicę albo jednego młodego gołębia, na co go było

stać,

Kpl 14,31 jako ofiarę przebłagalną, drugiego zaś ptaka jako ofiarę całopalną razem z

ofiarą pokarmową. W ten sposób kapłan przebłaga Pana za tego człowieka,

który poddaje się oczyszczeniu.

Kpl 14,32 To jest prawo dotyczące człowieka chorego na trąd, którego nie stać na ofiarę

za oczyszczenie".

179 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 14

Kpl 14,33 Potem powiedział Pan do Mojżesza i Aarona:

Kpl 14,34 "Kiedy wejdziecie do ziemi Kanaan, którą daję wam w posiadanie, i jeżeli

pozwolę wystąpić pladze trądu na jakimś domu należącym do was, Kpl 14,35 wtedy właściciel domu przyjdzie i oznajmi kapłanowi: Coś jak gdyby plaga

[trądu] na domu mi się ukazała.

Kpl 14,36 Wówczas kapłan wyda rozkaz opróżnienia domu przedtem, zanim kapłan

przyjdzie dla obejrzenia plagi, aby wszystko, co jest w domu, nie stało się

nieczyste. Dopiero potem kapłan przyjdzie, aby obejrzeć dom.

Kpl 14,37 Kapłan obejrzy plagę. Jeżeli stwierdzi, że plaga występuje na ścianach domu

w postaci dołków zielonawych lub czerwonawych, które zdają się być wklę

śnięte w stosunku do ściany,

Kpl 14,38 kapłan wyjdzie z domu przed wejście i każe zamknąć dom na siedem dni. Kpl 14,39 Siódmego dnia kapłan wróci. Jeżeli stwierdzi, że plaga rozszerzyła się na

ścianach domu,

Kpl 14,40 to każe wyrwać kamienie, na których jest plaga, i wyrzucić je, za miasto na

miejsce nieczyste.

Kpl 14,41 Potem każe oskrobać ten dom wewnątrz dokoła i wysypać zaprawę pocho

dzącą ze skrobania za miasto, na miejsce nieczyste.

Kpl 14,42 Następnie wezmą inne kamienie i umieszczą je zamiast poprzednich kamieni,

wezmą inną zaprawę i otynkują dom.

Kpl 14,43 Jeżeli jednak plaga powróci i zakwitnie na domu po usunięciu kamieni, po

oskrobaniu domu i po otynkowaniu,

Kpl 14,44 to kapłan przyjdzie i obejrzy. Jeżeli stwierdzi, że plaga rozszerzyła się na

domu, jest to złośliwy trąd w domu - ten dom jest nieczysty.

Kpl 14,45 W takim razie dom będzie rozebrany, jego kamienie, drewno, cała zaprawa

wyniesione będą za miasto, na miejsce nieczyste.

Kpl 14,46 Jeżeli kto wejdzie do tego domu, podczas jego zamknięcia, będzie nieczysty

aż do wieczora.

Kpl 14,47 Jeżeli kto będzie spał w tym domu, wypierze ubranie; jeżeli kto będzie jadł

w tym domu, wypierze ubranie.

Kpl 14,48 Jeżeli jednak kapłan przyjdzie, obejrzy i stwierdzi, że plaga nie rozszerzyła

się w tym domu po otynkowaniu go, to uzna ten dom za czysty, bo plaga

trądu została uleczona.

Kpl 14,49 Aby oczyścić dom, kapłan weźmie dwa ptaki, kawałek drzewa cedrowego,

nitki karmazynowe i hizop.

Kpl 14,50 Zabije jednego ptaka nad naczyniem glinianym, ponad wodą żywą. Kpl 14,51 Potem weźmie kawałek drzewa cedrowego, hizop, nitki karmazynowe i ptaka

żywego, umoczy je we krwi ptaka zabitego i w wodzie żywej, i pokropi dom

siedem razy.

Kpl 14,52 W ten sposób oczyści ten dom krwią ptaka, wodą żywą, drzewem cedrowym,

hizopem i nitkami karmazynowymi.

180 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 15

Kpl 14,53 Ptaka zaś żywego wypuści poza miasto, na pole. W ten sposób dokona prze

błagania za dom i będzie on czysty.

Kpl 14,54 To jest prawo odnoszące się do wszelkiej plagi trądu i grzybicy, Kpl 14,55 trądu ubrania i domu,

Kpl 14,56 nabrzmienia, wysypki i białej plamy,

Kpl 14,57 aby pouczyć, kiedy coś jest czyste, a kiedy nieczyste. To jest prawo odnoszące

się do trądu".

Rozdział 15

Kpl 15,01 Następnie powiedział Pan do Mojżesza i Aarona:

Kpl 15,02 "Mówcie do Izraelitów i powiedzcie im: Jeżeli jaki człowiek cierpi na wycieki

ze swego ciała, to jego wyciek jest nieczysty.

Kpl 15,03 Nieczystość pochodząca z wycieku na tym polega: czy jego ciało wypuszcza

wyciek, czy też zatrzymuje go, to jest nieczystość.

Kpl 15,04 Każde łóżko, na którym spoczywał chory na wycieki, jest nieczyste. Każdy

przedmiot, na którym siedział, jest nieczysty.

Kpl 15,05 Każdy, kto się dotknie jego łóżka, wypierze ubranie, wykąpie się w wodzie i

będzie nieczysty aż do wieczora.

Kpl 15,06 Ten, kto usiadł na przedmiocie, na którym siedział chory na wycieki, wypie

rze ubranie, wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora. Kpl 15,07 Ten, kto dotknie się ciała człowieka chorego na wycieki, wypierze ubranie,

wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora.

Kpl 15,08 Jeżeli chory na wycieki plunie na człowieka czystego, ten wypierze ubranie,

wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora.

Kpl 15,09 Każde siodło, na którym siedział człowieka chory na wycieki, będzie nieczy

ste.

Kpl 15,10 Każdy, kto dotknie się czegokolwiek, co chory miał pod sobą, będzie nieczy

sty aż do wieczora. Każdy, kto przenosi takie przedmioty, wypierze ubranie,

wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora.

Kpl 15,11 Także każdy, którego dotknął chory na wycieki, nie umywszy uprzednio rąk

wodą, wypierze ubranie, wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do wie

czora.

Kpl 15,12 Naczynie gliniane, którego dotknie się chory na wycieki, będzie rozbite. Każ

de naczynie drewniane będzie obmyte wodą.

Kpl 15,13 Jeżeli chory na wycieki będzie oczyszczony od wycieków, to odliczy sobie

siedem dni na swoje oczyszczenie, wypierze ubranie, wykąpie ciało w wodzie

żywej i będzie czysty.

Kpl 15,14 Ósmego dnia weźmie dwie synogarlice albo dwa młode gołębie, pójdzie przed

181 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 15

Pana przed wejście do Namiotu Spotkania i odda je kapłanowi.

Kpl 15,15 Kapłan je ofiaruje: jednego jako ofiarę przebłagalną, drugiego jako ofiarę ca

łopalną. W ten sposób kapłan dokona za niego przebłagania przed Panem za

jego wycieki.

Kpl 15,16 Jeżeli z mężczyzny wypłynie nasienie, to wykąpie całe ciało w wodzie i będzie

nieczysty aż do wieczora.

Kpl 15,17 Każde ubranie, każda skóra, na którą wyleje się nasienie, będzie wymyta

wodą i nieczysta aż do wieczora.

Kpl 15,18 Jeżeli mężczyzna obcuje z kobietą wylewając nasienie, to oboje wykąpią się

w wodzie i będą nieczyści aż do wieczora.

Kpl 15,19 Jeżeli kobieta ma upławy, to jest krwawienie miesięczne ze swojego ciała, to

pozostanie siedem dni w swojej nieczystości. Każdy, kto jej dotknie, będzie

nieczysty aż do wieczora.

Kpl 15,20 Wszystko, na czym ona się położy podczas swojej nieczystości, będzie nie

czyste. Wszystko, na czym ona usiądzie, będzie nieczyste.

Kpl 15,21 Każdy, kto dotknie jej łóżka, wypierze ubranie, wykąpie się w wodzie i będzie

nieczysty aż do wieczora.

Kpl 15,22 Każdy, kto dotknie jakiegokolwiek przedmiotu, na którym ona siedziała, wy

pierze ubranie, wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora. Kpl 15,23 Jeżeli kto dotknie się czegoś, co leżało na jej łóżku albo na przedmiocie, na

którym ona siedziała, będzie nieczysty aż do wieczora.

Kpl 15,24 Jeżeli jaki mężczyzna obcuje z nią wtedy, to jej nieczystość udzieli się jemu i

będzie nieczysty siedem dni. Każde łóżko, na którym się położy, będzie nie

czyste.

Kpl 15,25 Jeżeli kobieta doznaje upływu krwi przez wiele dni poza czasem swojej nie

czystości miesięcznej albo jeżeli doznaje upływu krwi trwającego dłużej niż

jej nieczystość miesięczna, to będzie nieczysta przez wszystkie dni nieczyste

go upływu krwi, tak jak podczas nieczystości miesięcznej.

Kpl 15,26 Każde łóżko, na którym się położy podczas swojego upływu [krwi], będzie dla

niej takie, jak łóżko podczas jej miesięcznej nieczystości. Każdy przedmiot,

na którym usiądzie, będzie nieczysty, jak gdyby to była nieczystość miesięcz

na.

Kpl 15,27 Każdy, kto dotknie się tych rzeczy, będzie nieczysty, wypierze ubranie, wy

kąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora.

Kpl 15,28 Jeżeli zostanie ona oczyszczona ze swojego upływu [krwi], to odliczy sobie

siedem dni i potem będzie czysta.

Kpl 15,29 Ósmego dnia weźmie dwie synogarlice albo dwa młode gołębie i przyniesie je

do kapłana, przed wejście do Namiotu Spotkania.

Kpl 15,30 Kapłan złoży w ofierze jednego jako ofiarę przebłagalną, drugiego jako ofiarę

całopalną. W ten sposób kapłan dokona za nią przebłagania wobec Pana z

powodu jej nieczystego upływu [krwi].

182 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 16

Kpl 15,31 Przestrzegajcie więc Izraelitów przed nieczystością, aby nie pomarli wskutek

swojej nieczystości, bezczeszcząc moje mieszkanie, które jest wśród nich. Kpl 15,32 To jest prawo dotyczące tego, który cierpi na wycieki, i tego, który doznaje

wylewu nasienia, a przez to staje się nieczysty,

Kpl 15,33 a także kobiety, która podlega miesięcznej nieczystości, i w ogóle mężczy

zny lub kobiety mających wycieki, jak również i mężczyzny, który obcuje z

kobietą nieczystą".

Rozdział 16

Kpl 16,01 Następnie powiedział Pan do Mojżesza po śmierci dwóch synów Aarona, któ

rzy pomarli, kiedy zbliżyli się do Pana.

Kpl 16,02 Pan powiedział do Mojżesza: "Powiedz Aaronowi, swojemu bratu, żeby nie w

każdym czasie wchodził do Miejsca Najświętszego poza zasłonę, przed prze

błagalnię, która jest na arce, aby nie umarł, kiedy będę się ukazywać w obłoku

nad przebłagalnią.

Kpl 16,03 Oto jak Aaron będzie wchodzić do Miejsca Najświętszego: weźmie młodego

cielca na ofiarę przebłagalną i barana na ofiarę całopalną.

Kpl 16,04 Ubierze się w tunikę świętą, lnianą, i w spodnie lniane, przepasze się pasem

lnianym, włoży na głowę tiarę lnianą - to są święte szaty. Wykąpie ciało w

wodzie i ubierze się w te szaty.

Kpl 16,05 Od społeczności Izraelitów weźmie dwa kozły na ofiarę przebłagalną i jednego

barana na ofiarę całopalną.

Kpl 16,06 Potem Aaron przyprowadzi cielca na ofiarę przebłagalną za siebie samego i

dokona przebłagania za siebie i za swój dom.

Kpl 16,07 Weźmie dwa kozły i postawi je przed Panem, przed wejściem do Namiotu

Spotkania.

Kpl 16,08 Następnie Aaron rzuci losy o dwa kozły, jeden los dla Pana, drugi dla Aza

zela.

Kpl 16,09 Potem Aaron przyprowadzi kozła, wylosowanego dla Pana, i złoży go na ofia

rę przebłagalną.

Kpl 16,10 Kozła wylosowanego dla Azazela postawi żywego przed Panem, aby dokonać

na nim przebłagania, a potem wypędzić go dla Azazela na pustynię. Kpl 16,11 Potem Aaron przyprowadzi cielca na ofiarę przebłagalną za siebie i dokona

przebłagania za siebie i za swój dom, zabije cielca na ofiarę przebłagalną za

siebie samego.

Kpl 16,12 Następnie weźmie pełną kadzielnicę węgli rozżarzonych z ołtarza, który jest

przed Panem, i dwie pełne garści wonnego kadzidła w proszku i wniesie je

poza zasłonę.

183 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 16

Kpl 16,13 Rzuci kadzidło na ogień przed Panem, tak iż obłok kadzidła okryje przebła

galnię, która jest na Arce Świadectwa. Dzięki temu nie umrze.

Kpl 16,14 Następnie weźmie trochę krwi cielca i od wschodu pokropi palcem przed

przebłagalnią. Siedem razy pokropi przed przebłagalnią palcem umoczonym

we krwi.

Kpl 16,15 Potem zabije kozła jako ofiarę przebłagalną za lud, wniesie krew jego poza

zasłonę i uczyni z tą krwią to samo, co uczynił z krwią cielca. Pokropi nią

przebłagalnię z góry i z przodu

Kpl 16,16 i dokona przebłagania nad Miejscem Świętym za nieczystości Izraelitów i za

ich przestępstwa według wszystkich ich grzechów. To samo uczyni z Namio

tem Spotkania, który znajduje się u nich - w środku ich nieczystości. Kpl 16,17 Żaden człowiek nie będzie obecny w Namiocie Spotkania od chwili, kiedy

Aaron wejdzie, aby dokonać obrzędu przebłagania w Miejscu Najświętszym,

dopóki nie wyjdzie. Tak dokona przebłagania za siebie samego, za swój dom

i za całe zgromadzenie Izraela.

Kpl 16,18 Potem wyjdzie do ołtarza, który jest przed Panem, aby dokonać nad nim

przebłagania. Weźmie trochę z krwi cielca i z krwi kozła i pomaże nią rogi

dokoła ołtarza.

Kpl 16,19 Następnie siedem razy pokropi go palcem umoczonym we krwi. W ten sposób

oczyści go od nieczystości Izraelitów i poświęci go.

Kpl 16,20 Kiedy już ukończy obrzęd przebłagania nad Miejscem Świętym, Namiotem

Spotkania i ołtarzem, każe przyprowadzić żywego kozła.

Kpl 16,21 Aaron położy obie ręce na głowę żywego kozła, wyzna nad nim wszystkie wi

ny Izraelitów, wszystkie ich przestępstwa dotyczące wszelkich ich grzechów,

włoży je na głowę kozła i każe człowiekowi do tego przeznaczonemu wypędzić

go na pustynię.

Kpl 16,22 W ten sposób kozioł zabierze z sobą wszystkie ich winy do ziemi bezpłodnej.

Ów człowiek wypędzi kozła na pustynię.

Kpl 16,23 Wtedy Aaron wejdzie do Namiotu Spotkania, zdejmie szaty lniane, które

włożył wchodząc do Miejsca Świętego, i tam je położy.

Kpl 16,24 Wykąpie ciało w wodzie w miejscu poświęconym, włoży szaty, wyjdzie, złoży

swoją ofiarę całopalną, a także ofiarę całopalną w imieniu ludu, aby dokonać

przebłagania za siebie i za lud.

Kpl 16,25 Także tłuszcz ofiary przebłagalnej zamieni w dym na ołtarzu. Kpl 16,26 Człowiek, który wypędził kozła dla Azazela, wypierze ubranie, wykąpie ciało

w wodzie, potem wróci do obozu.

Kpl 16,27 Cielec zaś ofiary przebłagalnej i kozioł ofiary przebłagalnej, których krew

była użyta do obrzędu przebłagania w Miejscu Świętym - będą wyniesione

poza obóz i spalone ogniem razem ze skórą, mięsem i zawartością jelit. Kpl 16,28 Ten, który je spali, wypierze ubranie, wykąpie ciało w wodzie i wróci do

obozu.

184 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 17

Kpl 16,29 Oto dla was ustawa wieczysta: Dziesiątego dnia siódmego miesiąca będzie

cie pościć. Nie będziecie wykonywać żadnej pracy, ani tubylec, ani przybysz,

który osiedlił się wśród was.

Kpl 16,30 Bo tego dnia będzie za was dokonywane przebłaganie, aby oczyścić was od

wszystkich grzechów. Przed Panem będziecie oczyszczeni.

Kpl 16,31 Będzie to dla was święty szabat odpoczynku. Będziecie w tym dniu pościć.

Jest to ustawa wieczysta.

Kpl 16,32 Dokonywać obrzędu przebłagania będzie kapłan, który będzie namaszczony i

wprowadzony w czynności kapłańskie na miejsce swego ojca. Włoży na siebie

lniane szaty, szaty święte,

Kpl 16,33 i dokona obrzędu przebłagania nad Miejscem Najświętszym, dokona też prze

błagania nad Namiotem Spotkania, ołtarzem, a także za kapłanów i za cały

lud zgromadzenia.

Kpl 16,34 Będzie to dla was ustawa wieczysta, ażeby raz w roku dokonywano prze

błagania za wszystkie grzechy Izraelitów". Uczyniono więc, jak Pan rozkazał

Mojżeszowi.

Rozdział 17

Kpl 17,01 Dalej Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 17,02 "Mów do Aarona, do jego synów i do wszystkich Izraelitów i powiedz im: Oto

nakaz, który dał Pan:

Kpl 17,03 Jeżeli kto z domu Izraela zabija cielca albo owcę, albo kozę w obrębie obozu

lub poza obozem,

Kpl 17,04 i nie przyprowadzi ich przed wejście do Namiotu Spotkania, aby je złożyć w

darze dla Pana przed mieszkaniem Pana, będzie winien krwi. Rozlał krew.

Ten człowiek będzie wyłączony spośród swego ludu.

Kpl 17,05 Dlatego Izraelici będą przyprowadzać ofiary swoje, które składali dotychczas

na polu; będą je przyprowadzać do Pana, przed wejście do Namiotu Spotka

nia, do kapłana, i będą je składać jako ofiary biesiadne dla Pana. Kpl 17,06 Kapłan pokropi krwią ołtarz Pana przy wejściu do Namiotu Spotkania, a

tłuszcz zamieni w dym jako miłą woń dla Pana.

Kpl 17,07 Odtąd nie będą składać ofiar demonom, z którymi uprawiali nierząd. Będzie

to dla nich ustawa wieczysta dla ich pokoleń.

Kpl 17,08 Dalej powiesz im: Jeżeli kto z domu Izraela albo spośród przybyszów, którzy

osiedlili się między nimi, będzie składał ofiarę całopalną albo inną ofiarę Kpl 17,09 i nie przyprowadzi jej przed wejście do Namiotu Spotkania, aby ofiarować ją

dla Pana, będzie wyłączony spośród swego ludu!

Kpl 17,10 Jeżeli kto z domu Izraela albo spośród przybyszów, którzy osiedlili się między

185 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 18

nimi, będzie spożywał jakąkolwiek krew, zwrócę oblicze moje przeciwko temu

człowiekowi spożywającemu krew i wyłączę go spośród jego ludu. Kpl 17,11 Bo życie ciała jest we krwi, a Ja dopuściłem ją dla was [tylko] na ołtarzu, aby

dokonywała przebłagania za wasze życie, ponieważ krew jest przebłaganiem

za życie.

Kpl 17,12 Dlatego dałem nakaz Izraelitom: Nikt z was nie będzie spożywał krwi. Także

i przybysz, który się osiedlił wśród was nie będzie spożywał krwi. Kpl 17,13 Jeżeli kto z Izraelitów albo z przybyszów, którzy się osiedlili między wami,

upoluje zwierzynę jadalną, zwierzę lub ptaka, wypuści jego krew i przykryje

ją ziemią.

Kpl 17,14 Bo życie wszelkiego ciała jest we krwi jego - dlatego dałem nakaz synom

Izraela: nie będziecie spożywać krwi żadnego ciała, bo życie wszelkiego ciała

jest w jego krwi. Ktokolwiek by ją spożywał, zostanie wyłączony. Kpl 17,15 Każdy tubylec lub przybysz, który by jadł mięso zwierzęcia padłego lub roz

szarpanego, wypierze ubranie, wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do

wieczora. Potem odzyska czystość.

Kpl 17,16 Jeżeli nie wypierze ubrania i nie wykąpie ciała, zaciągnie winę".

Rozdział 18

Kpl 18,01 Dalej Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 18,02 "Mów do Izraelitów i powiedz im: Ja jestem Pan, Bóg wasz! Kpl 18,03 Tego, co czynią w ziemi egipskiej, w której mieszkaliście, nie czyńcie. Tego, co

czynią w ziemi Kanaan, do której was wprowadzę, nie czyńcie. Nie będziecie

postępować według ich obyczajów.

Kpl 18,04 Będziecie wypełniać moje wyroki, będziecie przestrzegać moich ustaw, aby

według nich postępować. Ja jestem Pan, Bóg wasz!

Kpl 18,05 Będziecie przestrzegać moich ustaw i moich wyroków. Człowiek, który je wy

pełnia, żyje dzięki nim. Ja jestem Pan!

Kpl 18,06 Nikt z was nie będzie się zbliżał do ciała swojego krewnego, aby odsłonić jego

nagość. Ja jestem Pan!

Kpl 18,07 Nie będziesz odsłaniać nagości swojego ojca lub nagości swojej matki. Jest

ona twoją matką - nie będziesz odsłaniać jej nagości.

Kpl 18,08 Nie będziesz odsłaniać nagości swojej macochy, bo to jest nagość twojego

ojca.

Kpl 18,09 Nie będziesz odsłaniać nagości swojej siostry, córki twojego ojca lub córki

twojej matki, bez względu na to, czy urodziła się w domu, czy na zewnątrz. Kpl 18,10 Nie będziesz odsłaniać nagości córki twojego syna lub córki twojej córki, bo

są one twoją nagością.

186 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 18

Kpl 18,11 Nie będziesz odsłaniać nagości córki żony twojego ojca, bo jest ona dzieckiem

twojego ojca, jest twoją siostrą.

Kpl 18,12 Nie będziesz odsłaniać nagości siostry swojego ojca, bo ona jest krewną two

jego ojca.

Kpl 18,13 Nie będziesz odsłaniać nagości siostry swojej matki, bo jest ona krewną two

jej matki.

Kpl 18,14 Nie będziesz odsłaniać nagości brata swojego ojca: nie będziesz się zbliżał do

jego żony, bo jest ona twoją ciotką.

Kpl 18,15 Nie będziesz odsłaniać nagości swojej synowej, bo jest ona żoną twojego syna,

nie będziesz odsłaniać jej nagości.

Kpl 18,16 Nie będziesz odsłaniać nagości swojej bratowej, jest to nagość twojego brata. Kpl 18,17 Nie będziesz odsłaniać nagości kobiety i jej córki. Nie będziesz brał córki jej

syna ani córki jej córki, aby odsłonić jej nagość, bo są one jej ciałem. Byłaby

to rozpusta!

Kpl 18,18 Nie będziesz brał kobiety razem z jej siostrą, aby odsłonić jej nagość za życia

tamtej, byłoby to sposobnością do niezgody.

Kpl 18,19 Nie będziesz się zbliżał do kobiety, aby odsłonić jej nagość, podczas jej nie

czystości miesięcznej.

Kpl 18,20 Nie będziesz obcował cieleśnie z żoną twojego bliźniego, wylewając nasienie;

przez to stałbyś się nieczystym.

Kpl 18,21 Nie będziesz dawał dziecka swojego, aby było przeprowadzone przez ogień

dla Molocha, nie będziesz w ten sposób bezcześcił imienia Boga swojego. Ja

jestem Pan!

Kpl 18,22 Nie będziesz obcował z mężczyzną, tak jak się obcuje z kobietą. To jest obrzy

dliwość!

Kpl 18,23 Nie będziesz obcował cieleśnie z żadnym zwierzęciem; przez to stałbyś się

nieczystym. Także i kobieta nie będzie stawać przed zwierzęciem, aby się z

nim złączyć. To jest sromota!

Kpl 18,24 Tymi wszystkimi rzeczami nie plugawcie się, bo tymi wszystkimi rzeczami

plugawiły się narody, które wypędzam przed wami.

Kpl 18,25 Także i ziemia stała się nieczysta. Ukarałem ją więc za jej winę, a ziemia

wypluła swoich mieszkańców.

Kpl 18,26 Strzeżcie więc ustaw i wyroków moich, nie czyńcie nic z tych obrzydliwości.

Nie będzie ich czynić ani tubylec, ani przybysz, który osiedlił się wśród was. Kpl 18,27 Bo wszystkie te obrzydliwości czynili mieszkańcy ziemi, którzy byli przed

wami, i ziemi została splugawiona.

Kpl 18,28 Ale was ziemia nie wyplunie z powodu splugawienia jej, tak jak wypluła na

ród, który był przed wami.

Kpl 18,29 Bo każdy, kto czyni jedną z tych obrzydliwości, wszyscy, którzy je czynią,

będą wyłączeni spośród swojego ludu.

Kpl 18,30 Będziecie więc przestrzegać mego zarządzenia, abyście nie czynili nic z obrzy

187 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 19

dliwych obyczajów, którymi się rządzono przed wami, abyście nie splugawili się przez nie. Ja jestem Pan, Bóg wasz!"

Rozdział 19

Kpl 19,01 Dalej Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 19,02 "Mów do całej społeczności Izraelitów i powiedz im: Bądźcie świętymi, bo Ja

jestem święty, Pan, Bóg wasz!

Kpl 19,03 Każdy z was będzie szanował matkę i ojca i będzie zachowywał moje szabaty.

Ja jestem Pan, Bóg wasz!

Kpl 19,04 Nie zwracajcie się do bożków. Nie czyńcie sobie bogów z lanego metalu. Ja

jestem Pan, Bóg wasz!

Kpl 19,05 Kiedy będziecie składać Panu ofiarę biesiadną, składajcie ją tak, aby Mu była

przyjemna.

Kpl 19,06 Będziecie z niej jedli w sam dzień ofiary i w następnym dniu. To, co pozosta

nie na trzeci dzień, będzie spalone w ogniu.

Kpl 19,07 Gdyby kto jadł z niej na trzeci dzień, byłaby to rzecz nieświeża, nie byłaby

przyjemna [Bogu].

Kpl 19,08 Kto będzie z niej jeść, zaciągnie winę, bo zbezcześcił świętość Pana. Taki

człowiek będzie wykluczony spośród swojego ludu.

Kpl 19,09 Kiedy żąć będziecie zboże ziemi waszej, nie będziesz żął aż do samego skraju

pola i nie będziesz zbierał kłosów pozostałych na polu.

Kpl 19,10 Nie będziesz ogołacał winnicy i nie będziesz zbierał tego, co spadło na ziemię

w winnicy. Zostawisz to dla ubogiego i dla przybysza. Ja jestem Pan, Bóg

wasz!

Kpl 19,11 Nie będziecie kraść, nie będziecie kłamać, nie będziecie oszukiwać jeden dru

giego.

Kpl 19,12 Nie będziecie przysięgać fałszywie na moje imię. Byłoby to zbezczeszczenie

imienia Boga twego. Ja jestem Pan!

Kpl 19,13 Nie będziesz uciskał bliźniego, nie będziesz go wyzyskiwał. Zapłata najemnika

nie będzie pozostawać w twoim domu przez noc aż do poranka. Kpl 19,14 Nie będziesz złorzeczył głuchemu. Nie będziesz kładł przeszkody przed nie

widomym, ale będziesz się bał Boga twego. Ja jestem Pan!

Kpl 19,15 Nie będziecie wydawać niesprawiedliwych wyroków. Nie będziesz stronniczym

na korzyść ubogiego, ani nie będziesz miał względów dla bogatego. Sprawie

dliwie będziesz sądził bliźniego.

Kpl 19,16 Nie będziesz szerzył oszczerstw między krewnymi, nie będziesz czyhał na

życie bliźniego. Ja jestem Pan!

Kpl 19,17 Nie będziesz żywił w sercu nienawiści do brata. Będziesz upominał bliźniego,

188 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 19

aby nie zaciągnąć winy z jego powodu.

Kpl 19,18 Nie będziesz szukał pomsty, nie będziesz żywił urazy do synów twego ludu,

ale będziesz miłował bliźniego jak siebie samego. Ja jestem Pan! Kpl 19,19 Będziecie przestrzegać moich ustaw. Nie będziesz łączył dwóch gatunków by

dląt. Nie będziesz obsiewał pola dwoma rodzajami ziarna. Nie będziesz nosił

ubrania utkanego z dwóch rodzajów nici.

Kpl 19,20 Jeżeli kto obcuje cieleśnie z kobietą wylewając nasienie, a ona jest niewolni

cą przeznaczoną dla innego męża, ale jeszcze nie wykupioną ani obdarzoną

wolnością, to będzie im wymierzona kara, jednak nie kara śmierci, bo ona nie

była obdarzona wolnością.

Kpl 19,21 Przyprowadzi mężczyzna przed wejście do Namiotu Spotkania swoją ofiarę

zadośćuczynienia dla Pana, to jest barana na zadośćuczynienie. Kpl 19,22 Kapłan dokona za niego przebłagania przed Panem, ofiarując barana na za

dośćuczynienie za grzech, który on popełnił, i będzie mu odpuszczony grzech,

który popełnił.

Kpl 19,23 Kiedy wejdziecie do kraju i zasadzicie drzewa owocowe wszelkiego gatunku,

będziecie uważać ich owoce za nieobrzezane. Trzy lata pozostaną one "nie

obrzezane", nie będziecie ich jeść.

Kpl 19,24 W czwartym roku wszystkie ich owoce będą poświęcone jako dar radosny dla

Pana.

Kpl 19,25 W piątym roku będziecie jedli ich owoce, aby pomnożył się wasz dochód z

nich. Ja jestem Pan, Bóg wasz!

Kpl 19,26 Nie będziecie jeść niczego z krwią. Nie będziecie uprawiać wróżbiarstwa. Nie

będziecie uprawiać czarów.

Kpl 19,27 Nie będziecie obcinać w kółko włosów na głowie. Nie będziesz golił włosów

po bokach brody.

Kpl 19,28 Nie będziecie nacinać ciała na znak żałoby po zmarłym. Nie będziecie się

tatuować. Ja jestem Pan!

Kpl 19,29 Nie wydawaj swej córki na hańbę, czyniąc ją nierządnicą, aby kraj nie uległ

nierządowi i nie był pełen rozpusty.

Kpl 19,30 Będziecie zachowywać moje szabaty i szanować mój święty przybytek. Ja

jestem Pan!

Kpl 19,31 Nie będziecie się zwracać do wywołujących duchy ani do wróżbitów. Nie bę

dziecie zasięgać ich rady, aby nie splugawić się przez nich. Ja jestem Pan,

Bóg wasz!

Kpl 19,32 Przed siwizną wstaniesz, będziesz szanował oblicze starca, w ten sposób oka

żesz bojaźń Bożą. Ja jestem Pan!

Kpl 19,33 Jeżeli w waszym kraju osiedli się przybysz, nie będziecie go uciskać. Kpl 19,34 Przybysza, który się osiedlił wśród was, będziecie uważać za obywatela. Bę

dziesz go miłował jak siebie samego, bo i wy byliście przybyszami w ziemi

egipskiej. Ja jestem Pan, Bóg wasz!

189 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 20

Kpl 19,35 Nie będziecie popełniać niesprawiedliwości w wyrokach, w miarach, w wa

gach, w objętości.

Kpl 19,36 Będziecie mieć wagi sprawiedliwe, odważniki sprawiedliwe, sprawiedliwą efę,

sprawiedliwy hin. Ja jestem Pan, Bóg wasz, który wyprowadził was z ziemi

egipskiej!

Kpl 19,37 Będziecie strzec wszystkich ustaw moich i wszystkich wyroków moich. Bę

dziecie je wykonywać. Ja jestem Pan!"

Rozdział 20

Kpl 20,01 Dalej Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 20,02 "Mów do Izraelitów: Ktokolwiek spośród synów Izraela albo spośród przy

byszów, którzy osiedlili się w Izraelu, da jedno ze swoich dzieci Molochowi,

będzie ukarany śmiercią. Miejscowa ludność ukamienuje go.

Kpl 20,03 Ja sam zwrócę oblicze moje przeciwko takiemu człowiekowi i wyłączę go

spośród jego ludu, ponieważ dał jedno ze swoich dzieci Molochowi, splugawił

mój święty przybytek, zbezcześcił moje święte imię.

Kpl 20,04 Jeżeli miejscowa ludność zasłoni oczy przed takim człowiekiem, który dał

jedno ze swoich dzieci Molochowi, i nie zabije go,

Kpl 20,05 to Ja sam zwrócę oblicze moje przeciwko takiemu człowiekowi i przeciwko

jego rodzinie i wyłączę go spośród jego ludu, jak również i tych wszystkich,

którzy go naśladują, którzy uprawiają nierząd z Molochem.

Kpl 20,06 Także przeciwko każdemu, kto się zwróci do wywołujących duchy albo do

wróżbitów, aby uprawiać z nimi nierząd, zwrócę oblicze i wyłączę go spośród

jego ludu.

Kpl 20,07 Uświęćcie się więc i bądźcie świętymi, bo Ja jestem "święty". Ja, Pan, Bóg

wasz!

Kpl 20,08 Będziecie strzec ustaw moich i wykonywać je. Ja jestem Pan, który was uświę

ca!

Kpl 20,09 Ktokolwiek złorzeczy ojcu albo matce, będzie ukarany śmiercią: złorzeczył

ojcu lub matce, ściągnął śmierć na siebie.

Kpl 20,10 Ktokolwiek cudzołoży z żoną bliźniego, będzie ukarany śmiercią i cudzołoż

nik, i cudzołożnica.

Kpl 20,11 Ktokolwiek obcuje cieleśnie z żoną swojego ojca, odsłania nagość ojca: będą

ukarani śmiercią oboje, sami tę śmierć na siebie ściągnęli.

Kpl 20,12 Ktokolwiek obcuje cieleśnie z synową, będzie razem z nią ukarany śmiercią:

popełnili sromotę, sami tę śmierć na siebie ściągnęli.

Kpl 20,13 Ktokolwiek obcuje cieleśnie z mężczyzną, tak jak się obcuje z kobietą, po

pełnia obrzydliwość. Obaj będą ukarani śmiercią, sami tę śmierć na siebie

190 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 21

ściągnęli.

Kpl 20,14 Jeżeli kto bierze za żonę kobietę i jej matkę, dopuszcza się rozpusty: on i ona

będą spaleni w ogniu, aby nie było rozpusty wśród was.

Kpl 20,15 Ktokolwiek obcuje cieleśnie ze zwierzęciem wylewając nasienie, będzie uka

rany śmiercią. Zwierzę także zabijecie.

Kpl 20,16 Jeśli kobieta zbliży się do jakiegoś zwierzęcia, aby z nim się złączyć, zabijesz

i kobietę, i zwierzę. Oboje będą ukarani śmiercią, sami śmierć na siebie ścią

gnęli.

Kpl 20,17 Jeżeli kto weźmie swoją siostrę, córkę swojego ojca albo swojej matki i będzie

oglądał jej nagość, a ona będzie oglądać jego nagość, jest to czyn haniebny,

oboje będą zgładzeni w obecności synów ich ludu. Ten, kto odsłonił nagość

swojej siostry, zaciągnie winę.

Kpl 20,18 Jeżeli kto obcuje cieleśnie z kobietą mającą miesięczne krwawienie i odsłoni

jej nagość, obnaża źródło jej [krwi], a ona też odsłoni źródło swojej krwi, to

oboje będą wyłączeni spośród swojego ludu.

Kpl 20,19 Nie będziesz odsłaniał nagości siostry swojej matki albo siostry swojego ojca,

to byłoby to samo, co obnażyć własne ciało. Oni poniosą za to winę. Kpl 20,20 Ktokolwiek obcuje ze swoją ciotką, odsłania nagość swojego wuja. Poniosą

oni swój grzech - umrą bezdzietnie.

Kpl 20,21 Ktokolwiek bierze żonę swojego brata, popełnia kazirodztwo. Odsłonił nagość

swojego brata - będą bezdzietni.

Kpl 20,22 Będziecie strzec wszystkich moich ustaw i wszystkich moich wyroków i będzie

cie je wykonywać, aby was nie wypluła ziemia, do której was wprowadzam,

abyście mieszkali w niej.

Kpl 20,23 Nie będziecie postępować według obyczajów narodu, który wypędzam przed

wami. Ponieważ wszystkie te rzeczy czynili, napełnili Mnie obrzydzeniem. Kpl 20,24 Dlatego powiedziałem wam: wy posiądziecie ich ziemię, Ja sam daję wam ją

w dziedzictwo, ziemię opływającą w mleko i miód. Ja jestem Pan, Bóg wasz,

który oddzieliłem was od innych narodów.

Kpl 20,25 Będziecie odróżniać zwierzęta czyste od nieczystych, ptaki nieczyste od czy

stych. Nie będziecie plugawić siebie samych przez zwierzęta i ptaki ani przez

wszystko, co się roi po ziemi, przez wszystko, co oddzieliłem od was jako

nieczyste.

Kpl 20,26 Będziecie dla Mnie święci, bo Ja jestem święty, Ja Pan, i oddzieliłem was od

innych narodów, abyście byli moimi.

Kpl 20,27 Jeżeli jaki mężczyzna albo jaka kobieta będą wywoływać duchy albo wróżyć,

będą ukarani śmiercią. Kamieniami zabijecie ich. Sami ściągnęli śmierć na

siebie".

191 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 21

Rozdział 21

Kpl 21,01 Potem Pan powiedział do Mojżesza: "Mów do kapłanów, synów Aarona, i

powiedz im: [Kapłan] nie będzie się narażał na nieczystość z powodu zwłok

zmarłego krewnego,

Kpl 21,02 chyba tylko z powodu najbliższych krewnych, z powodu matki, ojca, syna,

córki, brata,

Kpl 21,03 siostry dziewicy, która jest mu [szczególnie] bliska, ponieważ nie należy do

żadnego męża. Z jej powodu może się narazić na nieczystość rytualną. Kpl 21,04 Ale kapłan nie będzie się narażał na nieczystość rytualną z powodu krewnych

swej żony. Byłoby to zbezczeszczenie.

Kpl 21,05 Nie będą sobie strzygli głowy do skóry, nie będą golili krajów brody, nie będą

nacinali swojego ciała.

Kpl 21,06 Będą święci dla swojego Boga, nie będą bezcześcić imienia Bożego, bo oni

składają Panu ofiary spalane, pokarm swojego Boga, a więc będą świętością. Kpl 21,07 Nie wezmą za żonę nierządnicy lub kobiety pohańbionej. Nie wezmą kobiety

wypędzonej przez męża, bo [kapłan] jest poświęcony Bogu.

Kpl 21,08 Będziesz go uważał za świętego, bo on ofiaruje pokarm Boży. Będzie święty

dla ciebie, bo Ja jestem święty, Ja Pan, który was uświęcam!

Kpl 21,09 Jeżeli córka kapłana bezcześci siebie nierządem, bezcześci przez to swojego

ojca. Będzie spalona w ogniu.

Kpl 21,10 Kapłan, który jest wyższy godnością ponad braci, na którego głowę była

wylana oliwa namaszczenia, który był wprowadzony w czynności kapłańskie,

wkładając szaty nie będzie rozpuszczał włosów i nie będzie rozdzierał swych

szat.

Kpl 21,11 W ogóle nie zbliży się do żadnego zmarłego, nie narazi się na nieczystość

rytualną ani z powodu ojca, ani z powodu matki.

Kpl 21,12 Nie będzie wychodził z przybytku świętego, nie będzie bezcześcił świętego

przybytku swego Boga, bo ma na sobie [jak] diadem oliwę namaszczenia swe

go Boga. Ja jestem Pan!

Kpl 21,13 Za żonę weźmie tylko dziewicę.

Kpl 21,14 Nie weźmie za żonę ani wdowy, ani rozwódki, ani pohańbionej, ani nierząd

nicy: żadnej z takich nie weźmie, ale weźmie dziewicę spośród swych krew

nych.

Kpl 21,15 Nie zbezcześci potomstwa między krewnymi, bo Ja jestem Pan, który go

uświęca!"

Kpl 21,16 Dalej Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 21,17 "Tak mów do Aarona: Ktokolwiek z potomków twoich według ich przyszłych

pokoleń będzie miał jakąś skazę, nie będzie mógł się zbliżyć, aby ofiarować

pokarm swego Boga.

192 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 22

Kpl 21,18 Żaden człowiek, który ma skazę, nie może się zbliżać - ani niewidomy, ani

chromy, ani mający zniekształconą twarz, ani kaleka,

Kpl 21,19 ani ten, który ma złamaną nogę albo rękę,

Kpl 21,20 ani garbaty, ani niedorozwinięty, ani ten, kto ma bielmo na oku, ani chory

na świerzb, ani okryty liszajami, ani ten, kto ma zgniecione jądra. Kpl 21,21 Żaden z potomków kapłana Aarona, mający jakąś skazę, nie będzie się zbli

żał, aby złożyć spalaną ofiarę Panu. On ma skazę - nie będzie się zbliżał, aby

ofiarować pokarm swego Boga.

Kpl 21,22 Jednakże wolno mu jeść pokarm swego Boga, zarówno święty, jak i najświęt

szy.

Kpl 21,23 Tylko nie będzie podchodził do zasłony i nie będzie się zbliżał do ołtarza,

bo ma skazę. Nie będzie bezcześcił moich świętości, bo Ja, Pan, jestem tym,

który je uświęca!"

Kpl 21,24 Mojżesz powiedział to Aaronowi, jego synom i wszystkim Izraelitom.

Rozdział 22

Kpl 22,01 Po czym Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 22,02 "Mów do Aarona i jego synów, aby się powstrzymywali od niektórych świętych

darów Izraelitów, które oni mi poświęcają, nie bezcześcili mojego świętego

imienia. Ja jestem Pan!

Kpl 22,03 Powiedz im, aby wiedziały o tym przyszłe pokolenia: jeżeli kto z potomków

waszych, będąc w stanie nieczystości rytualnej, zbliży się do rzeczy świętych,

które Izraelici poświęcają Panu, to człowiek ten będzie odrzucony ode Mnie.

Ja jestem Pan!

Kpl 22,04 Żaden potomek Aarona, który by był trędowaty lub cierpiący na wyciek,

nie będzie mógł jeść rzeczy świętych, dopóki się nie podda oczyszczeniu. Tak

samo będzie z tym, który się dotknął kogoś nieczystego z powodu umarłego

albo tego, z którego wypłynęło nasienie;

Kpl 22,05 również z tym, kto się dotknął jakiegoś płazu, czyniącego go nieczystym, albo

się dotknął człowieka, który uczynił go nieczystym wskutek swojej nieczy

stości.

Kpl 22,06 Ktokolwiek więc dotknie się takich rzeczy, będzie nieczysty aż do wieczora,

nie będzie jadł rzeczy świętych, ale przedtem wykąpie ciało w wodzie. Kpl 22,07 Po zachodzie słońca będzie oczyszczony. Potem będzie jeść rzeczy święte, bo

one są jego pokarmem.

Kpl 22,08 Nie będzie jadł padliny ani mięsa zwierząt rozszarpanych, bo przez to stałby

się nieczysty. Ja jestem Pan!

Kpl 22,09 Będą strzec mojego zarządzenia, nie będą narażać się na grzech z tego powo

193 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 22

du - za to spotkałaby ich śmierć, ponieważ dopuściliby się zbezczeszczenia.

Ja jestem Pan, który ich uświęcam!

Kpl 22,10 Żaden niepowołany nie będzie jadł rzeczy świętych, ani mieszkający u kapła

na, ani najemnik nie będą jedli rzeczy świętych.

Kpl 22,11 Jeżeli jednak kapłan kupił niewolnika za pieniądze, ten może jeść rzeczy świę

te, również i ci, którzy urodzili się w jego domu, będą jedli jego pokarm. Kpl 22,12 Córka kapłana, która wyszła za mąż za obcego, nie będzie jadła ze świętych

rzeczy ofiarowanych.

Kpl 22,13 Jednakże córka kapłana, która owdowiała albo została porzucona, a nie ma

dzieci, i wróciła do domu ojca, będzie mogła jeść z pokarmu należnego jej

ojcu, tak jak za młodych lat. Ale żaden niepowołany nie będzie go jadł! Kpl 22,14 Jeżeli kto zje rzecz świętą przez nieuwagę, wynagrodzi za nią kapłanowi, do

dając jeszcze piątą część wartości.

Kpl 22,15 Oni nie będą bezcześcić rzeczy świętych, które Izraelici ofiarują dla Pana. Kpl 22,16 Naraziliby ich na ciężką winę przez jedzenie ich rzeczy świętych. Ja jestem

Pan, który ich uświęcam!"

Kpl 22,17 Następnie Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 22,18 "Mów do Aarona i jego synów i do wszystkich Izraelitów i powiedz im: Jeżeli

kto spośród Izraelitów albo spośród przybyszów w Izraelu przynosi swój dar,

czy to będzie ofiara ślubowana czy dobrowolna, z rodzaju tych ofiar, które

się przynosi Panu jako ofiary całopalne,

Kpl 22,19 to aby były przyjęte, muszą to być zwierzęta bez skazy, samce - cielce, barany

lub kozły.

Kpl 22,20 Żadnego zwierzęcia ze skazą nie będziecie składać w ofierze, bo to nie byłoby

od was przyjęte.

Kpl 22,21 Jeżeli kto chce złożyć Panu ofiarę biesiadną, aby wypełnić ślub albo jako dar

dobrowolny, niezależnie od tego, czy to będzie duże, czy małe bydlę, będzie

ono bez skazy, aby było przyjęte. Nie będzie w nim żadnej skazy! Kpl 22,22 Nie będziecie składać w ofierze Panu zwierząt ślepych, ułomnych, okaleczo

nych, spuchniętych, parszywych, owrzodzonych. Nie będziecie takich zwierząt

składać na ołtarzu na ofiarę spalaną dla Pana.

Kpl 22,23 Cielca albo barana niekształtnego lub niewyrośniętego możesz złożyć jako

ofiarę dobrowolną, ale jako ofiara ślubowana nie będzie on przyjęty. Kpl 22,24 Zwierzęcia, które ma jądra zgniecione, starte, wyrwane albo wycięte, nie bę

dziecie składać w ofierze Panu i nie będziecie takich rzeczy robić w waszym

kraju.

Kpl 22,25 Także nie będziecie przyjmowali takich zwierząt od cudzoziemca i nie bę

dziecie ich ofiarowali jako pokarm dla Boga waszego, bo ten brak jest w nich

skazą i dlatego nie będą przyjęte na waszą korzyść".

Kpl 22,26 Potem Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 22,27 "Jeżeli urodzi ci się cielę, jagnię lub koźlę, to będzie ono przez siedem dni

194 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 23

przy matce. Zaczynając od ósmego dnia i dalej, będzie ono przyjęte jako dar

spalany dla Pana.

Kpl 22,28 Nie będziecie tego samego dnia zabijać krowy albo owcy razem z jej małym. Kpl 22,29 Kiedy będziecie składać dla Pana ofiarę dziękczynną, składajcie ją tak, aby

była przyjęta.

Kpl 22,30 Tego samego dnia będzie spożyta. Nie będziecie z niej nic zostawiać aż do

rana. Ja jestem Pan!

Kpl 22,31 Będziecie strzec moich przykazań i wykonywać je! Ja jestem Pan! Kpl 22,32 Nie będziecie bezcześcić mojego świętego imienia. Okazuję moją świętość po

śród Izraelitów. Ja jestem Pan, który was uświęca,

Kpl 22,33 który wyprowadził was z ziemi egipskiej, abym był waszym Bogiem. Ja jestem

Pan!"

Rozdział 23

Kpl 23,01 Dalej Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 23,02 "Mów do Izraelitów i powiedz im: Oto czasy święte Pana, na które będziecie

wzywać ich zwołaniami świętymi, to są moje czasy święte!

Kpl 23,03 Przez sześć dni praca będzie wykonywana, ale siódmego dnia jest uroczysty

szabat, jest zwołanie święte, nie będziecie wykonywać [w tym dniu] żadnej

pracy - to jest szabat dla Pana we wszystkich waszych siedzibach. Kpl 23,04 Oto czasy święte dla Pana, zwołanie święte, na które wzywać ich będziecie w

określonym czasie.

Kpl 23,05 W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, o zmierzchu, jest Pascha

dla Pana.

Kpl 23,06 A piętnastego dnia tego miesiąca jest Święto Przaśników dla Pana - przez

siedem dni będziecie jedli tylko przaśne chleby.

Kpl 23,07 Pierwszego dnia będzie dla was zwołanie święte: nie będziecie wykonywać

żadnej pracy.

Kpl 23,08 Przez siedem dni będziecie składali w ofierze dla Pana ofiarę spalaną, siódme

go dnia będzie święte zwołanie, nie będziecie [w tym dniu] wykonywać żadnej

pracy".

Kpl 23,09 Potem Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 23,10 "Mów do Izraelitów i powiedz im: Kiedy wejdziecie do ziemi, którą Ja wam

dam, i zbierzecie plon, przyniesiecie kapłanowi snop jako pierwociny waszego

plonu.

Kpl 23,11 On dokona gestu kołysania snopa przed Panem, aby był przez Niego łaskawie

przyjęty. Dokona nim gestu kołysania w następnym dniu po szabacie. Kpl 23,12 W dniu gestu kołysania snopa złożycie ofiarę całopalną dla Pana, baranka

195 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 23

bez skazy, urodzonego w tym samym roku,

Kpl 23,13 wraz z ofiarą pokarmową dwóch dziesiątych efy najczystszej mąki zaprawionej

oliwą, jako ofiarę spalaną, miłą woń dla Pana, a także ofiarę płynną - ćwierć

hinu wina.

Kpl 23,14 Aż do tego dnia nie będziecie jedli ani chleba, ani prażonych ziaren, ani kaszy,

zanim nie przyniesiecie daru dla waszego Boga. Jest to ustawa wieczysta dla

waszych pokoleń, we wszystkich waszych siedzibach.

Kpl 23,15 I odliczycie sobie od dnia po szabacie, od dnia, w którym przyniesiecie snopy

do wykonania nimi gestu kołysania, siedem tygodni pełnych,

Kpl 23,16 aż do dnia po siódmym szabacie odliczycie pięćdziesiąt dni i wtedy złożycie

nową ofiarę pokarmową dla Pana.

Kpl 23,17 Przyniesiecie z waszych siedzib po dwa chleby do wykonania nimi gestu ko

łysania, każdy z dwóch dziesiątych efy najczystszej mąki, kwaszone. To będą

pierwociny dla Pana.

Kpl 23,18 Oprócz chleba złożycie w ofierze siedem baranków bez skazy, jednorocznych,

jednego młodego cielca i dwa barany. One będą ofiarą całopalną dla Pana

razem z ofiarą pokarmową i z ofiarą płynną. Będzie to ofiara spalana, miła

woń dla Pana.

Kpl 23,19 Ofiarujecie też jednego kozła jako ofiarę przebłagalną i dwa baranki jedno

roczne jako ofiarę biesiadną.

Kpl 23,20 Kapłan wykona nimi przed Panem gest kołysania razem z chlebami pierwocin,

razem z dwoma barankami. Będzie to rzecz poświęcona Panu, przeznaczona

dla kapłana.

Kpl 23,21 Tego samego dnia zwołacie lud. Będzie to dla was zwołanie święte. Nie będzie

cie wykonywać tego dnia żadnej pracy. Jest to ustawa wieczysta we wszyst

kich waszych siedzibach, dla waszych pokoleń.

Kpl 23,22 Kiedy będziecie zbierali plon waszej ziemi, nie będziecie wycinali doszczętnie

skraju pola i nie będziecie zbierali do końca kłosów. Zostawisz je dla ubogiego

i dla przybysza. Ja jestem Pan, Bóg wasz!"

Kpl 23,23 Następnie Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 23,24 "Powiedz Izraelitom: Pierwszego dnia siódmego miesiąca będziecie obchodzić

uroczysty szabat, trąbienie w róg i święte zwołanie.

Kpl 23,25 Nie będziecie [wtedy] wykonywać żadnej pracy. Złożycie ofiary spalane dla

Pana".

Kpl 23,26 Dalej Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 23,27 "Dziesiątego dnia siódmego miesiąca jest Dzień Przebłagania. Będzie to dla

was zwołanie święte. Będziecie pościć i będziecie składać Panu ofiary spala

ne.

Kpl 23,28 W tym dniu nie będziecie wykonywać żadnej pracy, bo jest to Dzień Prze

błagania, ażeby dokonano przebłagania za wasze winy przed Panem, Bogiem

waszym.

196 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 24

Kpl 23,29 Każdy człowiek, który nie będzie pościł tego dnia, będzie wyłączony spośród

swego ludu.

Kpl 23,30 Każdego człowieka, który będzie pracował tego dnia, wytracę spośród jego

ludu.

Kpl 23,31 Żadnej pracy nie będziecie wykonywać. Jest to ustawa wieczysta dla wszyst

kich pokoleń, we wszystkich waszych siedzibach.

Kpl 23,32 Będzie to dla was uroczysty szabat. Będziecie pościli. Dziewiątego dnia mie

siąca, wieczorem, to jest od wieczora do wieczora, będziecie obchodzić wasz

szabat".

Kpl 23,33 Po czym Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 23,34 "Powiedz Izraelitom: Piętnastego dnia tego siódmego miesiąca jest Święto

Namiotów przez siedem dni dla Pana.

Kpl 23,35 Pierwszego dnia jest zwołanie święte: nie będziecie wykonywać żadnej pracy. Kpl 23,36 Przez siedem dni będziecie składać ofiary spalane dla Pana. Ósmego dnia

będzie dla was zwołanie święte i złożycie ofiarę spalaną dla Pana. To jest

uroczyste zgromadzenie. Nie będziecie wykonywać [w tym dniu] żadnej pra

cy.

Kpl 23,37 To są czasy święte dla Pana, na które będziecie dokonywać świętego zwoła

nia, aby składać ofiarę spalaną dla Pana: ofiarę całopalną, ofiarę pokarmową,

ofiarę krwawą i ofiarę płynną, każdego dnia to, co jest na ten dzień przezna

czone,

Kpl 23,38 niezależnie od szabatów Pana, niezależnie od waszych darów, niezależnie od

wszystkich ślubów waszych i niezależnie od wszystkich dobrowolnych ofiar,

które będziecie składać dla Pana.

Kpl 23,39 Tak więc piętnastego dnia siódmego miesiąca, kiedy zbierzecie plony ziemi,

będziecie obchodzić święto Pana przez siedem dni. Pierwszego dnia jest uro

czysty szabat. Ósmego dnia także uroczysty szabat.

Kpl 23,40 Weźcie sobie pierwszego dnia owoce pięknych drzew, liście palmowe, gałąz

ki gęstych drzew i wierzb nadrzecznych. Będziecie się weselić przed Panem,

Bogiem waszym, przez siedem dni.

Kpl 23,41 Będziecie obchodzić to święto dla Pana co roku przez siedem dni. To jest

ustawa wieczysta dla waszych pokoleń. W siódmym miesiącu będziecie je ob

chodzić.

Kpl 23,42 Przez siedem dni będziecie mieszkać w szałasach. Wszyscy tubylcy Izraela

będą mieszkali w szałasach,

Kpl 23,43 aby pokolenia wasze wiedziały, że kazałem Izraelitom mieszkać w szałasach,

kiedy wyprowadziłem ich z ziemi egipskiej. Ja jestem Pan, Bóg wasz!" Kpl 23,44 Mojżesz ogłosił Izraelitom o czasach świętych dla Pana.

197 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 24

Rozdział 24

Kpl 24,01 Potem Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 24,02 "Rozkaż Izraelitom, aby dostarczyli ci do świecznika czystej oliwy wyciśniętej

z oliwek, aby zapewnić nieustanne światło.

Kpl 24,03 Na zewnątrz zasłony świadectwa w Namiocie Spotkania Aaron go ustawi, [by

świecił] od wieczora aż do poranka przed Panem, nieustannie. To jest ustawa

wieczysta dla waszych pokoleń.

Kpl 24,04 Na czystym świeczniku przygotuje lampy, aby paliły się przed Panem nie

ustannie.

Kpl 24,05 Następnie weźmiesz najczystszej mąki i upieczesz z niej dwanaście placków.

Każdy placek z dwóch dziesiątych efy.

Kpl 24,06 Potem ułożysz je w dwa stosy, po sześć w każdym stosie, na czystym stole

przed Panem.

Kpl 24,07 Położysz na każdym stosie trochę czystego kadzidła - to będzie pamiątka

chleba, ofiara spalana dla Pana.

Kpl 24,08 Każdego szabatu przygotują to przed Panem jako dar nieustanny od Izraeli

tów, jako wieczne przymierze.

Kpl 24,09 To będzie dla Aarona i dla jego synów. Będą to jedli w miejscu poświęconym.

Jest to rzecz najświętsza dla niego spośród ofiar spalanych dla Pana. Ustawa

wieczysta".

Kpl 24,10 Między Izraelitami znajdował się syn pewnej Izraelitki i Egipcjanina. Syn

Izraelitki pokłócił się z pewnym Izraelitą w obozie.

Kpl 24,11 Syn Izraelitki zbluźnił przeciwko Imieniu i przeklął je. Przyprowadzono go

do Mojżesza. Matka jego nazywała się Szelomit, córka Dibriego z pokolenia

Dana.

Kpl 24,12 Umieszczono go pod strażą, dopóki sprawa nie będzie rozstrzygnięta przez

usta Pana.

Kpl 24,13 Wtedy Pan powiedział do Mojżesza:

Kpl 24,14 "Każ wyprowadzić bluźniercę poza obóz. Wszyscy, którzy go słyszeli, położą

ręce na jego głowie. Cała społeczność ukamienuje go.

Kpl 24,15 Potem powiesz Izraelitom: Ktokolwiek przeklina Boga swego, będzie za to

odpowiadał.

Kpl 24,16 Ktokolwiek bluźni imieniu Pana, będzie ukarany śmiercią. Cała społeczność

ukamienuje go. Zarówno tubylec, jak i przybysz będzie ukarany śmiercią za

bluźnierstwo przeciwko Imieniu.

Kpl 24,17 Ktokolwiek zabije człowieka, będzie ukarany śmiercią. Kpl 24,18 Ktokolwiek zabije zwierzę, będzie obowiązany do zwrotu: zwierzę za zwierzę. Kpl 24,19 Ktokolwiek skaleczy bliźniego, będzie ukarany w taki sposób, w jaki zawinił. Kpl 24,20 Złamanie za złamanie, oko za oko, ząb za ząb. W jaki sposób ktoś okaleczył

198 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 25

bliźniego, w taki sposób będzie okaleczony.

Kpl 24,21 Kto zabije zwierzę, będzie obowiązany do zwrotu. Kto zabije człowieka, bę

dzie ukarany śmiercią.

Kpl 24,22 Jednakowo będziecie sądzić i przybyszów, i tubylców, bo Ja jestem Pan, Bóg

wasz!"

Kpl 24,23 Potem Mojżesz kazał Izraelitom wyprowadzić bluźniercę poza obóz i ukamie

nować. Synowie Izraela uczynili to, co Pan rozkazał Mojżeszowi.

Rozdział 25

Kpl 25,01 Potem Pan powiedział do Mojżesza na górze Synaj:

Kpl 25,02 "Mów do Izraelitów i powiedz im: Kiedy wejdziecie do ziemi, którą daję wam,

wtedy ziemia będzie także obchodzić szabat dla Pana.

Kpl 25,03 Sześć lat będziesz obsiewał swoje pole, sześć lat będziesz obcinał swoją win

nicę i będziesz zbierał jej plony,

Kpl 25,04 ale w siódmym roku będzie uroczysty szabat dla ziemi, szabat dla Pana. Nie

będziesz wtedy obsiewał pola ani obcinał winnicy,

Kpl 25,05 nie będziesz żął tego, co samo wyrośnie na polu, ani nie będziesz zbierał

winogron nieobciętych. To będzie rok szabatowy dla ziemi.

Kpl 25,06 Szabat ziemi będzie służył wam za pokarm: tobie, słudze twemu, służącej

twej, najemnikowi twemu i osiadłemu u ciebie, tym, którzy mieszkają u cie

bie.

Kpl 25,07 Cały jego plon będzie służyć za pokarm także twojemu bydłu i zwierzętom,

które są w twoim kraju.

Kpl 25,08 Policzysz sobie siedem lat szabatowych, to jest siedem razy po siedem lat,

tak że czas siedmiu lat szabatowych będzie obejmował czterdzieści dziewięć

lat.

Kpl 25,09 Dziesiątego dnia, siódmego miesiąca zatrąbisz w róg. W Dniu Przebłagania

zatrąbicie w róg w całej waszej ziemi.

Kpl 25,10 Będziecie święcić pięćdziesiąty rok, oznajmijcie wyzwolenie w kraju dla wszyst

kich jego mieszkańców. Będzie to dla was jubileusz - każdy z was powróci do

swej własności i każdy powróci do swego rodu.

Kpl 25,11 Cały ten rok pięćdziesiąty będzie dla was rokiem jubileuszowym - nie będzie

cie siać, nie będziecie żąć tego, co urośnie, nie będziecie zbierać nieobciętych

winogron,

Kpl 25,12 bo to będzie dla was jubileusz, to będzie dla was rzecz święta. Wolno wam

jednak będzie jeść to, co urośnie na polu.

Kpl 25,13 W tym roku jubileuszowym każdy powróci do swej własności. Kpl 25,14 Kiedy więc będziecie sprzedawać coś bliźniemu albo kupować coś od bliźnie

199 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 25

go, nie wyrządzajcie krzywdy jeden drugiemu.

Kpl 25,15 Ale odpowiednio do liczby lat, które upłynęły od jubileuszu, będziesz kupo

wał od bliźniego, a on sprzeda tobie odpowiednio do liczby lat plonów. Kpl 25,16 Im więcej lat pozostaje do jubileuszu, tym większą cenę zapłacisz, im mniej

lat pozostaje, tym mniejszą cenę zapłacisz, bo ilość plonów on ci sprzedaje. Kpl 25,17 Nie będziecie wyrządzać krzywdy jeden drugiemu. Będziesz się bał Boga twe

go, bo Ja jestem Pan, Bóg wasz!

Kpl 25,18 Będziecie wykonywać ustawy moje i przestrzegać wyroków moich wprowa

dzając je w życie, abyście mieszkali w kraju bezpiecznie:

Kpl 25,19 ziemia da wam plon, będziecie jedli do sytości, będziecie mieszkali na niej

bezpiecznie.

Kpl 25,20 Jeżeli zaś powiecie: co będziemy jedli w siódmym roku, jeżeli nie będziemy

siali ani zbierali plonów?

Kpl 25,21 Ześlę wam błogosławieństwo w szóstym roku, tak że plony wystarczą na trzy

lata.

Kpl 25,22 W ósmym roku będziecie siać i będziecie jeść z dawnych plonów. Aż do dzie

wiątego roku, aż do nowych plonów będziecie jedli dawne [plony]. Kpl 25,23 Nie wolno sprzedawać ziemi na zawsze, bo ziemia należy do Mnie, a wy je

steście u Mnie przybyszami i osadnikami.

Kpl 25,24 Dlatego będziecie pozwalać na wykup wszelkich gruntów należących do was. Kpl 25,25 Jeżeli twój brat zubożeje i sprzeda swoją posiadłość, wtedy wystąpi jego naj

bliższy krewny jako "wykupujący" i odkupi ziemię sprzedaną przez brata. Kpl 25,26 Jeżeli zaś kto nie ma "wykupującego", ale sam zdobędzie dostateczne środki

na wykup,

Kpl 25,27 to obliczy lata od czasu sprzedaży, zwróci nabywcy gruntu nadwyżkę i wróci

do swej posiadłości.

Kpl 25,28 Jeżeli jednak nie będzie miał dostatecznych środków na wykup, w takim razie

grunt pozostanie we władaniu nabywcy aż do roku jubileuszowego. W roku

jubileuszowym grunt przejdzie znowu w posiadanie dawnego właściciela. Kpl 25,29 Jeżeli kto sprzeda dom mieszkalny położony w mieście otoczonym murami,

to będzie miał prawo do wykupu aż do końca roku sprzedaży: prawo wykupu

będzie trwało cały rok.

Kpl 25,30 Jeżeli dom nie będzie wykupiony przed upływem roku, w takim razie dom

zbudowany w mieście warownym przejdzie na zawsze w posiadanie nabywcy

i jego potomków. Nie wyjdzie [z ich rąk] w roku jubileuszowym. Kpl 25,31 Domy we wsiach, które nie są otoczone murami, będą traktowane na równi z

własnością gruntową, a więc będą podlegały wykupowi, a w roku jubileuszo

wym wyjdą [z rąk nabywcy].

Kpl 25,32 Co się tyczy miast lewickich, to lewitom zawsze przysługuje prawo wykupu

domów, które posiadają.

Kpl 25,33 Jeżeli kto kupi od lewitów dom miejski, to posiadłość ta wyjdzie [z jego rąk]

200 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 25

w roku jubileuszowym, bo domy miast lewickich są ich posiadłością pośród

Izraelitów.

Kpl 25,34 Także i pole położone koło ich miast nie będzie podlegało sprzedaży, bo ono

jest ich posiadłością wieczystą.

Kpl 25,35 Jeżeli brat twój zubożeje i ręka jego osłabnie, to podtrzymasz go, aby mógł

żyć z tobą przynajmniej jak przybysz lub osadnik.

Kpl 25,36 Nie będziesz brał od niego odsetek ani lichwy. Będziesz się bał Boga swego i

pozwolisz żyć bratu z sobą.

Kpl 25,37 Nie będziesz mu dawał pieniędzy na procent. Nie będziesz mu dawał pokarmu

na lichwę.

Kpl 25,38 Ja jestem Pan, Bóg wasz, który wyprowadził was z ziemi egipskiej, aby dać

wam ziemię Kanaan i aby być waszym Bogiem!

Kpl 25,39 Jeżeli brat z powodu ubóstwa sprzeda się tobie, nie będziesz nakładał na

niego pracy niewolniczej.

Kpl 25,40 Będziesz się z nim obchodził jak z najemnikiem albo jak z osadnikiem. Będzie

służyć tobie tylko do roku jubileuszowego.

Kpl 25,41 Wtedy wyjdzie od ciebie razem ze swymi dziećmi i wróci do swojej rodziny,

do posiadłości swoich przodków.

Kpl 25,42 Bo oni są moimi niewolnikami, których wyprowadziłem z ziemi egipskiej, nie

powinni więc być sprzedawani jak niewolnicy.

Kpl 25,43 Nie będziesz się z nim obchodził srogo. Będziesz się bał swego Boga. Kpl 25,44 Kiedy będziecie potrzebowali niewolników i niewolnic, to będziecie ich kupo

wali od narodów, które są naokoło was.

Kpl 25,45 Także będziecie kupowali dzieci przychodniów osiadłych wśród was, przy

chodniów i potomków ich, urodzonych w waszym kraju. Ci będą waszą wła

snością.

Kpl 25,46 Zostawicie ich w dziedzictwie waszym synom, aby ich posiadali na własność,

na zawsze. Będziecie ich uważać za niewolników. Ale z braćmi Izraelitami nie

będziecie się obchodzili srogo.

Kpl 25,47 Jeżeli cudzoziemiec osiadły u ciebie wzbogaci się, a brat twój zubożeje i sprze

da siebie cudzoziemcowi osiadłemu u ciebie albo potomkowi cudzoziemca, Kpl 25,48 to ten, który się sprzedał, może być wykupiony. Jeden z braci jego wykupi

go.

Kpl 25,49 Także jego stryj albo syn jego stryja może go wykupić, albo którykolwiek

z jego krewnych z jego rodziny wykupi go, albo też on sam siebie wykupi,

jeżeli będzie na to go stać.

Kpl 25,50 Wtedy wspólnie ze swym nabywcą obliczy [czas] od roku, w którym sprze

dał siebie, aż do roku jubileuszowego: cena, za którą się sprzedał, będzie

odpowiednia do liczby lat. [Czas jego niewoli] będzie mu policzony za dni

najemnika.

Kpl 25,51 Jeżeli jeszcze dużo lat jest do jubileuszu, to odpowiednio do ich liczby zwięk

201 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 26

szy cenę wykupu.

Kpl 25,52 Ale jeżeli pozostaje niewiele lat do roku jubileuszowego, obliczy je i odpo

wiednio do liczby tych lat zapłaci swój wykup.

Kpl 25,53 Będzie u ciebie jako najemnik, rok po roku. Nie będą się z nim srogo obcho

dzić w twej obecności.

Kpl 25,54 Jeżeli zaś w ten sposób nie będzie wykupiony, to wyjdzie na wolność w roku

jubileuszowym razem ze swoimi dziećmi.

Kpl 25,55 Moimi bowiem niewolnikami są Izraelici. Oni są moimi niewolnikami, ci, któ

rych wyprowadziłem z ziemi egipskiej. Ja jestem Pan, wasz Bóg!

Rozdział 26

Kpl 26,01 Nie będziecie sobie czynili bożków, nie będziecie sobie stawiali posągów ani

stel. Nie będziecie umieszczać w waszym kraju kamieni rzeźbionych, aby im

oddawać pokłon, bo Ja jestem Pan, Bóg wasz.

Kpl 26,02 Strzec będziecie moich szabatów, czcić będziecie mój święty przybytek. Ja

jestem Pan!

Kpl 26,03 Jeżeli będziecie postępować według moich ustaw i będziecie strzec przykazań

moich i wprowadzać je w życie,

Kpl 26,04 dam wam deszcz w swoim czasie, ziemia będzie przynosić plony, drzewo polne

wyda owoc,

Kpl 26,05 młocka przeciągnie się u was aż do winobrania, winobranie aż do siewu, bę

dziecie jedli chleb do sytości, będziecie mieszkać bezpiecznie w swoim kraju. Kpl 26,06 Krajowi udzielę pokoju, tak że będziecie się udawali na spoczynek bez oba

wy. Dzikie zwierzęta znikną z kraju. Miecz nie będzie przechodził przez wasz

kraj.

Kpl 26,07 Będziecie ścigać nieprzyjaciół, a oni upadną od miecza przed wami, Kpl 26,08 tak że pięciu waszych będzie ścigać całą setkę, a setka waszych - dziesięć

tysięcy [nieprzyjaciół]. Wasi wrogowie upadną od miecza przed wami. Kpl 26,09 Zwrócę się ku wam, dam wam płodność, rozmnożę was, umocnię moje przy

mierze z wami.

Kpl 26,10 Będziecie jedli [zboże] z dawnych zapasów, a kiedy przyjdą nowe zbiory, usu

niecie dawne [zapasy].

Kpl 26,11 Umieszczę wśród was mój przybytek i nie będę się wami brzydził. Kpl 26,12 Będę chodził wśród was, będę waszym Bogiem, a wy będziecie moim ludem. Kpl 26,13 Ja jestem Pan, Bóg wasz, który wyprowadził was z ziemi egipskiej, abyście

przestali być ich niewolnikami. Ja rozbiłem drągi waszego jarzma i dałem

wam możność chodzenia z podniesioną głową.

Kpl 26,14 Jeżeli zaś nie będziecie Mnie słuchać i nie będziecie wykonywać tych wszyst

202 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 26

kich nakazów,

Kpl 26,15 jeżeli będziecie gardzić moim ustawami, jeżeli będziecie się brzydzić moimi

wyrokami, tak że nie będziecie wykonywać moich nakazów i złamiecie moje

przymierze,

Kpl 26,16 to i Ja obejdę się z wami odpowiednio: ześlę na was przerażenie, wycieńczenie

i gorączkę, które prowadzą do ślepoty i rujnują zdrowie. Wtedy na próżno

będziecie siali wasze ziarno. Zjedzą je wasi nieprzyjaciele.

Kpl 26,17 Zwrócę oblicze przeciwko wam, będziecie pobici przez nieprzyjaciół. Ci, któ

rzy was nienawidzą, będą rządzili wami, a wy będziecie uciekać nawet wtedy,

kiedy was nikt nie będzie ścigał.

Kpl 26,18 Jeżeli i wtedy nie będziecie Mnie słuchać, będę w dalszym ciągu karał was

siedem razy więcej za wasze grzechy.

Kpl 26,19 Rozbiję waszą dumną potęgę, sprawię, że niebo będzie dla was jak z żelaza,

a ziemia jak z brązu.

Kpl 26,20 Na próżno będziecie się wysilać - wasza ziemia nie wyda żadnego plonu, a

drzewo na ziemi nie da owoców.

Kpl 26,21 Jeżeli [nadal] będziecie postępować Mnie na przekór i nie zechcecie Mnie słu

chać, ześlę na was siedmiokrotne kary za wasze grzechy:

Kpl 26,22 ześlę na was dzikie zwierzęta, które pożrą wasze dzieci, zniszczą bydło, zmniej

szą zaludnienie, tak że wasze drogi opustoszeją.

Kpl 26,23 Jeżeli i wtedy nie poprawicie się i będziecie postępować Mnie na przekór, Kpl 26,24 to i Ja postąpię wam na przekór i będę was karał siedmiokrotnie za wasze

grzechy.

Kpl 26,25 Ześlę na was miecz, który się pomści za złamanie przymierza. Jeżeli wtedy

schronicie się do miast, ześlę zarazę pomiędzy was, tak że wpadniecie w ręce

nieprzyjaciół.

Kpl 26,26 Rozbiję wam podporę chleba, tak że dziesięć kobiet będzie piec chleb w jed

nym piecu. Będą wam wydzielać chleb na wagę, tak że jedząc nie będziecie

syci.

Kpl 26,27 Jeżeli i wtedy nie będziecie Mi posłuszni i będziecie Mi postępować na prze

kór,

Kpl 26,28 to i Ja z gniewem wystąpię przeciwko wam i ześlę na was siedmiokrotne kary

za wasze grzechy.

Kpl 26,29 Będziecie jedli ciało synów i córek waszych.

Kpl 26,30 Zniszczę wasze wyżyny słoneczne, rozbiję wasze stele, rzucę wasze trupy na

trupy waszych bożków, będę się brzydzić wami.

Kpl 26,31 Zamienię w ruiny wasze miasta, spustoszę wasze miejsca święte, nie będę

wchłaniał przyjemnej woni waszych ofiar.

Kpl 26,32 Ja sam spustoszę ziemię, tak że będą się zdumiewać wasi wrogowie, którzy

ją wezmą w posiadanie.

Kpl 26,33 Was samych rozproszę między narodami, dobędę za wami miecza, ziemia

203 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 27

wasza będzie spustoszona, miasta wasze zburzone.

Kpl 26,34 Wtedy ziemia będzie obchodzić swoje szabaty przez wszystkie dni swego

spustoszenia, a wy będziecie w kraju nieprzyjaciół. Wtedy ziemia będzie od

poczywać i obchodzić swoje szabaty.

Kpl 26,35 Przez wszystkie dni swego spustoszenia będzie obchodzić szabat, którego nie

obchodziła w latach szabatowych, kiedy w niej mieszkaliście.

Kpl 26,36 Co się zaś tyczy tych, co pozostaną, ześlę do ich serc lękliwość w ziemi nie

przyjaciół, będzie ich ścigać szmer unoszonego wiatrem liścia, będą uciekać

jak od miecza, będą padać nawet wtedy, kiedy nikt nie będzie ich ścigał. Kpl 26,37 Będą się przewracać jeden na drugiego, jak gdyby przed mieczem, chociaż

nikt nie będzie ich ścigał. Nie będziecie mogli ostać się przed nieprzyjaciół

mi.

Kpl 26,38 Zginiecie między narodami, pochłonie was ziemia nieprzyjacielska. Kpl 26,39 A ci, którzy pozostaną z was, zgniją z powodu swego przestępstwa w ziemiach

nieprzyjacielskich, z powodu przestępstw swoich przodków zgniją, tak jak i

oni.

Kpl 26,40 Wtedy uznają przestępstwo swoje i przestępstwo swoich przodków, to jest

zdradę, którą popełnili względem Mnie, i to, że Mnie postępowali na przekór, Kpl 26,41 wskutek czego Ja postępowałem na przekór im i zaprowadziłem ich do kraju

nieprzyjacielskiego, ażeby upokorzyło się ich nieobrzezane serce i ażeby za

płacili za swoje przestępstwo.

Kpl 26,42 Wtedy przypomnę sobie moje przymierze z Jakubem, przymierze z Izaakiem

i przymierze z Abrahamem. Przypomnę sobie o tym i przypomnę o kraju. Kpl 26,43 Ale przedtem ziemia będzie opuszczona przez nich i będzie spłacać swoje

szabaty przez to, że będzie spustoszona z ich winy, a oni będą spłacać swoje

przestępstwo, ponieważ odrzucili moje wyroki i brzydzili się moimi ustawa

mi.

Kpl 26,44 Jednakże nawet wtedy, kiedy będę w kraju nieprzyjacielskim, nie odrzucę ich

i nie będę się brzydził nimi do tego stopnia, żeby ich całkowicie zniszczyć i

zerwać moje przymierze z nimi, bo Ja jestem Pan, ich Bóg.

Kpl 26,45 Przypomnę sobie na ich korzyść o przymierzu z ich przodkami, kiedy wypro

wadziłem ich z ziemi egipskiej na oczach narodów, abym był ich Bogiem. Ja

jestem Pan!"

Kpl 26,46 To są ustawy, wyroki i prawa, które Pan ustanowił między sobą a Izraelitami

na górze Synaj za pośrednictwem Mojżesza.

Rozdział 27

Kpl 27,01 Dalej Pan powiedział do Mojżesza:

204 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 27

Kpl 27,02 "Mów do Izraelitów i powiedz im: Jeżeli kto chce się uiścić ze ślubu, według

twojej oceny dotyczącego jakiejś osoby wobec Pana,

Kpl 27,03 tak będziesz oceniał: jeżeli chodzi o mężczyznę w wieku od dwudziestu do

sześćdziesięciu lat, to będzie on oceniony na pięćdziesiąt syklów srebra we

dług wagi przybytku.

Kpl 27,04 Jeżeli chodzi o kobietę, to będzie ona oceniona na trzydzieści syklów. Kpl 27,05 Jeżeli chodzi o młodzież w wieku od pięciu do dwudziestu lat, to chłopiec

będzie oceniony na dwadzieścia syklów, a dziewczyna na dziesięć syklów. Kpl 27,06 Jeżeli chodzi o dzieci w wieku od jednego miesiąca do pięciu lat, to chłopiec

będzie oceniony na pięć syklów srebra, a dziewczynka na trzy sykle srebra. Kpl 27,07 Jeżeli chodzi o ludzi starszych w wieku od sześćdziesięciu lat wzwyż, to męż

czyzna będzie oceniony na piętnaście syklów, a kobieta na dziesięć syklów. Kpl 27,08 Jeżeli jednak ktoś jest tak ubogi, że nie może spłacić według twego oszacowa

nia, to postawi osobę ślubowaną przed kapłanem, a ten ją oszacuje. Według

możności tego, który ślubował, kapłan ją oszacuje.

Kpl 27,09 Jeżeli chodzi o bydlęta, które są składane w darze dla Pana, to wszystko z

nich, co jest złożone w darze dla Pana, będzie rzeczą świętą.

Kpl 27,10 Nie wolno ich zamieniać, nie wolno ich zastępować innym bydlęciem, ani

lepszego gorszym, ani gorszego lepszym. Jeżeli zaś kto zechce taką zamianę

uczynić, to jedno i drugie bydlę będzie rzeczą świętą.

Kpl 27,11 Jeżeli chodzi o bydlę nieczyste, takie, które nie bywa składane w darze dla

Pana, to postawią to bydlę przed kapłanem,

Kpl 27,12 a kapłan je oszacuje według tego, czy będzie dobre, czy marne. Taka będzie

jego wartość, jak oszacuje je kapłan.

Kpl 27,13 Jeżeli [ofiarodawca] chce je wykupić, to doda piątą część do jego oszacowania. Kpl 27,14 Jeżeli kto poświęci swój dom dla Pana jako rzecz świętą, to kapłan oszacuje

ten dom według tego, czy jest dobry, czy marny. Jak kapłan go oszacuje, taka

będzie jego wartość.

Kpl 27,15 Jeżeli zaś ofiarodawca zechce wykupić ten dom, doda do jego oszacowania

jedną piątą i dom będzie jego.

Kpl 27,16 Jeżeli kto poświęci dla Pana część swej dziedzicznej posiadłości, to twoje

oszacowanie jej będzie zależne od ilości ziarna używanego na siew - jeden

chomer jęczmienia będzie się równał pięćdziesięciu syklom srebra. Kpl 27,17 Jeżeli poświęci swój grunt w roku jubileuszowym, oszacowanie twoje będzie

w mocy.

Kpl 27,18 Jeżeli zaś poświęci swój grunt po roku jubileuszowym, to kapłan obliczy sumę

pieniędzy według lat, które pozostają do następnego roku jubileuszowego i

odpowiednio obniży oszacowanie.

Kpl 27,19 Jeżeli ofiarodawca zechce wykupić swój grunt, to doda do twego oszacowania

jedną piątą, i grunt wróci do niego.

Kpl 27,20 Ale jeżeli nie wykupi gruntu i jeżeli ten grunt będzie sprzedany innemu czło

205 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 3 - Księga Kapłańska Rozdział 27

wiekowi, to nie będzie mógł być wykupiony.

Kpl 27,21 W takim razie, kiedy grunt stanie się wolny w roku jubileuszowym, będzie

należał do Pana jako rzecz święta, jako pole pod klątwą. Stanie się on posia

dłością kapłana.

Kpl 27,22 Jeżeli zaś kto poświęci dla Pana grunt kupiony, który nie należy do jego

dziedzicznej posiadłości,

Kpl 27,23 to kapłan obliczy wysokość oszacowania aż do roku jubileuszowego, a ofia

rodawca odda jeszcze tego samego dnia Panu sumę oszacowania jako rzecz

świętą.

Kpl 27,24 W roku jubileuszowym grunt wróci do tego, od kogo był kupiony, czyją był

dziedziczną posiadłością.

Kpl 27,25 Każde twoje oszacowanie będzie dokonywane na podstawie sykla przybytku.

Jeden sykl równa się dwudziestu gerom.

Kpl 27,26 Jednak nikt nie będzie poświęcał Panu pierworodnego bydlęcia, które i tak

już należy do Pana. Czy to jest cielec, czy to jest baran, należy on do Pana. Kpl 27,27 Jeżeli chodzi o bydlę nieczyste, to można je wykupić za sumę twego oszaco

wania, dodając do niej jedną piątą. Jeżeli nie będzie wykupione, to będzie

sprzedane według sumy twego oszacowania.

Kpl 27,28 Jeżeli kto poświęci co ze swej własności dla Pana jako "cherem": człowieka,

bydlę albo część gruntu dziedzicznego - to ta rzecz nie będzie sprzedana ani

wykupiona. Każde "cherem" jest rzeczą najświętszą dla Pana.

Kpl 27,29 Żaden człowiek, który jest poświęcony dla Pana jako "cherem", nie może być

wykupiony. Musi on być zabity.

Kpl 27,30 Każda dziesięcina z ziemi, z zasiewu ziemi albo z owoców drzewa należy do

Pana, jest rzeczą poświęconą dla Pana.

Kpl 27,31 Jeżeli kto chce wykupić część swej dziesięciny, to doda do niej jedną piątą. Kpl 27,32 Każda dziesięcina z bydła większego lub mniejszego, które przechodzi pod

laską pasterską, jest rzeczą poświęconą dla Pana.

Kpl 27,33 Nie będzie się rozróżniać, co jest dobre, a co marne, nie będzie się robić żadnej

zamiany. Jeżeli jednak kto uczyni zamianę, to oba bydlęta - i jedno, i drugie

- będą rzeczą poświęconą dla Pana. Nie mogą być wykupione".

Kpl 27,34 To są przykazania, które Pan dał Mojżeszowi na górze Synaj dla Izraelitów.

206 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4

Księga Liczb

Rozdział 1

Lb 1,01 Dnia pierwszego drugiego miesiąca, w drugim roku po wyjściu z Egiptu, tymi

słowami przemówił Pan do Mojżesza na pustyni Synaj w Namiocie Spotka

nia:

Lb 1,02 "Dokonajcie obliczenia całego zgromadzenia Izraelitów według szczepów i

rodów, licząc według głów imiona wszystkich mężczyzn.

Lb 1,03 Ty i Aaron dokonajcie spisu wszystkich Izraelitów zdolnych do walki od lat

dwudziestu wzwyż, według ich zastępów.

Lb 1,04 Z każdego pokolenia winien wam towarzyszyć mąż, głowa rodu. Lb 1,05 A oto imiona mężów, którzy winni wam towarzyszyć: z Rubena - Elisur, syn

Szedeura;

Lb 1,06 z Symeona - Szelumiel, syn Suriszaddaja;

Lb 1,07 z Judy - Nachszon, syn Amminadaba;

Lb 1,08 z Issachara - Netaneel, syn Suara;

Lb 1,09 z Zabulona - Eliab, syn Chelona.

Lb 1,10 Z synów Józefa: z Efraima - Eliszama, syn Ammihuda; z Manassesa - Gamliel,

syn Pedahsura;

Lb 1,11 z Beniamina - Abidan, syn Gideoniego;

Lb 1,12 z Dana - Achijezer, syn Ammiszaddaja;

Lb 1,13 z Asera - Pagiel, syn Okrana;

Lb 1,14 z Gada - Eliasaf, syn Deuela;

Lb 1,15 z Neftalego - Achira, syn Enana".

Lb 1,16 Ci zostali wezwani z całej społeczności, a byli oni wodzami pokoleń swoich

przodków, naczelnikami tysięcy Izraela.

Lb 1,17 Mojżesz i Aaron rozkazali przyjść owym mężom, którzy imiennie zostali wy

207

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 1

znaczeni.

Lb 1,18 Zebrali więc całe zgromadzenie pierwszego dnia drugiego miesiąca, a każ

dy podawał swoje pochodzenie według szczepów i rodów. Poczynając od lat

dwudziestu wzwyż liczono ich imiona jednego za drugim.

Lb 1,19 Zgodnie z rozkazem Pana dokonał Mojżesz spisu na pustyni Synaj. Lb 1,20 Synów Rubena, pierworodnego Izraela, ich potomków według szczepów i ro

dów, licząc imiona i głowy - wszystkich mężczyzn od dwudziestu lat wzwyż,

zdolnych do walki

Lb 1,21 spisanych z pokolenia Rubena było czterdzieści sześć tysięcy pięciuset. Lb 1,22 Synów Symeona, ich potomków według szczepów i rodów, licząc imiona i

głowy - wszystkich mężczyzn od lat dwudziestu wzwyż, zdolnych do walki Lb 1,23 spisanych z pokolenia Symeona było pięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzystu. Lb 1,24 Synów Gada, ich potomków według szczepów i rodów, licząc imiona mężczyzn

od lat dwudziestu wzwyż, zdolnych do walki

Lb 1,25 spisanych z pokolenia Gada było czterdzieści pięć tysięcy sześciuset pięćdzie

sięciu.

Lb 1,26 Synów Judy, ich potomków według szczepów i rodów, licząc imiona od lat

dwudziestu wzwyż, zdolnych do walki

Lb 1,27 spisanych z pokolenia Judy było siedemdziesiąt cztery tysiące sześciuset. Lb 1,28 Synów Issachara, ich potomków według szczepów i rodów, licząc imiona od

lat dwudziestu wzwyż, wszystkich zdolnych do walki

Lb 1,29 spisanych z pokolenia Issachara było pięćdziesiąt cztery tysiące czterystu. Lb 1,30 Synów Zabulona, ich potomków według szczepów i rodów, licząc imiona od

lat dwudziestu wzwyż, wszystkich zdolnych do walki

Lb 1,31 spisanych z pokolenia Zabulona było pięćdziesiąt siedem tysięcy czterystu. Lb 1,32 Synów Józefa - synów Efraima ich potomków według szczepów i rodów, licząc

imiona od lat dwudziestu wzwyż, wszystkich zdolnych do walki Lb 1,33 spisanych z pokolenia Efraima było czterdzieści tysięcy pięciuset. Lb 1,34 Synów Manassesa, ich potomków według szczepów i rodów, licząc imiona od

lat dwudziestu wzwyż, wszystkich zdolnych do walki

Lb 1,35 spisanych z pokolenia Manassesa było trzydzieści dwa tysiące dwustu. Lb 1,36 Synów Beniamina, ich potomków według szczepów i rodów, licząc imiona od

lat dwudziestu wzwyż, wszystkich zdolnych do walki

Lb 1,37 spisanych z pokolenia Beniamina było trzydzieści pięć tysięcy czterystu. Lb 1,38 Synów Dana, ich potomków według szczepów i rodów, licząc imiona od lat

dwudziestu wzwyż, wszystkich zdolnych do walki

Lb 1,39 spisanych z pokolenia Dana było sześćdziesiąt dwa tysiące siedmiuset. Lb 1,40 Synów Asera, ich potomków według szczepów i rodów, licząc imiona od lat

dwudziestu wzwyż, wszystkich zdolnych do walki

Lb 1,41 spisanych z pokolenia Asera było czterdzieści jeden tysięcy pięciuset. Lb 1,42 Synów Neftalego, ich potomków według szczepów i rodów, licząc imiona od

208 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 2

lat dwudziestu wzwyż, wszystkich zdolnych do walki

Lb 1,43 spisanych z pokolenia Neftalego było pięćdziesiąt trzy tysiące czterystu. Lb 1,44 Oto ci, których spisu dokonał Mojżesz i Aaron wraz z wodzami izraelskimi,

których było dwunastu mężów - po jednym z każdego rodu.

Lb 1,45 Całkowita liczba Izraelitów zdolnych do walki, spisanych według swych ro

dów, od lat dwudziestu wzwyż

Lb 1,46 wynosi w całości sześćset trzy tysiące pięćset pięćdziesiąt. Lb 1,47 Lewici nie podlegali spisowi według swych rodów.

Lb 1,48 Pan bowiem rzekł do Mojżesza tymi słowami:

Lb 1,49 "Nie będziesz spisywał pokolenia Lewiego według liczby głów i nie policzysz

ich razem z resztą Izraelitów.

Lb 1,50 Powierzysz natomiast lewitom troskę o Przybytek Świadectwa, o wszystkie

jego sprzęty i cokolwiek do niego należy; oni będą nosić zarówno Przybytek,

jak i wszystkie jego sprzęty, będą mu służyć i dokoła niego rozbiją swoje

namioty.

Lb 1,51 Gdy Przybytek będzie zmieniał swe miejsce, rozbiorą go lewici, a gdy się

zatrzyma, znowu go zbudują; jeśli się zbliży do Przybytku ktoś niepowołany,

będzie ukarany śmiercią.

Lb 1,52 Izraelici zaś rozbiją namioty według swoich zastępów: każdy na swoim [miej

scu w] obozie i każdy pod swoją chorągwią.

Lb 1,53 Lewici natomiast rozłożą się obozem wokół Przybytku Świadectwa; wtedy

kara nie spadnie na zgromadzenie Izraelitów. Lewici będą strzegli Przybytku

Świadectwa".

Lb 1,54 Izraelici spełnili i wykonali wszystko, co Pan nakazał Mojżeszowi.

Rozdział 2

Lb 2,01 Potem Pan przemówił do Mojżesza i Aarona tymi słowami: Lb 2,02 "Niech Izraelici rozbiją namioty, każdy pod swoją chorągwią, pod znakami

swoich rodów, dokoła Namiotu Spotkania, ale w pewnym oddaleniu. Lb 2,03 Od wschodu rozbije obóz Juda, stosownie do oddziałów swoich zastępów, a

wodzem synów Judy będzie Nachszon, syn Amminadaba.

Lb 2,04 Wojsko jego według spisu liczy siedemdziesiąt cztery tysiące sześciuset. Lb 2,05 Obok nich zajmie miejsce pokolenie Issachara, którego wodzem ma być Ne

taneel, syn Suara.

Lb 2,06 Wojsko jego według spisu liczy pięćdziesiąt cztery tysiące czterystu. Lb 2,07 Następnie pokolenie Zabulona, a wodzem synów Zabulona będzie Eliab, syn

Chelona.

Lb 2,08 Wojsko jego według spisu liczy pięćdziesiąt siedem tysięcy czterystu.

209 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 2

Lb 2,09 Wszystkich spisanych w obozie Judy według ich zastępów - sto osiemdziesiąt

sześć tysięcy czterystu. Oni pierwsi będą zwijać namioty.

Lb 2,10 Od południowej strony [będzie] chorągiew obozu Rubena [rozłożonego] we

dług swoich zastępów, a wodzem synów Rubena będzie Elisur, syn Szedeura. Lb 2,11 Wojsko jego według spisu liczy czterdzieści sześć tysięcy pięciuset. Lb 2,12 Obok nich rozbije obóz pokolenie Symeona. Wodzem synów Symeona będzie

Szelumiel, syn Suriszaddaja.

Lb 2,13 Wojsko jego według spisu liczy pięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzystu. Lb 2,14 Następnie pokolenie Gada. Wodzem synów Gada będzie Eliasaf, syn Deuela. Lb 2,15 Wojsko jego według spisu liczy czterdzieści pięć tysięcy sześćset pięćdziesię

ciu.

Lb 2,16 Wszystkich spisanych w obozie Rubena było według ich zastępów sto pięćdzie

siąt jeden tysięcy czterystu pięćdziesięciu. Jako drudzy będą zwijać namioty. Lb 2,17 Potem wyruszy Namiot Spotkania - obóz lewitów w środku innych obozów

- według tego, jak rozbijali namioty, tak też ruszać będą, każdy na swoim

miejscu, pod swoją chorągwią.

Lb 2,18 Od zachodu [będzie] chorągiew obozu Efraima [rozłożonego] według swoich

zastępów. Wodzem synów Efraima będzie Eliszama, syn Ammihuda. Lb 2,19 Wojsko jego według spisu liczy czterdzieści tysięcy pięciuset. Lb 2,20 Obok nich pokolenie Manassesa: wodzem synów Manassesa będzie Gamliel,

syn Pedahsura.

Lb 2,21 Wojsko jego według spisu liczy trzydzieści dwa tysiące dwustu. Lb 2,22 Wreszcie pokolenie Beniamina: wodzem synów Beniamina będzie Abidan, syn

Gideoniego.

Lb 2,23 Wojsko jego według spisu liczy trzydzieści pięć tysięcy czterystu. Lb 2,24 Wszystkich spisanych w obozie Efraima według ich zastępów było sto osiem

tysięcy stu. Oni jako trzeci będą zwijać namioty.

Lb 2,25 Od północy, stosownie do swoich oddziałów, [będzie] chorągiew obozu Dana

[rozłożonego] według swoich zastępów. Wodzem synów Dana będzie Achije

zer, syn Ammiszaddaja.

Lb 2,26 Liczba jego wojska według obliczenia wynosi sześćdziesiąt dwa tysiące sied

miuset.

Lb 2,27 Obok nich rozbije obóz pokolenie Asera. Wodzem synów Asera będzie Pagiel,

syn Okrana.

Lb 2,28 Wojsko jego według spisu liczy czterdzieści jeden tysięcy pięciuset. Lb 2,29 W końcu pokolenie Neftalego. Wodzem synów Neftalego będzie Achira, syn

Enana.

Lb 2,30 Wojsko jego według spisu liczy pięćdziesiąt trzy tysiące czterystu. Lb 2,31 Wszystkich spisanych w obozie Dana było sto pięćdziesiąt siedem tysięcy

sześciuset. Oni jako ostatni będą zwijać namioty według swych chorągwi." Lb 2,32 Oto Izraelici spisani według swoich rodów. Wszystkich spisanych w obozach

210 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 3

według ich zastępów było sześćset trzy tysiące pięćset pięćdziesięciu. Lb 2,33 Stosownie do rozkazu Pana, danego Mojżeszowi, lewici nie zostali spisani

razem z resztą Izraelitów.

Lb 2,34 Izraelici wykonywali wszystko, co im przez Mojżesza nakazał Pan: obozowa

li według swych chorągwi i zwijali obóz, każdy w swym pokoleniu i swym

rodzie.

Rozdział 3

Lb 3,01 Tak oto przedstawiała się rodzina Aarona i Mojżesza w czasie, gdy Pan mówił

do Mojżesza na górze Synaj.

Lb 3,02 Synowie Aarona mieli następujące imiona: pierworodny Nadab, następnie

Abihu, Eleazar oraz Itamar.

Lb 3,03 Oto imiona synów Aarona, namaszczonych kapłanów, których poświęcił, by

pełnili kapłańską służbę.

Lb 3,04 Nadab i Abihu umarli jednak przed Panem na pustyni Synaj, gdy chcieli

złożyć w ofierze inny ogień. Nie mieli oni synów i dlatego służbę kapłańską

spełniali w obecności ojca swego Aarona: Eleazar i Itamar.

Lb 3,05 Przemówił znowu Pan do Mojżesza tymi słowami:

Lb 3,06 "Każ się zbliżyć pokoleniu Lewiego i postaw [je] przed kapłanem Aaronem:

niechaj mu służą!

Lb 3,07 Pełniąc służbę w przybytku, troszczyć się będą wszyscy o to, o co on sam i

cała społeczność winna dbać w związku z Namiotem Spotkania. Lb 3,08 Winni strzec wszystkich sprzętów Namiotu Spotkania i wezmą na siebie sta

ranie o to wszystko, o co winni się troszczyć Izraelici, gdy chodzi o pełnienie

służby w przybytku.

Lb 3,09 Oddaj więc lewitów Aaronowi i jego synom; winni mu być całkowicie oddani

ze strony Izraelitów.

Lb 3,10 Aaronowi i jego synom zlecisz, by pełnili powierzoną im służbę kapłańską.

Gdyby się zbliżył ktoś niepowołany, ma być ukarany śmiercią".

Lb 3,11 I rzekł jeszcze Pan do Mojżesza:

Lb 3,12 "Oto Ja wziąłem lewitów spośród synów Izraela na miejsce wszystkich pierwo

rodnych, którzy się narodzili z łona matek, dlatego lewici są moją własnością. Lb 3,13 Do Mnie bowiem należy wszystko, co jest pierworodne. W dniu, kiedy zabija

łem wszystko, co było pierworodne w ziemi egipskiej, poświęciłem dla siebie

wszystko pierworodne w Izraelu, począwszy od człowieka aż do bydlęcia. Do

mnie należą; Ja jestem Pan".

Lb 3,14 Mówił dalej Pan do Mojżesza na pustyni Synaj tymi słowami: Lb 3,15 "Dokonaj spisu wszystkich synów Lewiego według ich rodów i szczepów;

211 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 3

wszystkich mężczyzn w wieku od jednego miesiąca wzwyż".

Lb 3,16 Mojżesz więc dokonał ich spisu według rozkazu Pana. Lb 3,17 A oto imiona synów Lewiego: Gerszon, Kehat i Merari. Lb 3,18 Imiona zaś synów Gerszona według ich rodzin: Libni i Szimei. Lb 3,19 Synowie zaś Kehata według swych rodzin: Amram, Jishar, Chebron i Uzzjel, Lb 3,20 a synowie Merariego według swych rodzin: Machli i Muszi. To są rodziny

Lewiego według ich rodów.

Lb 3,21 Od Gerszona pochodzą rodziny Libnitów i Szimeitów; to są właśnie rodziny

Gerszonitów.

Lb 3,22 Liczba spisanych mężczyzn w wieku od jednego miesiąca wzwyż wynosiła u

nich siedem tysięcy pięciuset.

Lb 3,23 Rodziny Gerszonitów rozbijały obóz za przybytkiem od strony zachodniej. Lb 3,24 Głową rodu Gerszona był Eliasaf, syn Laela.

Lb 3,25 W Namiocie Spotkania mieli Gerszonici powierzoną pieczę o sam przybytek,

o namiot i jego pokrycie, jak również o zasłonę wiszącą u wejścia do Namiotu

Spotkania,

Lb 3,26 dalej o zasłony dziedzińca oraz o zasłonę przy wejściu na dziedziniec, który

otacza przybytek i ołtarz, wreszcie o powrozy potrzebne do tej służby. Lb 3,27 Od Kehata pochodzą rodziny: Amramitów, Jisharytów, Chebronitów i Uz

zjelitów; są to rodziny Kehatytów.

Lb 3,28 Całkowita liczba spisanych mężczyzn, w wieku od jednego miesiąca wzwyż,

wynosiła u nich osiem tysięcy trzystu ludzi przeznaczonych do pełnienia służ

by w przybytku.

Lb 3,29 Rodziny Kehatytów rozbijały namioty od strony południowej przybytku. Lb 3,30 Głową rodu Kehatytów był Elisafan, syn Uzzjela.

Lb 3,31 Mieli się oni troszczyć o arkę i stół, o świecznik, ołtarze oraz inne sprzęty

przybytku przeznaczone do służby Bożej, wreszcie o zasłonę i jej obsługiwa

nie.

Lb 3,32 Księciem książąt rodów lewickich był Eleazar, syn kapłana Aarona. On miał

nadzór nad tymi, którzy pełnili służbę w świątyni.

Lb 3,33 Od Merariego [pochodzą] rodziny: Machlitów i Muszytów; są to rodziny Me

rarytów.

Lb 3,34 Całkowita liczba spisanych mężczyzn, w wieku od jednego miesiąca wzwyż,

wynosiła u nich sześć tysięcy dwustu.

Lb 3,35 Głową rodzin Merarytów był Suriel, syn Abichaila. Rozbijali oni namioty od

północnej strony przybytku.

Lb 3,36 Merarytom powierzono troskę o deski przybytku, ich poprzeczki, słupy razem

z podstawami, wszelki sprzęt do tego należący i jego obsługę;

Lb 3,37 dalej o słupy dziedzińca razem z ich podstawami, wreszcie o kołki i powrozy. Lb 3,38 Mojżesz i Aaron wraz z synami rozbijali namioty od strony wschodniej przed

Namiotem Spotkania. Oni to w imieniu Izraelitów mieli pełnić służbę przy

212 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 4

świątyni. Gdyby zaś zbliżył się ktoś niepowołany, miał być ukarany śmiercią. Lb 3,39 Całkowita liczba lewitów spisanych przez Mojżesza na rozkaz Pana - mężczyzn

w wieku od jednego miesiąca wzwyż - wynosiła dwadzieścia dwa tysiące. Lb 3,40 Rzekł znowu Pan do Mojżesza: "Dokonaj spisu mężczyzn pierworodnych Izra

elitów w wieku od jednego miesiąca wzwyż i zrób imienny ich wykaz. Lb 3,41 Weź dla Mnie lewitów - bo Ja jestem Pan - w miejsce pierworodnych spośród

Izraelitów, podobnie też bydło lewitów w miejsce wszystkiego, co pierworod

ne z bydła Izraelitów".

Lb 3,42 Spisał więc Mojżesz, stosownie do rozkazu Pana, pierworodnych Izraelitów, Lb 3,43 i okazało się, że wszystkich mężczyzn pierworodnych od miesiąca wzwyż

według tego, jak zostali spisani - było w wykazie imiennym dwadzieścia dwa

tysiące dwieście siedemdziesięciu trzech.

Lb 3,44 Rzekł znowu Pan do Mojżesza tymi słowami:

Lb 3,45 "Weź lewitów na miejsce wszystkich pierworodnych u Izraelitów oraz bydło

należące do lewitów zamiast ich bydła. I będą lewici należeć do Mnie, bo Ja

jestem Pan.

Lb 3,46 Jako wykup za owych dwustu siedemdziesięciu trzech pierworodnych Izraeli

tów, którzy przewyższają liczbę lewitów,

Lb 3,47 weźmiesz po pięć syklów od głowy według wagi sykla przybytku; sykl po

dwadzieścia ger.

Lb 3,48 Daj to srebro Aaronowi i jego synom jako wykup za tych nadliczbowych". Lb 3,49 Wziął więc Mojżesz wykup od tych, którzy przekraczali liczbę wykupionych

przez lewitów.

Lb 3,50 Otrzymał srebro od pierworodnych: tysiąc trzysta sześćdziesiąt pięć syklów

według wagi sykla przybytku.

Lb 3,51 Mojżesz oddał srebro z wykupu Aaronowi i jego synom według rozkazu Pana,

tak jak polecił Pan Mojżeszowi.

Rozdział 4

Lb 4,01 Następnie mówił Pan do Mojżesza i Aarona tymi słowami: Lb 4,02 "Wyłącz spośród synów Lewiego Kehatytów, pełną ich liczbę według szcze

pów i rodów

Lb 4,03 od lat trzydziestu do pięćdziesięciu, czyli wszystkich, którzy są zdolni pełnić

służbę, aby wykonywali prace w Namiocie Spotkania.

Lb 4,04 Zadaniem Kehatytów będzie troska o rzeczy najświętsze. Lb 4,05 Kiedy będzie się zwijać obóz, wejdzie Aaron z synami. Zdejmą oni zasłonę

okrywającą i owiną nią Arkę Świadectwa.

Lb 4,06 Następnie położą pokrowiec ze skóry delfinów, a na tym rozciągną tkaninę

213 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 4

całą z fioletowej purpury, wreszcie założą drążki.

Lb 4,07 Również nad stołem pokładnym rozciągną tkaninę z fioletowej purpury, na

której położą misy, czasze, patery i dzbany dla ofiar płynnych; chleb usta

wicznej ofiary winien się również na nim znajdować.

Lb 4,08 Następnie okryją go tkaniną karmazynową, wreszcie pokrowcem ze skór del

finów, na koniec założą drążki.

Lb 4,09 Potem wezmą tkaninę z fioletowej purpury i okryją nią podstawę świecznika

łącznie z lampami, nożycami, naczyniami do knotów oraz wszystkimi naczy

niami na oliwę, używanymi do jego obsługi.

Lb 4,10 Następnie owiną go - wraz z całym przynależnym sprzętem - pokrowcem ze

skóry delfinów, i umieszczą na noszach.

Lb 4,11 Teraz rozciągną nad złotym ołtarzem tkaninę z fioletowej purpury i okryją

go okryciem ze skór delfinów i założą drążki.

Lb 4,12 Następnie wezmą wszystkie pozostałe sprzęty należące do służby w świątyni,

owiną je tkaniną z fioletowej purpury, okryją pokrowcem ze skór delfinów i

umieszczą na noszach.

Lb 4,13 Oczyszczą następnie ołtarz z popiołu i okryją czerwoną purpurą. Lb 4,14 Położą na nim wszystkie naczynia używane do służby przy ołtarzu: popielnice,

widełki, łopatki, kropielnice; wszystkie te sprzęty ołtarza okryją pokrowcem

ze skór delfinów i założą drążki.

Lb 4,15 Przy zwijaniu obozu, gdy Aaron i synowie jego skończą okrywać przedmioty

święte i wszystkie przynależne do nich sprzęty, wtedy przystąpią Kehatyci,

aby je ponieść. Nie wolno im jednak przedmiotów świętych dotykać; w prze

ciwnym razie umrą. Taką to służbę mają do spełnienia Kehatyci w Namiocie

Spotkania.

Lb 4,16 Eleazar zaś, syn kapłana Aarona, będzie się troszczył o oliwę do oświetlenia,

o pachnące kadzidło, o stałą ofiarę z pokarmów, wreszcie o olej do namasz

czania. Winien czuwać nad całym przybytkiem oraz nad wszystkim, co się w

nim znajduje: nad miejscem świętym i jego sprzętami".

Lb 4,17 I mówił dalej Pan do Mojżesza i Aarona:

Lb 4,18 "Nie dopuśćcie, by szczep rodzin Kehatytów został spośród lewitów wytra

cony.

Lb 4,19 Postarajcie się raczej aby żyli, a nie musieli umrzeć, gdy się zbliżą do rzeczy

najświętszych. Aaron i jego synowie przyjdą i wskażą każdemu, co ma czynić

i co nosić.

Lb 4,20 Sami jednak [Kehatyci] nie mogą przyjść, by choć przez chwilę popatrzeć na

rzeczy święte; w przeciwnym razie umrą".

Lb 4,21 Mówił dalej Pan do Mojżesza:

Lb 4,22 "Dokonaj obliczenia Gerszonitów według rodów i rodzin. Lb 4,23 Dokonasz spisu ludzi w wieku od lat trzydziestu do pięćdziesięciu, zdolnych

do pełnienia służby, aby wykonywali prace w Namiocie Spotkania.

214 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 4

Lb 4,24 A oto na czym ma polegać służba Gerszonitów, co mają czynić i co nosić: Lb 4,25 winni nosić tkaniny przybytku i sam Namiot Spotkania łącznie z pokrowcem;

pokrowiec ze skór delfinów, który leży na wierzchu, oraz zasłonę [będącą]

przy wejściu do Namiotu Spotkania.

Lb 4,26 Następnie zasłony dziedzińca i zasłonę przy bramie wejściowej na dziedziniec,

który otacza dokoła przybytek i ołtarz, wreszcie należące do tego powrozy i

wszystkie sprzęty potrzebne do tej służby.

Lb 4,27 Wszystkie zajęcia Gerszonitów odnośnie do tego, co mają nosić i co czynić,

podlegać będą rozkazom Aarona i jego synów; powierzycie ich pieczy wszyst

ko to, co mają nosić.

Lb 4,28 Taka będzie służba rodzin Gerszonitów co do Namiotu Spotkania. Nadzór

nad nimi będzie należał do Itamara, syna kapłana Aarona.

Lb 4,29 Dokonaj [również] spisu Merarytów według ich rodzin i rodów. Lb 4,30 Dokonasz spisu ludzi w wieku od lat trzydziestu do pięćdziesięciu, zdolnych

do pełnienia służby, aby wykonywali prace w Namiocie Spotkania. Lb 4,31 Pełniąc służbę w Namiocie Spotkania będą nosić deski przybytku i należące

do nich poprzeczki oraz słupy łącznie z podstawami;

Lb 4,32 dalej słupy otaczające dziedziniec dokoła z ich podstawami, paliki namiotu i

powrozy oraz cały sprzęt do tego należący. Zrobicie imienny wykaz wszyst

kiego, co mają nosić.

Lb 4,33 Taka będzie służba rodzin Merarytów. Co do wszystkich obowiązków swych

w Namiocie Spotkania będą podlegać Itamarowi, synowi kapłana Aarona". Lb 4,34 Następnie Mojżesz, Aaron i książęta społeczności dokonali spisu Kehatytów

według ich rodzin i rodów,

Lb 4,35 ludzi w wieku od lat trzydziestu do pięćdziesięciu, wszystkich zdolnych do

pełnienia służby i do wykonywania prac w Namiocie Spotkania. Lb 4,36 Spisanych według rodzin było dwa tysiące siedmiuset pięćdziesięciu. Lb 4,37 Są to spisani z rodzin Kehatytów: całkowita liczba tych, którzy mają pełnić

służbę w Namiocie Spotkania, a których spisał Mojżesz i Aaron na rozkaz

Pana, przekazany za pośrednictwem Mojżesza.

Lb 4,38 Dokonano też spisu Gerszonitów według ich rodzin i rodów, Lb 4,39 w wieku od lat trzydziestu do pięćdziesięciu, zdolnych do pełnienia służby i

do wykonywania prac w Namiocie Spotkania.

Lb 4,40 Spisanych według ich rodzin i rodów było dwa tysiące sześciuset trzydziestu. Lb 4,41 To była pełna liczba spisanych z rodzin Gerszonitów - wszystkich, którzy

mieli pełnić służbę w Namiocie Spotkania, a których spisał Mojżesz i Aaron

na rozkaz Pana.

Lb 4,42 Dokonano też spisu Merarytów według ich rodzin i rodów, Lb 4,43 wszystkich w wieku od lat trzydziestu do pięćdziesięciu, zdolnych do pełnie

nia służby i do wykonywania prac w Namiocie Spotkania.

Lb 4,44 Spisanych według rodzin było trzy tysiące dwustu.

215 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 5

Lb 4,45 To była liczba spisanych z rodzin Merarytów, a spisu tego dokonali Mojżesz

i Aaron na rozkaz Pana dany Mojżeszowi.

Lb 4,46 Całkowita liczba lewitów, których spisali Mojżesz, Aaron i książęta Izraela

według rodzin i rodów,

Lb 4,47 wszystkich spisanych ludzi, zdolnych do pełnienia służby i do wykonywania

prac w Namiocie Spotkania oraz do noszenia ciężarów

Lb 4,48 było osiem tysięcy pięciuset osiemdziesięciu.

Lb 4,49 Stosownie do rozkazu Pana Mojżesz wyznaczył każdemu, co ma czynić i co

nosić. Zostali spisani zgodnie z rozkazem, który Pan dał Mojżeszowi.

Rozdział 5

Lb 5,01 Przemówił znów Pan do Mojżesza:

Lb 5,02 "Rozkaż Izraelitom usunąć z obozu każdego chorego na trąd, cierpiącego na

wycieki oraz tego, kto zaciągnął nieczystość przy zwłokach zmarłego. Lb 5,03 Tak mężczyznę jak i kobietę macie usunąć poza obóz, aby nie plugawili wa

szego obozu, gdzie Ja mieszkam pośród was".

Lb 5,04 Uczynili tak Izraelici i usunęli ich poza obóz; Izraelici postąpili tu według

rozkazu, jaki Pan dał Mojżeszowi.

Lb 5,05 Przemówił znów Pan do Mojżesza tymi słowami:

Lb 5,06 "Powiedz Izraelitom: jeżeli mężczyzna lub kobieta dopuszcza się jakiego grze

chu wobec ludzi, popełniając przestępstwo przeciw Panu, to osoba ta zacią

gnie winę.

Lb 5,07 Mają wyznać grzech popełniony i oddać dobro nieprawnie zabrane z doda

niem piątej części temu, wobec kogo zawinili.

Lb 5,08 A jeśli on nie ma krewnego, któremu można by zwrócić, zwrot należny Panu

przejdzie na kapłana, z wyjątkiem barana ofiarowanego na ofiarę przebłagal

ną, przez którą dokona tamten na nim obrzędu przebłagania.

Lb 5,09 Wszystkie zaś święte dary, które przynoszą kapłanowi Izraelici, należeć będą

do niego.

Lb 5,10 Święte dary każdego Izraelity będą należały do kapłana. Cokolwiek ktoś da

kapłanowi, stanie się jego własnością".

Lb 5,11 Rzekł znowu Pan do Mojżesza:

Lb 5,12 "Tak mów do Izraelitów: Gdy mąż ma żonę rozpustną i ta go zdradzi Lb 5,13 przez to, że inny mężczyzna z nią obcuje cieleśnie wylewając nasienie, a nie

spostrzegł tego jej mąż, i dopuściła się nieczystości w ukryciu, gdyż nie było

świadka, który by ją pochwycił na gorącym uczynku

Lb 5,14 gdy więc duch podejrzenia ogarnie męża i zacznie podejrzewać żonę swoją, w

wypadku gdy rzeczywiście się splamiła, lub będzie ją posądzał, choć się nie

216 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 5

splamiła

Lb 5,15 wówczas winien mąż przyprowadzić żonę swoją do kapłana i przynieść jako

dar ofiarny za nią dziesiątą część efy mąki jęczmiennej. Nie wyleje jednak na

to oliwy ani też nie położy kadzidła, gdyż jest to ofiara posądzenia, ofiara

wyjawienia, która ma wykazać winę.

Lb 5,16 Wówczas rozkaże kapłan zbliżyć się kobiecie i stawi ją przed Panem. Lb 5,17 Następnie naleje kapłan wody świętej do naczynia glinianego, weźmie nieco

pyłu znajdującego się na podłodze przybytku i rzuci go do wody. Lb 5,18 Teraz postawi kapłan kobietę przed Panem, odkryje jej włosy i położy na

jej ręce ofiarę wyjawienia, czyli posądzenia; wodę zaś gorzką, niosącą klątwę,

kapłan będzie trzymał w swym ręku.

Lb 5,19 Wtedy zaprzysięgnie kobietę i powie do niej: Jeśli rzeczywiście żaden inny

mężczyzna z tobą nie obcował i jeśliś się z innym nie splamiła nieczystością

względem swego męża, wówczas woda goryczy i przekleństwa nie przyniesie

ci szkody.

Lb 5,20 Jeśli jednak byłaś niewierna swemu mężowi i stałaś się przez to nieczystą,

ponieważ inny mężczyzna, a nie twój mąż, obcował z tobą, wylewając [na

sienie]

Lb 5,21 wówczas przeklnie kapłan kobietę przysięgą przekleństwa i powie do niej:

Niechże cię Pan uczyni poprzysiężonym przekleństwem pośród ludu twego,

niech zwiotczeją twoje biodra, a łono niech spuchnie.

Lb 5,22 Woda niosąca przekleństwo niech wniknie do twego wnętrza i niech sprawi,

że spuchnie twoje łono, a biodra zwiotczeją. Odpowie na to kobieta: "Amen,

Amen".

Lb 5,23 Teraz wypisze kapłan na zwoju słowa przekleństwa, a następnie zmyje je

wodą goryczy.

Lb 5,24 Wreszcie da wypić kobiecie wodę gorzką, niosącą klątwę, aby wody przekleń

stwa weszły w nią sprawiając gorzki ból.

Lb 5,25 Następnie weźmie kapłan z rąk kobiety ofiarę posądzenia, wykona gest koły

sania przed Panem i złoży na ołtarzu.

Lb 5,26 Potem weźmie z niej pełną dłonią część jako pamiątkę i spali na ołtarzu. Lb 5,27 Teraz da kobiecie do picia wodę przeklętą: jeśli naprawdę stała się nieczy

stą i swojemu mężowi niewierną, woda wniknie w nią, sprawiając gorzki ból.

Łono jej spuchnie, a biodra zwiotczeją, i będzie owa kobieta przedmiotem

przekleństwa pośród swego narodu.

Lb 5,28 Jeśli jednak ta kobieta nie stała się nieczystą, lecz przeciwnie - jest czysta

pozostanie bez szkody i znów będzie rodzić dzieci.

Lb 5,29 Takie jest prawo odnoszące się do posądzenia, gdy żona nie dochowa wierno

ści swojemu mężowi i stanie się przez to nieczystą,

Lb 5,30 lub gdy mąż zacznie ją posądzać, wtedy stawi ją przed Panem, a kapłan

spełni względem niej wszystko według tego prawa.

217 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 6

Lb 5,31 Mąż będzie wtedy bez winy, a żona poniesie zasłużoną karę".

Rozdział 6

Lb 6,01 Przemówił znowu Pan do Mojżesza tymi słowami:

Lb 6,02 "Tak mów do Izraelitów: gdy jaki mężczyzna lub kobieta złoży ślub nazireatu,

aby się poświęcić dla Pana,

Lb 6,03 musi się powstrzymać od wina i sycery, nie może używać octu winnego i octu

z sycery ani soku z winogron; nie wolno mu jeść winogron zarówno świeżych,

jak i suszonych.

Lb 6,04 Przez cały czas trwania nazireatu nie będzie niczego spożywać z winnego

szczepu, począwszy od winogron niedojrzałych aż do wytłoczyn. Lb 6,05 Przez cały czas trwania nazireatu nożyce nie dotkną jego głowy. Dopóki nie

upłynie okres czasu, na który poświęcił się Panu, będzie święty i ma pozwo

lić, by włosy jego rosły swobodnie.

Lb 6,06 W okresie, kiedy jest poświęcony dla Pana, nie może się zbliżyć do żadnego

trupa.

Lb 6,07 Nawet przy swoim zmarłym ojcu, matce, bracie czy siostrze nie może zacią

gnąć nieczystości, gdyż nosi na swej głowie [znamię] poświęcenia dla Pana. Lb 6,08 Podczas całego okresu trwania nazireatu jest poświęcony dla Pana. Lb 6,09 Gdyby jednak ktoś nagle przy nim umarł, i sprowadził przez to nieczystość

na jego poświęconą głowę, to on ostrzyże ją w dniu oczyszczenia: ostrzyże ją

dnia siódmego.

Lb 6,10 Ósmego dnia przyniesie dwie synogarlice albo dwa młode gołębie kapłanowi

przy wejściu do Namiotu Spotkania.

Lb 6,11 Jednego złoży kapłan jako ofiarę przebłagalną, drugiego zaś na ofiarę cało

palną, i dokona przebłagania za niego, za winę, jaką zaciągnął przy zwłokach

zmarłego. W ten dzień zostanie znów głowa jego poświęcona.

Lb 6,12 Poświęci się znowu dla Pana na czas nazireatu i przyprowadzi baranka roczne

go jako ofiarę zadośćuczynienia. Poprzedni jednak okres nie będzie policzony,

gdyż splamił swoje poświęcenie.

Lb 6,13 Takie jest prawo dotyczące nazirejczyków. W dniu, kiedy upłynie czas nazi

reatu, przyprowadzi się go ku wejściu do Namiotu Spotkania.

Lb 6,14 A on przyniesie jako dar ofiarny dla Pana baranka jednorocznego bez skazy

na ofiarę całopalną, dalej, jednoroczną owieczkę bez skazy na ofiarę przebła

galną i barana bez skazy jako ofiarę biesiadną,

Lb 6,15 nadto kosz chlebów przaśnych z najczystszej mąki zaprawionej oliwą i przaśne

podpłomyki pomazane oliwą, łącznie z przynależną do nich ofiarą pokarmo

wą i płynną.

218 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 7

Lb 6,16 Kapłan zaniesie wszystko przed Pana i złoży ofiarę przebłagalną oraz ofiarę

całopalenia.

Lb 6,17 Barana natomiast złoży jako ofiarę biesiadną dla Pana, łącznie z koszem

chlebów przaśnych. Kapłan złoży potem jego ofiarę pokarmową i płynną. Lb 6,18 Wtedy u wejścia do Namiotu Spotkania ostrzyże nazirejczyk swe poświęcone

włosy i rzuci je w ogień, w którym płonie ofiara biesiadna.

Lb 6,19 Następnie weźmie kapłan ugotowaną łopatkę barana, chleb przaśny z kosza

oraz przaśny podpłomyk i złoży je na ręce nazirejczyka, gdy on już ostrzyże

swe włosy.

Lb 6,20 Kapłan darami ofiarnymi wykona gest kołysania przed Panem; jest to święty

dar należny kapłanowi prócz mostka kołysania i uda odłożonego na ofiarę.

Odtąd może nazirejczyk pić wino.

Lb 6,21 Takie jest prawo odnoszące się tak do nazirejczyka, który złoży śluby, jak

do darów ofiarnych ślubowanych Panu, niezależnie od tego, na co go stać.

Stosownie do ślubu winien wypełnić wszystkie prawa swego nazireatu". Lb 6,22 I mówił znowu Pan do Mojżesza tymi słowami:

Lb 6,23 "Powiedz Aaronowi i jego synom: tak oto macie błogosławić Izraelitom. Po

wiecie im:

Lb 6,24 Niech cię Pan błogosławi i strzeże.

Lb 6,25 Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Lb 6,26 Niech zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem. Lb 6,27 Tak będą wzywać imienia mojego nad Izraelitami, a Ja im będę błogosławił".

Rozdział 7

Lb 7,01 Gdy ukończył Mojżesz budowę przybytku, namaścił go i poświęcił wraz ze

wszystkimi sprzętami; podobnie i ołtarz razem ze wszystkimi sprzętami do

niego należącymi namaścił i poświęcił.

Lb 7,02 Wtedy książęta Izraela, głowy poszczególnych rodów, książęta pokoleń i prze

wodniczący w spisie przynieśli swoje dary.

Lb 7,03 Przyprowadzili oni dla Pana: sześć krytych wozów i dwanaście wołów; przy

padał więc jeden wóz od dwóch książąt i po jednym wole od każdego. Przy

prowadzili to przed przybytek.

Lb 7,04 Wówczas rzekł Pan do Mojżesza:

Lb 7,05 "Weź to od nich i niech będzie przeznaczone do użytku w Namiocie Spotka

nia. Podziel je pomiędzy lewitów odpowiednio do ich służby".

Lb 7,06 Wziął więc Mojżesz wozy i woły i oddał je lewitom.

Lb 7,07 Odpowiednio do ich służby dał Gerszonitom dwa wozy i cztery woły. Lb 7,08 Osiem wołów i cztery wozy dał Merarytom, odpowiednio do ich służby, [jaką

219 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 7

mieli pełnić] pod kierunkiem Itamara, syna kapłana Aarona.

Lb 7,09 Kehatytom nic nie dał, gdyż oni mieli powierzoną troskę o rzeczy najświętsze,

które mieli nosić na ramionach.

Lb 7,10 W dniu poświęcenia ołtarza przynieśli książęta swoje dary. Gdy je przynieśli

przed ołtarz,

Lb 7,11 rzekł Pan do Mojżesza: "Niech każdego dnia jeden z książąt przyniesie swój

dar ofiarny na poświęcenie ołtarza".

Lb 7,12 Tym, który pierwszego dnia przyniósł dar ofiarny, był Nachszon, syn Ammi

nadaba z pokolenia Judy.

Lb 7,13 Jego dar ofiarny stanowiły: misa srebrna wagi stu trzydziestu syklów oraz

czara srebrna wagi siedemdziesięciu syklów - według wagi przybytku - oby

dwie napełnione najczystszą mąką zaprawioną oliwą na ofiarę pokarmową, Lb 7,14 czasza złota wagi dziesięciu syklów, napełniona kadzidłem, Lb 7,15 młody cielec, baran i roczne jagnię na ofiarę całopalną, Lb 7,16 kozioł na ofiarę przebłagalną,

Lb 7,17 wreszcie dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych owieczek

na ofiarę biesiadną. To był dar ofiarny Nachszona, syna Amminadaba. Lb 7,18 Drugiego dnia przyniósł dar ofiarny Netaneel, syn Suara, książę Issachary

tów.

Lb 7,19 Jego dar ofiarny stanowiły: misa srebrna wagi stu trzydziestu syklów, czara

srebrna wagi siedemdziesięciu syklów - według wagi przybytku - obydwie na

pełnione najczystszą mąką zaprawioną oliwą na ofiarę pokarmową, Lb 7,20 czasza złota wagi dziesięciu syklów, napełniona kadzidłem; Lb 7,21 młody cielec, baran i jednoroczne jagnię na ofiarę całopalną, Lb 7,22 kozioł na ofiarę przebłagalną,

Lb 7,23 wreszcie dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych owieczek

na ofiarę biesiadną. To był dar ofiarny Netaneela, syna Suara.

Lb 7,24 Trzeciego dnia "przyniósł dar ofiarny" książę Zabulonitów, Eliab, syn Chelo

na.

Lb 7,25 Jego dar ofiarny stanowiły: misa srebrna wagi stu trzydziestu syklów, czara

srebrna wagi siedemdziesięciu syklów - według wagi przybytku - obydwie na

pełnione najczystszą mąką zaprawioną oliwą na ofiarę pokarmową, Lb 7,26 czasza złota wagi dziesięciu syklów, napełniona kadzidłem, Lb 7,27 młody cielec, baran i jednoroczne jagnię na ofiarę całopalną, Lb 7,28 kozioł na ofiarę przebłagalną,

Lb 7,29 wreszcie dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów, pięć jednorocznych owieczek

na ofiarę biesiadną. To był dar ofiarny Eliaba, syna Chelona.

Lb 7,30 Czwartego dnia "przyniósł dar ofiarny" książę Rubenitów, Elisur, syn Sze

deura.

Lb 7,31 Jego dar ofiarny stanowiły: misa srebrna wagi stu trzydziestu syklów, czara

srebrna wagi siedemdziesięciu syklów - według wagi przybytku - obydwie na

220 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 7

pełnione najczystszą mąką zaprawioną oliwą na ofiarę pokarmową, Lb 7,32 czasza złota wagi dziesięciu syklów, napełniona kadzidłem, Lb 7,33 młody cielec, baran i jednoroczne jagnię na ofiarę całopalną, Lb 7,34 kozioł na ofiarę przebłagalną,

Lb 7,35 wreszcie dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów, pięć jednorocznych owieczek

na ofiarę biesiadną. To był dar ofiarny Elisura, syna Szedeura.

Lb 7,36 Piątego dnia "przyniósł dar ofiarny" książę Symeonitów, Szelumiel, syn Su

riszaddaja.

Lb 7,37 Jego dar ofiarny stanowiły: misa srebrna wagi stu trzydziestu syklów, czara

srebrna wagi siedemdziesięciu syklów - według wagi przybytku - obydwie na

pełnione najczystszą mąką zaprawioną oliwą na ofiarę pokarmową, Lb 7,38 czasza złota wagi dziesięciu syklów, napełniona kadzidłem, Lb 7,39 młody cielec, baran i jednoroczne jagnię na ofiarę całopalną, Lb 7,40 kozioł na ofiarę przebłagalną,

Lb 7,41 wreszcie dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów, pięć jednorocznych owieczek

na ofiarę biesiadną. To był dar ofiarny Szelumiela, syna Suriszaddaja. Lb 7,42 Szóstego dnia "przyniósł dar ofiarny" książę Gadytów, Eliasaf, syn Deuela. Lb 7,43 Jego dar ofiarny stanowiły: misa srebrna wagi stu trzydziestu syklów, czara

srebrna wagi siedemdziesięciu syklów - według wagi przybytku - obydwie na

pełnione najczystszą mąką zaprawioną oliwą na ofiarę pokarmową, Lb 7,44 czasza złota wagi dziesięciu syklów, napełniona kadzidłem, Lb 7,45 młody cielec, baran i jednoroczne jagnię na ofiarę całopalną, Lb 7,46 kozioł na ofiarę przebłagalną,

Lb 7,47 wreszcie dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów, pięć jednorocznych owieczek

na ofiarę biesiadną. To był dar ofiarny Eliasafa, syna Deuela.

Lb 7,48 Siódmego dnia "przyniósł dar ofiarny" książę Efraimitów, Eliszama, syn Am

mihuda.

Lb 7,49 Jego dar ofiarny stanowiły: misa srebrna wagi stu trzydziestu syklów, czara

srebrna wagi siedemdziesięciu syklów - według wagi przybytku - obydwie na

pełnione najczystszą mąką zaprawioną oliwą na ofiarę pokarmową, Lb 7,50 czasza złota wagi dziesięciu syklów, napełniona kadzidłem, Lb 7,51 młody cielec, baran i jednoroczne jagnię na ofiarę całopalną, Lb 7,52 kozioł na ofiarę przebłagalną,

Lb 7,53 wreszcie dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów, pięć jednorocznych owieczek

na ofiarę biesiadną. To był dar ofiarny Eliszamy, syna Ammihuda. Lb 7,54 Ósmego dnia "przyniósł dar ofiarny" książę Manassytów, Gamliel, syn Pe

dahsura.

Lb 7,55 Jego dar ofiarny stanowiły: misa srebrna wagi stu trzydziestu syklów, czara

srebrna wagi siedemdziesięciu syklów - według wagi przybytku - obydwie na

pełnione najczystszą mąką zaprawioną oliwą na ofiarę pokarmową, Lb 7,56 czasza złota wagi dziesięciu syklów, napełniona kadzidłem,

221 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 7

Lb 7,57 młody cielec, baran i jednoroczne jagnię na ofiarę całopalną, Lb 7,58 kozioł na ofiarę przebłagalną,

Lb 7,59 wreszcie dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów, pięć jednorocznych owieczek

na ofiarę biesiadną. To był dar ofiarny Gamliela, syna Pedahsura. Lb 7,60 Dziewiątego dnia "przyniósł dar ofiarny" książę Beniaminitów, Abidan, syn

Gideoniego.

Lb 7,61 Jego dar ofiarny stanowiły: misa srebrna wagi stu trzydziestu syklów, czara

srebrna wagi siedemdziesięciu syklów - według wagi przybytku - obydwie na

pełnione najczystszą mąką zaprawioną oliwą na ofiarę pokarmową, Lb 7,62 czasza złota wagi dziesięciu syklów, napełniona kadzidłem, Lb 7,63 młody cielec, baran i jednoroczne jagnię na ofiarę całopalną, Lb 7,64 kozioł na ofiarę przebłagalną,

Lb 7,65 wreszcie dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów, pięć jednorocznych owieczek

na ofiarę biesiadną. To był dar ofiarny Abidana, syna Gideoniego. Lb 7,66 Dziesiątego dnia "przyniósł dar ofiarny" książę Danitów, Achiezer, syn Am

miszaddaja.

Lb 7,67 Jego dar ofiarny stanowiły: misa srebrna wagi stu trzydziestu syklów, czara

srebrna wagi siedemdziesięciu syklów - według wagi przybytku - obydwie na

pełnione najczystszą mąką zaprawioną oliwą na ofiarę pokarmową, Lb 7,68 czasza złota wagi dziesięciu syklów, napełniona kadzidłem, Lb 7,69 młody cielec, baran i jednoroczne jagnię na ofiarę całopalną, Lb 7,70 kozioł na ofiarę przebłagalną,

Lb 7,71 wreszcie dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów, pięć jednorocznych owieczek

na ofiarę biesiadną. To był dar ofiarny Achiezera, syna Ammiszaddaja. Lb 7,72 Jedenastego dnia "przyniósł dar ofiarny" książę Aserytów, Pagiel, syn Okra

na.

Lb 7,73 Jego dar ofiarny stanowiły: misa srebrna wagi stu trzydziestu syklów, czara

srebrna wagi siedemdziesięciu syklów - według wagi przybytku - obydwie na

pełnione najczystszą mąką zaprawioną oliwą na ofiarę pokarmową, Lb 7,74 czasza złota wagi dziesięciu syklów, napełniona kadzidłem, Lb 7,75 młody cielec, baran i jednoroczne jagnię na ofiarę całopalną, Lb 7,76 kozioł na ofiarę przebłagalną,

Lb 7,77 wreszcie dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów, pięć jednorocznych owieczek

na ofiarę biesiadną. To był dar ofiarny Pagiela, syna Okrana.

Lb 7,78 Dwunastego dnia "przyniósł dar ofiarny" książę Neftalitów, Achira, syn Ena

na.

Lb 7,79 Jego dar ofiarny stanowiły: misa srebrna wagi stu trzydziestu syklów, czara

srebrna wagi siedemdziesięciu syklów - według wagi przybytku - obydwie na

pełnione najczystszą mąką zaprawioną oliwą na ofiarę pokarmową, Lb 7,80 czasza złota wagi dziesięciu syklów, napełniona kadzidłem, Lb 7,81 młody cielec, baran i jednoroczne jagnię na ofiarę całopalną,

222 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 8

Lb 7,82 kozioł na ofiarę przebłagalną,

Lb 7,83 wreszcie dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów, pięć jednorocznych owieczek

na ofiarę biesiadną. To był dar ofiarny Achiry, syna Enana.

Lb 7,84 [Dary na] poświęcenia ołtarza, [które przynieśli] książęta izraelscy w dniu je

go namaszczenia, były następujące: dwanaście mis srebrnych, dwanaście czar

srebrnych i dwanaście czasz złotych.

Lb 7,85 Każda misa ważyła sto trzydzieści [syklów] srebra, a każda czara siedemdzie

siąt. Ogólny ciężar naczyń srebrnych wynosił dwa tysiące czterysta syklów

srebra - według wagi przybytku.

Lb 7,86 Czasz złotych, wypełnionych kadzidłem, było dwanaście; każda czasza waży

ła dziesięć syklów według wagi przybytku. Ogólny ciężar złota czasz wynosił

sto dwadzieścia syklów.

Lb 7,87 Ogólna liczba bydła przeznaczonego na ofiarę całopalną wynosiła: dwanaście

cielców, dwanaście baranów, dwanaście jednorocznych jagniąt, z dodaniem

przynależnych ofiar z pokarmów, i dwanaście kozłów na ofiarę przebłagalną. Lb 7,88 Ogólna liczba bydła przeznaczonego na ofiarę biesiadną wynosiła: dwadzie

ścia cztery woły, sześćdziesiąt baranów, sześćdziesiąt kozłów i sześćdziesiąt

jednorocznych owieczek. To były [dary ofiarne na] poświęcenia ołtarza, gdy

został namaszczony.

Lb 7,89 Gdy Mojżesz wchodził do Namiotu Spotkania, by rozmawiać z Nim, słyszał

mówiący do niego głos znad przebłagalni, która była nad Arką Świadectwa

pomiędzy dwoma cherubami. Tak mówił do niego.

Rozdział 8

Lb 8,01 Mówił Pan do Mojżesza tymi słowami:

Lb 8,02 "Tak mów do Aarona i to mu powiedz: Gdy ustawisz lampy, wtedy siedem

lamp ma rzucać światło na przednią stronę świecznika".

Lb 8,03 Aaron uczynił tak; na przedniej stronie świecznika umieścił jego lampy we

dług nakazu, jaki dał Pan Mojżeszowi.

Lb 8,04 Świecznik zaś był wykonany w następujący sposób: był kuty ze złota - od

podstawy aż do kwiatów był kuty. Był on sporządzony zgodnie z wzorem,

jaki Pan podał Mojżeszowi.

Lb 8,05 Mówił znów Pan do Mojżesza tymi słowami:

Lb 8,06 "Wyłącz lewitów spośród Izraelitów i oczyść ich.

Lb 8,07 Postąpisz zaś z nimi w ten sposób, aby ich oczyścić: pokropisz ich wodą prze

błagania, ogolą całe swoje ciało, wypiorą szaty, i wtedy będą czyści. Lb 8,08 Następnie wezmą młodego cielca ze stada i należącą do tego ofiarę pokarmo

wą z najczystszej mąki zaprawionej oliwą; ty zaś weźmiesz drugiego cielca ze

223 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 9

stada na ofiarę przebłagalną.

Lb 8,09 Każ wystąpić lewitom przed Namiot Spotkania i zbierz całe zgromadzenia

Izraelitów.

Lb 8,10 Gdy wyprowadzisz lewitów przed Pana, Izraelici włożą na nich ręce. Lb 8,11 Następnie Aaron gestem kołysania wobec Pana przekaże lewitów jako ofiarę

ze strony Izraelitów i będą przeznaczeni na służbę dla Pana.

Lb 8,12 Lewici włożą ręce na głowy cielców, a ty jednego z nich złożysz na ofiarę

przebłagalną, a drugiego jako całopalenie dla Pana, by w ten w sposób do

konać nad lewitami obrzędu przebłagania.

Lb 8,13 Stawisz lewitów przed Aaronem i jego synami i ofiarujesz ich Panu gestem

kołysania.

Lb 8,14 Wyodrębnij lewitów spośród Izraelitów, gdyż oni do Mnie należą. Lb 8,15 Gdy ich oczyścisz i ofiarujesz gestem kołysania, przyjdą lewici służyć w Na

miocie Spotkania.

Lb 8,16 Są oni Mnie oddani na własność spośród Izraelitów. Biorę ich spośród Izraela

w miejsce tego, co otwiera łono matki - to znaczy [w miejsce] wszystkich

pierworodnych.

Lb 8,17 Do Mnie bowiem należy wszystko, co pierworodne w Izraelu, tak spośród lu

dzi, jak też i bydła. Poświęciłem ich dla siebie w owym dniu, kiedy pobiłem

wszystkich pierworodnych w ziemi egipskiej.

Lb 8,18 Obecnie biorę lewitów w miejsce wszystkich pierworodnych Izraelitów Lb 8,19 i daję ich Aaronowi i jego synom jako własność spośród Izraelitów, by za Izra

elitów pełnili służbę w Namiocie Spotkania. Będą wyjednywać przebaczenie

dla Izraelitów, by nie spotkała ich kara, w wypadku gdyby sami zbliżali się

do przybytku".

Lb 8,20 Mojżesz więc, Aaron i cała społeczność Izraelitów postąpili z lewitami tak,

jak Pan rozkazał Mojżeszowi - według tego postąpili Izraelici z nimi. Lb 8,21 Lewici dokonali swego oczyszczenia i wyprali swoje szaty, Aaron zaś gestem

kołysania ofiarował ich Panu. Potem dokonał nad nimi obrzędu przebłagania,

by w ten sposób zostali oczyszczeni.

Lb 8,22 Następnie zostali lewici dopuszczeni do pełnienia służby w Namiocie Spo

tkania pod kierunkiem Aarona i jego synów. Jak rozkazał Pan Mojżeszowi w

sprawie lewitów, tak postąpiono z nimi.

Lb 8,23 I tak mówił dalej Pan do Mojżesza:

Lb 8,24 "Takie jest prawo odnoszące się do lewitów: po ukończeniu dwudziestego pią

tego roku życia mogą służyć w Namiocie Spotkania.

Lb 8,25 Po ukończeniu pięćdziesięciu lat są wolni od służby i nie będą jej dalej wy

konywać.

Lb 8,26 Mogą wprawdzie pomagać swoim braciom w Namiocie Spotkania przy wyko

nywaniu zajęć, ale do właściwej służby nie mogą być dopuszczeni. Tak masz

postąpić z lewitami w sprawie ich służby".

224 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 9

Rozdział 9

Lb 9,01 W pierwszym miesiącu drugiego roku po wyjściu z Egiptu mówił Pan do

Mojżesza na pustyni Synaj:

Lb 9,02 "W oznaczonym czasie winni Izraelici obchodzić Paschę. Lb 9,03 Będziecie ją obchodzić dnia czternastego tego miesiąca, o zmierzchu. Macie

ją obchodzić według odnoszących się do niej praw i zwyczajów". Lb 9,04 Nakazał więc Mojżesz Izraelitom obchodzić Paschę.

Lb 9,05 Obchodzili ją na pustyni Synaj dnia czternastego pierwszego miesiąca, o

zmierzchu. Izraelici wykonali dokładnie wszystko, co Pan nakazał Mojżeszo

wi.

Lb 9,06 Znaleźli się jednak mężowie, którzy z powodu [dotknięcia] zwłok ludzkich

zaciągnęli nieczystość i nie mogli w tym dniu obchodzić Paschy. Mężowie ci

stanęli w owym dni przed Mojżeszem i Aaronem

Lb 9,07 i rzekli do nich: "Zaciągnęliśmy nieczystość z powodu [dotknięcia] zwłok ludz

kich. Czemuż więc mamy być wykluczeni ze złożenia daru ofiarnego dla Pana

w oznaczonym czasie razem ze wszystkimi Izraelitami?"

Lb 9,08 A Mojżesz im odpowiedział: "Zaczekajcie, a ja posłucham, co Pan względem

was rozporządzi".

Lb 9,09 Pan w ten sposób przemówił do Mojżesza:

Lb 9,10 "Tak mów do Izraelitów: Jeśli kto z was albo z waszych potomków zaciągnie

nieczystość przy zwłokach albo będzie w tym czasie odbywał daleką podróż,

winien [mimo to] obchodzić Paschę dla Pana.

Lb 9,11 [Ci wszyscy] winni ją obchodzić czternastego dnia o zmierzchu, w drugim

miesiącu; powinni wtedy spożywać chleb przaśny i gorzkie zioła. Lb 9,12 Nie mogą nic zostawić aż do rana ani też żadnej kości łamać; winni obchodzić

Paschę według ustalonego obrzędu.

Lb 9,13 Kto zaś jest czysty i nie jest w podróży, a mimo to zaniedba świętowania Pas

chy, taki ma być wyłączony spośród swego ludu, gdyż nie przyniósł Panu w

oznaczonym czasie daru ofiarnego. Taki człowiek poniesie odpowiedzialność

za swój grzech.

Lb 9,14 Jeśli jakiś obcy zatrzymał się pośród was i ma obchodzić Paschę dla Pana,

winien ją obchodzić według praw i zwyczajów odnoszących się do Paschy.

Jedne i te same prawa dotyczą obcych jak też i tubylców".

Lb 9,15 W dniu, kiedy ustawiono przybytek, okrył go wraz z Namiotem Świadec

twa obłok, i od wieczora aż do rana pozostawał nad przybytkiem na kształt

ognia.

Lb 9,16 I tak działo się zawsze: obłok okrywał go "w dzień", a w nocy - jakby blask

ognia.

Lb 9,17 Kiedy obłok podnosił się nad przybytkiem, Izraelici zwijali obóz, a w miejscu,

225 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 10

gdzie się zatrzymał, rozbijali go znowu.

Lb 9,18 Na rozkaz Pana Izraelici zwijali obóz i znowu na rozkaz Pana rozbijali go

z powrotem; jak długo obłok spoczywał na przybytku, pozostawali w tym

samym miejscu.

Lb 9,19 Nawet wtedy, gdy obłok przez długi czas rozciągał się nad przybytkiem, Izra

elici, posłuszni rozkazowi Pana, nie zwijali obozu.

Lb 9,20 Lecz zdarzało się również tak, że obłok krótki czas pozostawał nad przy

bytkiem; wtedy również rozbijali obóz na rozkaz Pana i na tenże rozkaz go

zwijali.

Lb 9,21 Zdarzało się i tak, że obłok pozostawał tylko od wieczora do rana, a nad

ranem się podnosił; wtedy oni zwijali obóz. Niekiedy pozostawał przez dzień

i noc; skoro tylko się podniósł, natychmiast zwijali obóz.

Lb 9,22 Jeśli pozostawał dwa dni, miesiąc czy dłużej - gdy obłok rozciągał się nad

przybytkiem i okrywał go, pozostawali Izraelici w miejscu i nie zwijali obozu;

skoro tylko się podniósł, zwijali obóz.

Lb 9,23 Na rozkaz Pana rozbijali obóz i na rozkaz Pana go zwijali. Przestrzegali

nakazów Pana, danych przez Mojżesza.

Rozdział 10

Lb 10,01 Tak mówił Pan dalej do Mojżesza:

Lb 10,02 "Sporządź sobie dwie trąby srebrne. Masz je wykuć. Będą one służyły do

zwoływania całej społeczności i dawania znaku do zwijania obozu. Lb 10,03 Gdy się na nich zatrąbi, ma się zebrać przy tobie cała społeczność u wejścia

do Namiotu Spotkania.

Lb 10,04 Lecz gdy tylko w jedną zatrąbisz, zbiorą się wokół ciebie jedynie książęta,

wodzowie oddziałów Izraela.

Lb 10,05 Gdy zatrąbicie przeciągle, zwiną obóz ci, którzy go rozbili od wschodniej

strony.

Lb 10,06 Gdy drugi raz przeciągle zatrąbicie, zwiną obóz ci, którzy są od południowej

strony. Znakiem do zwinięcia obozu będzie przeciągły głos trąby. Lb 10,07 Lecz dla zwołania zgromadzenia nie będziecie trąbić przeciągle. Lb 10,08 Trąbić mają kapłani, synowie Aarona; będzie to dla was i dla waszych po

tomków prawem wiekuistym.

Lb 10,09 Gdy w waszym kraju będziecie wyruszać na wojnę przeciw nieprzyjacielowi,

który was napadnie, będziecie przeciągle dąć w trąby. Wspomni wtedy na

was Pan, wasz Bóg, i będziecie uwolnieni od nieprzyjaciół.

Lb 10,10 Również w wasze dni radosne, w dni święte, na nowiu księżyca, przy waszych

ofiarach całopalnych i biesiadnych będziecie dąć w trąby; one będą przypo

226 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 10

mnieniem o was przed Panem. Jam jest Pan, Bóg wasz".

Lb 10,11 Drugiego roku, dwudziestego dnia drugiego miesiąca, podniósł się obłok znad

Przybytku Świadectwa.

Lb 10,12 Izraelici rozpoczęli swoją podróż z pustyni Synaj, przestrzegając postojów.

Obłok zatrzymał się dopiero na pustyni Paran.

Lb 10,13 Tak wyruszyli po raz pierwszy według rozkazu Pana, danego przez Mojżesza: Lb 10,14 Pierwsza ruszyła chorągiew obozu synów Judy według swoich zastępów, a

zastępom jego przewodził Nachszon, syn Amminadaba.

Lb 10,15 Zastępy pokolenia synów Issachara prowadził Netaneel, syn Suara. Lb 10,16 Zastępy pokolenia synów Zabulona prowadził Eliab, syn Chelona. Lb 10,17 Skoro zwinięto przybytek, ruszyli niosąc przybytek Gerszonici i Meraryci. Lb 10,18 Potem ruszyła chorągiew obozu synów Rubena według swoich zastępów, a

zastępom jego przewodził Elisur, syn Szedeura.

Lb 10,19 Zastępy pokolenia synów Symeona prowadził Szelumiel, syn Suriszaddaja. Lb 10,20 Zastępy pokolenia synów Gada prowadził Eliasaf, syn Deuela. Lb 10,21 Wtedy ruszyli Kehatyci, którzy mieli nieść sprzęty najświętsze. Zanim oni

przyszli, inni postawili już przybytek.

Lb 10,22 Następnie ruszyła chorągiew obozu synów Efraima według swoich zastępów,

a zastępom jego przewodził Eliszama, syn Ammihuda.

Lb 10,23 Zastępy pokolenia synów Manassesa prowadził Gamliel, syn Pedahsura. Lb 10,24 Zastępy pokolenia synów Beniamina prowadził Abidan, syn Gideoniego. Lb 10,25 Potem ruszyła chorągiew synów Dana według swoich zastępów, tworząc tylną

straż całego obozu. Zastępom ich przewodził Achiezer, syn Ammiszaddaja. Lb 10,26 Zastępy pokolenia synów Asera prowadził Pagiel, syn Okrana. Lb 10,27 Wreszcie zastępy pokolenia synów Neftalego prowadził Achira, syn Enana. Lb 10,28 Taki był porządek marszu Izraelitów podzielonych na oddziały. W ten sposób

ruszali.

Lb 10,29 Rzekł Mojżesz do Chobaba, syna Reuela, Madianity, swojego teścia: "Idziemy

do kraju, o którym Pan powiedział: Daję go wam. Pójdź z nami, a będziemy

ci świadczyć dobro, bowiem Pan przyrzekł dobra Izraelowi".

Lb 10,30 Ten mu odpowiedział: "Nie mogę iść z tobą, lecz wrócę raczej do mego kraju

i do mojej rodziny".

Lb 10,31 "Nie opuszczaj nas - rzekł Mojżesz - ty bowiem znasz miejsca na pustyni,

gdzie możemy rozbić obóz, ty będziesz naszym przewodnikiem.

Lb 10,32 Gdy zaś wyruszysz z nami, dopuścimy cię do udziału we wszystkich dobrach,

jakich nam udzieli Pan".

Lb 10,33 Tak więc ruszyli od góry Pana i ciągnęli przez trzy dni. Arka Przymierza

Pańskiego szła przed nimi podczas trzech dni podróży, gdy szukali miejsca

postoju.

Lb 10,34 Podczas dnia obłok Pana był nad nimi, gdy wychodzili z obozu. Lb 10,35 Gdy arka wyruszała, mówił Mojżesz: "Podnieś się, o Panie, i niech się rozpro

227 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 11

szą nieprzyjaciele Twoi; a ci, którzy Cię nienawidzą, niechaj uciekną przed

Tobą".

Lb 10,36 A gdy się zatrzymywała, mówił: "Wróć się, o Panie, do mnóstwa izraelskich

zastępów".

Rozdział 11

Lb 11,01 Lecz lud zaczął szemrać przeciw Panu narzekając, że jest mu źle. Gdy to

usłyszał Pan, zapłonął gniewem. Zapalił się przeciw nim ogień Pana i znisz

czył ostatnią część obozu.

Lb 11,02 Lud wołał do Mojżesza, a on wstawił się do Pana i wygasł ogień. Lb 11,03 Dlatego też dano temu miejscu nazwę Tabeera, gdyż ogień Pana wśród nich

zapłonął.

Lb 11,04 Tłum pospolitego ludu, który był wśród nich, ogarnęła żądza. Izraelici rów

nież zaczęli płakać, mówiąc: "Któż nam da mięsa, abyśmy jedli? Lb 11,05 Wspominamy ryby, któreśmy darmo jedli w Egipcie, ogórki, melony, pory,

cebulę i czosnek.

Lb 11,06 Tymczasem tu giniemy, pozbawieni tego wszystkiego. Oczy nasze nie widzą

nic poza manną".

Lb 11,07 Manna zaś była podobna do nasion kolendra i miała wygląd bdelium. Lb 11,08 Ludzie wychodzili i zbierali ją, potem mełli w ręcznych młynkach albo tłukli

w moździerzach. Gotowali ją w garnkach lub robili z niej podpłomyki; smak

miała taki jak ciasto na oleju.

Lb 11,09 Gdy nocą opadała rosa na obóz, opadała równocześnie i manna. Lb 11,10 Mojżesz usłyszał, że lud narzeka rodzinami - każda u wejścia do swego na

miotu. Wtedy rozpalił się potężnie gniew Pana, a także wydało się to złe

Mojżeszowi.

Lb 11,11 Rzekł więc Mojżesz do Pana: "Czemu tak źle się obchodzisz ze sługą swoim,

czemu nie darzysz mnie życzliwością i złożyłeś na mnie cały ciężar tego lu

du?

Lb 11,12 Czy to ja począłem ten lud w łonie albo ja go zrodziłem, żeś mi powiedział:

"Noś go na łonie swoim, jak nosi piastunka dziecię, i zanieś go do ziemi, którą

poprzysiągłem dać ich przodkom?"

Lb 11,13 Skądże wezmę mięsa, aby dać temu całemu ludowi? A przecież przeciw mnie

podnoszą skargę i wołają: Daj nam mięsa do jedzenia!

Lb 11,14 Nie mogę już sam dłużej udźwignąć troski o ten lud, już mi nazbyt ciąży. Lb 11,15 Skoro tak ze mną postępujesz, to raczej mnie zabij, jeśli darzysz mnie życz

liwością, abym nie patrzył na swoje nieszczęście".

Lb 11,16 Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: "Zwołaj mi siedemdziesięciu mężów spośród

228 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 11

starszych Izraela, o których wiesz, że są starszymi ludu i nadzorcami, i przy

prowadź ich do Namiotu Spotkania; niech tam staną razem z tobą. Lb 11,17 Wtedy Ja zstąpię i będę z tobą mówił; wezmę z ducha, który jest w tobie, i

dam im, i będą razem z tobą dźwigać ciężar ludu, a ty go sam już więcej nie

będziesz musiał dźwigać.

Lb 11,18 Ludowi zaś powiedz: Oczyśćcie się na jutro, a będziecie jeść mięso. Narzeka

liście przed Panem i wołaliście: Kto nam da mięso, abyśmy jedli? O, jak nam

dobrze było w Egipcie! Teraz da wam Pan mięso do jedzenia.

Lb 11,19 Będziecie je spożywać nie tylko przez jeden dzień albo dwa, albo pięć czy

dziesięć lub dwadzieścia,

Lb 11,20 lecz przez cały miesiąc, aż wam przez nozdrza wyjdzie i przejmie was wstrę

tem; odrzuciliście bowiem Pana, który jest pośrodku was, i narzekaliście przed

Nim mówiąc: Dlaczego wyszliśmy z Egiptu?"

Lb 11,21 Odpowiedział Mojżesz: "Sześćset tysięcy mężów pieszych liczy ten lud, pośród

którego jestem, a ty mówisz: Dam im mięso i jeść będą przez cały miesiąc! Lb 11,22 Gdyby się zabiło dla nich wszystkie owce i woły, czyżby to wystarczyło? Albo

gdyby się wszystkie ryby morskie złowiło, czyż będzie im dosyć?" Lb 11,23 Pan jednak odpowiedział Mojżeszowi: "Czyż ręka Pana jest zbyt krótka? Zo

baczysz, czy mowa moja się spełni, czy też nie".

Lb 11,24 I wyszedł Mojżesz, by oznajmić ludowi słowa Pana. Następnie zwołał sie

demdziesięciu starszych ludu i ustawił ich wokół namiotu.

Lb 11,25 A Pan zstąpił w obłoku i mówił z nim. Wziął z ducha, który był w nim, i

przekazał go owym siedemdziesięciu starszym. A gdy spoczął na nich duch,

wpadli w uniesienie prorockie. Nie powtórzyło się to jednak.

Lb 11,26 Dwóch mężów pozostało w obozie. Jeden nazywał się Eldad, a drugi Medad.

Na nich też zstąpił duch, bo należeli do wezwanych, tylko nie przyszli do

namiotu. Wpadli więc w obozie w uniesienie prorockie.

Lb 11,27 Przybiegł młodzieniec i doniósł Mojżeszowi: "Eldad i Medad wpadli w obozie

w uniesienie prorockie".

Lb 11,28 Jozue, syn Nuna, który od młodości swojej był w służbie Mojżesza, zabrał

głos i rzekł: "Mojżeszu, panie mój, zabroń im!"

Lb 11,29 Ale Mojżesz odparł: "Czyż zazdrosny jesteś o mnie? Oby tak cały lud Pana

prorokował, oby mu dał Pan swego ducha!"

Lb 11,30 Po czym udał się Mojżesz razem ze starszymi z powrotem do obozu. Lb 11,31 Podniósł się wiatr zesłany przez Pana i przyniósł od morza przepiórki, i zrzu

cił na obóz z obu jego stron na dzień drogi, i pokryły ziemię na dwa łokcie

wysoko.

Lb 11,32 Ludzie byli na nogach przez cały dzień, przez noc i następny dzień, i zbierali

przepiórki. Kto mało zebrał, przyniósł najmniej dziesięć chomerów. I rozło

żyli je wokół obozu.

Lb 11,33 Mięso jeszcze było między ich zębami, jeszcze nie przeżute, gdy już zapalił

229 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 13

się gniew Pana przeciw ludowi i uderzył go Pan wielką plagą.

Lb 11,34 Dlatego też nazwano to miejsce Kibrot-Hattaawa, bo tam pochowano ludzi,

których opanowało pożądanie.

Lb 11,35 Z Kibrot-Hattaawa ruszył lud do Chaserot i tam rozbili obóz.

Rozdział 12

Lb 12,01 Miriam i Aaron mówili źle przeciw Mojżeszowi z powodu Kuszytki, którą

wziął za żonę. Rzeczywiście bowiem wziął za żonę Kuszytkę.

Lb 12,02 Mówili: "Czyż Pan mówił z samym tylko Mojżeszem? Czy nie mówił również

z nami?" A Pan to usłyszał.

Lb 12,03 Mojżesz zaś był człowiekiem bardzo skromnym, najskromniejszym ze wszyst

kich ludzi, jacy żyli na ziemi.

Lb 12,04 I zwrócił się nagle Pan do Mojżesza, Aarona i Miriam: "Przyjdźcie wszyscy

troje do Namiotu Spotkania". I poszli wszyscy troje,

Lb 12,05 a Pan zstąpił w słupie obłoku, zatrzymał się u wejścia do namiotu i zawołał

na Aarona i Miriam. Gdy obydwoje podeszli,

Lb 12,06 rzekł: "Słuchajcie słów moich: Jeśli jest u was prorok, objawię mu się przez

widzenia, w snach będę mówił do niego.

Lb 12,07 Lecz nie tak jest ze sługą moim, Mojżeszem. Uznany jest za wiernego w całym

moim domu.

Lb 12,08 Twarzą w twarz mówię do niego - w sposób jawny, a nie przez wyrazy ukryte.

On też postać Pana ogląda. Czemu ośmielacie się przeciwko memu słudze,

przeciwko Mojżeszowi, źle mówić?"

Lb 12,09 I zapalił się gniew Pana przeciw nim. Odszedł Pan,

Lb 12,10 a obłok oddalił się od namiotu, lecz oto Miriam stała się nagle biała jak śnieg

od trądu. Gdy Aaron do niej się zwrócił, spostrzegł, że była trędowata. Lb 12,11 Wtedy rzekł Aaron do Mojżesza: "Proszę, panie mój, nie karz nas za grzech,

któregośmy się nierozważnie dopuścili i jesteśmy winni.

Lb 12,12 Nie dopuść, by ona stała się jak martwy [płód], który na pół zgniły wychodzi

z łona swej matki".

Lb 12,13 Wtedy Mojżesz błagał głośno Pana: "O Boże, spraw, proszę, by znowu stała

się zdrowa".

Lb 12,14 Pan rzekł do Mojżesza: "Gdyby jej ojciec plunął w twarz, czyż nie musiałaby

się przez siedem dni wstydzić? Tak ma być ona przez siedem dni wyłączona

z obozu, a potem może znowu powrócić".

Lb 12,15 Zgodnie z tym została Miriam na siedem dni wyłączona z obozu. Lud jednak

nie ruszył dalej, zanim Miriam nie została przyjęta z powrotem. Lb 12,16 Następnie lud wyruszył z Chaserot i rozbił obóz na pustyni Paran.

230 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 13

Rozdział 13

Lb 13,01 Odezwał się znowu Pan do Mojżesza tymi słowami:

Lb 13,02 "Poślij ludzi, aby zbadali kraj Kanaan, który chcę dać synom Izraela. Wy

ślecie po jednym z każdego pokolenia ich przodków, tych wszystkich, którzy

są w nich książętami".

Lb 13,03 Wysłał ich więc Mojżesz zgodnie z rozkazem Pana z pustyni Paran, a byli ci

mężowie wodzami Izraelitów.

Lb 13,04 A oto ich imiona: Z pokolenia Rubena Szammua, syn Zakkura; Lb 13,05 z pokolenia Symeona Szafat, syn Choriego;

Lb 13,06 z pokolenia Judy Kaleb, syn Jefunnego;

Lb 13,07 z pokolenia Issachara Jigeal, syn Józefa;

Lb 13,08 z pokolenia Efraima Ozeasz, syn Nuna;

Lb 13,09 z pokolenia Beniamina Palti, syn Rafu;

Lb 13,10 z pokolenia Zabulona Gaddiel, syn Sodiego;

Lb 13,11 z pokolenia Józefa: z pokolenia Manassesa Gaddi, syn Susiego; Lb 13,12 z pokolenia Dana Ammiel, syn Gemalliego;

Lb 13,13 z pokolenia Asera Setur, syn Miszaela;

Lb 13,14 z pokolenia Neftalego Nachbi, syn Wafsiego;

Lb 13,15 z pokolenia Gada Geuel, syn Makiego.

Lb 13,16 Oto imiona mężów, których Mojżesz posłał celem rozpoznania kraju. Oze

aszowi, synowi Nuna, dał [później] Mojżesz imię Jozue.

Lb 13,17 Mojżesz posłał ich celem zbadania ziemi Kanaan, mówiąc: "Idźcie przez Ne

geb, a następnie wstąpcie na góry.

Lb 13,18 Zobaczcie, jaki jest kraj, a mianowicie jaki lud w nim mieszka, czy jest silny

czy też słaby, czy jest liczny, czy też jest go mało.

Lb 13,19 Jaki jest kraj, w którym on mieszka: dobry czy zły, i jakie miasta, w których

on mieszka: obronne czy bez murów?

Lb 13,20 Dalej, jaka jest ziemia: urodzajna czy nie, zalesiona czy bez drzew? Bądźcie

odważni i przynieście coś z owoców tej ziemi". A był to właśnie czas dojrze

wania winogron.

Lb 13,21 Wyruszyli więc i badali kraj od pustyni Sin aż do Rechob, u Wejścia do

Chamat.

Lb 13,22 Ciągnęli przez Negeb i przybyli do Hebronu, gdzie przebywali Achiman,

Szeszaj i Talmaj - Anakici. Hebron został zbudowany siedem lat wcześniej

niż Soan w Egipcie.

Lb 13,23 Przybyli aż do doliny Eszkol. Tam odcięli gałąź krzewu winnego razem z

winogronami i ponieśli ją we dwóch na drągu; do tego [zabrali] jeszcze nieco

jabłek granatu i fig.

Lb 13,24 Miejsce to nazwano doliną Eszkol, ze względu na winogrona, które tam Izra

231 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 14

elici odcięli.

Lb 13,25 Po czterdziestu dniach wrócili z rozpoznania kraju.

Lb 13,26 Przyszli na pustynię Paran do Kadesz i stanęli przed Mojżeszem i Aaronem

oraz przed całą społecznością Izraelitów, złożyli przed nimi sprawozdanie

oraz pokazali owoce kraju.

Lb 13,27 I tak im opowiedzieli: "Udaliśmy się do kraju, do którego nas posłałeś. Jest

to kraj rzeczywiście opływający w mleko i miód, a oto jego owoce. Lb 13,28 Jednakże lud, który w nim mieszka, jest silny, a miasta są obwarowane i

bardzo wielkie. Widzieliśmy tam również Anakitów.

Lb 13,29 Amalekici zajmują okolice Negebu; w górach mieszkają Chetyci, Jebusyci i

Amoryci, Kananejczycy wreszcie mieszkają nad morzem i nad brzegami Jor

danu".

Lb 13,30 Wtedy próbował Kaleb uspokoić lud, [który zaczął się burzyć] przeciw Moj

żeszowi, i rzekł: "Trzeba ruszyć i zdobyć kraj - na pewno zdołamy go zająć". Lb 13,31 Lecz mężowie, którzy razem z nim byli, rzekli: "Nie możemy wyruszyć prze

ciw temu ludowi, bo jest silniejszy od nas".

Lb 13,32 I rozgłaszali złe wiadomości o kraju, który zbadali, mówiąc do Izraelitów:

"Kraj, któryśmy przeszli, aby go zbadać, jest krajem, który pożera swoich

mieszkańców. Wszyscy zaś ludzie, których tam widzieliśmy, są wysokiego

wzrostu.

Lb 13,33 Widzieliśmy tam nawet olbrzymów - Anakici pochodzą od olbrzymów - a w

porównaniu z nimi wydaliśmy się sobie jak szarańcza i takimi byliśmy w ich

oczach".

Rozdział 14

Lb 14,01 Wtedy całe zgromadzenie zaczęło wołać podnosząc głos. I płakał lud owej

nocy.

Lb 14,02 Izraelici szemrali przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi. Całe zgromadzenie mó

wiło do nich: "Obyśmy byli pomarli w Egipcie albo tu na pustyni! Lb 14,03 Czemu nas Pan przywiódł do tego kraju, jeśli paść mamy od miecza, a nasze

żony i dzieci mają się stać łupem nieprzyjaciół? Czyż nie lepiej nam będzie

wrócić do Egiptu?"

Lb 14,04 Mówili więc jeden do drugiego: "Wybierzmy sobie wodza i wracajmy z po

wrotem do Egiptu".

Lb 14,05 Mojżesz i Aaron padli przed całym zgromadzeniem społeczności Izraelitów

twarzą na ziemię.

Lb 14,06 A Jozue, syn Nuna, i Kaleb, syn Jefunnego, którzy należeli do badających

kraj, rozdarli szaty

232 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 14

Lb 14,07 i mówili do całej społeczności Izraelitów: "Kraj, który przeszliśmy celem zba

dania go, jest wspaniałym krajem.

Lb 14,08 Jeśli nam Pan sprzyja, to nas wprowadzi do tego kraju i da nam ten kraj,

który prawdziwie opływa w mleko i miód.

Lb 14,09 Tylko nie buntujcie się przeciwko Panu. Nie bójcie się też ludu tego kraju,

gdyż ich pochłoniemy. Obrona od niego odstąpi, a z nami jest przecież Pan.

Zatem nie bójcie się ich!"

Lb 14,10 Całe zgromadzenie mówiło, by ich ukamienować, gdy [wtem] ukazała się

chwała Pana wobec wszystkich Izraelitów nad Namiotem Spotkania. Lb 14,11 I rzekł Pan do Mojżesza: "Dokądże jeszcze ten lud będzie Mi uwłaczał? Do

kądże wierzyć Mi nie będzie mimo znaków, jakie pośród nich zdziałałem? Lb 14,12 Zabiję ich zarazą i zupełnie wytracę, a ciebie uczynię ojcem innego narodu,

który będzie większy i silniejszy niż oni".

Lb 14,13 Mojżesz rzekł jednak do Pana: "Egipcjanie słyszeli, że Ty ten naród wypro

wadziłeś swą mocą spośród nich,

Lb 14,14 i donieśli o tym mieszkańcom tego kraju. Słyszeli oni, że Ty, Panie, przeby

wasz pośród tego narodu i bywasz widziany twarzą w twarz; że Twój obłok

stoi nad nimi, że Ty wśród dnia idziesz przed nimi w słupie obłoku, a w nocy

- w słupie ognistym.

Lb 14,15 Gdy więc ten naród wybijesz do ostatniego męża, narody, które o tym posły

szą, powiedzą o Tobie:

Lb 14,16 Pan nie mógł sprawić, by ten naród wszedł do kraju, który mu poprzysiągł,

i dlatego ich wytracił na pustyni.

Lb 14,17 Niech się okaże, Panie, cała Twoja moc, jak przyobiecałeś mówiąc: Lb 14,18 Pan cierpliwy, bogaty w życzliwość, przebacza niegodziwość i grzech, lecz nie

pozostawia go bez ukarania, tylko karze grzechy ojców na synach do trzecie

go, a nawet czwartego pokolenia.

Lb 14,19 Odpuść więc winy tego ludu według wielkości Twego miłosierdzia, tak jak

znosiłeś ten lud od Egiptu aż dotąd".

Lb 14,20 I odpowiedział Pan: "Odpuszczam zgodnie z twoim słowem. Lb 14,21 Lecz - na moje życie - napełni się chwałą Pana cała ziemia. Lb 14,22 Wszyscy, którzy widzieli moją chwałę i moje znaki, które działałem w Egipcie

i na pustyni, a wystawiali Mnie na próbę już dziesięciokrotnie i nie słuchali

mego głosu,

Lb 14,23 ci nie zobaczą kraju, który obiecałem pod przysięgą ich ojcom. Żaden z tych,

którzy Mną wzgardzili, nie zobaczy go.

Lb 14,24 Tylko słudze memu Kalebowi, który ożywiony innym duchem okazał Mi pełne

posłuszeństwo, dozwolę wejść do kraju, który już przewędrował, i potomstwu

jego dam go w posiadanie.

Lb 14,25 Amalekici i Kananejczycy mieszkają w dolinie. Jutro zawrócicie i pociągniecie

na pustynię w kierunku Morza Czerwonego".

233 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 14

Lb 14,26 Pan przemówił znów do Mojżesza i Aarona i rzekł:

Lb 14,27 "Jak długo mam znosić to przewrotne zgromadzenie szemrzące przeciw Mnie?

Słyszałem szemranie Izraelitów przeciw Mnie.

Lb 14,28 Powiedz im: Na moje życie - wyrocznia Pana - postąpię z wami według słów,

któreście wypowiedzieli przede Mną.

Lb 14,29 Trupy wasze zalegną tę pustynię. Wy wszyscy, którzy zostaliście spisani w

wieku od dwudziestu lat wzwyż, wy, którzyście przeciwko Mnie szemrali, Lb 14,30 nie wejdziecie z pewnością do kraju, w którym uroczyście poprzysiągłem

wam zamieszkanie, z pewnością nie wejdziecie - z wyjątkiem Kaleba, syna

Jefunnego, i Jozuego, syna Nuna.

Lb 14,31 Wasze małe dzieci, o których mówiliście, że będą wydane na łup, one wejdą

i poznają kraj, którym wyście wzgardzili.

Lb 14,32 Jeśli zaś chodzi o was, to trupy wasze legną na pustyni, Lb 14,33 a synowie wasi będą się błąkali na pustyni przez czterdzieści lat, dźwigając

ciężar waszej niewierności, póki trupy wasze nie zniszczeją na pustyni. Lb 14,34 Poznaliście kraj w przeciągu czterdziestu dni; każdy dzień teraz zamieni się

w rok i przez czterdzieści lat pokutować będziecie za winy i poznacie, co to

znaczy, gdy Ja się oddalę.

Lb 14,35 Ja, Pan, powiedziałem! Zaprawdę, w ten sposób postąpię z tą złą zgrają,

która się zebrała przeciw Mnie. Na tej pustyni zniszczeją i tutaj pomrą". Lb 14,36 Ludzie ci, których Mojżesz posłał na zbadanie kraju i którzy po powrocie

pobudzili zgromadzenie do szemrania, podając fałszywe wiadomości o kraju, Lb 14,37 ci ludzie, którzy złośliwie podali fałszywe dane o kraju, pomarli nagłą śmier

cią przed Panem.

Lb 14,38 Z owych ludzi, którzy badali kraj, pozostali przy życiu tylko Jozue, syn Nuna,

i Kaleb, syn Jefunnego.

Lb 14,39 Mojżesz przekazał te słowa wszystkim Izraelitom. A lud bardzo się zasmucił. Lb 14,40 Następnego ranka powstali bardzo wcześnie, wstąpili na szczyt góry i rzekli:

"Teraz jesteśmy gotowi wyruszyć do kraju, o którym mówił Pan; widzimy

bowiem, żeśmy zawinili".

Lb 14,41 Mojżesz im oświadczył: "Czemu przekraczacie rozkaz Pana? To się wam nie

uda!

Lb 14,42 Nie idźcie, albowiem pośród was nie ma Pana; rozgromią was nieprzyjaciele

wasi.

Lb 14,43 Amalekici bowiem i Kananejczycy wystąpią przeciw wam i polegniecie od

miecza. Albowiem odkąd odwróciliście się, aby nie iść za Panem, Pan rów

nież nie jest z wami".

Lb 14,44 Oni mimo wszystko trwali uparcie przy swoim zamiarze, aby ruszyć ku szczy

towi góry. Jednak Arka Przymierza Pana i Mojżesz nie opuścili swego miejsca

pośród obozu.

Lb 14,45 Wtedy zeszli Amalekici i Kananejczycy mieszkający na tej górze, pobili ich i

234 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 15

rozproszyli aż do miejscowości Chorma.

Rozdział 15

Lb 15,01 Pan tak przemówił do Mojżesza:

Lb 15,02 "Zwróć się do Izraelitów i powiedz im: Gdy wejdziecie do kraju, który wam

daję na mieszkanie,

Lb 15,03 i złożycie Panu ofiarę spalaną z cielców lub owiec: całopalenie lub ofiarę dla

wypełnienia ślubu, bądź też jako ofiarę dobrowolną, bądź podczas waszych

uroczystości, aby zgotować miłą woń dla Pana,

Lb 15,04 winien ten, który przynosi dar ofiarny dla Pana, przynieść jako ofiarę z po

karmów dziesiątą część efy najczystszej mąki, zaprawionej jedną trzecią hinu

oliwy.

Lb 15,05 Jako ofiarę z płynów winien dać przy ofierze całopalnej lub ofierze pojednania

czwartą część hinu wina na każdego baranka.

Lb 15,06 Przy ofierze z barana złożysz dwie trzecie efy najczystszej mąki zaprawionej

jedną trzecią hinu oliwy,

Lb 15,07 oraz ofiarę płynną z wina - jedną trzecią hinu, jako miłą woń dla Pana. Lb 15,08 Gdy ofiarujesz młodego cielca jako ofiarę całopalną lub ofiarę na wypełnienie

ślubu, albo jako ofiarę biesiadną dla Pana,

Lb 15,09 dodasz do cielca jako ofiarę z pokarmów trzy dziesiąte efy najczystszej mąki

zaprawionej połową hinu oliwy,

Lb 15,10 a jako ofiarę z płynów dasz połowę hinu wina jako miłą woń ofiary dla Pana. Lb 15,11 Tak należy czynić przy każdej ofierze z cielca, barana oraz jagnięcia czy koź

lęcia.

Lb 15,12 Stosownie do liczby żertw ofiarnych tak macie postąpić przy każdej sztuce. Lb 15,13 Według tego przepisu ma postępować każdy spośród waszego ludu, gdy chce

złożyć ofiarę spalaną jako miłą woń dla Pana.

Lb 15,14 Gdyby zaś człowiek obcy, który się u was zatrzymał albo pośród was na stałe

mieszka, chciał złożyć ofiarę jako miłą woń dla Pana - ma uczynić tak jak i

wy.

Lb 15,15 Jednakowa ustawa odnosi się do was i do obcych, którzy się pośród was

zatrzymują; jest to ustawa wieczysta dla waszych potomków i wobec Pana

obowiązująca zarówno was jak i obcych.

Lb 15,16 To samo prawo i ten sam przepis obowiązują was i obcych, którzy mieszkają

pośród was".

Lb 15,17 Tak do Mojżesza znów mówił dalej Pan:

Lb 15,18 "Powiedz Izraelitom: Gdy przyjdziecie do kraju, do którego was prowadzę, Lb 15,19 zanim zaczniecie jeść chleb kraju, przyniesiecie wpierw dar szczególny dla

235 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 15

Pana.

Lb 15,20 Przyniesiecie w darze pierwociny ciasta, okrągły placek przyniesiecie jako

szczególny dar klepiska.

Lb 15,21 Będziecie składać pierwociny ciasta jako szczególny dar dla Pana przez

[wszystkie] wasze pokolenia.

Lb 15,22 Jeżeli przez nieuwagę nie wykonacie wszystkich tych nakazów, które Pan wy

powiedział do Mojżesza,

Lb 15,23 tego wszystkiego, co nakazał Pan przez Mojżesza - od dnia, w którym Pan

to nakazał, i poprzez następne wasze pokolenie

Lb 15,24 zapomni tego uczynić zgromadzenie - winno całe zgromadzenie złożyć cielca

na ofiarę całopalną jako miłą woń dla Pana; a do tego odpowiadającą prze

pisom prawa ofiarę z pokarmów i płynów, wreszcie kozła jako ofiarę przebła

galną.

Lb 15,25 Kapłan dokona obrzędu przebłagania w imieniu całej społeczności Izraelitów,

i będzie im odpuszczone, gdyż było to popełnione przez nieuwagę, a oni zło

żyli ofiarę spalaną i ofiarę przebłagalną wobec Pana za swoją nieuwagę. Lb 15,26 Będzie więc całej społeczności Izraelitów odpuszczone, jak również obcym,

którzy pośród was przebywają, był to bowiem grzech całego ludu popełniony

przez nieuwagę.

Lb 15,27 Jeśli to będzie pojedyncza osoba, która zgrzeszy przez zapomnienie, przypro

wadzi jednoroczną kozę jako ofiarę przebłagalną.

Lb 15,28 Nad osobą, która zgrzeszyła, kapłan dokona obrzędu przebłagania, aby ją

uwolnić od winy - i dostąpi ona odpuszczenia.

Lb 15,29 Prawo to obowiązuje zarówno Izraelitów, jak też i obcych, którzy przeby

wają pomiędzy wami; jedno prawo będzie dla wszystkich, którzy zgrzeszyli

nieświadomie.

Lb 15,30 Gdyby ktoś uczynił to świadomie, bez względu na to, czy jest tubylcem czy

obcym, obraża Pana i ma być wyłączony spośród ludu.

Lb 15,31 Wzgardził bowiem słowem Pana i złamał Jego przykazania - taki musi być

wyłączony bez miłosierdzia, i spadnie na niego odpowiedzialność za jego

grzech".

Lb 15,32 Gdy Izraelici przebywali na pustyni, spotkali człowieka zbierającego drwa w

dzień szabatu.

Lb 15,33 Wtedy przyprowadzili go ci, którzy go spotkali przy zbieraniu drew, do Moj

żesza, Aarona i całego zgromadzenia.

Lb 15,34 Zatrzymali go pod strażą, bo jeszcze nie zapadło postanowienie, co z nim

należy uczynić.

Lb 15,35 Pan zaś rzekł do Mojżesza: "Człowiek ten musi umrzeć - cała społeczność

ma go poza obozem ukamienować".

Lb 15,36 Wyprowadziło go więc całe zgromadzenie poza obóz i ukamienowało według

rozkazu, jaki wydał Pan Mojżeszowi.

236 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 16

Lb 15,37 I mówił znowu Pan do Mojżesza:

Lb 15,38 "Powiedz Izraelitom, niech sobie zrobią frędzle na krajach swoich szat, oni i

ich potomstwo, i do każdej frędzli użyją sznurka z fioletowej purpury. Lb 15,39 Dla was będą te frędzle, a gdy na nie spojrzycie, przypomnicie sobie wszystkie

przykazania Pana, aby je wypełnić - a nie pójdziecie za żądzami swego serca

i oczu, przez które plamiliście się niewiernością

Lb 15,40 byście w ten sposób o wszystkich moich przykazaniach pamiętali, pełnili je i

tak byli świętymi wobec swojego Boga.

Lb 15,41 Jam jest Pan, Bóg wasz, który was wyprowadził z ziemi egipskiej, aby być

waszym Bogiem. Jam jest Pan, wasz Bóg".

Rozdział 16

Lb 16,01 Korach, syn Jishara, syna Kehata, syna Lewiego, oraz Datan i Abiram, sy

nowie Eliaba, i On, syn Peleta, syna Rubena,

Lb 16,02 powstali przeciw Mojżeszowi, a wraz z nimi dwustu pięćdziesięciu mężów

spośród Izraelitów, książąt społeczności, przedstawicieli ludu, ludzi szanowa

nych.

Lb 16,03 Połączyli się razem przeciw Mojżeszowi i Aaronowi i rzekli do nich: "Dość

tego, gdyż cała społeczność, wszyscy są świętymi i pośród nich jest Pan; dla

czego więc wynosicie się ponad zgromadzenie Pana?"

Lb 16,04 Gdy to Mojżesz usłyszał, upadł na twarz.

Lb 16,05 Potem rzekł do Koracha i całej jego zgrai: "Rano da poznać Pan, kto do

Niego należy, kto jest święty i może zbliżyć się do Niego. Jedynie temu, kogo

wybrał, dozwoli zbliżyć się do siebie.

Lb 16,06 Tak uczynicie: niech Korach i jego stronnicy wezmą kadzielnice swoje, Lb 16,07 niech włożą do nich ogień i jutro położą w nie kadzidło przed Panem. Kogo

wybierze Pan, ten jest święty. Dosyć wam, synowie Lewiego".

Lb 16,08 I rzekł Mojżesz do Koracha: "Słuchajcie, synowie Lewiego: Lb 16,09 Czyż nie dosyć wam, że Bóg Izraela wyróżnił was spośród społeczności Izra

ela, byście się mogli zbliżać do Niego pełniąc służbę w przybytku Pana i

stojąc przed społecznością, by za nich pełnić swój urząd?

Lb 16,10 Dozwolił ci razem ze wszystkimi twoimi braćmi, lewitami, zbliżać się do sie

bie, a wy jeszcze się domagacie godności kapłańskiej!

Lb 16,11 Złączyliście się przeciw Panu, ty i cała twoja zgraja; kimże jest Aaron, że

szemrzecie przeciw niemu?"

Lb 16,12 Rozkazał więc Mojżesz przywołać Datana i Abirama, synów Eliaba, ale oni

rzekli: "Nie przyjdziemy!

Lb 16,13 Czyż nie dosyć tego, żeś nas wyprowadził z kraju opływającego w mleko i

237 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 16

miód, by nas wygubić na pustyni, ale jeszcze chciałbyś sobie przywłaszczyć

władzę nad nami?

Lb 16,14 Przecież to nie jest kraj opływający w mleko i miód, gdzie nas wprowadzi

łeś, ani nie dałeś nam jako dziedzictwa pól i winnic. Sądzisz, że możesz tym

ludziom odebrać oczy? Nie przyjdziemy!"

Lb 16,15 Mojżesz rozgniewał się bardzo i rzekł do Pana: "Nie przyjmuj ich ofiary!

Żadnemu z nich nie wziąłem nawet osła i nikogo z nich nie skrzywdziłem". Lb 16,16 Potem Mojżesz powiedział do Koracha: "Jutro stań ty ze swoimi stronnikami

przed Panem: ty wraz z nimi, a również i Aaron.

Lb 16,17 Każdy niech weźmie swoją kadzielnicę i włoży do niej kadzidło, i każdy przy

niesie swoją kadzielnicę przed Pana - razem dwieście pięćdziesiąt kadzielnic.

Także ty i Aaron przynieście swoje kadzielnice".

Lb 16,18 Każdy więc wziął swoją kadzielnicę, włożył do niej ognia, nasypał kadzidła i

stanęli przy wejściu do Namiotu Spotkania - stanął też Mojżesz i Aaron. Lb 16,19 Gdy Korach zebrał przeciw nim tę całą społeczność przy wejściu do Namiotu

Spotkania, ukazała się całej społeczności chwała Pana.

Lb 16,20 A Pan tak przemówił do Mojżesza i Aarona:

Lb 16,21 "Odłączcie się od tej zgrai, gdyż ich nagle wytracę".

Lb 16,22 Wtedy oni padli na twarz i błagali: "O Boże, Boże, od którego zależy życie

wszystkich istot: czy chcesz gniewem swym ogarnąć całą społeczność, gdy

tylko jeden zgrzeszył?"

Lb 16,23 Na to rzekł Pan do Mojżesza:

Lb 16,24 "Daj społeczności taki rozkaz: Usuńcie się z obrębu zamieszkania "Koracha,

Datana i Abirama!""

Lb 16,25 Wtedy podniósł się Mojżesz i udał się do Datana i Abirama, a starsi Izraela

poszli za nim.

Lb 16,26 Wówczas rozkazał społeczności: "Oddalcie się od namiotów tych bezbożnych

mężów! Nie dotykajcie niczego, co do nich należy, byście nie zginęli przez ich

grzechy!"

Lb 16,27 Usunęli się więc z miejsca zamieszkania Koracha, Datana i Abirama. Datan

zaś i Abiram wyszli i stanęli przed wejściem do swoich namiotów razem z

żonami, synami i małymi dziećmi.

Lb 16,28 Teraz rzekł Mojżesz: "Po tym poznacie, że Pan mnie posłał, abym te wszyst

kie czyny wykonał, i że to nie ode mnie wyszło:

Lb 16,29 jeśli ci ludzie umrą śmiercią naturalną i jeśli spotka ich los taki jak innych

ludzi, wtedy Pan mnie nie posłał.

Lb 16,30 Gdy jednak Pan uczyni rzecz niesłychaną, gdy otworzy ziemia swoją paszczę i

pochłonie ich razem ze wszystkim, co do nich należy, tak że żywcem wpadną

do szeolu, wówczas poznacie, że ludzie ci bluźnili przeciw Panu". Lb 16,31 Gdy kończył mówić te słowa, rozstąpiła się ziemia pod nimi. Lb 16,32 Ziemia otworzyła swoją paszczę i pochłonęła ich razem z ich rodzinami, jak

238 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 17

również ludzi, którzy połączyli się z Korachem, wraz z całym ich majątkiem. Lb 16,33 Wpadli razem ze wszystkim, co do nich należało, żywcem do szeolu, a ziemia

zamknęła się nad nimi. Tak zniknęli spośród społeczności.

Lb 16,34 Wszyscy zaś Izraelici, którzy stali wokoło, uciekli na ich krzyk, mówiąc: "By

też i nas ziemia nie połknęła!"

Lb 16,35 Wtedy wypadł ogień od Pana i pochłonął dwustu pięćdziesięciu mężów, któ

rzy ofiarowali kadzidło.

Rozdział 17

Lb 17,01 Rzekł Pan do Mojżesza tymi słowami:

Lb 17,02 "Powiedz Eleazarowi, synowi kapłana Aarona, niech zbierze kadzielnice z

pogorzeliska, a ogień niech rozrzuci w pewnym oddaleniu. Ponieważ zostały

poświęcone

Lb 17,03 kadzielnice tych mężów, którzy życiem przypłacili swoje występki, należy je

przekuć na cienkie blachy - na pokrywę ołtarza. Skoro złożono je w ofierze dla

Pana, są poświęcone. Teraz niech będą dla Izraela znakiem [ostrzeżenia]". Lb 17,04 Pozbierał więc kapłan Eleazar miedziane kadzielnice, które przynieśli ci, co

zostali spaleni, i ukuto z nich pokrywę na ołtarz.

Lb 17,05 [Jest to] przypomnienie dla Izraelitów, by nikt niepowołany, kto nie należy

do potomstwa Aarona, nie ważył się zbliżać celem spalenia kadzidła przed

Panem, aby nie stało się z nim to, co stało się z Korachem i jego zgrają, a

co mu oznajmił Pan przez Mojżesza.

Lb 17,06 A nazajutrz szemrała cała społeczność Izraelitów przeciw Mojżeszowi i Aaro

nowi mówiąc: "Wyście wytracili lud Pana".

Lb 17,07 Gdy się całe zgromadzenie zebrało przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, oni skiero

wali się ku Namiotowi Spotkania. Wtedy obłok okrył Namiot, i ujrzeli chwałę

Pana.

Lb 17,08 Mojżesz zaś i Aaron przyszli przed Namiot Spotkania. Lb 17,09 Rzekł Pan do Mojżesza:

Lb 17,10 "Oddalcie się od tej społeczności, bo chcę ich wytracić w jednej chwili". Oni

zaś upadli na twarze.

Lb 17,11 I rzekł Mojżesz do Aarona: "Weź kadzielnicę, włóż do niej ognia z ołtarza i

rzuć kadzidła, a idź prędko do ludu, by dokonać nad nimi przebłagania, bo

Pan rozgniewał się i już się zaczyna plaga".

Lb 17,12 Wziął więc Aaron kadzielnicę, jak mu przykazał Mojżesz, i pobiegł między

lud, gdzie już się rozpoczęła plaga. Nałożył kadzidło i dokonał obrzędu prze

błagania nad ludem.

Lb 17,13 Stanął następnie pomiędzy umarłymi i żywymi - a plaga ustała.

239 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 18

Lb 17,14 A tych, którzy zginęli, było czternaście tysięcy siedmiuset, oprócz zmarłych

z powodu Koracha.

Lb 17,15 Potem wrócił Aaron do Mojżesza u wejścia do Namiotu Spotkania i ustała

plaga.

Lb 17,16 Powiedział znowu Pan do Mojżesza:

Lb 17,17 "Przemów do Izraelitów i weź od nich po lasce, po lasce od każdego pokolenia,

od wszystkich książąt pokoleń - razem lasek dwanaście. Wypisz imię każdego

na jego lasce,

Lb 17,18 a na lasce lewitów wypisz imię Aarona. Ma wypaść po jednej lasce na wodza

poszczególnych pokoleń.

Lb 17,19 Połóż je w Namiocie Spotkania przed [Arką] Świadectwa, gdzie się z tobą

spotykam.

Lb 17,20 Laska męża, którego obrałem, zakwitnie, i uciszę szemranie Izraelitów, które

się podniosło przeciwko wam".

Lb 17,21 I oznajmił to Mojżesz Izraelitom. Dali mu więc wszyscy ich książęta po la

sce, tak że wypadła jedna laska na księcia z każdego pokolenia, razem więc

dwanaście lasek. Pośród nich była również laska Aarona.

Lb 17,22 Mojżesz położył laski przed Panem w Namiocie Spotkania. Lb 17,23 Gdy następnego poranka wszedł Mojżesz do Namiotu Spotkania, zobaczył,

że zakwitła laska Aarona z pokolenia Lewiego: wypuściła pączki, zakwitła i

wydała dojrzałe migdały.

Lb 17,24 Następnie Mojżesz wyniósł wszystkie laski od Pana do wszystkich Izraelitów;

zobaczyli, i każdy odebrał swoją laskę.

Lb 17,25 A Pan rzekł do Mojżesza: "Połóż laskę Aarona z powrotem przed [Arką]

Świadectwa, by się przechowała jako znak przeciw zbuntowanym. Zakończ w

ten sposób ich szemranie przede Mną, aby nie poginęli".

Lb 17,26 I uczynił tak Mojżesz, postępując według nakazu Pana. Lb 17,27 Zawołali znów Izraelici do Mojżesza: "Oto giniemy! Jesteśmy zgubieni, wszy

scy jesteśmy straceni!

Lb 17,28 Ktokolwiek się zbliży do przybytku Pana, tak - kto tylko się zbliży - umiera.

Czyż wyginiemy doszczętnie?"

Rozdział 18

Lb 18,01 Wtedy rzekł Pan do Aarona: "Ty, synowie twoi i ród twego ojca, będziecie

odpowiedzialni za wykroczenia popełnione w przybytku. Ty i synowie twoi

będziecie odpowiadać za winy waszego kapłaństwa.

Lb 18,02 Niech również bracia twoi - pokolenie Lewiego, szczep twego ojca - przyjdą

i przyłączą się do ciebie, a pomagają tobie i synom twoim [w służbie] przed

240 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 18

Namiotem Spotkania.

Lb 18,03 Zatroszczą się o to, co potrzebne jest dla ciebie i dla przybytku. Jednak do

sprzętów świętych i do ołtarza nie mogą się zbliżać; w przeciwnym razie zginą

tak oni, jak i wy.

Lb 18,04 Mają być przy tobie i winni się troszczyć o wszystko, co dotyczy Namiotu

Spotkania, o całą służbę w przybytku. Ale żaden niepowołany niech się do

was nie zbliża.

Lb 18,05 Wy obejmiecie staranie o przybytek i troskę o ołtarz, aby znów nie powstał

gniew przeciw Izraelitom.

Lb 18,06 Oto Ja wziąłem waszych braci, lewitów, spośród synów Izraela jako dar za

was, jako oddanych Panu, aby pełnili służbę w Namiocie Spotkania. Lb 18,07 Ty zaś wraz ze swoimi synami masz pilnie przestrzegać obowiązków kapłań

skich co do ołtarza i miejsca poza zasłoną. Obdarzyłem was służbą kapłańską,

a jeśli się kto niepowołany zbliży - zginie".

Lb 18,08 Mówił dalej Pan do Aarona: "Ja oddaję ci dary odłożone dla mnie. Ze wszyst

kich świętych darów Izraela daję tobie i synom twoim jako należność wieku

istą na mocy namaszczenia.

Lb 18,09 Z darów najświętszych, o ile nie zostaną spalone, przypadną tobie: dary ofiar

ne przy wszystkich ofiarach z pokarmów, ofiarach przebłagania i zadośćuczy

nienia, które mi przynoszą. Jako rzeczy najświętsze będą należeć do ciebie i

synów twoich.

Lb 18,10 W Miejscu Najświętszym będziesz je spożywać; tylko mężczyźni mogą to jeść;

będziesz to uważał za święte.

Lb 18,11 Tobie przypadną dary ofiarne wszystkich składanych gestem kołysania ofiar

Izraelitów. Daję je tobie, synom twoim i córkom jako należność wiekuistą;

ktokolwiek jest czysty z rodziny twojej, może je spożywać.

Lb 18,12 Daję tobie wszystko co najlepsze z oliwy, wszystko co najlepsze z młodego

wina i zboża, które Izraelici przynoszą Panu jako pierwsze plony. Lb 18,13 Pierwociny, które przynoszą Panu ze wszystkiego w ich kraju, mają do cie

bie należeć. Każdy spośród twojej rodziny, kto tylko jest czysty, może z nich

spożywać.

Lb 18,14 Cokolwiek obłożone będzie klątwą w Izraelu, ma do ciebie należeć. Lb 18,15 Wszystkie pierwociny łona matki, które oddają Panu ze wszystkiego ciała,

począwszy od ludzi aż do bydła, będzie twoje; ludzi pierworodnych każesz

wykupić, jak również wszystko pierworodne zwierząt nieczystych. Lb 18,16 Wykupu dokona się w miesiąc po urodzeniu za cenę pięciu syklów srebra

według wagi przybytku; sykl po dwadzieścia ger.

Lb 18,17 Nie każesz jednak wykupywać pierworodnego krowy, owcy i kozy: te są święte.

Krew ich wylejesz na ołtarz, a tłuszcz ich spalisz w ogniu jako miłą woń dla

Pana.

Lb 18,18 Lecz mięso ich będzie do ciebie należeć, to jest mostek z piersi, ofiarowany

241 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 19

gestem kołysania, i prawa łopatka będą twoje.

Lb 18,19 Wszystko, co odłożone jest z darów świętych, jakie Izraelici przynoszą Panu,

daję na zawsze tobie, synom twoim i córkom. To jest należność wiekuista,

przymierze soli wobec Pana dla ciebie i potomstwa twego wraz z tobą". Lb 18,20 Rzekł Pan do Aarona: "Nie będziesz miał dziedzictwa w ich kraju; nie otrzy

masz również pośród nich żadnego przydziału ziemi; Ja jestem działem twoim

i dziedzictwem twoim pośród Izraelitów.

Lb 18,21 Oto oddaję lewitom jako dziedzictwo wszystkie dziesięciny składane przez

Izraelitów w zamian za służbę, jaką pełnią w Namiocie Spotkania. Lb 18,22 Izraelici nie będą się mogli zbliżać do Namiotu Spotkania, by nie byli winni

grzechu zasługującego na śmierć.

Lb 18,23 Sami tylko lewici mogą pełnić służbę w Namiocie Spotkania i będą dźwigać

ciężar ich win. To jest prawo wiekuiste dla waszych potomków: lewici nie

będą posiadali żadnego dziedzictwa pośród Izraelitów,

Lb 18,24 lecz dałem im jako dziedzictwo dziesięciny, które Izraelici przynoszą Panu w

ofierze. Dlatego też o nich powiedziałem, że nie otrzymają dziedzictwa po

śród Izraelitów".

Lb 18,25 Potem Pan mówił do Mojżesza:

Lb 18,26 "Tak przemów do lewitów i powiedz im: Gdy przyjmujecie dziesięciny od

Izraelitów, które wam oddałem jako dziedzictwo, to dziesiątą część macie

odłożyć na ofiarę dla Pana.

Lb 18,27 Będzie wam to policzone jako ofiara, jak [innym] zboże z klepiska lub to, co

przepełnia tłocznię.

Lb 18,28 Winniście również i wy składać Panu ofiarę z waszych dziesięcin, które od

bieracie od Izraelitów. Oddacie to, coście winni ofiarować Panu, kapłanowi

Aaronowi.

Lb 18,29 Ze wszystkich darów, jakie wam przypadną, winniście złożyć dar dla Pana:

ze wszystkich najlepszych rzeczy - odpowiednią świętą część.

Lb 18,30 Powiedz im również: Gdy odłożycie to, co najlepsze, będzie ono lewitom po

liczone podobnie jak ofiara z klepiska i tłoczni.

Lb 18,31 Możecie to jeść na każdym miejscu wraz ze wszystkimi, którzy należą do

waszych rodzin. Jest to bowiem zapłata za waszą służbę przy Namiocie Spo

tkania.

Lb 18,32 Gdy odłożycie z tego to, co jest najlepsze, nie zaciągniecie żadnej winy, nie

zbezcześcicie świętych darów Izraelitów, i [dzięki temu] nie pomrzecie".

Rozdział 19

Lb 19,01 Mówił znów Pan do Mojżesza i Aarona:

242 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 19

Lb 19,02 "Oto rozporządzenie Prawa przepisanego przez Pana. Powiedz Izraelitom:

Niech ci przyprowadzą czerwoną krowę bez skazy, na którą jeszcze nie wkła

dano jarzma.

Lb 19,03 Oddacie ją kapłanowi Eleazarowi, który każe ją wyprowadzić poza obóz, i

zabije się ją w jego obecności.

Lb 19,04 Potem weźmie kapłan Eleazar nieco jej krwi na palec i pokropi siedem razy

ową krwią od strony wejścia do Namiotu Spotkania.

Lb 19,05 Wreszcie spali się krowę w jego obecności, zarówno skórę, jak mięso, krew i

zawartość jelit.

Lb 19,06 Teraz weźmie kapłan drzewo cedrowe, hizop oraz nitki karmazynowe i rzuci

to na ogień, w którym płonie krowa.

Lb 19,07 Następnie wypierze kapłan szaty swoje i obmyje ciało wodą; po spełnieniu

tych czynności wejdzie do obozu, lecz pozostanie nieczystym aż do wieczora. Lb 19,08 Również ten, który palił krowę, wypierze w wodzie szaty swoje, obmyje ciało

i pozostanie nieczystym aż do wieczora.

Lb 19,09 Mąż czysty zbierze popiół krowy i złoży go na czystym miejscu poza obo

zem, aby dla społeczności Izraelitów był przechowany do przygotowania wody

oczyszczenia; jest to ofiara za grzech.

Lb 19,10 Ten, który zbierał popiół z krowy, winien wyprać szaty swoje i pozostanie

nieczysty aż do wieczora. Będzie to ustawą wieczystą zarówno dla Izraelitów,

jak i dla obcych, którzy się pośród was zatrzymują.

Lb 19,11 Kto się dotknie zmarłego, jakiegokolwiek trupa ludzkiego, będzie nieczysty

przez siedem dni.

Lb 19,12 Winien się nią oczyścić w trzecim i siódmym dniu, a wtedy będzie czysty.

Gdyby jednak nie dokonał w trzecim i siódmym dniu oczyszczenia, wówczas

pozostanie nieczysty.

Lb 19,13 Ktokolwiek dotknie się zmarłego, ciała człowieka, który umarł, a nie do

kona oczyszczenia siebie, bezcześci przybytek Pana. Taki będzie wyłączony

spośród Izraela, gdyż nie pokropiła go woda oczyszczenia; pozostaje przeto

nieczysty, a plama jego ciąży na nim.

Lb 19,14 A oto prawo odnoszące się do człowieka, który umarł w namiocie: każdy,

kto wejdzie do tego namiotu i ktokolwiek w nim przebywa, będzie nieczysty

przez siedem dni.

Lb 19,15 Również każde naczynie otwarte, które nie ma pokrywy przymocowanej sznu

rem, będzie nieczyste.

Lb 19,16 Podobnie będzie przez siedem dni nieczysty, kto w otwartym polu dotknie

zabitego mieczem, zmarłego, kości ludzkich albo grobu.

Lb 19,17 Dla każdego, który zaciągnął nieczystość, weźmie się do naczynia nieco po

piołu ze spalonej ofiary za grzech i zaleje wodą źródlaną.

Lb 19,18 Mąż czysty weźmie hizop, zanurzy w wodzie i pokropi namiot, wszystkie

sprzęty oraz wszystkich, którzy się tam znajdują, wreszcie tego, który do

243 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 20

tknął kości, zabitego albo zmarłego lub też grobu.

Lb 19,19 I tak pokropi mąż czysty tego, który jest nieczysty, trzeciego i siódmego dnia,

a w siódmym dniu będzie uwolniony od winy. Mąż nieczysty wypierze szaty

swoje, obmyje się w wodzie i wieczorem będzie czysty.

Lb 19,20 Lecz mąż, który stał się nieczysty, a nie dokonał aktu oczyszczenia, będzie

wyłączony ze społeczności; zbezcześcił bowiem przybytek Pana. Nie został

pokropiony wodą oczyszczenia, więc pozostaje nieczysty.

Lb 19,21 Będzie to dla was prawem po wszystkie czasy. Kto skrapia wodą oczyszczenia,

winien wyprać odzienie swoje, a każdy, kto się zetknie z wodą oczyszczenia,

pozostanie nieczystym aż do wieczora.

Lb 19,22 Wszystko wreszcie, czego się dotknie nieczysty, a także osoba, która się go

dotknie, będą nieczyste aż do wieczora".

Rozdział 20

Lb 20,01 W pierwszym miesiącu przybyła cała społeczność Izraelitów na pustynię Sin.

Lud zatrzymał się w Kadesz; tam też umarła i tam została pogrzebana Mi

riam.

Lb 20,02 Gdy zabrakło społeczności wody, zeszli się przeciw Mojżeszowi i Aaronowi. Lb 20,03 I kłócił się lud z Mojżeszem, wołając: "Lepiej by było, gdybyśmy zginęli, jak

i bracia nasi, przed Panem.

Lb 20,04 Czemuście wyprowadzili zgromadzenie Pana na pustynię, byśmy tu razem z

naszym bydłem zginęli?

Lb 20,05 Dlaczegoście wywiedli nas z Egiptu i przyprowadzili na to nędzne miejsce,

gdzie nie można siać, nie ma drzew figowych ani winorośli, ani drzewa gra

natowego, a nawet nie ma wody do picia?"

Lb 20,06 Mojżesz i Aaron odeszli od tłumu i skierowali się ku wejściu do Namiotu

Spotkania. Tam padli na twarz, a ukazała się im chwała Pana.

Lb 20,07 I przemówił Pan do Mojżesza:

Lb 20,08 "Weź laskę i zbierz całe zgromadzenie, ty wespół z bratem twoim Aaronem.

Następnie przemów w ich obecności do skały, a ona wyda z siebie wodę. Wy

prowadź wodę ze skały i daj pić ludowi oraz jego bydłu".

Lb 20,09 Stosownie do nakazu zabrał Mojżesz laskę sprzed oblicza Pana. Lb 20,10 Następnie zebrał Mojżesz wraz z Aaronem zgromadzenie przed skałą i wtedy

rzekł do nich: "Słuchajcie, wy buntownicy! Czy potrafimy z tej skały wypro

wadzić dla was wodę?"

Lb 20,11 Następnie podniósł Mojżesz rękę i uderzył dwa razy laską w skałę. Wtedy

wypłynęła woda tak obficie, że mógł się napić zarówno lud, jak i jego bydło. Lb 20,12 Rzekł znowu Pan do Mojżesza i Aarona: "Ponieważ Mi nie uwierzyliście i nie

244 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 21

objawiliście mojej świętości wobec Izraelitów, dlatego wy nie wprowadzicie

tego ludu do kraju, który im daję".

Lb 20,13 To są wody Meriba, gdzie się spierali Izraelici z Panem i gdzie On objawił

wobec nich swoją świętość.

Lb 20,14 Z Kadesz wyprawił Mojżesz posłów do króla Edomu, "żeby mu powiedzieli":

"Tak mówi brat twój, Izrael: Ty znasz wszystkie utrapienia, jakie na nas

spadły.

Lb 20,15 Niegdyś powędrowali przodkowie nasi do Egiptu, i przebywaliśmy tam długi

czas. Egipcjanie jednak źle się obchodzili z nami, podobnie jak i z przodkami

naszymi.

Lb 20,16 Wołaliśmy wtedy do Pana, a On usłyszał głos nasz i posłał anioła, który nas

wyprowadził z Egiptu. Znajdujemy się teraz w Kadesz, mieście położonym

na granicy twego obszaru.

Lb 20,17 Pozwól nam łaskawie przejść przez twoją ziemię. Nie pójdziemy przez pola

ani winnice i nie będziemy pić wody ze studni. Chcemy jedynie skorzystać

z drogi królewskiej i nie zboczymy ani na prawo, ani na lewo, dopóki nie

przejdziemy twoich granic".

Lb 20,18 Odpowiedział im Edom: "Nie pójdziecie przez nasz kraj, w przeciwnym razie

zastąpimy wam drogę z mieczem w ręku".

Lb 20,19 Odpowiedzieli im wówczas Izraelici: "Chcemy jedynie przejść utartą drogą.

A gdybyśmy pili waszą wodę - tak my, jak i trzody nasze - zapłacimy. Nie

chodzi o nic więcej, tylko o zwykłe przejście".

Lb 20,20 Odpowiedział Edom: "Nie przejdziecie!" I wyszedł Edom naprzeciw nich z

wojskiem licznym i dobrze uzbrojonym.

Lb 20,21 Zabronił Edom przejścia Izraelowi przez swoje granice, Izrael więc odszedł w

bok od niego.

Lb 20,22 Izraelici - cała społeczność - ruszyli z Kadesz i przybyli pod górę Hor. Lb 20,23 Na górze Hor, leżącej na granicy ziemi Edom, przemówił Pan do Mojżesza i

Aarona: "

Lb 20,24 Aaron zostanie przyłączony do swoich przodków, gdyż nie wejdzie do ziemi,

którą dam synom Izraela, dlatego że sprzeciwiliście się memu rozkazowi u

wód Meriba.

Lb 20,25 Weź Aarona i syna jego Eleazara i przyprowadź ich na górę Hor. Lb 20,26 Tam niech zdejmie Aaron swoje szaty, a ty ubierzesz w nie jego syna Eleazara,

Aaron zaś będzie przyłączony [do przodków]. Tam on umrze".

Lb 20,27 Mojżesz postąpił według rozkazu Pana, i weszli na oczach całej społeczności

na górę Hor.

Lb 20,28 Mojżesz zdjął z Aarona jego szaty i przyodział nimi jego syna Eleazara. Aaron

umarł na szczycie góry, a Mojżesz z Eleazarem zstąpili na dół.

Lb 20,29 Skoro dowiedziała się cała społeczność, że Aaron umarł, opłakiwał go dom

Izraela przez trzydzieści dni.

245 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 21

Rozdział 21

Lb 21,01 Król Aradu, Kananejczyk, mieszkający w Negebie, dowiedział się, że Izraelici

nadciągają drogą od Atarim. Napadł na Izraela i wziął trochę ludzi do nie

woli.

Lb 21,02 Wtedy Izraelici złożyli następujący ślub Panu, mówiąc: "Jeśli dasz ten lud w

nasze ręce, klątwą obłożymy ich miasta".

Lb 21,03 I wysłuchał Pan głosu Izraela i wydał w ich ręce Kananejczyków. [Izraelici]

obłożyli klątwą ich oraz ich miasta. Stąd miejscowość ta otrzymała nazwę

Chorma.

Lb 21,04 Od góry Hor szli w kierunku Morza Czerwonego, aby obejść ziemię Edom;

podczas drogi jednak lud stracił cierpliwość.

Lb 21,05 I zaczęli mówić przeciw Bogu i Mojżeszowi: "Czemu wyprowadziliście nas z

Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli? Nie ma chleba ani wody, a uprzykrzył

się nam już ten pokarm mizerny".

Lb 21,06 Zesłał więc Pan na lud węże o jadzie palącym, które kąsały ludzi, tak że

wielka liczba Izraelitów zmarła.

Lb 21,07 Przybyli więc ludzie do Mojżesza mówiąc: "Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw

Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas wę

że". I wstawił się Mojżesz za ludem.

Lb 21,08 Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: "Sporządź węża i umieść go na wysokim palu;

wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu". Lb 21,09 Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I

rzeczywiście, jeśli kogo wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego,

zostawał przy życiu.

Lb 21,10 Stamtąd ruszyli Izraelici w dalszą drogę i rozbili obóz pod Obot. Lb 21,11 Od Obot ciągnęli dalej i rozbili obóz pod Ijje-Haabarim, na pustyni położonej

na wschód od Moabu.

Lb 21,12 Stamtąd ruszyli dalej i zatrzymali się w dolinie potoku Zared. Lb 21,13 I znów poszli dalej i rozłożyli się obozem po drugiej stronie rzeki Arnon, która

płynie przez pustynię, biorąc początek w kraju Amorytów. Arnon bowiem

stanowi granicę między Moabitami i Amorytami.

Lb 21,14 Dlatego powiedziane jest w księdze "Wojen Pana":

Lb 21,15 "[Od strony] Waheb w Sufa i potoków Arnonu, pochyłość potoków ciągną

cych się aż do miejsca Ar, przylegająca do granicy Moabu".

Lb 21,16 Stamtąd [udali się] do Beer. Jest to studnia, o której powiedział Pan do Moj

żesza: "Zgromadź lud, a Ja mu dam wodę!"

Lb 21,17 Śpiewali wtedy Izraelici pieśń następującą: "Tryskaj, źródło! Opiewajcie je! Lb 21,18 Studnia, którą kopali książęta i naczelnicy ludu drążyli berłem i swymi la

skami". Z Beer [ruszyli] do Mattany,

246 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 22

Lb 21,19 z Mattany do Nachaliel, a z Nachaliel do Bamot.

Lb 21,20 Z Bamot do doliny, która leży w ziemi Moabu, obok góry Pisga wznoszącej

się nad pustynią.

Lb 21,21 Następnie wysłali Izraelici posłów do Sichona, króla Amorytów, którzy mieli

[mu] oznajmić:

Lb 21,22 "Chcemy przejść przez twoją ziemię. Nie wejdziemy na pola ani do winnic i

nie będziemy pili wody ze studzien. Chcemy tylko skorzystać z drogi królew

skiej, póki nie przekroczymy twych granic".

Lb 21,23 Sichon jednak nie dał Izraelitom przejścia przez swoją ziemię. Sichon zgroma

dził całe swoje wojsko i skierował się ku pustyni, by zastąpić drogę Izraelitom.

Przybył do Jahsa i uderzył na Izraela.

Lb 21,24 Izraelici jednak pobili go ostrzem miecza i zdobyli jego kraj od Arnonu aż

po Jabbok, aż do kraju Ammonitów - Jazer bowiem znajduje się na granicy

Ammonitów.

Lb 21,25 Izraelici wzięli wszystkie te miasta. Następnie osadzili się Izraelici mocno we

wszystkich miastach Amorytów, w Cheszbonie i we wszystkich przynależnych

doń miejscowościach.

Lb 21,26 Cheszbon był stolicą Sichona, króla Amorytów, który prowadził wojnę z po

przednim królem Moabu i zabrał mu cały kraj aż po Arnon.

Lb 21,27 Dlatego śpiewali pieśniarze: Idźcie do Cheszbonu! Niech będzie odbudowane

i umocnione miasto Sichona.

Lb 21,28 Gdyż z Cheszbonu wyszedł ogień, płomień z miasta Sichona pochłonął Ar

Moab, panujące nad wyżynami Arnonu.

Lb 21,29 Biada ci, Moabie! Zgubiony jesteś, o ludu Kemosza! Dopuścił on ucieczkę

twych synów i niewolę twych córek u Sichona, króla Amorytów. Lb 21,30 Cheszbon wyniszczył niemowlęta aż do Dibonu, niewiasty aż do Nofach, a

mężczyzn aż do Medeby.

Lb 21,31 Izraelici osiedlili się w kraju Amorytów.

Lb 21,32 Potem Mojżesz wysłał [wywiadowców] celem zbadania Jazer; zajęli je na

stępnie wraz z przynależnymi doń miastami i wypędzili mieszkających tam

Amorytów.

Lb 21,33 Następnie zawrócili i poszli w kierunku Baszanu. Król Baszanu, Og, wyruszył

przeciw nim razem z całym swoim wojskiem, chcąc stoczyć z nimi bitwę pod

Edrei.

Lb 21,34 Lecz Pan rzekł do Mojżesza: "Nie bój się go! Dam go bowiem w twoje ręce

razem z całym wojskiem i krajem. Postąpisz z nim tak, jak postąpiłeś z Si

chonem, królem Amorytów, który mieszkał w Cheszbonie".

Lb 21,35 Pobili go oraz jego synów i cały lud, tak że nikt nie ocalał, i wzięli jego ziemię

w posiadanie.

247 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 22

Rozdział 22

Lb 22,01 Potem Izraelici ruszyli dalej i rozbili namioty na równinach Moabu po drugiej

stronie Jordanu, naprzeciw Jerycha.

Lb 22,02 Balak, syn Sippora, widział wszystko, co uczynił Izrael Amorytom. Lb 22,03 Wtedy strach ogarnął Moab przed tym ludem, który był tak liczny, i lękał

się Moab Izraelitów.

Lb 22,04 Rzekł więc Moab do starszych spośród Madianitów: "Teraz to mnóstwo pożre

wszystko wokół nas, jak wół żre trawę na polu". Wówczas królem Moabu był

Balak, syn Sippora.

Lb 22,05 On też wysłał posłów do Balaama, syna Beora, do Petor nad Rzeką w kraju

Ammawitów, aby go zaprosili tymi słowami: "Oto lud, który wyszedł z Egip

tu, okrył powierzchnię ziemi i osiadł naprzeciw mnie.

Lb 22,06 Przyjdź więc, proszę, i przeklnij mi ten lud, bo jest silniejszy ode mnie. Być

może, uda się go pokonać i z kraju wypędzić. Wiem bowiem, że kogo ty bło

gosławisz, będzie błogosławiony, a kogo ty przeklniesz, będzie przeklęty". Lb 22,07 Wybrali się więc starsi Moabitów wraz ze starszymi Madianitów w drogę,

zaopatrzeni w dary dla wieszcza. Przybyli do Balaama i przekazali mu słowa

Balaka.

Lb 22,08 On zaś im odpowiedział: "Pozostańcie tu na noc, a potem dam wam odpo

wiedź według tego, co mi Pan powie". Pozostali więc książęta Moabitów u

Balaama.

Lb 22,09 Przyszedł Bóg do Balaama i rzekł: "Cóż to za mężowie są u ciebie?" Lb 22,10 Balaam odpowiedział Bogu: "Balak, syn Sippora, król Moabitów, przysłał do

mnie wiadomość:

Lb 22,11 Oto lud, który wyszedł z Egiptu, okrył powierzchnię ziemi. Przyjdź, a prze

klnij ich, abym mógł z nimi walczyć i wypędzić ich".

Lb 22,12 Na to rzekł Bóg do Balaama: "Nie możesz iść z nimi i nie możesz tego ludu

przeklinać, albowiem jest on błogosławiony".

Lb 22,13 Gdy powstał Balaam następnego poranka, rzekł do książąt Balaka: "Wracaj

cie do swego kraju, gdyż Pan nie dozwolił mi iść z wami".

Lb 22,14 Powstali wtedy książęta Moabu i przyszli do Balaka donosząc mu: "Nie zgo

dził się Balaam pójść z nami".

Lb 22,15 Wtedy Balak posłał raz jeszcze książąt liczniejszych i bardziej dostojnych niż

tamci.

Lb 22,16 Skoro oni przybyli do Balaama, rzekli mu: "Tak mówi Balak, syn Sippora:

Nie wzbraniaj się przyjść do mnie.

Lb 22,17 Wynagrodzę cię hojnie i wszystko uczynię, cokolwiek mi powiesz. Przyjdźże

więc i przeklnij mi ten lud!"

Lb 22,18 Balaam odpowiedział sługom Balaka tymi słowami: "Choćby mi Balak dawał

248 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 22

tyle srebra i złota, ile pałac jego pomieści, to przecież nie mogę przekroczyć

rozkazu Pana, Boga "mojego", zarówno w małych rzeczach, jak i wielkich. Lb 22,19 Pozostańcie jednak przez noc, a zobaczę, co Pan tym razem mi powie". Lb 22,20 W nocy przyszedł Bóg do Balaama i rzekł mu: "Skoro mężowie ci przyszli,

aby cię zabrać, wstań, a idź z nimi, lecz uczynisz tylko to, co ci powiem". Lb 22,21 Wstał więc Balaam rano, osiodłał swoją oślicę i pojechał z książętami Mo

abu.

Lb 22,22 Jego wyjazd rozpalił gniew Pana i anioł Pana stanął na drodze przeciw nie

mu, by go zatrzymać. On zaś w towarzystwie dwóch sług jechał na swojej

oślicy.

Lb 22,23 Gdy oślica zobaczyła anioła Pana stojącego z wyciągniętym mieczem na dro

dze, zboczyła z drogi i poszła w pole. Balaam uderzył ją, chcąc zawrócić na

właściwą drogę.

Lb 22,24 Wtedy stanął anioł Pana na ciasnej drodze między winnicami, a mur był z

jednej i z drugiej strony.

Lb 22,25 Gdy oślica zobaczyła anioła Pana, przyparła do muru i przytarła nogę Bala

ama do tego muru, a on ponownie zaczął bić oślicę.

Lb 22,26 Anioł posunął się dalej i stanął w miejscu tak ciasnym, że nie było można go

wyminąć ani z prawej, ani też z lewej strony.

Lb 22,27 Gdy oślica ujrzała znowu anioła Pana, położyła się pod Balaamem. Rozgnie

wał się więc Balaam bardzo i zaczął okładać oślicę kijem.

Lb 22,28 Wówczas otworzył Pan usta oślicy, i rzekła do Balaama: "Cóż ci uczyniłam,

żeś mnie zbił już trzy razy?"

Lb 22,29 Balaam odpowiedział oślicy: "Dlatego żeś sobie drwiła ze mnie. Gdybym tak

miał miecz w ręku, już bym cię zabił!"

Lb 22,30 Oślica jednak rzekła do Balaama: "Czyż nie jestem twoją oślicą, na której

jeździsz, odkąd jesteś, aż po dzień dzisiejszy? Czyż miałam zwyczaj czynić ci

coś podobnego?" Odpowiedział: "Nie!"

Lb 22,31 Wtedy otworzył Pan oczy Balaama i zobaczył on anioła Pana, stojącego na

drodze z obnażonym mieczem w ręku. Ukląkł więc i oddał pokłon twarzą do

ziemi.

Lb 22,32 Anioł zaś Pana rzekł do niego: "Czemu aż trzy razy zbiłeś swoją oślicę? Ja

jestem tym, który przyszedł, aby ci bronić przejazdu, albowiem droga twoja

jest dla ciebie zgubna.

Lb 22,33 Oślica ujrzała mnie i trzy razy usunęła się z drogi. Gdyby się nie usunęła,

byłbym cię dawno zabił, a ją przy życiu zostawił".

Lb 22,34 Rzekł więc Balaam do anioła Pana: "Zgrzeszyłem. Nie wiedziałem, że ty

stanąłeś przeciwko mnie na drodze. Teraz jednak, gdy wiem, że ci się droga

moja nie podoba, chcę wracać".

Lb 22,35 Lecz anioł Pana rzekł do Balaama: "Idź z tymi mężami, ale nie mów nic

innego ponad to, co ci powiem". Poszedł więc Balaam z książętami Balaka.

249 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 23

Lb 22,36 Gdy usłyszał Balak, że Balaam się zbliża, wyszedł naprzeciw niego aż do

Ir-Moab, które leży nad Arnonem, na samej granicy kraju.

Lb 22,37 Balak rzekł do Balaama: "Czyż nie posyłałem już po ciebie, by cię przywołać?

Czemu nie przybyłeś? Czyż nie mogę hojnie ci zapłacić?"

Lb 22,38 Balaam jednak oświadczył Balakowi: "Przecież teraz przybyłem do ciebie.

Czy rzeczywiście mogę coś oznajmić? Będę mówił tylko te słowa, które Bóg

włoży w moje usta".

Lb 22,39 I poszedł Balaam z Balakiem, i przybyli do Kiriat-Chusot. Lb 22,40 Balak złożył w ofierze woły i owce i [część] z tego posłał Balaamowi i książę

tom, którzy z nim przyszli.

Lb 22,41 Na drugi dzień zabrał Balak Balaama i zaprowadził na Bamot-Baal, skąd

było widać kraniec [obozu] ludu [izraelskiego].

Rozdział 23

Lb 23,01 Wtedy rzekł Balaam do Balaka: "Wznieś mi tu siedem ołtarzy i przyprowadź

mi siedem młodych cielców i siedem baranów".

Lb 23,02 Balak uczynił według życzenia Balaama, i ofiarowali wspólnie na każdym

ołtarzu młodego cielca i barana.

Lb 23,03 Wtedy rzekł Balaam do Balaka: "Pozostań tu przy twojej całopalnej ofierze,

ja zaś odejdę. Może objawi mi się Pan, a co mi dozwoli zobaczyć, oznajmię

tobie". I poszedł na bezdrzewny pagórek.

Lb 23,04 Objawił się Bóg Balaamowi, a on rzekł do Niego: "Ustawiłem siedem ołtarzy

i ofiarowałem na każdym młodego cielca i barana".

Lb 23,05 Wówczas Pan włożył słowa w usta Balaama i rzekł mu: "Wróć do Balaka i

tak mu powiesz".

Lb 23,06 Wrócił się więc ku niemu, a on stał jeszcze przy swej całopalnej ofierze razem

z moabskimi książętami.

Lb 23,07 Wtedy [Balaam] wygłosił swoje pouczenie, mówiąc: "Z Aramu sprowadził

mnie Balak, ze wschodnich wzgórz - król Moabu: Przyjdź tu, przeklnij mi

Jakuba! Przyjdź tu, a zgrom Izraela!

Lb 23,08 Jakże ja mogę przeklinać, kogo Bóg nie przeklina? Jak mogę złorzeczyć, komu

nie złorzeczy Pan?

Lb 23,09 Bo widzę go z wierzchu skały, ze wzgórz go dostrzegam, oto lud, który mieszka

osobno, a nie wlicza się do narodów.

Lb 23,10 Któż może zliczyć Jakuba jak proch licznego? Któż policzy choćby czwartą

część Izraela? Niech umrę śmiercią sprawiedliwych! Niechaj taki jak ich bę

dzie mój koniec!"

Lb 23,11 Rzekł na to Balak do Balaama: "Cóżeś to mi uczynił? Sprowadziłem cię tu,

250 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 24

byś przeklinał nieprzyjaciół moich, a ty zamiast tego im błogosławisz!" Lb 23,12 Lecz on odpowiedział: "Czyż nie muszę powiedzieć tego, co Pan włożył w

moje usta?"

Lb 23,13 Rzekł więc Balak do niego: "Chodź, proszę, ze mną na inne miejsce, z którego

będziesz ich widział. Stąd widzisz tylko ich część, a wszystkich nie ogarniasz.

Przeklnij ich zatem stamtąd".

Lb 23,14 Wziął go więc z sobą na Pole Czatów, na szczyt góry Pisga; zbudował tam

siedem ołtarzy i ofiarował na każdym młodego cielca i barana.

Lb 23,15 Rzekł [Balaam] do Balaka: "Pozostań tu przy całopalnej ofierze, a ja opodal

będę oczekiwał na spotkanie".

Lb 23,16 Wtedy spotkał się Pan z Balaamem, przekazał mu słowa, polecając: "Wróć

do Balaka i powiedz mu w ten sposób"!

Lb 23,17 Gdy wrócił do niego, on stał jeszcze razem z książętami Moabu przy cało

palnej ofierze. Balak zapytał go: "Co Pan powiedział?"

Lb 23,18 Wtedy [Balaam] wygłosił swoje pouczenie, mówiąc: "Podnieś się, Balaku, a

słuchaj, synu Sippora, nakłoń swego ucha!

Lb 23,19 Bóg nie jest jak człowiek, by kłamał, nie jak syn ludzki, by się wycofywał.

Czyż On powie coś, a nie uczyni tego, lub nie wykona tego, co oznajmił? Lb 23,20 On mnie tu sprowadził, bym błogosławił: On błogosławi - ja tego zmienić nie

mogę.

Lb 23,21 Ja nie dostrzegam grzechu u Jakuba, ni w Izraelu nie widzę ja złości. Pan,

ich Bóg, jest z nimi: wznoszą Mu okrzyk jako królowi.

Lb 23,22 Bóg, który z Egiptu ich wywiódł, jest dla nich jakby rogami bawołu. Lb 23,23 Skoro nie ma czarów wśród Jakuba ani wróżbiarstwa w Izraelu, w czasie

właściwym przepowie się Jakubowi, Izraelowi to, co Bóg uczyni. Lb 23,24 Patrz, oto naród jak wstająca lwica, na podobieństwo lwa on się podnosi i

nie położy się, aż pożre swą zdobycz i krew zabitych wypije".

Lb 23,25 Rzekł wówczas Balak do Balaama: "Gdy już nie możesz przeklinać, przynaj

mniej im nie błogosław!"

Lb 23,26 Balaam odpowiedział Balakowi: "Czyż nie mówiłem ci: Co Pan powie, wszyst

ko uczynię?"

Lb 23,27 Wtedy rzekł znowu Balak do Balaama: "Chodź, proszę, a na inne miejsce

jeszcze cię wprowadzę. Może spodoba się Bogu, byś przynajmniej z tego miej

sca mi go przeklął".

Lb 23,28 Potem wziął Balak Balaama na szczyt Peor, który się wznosi nad pustynią. Lb 23,29 Balaam rzekł do Balaka: "Zbuduj mi tu siedem ołtarzy i przyprowadź siedem

młodych cielców i siedem baranów".

Lb 23,30 Spełnił Balak żądanie Balaama. Wtedy on złożył na każdym ołtarzu w ofierze

młodego cielca i barana.

251 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 24

Rozdział 24

Lb 24,01 Gdy Balaam spostrzegł, że dobre jest w oczach Pana błogosławienie Izraela,

nie odszedł wcale, jak przedtem, aby szukać wróżb, lecz twarz obrócił ku

pustyni.

Lb 24,02 Gdy więc podniósł oczy i zobaczył Izraela rozłożonego obozem według swoich

pokoleń, ogarnął go Duch Boży

Lb 24,03 i zaczął głosić swoje pouczenie, mówiąc: "Wyrocznia Balaama, syna Beora;

wyrocznia męża, który wzrok ma przenikliwy;

Lb 24,04 wyrocznia tego, który słyszy słowa Boże, który ogląda widzenie Wszechmoc

nego, który pada, a oczy mu się otwierają.

Lb 24,05 Jakubie, jakże piękne są twoje namioty, mieszkania twoje, Izraelu! Lb 24,06 Jak szerokie doliny potoków, jak ogrody nad brzegiem strumieni lub jak alo

es, który Pan sadził, i jak cedry nad wodami.

Lb 24,07 Płynie woda z jego wiader, a zasiew jego ma wilgoć obfitą; król jego wiele

mocniejszy niż Agag, królestwo jego w górę wyniesione.

Lb 24,08 A Bóg, który z Egiptu go wywiódł, jest dla niego jak rogi bawołu. On wynisz

czy narody, co go uciskają, zmiażdży ich kości - zdruzgoce swoimi strzałami. Lb 24,09 Położył się, jak lew się przyczaił lub niby lwica. Kto się odważy go zbudzić?

Błogosławieni niech będą, którzy błogosławią ciebie, a przeklęci, którzy cie

bie przeklinają".

Lb 24,10 Wtedy rozgniewał się Balak na Balaama, a klasnąwszy w dłonie rzekł do Ba

laama: "Wezwałem cię tu, byś przeklinał nieprzyjaciół moich, a ty ich nawet

trzykrotnie błogosławiłeś.

Lb 24,11 Uciekaj teraz czym prędzej do domu; obiecałem ci wprawdzie sowitą nagrodę,

lecz oto Pan ciebie jej pozbawił".

Lb 24,12 Balaam odpowiedział Balakowi: "Czyż nie powiedziałem wyraźnie posłań

com, których do mnie wysłałeś:

Lb 24,13 Choćby mi Balak dawał tyle srebra i złota, ile pałac jego pomieści, to przecież

nie mogę przekroczyć rozkazu Pana i czynić samowolnie czy to źle, czy też

dobrze. Co Pan mówi, to tylko oznajmię.

Lb 24,14 Dobrze więc, wrócę teraz do mojego ludu, lecz zbliż się jeszcze, bo chcę ci

oznajmić, co lud ten kiedyś uczyni twojemu ludowi".

Lb 24,15 I wygłosił swoje pouczenie, mówiąc: "Wyrocznia Balaama, syna Beora; wy

rocznia męża, który wzrok ma przenikliwy;

Lb 24,16 wyrocznia tego, który słyszy słowa Boże, który ogląda widzenie Wszech

mocnego, a w wiedzy Najwyższego ma udział, który pada, a oczy mu się

otwierają.

Lb 24,17 Widzę go, lecz jeszcze nie teraz, dostrzegam go, ale nie z bliska: wschodzi

Gwiazda z Jakuba, a z Izraela podnosi się berło. Ono to zmiażdży skronie

252 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 25

Moabu, a także czaszki wszystkich synów Seta.

Lb 24,18 Stanie się Edom podbitą krainą, "Seir też będzie podbitą krainą". A Izrael

urośnie w potęgę.

Lb 24,19 Zapanuje Jakub nad nieprzyjacielem i zbiegów z Seiru wyniszczy". Lb 24,20 Dostrzegł następnie Amalekitów i wygłosił swą przepowiednię, mówiąc: "Ama

lek jest pierwszym pośród narodów, lecz przeznaczony jest na wieczną zagła

dę".

Lb 24,21 Ujrzał Kenitów i wygłosił swoje proroctwo, mówiąc: "Mocne jest twoje miesz

kanie i na skale zbudowane twe gniazdo;

Lb 24,22 lecz i ono jest przeznaczone na zgubę, wtedy gdy Aszszur cię weźmie w nie

wolę".

Lb 24,23 I głosił dalej swoje pouczenie, mówiąc: "Biada! Któż się ostoi, kiedy Bóg to

uczyni?

Lb 24,24 Przybędą bowiem okręty Kittim, pognębią Aszszur, pognębią też Eber, ale i

oni przepadną na zawsze".

Lb 24,25 Wtedy podniósł się Balaam i odszedł do swojej ojczyzny, również i Balak

odszedł swoją drogą.

Rozdział 25

Lb 25,01 Gdy przebywali w Szittim, zaczął lud uprawiać nierząd z Moabitkami. Lb 25,02 One to nakłaniały lud do brania udziału w ofiarach składanych ich bożkom.

Lud spożywał dary ofiarne i oddawał pokłon ich bogom.

Lb 25,03 Izrael przylgnął do Baal-Peora, i gniew Pana zapłonął przeciw niemu. Lb 25,04 I rzekł Pan do Mojżesza: "Zbierz wszystkich [winnych] przywódców ludu i

powieś ich dla Pana wprost słońca, a wtedy odwróci się zapalczywość gniewu

Pana od Izraela".

Lb 25,05 Rozkazał więc Mojżesz sędziom Izraela: "Zabijajcie każdego z waszych ludzi,

którzy się przyłączyli do Baal-Peora".

Lb 25,06 I oto przybył jeden z Izraelitów i przyprowadził Madianitkę do swoich braci

przed oczami Mojżesza i całego zgromadzenia Izraelitów, którzy lamentowali

u wejścia do Namiotu Spotkania.

Lb 25,07 Ujrzawszy to kapłan Pinchas, syn Eleazara, syna Aarona, chwycił w rękę

włócznię, opuścił zgromadzenie,

Lb 25,08 poszedł za Izraelitą do komory namiotu i przebił ich obydwoje, mężczyznę

Izraelitę i kobietę - przez jej łono. I ustała plaga wśród Izraelitów. Lb 25,09 Zginęło ich wtedy dwadzieścia cztery tysiące.

Lb 25,10 Mówił znowu Pan do Mojżesza:

Lb 25,11 "Pinchas, syn Eleazara, syna kapłana Aarona, odwrócił mój gniew od Izraeli

253 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 26

tów, gdyż zapłonął pośród nich zazdrością. Dlatego nie wytraciłem zupełnie

Izraelitów w mojej zazdrości.

Lb 25,12 Oznajmij więc: Oto Ja zawieram z nim przymierze pokoju. Lb 25,13 Będzie to dla niego i dla jego potomstwa po nim przymierze, które mu za

pewni kapłaństwo na wieki, ponieważ okazał się zazdrosnym o swego Boga i

dokonał przebłagania w imieniu Izraelitów".

Lb 25,14 Izraelita, który zginął z Madianitką, nazywał się Zimri, a był synem Salu,

księcia jednego z rodów pokolenia Symeona.

Lb 25,15 Madianitka, którą zabito, nazywała się Kozbi i była córką Sura; ten był zno

wu głową jednego z pokoleń, czyli rodów madianickich.

Lb 25,16 Wtedy rzekł Pan do Mojżesza:

Lb 25,17 "Jak z wrogiem obchodź się z Madianitami i wyniszcz ich, Lb 25,18 gdyż oni wrogo odnosili się do was, oszukując was przez swoje knowania, po

sługując się Peorem, posługując się córką księcia madianickiego, ich siostrą

Kozbi, która została zabita w dzień plagi, jaka spadła ze względu na Peor". Lb 25,19 Po tej pladze

Rozdział 26

Lb 26,01 rzekł Pan do Mojżesza i Eleazara, syna kapłana Aarona: Lb 26,02 "Dokonajcie obliczenia całej społeczności Izraelitów według rodów, od dwu

dziestu lat wzwyż, zdolnych do walki".

Lb 26,03 Mojżesz więc i kapłan Eleazar na równinach Moabu, naprzeciw Jerycha nad

Jordanem, tak zarządzili:

Lb 26,04 "Od dwudziestu lat wzwyż, jak to Pan nakazał Mojżeszowi oraz Izraelitom

przy wyjściu z Egiptu [spisze się lud]". Otóż Izraelici, którzy wyszli z ziemi

egipskiej, byli następujący:

Lb 26,05 Pierworodnym Izraela był Ruben; synami Rubena byli: Henoch, od którego

pochodzi ród Henochitów; od Pallu pochodzi ród Palluitów.

Lb 26,06 Od Chesrona pochodzi ród Chesronitów; od Karmiego ród Karmitów. Lb 26,07 To są rody Rubenitów. Liczba spisanych wynosiła czterdzieści trzy tysiące

siedemset trzydziestu.

Lb 26,08 Synowie Pallu: Eliab,

Lb 26,09 a synowie Eliaba: Nemuel, Datan i Abiram. Datan i Abiram byli to właśnie

ci, którzy jako przedstawiciele zgromadzenia powstali przeciw Mojżeszowi i

Aaronowi ze zgrają Koracha podczas jej buntu przeciw Panu.

Lb 26,10 Wtedy ziemia rozwarła swoją paszczę i pochłonęła ich i Koracha, podczas

gdy zgraja ginęła strawiona przez ogień - dwustu pięćdziesięciu mężów. Tak

stali się oni jakby znakiem ostrzegawczym.

254 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 26

Lb 26,11 Synowie jednak Koracha nie zginęli.

Lb 26,12 Synowie Symeona według swoich rodów: od Nemuela pochodzi ród Nemueli

tów; od Jamina ród Jaminitów; od Jakina ród Jakinitów.

Lb 26,13 Od Zeracha pochodzi ród Zerachitów; od Saula ród Saulitów. Lb 26,14 To są rody Symeonitów: dwadzieścia dwa tysiące dwustu. Lb 26,15 Synowie Gada według swoich rodów: od Sefona pochodzi ród Sefonitów, od

Chaggiego ród Chaggitów; od Szuniego ród Szunitów.

Lb 26,16 Od Ozniego pochodzi ród Oznitów; od Eriego ród Eritów. Lb 26,17 Od Aroda pochodzi ród Arodytów; od Areliego ród Arelitów. Lb 26,18 To są rody Gadytów: według tego jak zostali spisani - czterdzieści tysięcy

pięciuset.

Lb 26,19 Synami Judy byli Er i Onan. Er i Onan umarli w kraju Kanaan. Lb 26,20 Synowie Judy według swoich rodów: od Szeli pochodzi ród Szelanitów; od

Peresa ród Parsytów; od Zeracha ród Zerachitów.

Lb 26,21 Synowie Peresa: od Chesrona pochodzi ród Chesronitów; od Chamula ród

Chamulitów.

Lb 26,22 To są rody Judy: według tego, jak zostali spisani - siedemdziesiąt sześć tysięcy

pięciuset.

Lb 26,23 Synowie Issachara według swoich rodów: Tola, od którego pochodzi ród To

laitów; od Puwy pochodzi ród Punitów;

Lb 26,24 od Jaszuba pochodzi ród Jaszubitów; od Szimrona ród Szimronitów. Lb 26,25 To są rody Issachara: według tego, jak zostali spisani - sześćdziesiąt cztery

tysiące trzystu.

Lb 26,26 Synowie Zabulona według swoich rodów: Sered, od którego pochodzi ród

Sardytów; od Elona ród Elonitów, a od Jachleela ród Jachleelitów. Lb 26,27 To są rody Zabulonitów liczące sześćdziesiąt tysięcy pięciuset spisanych. Lb 26,28 Synowie Józefa według swoich rodów: Manasses i Efraim. Lb 26,29 Synowie Manassesa byli: Makir, od którego pochodzi ród Makirytów; Makir

był ojcem Gileada. Od Gileada pochodzi ród Gileadytów.

Lb 26,30 Synami Gileada byli: Jezer, od którego pochodzi ród Jezerytów; od Cheleka

pochodzi ród Chelekitów.

Lb 26,31 Dalej Asriel, od którego pochodzi ród Asrielitów; i Sychem, od którego po

chodzi ród Sychemitów.

Lb 26,32 Wreszcie Szemida, od którego pochodzi ród Szemidaitów, i Chefer, od którego

pochodzi ród Chefrytów.

Lb 26,33 Selofchad, syn Chefera, nie miał synów, lecz tylko córki. Córkom Selofchada

było na imię Machla, Noa, Chogla, Milka i Tirsa.

Lb 26,34 To są rody Manassesa: według tego, jak zostali spisani - pięćdziesiąt dwa

tysiące siedmiuset.

Lb 26,35 To są synowie Efraima według swoich rodów: od Szutelacha pochodzi ród

Szutlachitów; od Bekera ród Bakrytów, od Tachana ród Tachanitów.

255 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 26

Lb 26,36 A ci są synowie Szutelacha: Eran, od którego pochodzi ród Eranitów. Lb 26,37 To są rody Efraimitów, razem trzydzieści dwa tysiące pięciuset spisanych. Są

to potomkowie Józefa według swoich rodów.

Lb 26,38 Synowie Beniamina według swoich rodów: Bela, od którego pochodzi ród Be

laitów; od Aszbela pochodzi ród Aszbelitów; od Achirama ród Achiramitów. Lb 26,39 Od Szefufama pochodzi ród Szufamitów; od Chufama ród Chufamitów. Lb 26,40 Synami Beli byli Ard i Naaman; [od Arda pochodzi] ród Ardytów, a od Na

amana ród Naamitów.

Lb 26,41 To są potomkowie Beniamina według swoich rodów: według tego, jak zostali

spisani - czterdzieści pięć tysięcy sześciuset.

Lb 26,42 To są synowie Dana według swoich rodów: od Szuchama pochodzi ród Szu

chamitów; to są potomkowie Dana według swoich rodów.

Lb 26,43 Wszystkie rody Szuchamitów - według tego, jak zostały spisane: sześćdziesiąt

cztery tysiące czterystu spisanych.

Lb 26,44 Synowie Asera według swoich rodów: od Jimny pochodzi ród Jimnaitów; od

Jiszwiego ród Jiszwitów; od Berii ród Beriaitów.

Lb 26,45 Od synów Berii pochodzą: od Chebera ród Chebrytów; od Malkiela ród Mal

kielitów.

Lb 26,46 Córka Asera nazywała się Sarach.

Lb 26,47 To są rody Aserytów według tego, jak zostali spisani - pięćdziesiąt trzy ty

siące czterystu.

Lb 26,48 Synowie Neftalego według swoich rodów: Jachseel, od którego pochodzi ród

Jachseelitów; od Guni ród Gunitów,

Lb 26,49 od Jesera pochodzi ród Jisrytów; od Szillema ród Szillemitów. Lb 26,50 To są rody Neftalego: według tego, jak zostali spisani - czterdzieści pięć ty

sięcy czterystu.

Lb 26,51 Ogólna zaś liczba wszystkich Izraelitów: według tego, jak zostali spisani

sześćset jeden tysięcy siedemset trzydziestu.

Lb 26,52 Następnie tak mówił Pan do Mojżesza:

Lb 26,53 "Pomiędzy nich ma być kraj rozdzielony, według liczby głów, jako dziedzic

two.

Lb 26,54 Pokoleniu, które ma więcej ludzi, przypadnie większy dział, a temu, które ma

mniej - mniejszy. Każde otrzyma przydział odpowiadający danym spisu. Lb 26,55 Kraj ma być dzielony losem, a dziedzictwo mają otrzymać według liczby

imion w rodach.

Lb 26,56 Losem ma być rozdzielone dziedzictwo pomiędzy [rody] liczne i mniejsze". Lb 26,57 A oto spis lewitów według ich pokoleń: od Gerszona pochodzi ród Gerszoni

tów; od Kehata ród Kehatytów; od Merariego ród Merarytów.

Lb 26,58 A dalsze rody lewitów to: Libnici, Chebronici, Machlici, Muszyci i Korachici.

Kehat był ojcem Amrama.

Lb 26,59 Żona Amrama nazywała się Jokebed, a była córką Lewiego, urodzona w Egip

256 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 27

cie. Z niej urodzili się Amramowi Aaron i Mojżesz oraz ich siostra Miriam. Lb 26,60 Aaronowi urodzili się Nadab, Abihu, Eleazar oraz Itamar. Lb 26,61 Jednak Nadab i Abihu zginęli, gdy nieśli przed Pana inny ogień w ofierze. Lb 26,62 Było ich wszystkich mężczyzn [w wieku] od jednego miesiąca wzwyż dwadzie

ścia trzy tysiące. Nie byli jednak spisani wraz z Izraelitami i nie otrzymali

działu pośród Izraelitów.

Lb 26,63 To byli ludzie, których spisał Mojżesz i kapłan Eleazar na równinach Moabu

w pobliżu Jordanu, naprzeciw Jerycha.

Lb 26,64 Pośród nich nie było nikogo z tych, których Mojżesz i Aaron spisali, gdy

dokonywali spisu Izraelitów na pustyni Synaj.

Lb 26,65 Rzekł im bowiem Pan, że umrą na pustyni i nie zostanie z nich żaden oprócz

Kaleba, syna Jefunnego, i Jozuego, syna Nuna.

Rozdział 27

Lb 27,01 Następnie przyszły córki Selofchada, syna Chefera, syna Gileada, syna Ma

kira, syna Manassesa, syna Józefa. Nosiły one imiona: Machla, Noa, Chogla,

Milka i Tirsa.

Lb 27,02 Wystąpiły przed Mojżeszem, kapłanem Eleazarem, przed książętami i całą

społecznością u wejścia do Namiotu Spotkania i rzekły:

Lb 27,03 "Ojciec nasz umarł na pustyni, ale nie należał do zgrai tych, którzy się połą

czyli przeciw Panu, do zgrai Koracha. Umarł za swoje własne grzechy, a nie

miał synów.

Lb 27,04 Czemuż więc imię naszego ojca, który nie miał syna, ma zniknąć z jego rodu?

Daj nam przeto posiadłość pośród braci naszego ojca".

Lb 27,05 Mojżesz przedstawił ich sprawę Panu, Lb 27,06 a Pan rzekł do Mojżesza:

Lb 27,07 "Córki Selofchada mają słuszność. Daj im bez wahania posiadłość dziedzicz

ną pomiędzy braćmi ich ojca i przekaż im jego dziedzictwo.

Lb 27,08 Izraelitom zaś wydaj następujące polecenie: Gdy umrze mąż nie zostawiając

syna, wtedy jego dziedzictwo przeniesiecie na jego córkę.

Lb 27,09 Jeśliby nie miał nawet córki, wtedy oddacie dziedzictwo jego braciom. Lb 27,10 Gdyby i braci nie miał, wtedy oddacie dziedzictwo braciom jego ojca. Lb 27,11 Jeżeli jego ojciec nie ma braci, wtedy jego dziedzictwo oddacie najbliższemu

krewnemu w jego rodzie, i on je weźmie w posiadanie. Takie będzie prawo

wśród Izraelitów, jak to Pan nakazał Mojżeszowi".

Lb 27,12 Potem Pan rzekł do Mojżesza: "Wejdź na tę górę z łańcucha Abarim i po

patrz na kraj, który daję Izraelitom.

Lb 27,13 Gdy go zobaczysz, zostaniesz przyłączony do swoich przodków, podobnie jak

257 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 28

twój brat Aaron,

Lb 27,14 za to, żeście się sprzeciwili mojemu rozkazowi na pustyni Sin, gdy społeczność

się zbuntowała, a trzeba było objawić przed nią moją świętość przez [danie

im] wody". To są wody Meriba obok Kadesz na pustyni Sin.

Lb 27,15 Rzekł więc Mojżesz do Pana:

Lb 27,16 "O Panie, od którego zależy życie wszystkich istot, wyznacz do kierowania

społecznością męża,

Lb 27,17 który by na jej czele wychodził i wracał, wyprowadzał ich i przyprowadzał,

by społeczność Pana nie była jak stado bez pasterza".

Lb 27,18 Pan odpowiedział Mojżeszowi: "Weź Jozuego, syna Nuna, męża, w którym

prawdziwie mieszka Duch, i włóż na niego swoje ręce.

Lb 27,19 Następnie przywiedź go przed kapłana Eleazara i przed całą społeczność i

ustanów go w ich obecności wodzem.

Lb 27,20 Przenieś na niego część twojej godności, by cała społeczność Izraelitów była

mu posłuszna.

Lb 27,21 Winien się jednak stawić przed kapłanem Eleazarem, a ten będzie za niego

pytał Pana przez losy urim. Tylko na jego rozkaz winni wyruszać i na jego

rozkaz wracać, zarówno on, jak i wszyscy Izraelici i cała społeczność". Lb 27,22 Mojżesz wykonał wszystko, co mu nakazał Pan. Wezwał Jozuego i stawił go

przed kapłanem Eleazarem i przed całym zgromadzeniem.

Lb 27,23 Następnie włożył na niego ręce i ustanowił go wodzem - stosownie do woli

Pana oznajmionej przez Mojżesza.

Rozdział 28

Lb 28,01 Pan mówił tak do Mojżesza:

Lb 28,02 "Oznajmij Izraelitom następujące rozporządzenie: Czuwajcie nad tym, by

składać Mi w określonym czasie dary ofiarne, moje pokarmy jako ofiary spa

lane, na miłą woń dla Mnie.

Lb 28,03 Oznajmij im: Ofiary spalane, które winniście składać Panu, są następujące:

dwa roczne jagnięta bez skazy codziennie na nieustanną ofiarę całopalną. Lb 28,04 Jedno jagnię ma być złożone na całopalenie rano, a drugie wieczorem. Lb 28,05 Do tego jako ofiara z pokarmów dziesiąta część efy najczystszej mąki zapra

wionej oliwą według miary jednej czwartej hinu oliwy wyciśniętej z oliwek. Lb 28,06 To jest ustawiczne całopalenie, które już na górze Synaj składano Panu jako

miłą woń ofiary spalanej.

Lb 28,07 Do tego jako ofiara z płynów "wino", w ilości jednej czwartej hinu na każde

jagnię. Sycera ma być wylana dla Pana w obrębie świątyni.

Lb 28,08 Drugie jagnię winieneś ofiarować o zmierzchu. Złóż w ofierze z tymi samymi

258 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 28

ofiarami z pokarmów, podobnie jak rano, należącą do nich ofiarę z płynów

jako miłą woń ofiary spalanej dla Pana.

Lb 28,09 W dzień szabatu winniście złożyć w ofierze dwa jagnięta roczne bez skazy

z dwiema dziesiątymi efy najczystszej mąki zaprawionej oliwą, jako ofiarę z

pokarmów, i należącą do tego ofiarę z płynów.

Lb 28,10 To jest ofiara całopalna sobotnia na każdy szabat, oprócz całopalenia usta

wicznego i ofiary z płynów.

Lb 28,11 Każdego pierwszego dnia waszego miesiąca macie złożyć Panu na całopalenie:

dwa młode cielce, barana i siedem jednorocznych jagniąt bez skazy. Lb 28,12 Do każdego cielca dodacie trzy dziesiąte [efy] najczystszej mąki zaprawionej

oliwą jako ofiarę z pokarmów i do barana - dwie dziesiąte [efy] najczystszej

mąki zaprawionej oliwą na ofiarę z pokarmów;

Lb 28,13 dalej, do każdego jagnięcia jako ofiarę z pokarmów jedną dziesiątą [efy] naj

czystszej mąki zaprawionej oliwą; wszystko jako ofiarę całopalną, jako miłą

woń dla Pana.

Lb 28,14 Przynależną ofiarą z płynów będzie pół hinu wina na cielca, jedna trzecia

na barana i jedna czwarta - na jagnię. To jest ofiara podczas nowiu księżyca,

którą co miesiąc przez wszystkie miesiące roku macie składać.

Lb 28,15 Wreszcie, poza stałą ofiarą całopalną i należącą do niej ofiarą z płynów, wi

nien być złożony Panu w ofierze kozioł jako ofiara przebłagalna. Lb 28,16 W czternastym dniu pierwszego miesiąca jest Pascha Pana. Lb 28,17 Piętnastego zaś dnia tegoż miesiąca jest święto, i odtąd przez siedem dni

można jeść tylko przaśny chleb.

Lb 28,18 W dniu pierwszym będzie zwołanie święte, i nie wolno wykonywać żadnej

pracy.

Lb 28,19 Jako ofiarę spalaną, jako całopalenie dla Pana, winniście wtedy złożyć dwa

młode cielce, barana i siedem jednorocznych jagniąt, a wszystkie one mają

być bez skazy.

Lb 28,20 Należąca do tego ofiara z pokarmów ma się składać z najczystszej mąki zapra

wionej oliwą: trzy dziesiąte [efy] na każdego cielca, dwie dziesiąte na jednego

barana,

Lb 28,21 a jedna dziesiąta na każde z siedmiu jagniąt.

Lb 28,22 Wreszcie jeden kozioł na ofiarę przebłagalną, by dokonać za was przebłaga

nia.

Lb 28,23 Wszystko to ma być złożone oprócz porannego całopalenia, które jest usta

wicznym całopaleniem.

Lb 28,24 Takie ofiary macie składać codziennie przez siedem dni jako pokarm, jako

ofiary spalane, jako miłą woń dla Pana: winny być składane oprócz codzien

nej ofiary całopalenia i należącej do niej ofiary z płynów.

Lb 28,25 Dzień siódmy będzie znowu dniem świętego zwołania, i wtedy żadnej pracy

wykonywać nie będziecie.

259 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 29

Lb 28,26 Także w dniu pierwocin, gdy składacie Panu ofiarę z nowego zboża w Święto

Tygodni, ma być dla was zwołanie święte; wtedy nie będziecie wykonywać

żadnej pracy.

Lb 28,27 Złóżcie wtedy na ofiarę całopalną jako miłą woń dla Pana dwa młode cielce,

barana i siedem jednorocznych jagniąt,

Lb 28,28 do tego odpowiednią ofiarę z pokarmów: najczystszą mąkę zaprawioną oliwą

- mianowicie trzy dziesiąte [efy] na jednego cielca,

Lb 28,29 dwie dziesiąte na barana i po jednej dziesiątej na każde z siedmiu jagniąt. Lb 28,30 Wreszcie kozła jako ofiarę przebłagalną, by dokonać za was przebłagania. Lb 28,31 To wszystko macie złożyć w ofierze oprócz codziennego całopalenia i należącej

do niego ofiary z pokarmów "będą dla was bez skazy" wraz z płynnymi ich

ofiarami.

Rozdział 29

Lb 29,01 W pierwszym dniu siódmego miesiąca będziecie mieć zwołanie święte; wtedy

nie wolno wykonywać żadnej pracy. Będzie to dla was dzień trąbienia. Lb 29,02 Złożycie wtedy na ofiarę całopalną, jako miłą woń dla Pana, jednego młodego

cielca, barana i siedem jagniąt jednorocznych bez skazy,

Lb 29,03 do tego odpowiednią ofiarę z pokarmów: najczystszą mąkę zaprawioną oliwą,

a mianowicie trzy dziesiąte [efy] na jednego cielca, dwie dziesiąte na barana

i

Lb 29,04 jedną dziesiątą na każde jagnię.

Lb 29,05 Wreszcie kozła jako ofiarę przebłagalną, by dokonać za was przebłagania. Lb 29,06 A to ma być oprócz ofiary całopalnej na nowiu łącznie z ofiarą z pokarmów

i oprócz stałej ofiary całopalnej z należącymi do niej ofiarami z pokarmów i

płynów według przepisu, jako miła woń ofiar spalanych dla Pana. Lb 29,07 Również dziesiątego dnia tegoż siódmego miesiąca będziecie mieć zwołanie

święte i post; nie wolno też wykonywać żadnej pracy.

Lb 29,08 Na ofiarę całopalną macie złożyć, jako miłą woń dla Pana, młodego cielca,

barana i siedem jednorocznych jagniąt; wszystkie one będą bez skazy. Lb 29,09 Następnie należącą do tego ofiarę z pokarmów: najczystszą mąkę zaprawioną

oliwą, a mianowicie trzy dziesiąte [efy] na cielca, dwie dziesiąte na barana Lb 29,10 i po jednej dziesiątej na każde z siedmiu jagniąt.

Lb 29,11 Wreszcie kozła jako ofiarę przebłagalną, oprócz ofiary przebłagalnej z powodu

[Dnia] Przebłagania i ustawicznej ofiary całopalnej oraz należących do nich:

ofiary z pokarmów i ofiar płynnych.

Lb 29,12 Piętnastego dnia siódmego miesiąca będziecie mieli zwołanie święte; nie wol

no wtedy wykonywać żadnej pracy, lecz przez siedem dni macie obchodzić

260 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 29

święto Pańskie.

Lb 29,13 Na ofiarę całopalną, ofiarę spalaną, jako miłą woń dla Pana, złożycie trzy

naście młodych cielców, dwa barany i czternaście jednorocznych jagniąt bez

skazy.

Lb 29,14 Do tego odpowiednią ofiarę z pokarmów: najczystszą mąkę, zaprawioną oliwą,

a mianowicie: trzy dziesiąte [efy] na każdego z poszczególnych cielców; dwie

dziesiąte na każdego z dwóch baranów;

Lb 29,15 i po jednej dziesiątej na każde z czternastu jagniąt;

Lb 29,16 ponadto kozła jako ofiarę przebłagalną, oprócz zwykłych ofiar całopalnych z

należącymi do nich ofiarami z pokarmów i płynów.

Lb 29,17 Drugiego dnia: dwanaście młodych cielców, dwa barany i czternaście jagniąt

jednorocznych bez skazy,

Lb 29,18 do tego należącą ofiarę z pokarmów i ofiary płynne [dołączone do ofiar] z

wołów, baranów i jagniąt, stosownie do ich liczby - według przepisów. Lb 29,19 Wreszcie kozła jako ofiarę przebłagalną, oprócz ustawicznej ofiary całopalnej

i należących do nich: ofiary z pokarmów i ofiar płynnych.

Lb 29,20 Trzeciego dnia: jedenaście młodych cielców, dwa barany i czternaście jedno

rocznych jagniąt bez skazy,

Lb 29,21 do tego należącą ofiarę z pokarmów i ofiary płynne [dołączone do ofiar] z

cielców, baranów i jagniąt, stosownie do ich liczby - według przepisów. Lb 29,22 Wreszcie kozła jako ofiarę przebłagalną, oprócz ustawicznej ofiary i należą

cych do nich: ofiary z pokarmów i ofiar płynnych.

Lb 29,23 Czwartego dnia: dziesięć młodych cielców, dwa barany i czternaście jedno

rocznych jagniąt bez skazy,

Lb 29,24 do tego należącą ofiarę z pokarmów i ofiary płynne [dołączone do ofiar] z

cielców, baranów i jagniąt, stosownie do ich liczby - według przepisów. Lb 29,25 Wreszcie kozła jako ofiarę przebłagalną, oprócz ustawicznej ofiary całopalnej

i należących do nich: ofiary z pokarmów i ofiar płynnych.

Lb 29,26 Piątego dnia: dziewięć młodych cielców, dwa barany i czternaście jednorocz

nych jagniąt bez skazy,

Lb 29,27 do tego należącą ofiarę z pokarmów i ofiary płynne [dołączone do ofiar] z

cielców, baranów i jagniąt, stosownie do ich liczby - według przepisów. Lb 29,28 Wreszcie kozła jako ofiarę przebłagalną, oprócz ustawicznej ofiary całopalnej

i należących do nich: ofiary z pokarmów i ofiar płynnych.

Lb 29,29 Szóstego dnia: osiem młodych cielców, dwa barany i czternaście jednorocz

nych jagniąt bez skazy,

Lb 29,30 do tego należącą ofiarę z pokarmów i ofiary płynne [dołączone do ofiar] z

cielców, baranów i jagniąt, stosownie do ich liczby - według przepisów. Lb 29,31 Wreszcie kozła jako ofiarę przebłagalną, oprócz ustawicznej ofiary całopalnej

i dołączonych do nich: ofiary z pokarmów i ofiar płynnych.

Lb 29,32 Siódmego dnia: siedem młodych cielców, dwa barany i czternaście jednorocz

261 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 30

nych jagniąt bez skazy,

Lb 29,33 do tego należącą ofiarę z pokarmów i ofiary płynne [dołączone do ofiar] z

cielców, baranów i jagniąt, stosownie do ich liczby - według przepisów. Lb 29,34 Wreszcie kozła jako ofiarę przebłagalną, oprócz ustawicznej ofiary całopalnej

i należących do nich: ofiary z pokarmów i ofiar płynnych.

Lb 29,35 Ósmego dnia będzie dla was zebranie świąteczne i nie możecie wykonywać

żadnej pracy.

Lb 29,36 Na ofiarę całopalną, ofiarę spalaną, jako miłą woń dla Pana złożycie: jednego

cielca, jednego barana i siedem jednorocznych jagniąt bez skazy, Lb 29,37 do tego należącą ofiarę z pokarmów i ofiary płynne [dołączone do ofiar] z

cielców, baranów i jagniąt, stosownie do ich liczby - według przepisów. Lb 29,38 Wreszcie kozła jako ofiarę przebłagalną, oprócz ustawicznej ofiary całopalnej

i należących do nich: ofiary z pokarmów i ofiary płynnej.

Lb 29,39 To macie czynić dla Pana w czasie waszych świąt, niezależnie od tego, co ofia

rujecie na mocy waszych ślubów, lub jako wasze dobrowolne dary na ofiary

całopalne, ofiary z pokarmów, płynów oraz ofiary biesiadne".

Rozdział 30

Lb 30,01 Mojżesz mówił do Izraelitów zgodnie z tym wszystkim, co mu Pan nakazał. Lb 30,02 Mówił więc Mojżesz do wodzów pokoleń izraelskich te słowa: "Oto, co naka

zuje Pan:

Lb 30,03 Jeśli mężczyzna złoży ślub Panu albo zobowiąże się do czego przysięgą, nie

może łamać swego słowa, ale winien wypełnić dokładnie to, co wyrzekł swy

mi ustami.

Lb 30,04 Gdy kobieta złoży ślub Panu lub podejmie jakie zobowiązanie, to w wypadku

gdy jest jeszcze młoda i mieszka w domu swego ojca,

Lb 30,05 a ojciec wie o jej ślubie czy zobowiązaniu, które uczyniła, i nie sprzeciwia się,

wówczas ślub, jakikolwiek by był, i zobowiązanie będą ważne.

Lb 30,06 Jeżeli jednak ojciec sprzeciwi się, i to w dniu, w którym się dowiedział, wtedy

stają się nieważne wszystkie śluby i zobowiązania, które uczyniła. Pan nie

poczyta jej tego za winę, ojciec bowiem okazał swój sprzeciw.

Lb 30,07 Gdy jednak wyjdzie za mąż, a jest jeszcze związana ślubem czy nieopatrzną

obietnicą swych warg, którą się związała,

Lb 30,08 wtedy ślub i zobowiązanie będą ważne, o ile mąż powiadomiony o tym nie

okaże sprzeciwu w dniu, kiedy się dowiedział.

Lb 30,09 Jeżeli jednak mąż wtedy, gdy się dowie, okaże sprzeciw, wówczas unieważnia

ślub ją wiążący i nieopatrzną obietnicę jej warg, którą się związała. Pan jed

nak nie poczyta jej tego za winę.

262 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 31

Lb 30,10 Ślub i wszelkie zobowiązania wdowy albo kobiety, która otrzymała list roz

wodowy, pozostają ważne.

Lb 30,11 Gdy jednak w domu swego męża złożyła ślub lub uczyniła jakie zobowiąza

nie,

Lb 30,12 a mąż, dowiedziawszy się o tym, milczał i nie okazał sprzeciwu, wtedy ślub

jej i podjęte zobowiązania będą ważne.

Lb 30,13 Jeżeli jednak mąż, dowiedziawszy się o tym, od razu unieważnił je, wtedy

śluby i zobowiązania wyrażone słowami stają się nieważne. Jest jednak ona

bez winy przed Panem, jej śluby bowiem mąż unieważnił.

Lb 30,14 Mąż może unieważnić lub potwierdzić wszelkie śluby i przysięgi żony. Lb 30,15 Jeśli jednak mąż milczy aż do następnego dnia, tym samym wyraża zgodę na

śluby i zobowiązania, jakie uczyniła. Wyraził swą zgodę, ponieważ milczał w

dniu, w którym się dowiedział.

Lb 30,16 Gdyby unieważnił je po upływie dłuższego czasu od dowiedzenia się, wówczas

na niego spadnie cały ciężar winy".

Lb 30,17 Oto są prawa, które podał Pan Mojżeszowi, [dotyczące spraw] pomiędzy mę

żem a żoną, pomiędzy ojcem a jego córką, która jeszcze jako młoda dziew

czyna przebywa w domu swego ojca.

Rozdział 31

Lb 31,01 Rzekł Pan do Mojżesza:

Lb 31,02 "Pomścij Izraelitów na Madianitach. Potem zostaniesz przyłączony do twoich

przodków".

Lb 31,03 Rzekł więc Mojżesz do ludu: "Przygotujcie spośród siebie mężów na wyprawę

wojenną przeciw Madianitom; mają im wymierzyć pomstę Pana. Lb 31,04 Poślijcie na wyprawę wojenną po tysiącu ludzi z każdego pokolenia izrael

skiego".

Lb 31,05 I zostało wybranych po tysiącu z każdego pokolenia, czyli dwanaście tysięcy

zdolnych do walki.

Lb 31,06 Mojżesz posłał po tysiącu ludzi z każdego pokolenia na wojnę. Razem z ni

mi [wysłał] Pinchasa, syna kapłana Eleazara, i przedmioty święte oraz trąby

sygnałowe.

Lb 31,07 Według rozkazu, jaki otrzymał Mojżesz od Pana, wyruszyli przeciw Madia

nitom i pozabijali wszystkich mężczyzn.

Lb 31,08 Zabili również królów madianickich. Oprócz tych, którzy zginęli [w walce]:

Ewi, Rekem, Sur, Chur i Reba - razem pięciu królów madianickich. Mieczem

zabili również Balaama, syna Beora.

Lb 31,09 Następnie uprowadzili w niewolę kobiety i dzieci madianickie oraz zagarnęli

263 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 31

jako łup wszystko ich bydło, stada i cały majątek.

Lb 31,10 Spalili wszystkie miasta, które tamci zamieszkiwali, i wszystkie obozowiska

namiotów.

Lb 31,11 Zabrawszy następnie całą zdobycz, cały łup złożony z ludzi i zwierząt, Lb 31,12 przyprowadzili jeńców, zdobycz i łup do Mojżesza, kapłana Eleazara i całej

społeczności Izraelitów, do obozu, który się znajdował na równinach Moabu,

położonych nad Jordanem naprzeciw Jerycha.

Lb 31,13 Mojżesz, kapłan Eleazar i wszyscy książęta społeczności wyszli z obozu na

przeciw nich.

Lb 31,14 I rozgniewał się Mojżesz na dowódców wojska, na tysiączników i setników,

którzy wracali z wyprawy wojennej.

Lb 31,15 Rzekł do nich: "Jakże mogliście zostawić przy życiu wszystkie kobiety? Lb 31,16 One to za radą Balaama spowodowały, że Izraelici ze względu na Peora dopu

ścili się niewierności wobec Pana. Sprowadziło to plagę na społeczność Pana. Lb 31,17 Zabijecie więc spośród dzieci wszystkich chłopców, a spośród kobiet te, które

już obcowały z mężczyzną.

Lb 31,18 Jedynie wszystkie dziewczęta, które jeszcze nie obcowały z mężczyzną, zo

stawicie dla siebie przy życiu.

Lb 31,19 Musicie jednak pozostać przez siedem dni poza obozem. Każdy z was, który

kogoś zabił, każdy, który się dotknął zabitego, musi się oczyścić dnia trzecie

go i siódmego, zarówno on, jak i jego jeńcy.

Lb 31,20 Również odzienie, wszystkie przedmioty ze skóry, to co jest sporządzone z

sierści koziej i wszystkie przedmioty z drzewa muszą być oczyszczone". Lb 31,21 Kapłan Eleazar powiedział jeszcze do wojowników, którzy z nim razem odbyli

wyprawę: "Taki jest nakaz prawa, który Pan dał Mojżeszowi:

Lb 31,22 złoto, srebro, miedź, żelazo, cynę, ołów

Lb 31,23 i w ogóle wszystko, czego ogień nie zniszczy, przeprowadźcie przez ogień, aby

stało się czyste; ale tylko woda oczyszczenia usunie nieczystość. Czego zaś

nie można kłaść do ognia, przeprowadźcie przez wodę.

Lb 31,24 Siódmego dnia wypierzcie swoje odzienie; wtedy staniecie się czyści i będzie

cie mogli znowu wejść do obozu".

Lb 31,25 Potem tak mówił Pan do Mojżesza:

Lb 31,26 "Policz wraz z kapłanem Eleazarem i głowami rodów społeczności to, co z

ludzi i bydła zostało przyprowadzone jako zdobycz.

Lb 31,27 Podziel zdobycz na połowę pomiędzy tych, którzy brali udział w wyprawie, i

pomiędzy całą społeczność.

Lb 31,28 Winieneś jednak od wojowników, którzy wyruszyli na wyprawę, wziąć jako

dar dla Pana jedną sztukę na pięćset - zarówno z ludzi, jak też z wołów, osłów

i owiec.

Lb 31,29 Z połowy należącej do nich weźmiesz, a dasz kapłanowi Eleazarowi jako ofiarę

dla Pana.

264 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 31

Lb 31,30 Z połowy [należnej reszcie] Izraelitów weźmiesz pięćdziesiątą część, tak ludzi,

jak też wołów, osłów i owiec, słowem ze wszystkiego bydła, i dasz to lewitom,

którzy pełnią służbę w przybytku Pana".

Lb 31,31 Mojżesz i kapłan Eleazar wykonali wszystko, co im Pan nakazał. Lb 31,32 Zdobycz, którą wojownicy wzięli jako łup, składała się z sześciuset siedem

dziesięciu pięciu tysięcy owiec,

Lb 31,33 siedemdziesięciu dwóch tysięcy wołów,

Lb 31,34 sześćdziesięciu i jednego tysiąca osłów,

Lb 31,35 a osób, czyli dziewcząt, które jeszcze nie obcowały z mężczyzną, było razem

trzydzieści dwa tysiące.

Lb 31,36 Połowa przypadająca w udziale tym, którzy brali udział w wyprawie wojen

nej, wynosiła: trzysta trzydzieści siedem tysięcy pięćset owiec.

Lb 31,37 Z tego oddali Panu sześćset siedemdziesiąt pięć sztuk; Lb 31,38 trzydzieści sześć tysięcy wołów - z czego oddali Panu siedemdziesiąt dwie

sztuki;

Lb 31,39 trzydzieści tysięcy pięćset osłów, z czego oddali Panu sześćdziesiąt i jedną

sztukę.

Lb 31,40 Wreszcie szesnaście tysięcy osób, z czego oddali Panu trzydzieści dwie osoby. Lb 31,41 I oddał Mojżesz kapłanowi Eleazarowi dary przeznaczone na ofiarę dla Pana,

stosownie do rozkazu, jaki Pan dał Mojżeszowi,

Lb 31,42 z połowy [należnej pozostałym] Izraelitom, którą Mojżesz oddzielił od części

przypadającej wojownikom.

Lb 31,43 A w połowie należnej reszcie Izraela było trzysta trzydzieści siedem tysięcy

pięćset owiec,

Lb 31,44 trzydzieści sześć tysięcy wołów,

Lb 31,45 trzydzieści tysięcy pięćset osłów Lb 31,46 i szesnaście tysięcy osób.

Lb 31,47 Z tej części należnej Izraelitom wziął Mojżesz jedną pięćdziesiątą tak z ludzi,

jak i z bydła, i dał lewitom, którzy strzegą przybytku Pana - stosownie do

nakazu, jaki odebrał Mojżesz od Pana.

Lb 31,48 Wtedy przystąpili do Mojżesza dowódcy oddziałów wojska, tysiącznicy i set

nicy,

Lb 31,49 i rzekli do Mojżesza: "Słudzy twoi dokonali przeglądu wszystkich poddanych

sobie wojowników i okazało się, że żaden z nich nie zginął.

Lb 31,50 Dlatego przynieśliśmy w ofierze dla Pana wszystkie znalezione przedmioty ze

złota: nagolennice, naramienniki, pierścienie, kolczyki i naszyjniki, aby doko

nano nad nami wobec Pana obrzędu przebłagania".

Lb 31,51 Wzięli więc Mojżesz i kapłan Eleazar złoto i wszystkie kosztowne przedmio

ty.

Lb 31,52 Złota zaś oddanego przez tysiączników i setników na ofiarę dla Pana było

szesnaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt syklów.

265 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 32

Lb 31,53 Każdy ze zwykłych wojowników posiadał jeszcze swój własny łup. Lb 31,54 Mojżesz więc i kapłan Eleazar wzięli złoto od tysiączników i setników i zanieśli do Namiotu Spotkania jako pamiątkowy dar Izraelitów dla Pana.

Rozdział 32

Lb 32,01 Rubenici i Gadyci posiadali liczne i bardzo duże stada. Gdy ujrzeli krainę

Jezer i Gilead, uznali, że ta okolica nadaje się bardzo do hodowli bydła. Lb 32,02 Podeszli więc i tak mówili do Mojżesza, kapłana Eleazara i książąt społecz

ności:

Lb 32,03 "Atarot, Dibon, Jazer i Nimra, Cheszbon, Eleale, Sibma, Nebo i Beon, Lb 32,04 kraj, który Pan poddał społeczności Izraela, nadaje się szczególnie do hodowli

bydła, a twoi słudzy posiadają [wiele] bydła".

Lb 32,05 Potem mówili dalej: "Jeśli darzysz nas życzliwością, oddaj tę krainę w posia

danie sługom swoim. Nie prowadź nas przez Jordan!"

Lb 32,06 Mojżesz odpowiedział Gadytom i Rubenitom: "Jakże to? Wasi bracia ruszą

do walki, a wy chcecie tu spokojnie pozostać?

Lb 32,07 Czemu odbieracie Izraelitom odwagę wejścia do kraju, który im dał Pan? Lb 32,08 Tak postępowali już przodkowie wasi, gdy ich z Kadesz-Barnea wysłałem

celem zbadania kraju.

Lb 32,09 Dotarli aż do doliny Eszkol i zbadali kraj, potem jednak odebrali Izraelitom

odwagę do tego stopnia, że już nie chcieli iść do kraju, który im Pan przy

obiecał.

Lb 32,10 Tego dnia zapłonął Pan gniewem i przysiągł:

Lb 32,11 Mężowie, którzy wyszli z Egiptu w wieku od dwudziestu lat wzwyż, nie zoba

czą kraju, który poprzysiągłem dać Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi; nie

okazali mi bowiem pełnego posłuszeństwa;

Lb 32,12 oprócz Kaleba, syna Jefunnego Kenizyty, i Jozuego, syna Nuna, którzy oka

zali Panu pełne posłuszeństwo.

Lb 32,13 Wtedy rozgniewał się Pan na Izraela i sprawił, że błąkał się on po pustyni

przez czterdzieści lat, póki nie wymarło pokolenie, które uczyniło to, co jest

złe w oczach Pana.

Lb 32,14 A teraz stanęliście zamiast przodków waszych jako grzeszne potomstwo, by

spotęgować gniew Pana przeciw Izraelowi.

Lb 32,15 Gdy Mu się znowu sprzeciwicie, pozostawi was dalej na pustyni, i wy będzie

cie winni zguby całego ludu".

Lb 32,16 Oni zaś przybliżyli się do niego i rzekli: "Tu zbudujemy zagrody dla naszych

stad i osiedla dla naszych rodzin.

Lb 32,17 My jednak sami chcemy iść spiesznie na czele Izraelitów, póki ich nie wpro

266 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 32

wadzimy na miejsce zamieszkania. Tymczasem rodziny nasze pozostaną za

bezpieczone w umocnionych miastach ze względu na mieszkańców kraju. Lb 32,18 Nie powrócimy jednak do swoich rodzin tak długo, póki każdy z Izraelitów

nie otrzyma swego dziedzictwa.

Lb 32,19 A my nie weźmiemy żadnego dziedzictwa z tamtej strony Jordanu i dalej,

gdyż nasze posiadłości znajdują się tu, na wschód od Jordanu". Lb 32,20 Mojżesz odpowiedział im: "Gdy postąpicie tak, jak powiedzieliście, gdy bę

dziecie wobec Pana gotowi do walki

Lb 32,21 i gdy wszyscy spośród was zdolni do walki przejdą Jordan w obecności Pana,

aż On wypędzi przed sobą wszystkich nieprzyjaciół swoich,

Lb 32,22 i gdy wówczas dopiero powrócicie, kiedy cały kraj będzie poddany Panu

wypełnicie swój obowiązek względem Pana i Izraela, kraj ten będzie waszą

własnością wobec Pana.

Lb 32,23 Gdybyście jednak nie wykonali tego, zgrzeszycie wobec Pana i wiedzcie, że

grzech wasz dosięgnie was.

Lb 32,24 Budujcie więc miasta dla rodzin waszych i zagrody dla trzód, ale spełnijcie

również to, coście przyrzekli swymi ustami".

Lb 32,25 Gadyci i Rubenici oświadczyli Mojżeszowi: "Słudzy twoi spełnią to, co nasz

pan nakazał:

Lb 32,26 Nasze dzieci, żony, nasze trzody i całe bydło pozostaną tu w miastach Gile

adu.

Lb 32,27 Słudzy twoi jednak, wszyscy zdolni do walki, pociągną w obecności Pana na

wojnę, jakeś to ty, nasz panie, powiedział".

Lb 32,28 Wydał więc Mojżesz rozporządzenie kapłanowi Eleazarowi, Jozuemu, synowi

Nuna, i głowom rodów pokoleń izraelskich.

Lb 32,29 Rzekł do nich Mojżesz: "Gdy wszyscy Gadyci i Rubenici zdolni do walki ru

szą z wami w obecności Pana przez Jordan na wojnę, i ziemia zostanie przez

was podbita, dajcie im w posiadanie krainę Gilead.

Lb 32,30 Jeśliby jednak wojownicy nie ruszyli z wami, otrzymają posiadłość pomiędzy

wami w ziemi Kanaan".

Lb 32,31 Gadyci i Rubenici odrzekli na to: "Uczynimy tak, jak Pan przykazał sługom

twoim.

Lb 32,32 My, wojownicy, ruszymy w obecności Pana do ziemi Kanaan, a posiadłości

nasze zostaną wtedy z tej strony Jordanu".

Lb 32,33 Dał więc Mojżesz Gadytom, Rubenitom i połowie pokolenia Manassesa, syna

Józefa, królestwo Sichona, króla Amorytów, oraz królestwo Oga, króla Ba

szanu, ziemię i miasta z ich okręgami, jak również miasta okoliczne kraju. Lb 32,34 Odbudowali więc Gadyci Dibon, Atarot i Aroer,

Lb 32,35 następnie Atrot-Szofan, Jazer i Jogboha,

Lb 32,36 Bet-Nimra i Bet-Haran, miasta obronne, a także zagrody dla trzód. Lb 32,37 Rubenici odbudowali Cheszbon, Eleale i Kiriataim,

267 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 33

Lb 32,38 następnie Nebo, Baal-Meon "ze zmianą nazwy" oraz Sibma, i nadali nazwy

miastom, które odbudowali.

Lb 32,39 Potomkowie Makira, potomkowie Manassesa, ruszyli do Gileadu, zdobyli go

i wypędzili Amorytów, którzy tam mieszkali.

Lb 32,40 Oddał więc Mojżesz Gilead Makirowi, potomkowi Manassesa, on zaś tam się

osiedlił.

Lb 32,41 Również Jair, potomek Manassesa, wyruszył i zajął wsie [Amorytów], i na

zwał je Osiedlami Jaira.

Lb 32,42 W końcu wyruszył Nobach. Zdobył Kenat z przynależnymi doń miastami i

nazwał je swoim własnym imieniem - Nobach.

Rozdział 33

Lb 33,01 Oto miejsca postoju Izraelitów, którzy swoimi oddziałami wojskowymi wyszli

z Egiptu pod wodzą Mojżesza i Aarona.

Lb 33,02 Mojżesz zapisywał na rozkaz Pana miejsca, skąd rozpoczynał się dalszy ciąg

pochodu. Takie to są owe miejsca postojów, z których ruszali dalej. Lb 33,03 W pierwszym miesiącu wyruszyli z Ramses. Był to piętnasty dzień pierwsze

go miesiąca, nazajutrz po Święcie Paschy, gdy Izraelici wyszli z podniesioną

ręką na oczach wszystkich Egipcjan.

Lb 33,04 A Egipcjanie w tym czasie grzebali wszystkich swoich pierworodnych, zabi

tych przez Pana. Pan dokonał sądu również nad ich bogami.

Lb 33,05 Ruszyli więc Izraelici z Ramses i rozbili obóz w Sukkot. Lb 33,06 Z Sukkot ruszyli dalej i rozbili obóz w Etam, które jest położone na skraju

pustyni.

Lb 33,07 Następnie ruszyli z Etam i skierowali się do Pi-Hachirot położonego obok

Baal-Sefon i rozbili obóz przed Migdol.

Lb 33,08 Wyruszyli spod Pi-Hachirot, przeszli przez środek morza ku pustyni i po

trzech dniach drogi przez pustynię rozbili obóz w Mara.

Lb 33,09 Wyruszyli z Mara, przybyli do Elim. W Elim, gdzie było dwanaście źródeł

wody i siedemdziesiąt palm, rozbili obóz.

Lb 33,10 Wyruszywszy z Elim, rozbili obóz nad Morzem Czerwonym. Lb 33,11 Od Morza Czerwonego wyruszyli i rozbili obóz na pustyni Sin. Lb 33,12 Wyruszyli z pustyni Sin i rozbili obóz w Dofka.

Lb 33,13 Wyruszyli z Dofka i rozbili obóz w Alusz.

Lb 33,14 Wyruszyli z Alusz i rozbili obóz w Refidim. Tam zabrakło ludowi wody do

picia.

Lb 33,15 Wyruszyli z Refidim i rozbili obóz na pustyni Synaj.

Lb 33,16 Wyruszyli z pustyni Synaj i rozbili obóz w Kibrot-Hattaawa.

268 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 33

Lb 33,17 Wyruszyli z Kibrot-Hattaawa i rozbili obóz w Chaserot. Lb 33,18 Wyruszyli z Chaserot i rozbili obóz w Ritma.

Lb 33,19 Wyruszyli z Ritma i rozbili obóz w Rimmon-Peres.

Lb 33,20 Wyruszyli z Rimmon-Peres i rozbili obóz w Libnie.

Lb 33,21 Wyruszyli z Libny i rozbili obóz w Rissa.

Lb 33,22 Wyruszyli z Rissa i rozbili obóz w Kehelata.

Lb 33,23 Wyruszyli z Kehelata i rozbili obóz na górze Szafer.

Lb 33,24 Wyruszyli od góry Szafer i rozbili obóz w Charada.

Lb 33,25 Wyruszyli z Charada i rozbili obóz w Makelot.

Lb 33,26 Wyruszyli z Makelot i rozbili obóz w Tachat.

Lb 33,27 Wyruszyli z Tachat i rozbili obóz w Terach.

Lb 33,28 Wyruszyli z Terach i rozbili obóz w Mitka.

Lb 33,29 Wyruszyli z Mitka i rozbili obóz w Chaszmona.

Lb 33,30 Wyruszyli z Chaszmona i rozbili obóz w Moserot.

Lb 33,31 Wyruszyli z Moserot i rozbili obóz w Bene-Jaakan.

Lb 33,32 Wyruszyli z Bene-Jaakan i rozbili obóz w Chor-Haggidgad. Lb 33,33 Wyruszyli z Chor-Haggidgad i rozbili obóz w Jotbata. Lb 33,34 Wyruszyli z Jotbata i rozbili obóz w Abrona.

Lb 33,35 Wyruszyli z Abrona i rozbili obóz w Esjon-Geber.

Lb 33,36 Wyruszyli z Esjon-Geber i rozbili obóz na pustyni Sin, czyli w Kadesz. Lb 33,37 Wyruszyli z Kadesz i rozbili obóz na górze Hor, na granicy ziemi Edomu. Lb 33,38 Stosownie do rozkazu Pana wstąpił kapłan Aaron na górę Hor i umarł tam w

czterdziestym roku po wyjściu Izraelitów z ziemi egipskiej, pierwszego dnia

piątego miesiąca.

Lb 33,39 Aaron liczył wówczas, gdy umarł na górze Hor, sto dwadzieścia trzy lata. Lb 33,40 Król Aradu, położonego na południe od ziemi Kanaan, Kananejczyk, dowie

dział się, że Izraelici nadciągają.

Lb 33,41 Wyruszyli oni z góry Hor i rozbili obóz w Salmona.

Lb 33,42 Wyruszyli z Salmona i rozbili obóz w Punon.

Lb 33,43 Wyruszyli z Punon i rozbili obóz w Obot.

Lb 33,44 Wyruszyli następnie z Obot i rozbili obóz w Ijje-Haabarim, na granicy Mo

abu.

Lb 33,45 Wyruszyli z Ijjim i rozbili obóz w Dibon-Gad.

Lb 33,46 Wyruszyli z Dibon-Gad i rozbili obóz w Almon-Diblataim. Lb 33,47 Wyruszyli z Almon-Diblataim i rozbili obóz na górach Abarim, naprzeciw

Nebo.

Lb 33,48 Wyruszyli z gór Abarim i rozbili obóz na równinach Moabu nad Jordanem,

naprzeciw Jerycha.

Lb 33,49 Obozowali na równinach Moabu na Jordanem między Bet-Hajeszimot i Abel

Szittim.

Lb 33,50 Tak mówił Pan do Mojżesza na równinach Moabu, naprzeciw Jerycha:

269 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 34

Lb 33,51 "To powiedz Izraelitom: Gdy przejdziecie przez Jordan do ziemi Kanaan, Lb 33,52 macie wypędzić wszystkich mieszkańców kraju przed sobą. Zniszczycie wszyst

kie wyobrażenia bogów, podobnie wszystkie posągi ulane z metalu, a wszyst

kie wyżyny spustoszycie.

Lb 33,53 Weźmiecie następnie kraj w posiadanie i będziecie w nim mieszkali, albowiem

Ja dałem wam tę ziemię w posiadanie.

Lb 33,54 Podzielicie losem ziemię jako dziedzictwo dla poszczególnych pokoleń. Temu,

które ma więcej ludzi, dacie większe dziedzictwo, a temu, które ma mniej

mniejsze. Co komu losem przypadnie, to będzie do niego należało. Macie im

według pokoleń przydzielić posiadłość.

Lb 33,55 Jeśli jednak mieszkańców kraju nie wypędzicie przed sobą, będą ci, którzy

pozostaną, jakby cierniami dla waszych oczu i kolcami dla waszych boków;

oni to będą was uciskać w kraju, gdzie zamieszkacie.

Lb 33,56 Wtedy uczynię wam to, co im zamierzałem uczynić".

Rozdział 34

Lb 34,01 Mówił dalej Pan do Mojżesza:

Lb 34,02 "Daj Izraelitom następujący rozkaz: Gdy przyjdziecie do ziemi Kanaan, wte

dy obszarem, który wam przypadnie jako dziedzictwo, będzie ziemia Kanaan

w swoich granicach.

Lb 34,03 Południowa jej strona ciągnąć się będzie dla was od pustyni Sin aż do Edomu.

Wasza południowa granica wyjdzie na wschodzie z krańca Morza Słonego. Lb 34,04 Następnie skieruje się ku południowi ku Wzgórzu Skorpionów, przebiegnie

przez Sin na południe od Kadesz-Barnea. Stąd pójdzie do Chasar-Addar i

ciągnąć się będzie do Asmon.

Lb 34,05 Od Asmon pobiegnie w kierunku Potoku Egipskiego i zakończy się przy mo

rzu.

Lb 34,06 Waszą granicą zachodnią będzie Wielkie Morze - to jest dla was granica za

chodnia.

Lb 34,07 Wasza granica północna pobiegnie następująco: przeprowadzicie linię od Wiel

kiego Morza aż do góry Hor.

Lb 34,08 Od góry Hor prowadźcie linię do Wejścia do Chamat. Granica będzie sięgać

do Sedad.

Lb 34,09 Następnie pobiegnie dalej do Zifron i zakończy się w Chasar-Enan - to będzie

wasza północna granica.

Lb 34,10 Jako wschodnią granicę poprowadzicie linię od Chasar-Enan do Szefam. Lb 34,11 Od Szefam pójdzie granica w kierunku Haribla na wschód od Ain. Potem

ujdzie dalej przez góry na wschód od jeziora Kinneret.

270 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 35

Lb 34,12 Następnie będzie biegła wzdłuż Jordanu i zakończy się przy Morzu Słonym.

To będzie wasz kraj ze swymi granicami wokoło".

Lb 34,13 Wtedy Mojżesz dał taki nakaz Izraelitom: "To jest kraj, który macie podzielić

losem, a który Pan nakazał dać dziewięciu i pół pokoleniom.

Lb 34,14 Pokolenie bowiem Rubenitów otrzymało już posiadłość dla swoich rodzin,

podobnie pokolenie Gadytów i połowa pokolenia Manassesa. Oni otrzymali

już swoje dziedzictwo.

Lb 34,15 Te dwa i pół pokolenia otrzymały swoje dziedzictwo z tamtej strony Jordanu

naprzeciw Jerycha, na wschodzie".

Lb 34,16 Tak mówił dalej Pan do Mojżesza:

Lb 34,17 "Oto imiona ludzi, którzy wam podzielą ziemię: kapłan Eleazar i Jozue, syn

Nuna.

Lb 34,18 Weźmiecie dalej z każdego pokolenia jednego księcia celem dokonania podzia

łu.

Lb 34,19 A oto imiona tych ludzi: Dla pokolenia Judy - Kaleb, syn Jefunnego. Lb 34,20 Dla pokolenia Symeona - Samuel, syn Ammihuda.

Lb 34,21 Dla pokolenia Beniamina - Elidad, syn Kislona.

Lb 34,22 Dla pokolenia Dana - książę Bukki, syn Jogliego.

Lb 34,23 Dla potomków Józefa: dla pokolenia Manassesa - - książę Channiel, syn Efo

da;

Lb 34,24 dla pokolenia Efraima - książę Kemuel, syn Sziftana.

Lb 34,25 Dla pokolenia Zabulona - książę Elisafan, syn Parnaka. Lb 34,26 Dla pokolenia Issachara - książę Paltiel, syn Azzana.

Lb 34,27 Dla pokolenia Asera - książę Achiud, syn Szelomiego.

Lb 34,28 Dla pokolenia Neftalego - książę Pedahel, syn Ammihuda". Lb 34,29 Oto są ci, których Pan wyznaczył, by podzielili ziemię Kanaan jako dziedzic

two pomiędzy Izraelitów.

Rozdział 35

Lb 35,01 Mówił Pan do Mojżesza na równinach Moabu w pobliżu Jordanu, naprzeciw

Jerycha, te słowa:

Lb 35,02 "Rozkaż Izraelitom, niech oddadzą lewitom w dziedziczne posiadanie miasta,

w których by mieszkali, i pastwiska dokoła miast.

Lb 35,03 Miasta będą im służyć za mieszkanie, a należące do nich pastwiska będą dla

ich bydła, trzód i wszelkich zwierząt.

Lb 35,04 Pastwiska miast, które oddacie do użytku lewitom, mają się rozciągać na

tysiąc łokci wokół jego murów.

Lb 35,05 Odmierzcie poza miastem dwa tysiące łokci od strony wschodniej, dwa tysiące

271 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 35

łokci od strony południowej, dwa tysiące łokci od strony zachodniej i dwa

tysiące łokci od strony północnej, by samo miasto leżało w środku - to będą

pastwiska owych miast.

Lb 35,06 Z miast, które oddacie lewitom, będzie sześć miast ucieczki, by zabójca do

nich mógł się schronić, a prócz tego oddacie im jeszcze czterdzieści dwa mia

sta.

Lb 35,07 Liczba zatem miast, które wraz z pastwiskami należeć mają do lewitów, wy

nosić będzie czterdzieści osiem.

Lb 35,08 Przy wyborze miast, które oddacie z dziedzictwa Izraelitów, weźmiecie z więk

szego pokolenia większą ich liczbę, a z mniejszego - mniejszą. Każde winno

odstąpić stosownie do otrzymanego dziedzictwa odpowiednią liczbę miast le

witom".

Lb 35,09 Tak mówił dalej Pan do Mojżesza:

Lb 35,10 "Powiedz Izraelitom, co następuje: Gdy wejdziecie przez Jordan do ziemi

Kanaan,

Lb 35,11 wybierzcie sobie miasta, którzy służyć wam będą za miasta ucieczki; tam

będzie mógł się schronić zabójca, który zabił drugiego nieumyślnie. Lb 35,12 Miasta te będą dla was schronieniem przed mścicielem krwi, by zabójca nie

poniósł śmierci, zanim nie stanie przed sądem społeczności.

Lb 35,13 Co do miast, które macie ustanowić, to powinniście mieć sześć miast ucieczki. Lb 35,14 Trzy miasta za Jordanem i trzy w ziemi Kanaan będą służyć za miasta uciecz

ki.

Lb 35,15 Owe sześć miast winny służyć za schronienie zarówno Izraelitom, jak i obcym,

oraz tym, którzy osiedlili się pośród was; tam może uciekać każdy, kto zabił

drugiego nieumyślnie.

Lb 35,16 Jeżeli kogoś jednak tak pobił przedmiotem żelaznym, iż tamten umarł, jest

zabójcą, a jako taki musi zostać zabity.

Lb 35,17 Gdy kogoś uderzył kamieniem, którym można zabić, i ten [uderzony] umarł,

jest zabójcą i jako taki musi zostać zabity.

Lb 35,18 Gdyby kogoś jakimś przedmiotem drewnianym tak pobił, iż ów [człowiek]

umarł, a można było tym narzędziem śmierć zadać, jest zabójcą i jako taki

musi umrzeć.

Lb 35,19 Zabójcę winien zabić mściciel krwi; gdziekolwiek go spotka, może go zabić. Lb 35,20 Gdyby ktoś drugiemu zadał cios z nienawiści albo rzucił się na niego w zbrod

niczym zamiarze, tak iż tamten umarł,

Lb 35,21 albo gdyby w złości zadał ręką cios śmiertelny, wtedy ten, który uderzył,

musi być zabity; jest bowiem zabójcą i mściciel krwi może go zabić, kiedy go

spotka.

Lb 35,22 Gdy mu jednak zadał cios nie z nienawiści albo gdy rzucił na niego jakim

kolwiek przedmiotem, ale nie w zamiarze zabicia,

Lb 35,23 lub też nie widząc spuścił na niego kamień, który może zabić, tak iż tamten

272 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 36

rzeczywiście umarł, chociaż nie był mu nieprzyjazny i nie chciał mu nic złego

uczynić,

Lb 35,24 wtedy według powyższych zasad społeczność rozstrzygnie pomiędzy zabójcą

a mścicielem krwi.

Lb 35,25 Społeczność zabezpieczy go przed zemstą mściciela krwi i przyjmie go z po

wrotem do miasta ucieczki, gdzie się schronił, i będzie tam przebywał aż do

śmierci arcykapłana, który jest namaszczony olejem świętym.

Lb 35,26 Gdy jednak zabójca opuści obręb swego miasta ucieczki, do którego się schro

nił,

Lb 35,27 i gdy go mściciel krwi spotka poza obrębem miasta ucieczki, wtedy mściciel

krwi nie zaciąga winy, gdy zgładzi zabójcę.

Lb 35,28 Do śmierci bowiem arcykapłana winien zabójca przebywać w swoim mieście

ucieczki. Natomiast po śmierci arcykapłana może wrócić do swojej dziedzicz

nej posiadłości.

Lb 35,29 Te nakazy powinny być dla was prawem po wszystkie pokolenia i na wszyst

kich miejscach waszego pobytu.

Lb 35,30 Jeżeli ktoś popełni zabójstwo, skazuje się go na śmierć na podstawie zeznań

świadków; jednak zeznanie jednego świadka nie wystarczy do wydania wyro

ku śmierci.

Lb 35,31 Nie możecie przyjmować żadnego okupu za życie zabójcy, który winien jest

śmierci. Musi zostać zabity.

Lb 35,32 Nie możecie również od tego, który się schronił do miasta ucieczki, przyjmo

wać żadnego okupu w tym celu, by mógł wrócić przed śmiercią arcykapłana

i mieszkać w [swojej] ojcowiźnie.

Lb 35,33 Nie będziecie bezcześcili kraju, w którym mieszkacie. Krew bezcześci ziemię i

nie ma innego zadośćuczynienia za krew przelaną, jak tylko krew tego, który

ją przelał.

Lb 35,34 Nie plamcie przeto ziemi, w której mieszkacie, pośrodku której jest również

moje mieszkanie. Ja bowiem, Pan, mieszkam pośród Izraelitów".

Rozdział 36

Lb 36,01 Stawili się naczelnicy rodzin pokoleń synów Gileada, syna Makira, który był

synem Manassesa z pokoleń potomków Józefa, i przedstawili Mojżeszowi oraz

książętom, naczelnikom pokoleń,

Lb 36,02 następującą sprawę: "Pan nakazał tobie, panu naszemu, dać Izraelitom losem

kraj w dziedzictwo. Otrzymał również pan nasz od Pana [Boga] polecenie,

żeby dać dziedzictwo naszego brata Selofchada jego córkom.

Lb 36,03 Gdy one poślubią męża z innego pokolenia Izraelitów, ich część będzie odłą

273 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 4 - Księga Liczb Rozdział 36

czona od działu naszych przodków, a dodana zostanie do działu pokolenia, z

którego mężów poślubią, więc nasza część otrzymana losem zmaleje. Lb 36,04 Gdy nastanie dla Izraela rok jubileuszowy, wtedy ich dziedzictwo będzie na

zawsze już należało do pokolenia, do którego weszły [przez małżeństwo], a

posiadłość pokolenia naszych przodków pomniejszy się właśnie o ich dzie

dzictwo".

Lb 36,05 Wtedy Mojżesz dał taki rozkaz Izraelitom na polecenie Pana: "Słuszne jest

zapatrywanie pokolenia potomków Józefa.

Lb 36,06 Oto, co Pan rozporządził w sprawie córek Selofchada: Mogą wyjść za mąż,

jeśli zechcą, ale mogą poślubić jedynie męża z rodu swego pokolenia, Lb 36,07 aby dziedzictwo Izraelitów nie przechodziło z jednego pokolenia na drugie.

Owszem, każdy Izraelita winien utrzymać dziedzictwo swego pokolenia. Lb 36,08 Każda panna, która posiada w jakimś pokoleniu dziedzictwo, może wziąć

męża tylko z rodu swego pokolenia, by Izraelici zachowali dziedzictwo swoich

przodków

Lb 36,09 i aby majątek dziedziczny nie przechodził z jednego pokolenia na drugie.

Owszem, pokolenia Izraelitów winny się trzymać swoich posiadłości dzie

dzicznych".

Lb 36,10 Córki Selofchada postąpiły według rozkazu Pana, wydanego Mojżeszowi. Lb 36,11 Poślubiły więc córki Selofchada: Machla, Tirsa, Chogla, Milka i Noa synów

swoich stryjów.

Lb 36,12 Poślubiły więc mężów z pokolenia Manassesa, syna Józefa, i tak pozostało

ich dziedzictwo przy pokoleniu, do którego należał ród ich ojca. Lb 36,13 To są przykazania i prawa, które na równinach Moabu nad Jordanem, na

przeciw Jerycha, Pan dał Izraelitom za pośrednictwem Mojżesza.

274 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5

Księga Powtórzonego Prawa

Rozdział 1

Pwt 1,01 Tymi słowami przemawiał Mojżesz do całego Izraela za Jordanem na pustyni,

w Arabie naprzeciw Suf, między Paran, Tofel, Laban, Chaserot i Di-Zahab. Pwt 1,02 Jedenaście dni drogi jest przez góry Seir z Horebu do Kadesz-Barnea. Pwt 1,03 W czterdziestym roku, jedenastym miesiącu, pierwszym dniu miesiąca po

wiedział Mojżesz Izraelitom wszystko, co mu Pan dla nich zlecił. Pwt 1,04 Po pokonaniu Sichona, króla Amorytów, mieszkającego w Cheszbonie, i Oga,

króla Baszanu, mieszkającego w Asztarot w Edrei,

Pwt 1,05 za Jordanem, w kraju Moabu, począł Mojżesz wpajać to prawo, mówiąc: Pwt 1,06 Pan, nasz Bóg mówił do nas na Horebie: "Już dość waszego pobytu na tej

górze.

Pwt 1,07 Ruszajcie, idźcie, ciągnijcie ku górom Amorytów, do wszystkich pobliskich

narodów [osiadłych] w Arabie, w górach, w Szefeli, w Negebie, nad brzegiem

morskim, w ziemi Kananejczyków i w Libanie: aż po wielką rzekę Eufrat. Pwt 1,08 Patrzcie, wydaję wam ten kraj. Idźcie, posiądźcie tę ziemię, którą Pan po

przysiągł dać Abrahamowi, Izaakowi, Jakubowi, a po nich ich potomstwu". Pwt 1,09 I rzekłem wam w owym czasie: Ja sam nie mogę już nosić ciężaru was wszyst

kich.

Pwt 1,10 Pan, wasz Bóg, rozmnożył was: dziś jesteście liczni niby gwiazdy na niebie. Pwt 1,11 A Pan, Bóg ojców naszych, niech was jeszcze tysiąckrotnie pomnoży i błogo

sławi wam, jak to obiecał.

Pwt 1,12 Jak zdołam sam udźwignąć wasz ciężar, wasze brzemię i wasze spory? Pwt 1,13 Wybierzcie sobie w waszych pokoleniach mężów rozumnych, mądrych i sza

nowanych, abym ich postawił wam na czele.

Pwt 1,14 Odpowiedzieliście mi: "Dobre jest, co zamierzasz uczynić".

275

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 1

Pwt 1,15 Wtedy wybrałem "spośród głów waszych pokoleń" mężów mądrych, szanowa

nych i dałem wam ich za waszych przewodników: naczelników nad tysiącami

i naczelników nad setkami, naczelników nad pięćdziesięcioma i naczelników

nad dziesięcioma jako zwierzchników nad waszymi pokoleniami. Pwt 1,16 Wtedy to rozkazałem waszym sędziom: Przesłuchujcie braci waszych, roz

strzygajcie sprawiedliwie spór każdego ze swym bratem czy też obcym. Pwt 1,17 W sądzeniu unikajcie stronniczości, wysłuchujcie małego i wielkiego, nie lę

kajcie się nikogo, gdyż jest to sąd Boży. Gdyby wam sprawa wydawała się za

trudna, mnie ją przedstawcie, abym ją wysłuchał.

Pwt 1,18 W owym czasie poleciłem wam wszystko, co macie czynić. Pwt 1,19 Potem opuściliśmy Horeb i szliśmy przez całą tę pustynię wielką i straszną,

którą widzieliście, w kierunku gór Amorytów, jak nam polecił Pan, nasz Bóg,

i doszliśmy do Kadesz-Barnea.

Pwt 1,20 Wtedy wam powiedziałem: Przyszliście aż do gór Amorytów, które nam daje

Pan, nasz Bóg.

Pwt 1,21 Patrz! Pan, twój Bóg, wydał tobie tę ziemię. Wejdź, weź ją w posiadanie, jak

ci obiecał Pan, Bóg twoich ojców. Nie lękaj się, nie trać ducha!

Pwt 1,22 Wtedy przystąpiliście do mnie wszyscy i rzekliście: "Wyślijmy mężów przed

sobą dla zbadania kraju i poznania drogi, którą mamy iść, oraz miast, do

których mamy wkroczyć".

Pwt 1,23 Rzecz wydała mi się dobra. I wziąłem spośród was dwunastu mężów, po

jednym z każdego pokolenia.

Pwt 1,24 Oni wyruszyli, poszli w góry i dotarli aż do doliny Eszkol, którą zbadali. Pwt 1,25 Wzięli w ręce trochę owocu tej ziemi, przynieśli wam i takie złożyli sprawoz

danie: "Kraj, który nam daje Pan, nasz Bóg, jest dobry".

Pwt 1,26 Lecz nie chcieliście iść i wzgardziliście nakazem Pana, waszego Boga. Pwt 1,27 Szemraliście w namiotach, mówiąc: "Z nienawiści do nas wyprowadził nas

Pan z ziemi egipskiej, by wydać nas w ręce Amorytów na zagładę. Pwt 1,28 Gdzież pójdziemy? Nasi bracia napełnili nam serce strachem, mówiąc: Lud

to jest liczniejszy i wyższy wzrostem od nas, miasta ogromne, obwarowane

aż do nieba. Widzieliśmy tam nawet synów Anaka".

Pwt 1,29 I rzekłem wam: Nie drżyjcie, nie lękajcie się ich.

Pwt 1,30 Pan, Bóg wasz, który idzie przed wami, będzie za was walczył, podobnie jak

uczynił w Egipcie na waszych oczach.

Pwt 1,31 Widziałeś też i na pustyni: Pan niósł cię, jak niesie ojciec swego syna, całą

drogę, którą szliście, aż dotarliście do tego miejsca.

Pwt 1,32 Jednak mimo to nie ufaliście Panu, Bogu waszemu,

Pwt 1,33 idącemu przed wami w drodze, by wam szukać miejsca pod obóz - nocą w

ogniu, by wam oświetlać drogę, a za dnia w obłoku.

Pwt 1,34 Gdy usłyszał Pan głos mów waszych, rozgniewał się i przysiągł mówiąc: Pwt 1,35 "Ani jeden człowiek z tego przewrotnego pokolenia nie ujrzy pięknej krainy,

276 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 2

którą poprzysiągłem dać przodkom waszym,

Pwt 1,36 z wyjątkiem Kaleba, syna Jefunnego. On ją zobaczy. Jemu i jego synom dam

ten kraj, po którym on chodził, gdyż on okazał pełne posłuszeństwo wobec

Pana".

Pwt 1,37 Przez was i na mnie rozgniewał się Pan mówiąc: "I ty tam nie wejdziesz. Pwt 1,38 Jozue, syn Nuna, który ci służy, on tam wejdzie. Jemu dodaj odwagi, gdyż

on wprowadzi Izraela w posiadanie [tej ziemi].

Pwt 1,39 Najmniejsze dzieci wasze, o których mówiliście, że staną się łupem, i synowie

wasi, którzy dziś dobra od zła nie odróżniają, oni tam wejdą, dam ją im, i

oni ją posiądą.

Pwt 1,40 A wy obróćcie się i idźcie przez pustynię w kierunku Morza Czerwonego". Pwt 1,41 Odpowiedzieliście mi: "Zgrzeszyliśmy przeciw Panu, pójdziemy i będziemy

walczyć, jak nam rozkazał Pan, nasz Bóg". I każdy z was przypasał sobie

broń, bo uznaliście za łatwe wejście na góry.

Pwt 1,42 I rzekł Pan do mnie: "Powiedz im: Nie chodźcie, nie walczcie, gdyż nie jestem

wśród was, byście nie byli rozgromieni przez wrogów".

Pwt 1,43 Ostrzegałem was, lecz nie chcieliście słuchać, wzgardziliście nakazem Pana,

ruszyliście, poszliście w góry.

Pwt 1,44 Wyszli naprzeciw wam Amoryci, mieszkający w tych górach, gonili was, jak

to czynią pszczoły, i pobili was w Seirze aż do Chorma.

Pwt 1,45 Wróciliście i płakaliście przed Panem, a nie wysłuchał Pan waszego wołania

i nie zwrócił na was uwagi.

Pwt 1,46 Zatrzymaliście się w Kadesz na wiele dni - na cały czas waszego pobytu.

Rozdział 2

Pwt 2,01 Wtedy zawracając, ruszyliśmy przez pustynię w kierunku Morza Czerwonego,

jak mi powiedział Pan. Przez długi czas okrążaliśmy góry Seir.

Pwt 2,02 I Pan mi powiedział:

Pwt 2,03 "Dosyć tego krążenia w tych górach. Zwróćcie się na północ. Pwt 2,04 Lecz daj polecenie ludowi: Przejdziecie przez posiadłość braci waszych, synów

Ezawa, mieszkających w Seirze. Oni się was lękają, lecz strzeżcie się bardzo. Pwt 2,05 Nie zaczepiajcie ich, gdyż nie dam wam nic z ich ziemi, nawet tyle, co stopa

zakryje, bo Ezawowi dałem na własność góry Seir.

Pwt 2,06 Pokarm do jedzenia kupujcie od nich za pieniądze! Nawet wodę do picia na

bywajcie od nich za zapłatą!

Pwt 2,07 Przecież Pan, twój Bóg, który ci błogosławił w pracach twych rąk, opiekuje

się twoją wędrówką po tej wielkiej pustyni. Oto czterdzieści lat Pan, twój

Bóg, jest z tobą, i niczego ci nie brakowało".

277 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 2

Pwt 2,08 Odeszliśmy więc od braci naszych, synów Ezawa, mieszkających w Seirze,

przez Arabę, Elat i Esjon-Geber. Zawróciliśmy i wyruszyliśmy w kierunku

pustyni Moabu.

Pwt 2,09 Wtedy rzekł do mnie Pan: "Nie napadaj na Moabitów, nie podejmuj z nimi

wojny, bo nie oddam ci nic z ich ziemi na własność, gdyż synom Lota dałem

na własność Ar.

Pwt 2,10 - Poprzednio mieszkali w niej Emici, naród wielki, liczny i wysoki jak Anaki

ci.

Pwt 2,11 Zaliczano ich do Refaitów, jak i Anakitów. Lecz Moabici nazywają ich Emi

tami.

Pwt 2,12 W Seirze mieszkali dawniej Choryci, lecz synowie Ezawa wypędzili ich i wy

niszczyli, aby się osiedlić na ich miejscu, jak uczynił Izrael w ziemi, którą mu

Pan dał w posiadanie.

Pwt 2,13 A teraz w drogę! Przejdźcie przez potok Zared!" Przeszliśmy więc przez potok

Zared.

Pwt 2,14 Cały czas podróży w Kadesz-Barnea do potoku Zared wynosił trzydzieści

osiem lat, aż wyginęło w obozie całe pokolenie mężów zdatnych do walki, jak

im to Pan poprzysiągł.

Pwt 2,15 Tak zaciążyła nad nimi ręka Pana, aby ich usunąć z obozu, aż do zupełnego

zniknięcia.

Pwt 2,16 Skoro wyginęli spośród ludu wszyscy mężowie zdatni do wojny, Pwt 2,17 rzekł do mnie Pan:

Pwt 2,18 "Ty dziś masz przejść Ar, granicę Moabu,

Pwt 2,19 aby zbliżyć się do synów Ammona. Nie zaczepiaj ich, nie wszczynaj z nimi

wojny, gdyż nie dałem ci na własność niczego z ziemi synów Ammona, po

nieważ synom Lota dałem ją na własność.

Pwt 2,20 - Również tę ziemię zamieszkiwali poprzednio Refaici, których Ammonici na

zywali Zamzummitami.

Pwt 2,21 Naród to wielki, liczny i wysoki jak Anakici. Wytracił ich Pan przed Ammo

nitami, którzy ich wypędzili i osiedlili się na ich miejscu.

Pwt 2,22 Tak też uczynił mieszkającym w Seirze synom Ezawa, wytracając przed nimi

Chorytów, których oni wypędzili, i sami mieszkają na ich miejscu aż do tego

czasu.

Pwt 2,23 W ten sposób i Chiwwitów, zamieszkujących miejscowości aż do Gazy, wy

tracili Kaftoryci, którzy przybyli z Kaftor, by się na ich miejscu osiedlić. Pwt 2,24 Wstańcie, zwijajcie namioty, przekroczcie potok Arnon! Patrz, dałem ci w

rękę Sichona, Amorytę, króla Cheszbonu, i jego ziemię. Zacznij ją zajmować.

Wypowiedz mu wojnę!

Pwt 2,25 Od dziś zaczynam bojaźnią i strachem przed wami przejmować wszystkie

narody pod całym niebem. Kto tylko o tobie usłyszy, zacznie się bać i drżeć

przed tobą".

278 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 3

Pwt 2,26 Wysłałem więc posłów z pustyni Kedemot do Sichona, króla Cheszbonu, ze

słowami pokojowymi:

Pwt 2,27 Pozwól mi przejść przez twą ziemię. Pójdę gościńcem nie skręcając ni w pra

wo, ni w lewo.

Pwt 2,28 Żywność sprzedasz mi za pieniądze, bym miał co jeść. Nawet wodę dasz mi

za opłatą, bym miał co pić. Pozwól mi tylko przejść pieszo,

Pwt 2,29 jak mi to uczynili synowie Ezawa, mieszkający w Seirze, i Moabici, mieszka

jący w Ar, aż przejdę przez Jordan do ziemi, którą mi daje nasz Bóg, Pan. Pwt 2,30 Lecz Sichon, król Cheszbonu, nie zgodził się na nasze przejście obok niego,

gdyż Pan, twój Bóg, uczynił nieustępliwym jego ducha i twardym jego serce,

aby go oddać w twe ręce, jak to jest dzisiaj.

Pwt 2,31 Wtedy tak rzekł mi Pan: "Patrz, zacząłem oddawać na twój łup Sichona i

jego ziemię. Zacznij zajmować, bierz w posiadanie jego kraj!"

Pwt 2,32 I wyszedł przeciw nam Sichon i cały naród jego na wojnę do Jahsy. Pwt 2,33 Pan, Bóg nasz, wydał go nam i pobiliśmy jego samego, synów jego i cały jego

lud.

Pwt 2,34 W tym czasie zdobyliśmy wszystkie jego miasta i klątwą obłożyliśmy każde

miasto, mężczyzn, kobiety i dzieci, nie oszczędzając niczego

Pwt 2,35 oprócz zwierząt, któreśmy sobie pobrali, i łupu z miast przez nas zajętych. Pwt 2,36 Od Aroeru, leżącego na brzegu potoku Arnon, i od miasta, które jest w doli

nie, aż do Gileadu nie było dla nas grodu niedostępnego: wszystkie nam dał

Pan, Bóg nasz.

Pwt 2,37 Ale do kraju synów Ammona nie zbliżyłeś się ani do okolicy potoku Jabbok,

ani do miast w górach, ani do żadnego miejsca, do którego zabronił ci iść

Pan, Bóg nasz.

Rozdział 3

Pwt 3,01 Następnie zwróciliśmy się i poszliśmy w kierunku Baszanu, którego król, Og,

wyszedł nam naprzeciw z całym swym ludem, by wydać nam bitwę w Edrei. Pwt 3,02 Wtedy rzekł do mnie Pan: "Nie lękaj się go, gdyż dałem w twoje ręce jego

samego, cały jego lud i ziemię. Postąpisz z nim jak z Sichonem, królem Amo

rytów, który mieszka w Cheszbonie".

Pwt 3,03 I Pan, Bóg nasz, dał nam w ręce również Oga, króla Baszanu, i cały jego lud.

I wytępiliśmy go tak, że nikt nie ocalał.

Pwt 3,04 W tym czasie zdobyliśmy wszystkie jego miasta, nie było grodu nie zajętego:

sześćdziesiąt miast i cały obszar Argob, królestwo Oga w Baszanie. Pwt 3,05 To wszystko są miasta obwarowane wysokimi murami, potężnymi bramami i

zaworami, nie licząc wielu miast otwartych.

279 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 3

Pwt 3,06 Obłożyliśmy je klątwą, jak uczyniliśmy Sichonowi, królowi Cheszbonu; klą

twie podlegało miasto, mężczyźni, kobiety i dzieci.

Pwt 3,07 A wszystkie zwierzęta i łup z miasta zostawiliśmy dla siebie. Pwt 3,08 Przejęliśmy w owym czasie z rąk dwóch królów amoryckich ziemię za Jorda

nem od potoku Arnon aż do gór Hermonu.

Pwt 3,09 - Sydończycy nazywają Hermon Sirion, Amoryci zaś zwą go Senir. Pwt 3,10 Wszystkie miasta na równinie, cały Gilead, cały Baszan - aż do Salka i Edrei,

miast w królestwie Oga w Baszanie,

Pwt 3,11 gdyż Og, król Baszanu, był ostatnim z Refaitów. Jego grobowiec żelazny jest

w Rabbat synów Ammona: dziewięć łokci długi, cztery łokcie szeroki, [mie

rzony] według łokcia zwyczajnego.

Pwt 3,12 Posiedliśmy w tym czasie całą tę ziemię, od Aroeru nad potokiem Arnon.

Połowę gór Gileadu z jego miastami oddałem ludziom z pokolenia Rubena i

Gada.

Pwt 3,13 Resztę Gileadu i cały Baszan - królestwo Oga, dałem połowie pokolenia Ma

nassesa: cały obszar Argob i cały ten obszar Baszanu nosił nazwę ziemia

Refaitów.

Pwt 3,14 Jair, potomek Manassesa, zdobył cały obszar Argob aż po granicę Geszury

tów i Maakatytów i nazwał go swoim imieniem. I do dziś dnia zwą tę część

Baszanu "Osiedlami Jaira".

Pwt 3,15 Makirowi oddałem Gilead,

Pwt 3,16 a Rubenitom i Gadytom dałem część Gileadu aż do potoku Arnon ze środkiem

potoku jako granicą, potem aż do potoku Jabbok, do granic synów Ammona

Pwt 3,17 w końcu jeszcze Arabę z Jordanem jako granicą, od Kinneret do Morza Ara

by, Morza Słonego, do stoków Pisga od wschodu.

Pwt 3,18 W tym czasie dałem wam taki nakaz: Pan, Bóg wasz, dał wam w posiadanie

tę ziemię: wy wszyscy zdolni do noszenia broni pójdziecie uzbrojeni na czele

waszych braci Izraelitów.

Pwt 3,19 Tylko wasze żony, dzieci i trzody - gdyż macie wielkie stada - zostaną w

waszych miastach, które wam oddałem,

Pwt 3,20 aż Pan da odpoczynek [po wędrówce] waszych braci, jak i waszej, i oni po

siądą ziemię daną im przez Pana, Boga waszego, za Jordanem. Wtedy wróci

każdy do swej posiadłości, którą wam przydzieliłem.

Pwt 3,21 W tym czasie poleciłem Jozuemu: Twoje oczy widziały wszystko, co uczynił

Pan, Bóg wasz, dwom królom; tak samo Pan uczyni wszystkim królestwom,

do których ty przejdziesz.

Pwt 3,22 Nie bój się ich, bo Pan, Bóg wasz, będzie za was walczył. Pwt 3,23 Wtedy prosiłem Pana:

Pwt 3,24 Panie mój, Boże, Tyś zaczął swojemu słudze objawiać swą moc i rękę potężną.

Któryż bóg na niebie lub na ziemi dokonał takich dzieł i czynów potężnych

280 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 4

jak Twoje?

Pwt 3,25 Chciałbym przejść, by zobaczyć tę piękną ziemię za Jordanem i te piękne

góry, i Liban.

Pwt 3,26 Lecz przez was rozgniewał się na mnie Pan i nie wysłuchał mnie. I rzekł Pan

do mnie: "Dość, nie mów Mi o tym więcej!

Pwt 3,27 Wejdź na szczyt Pisga i podnieś oczy na zachód, północ, południe, wschód i

oglądaj krainę na własne oczy, bo tego Jordanu nie przejdziesz. Pwt 3,28 Wydaj polecenie Jozuemu, umocnij go i utwierdź, gdyż on pójdzie na czele

tego ludu i on mu da w posiadanie ziemię, którą to zobaczysz". Pwt 3,29 Tak pozostaliśmy w dolinie naprzeciw Bet-Peor.

Rozdział 4

Pwt 4,01 A teraz, Izraelu, słuchaj praw i nakazów, które uczę was wypełniać, abyście

żyli i doszli do posiadania ziemi, którą wam daje Pan, Bóg waszych ojców. Pwt 4,02 Nic nie dodacie do tego, co ja wam nakazuję, i nic z tego nie odejmiecie,

zachowując nakazy Pana, Boga waszego, które na was nakładam. Pwt 4,03 Widzieliście na własne oczy, co uczynił Pan w Baal-Peor, jak każdego czło

wieka, który poszedł za Baalem z Peor, wyniszczył Pan spośród was; Pwt 4,04 a wy, coście przylgnęli do Pana, Boga waszego, dzisiaj wszyscy żyjecie. Pwt 4,05 Patrzcie, nauczałem was praw i nakazów, jak mi rozkazał czynić Pan, Bóg

mój, abyście je wypełniali w ziemi, do której idziecie, by objąć ją w posiada

nie.

Pwt 4,06 Strzeżcie ich i wypełniajcie je, bo one są waszą mądrością i umiejętnością w

oczach narodów, które usłyszawszy o tych prawach powiedzą: "Z pewnością

ten wielki naród to lud mądry i rozumny".

Pwt 4,07 Bo któryż naród wielki ma bogów tak bliskich, jak Pan, Bóg nasz, ilekroć Go

wzywamy?

Pwt 4,08 Któryż naród wielki ma prawa i nakazy tak sprawiedliwe, jak całe to Prawo,

które ja wam dziś daję?

Pwt 4,09 Tylko się strzeż bardzo i pilnuj siebie, byś nie zapomniał o tych rzeczach,

które widziały twe oczy: by z twego serca nie uszły po wszystkie dni twego

życia, ale ucz ich swych synów i wnuków.

Pwt 4,10 W dniu, w którym stanąłeś w obliczu Pana, Boga swego, na Horebie, rzekł

Pan do mnie: "Zgromadź Mi naród, niech usłyszą me słowa, aby się nauczyli

Mnie bać przez wszystkie dni życia na ziemi i nauczyli tego swoich synów". Pwt 4,11 Wtedy zbliżyliście się i stanęliście pod górą - a góra płonęła ogniem aż do

nieba, okryta mrokiem, ciemnością i chmurą.

Pwt 4,12 I przemówił do was Pan, Bóg wasz, spośród ognia. Dźwięk słów słyszeliście,

281 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 4

ale poza głosem nie dostrzegliście postaci.

Pwt 4,13 Oznajmił wam swe przymierze, gdy rozkazał wam pełnić Dziesięć Przykazań

i napisał je na dwóch tablicach kamiennych.

Pwt 4,14 W tym czasie rozkazał mi Pan uczyć was praw i nakazów, byście je pełnili w

kraju, do którego wchodzicie, by objąć go w posiadanie.

Pwt 4,15 Pilnie się wystrzegajcie - skoroście nie widzieli żadnej postaci w dniu, w któ

rym mówił do was Pan spośród ognia na Horebie

Pwt 4,16 abyście nie postąpili niegodziwie i nie uczynili sobie rzeźby przedstawiającej

podobiznę mężczyzny lub kobiety,

Pwt 4,17 podobiznę jakiegokolwiek zwierzęcia, które jest na ziemi, podobiznę jakiego

kolwiek ptaka, latającego pod niebem,

Pwt 4,18 podobiznę czegokolwiek, co pełza po ziemi, podobiznę ryby, która jest w wo

dach - pod ziemią.

Pwt 4,19 Gdy podniesiesz oczy ku niebu i ujrzysz słońce, księżyc i gwiazdy, i wszystkie

zastępy niebios, obyś nie pozwolił się zwieść, nie oddawał im pokłonu i nie

służył, bo Pan, Bóg twój, przydzielił je wszystkim narodom pod niebem. Pwt 4,20 A was Pan wybrał sobie, wyprowadził was z pieca do topienia żelaza, z Egip

tu, abyście się stali Jego ludem, Jego własnością, jak dziś jesteście. Pwt 4,21 Z waszego powodu rozgniewał się na mnie Pan i przysiągł, że nie przejdę

Jordanu, nie wejdę do pięknej ziemi, którą wam daje Pan, Bóg wasz, w po

siadanie.

Pwt 4,22 Ja bowiem umrę w tej ziemi, nie przejdę Jordanu, lecz wy go przejdziecie i

posiądziecie tę piękną ziemię.

Pwt 4,23 Strzeżcie się, byście nie zapomnieli przymierza Pana, Boga waszego, które

zawarł z wami, i nie uczynili sobie wyobrażenia w rzeźbie tego wszystkiego,

co wam zabronił Pan, Bóg wasz.

Pwt 4,24 Bo Pan, Bóg wasz, jest ogniem trawiącym. On jest Bogiem zazdrosnym. Pwt 4,25 Gdy wydacie na świat synów i wnuków i dożyjecie starości w tym kraju, a

sprzeniewierzycie się i uczynicie sobie posągi, podobiznę czegokolwiek, czy

niąc to, co jest złe w oczach Pana, waszego Boga, drażniąc Go:

Pwt 4,26 biorę dziś niebo i ziemię przeciwko wam na świadków, że prędko zostaniecie

wytraceni z powierzchni ziemi, do której idziecie przez Jordan, aby ją posiąść.

Niedługo bawić będziecie na niej, gdyż na pewno zostaniecie wytępieni. Pwt 4,27 Rozproszy was Pan między narodami i mało z was zostanie wśród obcych

ludów, dokąd was Pan uprowadzi do niewoli.

Pwt 4,28 Będziecie tam służyli bogom obcym: dziełom rąk ludzkich z drzewa i z ka

mienia, które nie widzą, nie słyszą, nie jedzą i nie czują.

Pwt 4,29 Wtedy będziecie szukali Pana, Boga waszego, i znajdziecie Go, jeżeli będzie

cie do Niego dążyli z całego serca i z całej duszy.

Pwt 4,30 W swym utrapieniu, gdy wszystko to was spotka, w ostatnich dniach nawró

cicie się do Pana, Boga swego, i będziecie słuchać Jego głosu.

282 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 5

Pwt 4,31 Gdyż Bogiem miłosiernym jest Pan, Bóg wasz, nie opuści was, nie zgładzi i

nie zapomni o przymierzu, które poprzysiągł waszym przodkom. Pwt 4,32 Zapytaj no dawnych czasów, które były przed tobą, zaczynając od dnia, w

którym Bóg stworzył człowieka na ziemi, zapytaj od jednego krańca niebios

do drugiego, czy nastąpiło tak wielkie wydarzenie jak to lub czy słyszano od

czymś podobnym?

Pwt 4,33 Czy słyszał jakiś naród głos Boży z ognia, jak ty słyszałeś, i pozostał żywy? Pwt 4,34 Czy usiłował Bóg przyjść i wybrać sobie jeden naród spośród innych naro

dów przez doświadczenia, znaki, cuda i wojny, ręką mocną i wyciągniętym

ramieniem, dziełami przerażającymi, jak to wszystko, co tobie uczynił Pan,

Bóg twój, w Egipcie na twoich oczach?

Pwt 4,35 Widziałeś to wszystko, byś poznał, że Pan jest Bogiem, a poza Nim nie ma

innego.

Pwt 4,36 Z niebios pozwolił ci słyszeć swój głos, aby cię pouczyć. Na ziemi dał ci zo

baczyć swój ogień ogromny i słyszeć swoje słowa spośród ognia. Pwt 4,37 Ponieważ umiłował twych przodków, wybrał po nich ich potomstwo i wypro

wadził cię z Egiptu sam ogromną swoją potęgą.

Pwt 4,38 Na twoich oczach, ze względu na ciebie wydziedziczył obce narody, większe

i silniejsze od ciebie, by cię wprowadzić w posiadanie ich ziemi, jak to jest

dzisiaj.

Pwt 4,39 Poznaj dzisiaj i rozważ w swym sercu, że Pan jest Bogiem, a na niebie wysoko

i na ziemi nisko nie ma innego.

Pwt 4,40 Strzeż Jego praw i nakazów, które ja dziś polecam tobie pełnić; by dobrze ci

się wiodło i twym synom po tobie; byś przedłużył swe dni na ziemi, którą na

zawsze daje ci Pan, Bóg twój.

Pwt 4,41 Wtedy wyznaczył Mojżesz trzy miasta za Jordanem na wschodzie, Pwt 4,42 by tam mógł uciec zabójca, który by nieumyślnie zabił bliźniego, nie mając

przedtem do niego nienawiści. Chroniąc się do jednego z tych miast, będzie

mógł ocalić życie.

Pwt 4,43 Beser na pustyni, na płaskowyżu - dla Rubenitów; Ramot w Gileadzie - dla

Gadytów, i Golan w Baszanie - dla Manassytów.

Pwt 4,44 Takie prawo dał Mojżesz Izraelitom.

Pwt 4,45 Takie świadectwa, nakazy i postanowienia ogłosił Mojżesz Izraelitom po wyj

ściu z Egiptu,

Pwt 4,46 za Jordanem w dolinie, naprzeciw Bet-Peor, w kraju Sichona, króla Amory

tów, który mieszkał w Cheszbonie. Pokonał go Mojżesz i Izraelici po wyjściu

z Egiptu

Pwt 4,47 i zawładnęli jego krajem, jak i [krajem] Oga, króla Baszanu; dwu królów

amoryckich za Jordanem na wschodzie

Pwt 4,48 od Aroeru na brzegu potoku Arnon, aż do góry Sirion, to jest Hermonu, Pwt 4,49 i całą Arabę za Jordanem na wschodzie, aż do Morza Araby u stóp Pisga.

283 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 5

Rozdział 5

Pwt 5,01 Mojżesz zwołał całego Izraela i rzekł do niego: Słuchaj, Izraelu, praw i przy

kazań, które ja dziś mówię do twych uszu, ucz się ich i dbaj o to, aby je

wypełniać.

Pwt 5,02 Pan, Bóg nasz, zawarł z nami przymierze na Horebie.

Pwt 5,03 Nie zawarł Pan tego przymierza z ojcami naszymi, lecz z nami, którzy tu

dzisiaj wszyscy żyjemy.

Pwt 5,04 Spośród ognia na Górze mówił Pan z wami twarzą w twarz. Pwt 5,05 W tym czasie ja stałem między Panem a wami, aby wam oznajmić słowa

Pana, gdyście się bali ognia i nie weszli na górę. A On mówił:

Pwt 5,06 "Jam jest Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu

niewoli.

Pwt 5,07 Nie będziesz miał bogów innych oprócz Mnie.

Pwt 5,08 Nie uczynisz sobie posągu ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko

albo na ziemi nisko, lub w wodzie poniżej ziemi.

Pwt 5,09 Nie będziesz oddawał im pokłonu ani służył. Bo Ja jestem Pan, Bóg twój,

Bóg zazdrosny, karzący nieprawość ojców na synach w trzecim i w czwartym

pokoleniu - tych, którzy Mnie nienawidzą,

Pwt 5,10 a który okazuje łaskę w tysiącznym pokoleniu tym, którzy Mnie miłują i

strzegą moich przykazań.

Pwt 5,11 Nie będziesz brał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy, bo nie dozwoli

Pan, by pozostał bezkarny ten, kto bierze Jego imię do czczych rzeczy. Pwt 5,12 Będziesz zważał na szabat, aby go święcić, jak ci nakazał Pan, Bóg twój. Pwt 5,13 Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką twą pracę, Pwt 5,14 lecz w siódmym dniu jest szabat Pana, Boga twego. Nie będziesz wykonywał

żadnej pracy ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja

służąca, ani twój wół, ani twój osioł, ani żadne twoje zwierzę, ani obcy, który

przebywa w twoich bramach; aby wypoczął twój niewolnik i twoja niewolni

ca, jak i ty.

Pwt 5,15 Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i wyprowadził cię stamtąd

Pan, Bóg twój, ręką mocną i wyciągniętym ramieniem: przeto ci nakazał Pan,

Bóg twój, strzec dnia szabatu.

Pwt 5,16 Czcij swego ojca i swoją matkę, jak ci nakazał Pan, Bóg twój, abyś długo żył

i aby ci się dobrze powodziło na ziemi, którą ci daje Pan, Bóg twój.
Pwt 5,17 Nie będziesz zabijał.
Pwt 5,18 Nie będziesz cudzołożył.
Pwt 5,19 Nie będziesz kradł.

Pwt 5,20 Jako świadek nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa. [18] Pwt 5,21 Nie będziesz pożądał żony swojego bliźniego. Nie będziesz pragnął domu swo

284 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 6

jego bliźniego ani jego pola, ani jego niewolnika, ani jego niewolnicy, ani jego

wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do twojego bliźniego".

[19]

Pwt 5,22 Te słowa wyrzekł Pan do waszego zgromadzenia na górze spośród ognia, ob

łoku i ciemności donośnym głosem, niczego nie dodając. Napisał je na dwu

tablicach kamiennych i dał mi je. [20]

Pwt 5,23 Gdy usłyszeliście głos spośród ciemności, a góra ogniem płonęła - zbliżyli się

do mnie wszyscy wodzowie pokoleń i starsi, [21]

Pwt 5,24 i rzekli: "Oto Pan, Bóg nasz, okazał nam swoją chwałę i wielkość. Głos Je

go słyszeliśmy spośród ognia. Dziś widzieliśmy, że Bóg może przemówić do

człowieka, a on pozostanie żywy. [22]

Pwt 5,25 Czemu teraz mamy umrzeć? Ten bowiem ogromny ogień nas pochłonie. Jeśli

jeszcze nadal będziemy słuchać głosu Pana, Boga naszego, pomrzemy. [23] Pwt 5,26 Któż ze wszystkich, którzy by usłyszeli głos Boga Żywego, przemawiającego

spośród ognia, jak my, pozostanie przy życiu? [24]

Pwt 5,27 Zbliż się ty i słuchaj tego wszystkiego, co mówi Pan, Bóg nasz. Mów ty do nas

wszystko, co powie do ciebie Pan, Bóg nasz, a my usłuchamy i wykonamy

to". [25]

Pwt 5,28 Pan usłyszał wasze głośne słowa, gdy mówiliście do mnie. I rzekł mi Pan:

"Usłyszałem głośne słowa tego ludu, które wypowiedzieli do ciebie. Słuszne

jest wszystko to, co ci powiedzieli. [26]

Pwt 5,29 Oby zawsze mieli w sercu tę samą bojaźń przede Mną i wykonywali zawsze

wszystkie moje przykazania po wszystkie dni, aby się dobrze powodziło im i

synom ich na wieki. [27]

Pwt 5,30 Idź i powiedz im: Wróćcie do swoich namiotów! [28]

Pwt 5,31 A ty zostań tutaj ze Mną. Ja ci powiem wszystkie moje polecenia, prawa i

nakazy, jakich masz im nauczyć, aby je pełnili w ziemi, którą Ja im daję na

własność". [29]

Pwt 5,32 Przeto starajcie się wypełniać wszystko, co wam nakazał Pan, Bóg wasz: Nie

odstępujcie od tego ani na prawo, ani na lewo. [30]

Pwt 5,33 Idźcie dokładnie drogą wyznaczoną wam przez Pana, Boga waszego, byście

mogli żyć, by dobrze wam się wiodło i byście długo przebywali w ziemi, którą

macie posiąść.

Rozdział 6

Pwt 6,01 Takie są polecenia, prawa i nakazy, których nauczyć was polecił mi Pan, Bóg

wasz, abyście je pełnili w ziemi, do której idziecie, by ją posiąść. Pwt 6,02 Będziesz się bał Pana, Boga swego, zachowując wszystkie Jego nakazy i pra

285 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 6

wa, które ja tobie rozkazuję wypełniać, tobie, twym synom i wnukom po

wszystkie dni życia twego, byś długo mógł żyć.

Pwt 6,03 Słuchaj, Izraelu, i pilnie tego przestrzegaj, aby ci się dobrze powodziło i abyś

się bardzo rozmnożył, jak ci przyrzekł Pan, Bóg ojców twoich, że ci da ziemię

opływającą w mleko i miód.

Pwt 6,04 Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem - Panem jedynym. Pwt 6,05 Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy

swojej, ze wszystkich swych sił.

Pwt 6,06 Niech pozostaną w twym sercu te słowa, które ja ci dziś nakazuję. Pwt 6,07 Wpoisz je twoim synom, będziesz o nich mówił przebywając w domu, w czasie

podróży, kładąc się spać i wstając ze snu.

Pwt 6,08 Przywiążesz je do twojej ręki jako znak. Niech one ci będą ozdobą przed

oczami.

Pwt 6,09 Wypisz je na odrzwiach swojego domu i na twoich bramach. Pwt 6,10 Gdy Pan, Bóg twój, wprowadzi cię do ziemi, o której poprzysiągł przodkom

twoim: Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi, że da tobie miasta wielkie i bo

gate, których nie budowałeś,

Pwt 6,11 domy pełne wszelkich dóbr, których nie zbierałeś, wykopane studnie, których

nie kopałeś, winnice i gaje oliwne, których nie sadziłeś, kiedy będziesz jadł i

nasycisz się

Pwt 6,12 strzeż się, byś nie zapomniał o Panu, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej,

z domu niewoli.

Pwt 6,13 Będziesz się bał Pana, Boga swego, będziesz Mu służył i na Jego imię będziesz

przysięgał.

Pwt 6,14 Nie będziecie oddawali czci bogom obcym, spomiędzy bogów okolicznych na

rodów,

Pwt 6,15 bo Pan, Bóg twój, który jest u ciebie, jest Bogiem zazdrosnym, by się nie

rozpalił na ciebie gniew Pana, Boga twego, i nie zmiótł cię z powierzchni

ziemi.

Pwt 6,16 Nie będziecie wystawiali na próbę Pana, Boga waszego, jak wystawialiście

Go na próbę w Massa.

Pwt 6,17 Będziecie pilnie strzec polecenia Pana, Boga waszego, Jego świadectwa i praw,

które wam zlecił.

Pwt 6,18 Czyń, co jest prawe i dobre w oczach Pana, aby ci się dobrze powodziło i abyś

wreszcie wziął w posiadanie piękną ziemię, którą poprzysiągł Pan przodkom

twoim,

Pwt 6,19 wypędzając przed tobą wszystkich wrogów twoich. Tak zapowiedział Pan. Pwt 6,20 Gdy syn twój zapyta cię kiedyś: "Jakie jest znaczenie tych świadectw, praw

i nakazów, które wam zlecił Pan, Bóg nasz?",

Pwt 6,21 odpowiesz swojemu synowi: "Byliśmy niewolnikami faraona w Egipcie i wy

prowadził nas Pan z Egiptu mocną ręką.

286 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 7

Pwt 6,22 Uczynił na oczach naszych znaki i cuda wielkie przeciwko Egiptowi, faraono

wi i całemu jego domowi.

Pwt 6,23 Wyprowadził nas stamtąd, by iść z nami i przyprowadzić nas do ziemi, którą

poprzysiągł dać przodkom naszym.

Pwt 6,24 Wtedy rozkazał nam Pan wykonywać wszystkie te prawa, bać się Pana, Boga

naszego, aby zawsze dobrze nam się wiodło i aby nas zachował przy życiu,

jak to dziś czyni.

Pwt 6,25 Na tym polega nasza sprawiedliwość, aby pilnie przestrzegać wszystkich tych

poleceń wobec Pana, Boga naszego, jak nam rozkazał".

Rozdział 7

Pwt 7,01 Gdy Pan, Bóg twój, wprowadzi cię do ziemi, do której idziesz, aby ją po

siąść, usunie liczne narody przed tobą: Chetytów, Girgaszytów, Amorytów,

Kananejczyków, Peryzzytów, Chiwwitów i Jebusytów: siedem narodów licz

niejszych i potężniejszych od ciebie.

Pwt 7,02 Pan, Bóg twój, odda je tobie, a ty je wytępisz, obłożysz je klątwą, nie za

wrzesz z nimi przymierza i nie okażesz im litości.

Pwt 7,03 Nie będziesz z nimi zawierał małżeństw: ich synowi nie oddasz za małżonkę

swojej córki ani nie weźmiesz od nich córki dla swojego syna,

Pwt 7,04 gdyż odwiodłaby twojego syna ode Mnie, by służył bogom obcym. Wówczas

rozpaliłby się gniew Pana na was, i prędko by was zniszczył.

Pwt 7,05 Ale tak im macie uczynić: ołtarze ich zburzycie, ich stele połamiecie, aszery

wytniecie, a posągi spalicie ogniem.

Pwt 7,06 Ty bowiem jesteś narodem poświęconym Panu, Bogu twojemu. Ciebie wybrał

Pan, Bóg twój, byś spośród wszystkich narodów, które są na powierzchni zie

mi, był ludem będącym Jego szczególną własnością.

Pwt 7,07 Pan wybrał was i znalazł upodobanie w was nie dlatego, że liczebnie prze

wyższacie wszystkie narody, gdyż ze wszystkich narodów jesteście najmniej

szym,

Pwt 7,08 lecz ponieważ Pan was umiłował i chce dochować przysięgi danej waszym

przodkom. Wyprowadził was mocną ręką i wybawił was z domu niewoli z

ręki faraona, króla egipskiego.

Pwt 7,09 Uznaj więc, że Pan, Bóg twój, jest Bogiem, Bogiem wiernym, zachowującym

przymierze i miłość do tysiącznego pokolenia względem tych, którzy Go mi

łują i strzegą Jego praw,

Pwt 7,10 lecz który odpłaca każdemu z nienawidzących Go, niszcząc go. Nie pozosta

wia bezkarnie tego, kto Go nienawidzi, odpłacając jemu samemu. Pwt 7,11 Strzeż przeto poleceń, praw i nakazów, które ja tobie polecam dzisiaj pełnić.

287 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 8

Pwt 7,12 Za słuchanie tych nakazów i pilne ich wykonywanie będzie ci Pan, Bóg twój,

dochowywał przymierza i miłosierdzia, które poprzysiągł przodkom twoim. Pwt 7,13 Będzie cię miłował, błogosławił ci i rozmnoży cię. Pobłogosławi owoc twojego

łona i owoc twojego pola: twoje zboże, moszcz, oliwę, przychówek od twych

krów i pomiot od twoich owiec, na ziemi, o której poprzysiągł twoim przod

kom, że da ją tobie.

Pwt 7,14 Obfitsze błogosławieństwo otrzymasz niż inne narody. Pomiędzy ludźmi i

pomiędzy trzodami twoimi nie będzie niepłodnego ani niepłodnej. Pwt 7,15 Pan oddali od ciebie wszelką chorobę, nie ześle na ciebie żadnej ze zgubnych

plag egipskich, których byłeś świadkiem, a ześle je na wszystkich, którzy cię

nienawidzą.

Pwt 7,16 Wytępisz wszystkie narody, które ci daje Pan, Bóg twój. Nie zlituje się twoje

oko nad nimi, abyś nie służył ich bogom, gdyż stałoby się to sidłem dla cie

bie.

Pwt 7,17 Jeśli powiesz sobie: "Narody te są ode mnie liczniejsze, nie zdołam ich wytę

pić",

Pwt 7,18 nie lękaj się ich! Pamiętaj, co uczynił Pan, Bóg twój, faraonowi i wszystkim

Egipcjanom.

Pwt 7,19 Pamiętaj o próbach ogromnych, które widziały twoje oczy, o znakach i cu

dach, o mocnej ręce i wyciągniętym ramieniu, którym wyprowadził cię Pan,

Bóg twój. Tak samo uczyni Pan, Bóg twój, wszystkim narodom, których ty

się lękasz.

Pwt 7,20 Nadto jeszcze Pan, Bóg twój, będzie zsyłał na nich szerszenie, aż reszta, która

się przed wami ukryje, wyginie.

Pwt 7,21 Nie drżyj więc przed nimi, bo Pan, Bóg twój, jest pośród ciebie, Bóg wielki i

groźny.

Pwt 7,22 Z wolna i po trosze wypędzi Pan, Bóg twój, te narody sprzed twoich oczu.

Nie będziesz mógł ich prędko wytępić, aby dzikie zwierzęta nie rozmnożyły

się dokoła ciebie.

Pwt 7,23 Pan, Bóg twój, wyda je tobie, przerazi je ogromnym zamieszaniem, aż wyginą

do szczętu.

Pwt 7,24 Królów ich wyda w twe ręce, abyś wygubił ich imię spod nieba. Nikt się z

nich nie ostoi przed tobą, aż ich wytępisz.

Pwt 7,25 Posągi ich bogów spalisz, nie będziesz pożądał srebra ani złota, jakie jest na

nich, i nie weźmiesz go dla siebie, aby cię to nie uwikłało, gdyż Pan, Bóg

twój, się tym brzydzi.

Pwt 7,26 Nic obrzydłego nie wprowadzisz do twego domu, gdyż byłbyś przedmiotem

klątwy jak ono. Będziesz uważał to za rzecz wstrętną, obrzydzisz to sobie,

jest to bowiem obłożone klątwą.

288 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 8

Rozdział 8

Pwt 8,01 Pilnie przestrzegajcie wykonywania każdego polecenia, które ja wydaję dzi

siaj, abyście żyli, rozmnażali się i weszli w posiadanie ziemi, którą Pan po

przysiągł [dać] waszym przodkom.

Pwt 8,02 Pamiętaj na wszystkie drogi, którymi cię prowadził Pan, Bóg twój, przez te

czterdzieści lat na pustyni, aby cię utrapić, wypróbować i poznać, co jest w

twym sercu; czy strzeżesz Jego nakazu, czy też nie.

Pwt 8,03 Utrapił cię, dał ci odczuć głód, żywił cię manną, której nie znałeś ani ty, ani

twoi przodkowie, bo chciał ci dać poznać, że nie samym tylko chlebem żyje

człowiek, ale człowiek żyje wszystkim, co pochodzi z ust Pana.

Pwt 8,04 Nie zniszczyło się na tobie twoje odzienie ani twoja noga nie opuchła przez

te czterdzieści lat.

Pwt 8,05 Uznaj w sercu, że jak wychowuje człowiek swego syna, tak Pan, Bóg twój,

wychowuje ciebie.

Pwt 8,06 Strzeż więc nakazów Pana, Boga twego, chodząc Jego drogami, by żyć w

bojaźni przed Nim.

Pwt 8,07 Albowiem Pan, Bóg twój, wprowadzi cię do ziemi pięknej, ziemi obfitującej

w potoki, źródła i strumienie, które tryskają w dolinie oraz na górze Pwt 8,08 do ziemi pszenicy, jęczmienia, winorośli, drzewa figowego i granatowego - do

ziemi oliwek, oliwy i miodu

Pwt 8,09 do ziemi, gdzie nie odczuwając niedostatku, nasycisz się chlebem, gdzie ci

niczego nie zabraknie - do ziemi, której kamienie zawierają żelazo, a z jej gór

wydobywa się miedź.

Pwt 8,10 Najesz się, nasycisz i będziesz błogosławił Pana, Boga twego, za piękną zie

mię, którą ci dał.

Pwt 8,11 Strzeż się, byś nie zapomniał o Panu, Bogu twoim, lekceważąc przestrzeganie

Jego nakazów, poleceń i praw, które ja ci dzisiaj daję.

Pwt 8,12 A gdy się najesz i nasycisz, zbudujesz sobie piękne domy i w nich zamiesz

kasz;

Pwt 8,13 gdy ci się rozmnoży bydło i owce, obfitować będziesz w srebro i złoto, i gdy

wzrosną twe dobra

Pwt 8,14 niech się twe serce nie unosi pychą, nie zapominaj o Panu, Bogu twoim, który

cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli.

Pwt 8,15 On cię prowadził przez pustynię wielką i straszną, pełną wężów jadowitych i

skorpionów, przez ziemię suchą, bez wody, On ci wyprowadził wodę ze skały

najtwardszej.

Pwt 8,16 On żywił cię na pustyni manną, której nie znali twoi przodkowie, chcąc cię

utrapić i wypróbować, aby ci w przyszłości wyświadczyć dobro. Pwt 8,17 Obyś nie powiedział w sercu: "To moja siła i moc moich rąk zdobyły mi to

289 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 9

bogactwo".

Pwt 8,18 Pamiętaj o Panu, Bogu twoim, bo On udziela ci siły do zdobycia bogactwa,

aby wypełnić dzisiaj przymierze, jakie poprzysiągł twoim przodkom. Pwt 8,19 Lecz jeśli zapomnisz o Panu, Bogu twoim, i pójdziesz za bogami obcymi, aby

im służyć i oddawać im pokłon, oznajmiam ci dzisiaj, że zginiesz na pewno. Pwt 8,20 Jak te narody, które Pan wygubił sprzed twego oblicza, tak i wy zginiecie za

to, żeście nie słuchali głosu Pana, Boga waszego.

Rozdział 9

Pwt 9,01 Słuchaj, Izraelu, ty dzisiaj masz przejść przez Jordan, aby wydziedziczyć na

rody większe i mocniejsze od ciebie, miasta ogromne i umocnione pod niebo, Pwt 9,02 lud mocny i wysoki, synów Anaka, znanych ci, o których słyszałeś: "Któż się

ostoi wobec synów Anaka?"

Pwt 9,03 Niech ci więc dzisiaj będzie wiadomo, że Pan, Bóg twój, kroczy przed tobą

jak ogień pożerający. On ich zniszczy, On ich poniży przed tobą, prędko ich

wypędzisz, wytępisz, jak ci to przyrzekł Pan.

Pwt 9,04 Nie mów w sercu, gdy Pan, Bóg twój, pokona ich przed tobą: "Dzięki mej

cnocie dał mi Pan tę ziemię w posiadanie": bo z powodu nieprawości tych

ludów Pan wytępił je przed tobą.

Pwt 9,05 Nie dzięki twojej sprawiedliwości ani prawości serca twojego ty przychodzisz

wziąć ich kraj w posiadanie, lecz z powodu niegodziwości tych ludów Pan,

Bóg twój, wypędził je przed tobą, a także aby dopełnić słowa przysięgi danej

twoim przodkom: Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi.

Pwt 9,06 Wiedz, że nie ze względu na twoją cnotę Pan, Bóg twój, daje ci tę piękną

ziemię na własność, bo jesteś ludem o twardym karku.

Pwt 9,07 Pamiętaj, a nie zapomnij, jak na pustyni pobudzałeś do gniewu Pana, Boga

swego. Od dnia, kiedyś wyszedł z ziemi egipskiej aż do przyjścia na to miej

sce, byliście oporni względem Pana.

Pwt 9,08 Na Horebie do gniewu pobudzaliście Pana i rozgniewał się na was Pan tak

bardzo, że chciał was wytępić.

Pwt 9,09 Gdy wchodziłem na górę, by otrzymać kamienne tablice Przymierza, zawar

tego z wami przez Pana, i czterdzieści dni i czterdzieści nocy przebywałem

na górze nie jedząc chleba, nie pijąc wody,

Pwt 9,10 dał mi Pan dwie kamienne tablice pisane palcem Bożym. Były na nich wyryte

wszystkie słowa, które wyrzekł do was Pan na górze spośród ognia w dniu

zgromadzenia.

Pwt 9,11 Pod koniec czterdziestu dni i czterdziestu nocy dał mi Pan dwie kamienne

tablice - tablice Przymierza.

290 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 9

Pwt 9,12 I rzekł do mnie Pan: "Wstań, zejdź stąd prędko, bo niegodziwie postąpił twój

lud, który wyprowadziłeś z Egiptu. Szybko zeszli z drogi, którą im zaleciłeś.

Uczynili sobie posąg ulany z metalu".

Pwt 9,13 I dalej mówił do mnie Pan: "Widzę, że ten naród jest narodem o twardym

karku.

Pwt 9,14 Pozwól, że ich wytępię, wygładzę ich imię spod nieba, a z ciebie uczynię naród

mocniejszy i liczniejszy od nich".

Pwt 9,15 Odwróciłem się i zszedłem z góry - a góra płonęła ogniem - trzymając w

rękach dwie tablice Przymierza.

Pwt 9,16 Ujrzałem wtedy, żeście grzeszyli przeciw Panu, Bogu swojemu, czyniąc sobie

cielca ulanego z metalu, tak prędko odstąpiwszy od drogi, którą wyznaczył

wam Pan.

Pwt 9,17 Wtedy pochwyciłem obie tablice i rzuciłem oburącz, aby je potłuc na waszych

oczach.

Pwt 9,18 I leżałem przed Panem, jak za pierwszym razem, przez czterdzieści dni i

czterdzieści nocy, nie jedząc chleba, nie pijąc wody za cały ten grzech, któ

regoście się dopuścili, czyniąc to, co jest złe w oczach Pana, i pobudzając go

do gniewu.

Pwt 9,19 Przeląkłem się bowiem widząc gniew i zapalczywość, jakimi zapłonął na was

Pan, tak że chciał was wytępić. Lecz wysłuchał mnie Pan jeszcze i tym ra

zem.

Pwt 9,20 Na Aarona również Pan bardzo się rozgniewał, chcąc go zgładzić, lecz w tym

czasie wstawiłem się także za Aaronem.

Pwt 9,21 A rzecz grzeszną, którą uczyniliście, cielca, chwyciłem, spaliłem w ogniu, po

łamałem, starłem na drobny proch i wrzuciłem do potoku wypływającego z

góry.

Pwt 9,22 W Tabeera, Massa i Kibrot-Hattaawa jeszcze drażniliście Pana. Pwt 9,23 Gdy wysłał was Pan z Kadesz-Barnea, mówiąc: "Idźcie, posiądźcie ziemię,

którą wam dałem", wzgardziliście nakazem Pana, Boga swojego, nie byliście

Mu wierni i nie usłuchaliście Jego głosu.

Pwt 9,24 Opornie postępowaliście względem Pana od dnia, kiedy was poznałem. Pwt 9,25 Zanosiłem błagania do Pana, przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy; zano

siłem błagania, bo Pan zamierzał was wyniszczyć.

Pwt 9,26 Modliłem się do Pana mówiąc: "Panie nasz, Boże, nie zatracaj ludu swego,

własności swojej, który uwolniłeś swą wielkością i wyprowadziłeś z Egiptu

mocną ręką.

Pwt 9,27 Pomnij na sługi twoje: Abrahama, Izaaka i Jakuba. Nie zwracaj uwagi na

upór tego ludu, na jego nieprawość i jego grzech,

Pwt 9,28 aby nie mówiono w kraju, z którego nas wyprowadziłeś: "Pan nie może do

prowadzić ich do kraju, który im przyrzekł. Z nienawiści ku nim wyprowadził

ich, aby pomarli na pustyni".

291 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 10

Pwt 9,29 A oni są przecież Twoim ludem, Twoją własnością, któreś wyprowadził z

ogromną mocą i wyciągniętym ramieniem".

Rozdział 10

Pwt 10,01 W tym czasie powiedział mi Pan: "Wyciosaj sobie dwie kamienne tablice

podobne do pierwszych, a wstąp do mnie na górę. Uczyń też arkę z drzewa. Pwt 10,02 Napiszę na tablicach przykazania, które były na pierwszych tablicach - stłu

czonych przez ciebie - i włożysz je do arki".

Pwt 10,03 Uczyniłem arkę z drzewa akacjowego, wyciosałem dwie kamienne tablice, po

dobne do pierwszych, i wstąpiłem na górę, mając w rękach obie tablice. Pwt 10,04 A On napisał na tablicach pismem, jak poprzednio, Dziesięć Przykazań, które

Pan do was wyrzekł na górze spośród ognia w dniu zgromadzenia, i dał mi

je Pan.

Pwt 10,05 Odwróciłem się i zszedłem z góry, by złożyć tablice w arce, którą uczyniłem,

i tam pozostały, jak mi Pan rozkazał.

Pwt 10,06 Izraelici wyszli z Beerot, posiadłości synów Jaakana, i udali się do Mosery.

Tam umarł Aaron i tam go pogrzebano, a jego syn, Eleazar, został zamiast

niego kapłanem.

Pwt 10,07 Stamtąd wyruszyli do Gudgoda, a z Gudgoda do Jotbata, kraju obfitującego

w potoki.

Pwt 10,08 W tym czasie wybrał Pan pokolenie Lewiego do noszenia Arki Przymierza

Pańskiego, by stali przy Panu, służyli Mu i błogosławili w Jego imieniu, [co

dzieje się] aż do tego dnia.

Pwt 10,09 Dlatego Lewi nie ma działu ani dziedzictwa wśród swoich braci, gdyż dzie

dzictwem jego jest Pan, jak powiedział do niego Pan, Bóg twój. Pwt 10,10 Ja zostałem na górze, jak poprzednio, czterdzieści dni i czterdzieści nocy, i

wysłuchał mnie Pan także i tym razem: nie chciał wytępić cię Pan. Pwt 10,11 I rzekł do mnie Pan: "Wstań, idź na czele ludu, by wyruszył i posiadł ziemię,

którą poprzysiągłem dać ich przodkom".

Pwt 10,12 A teraz, Izraelu, czego żąda od ciebie Pan, Bóg twój? Tylko tego, byś się bał

Pana, Boga swojego, chodził wszystkimi Jego drogami, miłował Go, służył

Panu, Bogu twemu, z całego swojego serca i z całej swej duszy,

Pwt 10,13 strzegł poleceń Pana i Jego praw, które ja ci podaję dzisiaj dla twego dobra. Pwt 10,14 Do Pana, Boga twojego, należą niebiosa, niebiosa najwyższe, ziemia i wszyst

ko, co jest na niej.

Pwt 10,15 Tylko do twoich przodków skłonił się Pan, miłując ich; po nich spośród

wszystkich narodów wybrał ich potomstwo, czyli was, jak jest dzisiaj. Pwt 10,16 Dokonajcie więc obrzezania waszego serca, nie bądźcie nadal [ludem] o twar

292 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 11

dym karku,

Pwt 10,17 albowiem Pan, Bóg wasz, jest Bogiem nad bogami i Panem nad panami,

Bogiem wielkim, potężnym i straszliwym, który nie ma względu na osoby i

nie przyjmuje podarków.

Pwt 10,18 On wymierza sprawiedliwość sierotom i wdowom, miłuje cudzoziemca, udzie

lając mu chleba i odzienia.

Pwt 10,19 Wy także miłujcie cudzoziemca, boście sami byli cudzoziemcami w ziemi

egipskiej.

Pwt 10,20 Bójcie się Pana, Boga swego, Jemu się oddajcie, służcie Mu i na Jego imię

przysięgajcie.

Pwt 10,21 On waszą chwałą, On waszym Bogiem, On dla was uczynił te rzeczy strasz

liwe, które widziały wasze oczy.

Pwt 10,22 W liczbie siedemdziesięciu osób zstąpili przodkowie wasi do Egiptu, a teraz

Pan, Bóg wasz, uczynił was licznymi jak gwiazdy na niebie.

Rozdział 11

Pwt 11,01 Miłujcie przeto Pana, Boga swojego, i wiernie przestrzegajcie Jego praw, po

leceń i nakazów po wszystkie dni.

Pwt 11,02 Wy poznaliście je dzisiaj, a nie dzieci wasze, które nie znały i nie widziały

pouczenia Pana, Boga waszego, Jego wielkości, Jego mocnej ręki i wyciągnię

tego ramienia,

Pwt 11,03 znaków i dzieł, wszystkiego, czego dokonał w Egipcie względem faraona, króla

egipskiego, i całej jego ziemi;

Pwt 11,04 co uczynił wojsku egipskiemu, jego koniom i jego rydwanom - jak je kazał

zatopić wodom Morza Czerwonego podczas pościgu za wami - wygubił ich

Pan aż do dnia dzisiejszego;

Pwt 11,05 co uczynił wam na pustyni, aż do waszego przyjścia na to miejsce; Pwt 11,06 co uczynił Datanowi i Abiramowi, synom Eliaba, potomka Rubena, gdy

ziemia otwarła swą paszczę i pochłonęła ich spośród Izraela razem z ich ro

dzinami, ich namiotami i całym ich dobytkiem.

Pwt 11,07 Wasze bowiem oczy widziały całe to wielkie dzieło Pana, które On uczynił. Pwt 11,08 Strzeżcie przeto wszystkich nakazów, które wam dzisiaj daję, abyście byli

dość mocni, by wejść i posiąść ziemię, do której dziś idziecie, by ją posiąść; Pwt 11,09 byście długo żyli w ziemi, którą poprzysiągł Pan dać przodkom waszym i

potomstwu ich: ziemię opływającą w mleko i miód.

Pwt 11,10 Gdyż ziemia, którą idziecie posiąść, nie jest podobna do ziemi egipskiej, skąd

wyszliście, a w którą posiawszy nasienie doprowadzaliście wodę jak do ogro

du warzywnego przy pomocy nóg.

293 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 11

Pwt 11,11 Ziemia, którą idziecie posiąść, jest krajem gór i dolin, pijącym wodę z deszczu

niebieskiego.

Pwt 11,12 To ziemia, którą stale nawiedza Pan, Bóg wasz, na której spoczywają oczy

Pana, Boga waszego, od początku roku aż do końca.

Pwt 11,13 Jeśli będziecie słuchać pilnie nakazów, które wam dziś daję, miłując Pana,

Boga waszego, i służąc Mu z całego serca i z całej duszy,

Pwt 11,14 ześle On deszcz na waszą ziemię we właściwym czasie, jesienny jak i wiosenny,

i zbierzecie wasze zboże, moszcz i oliwę.

Pwt 11,15 Da też trawę na polach dla waszego bydła. Będziecie mieli żywności do syta. Pwt 11,16 Strzeżcie się, by serce wasze nie pozwoliło się omamić, abyście nie odeszli i

nie służyli obcym bogom i nie oddawali im pokłonu,

Pwt 11,17 bo zapaliłby się gniew Pana na was, i zamknąłby niebo, aby nie padał deszcz,

ziemia nie wydałaby plonów, i prędko zginęlibyście w tej pięknej ziemi, którą

wam daje Pan.

Pwt 11,18 Weźcie przeto sobie te moje słowa do serca i duszy. Przywiążcie je sobie jako

znak na ręku. Niech one będą wam ozdobą między oczami.

Pwt 11,19 Nauczcie ich wasze dzieci, powtarzając je im, gdy przebywacie w domu, gdy

idziecie drogą, gdy kładziecie się i wstajecie.

Pwt 11,20 Napiszesz je na odrzwiach swojego domu i na swoich bramach, Pwt 11,21 aby się pomnożyły twoje dni i dni twoich dzieci w kraju, który przodkom

waszym poprzysiągł dać Pan - dni tak długie, jak dni niebios, które są nad

ziemią.

Pwt 11,22 Jeśli pilnie strzec będziecie wszystkich tych poleceń, które ja wam dziś naka

zuję pełnić, miłując Pana, waszego Boga, postępując według wszystkich Jego

dróg i Jego się trzymając

Pwt 11,23 wypędzi Pan wszystkie te narody przed wami i usuniecie narody większe i

mocniejsze od was.

Pwt 11,24 Każde miejsce, po którym będzie chodzić stopa waszej nogi, będzie wasze.

Granice wasze sięgać będą od pustyni aż do Libanu, od rzeki Eufrat aż do

Morza Zachodniego.

Pwt 11,25 Nikt przed wami się nie ostoi, strach przed wami i przerażenie będzie siał Pan,

Bóg wasz, po całej ziemi, po której będziecie chodzić, jak wam zapowiedział. Pwt 11,26 Widzicie, ja kładę dziś przed wami błogosławieńswo i przekleństwo. Pwt 11,27 Błogosławieństwo, jeśli usłuchacie poleceń Pana, waszego Boga, które ja wam

dzisiaj daję

Pwt 11,28 przekleństwo, jeśli nie usłuchacie poleceń Pana, waszego Boga, jeśli odstąpi

cie od drogi, którą ja wam dzisiaj wskazuję, a pójdziecie za bogami obcymi,

których nie znacie.

Pwt 11,29 Gdy Pan, Bóg wasz, wprowadzi was do ziemi, którą idziecie posiąść, ogłosicie

błogosławieństwo na górze Garizim, a przekleństwo na górze Ebal. Pwt 11,30 Czyż nie są te góry za Jordanem, za drogą zachodnią do ziemi Kananejczy

294 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 12

ków, mieszkających w Arabie, naprzeciw Gilgal, niedaleko dębów More? Pwt 11,31 Bo wy przejdziecie przez Jordan, idąc posiąść ziemię, którą wam daje Pan,

Bóg wasz. Gdy ją posiądziecie i będziecie w niej mieszkać,

Pwt 11,32 wypełniajcie pilnie wszystkie prawa i nakazy, które ja wam dzisiaj daję.

Rozdział 12

Pwt 12,01 Takie są prawa i nakazy, których będziecie przestrzegać w kraju, który wam

dał Pan, Bóg przodków waszych, w posiadanie po wszystkie dni waszego ży

cia na ziemi.

Pwt 12,02 Zniszczycie doszczętnie wszystkie miejsca, gdzie narody, których wy pozba

wicie dziedzictwa, służyły swoim bogom: na górach wysokich, na wzgórzach

i pod każdym drzewem zielonym.

Pwt 12,03 Wywrócicie ołtarze, połamiecie ich stele, aszery ich ogniem spalicie, porąbie

cie w kawałki posągi ich bogów. Zniweczycie ich imię na tym miejscu. Pwt 12,04 Nie postąpicie tak z Panem, Bogiem waszym,

Pwt 12,05 lecz szukać będziecie miejsca, które sobie wybierze Pan, Bóg wasz, spomiędzy

wszystkich pokoleń, by tam umieścić swe imię na mieszkanie, tam pójdziecie, Pwt 12,06 tam zaniesiecie wasze całopalenia, krwawe ofiary, dziesięciny, ofiary waszej

ręki, to, coście ślubowali, i wasze ofiary dobrowolne oraz pierworodne z więk

szego lub mniejszego bydła.

Pwt 12,07 Tam też wobec Pana, Boga waszego, ucztować będziecie wy ze swymi ro

dzinami, cieszyć się z dóbr, które wasza ręka osiągnęła, w czym błogosławił

wam Pan, Bóg wasz.

Pwt 12,08 Nie będziecie więc czynić wszystkiego, jak my tu dzisiaj czynimy: każdy, co

mu się wydaje słuszne;

Pwt 12,09 bo jeszcze nie przyszliście teraz do miejsca stałego pobytu, do własności,

którą wam daje Pan, Bóg wasz.

Pwt 12,10 Lecz gdy przejdziecie Jordan i osiądziecie w ziemi, którą Pan, Bóg wasz, daje

wam na własność, a On udzieli wam pokoju ze strony wszystkich wrogów

okolicznych - żyć będziecie bezpiecznie.

Pwt 12,11 Gdy wybierze sobie Pan, Bóg wasz, miejsce na mieszkanie dla imienia swe

go, tam zaniesiecie wszystko, co ja wam dziś nakazuję: całopalenia, ofiary

krwawe, dziesięciny, dary waszych rąk, wszystko, co przeznaczycie ślubem

dla Pana.

Pwt 12,12 Wobec Pana, Boga waszego, cieszyć się będziecie wy, synowie wasi i córki,

słudzy, niewolnice, a także lewita przebywający w waszych murach, bo on

nie ma działu ani dziedzictwa razem z wami.

Pwt 12,13 Strzeż się, byś nie składał swych ofiar całopalnych na każdym miejscu, które

295 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 12

zobaczysz,

Pwt 12,14 bo całopalenia swe będziesz składał tylko na miejscu, które sobie obierze Pan

w jednym z twoich pokoleń, i tam zaniesiesz wszystko, co ja ci nakazuję. Pwt 12,15 Wszakże zależnie od twej chęci, stosownie do błogosławieństwa, jakiego Pan,

Bóg twój, ci udzieli, możesz uprawiać ubój i jeść mięso w obrębie twych mu

rów. Może je spożywać czysty i nieczysty, jak się je gazelę i jelenia. Pwt 12,16 Tylko od krwi będziesz się wstrzymywał, wylejesz ją jak wodę na ziemię. Pwt 12,17 Nie będziesz spożywał w obrębie swych murów dziesięcin ze zboża twego, z

moszczu, oliwy, pierworodnych z bydła i trzody ani wszystkiego, coś ślubował

Panu, Bogu swemu, ani ofiar dobrowolnych, ani darów z twej ręki, Pwt 12,18 gdyż wobec Pana, Boga swego, na miejscu, które sobie obierze Pan, Bóg twój

- spożyjesz je ty, syn twój i córka, twój sługa, twoja niewolnica, a także lewi

ta, który jest w obrębie twych murów. Tam będziesz się cieszył wobec Pana,

Boga swego, ze wszystkiego, co ręka twoja przyniesie.

Pwt 12,19 Strzeż się, byś po wszystkie twoje dni na twojej ziemi nie pomijał lewity. Pwt 12,20 Gdy Pan, Bóg twój, rozszerzy twe granice, jak ci przyrzekł, a ty powiesz

sobie: "Chcę jeść mięso", gdy dusza twoja zapragnie jeść mięso, możesz jeść

mięso do woli.

Pwt 12,21 Jeśli daleko od ciebie będzie miejsce, które obrał Pan, Bóg twój, by tam

umieścić swe imię, możesz zabijać z większego i z mniejszego bydła, które

ci dał Pan, stosownie do mojego nakazu, ile zechcesz, i będziesz spożywał w

obrębie swych murów do woli.

Pwt 12,22 Ale jeść będziesz, jak się je gazelę i jelenia; tak możesz je spożywać. Zarówno

czysty, jak i nieczysty mogą je spożywać.

Pwt 12,23 Ale się wystrzegaj spożywania krwi, bo we krwi jest życie, i nie będziesz

spożywał życia razem z ciałem.

Pwt 12,24 Nie będziesz jej spożywał, ale jak wodę na ziemię ją wylejesz. Pwt 12,25 Nie spożyjesz jej, aby ci dobrze było i synom twoim po tobie, za to, że uczy

niłeś, co słuszne jest w oczach Pana.

Pwt 12,26 Lecz nakazane tobie ofiary święte i przyrzeczone przez ciebie ślubem weźmiesz

ze sobą na to miejsce, które sobie obierze Pan.

Pwt 12,27 Całopalenia - mięso i krew - złożysz na ołtarzu Pana, Boga swego: krew żertw

wylejesz na ołtarzu Pana, Boga swego, a mięso spożyjesz.

Pwt 12,28 Pilnie słuchaj i strzeż tego wszystkiego, co ja ci dziś nakazuję, aby dobrze

było tobie i twemu potomstwu na wieki za to, że będziesz czynił to, co dobre

i prawe w oczach Pana, Boga twego.

Pwt 12,29 Gdy Pan, Bóg twój, wytępi przed tobą narody, które ty idziesz wydziedziczyć,

gdy je wydziedziczysz i zamieszkasz w ich ziemi,

Pwt 12,30 strzeż się, byś nie dał się skusić do pójścia w ich ślady. A po ich wytępieniu

byś nie szukał ich bogów, mówiąc: "Jak to narody służyły swym bogom, tak

też i ja będą postępował".

296 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 13

Pwt 12,31 Nie uczynisz tak wobec Pana, Boga swego, bo to wszystko, czym brzydzi się

Pan i czego nienawidzi, oni swym bogom czynili, nawet swych synów i córki

na ogniu palili dla swych bogów.

Rozdział 13

Pwt 13,01 Tych wszystkich rzeczy, przeze mnie nakazanych, pilnie będziesz przestrzegał,

by je wykonać: niczego nie dodasz i niczego nie ujmiesz.

Pwt 13,02 Jeśli powstanie u ciebie prorok, lub wyjaśniacz snów, i zapowie znak lub cud, Pwt 13,03 i spełni się znak albo cud, jak ci zapowiedział, a potem ci powie: "Chodźmy

do bogów obcych - których nie znałeś - i służmy im",

Pwt 13,04 nie usłuchasz słów tego proroka, albo wyjaśniacza snów. Gdyż Pan, Bóg twój,

doświadcza cię, chcąc poznać, czy miłujesz Pana, Boga swego, z całego swego

serca i z całej duszy.

Pwt 13,05 Za Panem, Bogiem swoim, pójdziesz. Jego się będziesz bał, przestrzegając

Jego poleceń. Jego głosu będziesz słuchał, Jemu będziesz służył i przylgniesz

do Niego.

Pwt 13,06 Ów zaś prorok lub wyjaśniacz snów musi umrzeć, bo chcąc cię odwieść od

drogi, jaką iść ci nakazał Pan, Bóg twój, głosił odstępstwo od Pana, Boga

twego, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, wybawił cię z domu niewoli.

W ten sposób usuniesz zło spośród siebie.

Pwt 13,07 Jeśli cię będzie pobudzał skrycie twój brat, syn twojej matki, twój syn lub

córka albo żona, co na łonie twym spoczywa albo przyjaciel tak ci miły, jak ty

sam, mówiąc: "Chodźmy, służmy bogom obcym", bogom, których nie znałeś

ani ty, ani przodkowie twoi

Pwt 13,08 jakiemuś spośród bóstw okolicznych narodów, czy też dalekich od jednego

krańca ziemi do drugiego

Pwt 13,09 nie usłuchasz go, nie ulegniesz mu, nie spojrzysz na niego z litością, nie

będziesz miał miłosierdzia, nie będziesz taił jego przestępstwa.

Pwt 13,10 Winieneś go zabić, pierwszy podniesiesz rękę, aby go zgładzić, a potem cały

lud.

Pwt 13,11 Ukamienujesz go na śmierć, ponieważ usiłował cię odwieść od Pana, Boga

twojego, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli.

Pwt 13,12 Cały Izrael, słysząc to, ulęknie się i przestanie czynić to zło pośród siebie. Pwt 13,13 Jeśli usłyszysz w jednym z miast, które Pan, Bóg twój, daje ci na mieszkanie, Pwt 13,14 że wyszli spośród ciebie ludzie przewrotni i uwodzą mieszkańców swego miasta

mówiąc: "Chodźmy, służmy obcym bogom!", których nie znacie Pwt 13,15 przeprowadzisz dochodzenia, zbadasz, spytasz, czy to prawda. Jeśli okaże się

prawdą, że taką obrzydliwość popełniono pośród ciebie,

297 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 14

Pwt 13,16 mieszkańców tego miasta wybijesz ostrzem miecza, a samo miasto razem ze

zwierzętami obłożysz klątwą.

Pwt 13,17 Cały swój łup zgromadzisz na środku placu i spalisz ogniem - miasto i cały

łup jako ofiarę ku czci Pana, Boga twego. Zostanie ono wiecznym zwaliskiem,

już go nie odbudujesz.

Pwt 13,18 Nie przylgnie do twojej ręki nic z rzeczy poddanych klątwie, aby Pan zaniechał

zapalczywości swego gniewu, a okazał litość i miłosierdzie, rozmnażając cię,

jak przysiągł twym przodkom,

Pwt 13,19 jeśli będziesz słuchał głosu Pana, Boga swego, strzegąc poleceń, które ja ci

dzisiaj nakazuję wykonywać, czyniąc to, co słuszne jest w oczach Pana, Boga

twego.

Rozdział 14

Pwt 14,01 Wy jesteście dziećmi Pana, Boga waszego. Po zmarłym nie będziecie nacinać

sobie skóry ani strzyc krótko włosów nad czołem,

Pwt 14,02 bo wy jesteście ludem poświęconym Panu, Bogu swemu: was wybrał Pan, by

ście się stali ludem będącym Jego wyłączną własnością spośród wszystkich

narodów, które są na ziemi.

Pwt 14,03 Nie będziecie jedli nic obrzydliwego.

Pwt 14,04 Oto zwierzęta, które możecie jeść: wół, baran, koza,

Pwt 14,05 jeleń, gazela, daniel, koziorożec, antylopa, bawół i kozica. Pwt 14,06 Możecie jeść wszelkie zwierzę o rozdzielonym kopycie, to jest parzysto rozło

żonej racicy, i które przeżuwa.

Pwt 14,07 Nie będziecie jeść spośród tych, które przeżuwają albo mają kopyto, to jest

rozdzieloną racicę, jak wielbłąd, zając i królik. Te przeżuwają, lecz nie mają

podzielonych kopyt - uważać je będziecie za nieczyste.

Pwt 14,08 Wieprz, który ma racicę rozdzieloną, lecz nie przeżuwa, jest nieczysty, mięsa

jego jeść nie będziecie i padliny jego się nie dotkniecie.

Pwt 14,09 Z tego, co jest w wodzie, będziecie spożywali wszystko, co ma płetwy i łuski. Pwt 14,10 A nie będziecie spożywali nic z tego, co nie ma płetw i łusek. Uważać to

będziecie za nieczyste.

Pwt 14,11 Wszelkie ptactwo czyste jeść możecie;

Pwt 14,12 tych zaś spośród ptaków jeść nie będziecie: orła, sępa czarnego, orła morskie

go,

Pwt 14,13 wszelkich odmian kani, sępa i sokoła, Pwt 14,14 żadnego gatunku kruka,

Pwt 14,15 strusia, sowy, mewy, żadnej odmiany jastrzębia, Pwt 14,16 puszczyka, ibisa, łabędzia,

298 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 15

Pwt 14,17 pelikana, nurka, ścierwika,

Pwt 14,18 bociana, żadnej odmiany czapli, dudka i nietoperza.

Pwt 14,19 Każdy owad skrzydlaty jest dla was nieczysty, nie będziecie go spożywać. Pwt 14,20 Wszelkie ptactwo czyste możecie spożywać.

Pwt 14,21 Nie będziecie spożywać żadnej padliny. Dasz to do spożycia przychodniowi w

twej miejscowości albo sprzedasz obcemu, bo ty jesteś narodem świętym dla

Pana, Boga twego. Nie będziesz gotował koźlęcia w mleku jego matki. Pwt 14,22 Złożysz dziesięcinę z plonu wszelkiego nasienia, z tego, co rokrocznie ziemia

rodzi.

Pwt 14,23 Będziesz spożywał w obliczu Pana, Boga swego - na miejscu, które sobie obie

rze na mieszkanie dla imienia swojego - dziesięcinę z twego zboża, moszczu

i oliwy, pierworodne z bydła i trzody, byś po wszystkie dni nauczył się bać

Pana, Boga swego.

Pwt 14,24 Jeśli daleka będzie twoja droga, nie zdołasz tego zanieść, ponieważ daleko

będzie miejsce, które sobie obierze Pan, Bóg twój, by tam umieścić swe imię

- gdy Pan, Bóg twój, będzie ci błogosławił

Pwt 14,25 zamienisz dziesięcinę na srebro, weźmiesz srebro w sakiewce do ręki i pój

dziesz na miejsce, które sobie obierze Pan, Bóg twój.

Pwt 14,26 Kupisz tam za srebro wszystko, czego pragnie twoja dusza: większe i mniejsze

bydło, wino, sycerę, wszystko, czego życzy sobie twoja dusza, i spożyjesz tam

w obliczu Pana, Boga swego. Będziesz się cieszył ty i twoja rodzina. Pwt 14,27 Nie opuścisz też lewity, który jest w twoich murach, bo nie ma on działu ani

dziedzictwa z tobą.

Pwt 14,28 Pod koniec trzech lat odłożysz wszystkie dziesięciny z plonu trzeciego roku i

zostawisz w twych bramach.

Pwt 14,29 Wtedy przyjdzie lewita, bo nie ma działu ani dziedzictwa z tobą, obcy, sie

rota i wdowa, którzy są w twoich murach, będą jedli i nasycą się, aby ci

błogosławił Pan, Bóg twój, w każdej pracy twej ręki, której się podejmiesz.

Rozdział 15

Pwt 15,01 Pod koniec siódmego roku przeprowadzisz darowanie długów. Pwt 15,02 Na tym będzie polegało darowanie długów: każdy wierzyciel daruje pożyczkę

udzieloną bliźniemu, nie będzie się domagał zwrotu od bliźniego lub swego

brata, ponieważ ogłoszone jest darowanie ku czci Pana.

Pwt 15,03 Od obcego możesz się domagać zwrotu, lecz co ci się należy od brata, daruje

twa ręka.

Pwt 15,04 Ale u ciebie nie powinno być ubogiego. Pan bowiem pobłogosławi ci w ziemi,

którą Pan, Bóg twój, daje ci w posiadanie,

299 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 15

Pwt 15,05 jeżeli będziesz słuchał wiernie głosu Pana, Boga swego, wykonując dokładnie

wszystkie polecenia, które ja tobie dziś daję.

Pwt 15,06 Bo Pan, Bóg twój, pobłogosławił ci tak, jak ci to powiedział. Będziesz poży

czał wielu narodom, a sam od nikogo nie będziesz pożyczał; będziesz panował

nad wielu narodami, a one nad tobą nie zapanują.

Pwt 15,07 Jeśli będzie u ciebie ubogi któryś z twych braci, w jednym z twoich miast, w

kraju, który ci daje Pan, Bóg twój, nie okażesz twardego serca wobec niego

ani nie zamkniesz swej ręki przed ubogim swym bratem,

Pwt 15,08 lecz otworzysz mu swą rękę i szczodrze mu udzielisz pożyczki, ile mu będzie

potrzeba.

Pwt 15,09 Strzeż się, by nie powstała w twym sercu niegodziwa myśl: "Blisko jest rok

siódmy, rok darowania", byś złym okiem nie patrzał na ubogiego twego bra

ta, nie udzielając mu pomocy. On będzie wzywał Pana przeciwko tobie, a ty

obciążysz się grzechem.

Pwt 15,10 Chętnie mu udziel, niech serce twe nie boleje, że dajesz. Za to będzie ci Pan,

Bóg twój, błogosławił w każdej czynności i w każdej pracy twej ręki. Pwt 15,11 Ubogiego bowiem nie zabraknie w tym kraju, dlatego ja nakazuję: Otwórz

szczodrze rękę swemu bratu uciśnionemu lub ubogiemu w twej ziemi. Pwt 15,12 Jeśli się tobie sprzeda brat twój, Hebrajczyk lub Hebrajka, będzie niewolni

kiem przez sześć lat. W siódmym roku wolnym go wypuścisz od siebie. Pwt 15,13 Uwalniając go, nie pozwolisz mu odejść z pustymi rękami. Pwt 15,14 Podarujesz mu cośkolwiek z twego drobnego bydła, klepiska i tłoczni. Dasz

mu coś z tego, w czym Pan, Bóg twój, tobie pobłogosławił.

Pwt 15,15 Przypomnisz sobie, żeś był niewolnikiem w ziemi egipskiej i wybawił cię Pan,

Bóg twój. Dlatego ci daję dzisiaj ten nakaz.

Pwt 15,16 Jeśli on ci powie: "Nie pójdę od ciebie", bo miłuje ciebie i dom twój, gdyż

dobrze mu u ciebie

Pwt 15,17 weźmiesz szydło, przekłujesz mu ucho [przyłożywszy je] do drzwi, i będzie

twoim niewolnikiem na zawsze. Z niewolnicą postąpisz tak samo. Pwt 15,18 Niech ci się to przykrym nie wydaje, że wypuszczasz go wolno od siebie,

gdyż służąc ci przez sześć lat, jest wart podwójnej zapłaty najemnika, a Pan

będzie ci błogosławił we wszystkim, co uczynisz.

Pwt 15,19 Masz poświęcić Panu, Bogu swemu, każdego pierworodnego samca, który się

urodzi z większego lub mniejszego bydła. Nie będziesz używał do pracy pier

worodnego z cielców i nie będziesz strzygł pierworodnego swej owcy. Pwt 15,20 Spożyjesz je, ty i twój dom w obliczu Pana, Boga twego, rokrocznie w miej

scu, które sobie obierze Pan.

Pwt 15,21 Jeśli będzie miało jakąś skazę - będzie kulawe, ślepe - lub jakąkolwiek inną

skazę, nie złożysz go na ofiarę dla Pana, Boga swego;

Pwt 15,22 spożyjesz je w swoim mieście. Czysty i nieczysty człowiek może je jeść, jak

się je gazelę lub jelenia.

300 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 16

Pwt 15,23 Tylko krwi nie będziesz spożywał, ale jak wodę ją wylejesz na ziemię.

Rozdział 16

Pwt 16,01 Pilnuj przestrzegania miesiąca Abib i święcenia Paschy ku czci Pana, Boga

swego, gdyż w miesiącu Abib, nocą, Pan, Bóg twój, wyprowadził cię z Egip

tu.

Pwt 16,02 Złożysz ofiarę paschalną ku czci Pana, Boga swego, z owiec i cielców w miej

scu, które sobie obierze Pan na mieszkanie dla imienia swego.

Pwt 16,03 Nie będziesz jadł wraz z nią chleba kwaszonego. Przez siedem dni będziesz

jadł z tymi ofiarami przaśniki - chleb upokorzenia, gdyż w pośpiechu wysze

dłeś z ziemi egipskiej - abyś pamiętał o dniu wyjścia z ziemi egipskiej po

wszystkie dni swego życia.

Pwt 16,04 Nie zobaczy się u ciebie kwasu, w całej twej posiadłości, przez siedem dni.

Z mięsa, które złożysz na ofiarę wieczorem dnia poprzedniego, niczego przez

noc nie zostawisz do rana.

Pwt 16,05 Nie będziesz mógł składać ofiary paschalnej, w żadnej miejscowości, którą ci

daje Pan, Bóg twój,

Pwt 16,06 lecz w miejscu, które sobie obierze Pan, Bóg twój, na mieszkanie dla swego

imienia - tam złożysz ofiarę paschalną wieczorem o zachodzie słońca, w go

dzinie wyjścia swego z Egiptu.

Pwt 16,07 Upieczesz i spożyjesz ją na miejscu, które sobie obierze Pan, Bóg twój, a rano

zawrócisz i pójdziesz do swoich namiotów.

Pwt 16,08 Sześć dni będziesz jadł przaśniki, a w siódmym dniu jest uroczyste zgroma

dzenie ku czci Pana, Boga twego: żadnej pracy nie będziesz wykonywał. Pwt 16,09 Odliczysz sobie siedem tygodni. Gdy zacznie sierp żąć zboże, rozpoczniesz

liczyć te siedem tygodni.

Pwt 16,10 I będziesz obchodził Święto Tygodni ku czci Pana, Boga twego, z ofiarą

według wspaniałomyślności twej ręki, złożoną stosownie do tego, jak ci po

błogosławi Pan, Bóg twój.

Pwt 16,11 Będziesz się cieszył w obliczu Pana, Boga twego, w miejscu, które sobie obie

rze Pan, Bóg twój, na mieszkanie dla imienia swojego, ty, syn twój i córka,

sługa twój i niewolnica, a także lewita, który jest w twoich murach, obcy,

sierota i wdowa, którzy żyją u ciebie.

Pwt 16,12 Przypomnisz sobie, żeś był niewolnikiem w Egipcie, dlatego będziesz prze

strzegał tych praw.

Pwt 16,13 Będziesz obchodził Święto Namiotów przez siedem dni po zebraniu plonów z

twego klepiska i tłoczni.

Pwt 16,14 W to święto będziesz się radował ty, syn twój i córka, sługa twój i niewolnica,

301 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 17

a także lewita, obcy, sierota i wdowa, którzy żyją w twoich murach. Pwt 16,15 Przez siedem dni będziesz świętować ku czci Pana, Boga swego, w miejscu,

które sobie obierze Pan, za to, że ci błogosławi Pan, Bóg twój, we wszystkich

twoich zbiorach, w każdej pracy twych rąk, i abyś był pełen radości. Pwt 16,16 Trzy razy do roku ukaże się każdy mężczyzna przed Panem, Bogiem twoim,

w miejscu, które sobie obierze: na Święto Przaśników, na Święto Tygodni i

na Święto Namiotów. Nie ukaże się przed obliczem Pana z próżnymi rękami. Pwt 16,17 A dar każdego będzie zależny od błogosławieństwa Pana, Boga twego, jakim

cię obdarzy.

Pwt 16,18 Ustanowisz sobie rządców i urzędników we wszystkich miastach, które ci daje

Pan, Bóg twój, dla wszystkich pokoleń. Oni sądzić będą lud sądem sprawie

dliwym.

Pwt 16,19 Nie będziesz naginał prawa, nie będziesz stronniczy i podarku nie przyjmiesz,

gdyż podarek zaślepia oczy mędrców i w złą stronę kieruje słowa sprawiedli

wych.

Pwt 16,20 Dąż wyłącznie do sprawiedliwości, byś żył i posiadł ziemię, którą ci daje Pan,

Bóg twój.

Pwt 16,21 Nie ustawisz aszery z żadnego drzewa koło ołtarza Pana, Boga swego, jaki

sobie zbudujesz.

Pwt 16,22 Nie postawisz steli, której nienawidzi Pan, Bóg twój.

Rozdział 17

Pwt 17,01 Nie złożysz na ofiarę dla Pana, Boga swego, cielca lub mniejszego bydła, gdyby

miały skazę lub jakikolwiek brak, gdyż brzydzi się tym Pan, Bóg twój. Pwt 17,02 Jeśli się znajdzie u ciebie w jednym z miast twoich, danych ci przez Pana,

Boga twego, mężczyzna lub kobieta, ktoś, kto czynić będzie to, co jest złe w

oczach Pana, Boga twego, przestępując Jego przymierze,

Pwt 17,03 przechodząc do bogów obcych, by służyć im i oddawać pokłon, jak słońcu,

księżycowi lub całemu wojsku niebieskiemu, czego nie nakazałem Pwt 17,04 skoro ci to zostanie doniesione, wysłuchasz i zbadasz dokładnie sprawę. Jeśli

okaże się prawdą, że taką ohydę popełniono w Izraelu,

Pwt 17,05 zaprowadzisz tego mężczyznę lub kobietę - którzy tej złej rzeczy się dopuścili

- do bramy miasta i będziesz tego mężczyznę lub tę kobietę kamienował, aż

śmierć nastąpi.

Pwt 17,06 Na słowo dwu lub trzech świadków skaże się na śmierć; nie wyda się wyroku

na słowo jednego świadka.

Pwt 17,07 Ręka świadków pierwsza się wzniesie przeciw niemu, aby go zgładzić, a potem

ręka całego ludu. Usuniesz zło spośród siebie.

302 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 18

Pwt 17,08 Jeśli za trudno ci będzie osądzić jakiś wypadek, jak zabójstwo, spór lub

zranienie, jakikolwiek proces w tym mieście, wstaniesz i pójdziesz do miejsca,

które sobie obierze Pan, Bóg twój.

Pwt 17,09 Tam udasz się do kapłanów-lewitów i do sędziego, który w tych dniach będzie

sprawował urząd. Poradzisz się, oni ci dadzą rozstrzygnięcie.

Pwt 17,10 Zastosujesz się do orzeczenia, jakie ci wydadzą w miejscu, które sobie obierze

Pan, i pilnie wykonasz wszystko, o czym cię pouczą.

Pwt 17,11 Postąpisz ściśle według ich pouczenia i według ich rozstrzygnięcia, jakie ci

dadzą, nie zbaczając ani na prawo, ani na lewo od ich orzeczenia. Pwt 17,12 Człowiek, który pychą uniesiony nie usłucha kapłana ustanowionego tam,

aby służyć Panu, Bogu twemu, czy też sędziego, zostanie ukarany śmiercią.

Usuniesz zło z Izraela.

Pwt 17,13 Cały lud słysząc to ulęknie się i już więcej nie będzie się unosił pychą. Pwt 17,14 Gdy wejdziesz do kraju, który ci daje Pan, Bóg twój, gdy go posiądziesz i

w nim zamieszkasz, jeśli powiesz sobie: "Chcę ustanowić króla nad sobą, jak

mają wszystkie okoliczne narody",

Pwt 17,15 tego tylko ustanowisz królem, kogo sobie Pan, Bóg twój, wybierze spośród

twych braci - tego uczynisz królem. Nie możesz ogłosić królem nad sobą kogoś

obcego, kto nie byłby twoim bratem.

Pwt 17,16 Tylko nie będzie on nabywał wielu koni i nie zaprowadzi ludu do Egiptu, aby

mieć wiele koni. Powiedział bowiem wam Pan: Tą drogą nigdy wracać nie

będziecie.

Pwt 17,17 Nie będzie miał zbyt wielu żon, aby nie odwróciło się jego serce. Nie będzie

gromadził wielkiej ilości srebra i złota.

Pwt 17,18 Gdy zasiądzie na królewskim swym tronie, sporządzi sobie na zwoju odpis

tego Prawa u tekstu kapłanów-lewitów.

Pwt 17,19 Będzie go miał przy sobie i będzie go czytał po wszystkie dni swego życia,

aby się nauczył czcić Pana, Boga swego, strzegąc wszystkich słów tego Prawa

i stosując jego postanowienia,

Pwt 17,20 by uniknąć wynoszenia się nad swych braci i zbaczania od przykazań na

prawo czy też na lewo, aby długo królował on i synowie jego w Izraelu.

Rozdział 18

Pwt 18,01 Kapłani-lewici, całe pokolenie Lewiego, nie będzie miało działu ani dziedzic

twa w Izraelu. Żywić się będą z ofiar spalanych ku czci Pana i Jego dziedzic

twa.

Pwt 18,02 Nie będzie miało ono dziedzictwa wśród swoich braci: Pan jest jego dziedzic

twem, jak mu to powiedział.

303 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 18

Pwt 18,03 Takie uprawnienie ma kapłan w stosunku do ludu, składającego ofiary: z

cielca lub sztuki mniejszego bydła oddadzą kapłanowi łopatkę, szczękę i żo

łądek.

Pwt 18,04 Oddasz mu pierwociny ze swego zboża, moszczu, oliwy i pierwociny ze strzy

żenia owiec.

Pwt 18,05 Jego bowiem wybrał Pan, Bóg twój, spośród wszystkich pokoleń twoich, aby

był na służbie ku czci imienia Pana: on i jego synowie po wszystkie czasy. Pwt 18,06 Jeśli lewita, przebywający w jednym z twoich miast w całym Izraelu, zapra

gnie kiedykolwiek pójść do miejsca wybranego przez Pana,

Pwt 18,07 aby spełnić posługi ku czci imienia Pana, Boga twego, jak wszyscy jego bracia

lewici, będący tam na służbie przed obliczem Pana,

Pwt 18,08 będzie jadł równą część z nimi, bez uszczerbku dla swych dochodów z ojco

wizny.

Pwt 18,09 Gdy ty wejdziesz do kraju, który ci daje Pan, Bóg twój, nie ucz się popeł

niania tych samych obrzydliwości jak tamte narody.

Pwt 18,10 Nie znajdzie się pośród ciebie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego

syna lub córkę, uprawiał wróżby, gusła, przepowiednie i czary;

Pwt 18,11 nikt, kto by uprawiał zaklęcia, pytał duchów i widma, zwracał się do umar

łych.

Pwt 18,12 Obrzydliwy jest bowiem dla Pana każdy, kto to czyni. Z powodu tych obrzy

dliwości wypędza ich Pan, Bóg twój, sprzed twego oblicza.

Pwt 18,13 Dochowasz pełnej wierności Panu, Bogu swemu.

Pwt 18,14 Te narody bowiem, które ty wydziedziczysz, słuchały wróżbitów i wywołują

cych umarłych. Lecz tobie nie pozwala na to Pan, Bóg twój.

Pwt 18,15 Pan, Bóg twój, wzbudzi ci proroka spośród braci twoich, podobnego do mnie.

Jego będziesz słuchał.

Pwt 18,16 Właśnie o to prosiłeś Pana, Boga swego, na Horebie, w dniu zgromadzenia:

"Niech więcej nie słucham głosu Pana, Boga mojego, i niech już nie widzę

tego wielkiego ognia, abym nie umarł".

Pwt 18,17 I odrzekł mi Pan: "Dobrze powiedzieli.

Pwt 18,18 Wzbudzę im proroka spośród ich braci, takiego jak ty, i włożę w jego usta

moje słowa, będzie im mówił wszystko, co rozkażę.

Pwt 18,19 Jeśli ktoś nie będzie słuchać moich słów, które on wypowie w moim imieniu,

Ja od niego zażądam zdania sprawy.

Pwt 18,20 Lecz jeśli który prorok odważy się mówić w moim imieniu to, czego mu nie

rozkazałem, albo wystąpi w imieniu bogów obcych - taki prorok musi ponieść

śmierć".

Pwt 18,21 Jeśli pomyślisz w swym sercu: "A w jaki sposób poznam słowo, którego Pan

nie mówił?"

Pwt 18,22 gdy prorok przepowie coś w imieniu Pana, a słowo jego będzie bez skutku i

nie spełni się, [znaczy to, że] tego Pan do niego nie mówił, lecz w swej pysze

304 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 19

powiedział to sam prorok. Nie będziesz się go obawiał.

Rozdział 19

Pwt 19,01 Gdy Pan, Bóg twój, wytępi narody, których ziemię ci daję, abyś je z niej

wypędził i zamieszkał w ich miastach i domach

Pwt 19,02 ustanowisz sobie trzy miasta w kraju, który ci daje Pan, Bóg twój, abyś go

posiadł.

Pwt 19,03 Drogę do nich utrzymasz w dobrym stanie i na trzy części podzielisz obszar

kraju, który ci daje Pan, Bóg twój, aby tam schronienie znalazł każdy za

bójca.

Pwt 19,04 W następującym wypadku zabójca, który by tam uciekł, może pozostać przy

życiu: jeśliby zabił bliźniego nieumyślnie, nie żywiąc przedtem do niego nie

nawiści.

Pwt 19,05 Jeśli na przykład poszedł z drugim do lasu ścinać drzewo, uchwycił ręką sie

kierę, by ciąć w drzewo, żelazo zaś odpadło od drzewca i trafiło śmiertelnie

bliźniego - taki może schronić się do jednego z tych miast, by ratować swe

życie,

Pwt 19,06 aby ściągający mściciel krwi wzburzony gniewem nie dosięgnął go ze względu

na zbyt daleką drogę i życia go nie pozbawił, gdyż ten nie jest winien śmierci,

bo nie żywił zastarzałej nienawiści do zmarłego.

Pwt 19,07 Dlatego ja ci rozkazuję: Trzy miasta sobie ustanowisz. Pwt 19,08 Gdy poszerzy Pan, Bóg twój, twe granice, jak to poprzysiągł twym przodkom,

i odda ci całą ziemię, którą poprzysiągł dać przodkom,

Pwt 19,09 jeśli będziesz strzegł pilnie całego tego prawa, które ja ci dzisiaj przedkładam,

miłując Pana, Boga swego, chodząc Jego drogami po wszystkie dni, wtedy

dodasz jeszcze do tych miast dalsze trzy miasta,

Pwt 19,10 by nie wylewać niewinnej krwi w tym kraju, który ci Pan, Bóg twój, daje w

posiadanie. W przeciwnym razie krew ciążyć będzie na tobie.

Pwt 19,11 Jeśli jednak człowiek z nienawiści do swego bliźniego czatował na niego, po

wstał przeciw niemu, uderzył go śmiertelnie, tak iż tamten umarł, i potem

uciekł do jednego z tych miast,

Pwt 19,12 starsi tego miasta poślą po niego, zabiorą go stamtąd i oddadzą w ręce mści

ciela krwi, by umarł.

Pwt 19,13 Nie zlituje się nad nim twoje oko, usuniesz spośród Izraela [przelanie] krwi

niewinnego, by ci się dobrze powodziło.

Pwt 19,14 Nie przesuniesz miedzy swego bliźniego, postawionej przez przodków na dzie

dzictwie otrzymanym w kraju, danym ci w posiadanie przez Pana, Boga

twego.

305 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 20

Pwt 19,15 Nie przyjmie się zeznania jednego świadka przeciwko nikomu, w żadnym

przestępstwie i w żadnej zbrodni. Lecz każda popełniona zbrodnia musi być

potwierdzona zeznaniem dwu lub trzech świadków.

Pwt 19,16 Jeśli powstanie świadek złośliwy przeciw komuś, oskarżając go o przekrocze

nie Prawa,

Pwt 19,17 dwu ludzi wiodących między sobą spór stanie wobec Pana przed kapłanami

i przed sędziami urzędującymi w tym czasie.

Pwt 19,18 Jeśli ci sędziowie, zbadawszy sprawę dokładnie, dowiodą fałszu świadkowi

jeżeli świadek taki fałszywie oskarżył brata swego

Pwt 19,19 uczyńcie mu, jak on zamierzał uczynić swemu bratu. Usuniesz zło spośród

ciebie,

Pwt 19,20 a reszta słysząc to, ulęknie się i nie uczyni więcej nic takiego pośród siebie. Pwt 19,21 Twe oko nie będzie miało litości. Życie za życie, oko za oko, ząb za ząb, ręka

za rękę, noga za nogę.

Rozdział 20

Pwt 20,01 Jeśli się udasz na wojnę przeciw twemu wrogowi, a zauważysz, że koni, ry

dwanów i ludzi tam jest więcej niż u ciebie, nie lękaj się ich, gdyż z tobą jest

Pan, Bóg twój, który cię wywiódł z ziemi egipskiej.

Pwt 20,02 Gdy będziecie zaczynali walkę, wystąpi kapłan i przemówi do narodu, Pwt 20,03 mówiąc mu: "Słuchaj, Izraelu! Zaczynacie dzisiaj walkę przeciw wrogom wa

szym, niech trwoga przed nimi was nie ogarnia! Niech serce wam nie drży!

Nie bójcie się, nie lękajcie się!

Pwt 20,04 Gdyż z wami wyrusza Pan, Bóg wasz, by walczyć przeciw wrogom waszym i

dać wam zwycięstwo".

Pwt 20,05 Zwierzchnicy niech powiedzą następnie narodowi: "Kto z was zbudował no

wy dom, a jeszcze go nie poświęcił, niech idzie i wraca do swego domu, bo

mógłby zginąć na wojnie, i kto inny by go poświęcił.

Pwt 20,06 Kto z was zasadził winnicę, a nie zebrał jej owoców, niech wraca do domu,

bo mógłby zginąć na wojnie, a kto inny by zebrał jej owoce.

Pwt 20,07 Kto żonę poślubił, a jeszcze jej nie sprowadził do siebie, niech wraca do domu,

bo mógłby zginąć na wojnie, a kto inny by ją sprowadził do siebie". Pwt 20,08 Niech jeszcze zwierzchnicy powiedzą do narodu: "Kto się lęka, czyje serce

drży, niech wraca do domu, by nie struchlało serce jego braci, jak jego". Pwt 20,09 Gdy zwierzchnicy skończą mówić do ludu, na czele narodu staną wodzowie. Pwt 20,10 Jeśli podejdziesz pod miasto, by z nim prowadzić wojnę, [najpierw] ofiarujesz

mu pokój,

Pwt 20,11 a ono ci odpowie pokojowo i bramy ci otworzy, niech cały lud, który się w

306 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 21

nim znajduje, zejdzie do rzędu robotników pracujących przymusowo, i będą

ci służyli.

Pwt 20,12 Jeśli ci nie odpowie pokojowo i zacznie z tobą wojować, oblegniesz je. Pwt 20,13 Skoro ci je Pan, Bóg twój, odda w ręce - wszystkich mężczyzn wytniesz

ostrzem miecza.

Pwt 20,14 Tylko kobiety, dzieci, trzody i wszystko, co jest w mieście, cały łup zabierzesz

i będziesz korzystał z łupu twoich wrogów, których ci dał Pan, Bóg twój. Pwt 20,15 Tak postąpisz ze wszystkimi miastami daleko od ciebie położonymi, nie bę

dącymi własnością pobliskich narodów.

Pwt 20,16 Tylko w miastach należących do narodów, które ci daje Pan, twój Bóg, jako

dziedzictwo, niczego nie zostawisz przy życiu.

Pwt 20,17 Gdyż klątwą obłożysz Chetytę, Amorytę, Kananejczyka, Peryzzytę, Chiwwi

tę i Jebusytę, jak ci rozkazał Pan, Bóg twój,

Pwt 20,18 abyście się nie nauczyli czynić wszystkich obrzydliwości, które oni czynią ku

czci bogów swoich, i byście nie grzeszyli przeciw Panu, waszemu Bogu. Pwt 20,19 Jeśli przez wiele dni będziesz oblegał miasto i walczył z nim, nie zetniesz jego

drzew podkładając siekierę, bo będziesz spożywał z nich owoce. Dlatego ich

nie zniszczysz. Czy drzewo to człowiek, byś je oblegał?

Pwt 20,20 Tylko drzewa znane ci jako nieowocowe zetniesz i zbudujesz sobie narzędzia

oblężnicze przeciw miastu, które z tobą toczy wojnę, aż je zdobędziesz.

Rozdział 21

Pwt 21,01 Gdy w kraju, który ci daje w posiadanie Pan, Bóg twój, znajdzie się na polu

leżący trup człowieka zabitego, a nie wiadomo, kto go uderzył,

Pwt 21,02 wtedy przyjdą starsi i sędziowie odmierzyć odległość trupa od okolicznych

miast.

Pwt 21,03 Gdy chodzi o miasto, które jest najbliżej trupa, starsi tegoż miasta wezmą

jałowicę, która jeszcze nie pracowała i nie nosiła jarzma.

Pwt 21,04 Jałowicę tę sprowadzą starsi miasta do rzeki nie wysychającej, na miejsce

nieuprawione i nieobsiane i złamią jej kark w rzece.

Pwt 21,05 Wtedy nadejdą kapłani, synowie Lewiego; bo Pan, Bóg twój, wybrał ich, by

Mu posługiwali, błogosławili w Jego imieniu i by ich wyrokiem rozsądzano

wszelki spór i sprawę o zranienie.

Pwt 21,06 Wszyscy starsi miasta, które leży najbliżej zamordowanego, umyją ręce nad

jałowicą, której kark złamano w rzece,

Pwt 21,07 i powiedzą te słowa: "Nasze ręce tej krwi nie wylały, a oczy nasze jej nie

widziały.

Pwt 21,08 Panie, oczyść z winy lud swój, Izraela, któregoś wybawił, i nie obarczaj krwią

307 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 22

niewinną ludu swego, Izraela". I odpuszczona będzie im ta krew. Pwt 21,09 W ten sposób usuniesz niewinną krew spośród siebie i uczynisz to, co jest

słuszne w oczach Pana.

Pwt 21,10 Jeśli wyruszysz na wojnę z wrogami, a wyda ich Pan, Bóg twój, w twoje ręce

i weźmiesz jeńców,

Pwt 21,11 a ujrzysz między jeńcami kobietę o pięknym wyglądzie i pokochasz ją - mo

żesz ją sobie wziąć za żonę

Pwt 21,12 i wprowadzić do swego domu. Ona ogoli swą głowę, obetnie paznokcie Pwt 21,13 i zdejmie z siebie odzież branki. Zamieszkawszy w twym domu opłakiwać

będzie swego ojca i matkę przez miesiąc. Potem pójdziesz do niej, zostaniesz

jej mężem, a ona twoją żoną.

Pwt 21,14 Jeśli ci się przestanie podobać, odeślesz ją, gdzie zechce, nie sprzedasz jej za

srebro ani nie obejdziesz się z nią jak z niewolnicą, ponieważ obcowałeś z nią

wbrew jej woli.

Pwt 21,15 Jeśli jaki mąż będzie miał dwie żony, jedną kochaną, a drugą niekochaną, i

one urodzą mu synów - kochana i niekochana - a pierworodnym będzie syn

niekochanej

Pwt 21,16 to w dniu przekazywania dziedzictwa nie może za pierworodnego uznać syna

kochanej, gdy pierworodnym jest syn niekochanej.

Pwt 21,17 Jeśli pierworodnym jest syn niekochanej, musi mu przyznać podwójną część

wszystkiego, co posiada, gdyż on jest pierwociną jego siły. On ma prawo do

pierworodztwa.

Pwt 21,18 Jeśli ktoś będzie miał syna nieposłusznego i krnąbrnego, nie słuchającego

upomnień ojca ani matki, tak że nawet po upomnieniach jest im nieposłusz

ny,

Pwt 21,19 ojciec i matka pochwycą go, zaprowadzą do bramy, do starszych miasta, Pwt 21,20 i powiedzą starszym miasta: "Oto nasz syn jest nieposłuszny i krnąbrny, nie

słucha naszego upomnienia, oddaje się rozpuście i pijaństwu".

Pwt 21,21 Wtedy mężowie tego miasta będą kamienowali go, aż umrze. Usuniesz zło

spośród siebie, a cały Izrael, słysząc o tym, ulęknie się.

Pwt 21,22 Jeśli ktoś popełni zbrodnię podlegającą karze śmierci, zostanie stracony i

powiesisz go na drzewie

Pwt 21,23 trup nie będzie wisiał na drzewie przez noc, lecz tegoż dnia musisz go po

grzebać. Bo wiszący jest przeklęty przez Boga. Nie zanieczyścisz swej ziemi,

danej ci przez Pana, Boga twego, w posiadanie.

Rozdział 22

Pwt 22,01 Jeśli zobaczysz zbłąkanego wołu swego brata albo sztukę mniejszego bydła,

308 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 22

nie odwrócisz się od nich, lecz zaprowadzisz je z powrotem do swego brata. Pwt 22,02 Jeśli brat twój nie jest blisko ciebie i jeśli go nie znasz, zaprowadzisz je do

swego domu, będą u ciebie, aż przyjdzie ich szukać twój brat i wtedy mu je

oddasz.

Pwt 22,03 Tak postąpisz z jego osłem, tak postąpisz z jego płaszczem, tak postąpisz z

każdą rzeczą zgubioną przez swego brata - z tym, co mu zginęło, a tyś odna

lazł: nie możesz od tego się odwrócić.

Pwt 22,04 Jeśli zobaczysz, że osioł twego brata albo wół jego upadł na drodze - nie

odwrócisz się od nich, ale z nim razem je podniesiesz.

Pwt 22,05 Kobieta nie będzie nosiła ubioru mężczyzny ani mężczyzna ubioru kobiety;

gdyż każdy, kto tak postępuje, obrzydły jest dla Pana, Boga swego. Pwt 22,06 Jeśli napotkasz przed sobą na drodze, na drzewie lub na ziemi gniazdo ptaka

z pisklętami lub jajkami wysiadywanymi przez matkę, nie zabierzesz matki

z pisklętami.

Pwt 22,07 Matkę zostawisz w spokoju, a pisklęta możesz zabrać - aby ci się dobrze

powodziło i abyś długo żył.

Pwt 22,08 Jeśli zbudujesz nowy dom, uczynisz na dachu ogrodzenie, byś nie obciążył

swego domu krwią, gdyby ktoś z niego spadł.

Pwt 22,09 Nie zasiejesz w twojej winnicy dwu gatunków roślin, aby wszystkie nie zostały

uznane za święte: nasiona posiane i zbiory w winnicy.

Pwt 22,10 Nie będziesz orał razem wołem i osłem.

Pwt 22,11 Nie wdziejesz sukni utkanej naraz z wełny i lnu.

Pwt 22,12 Zrobisz sobie frędzle na czterech rogach płaszcza, którym się okrywasz. Pwt 22,13 Jeśli ktoś poślubi żonę, zbliży się do niej, a potem ją znienawidzi, Pwt 22,14 zarzucając jej złe czyny, i zniesławi ją mówiąc: "Poślubiłem tę kobietę, a

zbliżywszy się do niej, nie znalazłem u niej oznak dziewictwa",

Pwt 22,15 wtedy ojciec i matka młodej kobiety zaniosą dowody jej dziewictwa do bramy,

do starszych miasta.

Pwt 22,16 Ojciec młodej kobiety odezwie się do starszych: "Dałem swą córkę temu czło

wiekowi za żonę, a on ją znienawidził.

Pwt 22,17 Oto zarzuca jej złe czyny, mówiąc: "Nie znalazłem u córki twej oznak dzie

wictwa". A oto są dowody dziewictwa mej córki" i rozłoży tkaninę przed

starszymi miasta.

Pwt 22,18 Wtedy starsi miasta wezmą tego męża i ukarzą go.

Pwt 22,19 Skażą go na sto [syklów] srebra i dadzą je ojcu młodej kobiety, gdyż okrył

niesławą dziewicę izraelską; pozostanie jego żoną i nie będzie jej mógł całe

życie porzucić.

Pwt 22,20 Lecz jeśli oskarżenie to okaże się prawdziwym, bo nie znalazły się dowody

dziewictwa młodej kobiety,

Pwt 22,21 wyprowadzą młodą kobietę do drzwi domu ojca i kamienować ją będą mężowie

tego miasta, aż umrze, bo dopuściła się bezeceństwa w Izraelu, uprawiając

309 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 23

rozpustę w domu ojca. Usuniesz zło spośród siebie.

Pwt 22,22 Jeśli się znajdzie człowieka śpiącego z kobietą zamężną, oboje umrą: mężczy

zna śpiący z kobietą i ta kobieta. Usuniesz zło z Izraela.

Pwt 22,23 Jeśli dziewica została zaślubiona mężowi, a spotkał ją inny jakiś mężczyzna

w mieście i spał z nią,

Pwt 22,24 oboje wyprowadzicie do bramy miasta i kamienować ich będziecie, aż umrą:

młodą kobietę za to, że nie krzyczała będąc w mieście, a tego mężczyznę za

to, że zadał gwałt żonie bliźniego. Usuniesz zło spośród siebie.

Pwt 22,25 Lecz jeśli mężczyzna znalazł na polu młodą kobietę zaślubioną, zadał jej

gwałt i spał z nią, umrze sam mężczyzna, który z nią spał.

Pwt 22,26 Młodej kobiecie zaś nic nie uczynisz. Młoda kobieta nie popełniła przestęp

stwa godnego śmierci. Wypadek ten jest podobny do tego, gdy ktoś powstaje

przeciw bliźniemu swemu i życia go pozbawi:

Pwt 22,27 znalazł ją na polu, młoda kobieta zaślubiona krzyczała, a nikt jej nie przy

szedł z pomocą.

Pwt 22,28 Jeśli mężczyzna znajdzie młodą kobietę - dziewicę niezaślubioną - pochwyci

ją i śpi z nią, a znajdą ich,

Pwt 22,29 odda ten mężczyzna, który z nią spał, ojcu młodej kobiety pięćdziesiąt syklów

srebra i zostanie ona jego żoną. Za to, że jej gwałt zadał, nie będzie jej mógł

porzucić przez całe swe życie.

Rozdział 23

Pwt 23,01 Nikt nie poślubi żony swego ojca i nie odkryje brzegu płaszcza ojca swego. Pwt 23,02 Nikt, kto ma zgniecione jądra lub odcięty członek, nie wejdzie do zgroma

dzenia Pana.

Pwt 23,03 Nie wejdzie syn nieprawego łoża do zgromadzenia Pana, nawet w dziesiątym

pokoleniu nie wejdzie do zgromadzenia Pana.

Pwt 23,04 Nie wejdzie Ammonita i Moabita do zgromadzenia Pana, nawet w dziesiątym

pokoleniu; nie wejdzie do zgromadzenia Pana na wieki,

Pwt 23,05 za to, że nie wyszli oni ku wam na drogę z chlebem i wodą, gdyście szli

z Egiptu i jeszcze opłacili przeciwko tobie Balaama, syna Beora, z Petor w

Aram-Naharaim, aby cię przeklinał.

Pwt 23,06 Lecz Pan, Bóg twój, nie chciał słuchać Balaama, i Pan, Bóg twój, zamienił

przekleństwo względem ciebie na błogosławieństwo, bo Pan, Bóg twój, umi

łował ciebie.

Pwt 23,07 Nie będziesz się starał o ich szczęście ani o ich powodzenie, jak długo będziesz

żył.

Pwt 23,08 Nie będziesz się brzydził Edomitą, bo jest twoim bratem, ani Egipcjaninem,

310 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 24

bo przybyszem byłeś w jego kraju.

Pwt 23,09 W trzecim pokoleniu jego potomkowie mogą być dopuszczeni do zgromadze

nia Pana.

Pwt 23,10 Gdy wyjdziesz rozbić namioty naprzeciw twego wroga, będziesz się wystrze

gał wszelkiego zła.

Pwt 23,11 Jeśli się znajdzie wśród ciebie człowiek nieczysty z powodu zmazy nocnej,

wyjdzie z obozu i do obozu twego nie wróci.

Pwt 23,12 Pod wieczór wymyje się, a o zachodzie słońca może wrócić do obozu. Pwt 23,13 Będziesz miał miejsce poza obozem i tam poza obóz będziesz wychodził. Pwt 23,14 Zaopatrzysz się w kołek, a gdy wyjdziesz na zewnątrz, wydrążysz nim dołek,

a wracając przykryjesz to, czegoś się pozbył,

Pwt 23,15 gdyż Pan, Bóg twój, przechadza się po twoim obozie, aby chronić ciebie, a

wrogów na łup twój wydać. Stąd obóz twój musi być święty. Pan nie może

w nim ujrzeć nic odrażającego, aby się nie odwrócił od ciebie.

Pwt 23,16 Nie wydasz panu niewolnika, który się schroni u ciebie przed swoim właści

cielem.

Pwt 23,17 Z tobą będzie przebywał, w twym kraju, w miejscu, które sobie wybierze, w

jednym z twoich miast, gdzie będzie się czuł dobrze; nie będziesz go dręczył. Pwt 23,18 Nie będzie nierządnicy sakralnej wśród córek Izraela ani mężczyzn uprawia

jących nierząd sakralny wśród synów Izraela.

Pwt 23,19 Nie zaniesiesz do domu Pana, Boga twego, zarobku nierządnicy, jak i "zapłaty

dla psa", jako rzeczy ofiarowanej ślubem. Tak jednym, jak i drugim brzydzi

się Pan, Bóg twój.

Pwt 23,20 Nie będziesz żądał od brata swego odsetek z pieniędzy, z żywności ani odsetek

z czegokolwiek, co się pożycza na procent.

Pwt 23,21 Od obcego możesz się domagać, ale od brata nie będziesz żądał odsetek,

aby ci Pan, Bóg twój, błogosławił we wszystkim, do czego rękę przyłożysz w

ziemi, którą idziesz posiąść.

Pwt 23,22 Jeśli złożysz ślub Panu, Bogu swemu, nie będziesz się ociągał z jego wypeł

nieniem, gdyż Pan, Bóg twój, będzie się tego domagał od ciebie, a na tobie

będzie ciążył grzech.

Pwt 23,23 Jeśli się wstrzymasz od ślubowania, nie będzie grzech ciążył na tobie, Pwt 23,24 lecz co z ust twych już wyszło, tego strzeż i wypełnij ślub, który twe usta

złożyły jako dar dobrowolny Panu, Bogu twemu.

Pwt 23,25 Gdy wejdziesz do winnicy swego bliźniego, możesz zjeść winogron do syta,

ile zechcesz; lecz do swego koszyka nie weźmiesz.

Pwt 23,26 Gdy wejdziesz do zboża bliźniego swego, ręką możesz zrywać kłosy, lecz sierpa

nie przyłożysz do zboża swego bliźniego.

311 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 24

Rozdział 24

Pwt 24,01 Jeśli mężczyzna poślubi kobietę i zostanie jej mężem, lecz nie będzie jej darzył

życzliwością, gdyż znalazł u niej coś odrażającego, napisze jej list rozwodowy,

wręczy go jej, potem odeśle ją od siebie.

Pwt 24,02 Jeśli ona wyszedłszy z jego domu, pójdzie i zostanie żoną innego, Pwt 24,03 a ten drugi też ją znienawidzi, wręczy jej list rozwodowy i usunie ją z domu,

albo jeśli ten drugi mąż, który ją poślubił, umrze,

Pwt 24,04 nie będzie mógł pierwszy jej mąż, który ją odesłał, wziąć jej powtórnie za

żonę jako splugawionej. To bowiem budzi odrazę u Pana, a ty nie możesz

dopuścić do takiej nieprawości w kraju, który ci daje w posiadanie Pan, Bóg

twój.

Pwt 24,05 Jeśli mąż dopiero co poślubi żonę, to nie pójdzie do wojska i żaden publiczny

obowiązek na niego nie przypadnie, lecz pozostanie przez jeden rok w domu,

aby ucieszyć żonę, którą poślubił.

Pwt 24,06 Nie wolno brać w zastaw kamienia młyńskiego górnego ani dolnego, gdyż

[tym samym] brałoby się w zastaw samo życie.

Pwt 24,07 Jeśli znajdą człowieka, porywającego kogoś ze swych braci, z Izraelitów - czy

sam będzie go używał jako niewolnika, czy go sprzeda - taki złodziej musi

umrzeć. Usuniesz zło spośród siebie.

Pwt 24,08 Bardzo pilnie uważaj na plagę trądu, aby uczynić wszystko, o czym was po

uczą kapłani-lewici. Co im zleciłem, tego pilnie będziecie przestrzegali. Pwt 24,09 Przypomnij sobie, co Pan, Bóg twój, uczynił Miriam w drodze, gdyście wy

chodzili z Egiptu.

Pwt 24,10 Jeśli bliźniemu swemu udzielisz pożyczki z zabezpieczeniem, nie wejdziesz do

jego domu, by zabrać cośkolwiek w zastaw.

Pwt 24,11 Na dworze będziesz stał, a człowiek, któremu pożyczyłeś, wyniesie ci ten

zastaw na zewnątrz.

Pwt 24,12 Wszakże jeśli to jest człowiek ubogi, nie położysz się spać [nakryty] tym za

stawem,

Pwt 24,13 lecz zwrócisz mu zastaw przed zachodem słońca, aby mógł spać pod swym

płaszczem, błogosławiąc tobie, a Pan, Bóg twój, policzy ci to za dobry czyn. Pwt 24,14 Nie będziesz niesprawiedliwie gnębił najemnika ubogiego i nędznego, czy to

będzie brat twój, czy obcy, o ile jest w twoim kraju, w twoich murach. Pwt 24,15 Tegoż dnia oddasz mu zapłatę, nie pozwolisz zajść nad nią słońcu, gdyż jest

on biedny i całym sercem jej pragnie; by nie wzywał Pana przeciw tobie, a

to by cię obciążyło grzechem.

Pwt 24,16 Ojcowie nie poniosą śmierci za winy synów ani synowie za winy swych ojców.

Każdy umrze za swój własny grzech.

Pwt 24,17 Nie będziesz łamał prawa obcokrajowca i sieroty ani nie weźmiesz w zastaw

312 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 25

odzieży od wdowy.

Pwt 24,18 Pamiętaj, żeś był niewolnikiem w Egipcie i wybawił cię stamtąd Pan, Bóg

twój; dlatego to ja ci nakazuję zachować to prawo.

Pwt 24,19 Jeśli będziesz żął we żniwa na swoim polu i zapomnisz snopka na polu, nie

wrócisz się, aby go zabrać, lecz zostanie dla obcego, sieroty i wdowy, aby ci

błogosławił Pan, Bóg twój, we wszystkim, co czynić będą twe ręce. Pwt 24,20 Jeśli będziesz zbierał oliwki, nie będziesz drugi raz trząsł gałęzi; niech zosta

nie coś dla obcego, sieroty i wdowy.

Pwt 24,21 Gdy będziesz zbierał winogrona, nie szukaj powtórnie pozostałych winogron;

niech zostaną dla obcego, sieroty i wdowy.

Pwt 24,22 Pamiętaj, żeś i ty był niewolnikiem w ziemi egipskiej; dlatego ja ci nakazuję

zachować to prawo.

Rozdział 25

Pwt 25,01 Jeśli wyniknie spór między ludźmi, staną przed sądem, tam ich osądzą i za

sprawiedliwego uznają niewinnego, a skażą winowajcę.

Pwt 25,02 O ile winowajca zasłuży na karę chłosty, każe go sędzia położyć na ziemi i w

jego obecności wymierzą mu chłostę w liczbie odpowiadającej przewinieniu. Pwt 25,03 Otrzyma nie więcej niż czterdzieści uderzeń, aby przez mnożenie razów ponad

tę liczbę chłosta nie była nadmierna i nie został pohańbiony twój brat w

twoich oczach.

Pwt 25,04 Nie zawiążesz pyska wołowi młócącemu.

Pwt 25,05 Jeśli bracia będą mieszkać wspólnie i jeden z nich umrze, a nie będzie miał

syna, nie wyjdzie żona zmarłego za mąż za kogoś obcego, spoza rodziny, lecz

szwagier jej zbliży się do niej, weźmie ją sobie za żonę, dopełniając obowiązku

lewiratu.

Pwt 25,06 A najstarszemu synowi, którego ona urodzi, nadadzą imię zmarłego brata,

by nie zaginęło jego imię w Izraelu.

Pwt 25,07 Jeśli nie będzie chciał ten mężczyzna wziąć swej bratowej za żonę, pójdzie

bratowa do bramy miasta, do starszych i powie: "Nie mam szwagra, który by

podtrzymał imię brata swego w Izraelu. Szwagier nie chce na moją korzyść

dopełnić obowiązku, jaki ciąży na nim".

Pwt 25,08 Starsi tego miasta zawezwą go i przemówią do niego. Jeśli będzie obstawał

przy swoim i powie: "Nie chcę jej poślubić",

Pwt 25,09 pójdzie do niego bratowa na oczach starszych, zdejmie mu sandał z nogi,

plunie mu w twarz i powie: "Tak się postępuje z człowiekiem, który nie chce

odbudować domu swego brata".

Pwt 25,10 I będzie nazwane imię jego w Izraelu: "Dom tego, któremu zzuto sandał".

313 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 26

Pwt 25,11 Jeśli się bić będą mężczyźni, mężczyzna i jego brat, i zbliży się żona jednego

z nich i - chcąc wyrwać męża z rąk bijącego - wyciągnie rękę i chwyci go za

części wstydliwe,

Pwt 25,12 odetniesz jej rękę, nie będzie twe oko miało litości.

Pwt 25,13 Nie będziesz miał w torbie podwójnego ciężarka: cięższego i lżejszego; Pwt 25,14 nie będziesz miał w swoim domu podwójnej efy: większej i mniejszej. Pwt 25,15 Będziesz miał ciężarek nie umniejszony i dokładny; będziesz miał efę nie

umniejszoną i dokładną, abyś długo żył na ziemi, którą ci daje Pan, Bóg

twój;

Pwt 25,16 gdyż brzydzi się Pan każdym, który tak czyni, każdym, który postępuje

niesprawiedliwie.

Pwt 25,17 Pamiętaj, co ci uczynił Amalek w drodze, gdyś wyszedł z Egiptu. Pwt 25,18 Zaszedł ci drogę i napadł na wszystkich osłabionych, na twoje tyły, gdyś ty

był zmęczony i wyczerpany, on Boga się nie lękał.

Pwt 25,19 Gdy Pan, Bóg twój, da ci bezpieczeństwo od wszystkich twoich wrogów

okolicznych w kraju, który ci daje Pan, Bóg twój, w posiadanie, wygładzisz

imię Amaleka spod nieba. Nie zapomnij o tym!

Rozdział 26

Pwt 26,01 Gdy wejdziesz do kraju, który ci daje Pan, Bóg twój, w posiadanie, zajmiesz

go i osiądziesz w nim;

Pwt 26,02 weźmiesz pierwociny wszelkich ziemiopłodów uzyskanych przez ciebie w kra

ju, który ci daje Pan, Bóg twój. Włożysz je do koszyka i udasz się na miejsce,

które Pan, Bóg twój, obierze sobie na mieszkanie dla imienia swego. Pwt 26,03 Pójdziesz do urzędującego wtedy kapłana i powiesz mu: "Oświadczam dziś

Panu, Bogu twojemu, że zaszedłem do ziemi, o której Pan przysiągł przod

kom, że nam ją da".

Pwt 26,04 Kapłan weźmie z twoich rąk koszyk i położy go przed ołtarzem Pana, Boga

twego.

Pwt 26,05 A ty wówczas wypowiesz te słowa wobec Pana, Boga swego: "Ojciec mój,

Aramejczyk błądzący, zstąpił do Egiptu, przybył tam w niewielkiej liczbie

ludzi i tam się rozrósł w naród ogromny, silny i liczny.

Pwt 26,06 Egipcjanie źle się z nami obchodzili, gnębili nas i nałożyli na nas ciężkie

roboty przymusowe.

Pwt 26,07 Wtedy myśmy wołali do Pana, Boga ojców naszych. Usłyszał Pan nasze wo

łanie, wejrzał na naszą nędzę, nasz trud i nasze uciemiężenie.

Pwt 26,08 Wyprowadził nas Pan z Egiptu mocną ręką i wyciągniętym ramieniem wśród

wielkiej grozy, znaków i cudów.

314 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 27

Pwt 26,09 Zaprowadził nas na to miejsce i dał nam ten kraj opływający w mleko i miód. Pwt 26,10 Teraz oto przyniosłem pierwociny płodów ziemi, którą dałeś mi, Panie". Roz

łożysz je przed Panem, Bogiem swoim. Oddasz pokłon Panu, Bogu swemu, Pwt 26,11 i będziesz się cieszył razem z lewitą i obcym, który jest u ciebie, ze wszystkich

dóbr, które Pan, Bóg twój, dał tobie i twemu domowi.

Pwt 26,12 Gdy w trzecim roku - roku dziesięciny - zakończysz oddawanie wszystkich

dziesięcin ze zbiorów, gdy oddasz je lewicie, obcemu, sierocie i wdowie, aby

jedli do syta w twoich murach,

Pwt 26,13 powiesz wobec Pana, Boga swego: "Wziąłem z domu, co poświęcone, i dałem

lewicie, obcemu, sierocie i wdowie, zgodnie ze wszystkimi poleceniami, jakie

mi wydałeś; nie przestąpiłem ani nie zapomniałem żadnego z twoich poleceń. Pwt 26,14 Nie spożyłem tego podczas żałoby, nie wynosiłem z domu w stanie nieczy

stości, nie dałem nic z tego umarłemu, usłuchałem głosu, Pana, Boga swego,

czyniłem wszystko, co mi rozkazałeś.

Pwt 26,15 Ze swego świętego mieszkania, z niebios, spojrzyj i pobłogosław Izraela, lud

swój, podobnie jak i ziemię - kraj opływający w mleko i miód - którą nam

dałeś, jak poprzysiągłeś naszym przodkom".

Pwt 26,16 Dziś Pan, Bóg twój, rozkazuje ci wykonać te prawa i nakazy. Strzeż ich, pełnij

z całego swego serca i z całej duszy.

Pwt 26,17 Dziś uzyskałeś to, że Pan ci powiedział, iż będzie dla ciebie Bogiem, o ile

ty będziesz chodził Jego drogami, strzegł Jego praw, poleceń i nakazów oraz

słuchał Jego głosu.

Pwt 26,18 A Pan uzyskał to, żeś ty dziś obiecał być ludem stanowiącym szczególną Jego

własność, jak ci powiedział, abyś zachowywał Jego wszystkie polecenia. Pwt 26,19 On cię wtedy wywyższy we czci, sławie i wspaniałości ponad wszystkie na

rody, które uczynił, abyś był ludem świętym dla Pana, Boga twego, jak sam

powiedział.

Rozdział 27

Pwt 27,01 Mojżesz razem ze starszymi Izraela wydał taki nakaz: Zachowajcie całe to

Prawo, które ja wam dziś ogłaszam.

Pwt 27,02 A po przejściu Jordanu do ziemi, którą daje ci Pan, Bóg twój, postawisz

wielkie kamienie i pobielisz je wapnem.

Pwt 27,03 Wypiszesz wszystkie słowa tego Prawa po przejściu, aby wkroczyć do ziemi,

którą wam daje Pan, Bóg twój - ziemi opływającej w mleko i miód - jak wam

przyrzekł Pan, Bóg ojców waszych.

Pwt 27,04 Gdy przejdziecie Jordan, postawicie te kamienie, jak ja wam dziś nakazuję,

na górze Ebal i wapnem je pobielicie.

315 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 28

Pwt 27,05 I wystawicie tam ołtarz ku czci Pana, Boga swego, ołtarz z kamieni, których

nie obrabiało żelazo.

Pwt 27,06 Z kamieni nieciosanych zbudujecie ten ołtarz dla Pana, Boga swego, i złożycie

na nim ofiary całopalne ku czci Pana, Boga swego.

Pwt 27,07 Jemu złożycie też ofiary biesiadne, spożyjecie je na miejscu i będziecie się

cieszyć wobec Pana, Boga swego.

Pwt 27,08 Na kamieniach wypiszecie wszystkie słowa tego Prawa. Wyryjcie je dobrze! Pwt 27,09 Potem Mojżesz i kapłani-lewici rzekli do całego Izraela te słowa: Zamilknij,

Izraelu, i słuchaj, w dniu dzisiejszym stałeś się narodem Pana, Boga swego. Pwt 27,10 Będziesz słuchał głosu Pana, Boga swego, i wypełniał Jego polecenia i prawa,

które ja ci dzisiaj daję.

Pwt 27,11 Tego samego dnia wydał Mojżesz ludowi takie polecenie: Pwt 27,12 Gdy przekroczycie Jordan, staną na górze Garizim, by błogosławić lud: Sy

meon, Lewi, Juda, Issachar, Józef i Beniamin.

Pwt 27,13 A na górze Ebal staną, by przeklinać: Ruben, Gad, Aser, Zabulon, Dan i

Neftali.

Pwt 27,14 Lewici zabiorą głos i zawołają do całego Izraela:

Pwt 27,15 "Przeklęty każdy, kto wykona posąg rzeźbiony lub z lanego metalu - rzecz

obrzydliwą dla Pana, robotę rąk rzemieślnika - i postawi w miejscu ukrytym".

A w odpowiedzi cały lud powie: "Amen".

Pwt 27,16 "Przeklęty, kto gardzi swoim ojcem lub matką". A cały lud powie: "Amen". Pwt 27,17 "Przeklęty, kto przesuwa miedzę swego bliźniego". A cały lud powie: "Amen". Pwt 27,18 "Przeklęty, kto sprawia, że niewidomy błądzi na drodze". A cały lud powie:

"Amen".

Pwt 27,19 "Przeklęty, kto łamie prawo obcokrajowca, sieroty i wdowy". A cały lud po

wie: "Amen".

Pwt 27,20 "Przeklęty, kto obcuje cieleśnie z żoną swego ojca, gdyż odkrywa brzeg płasz

cza swojego ojca". A cały lud powie: "Amen".

Pwt 27,21 "Przeklęty, kto obcuje cieleśnie z jakimkolwiek zwierzęciem". A cały lud po

wie: "Amen".

Pwt 27,22 "Przeklęty, kto obcuje cieleśnie ze swoją siostrą, córką ojca swego albo córką

swojej matki". A cały lud powie: "Amen".

Pwt 27,23 "Przeklęty, kto obcuje tak ze swoją teściową". A cały lud powie: "Amen". Pwt 27,24 "Przeklęty, kto w ukryciu wymierzy cios [śmiertelny] bliźniemu". A cały lud

powie: "Amen".

Pwt 27,25 "Przeklęty, kto bierze podarunek, by rozlać krew niewinnego". A cały lud

powie: "Amen".

Pwt 27,26 "Przeklęty, kto nie trzyma się nakazów tego Prawa i nie wypełnia ich". A

cały lud powie: "Amen".

316 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 28

Rozdział 28

Pwt 28,01 Jeśli więc pilnie będziesz słuchał głosu Pana, Boga swego, wiernie wypełnia

jąc wszystkie Jego polecenia, które ja ci dziś daję, wywyższy cię Pan, Bóg

twój, ponad wszystkie narody ziemi.

Pwt 28,02 Spłyną na ciebie i spoczną wszystkie te błogosławieństwa, jeśli będziesz słu

chał głosu Pana, Boga swego.

Pwt 28,03 Będziesz błogosławiony w mieście, błogosławiony na polu. Pwt 28,04 Błogosławiony będzie owoc twego łona, plon twej roli, przychówek twych

zwierząt, przyrost twego większego bydła i pomiot bydła mniejszego. Pwt 28,05 Błogosławiony będzie twój kosz i dzieża.

Pwt 28,06 Błogosławione będzie twoje wejście i wyjście.

Pwt 28,07 Pan sprawi, że twoi wrogowie, którzy powstaną przeciw tobie, zostaną pobici

przez ciebie. Jedną szli drogą przeciw tobie, a siedmioma drogami uciekać

będą przed tobą.

Pwt 28,08 Pan rozkaże, by z tobą było błogosławieństwo w spichrzach, we wszystkim,

do czego rękę wyciągniesz. On będzie ci błogosławił w kraju, który ci daje

Pan, Bóg twój.

Pwt 28,09 Pan uczyni cię swoim świętym ludem, jak ci poprzysiągł, jeśli będziesz za

chowywał polecenia Pana, Boga swego, i chodził Jego drogami.

Pwt 28,10 Wtedy zobaczą wszystkie narody ziemi, że imię Pana zostało wezwane nad

wami, i będą się ciebie lękały.

Pwt 28,11 Napełni cię Pan w obfitości dobrami z owocu twego łona, przychówkiem twe

go bydła, plonami pola, w kraju, o którym poprzysiągł przodkom twoim, że

da go tobie.

Pwt 28,12 Pan otworzy dla ciebie bogate swoje skarby nieba, dając w swoim czasie

deszcz, który spadnie na twoją ziemię, i błogosławiąc każdej pracy twoich

rąk. Ty będziesz pożyczał wielu narodom, a sam u nikogo nie zaciągniesz

pożyczki.

Pwt 28,13 Pan umieści cię zawsze na czele, a nie na końcu; zawsze będziesz górą, a

nigdy ostatni, bylebyś tylko słuchał poleceń Pana, Boga swego, które ja ci

dziś nakazuję pilnie wypełniać.

Pwt 28,14 Nie zbaczaj od słów, które ja ci dzisiaj obwieszczam, ani na prawo, ani na

lewo, po to, by iść za bogami obcymi i służyć im.

Pwt 28,15 Jeśli nie usłuchasz głosu Pana, Boga swego, i nie wykonasz pilnie wszyst

kich poleceń i praw, które ja dzisiaj tobie daję, spadną na ciebie wszystkie

te przekleństwa i dotkną cię.

Pwt 28,16 Przeklęty będziesz w mieście i przeklęty na polu.

Pwt 28,17 Przeklęty twój kosz i twoja dzieża.

Pwt 28,18 Przeklęty owoc twego łona, plon twej roli, przyrost twego większego bydła i

317 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 28

pomiot bydła mniejszego.

Pwt 28,19 Przeklęte będzie twoje wejście i wyjście.

Pwt 28,20 Pan ześle na ciebie przekleństwo, zamieszanie i przeszkodę we wszystkim, do

czego wyciągniesz rękę, co będziesz czynił. Zostaniesz zmiażdżony i zginiesz

nagle wskutek przewrotnych swych czynów, ponieważ Mnie opuściłeś. Pwt 28,21 Pan sprawi, że przylgnie do ciebie zaraza, aż cię wygładzi na tej ziemi, którą

idziesz posiąść.

Pwt 28,22 Pan dotknie cię wycieńczeniem, febrą, zapaleniem, oparzeniem, śmiercią od

miecza, zwarzeniem zbóż od gorąca i śniecią: będą cię one prześladować, aż

zginiesz.

Pwt 28,23 Niebiosa, które masz nad głową, będą z brązu, a ziemia pod tobą - żelazna. Pwt 28,24 Pan ześle na twą ziemię zamiast deszczu - pył i piasek; będzie na ciebie padał

z nieba, aż cię wyniszczy.

Pwt 28,25 Pan sprawi, że poniesiesz klęskę od swych wrogów. Jedną drogą przeciw nim

pójdziesz, a siedmioma będziesz przed nimi uciekał i wzbudzisz grozę we

wszystkich królestwach ziemi.

Pwt 28,26 Twój trup będzie strawą wszystkich ptaków powietrznych i zwierząt lądo

wych, a nikt ich nie będzie odpędzał.

Pwt 28,27 Pan dotknie cię wrzodem egipskim, hemoroidami, świerzbem i parchami, któ

rych nie zdołasz wyleczyć.

Pwt 28,28 Pan dotknie cię obłędem, ślepotą i niepokojem serca.

Pwt 28,29 W południe będziesz szedł po omacku, jak niewidomy idzie po omacku w

ciemności, w zabiegach swoich nie będziesz miał powodzenia. Stale będziesz

napastowany, ograbiany, a nikt cię nie będzie ratował.

Pwt 28,30 Zaręczysz się z kobietą, a kto inny ją posiądzie; zbudujesz dom, a nie będziesz

w nim mieszkał; zasadzisz winnicę, a nie zbierzesz jej owoców.

Pwt 28,31 Twój wół na oczach twych zostanie zabity, a nie będziesz go jadł. Twój osioł

zostanie ci zrabowany i nie wróci do ciebie; twoje owce zostaną wydane twym

wrogom, a nie będzie komu cię wspomóc.

Pwt 28,32 Synowie twoi i córki zostaną dane obcemu narodowi. Z tęsknoty, patrząc za

nimi codziennie, wyniszczysz twe oczy, a ręka twoja będzie bezsilna. Pwt 28,33 Plon twego pola i całego trudu spożyje lud, którego nie znasz. Zawsze bę

dziesz gnębiony i uciskany.

Pwt 28,34 Dostaniesz obłędu na widok, jaki się przedstawi twym oczom. Pwt 28,35 Pan cię dotknie złośliwymi wrzodami na kolanach i nogach, nie zdołasz ich

uleczyć; rozciągną się od stopy aż do wierzchu głowy.

Pwt 28,36 Ciebie i twego króla, którego sobie wybierzesz, zaprowadzi Pan do narodu nie

znanego ani tobie, ani twoim przodkom. Tam będziesz służył obcym bogom

drewnianym i kamiennym.

Pwt 28,37 Wywołasz grozę, wejdziesz do przysłowia i w pośmiewisko u wszystkich na

rodów, do których zaprowadzi cię Pan.

318 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 28

Pwt 28,38 Wyniesiesz na swoje pola wiele ziarna, a zbierzesz mało, gdyż je pożre sza

rańcza.

Pwt 28,39 Zasadzisz i uprawisz winnicę, a nie będziesz pił wina i niczego nie zbierzesz,

bo wszystko pożre robactwo.

Pwt 28,40 Będziesz posiadał we wszystkich swoich granicach drzewa oliwne, a nie na

maścisz się oliwą, gdyż oliwki opadną.

Pwt 28,41 Wydasz na świat synów i córki, a nie zostaną u ciebie, bo pójdą w niewolę. Pwt 28,42 Wszystkie drzewa i ziemiopłody pożrą owady.

Pwt 28,43 Obcy, mieszkający u ciebie, będzie się wynosił coraz wyżej, a ty będziesz

zstępował coraz niżej.

Pwt 28,44 On ci będzie pożyczał, a ty jemu nie pożyczysz. On będzie na czele, a ty

zostaniesz w tyle.

Pwt 28,45 Spadną na ciebie wszystkie te przekleństwa, będą cię ścigały i dosięgną cię,

aż cię zniszczą, bo nie słuchałeś głosu Pana, Boga swego, by strzec nakazów

i praw, które na ciebie nałożył.

Pwt 28,46 Staną się one znakiem i zapowiedzią dla ciebie i twego potomstwa na wieki. Pwt 28,47 Zamiast służyć Panu, Bogu twemu, w radości i dobrym sercem, mając obfi

tość wszystkiego

Pwt 28,48 w głodzie, w pragnieniu, w nagości i w największej nędzy będziesz służył

swoim wrogom, których Pan naśle na ciebie. On położy na twój kark żelazne

jarzmo, aż do zupełnej twej zagłady.

Pwt 28,49 Wzbudzi Pan przeciw tobie lud z daleka, z krańców ziemi, podobny do szybko

lecącego orła, naród, którego języka nie rozumiesz,

Pwt 28,50 naród o wzroku dzikim. Nie uszanuje on starca ani dla młodzieńca nie będzie

miał litości.

Pwt 28,51 On zje przychówek twego bydła, zbiory z twego pola, aż cię wytępi. Nie zo

stawi ci nic: ani zboża, ani moszczu, ani oliwy, ani przychówka twego bydła

większego, ani pomiotu - mniejszego, aż cię zniszczy.

Pwt 28,52 Będzie cię oblegał we wszystkich twoich grodach, aż padną w całym kraju

twe mury najwyższe i najmocniejsze, na których polegałeś. Będzie cię oblegał

we wszystkich grodach w całym kraju, który ci dał Pan, Bóg twój. Pwt 28,53 Będziesz zjadał owoc swego łona: ciała synów i córek, danych ci przez Pana,

Boga twego - wskutek oblężenia i nędzy, jakimi twój wróg cię uciśnie. Pwt 28,54 Człowiek u ciebie najbardziej delikatny i rozpieszczony złym okiem będzie

spoglądał na swego brata, na żonę łona swojego i na resztę swych dzieci,

które pozostały,

Pwt 28,55 nie chcąc nikomu dać ciała swych synów, które będzie jadł, bo nie będzie już

miał nic wskutek oblężenia i nędzy, jakimi cię uciśnie twój wróg we wszyst

kich twych miastach.

Pwt 28,56 Kobieta u ciebie najbardziej delikatna i tak rozpieszczona, że nie chciała

nawet postawić stopy na ziemi wskutek delikatności i rozpieszczenia, złym

319 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 29

okiem spojrzy na męża swego łona, na syna i córkę,

Pwt 28,57 ze względu na łożysko, które wyszło z jej łona, lub na dzieci urodzone przez

siebie, gdyż jeść je będzie w ukryciu wobec braku wszystkiego w czasie oblę

żenia, w nędzy, jakimi cię uciśnie wróg we wszystkich twych miastach. Pwt 28,58 Jeśli nie będziesz wypełniał wszystkich słów tego Prawa - zapisanych w tej

księdze - bojąc się chwalebnego i straszliwego tego Imienia: Pana, Boga swe

go,

Pwt 28,59 Pan nadzwyczajnymi plagami dotknie ciebie i twoje potomstwo, plagami

ogromnymi i nieustępliwymi: ciężkimi i długotrwałymi chorobami. Pwt 28,60 Sprawi, że przylgną do ciebie wszystkie zarazy Egiptu: drżałeś przed nimi, a

one spadną na ciebie.

Pwt 28,61 Także wszystkie choroby i plagi, nie zapisane w księdze tego Prawa, ześle Pan

na ciebie, aż cię wytępi.

Pwt 28,62 Mała tylko ilość ludzi pozostanie z was, którzyście liczni jak gwiazdy na nie

bie za to, że nie słuchaliście głosu Pana, Boga swego.

Pwt 28,63 Jak podobało się Panu dobrze czynić wam, rozmnażając was, tak będzie się

Panu podobało zniszczyć i wytępić was, i usunąć z powierzchni ziemi, którą

idziecie posiąść.

Pwt 28,64 Pan cię rozproszy pomiędzy wszystkie narody, od krańca do krańca ziemi,

tam będziesz służył obcym bogom drewnianym i kamiennym, których nie

znałeś ani ty, ani twoi przodkowie.

Pwt 28,65 Nie zaznasz pokoju u tych narodów ani stopa twej nogi tam nie odpocznie.

Da ci tam Pan serce drżące ze strachu, oczy wypłakane z tęsknoty i duszę

utrapioną.

Pwt 28,66 Życie twe będzie u ciebie jakby w zawieszeniu: będziesz drżał dniem i nocą

ze strachu, nie będziesz pewny życia.

Pwt 28,67 Rano powiesz: "Któż sprawi, by nadszedł wieczór", a wieczorem: "Któż spra

wi, by nadszedł poranek" - a to ze strachu, który twe serce będzie odczuwać

na widok, jaki stanie przed twymi oczami.

Pwt 28,68 Pan cię odprowadzi okrętami i drogą do Egiptu, o którym ci powiedziałem:

"Nie będziesz go już oglądać". A kiedy zostaniesz sprzedany twoim wrogom

jako niewolnik i niewolnica, nikt cię nie wykupi.

Pwt 28,69 To są słowa przymierza, które nakazał Pan zawrzeć Mojżeszowi z Izraelitami

w kraju Moabu, oprócz przymierza, jakie zawarł z nimi na Horebie.

Rozdział 29

Pwt 29,01 Mojżesz zwołał wszystkich Izraelitów i rzekł: Widzieliście wszystko, co w ziemi egipskiej Pan na waszych oczach uczynił faraonowi, wszystkim jego

320 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 29

sługom i całej ziemi:

Pwt 29,02 wielkie plagi, jakie widziały wasze oczy, znaki i wielkie cuda. Pwt 29,03 Nie dał wam Pan aż do dnia obecnego serca, które by rozumiało, ani oczu,

które by widziały, ani uszu, które by słyszały.

Pwt 29,04 Prowadziłem was przez czterdzieści lat po pustyni; a nie podarły się na was

szaty ani obuwie na waszych nogach.

Pwt 29,05 Chleba nie jedliście, nie piliście wina ni sycery, abyście poznali, że Ja, Pan,

jestem waszym Bogiem.

Pwt 29,06 Przyszliście potem na to miejsce. Sichon, król Cheszbonu, i Og, król Baszanu,

wyszli przeciwko nam na wojnę, lecz pobiliśmy ich.

Pwt 29,07 Odebraliśmy im ziemię i daliśmy ją w posiadanie Rubenitom, Gadytom i

połowie pokolenia Manassesa.

Pwt 29,08 Strzeżcie słów tego przymierza i wypełniajcie je, byście mieli powodzenie we

wszystkim, co uczynicie.

Pwt 29,09 Stoicie dzisiaj wszyscy przed obliczem Pana, Boga waszego: wasi naczelnicy

pokoleń, wasi starsi, wasi zwierzchnicy i każdy Izraelita;

Pwt 29,10 wasze dzieci i żony, i obcy, który przebywa w twoim obozie, począwszy od

tego, który ścina drzewo, do tego, który czerpie wodę.

Pwt 29,11 Weszliście z Panem, Bogiem swoim, w przymierze, które Pan, Bóg wasz, za

warł dziś z wami pod przysięgą,

Pwt 29,12 aby was dzisiaj uczynić swoim ludem. On bowiem będzie dla was Bogiem,

jak przyobiecał tobie i jak poprzysiągł przodkom waszym: Abrahamowi, Iza

akowi i Jakubowi.

Pwt 29,13 Nie z wami tylko zawieram to przymierze i składam przysięgę, Pwt 29,14 ale z każdym, który tu stoi z wami dzisiaj w obliczu Pana, Boga naszego, i z

każdym, kogo tu dzisiaj nie ma z nami.

Pwt 29,15 Wy wiecie, z kim mieszkaliśmy w Egipcie i jak szliśmy między narodami,

wśród których droga nam wypadła.

Pwt 29,16 Widzieliśmy ich obrzydliwości, ich posągi z drzewa i kamienia, ze srebra i

złota, które są u nich.

Pwt 29,17 Niech nie będzie między wami żadnego mężczyzny ani kobiety, ani rodu, ani

pokolenia, którego by serce się odwróciło od Pana, Boga waszego, idąc służyć

bogom tych narodów. Niech nie będzie między wami korzenia, wydającego

truciznę lub piołun.

Pwt 29,18 A gdyby ktoś, słysząc słowa tego przekleństwa, pochlebiał sobie w sercu mó

wiąc: "Będę miał pokój, nawet chodząc w uporze mego serca" - w ten sposób

sprowadzając zgubę na ziemię tak nawodnioną, jak i suchą

Pwt 29,19 nie zechce mu Pan przebaczyć, bo już rozpaliły się gniew i zazdrość Pana

przeciwko temu człowiekowi; spadną na niego wszystkie przekleństwa zapi

sane w tej księdze, a Pan wymaże jego imię spod nieba.

Pwt 29,20 Pan go wyłączy na jego nieszczęście ze wszystkich pokoleń Izraela, stosownie

321 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 30

do wszystkich przekleństw tego przymierza, zapisanych w księdze tego Pra

wa.

Pwt 29,21 Wtedy przyszłe pokolenie, wasi synowie, którzy po was powstaną, i obcy,

który przybędzie z dalekiej krainy, widząc plagi tej ziemi i choroby, które na

nią Pan ześle, powiedzą:

Pwt 29,22 "Siarka, sól, spalenizna po całej jego ziemi!" Nie obsieją jej, nie zakiełkuje,

nie urośnie na niej żadna roślina, jak w zagładzie Sodomy, Gomory, Admy i

Seboim, które Pan zniszczył w swym gniewie i zapalczywości.

Pwt 29,23 I wszystkie narody powiedzą: "Czemuż to Pan tak uczynił tej ziemi? Dlaczego

ten żar gniewu?"

Pwt 29,24 I odpowiedzą: "Bo opuścili przymierze Pana, Boga ich przodków, zawarte z

nimi, kiedy ich wyprowadził z ziemi egipskiej,

Pwt 29,25 a poszli służyć obcym bogom i oddawać im pokłon - bogom nieznanym, któ

rych On im nie przydzielił

Pwt 29,26 i zapalił się gniew Pana przeciw tej ziemi, sprowadzając na nich wszystkie

przekleństwa, zapisane w tej księdze.

Pwt 29,27 Wyrwał ich Pan z ich ziemi z gniewem, zapalczywością i wielkim oburzeniem,

i wygnał ich do obcej ziemi, jak to jest dzisiaj".

Pwt 29,28 Rzeczy ukryte należą do Pana, Boga naszego, a rzeczy objawione - do nas i

do naszych synów na wieki, byśmy wykonali wszystkie słowa tego Prawa.

Rozdział 30

Pwt 30,01 Kiedy się spełnią dla ciebie wszystkie te słowa: błogosławieństwo i przekleń

stwo, które ci obwieściłem; jeśli rozważysz je w swym sercu, będąc między

wszystkimi narodami, do których Pan, Bóg twój, cię wypędzi

Pwt 30,02 jeśli wrócisz do Pana, Boga swego, będziesz słuchał jego głosu we wszystkim,

co ja ci dzisiaj rozkazuję, i ty, i synowie twoi z całego swego serca i z całej

swej duszy:

Pwt 30,03 odwróci też i Pan, Bóg twój, twoje wygnanie i zlituje się nad tobą. Zgromadzi

cię na nowo spośród wszystkich narodów, gdzie cię Pan, Bóg twój, rozpro

szył.

Pwt 30,04 Choćby twoi wygnańcy byli na krańcach nieba, zgromadzi cię stamtąd Pan,

Bóg twój, i stamtąd cię zabierze.

Pwt 30,05 Sprowadzi cię Pan, Bóg twój, do ziemi, którą przodkowie twoi otrzymali w

posiadanie, abyś ją odzyskał; uczyni cię szczęśliwym i rozmnoży cię bardziej

niż twoich przodków.

Pwt 30,06 Pan, Bóg twój, dokona obrzezania twego serca i serca twych potomków, żebyś

miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, po

322 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 31

to, abyś żył.

Pwt 30,07 Wszystkie te przekleństwa ześle Pan, Bóg twój, na twoich wrogów i na tych,

którzy cię nienawidzą i będą prześladować.

Pwt 30,08 Ty znowu będziesz słuchał głosu Pana, wypełniając wszystkie polecenia, któ

re ja tobie dziś daję.

Pwt 30,09 Pan, Bóg twój, poszczęści tobie w każdym poczynaniu twej ręki, w owocach

twego łona, przychówku bydła i płodach ziemi. Bo Pan na nowo będzie się

cieszył ze świadczenia ci dobrodziejstw, jak cieszył się wyświadczając je two

im przodkom,

Pwt 30,10 jeśli będziesz słuchał głosu Pana, Boga swego, przestrzegając jego poleceń i

postanowień zapisanych w księdze tego Prawa; jeśli wrócisz do Pana, Boga

swego, z całego swego serca i z całej swej duszy.

Pwt 30,11 Polecenie to bowiem, które ja ci dzisiaj daję, nie przekracza twych możliwości

i nie jest poza twoim zasięgiem.

Pwt 30,12 Nie jest w niebiosach, by można było powiedzieć: "Któż dla nas wstąpi do

nieba i przyniesie je nam, a będziemy słuchać i wypełnimy je".

Pwt 30,13 I nie jest za morzem, aby można było powiedzieć: "Któż dla nas uda się za

morze i przyniesie je nam, a będziemy słuchać i wypełnimy je". Pwt 30,14 Słowo to bowiem jest bardzo blisko ciebie: w twych ustach i w twoim sercu,

byś je mógł wypełnić.

Pwt 30,15 Patrz! Kładę dziś przed tobą życie i szczęście, śmierć i nieszczęście. Pwt 30,16 Ja dziś nakazuję ci miłować Pana, Boga twego, i chodzić Jego drogami, peł

niąc Jego polecenia, prawa i nakazy, abyś żył i mnożył się, a Pan, Bóg twój,

będzie ci błogosławił w kraju, który idziesz posiąść.

Pwt 30,17 Ale jeśli swe serce odwrócisz, nie usłuchasz, zbłądzisz i będziesz oddawał

pokłon obcym bogom, służąc im

Pwt 30,18 oświadczam wam dzisiaj, że na pewno zginiecie, niedługo zabawicie na ziemi,

którą idziecie posiąść, po przejściu Jordanu.

Pwt 30,19 Biorę dziś przeciwko wam na świadków niebo i ziemię, kładąc przed wami

życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierajcie więc życie, aby

ście żyli wy i wasze potomstwo,

Pwt 30,20 miłując Pana, Boga swego, słuchając Jego głosu, lgnąc do Niego; bo tu jest

twoje życie i długie trwanie twego pobytu na ziemi, którą Pan poprzysiągł

dać przodkom twoim: Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi".

Rozdział 31

Pwt 31,01 I jeszcze Mojżesz odezwał się tymi słowami do Izraela: Pwt 31,02 "Dziś mam już sto dwadzieścia lat. Nie mogę swobodnie chodzić. Pan mi

323 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 31

powiedział: "Nie przejdziesz tego Jordanu".

Pwt 31,03 Sam Pan, Bóg twój, przejdzie przed tobą; On wytępi te narody przed tobą,

tak iż ty osiedlisz się w ich miejsce. A Jozue pójdzie przed tobą, jak mówił

Pan.

Pwt 31,04 Pan postąpi z nimi, jak postąpił z Sichonem i Ogiem, królami Amorytów, i

z ich krajami, które zniszczył.

Pwt 31,05 Wyda ich Pan tobie na łup, a ty uczynisz im według wszystkich poleceń,

jakie ci dałem.

Pwt 31,06 Bądź mężny i mocny, nie lękaj się, nie bój się ich, gdyż Pan, Bóg twój, idzie

z tobą, nie opuści cię i nie porzuci".

Pwt 31,07 Zawołał potem Mojżesz Jozuego i rzekł mu na oczach całego Izraela: "Bądź

mężny i mocny, bo ty wkroczysz z tym narodem do ziemi, którą poprzysiągł

Pan dać ich przodkom, i wprowadzisz ich w jej posiadanie.

Pwt 31,08 Sam Pan, który pójdzie przed tobą, On będzie z tobą, nie opuści cię i nie

porzuci. Nie lękaj się i nie drżyj!"

Pwt 31,09 I napisał Mojżesz to Prawo, dał je kapłanom, synom Lewiego, noszącym Arkę

Przymierza Pańskiego i wszystkim starszym Izraela.

Pwt 31,10 I rozkazał im Mojżesz: "Po upływie siedmiu lat w roku darowania długów, w

czasie Święta Namiotów,

Pwt 31,11 gdy cały Izrael się zgromadzi, by oglądać oblicze Pana, Boga twego, na miej

scu, które On sobie obierze, będziesz czytał to Prawo do uszu całego Izraela. Pwt 31,12 Zbierz cały naród: mężczyzn, kobiety i dzieci, i cudzoziemców, którzy są w

twoich murach, aby słuchając uczyli się bać Pana, Boga waszego, i przestrze

gać pilnie wszystkich słów tego Prawa.

Pwt 31,13 Ich synowie, którzy Go jeszcze nie znają, będą słuchać i uczyć się bać Pana,

Boga waszego, po wszystkie dni, jak długo żyć będzie w kraju, na przejęcie

którego przechodzicie Jordan".

Pwt 31,14 Pan rzekł do Mojżesza: "Oto zbliża się czas twojej śmierci. Zawołaj Jozuego

i stawcie się w Namiocie Spotkania, abym dał mu swoje nakazy". Mojżesz

poszedł z Jozuem i stawili się w Namiocie Spotkania.

Pwt 31,15 Pan ukazał się w Namiocie, w słupie obłoku. A słup obłoku stanął u wejścia

do Namiotu.

Pwt 31,16 Pan rzekł do Mojżesza: "Oto ty spoczniesz z przodkami swymi, a lud ten

powstanie, by uprawiać nierząd z bogami obcymi tego kraju, do którego wej

dziecie. Mnie opuści i złamie przymierze, które z wami zawarłem. Pwt 31,17 W tym dniu gniew mój zapłonie przeciwko niemu, opuszczę go, skryję przed

nim swe oblicze. Stanie się bliski zagłady i wiele nieszczęść, i klęsk zwali się

na niego, tak iż powie wtedy: "Czyż nie dlatego, że nie ma u mnie mojego

Boga, spotkały mnie te nieszczęścia?"

Pwt 31,18 A Ja zakryję swe oblicze w tym dniu z powodu wszelkiego zła, które popełnił,

zwracając się do obcych bogów".

324 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 32

Pwt 31,19 "Zapiszcie teraz sobie ten oto hymn. Naucz go Izraelitów, włóż im go w usta,

aby pieśń ta była dla Mnie świadkiem przeciwko synom Izraela. Pwt 31,20 Gdy zaprowadzę ich do ziemi, którą poprzysiągłem ich przodkom, opływają

cej w mleko i miód, będą jedli do syta, utyją, potem zwrócą się do obcych

bogów i służyć im będą, a Mną wzgardzą i złamią przymierze ze Mną. Pwt 31,21 Lecz gdy zwalą się na nich liczne nieszczęścia i klęski, ta pieśń świadczyć

będzie przeciw nim, gdyż usta ich potomstwa jej nie zapomną. Ja bowiem

znam już dziś ich zamysły, którymi się kierują, zanim wprowadzę ich do zie

mi, którą im poprzysiągłem".

Pwt 31,22 Mojżesz napisał tę pieśń w owym dniu i nauczył jej Izraelitów. Pwt 31,23 Pan dał taki rozkaz Jozuemu, synowi Nuna: "Bądź mężny i mocny, gdyż

ty zaprowadzisz Izraelitów do ziemi, którą im poprzysiągłem, a Ja będę z

tobą".

Pwt 31,24 Gdy Mojżesz zakończył całkowicie pisanie tego Prawa w księdze, Pwt 31,25 rozkazał lewitom noszącym Arkę Przymierza Pańskiego: Pwt 31,26 "Weźcie tę Księgę Prawa i połóżcie ją obok Arki Przymierza Pana, Boga

waszego, a niech tam będzie przeciwko wam jako świadek.

Pwt 31,27 Ja bowiem znam wasz upór i twardy kark. Oto jak długo żyję z wami, opornie

postępowaliście względem Pana. Cóż dopiero po mojej śmierci?" Pwt 31,28 "Zbierzcie u mnie wszystkich starszych z waszych pokoleń i zwierzchników,

abym powiedział do ich uszu te słowa i wezwał przeciw nim niebo i ziemię

na świadków.

Pwt 31,29 Ponieważ wiem, że po mojej śmierci na pewno w przyszłości sprzeniewierzycie

się i odstąpicie od drogi, którą wam przykazałem. Dosięgnie was nieszczęście,

gdy czynić będziecie to, co jest złe w oczach Pana, gniewając Go czynami

rąk waszych".

Pwt 31,30 Potem wygłosił Mojżesz do uszu całej społeczności Izraela wszystkie słowa

tej pieśni:

Rozdział 32

Pwt 32,01 "Uważajcie, niebiosa, na to, co powiem, słów moich ust słuchaj, ziemio. Pwt 32,02 Nauka moja niech spływa jak deszcz, niech słowo me pada jak rosa, jak deszcz

rzęsisty na zieleń, jak deszcz dobroczynny na trawę.

Pwt 32,03 Gdyż głosić chcę imię Pana: uznajcie wielkość Boga naszego; Pwt 32,04 On Skała, dzieło Jego doskonałe, bo wszystkie drogi Jego są słuszne; On

Bogiem wiernym, a nie zwodniczym, On sprawiedliwy i prawy.

Pwt 32,05 Zgrzeszyły przeciw Niemu "Nie-Jego-Dzieci", lecz ich zwyrodnienie, pokole

nie zwichnięte, nieprawe.

325 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 32

Pwt 32,06 Więc tak odpłacać chcesz Panu, ludu głupi, niemądry? Czy nie On twym

ojcem, twym stwórcą? Wszak On cię uczynił, umocnił.

Pwt 32,07 Na dawne dni sobie wspomnij. Rozważajcie lata poprzednich pokoleń. Zapy

taj ojca, by ci oznajmił, i twoich starców, niech ci powiedzą.

Pwt 32,08 Kiedy Najwyższy rozgraniczał narody, rozdzielał synów człowieczych, wtedy

ludom granice wytyczał według liczby synów Izraela;

Pwt 32,09 bo Jego lud jest własnością Pana, dziedzictwem Jego wydzielonym jest Ja

kub.

Pwt 32,10 Na pustej ziemi go znalazł, na pustkowiu, wśród dzikiego wycia, opiekował

się nim i pouczał, strzegł jak źrenicy oka.

Pwt 32,11 Jak orzeł, co gniazdo swoje ożywia, nad pisklętami swoimi krąży, rozwija swe

skrzydła i bierze je, na sobie samym je nosi

Pwt 32,12 tak Pan sam go prowadził, nie było z nim boga obcego. Pwt 32,13 Na wyżyny świata go wyprowadził i żywił bogactwami pola. Pozwolił mu

miód wysysać ze skały i oliwę z najtwardszej opoki.

Pwt 32,14 Śmietanę od krów, a mleko od owiec [jeść] wraz z łojem baranków, baranów,

synów Baszanu, i kozłów razem z najczystszą pszenicą. Krew piłeś winogron

- mocne wino.

Pwt 32,15 Utył Jeszurun i wierzga - grubyś, tłusty, otyły. Boga, Stwórcę swego porzucił,

zelżył Skałę, swoje ocalenie.

Pwt 32,16 Bogami obcymi do zazdrości Go pobudzają i gniewają obrzydliwościami. Pwt 32,17 Złym duchom składają ofiary, nie Bogu, bogom, których oni nie znają, no

wym, świeżo przybyłym - nie służyli im wasi przodkowie.

Pwt 32,18 Gardzisz Skałą, co ciebie zrodziła, zapomniałeś o Bogu, który cię zrodził. Pwt 32,19 Zobaczył to Pan i wzgardził, oburzony na własnych synów i córki. Pwt 32,20 i rzekł: "Odwrócę od nich oblicze, zobaczę ich koniec, gdyż są narodem nie

stałym, dziećmi, w których nie ma wierności.

Pwt 32,21 Mnie do zazdrości pobudzili nie-bogiem, rozjątrzyli Mnie swymi czczymi boż

kami; i Ja ich do zazdrości pobudzę nie-ludem, rozjątrzę ich głupim narodem. Pwt 32,22 Zapłonął żar mego gniewu, co sięga do głębin Szeolu, pożera ziemię z plona

mi, podwaliny gór zapala.

Pwt 32,23 Zgromadzę na nich nieszczęścia, wypuszczę na nich swe strzały, Pwt 32,24 zmorzy ich głód, gorączka ich strawi i złośliwa zaraza. Wbiję w nich kły dzi

kich zwierząt z jadem tych, co pełzają w prochu.

Pwt 32,25 Na dworze miecz będzie ich pozbawiał dzieci, a przerażenie po domach, tak

młodzieńców jak panny, niemowlę ssące i starca.

Pwt 32,26 I rzekłem: Ja ich wygładzę, wygubię ich pamięć u ludzi. Pwt 32,27 Alem się bał drwiny wroga, że przeciwnicy ich będą się łudzić, mówiąc: Nasza

ręka przemożna, a nie Pan uczynił to wszystko.

Pwt 32,28 Gdyż jest to plemię niemądre i nie mające rozwagi.

Pwt 32,29 Jako roztropni zdołaliby pojąć, zważaliby na swój koniec:

326 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 32

Pwt 32,30 Jak może jeden odpędzać tysiące, a dwóch odpierać dziesięć tysięcy? Dlatego,

że ich sprzedała ich Skała, że Pan na łup ich wydał.

Pwt 32,31 Bo skała ich nie jest jak nasza Skała, świadkami tego nasi wrogowie. Pwt 32,32 Bo winny ich szczep ze szczepu Sodomy lub z pól uprawnych Gomory; ich

grona to grona trujące, co gorzkie mają jagody;

Pwt 32,33 ich wino jest jadem smoków, gwałtowną trucizną żmijową. Pwt 32,34 Czy nie jest to u Mnie schowane, opatrzone pieczęcią w mych skarbach? Pwt 32,35 Moja jest odpłata i kara, w dniu, gdy się noga ich potknie. Nadchodzi bowiem

dzień klęski, los ich gotowy, już blisko".

Pwt 32,36 Bo Pan swój naród obroni, litość okaże swym sługom; gdy ujrzy, że ręka

omdlała, że niewolników już nie ma ni wolnych.

Pwt 32,37 I powie: "A gdzież ich bogowie, opoka, do której się uciekali? Pwt 32,38 Ci, co zjadali tłuste ich żertwy i wino pili z ich płynnych ofiar? Niech wstaną

i niech wam pomogą, niech staną się waszą obroną.

Pwt 32,39 Patrzcie teraz, że Ja jestem, Ja jeden, i nie ma ze Mną żadnego boga. Ja

zabijam i Ja sam ożywiam, Ja ranię i Ja sam uzdrawiam, że nikt z mojej ręki

nie uwalnia.

Pwt 32,40 Podnoszę rękę ku niebu i mówię: Tak, Ja żyję na wieki. Pwt 32,41 Gdy miecz błyszczący wyostrzę i wyrok wykona ma ręka, na swoich wrogach

się pomszczę, odpłacę tym, którzy Mnie nienawidzą.

Pwt 32,42 Upoję krwią moje strzały, mój miecz napasie się mięsem, krwią poległych i

uprowadzonych, głowami dowódców nieprzyjacielskich".

Pwt 32,43 Chwalcie, narody, lud Jego: bo On odpłaci za krew swoich sług, odda zapłatę

swym wrogom, oczyści kraj swego ludu".

Pwt 32,44 Poszedł więc Mojżesz z Jozuem, synem Nuna, i wypowiedział wszystkie słowa

tej pieśni do uszu ludu.

Pwt 32,45 Gdy Mojżesz skończył wygłaszać wszystkie te słowa do całego Izraela, Pwt 32,46 rzekł do nich: "Weźcie sobie do serca te wszystkie słowa, które ja wam dzi

siaj ogłaszam, nakażcie waszym dzieciom pilnie strzec wszystkich słów tego

Prawa.

Pwt 32,47 Nie jest ono bowiem dla was rzeczą błahą, bo jest waszym życiem i dzięki

niemu długo żyć będziecie na ziemi, do której idziecie przez Jordan, aby ją

posiąść".

Pwt 32,48 Potem rzekł Pan do Mojżesza tego samego dnia:

Pwt 32,49 "Wstąp na tę górę Abarim: górę Nebo, w ziemi Moabu naprzeciw Jerycha, i

spójrz na ziemię Kanaan, którą daję w posiadanie Izraelitom.

Pwt 32,50 Umrzesz tam na górze, na którą wejdziesz, i połączysz się ze swymi przodkami,

jak zmarł Aaron, brat twój, na górze Hor i połączył się ze swymi przodkami. Pwt 32,51 Ponieważ nie byliście mi wierni między Izraelitami przy wodach Meriba pod

Kadesz, na pustyni Sin, nie objawiliście mej świętości wśród Izraelitów, Pwt 32,52 dlatego tylko z daleka ujrzysz tę ziemię, lecz ty tam nie wejdziesz do tej

327 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 33

krainy, którą Ja daję Izraelitom".

Rozdział 33

Pwt 33,01 Oto błogosławieństwo, które wypowiedział Mojżesz, mąż Boży, nad Izraeli

tami, przed swoją śmiercią:

Pwt 33,02 Rzekł: Pan przyszedł z Synaju i z Seiru dla nich wzeszedł, zabłysnął z góry

Paran, przybywa z Meriba po Kadesz, w prawicy ogień płonący. Pwt 33,03 On kocha swój lud. Wszyscy Jego święci są w Jego ręku. U nóg Twoich oni

usiedli, słowa Twoje przyjmują.

Pwt 33,04 Mojżesz dał nam Prawo - dziedzictwo społeczności Jakuba. Pwt 33,05 Był Król w Jeszurunie, gdy się zeszli książęta narodu, zgromadziły się poko

lenia Jakuba.

Pwt 33,06 Niech żyje Ruben, niech nie umiera, niech żyje, choć liczbą niewielki. Pwt 33,07 To powiedział do Judy: Usłysz, Panie, głos Judy, doprowadź go do jego ludu,

niech Twoje ręce go obronią, bądź dlań obroną od wrogów.

Pwt 33,08 Do Lewiego powiedział: Twoje tummim i urim są dla oddanego ci męża,

wypróbowałeś go w Massa, spierałeś się z nim u wód Meriba.

Pwt 33,09 O ojcu swym on mówi i o matce: "Ja ich nie widziałem", nie zna już swoich

braci, nie chce rozpoznać swych dzieci. Tak słowa Twego strzegli, przymierze

Twoje zachowali.

Pwt 33,10 Niech nakazów Twych uczą Jakuba, a Prawa Twego - Izraela, przed Tobą

palą kadzidło, na Twoim ołtarzu - całopalenia.

Pwt 33,11 Moc jego, Panie, błogosław, a dzieła rąk jego przyjmij, złam biodra jego

nieprzyjaciół i tych, co go nienawidzą, by nie powstali.

Pwt 33,12 Do Beniamina powiedział: Umiłowany przez Pana, bezpiecznie u Niego za

mieszka, u Niego, który zawsze będzie go bronił, odpocznie w Jego ramio

nach.

Pwt 33,13 Do Józefa powiedział: Jego ziemia - błogosławiona przez Pana, przez bogac

two niebios, przez rosę, przez źródła otchłani podziemnej,

Pwt 33,14 przez bogactwo darów słońca, przez bogactwo plonów miesięcy, Pwt 33,15 przez skarby z gór starożytnych, przez bogactwo odwiecznych pagórków, Pwt 33,16 przez bogactwo z ziemi i plonów, łaska Mieszkańca Krzaku: dzieła Jego na

głowie Józefa, na skroni księcia swych braci.

Pwt 33,17 Oto Jego byk pierworodny - cześć Jemu! Jego rogi - rogami bawołu, bije nimi

narody aż po krańce ziemi. Oto miriady Efraima, oto tysiące Manassesa. Pwt 33,18 Do Zabulona powiedział: Zabulonie, ciesz się na twoich wyprawach, i ty Is

sacharze, w twoich namiotach.

Pwt 33,19 Zwołują narody na górę, by złożyć tam prawe ofiary; gdyż z bogactwa morza

328 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 34

będą korzystać i ze skarbów w piasku ukrytych.

Pwt 33,20 Do Gada powiedział: Szczęśliwy, kto da miejsce Gadowi! Odpoczywa jak lwi

ca, rozdarł ramię i głowę.

Pwt 33,21 Rzeczy najlepszych pożąda dla siebie, pragnie działu dowódcy; chce kroczyć

na czele narodu. Sprawiedliwość Pana wypełnił i Jego sądy nad Izraelem. Pwt 33,22 Do Dana powiedział: Dan jest lwiątkiem, które się rzuca z Baszanu. Pwt 33,23 Do Neftalego powiedział: Neftali łaską nasycony, pełen jest błogosławieństw

Pana, morze i południe posiądzie.

Pwt 33,24 Do Asera powiedział: Aser błogosławiony wśród synów, niech będzie kochany

przez braci, niech kąpie nogę w oliwie.

Pwt 33,25 Twe zawory z żelaza i brązu, jak dni twoje moc twoja trwała. Pwt 33,26 Do Boga Jeszuruna nikt niepodobny, by tobie pomóc, cwałuje po niebie, po

obłokach, w swym majestacie.

Pwt 33,27 Zwycięzcą jest Bóg odwieczny. Zniża swą broń - On od wieków, by odpędzić

wroga przed tobą; to On woła: Wyniszcz!

Pwt 33,28 Izrael zamieszkał bezpiecznie, na osobności jest źródło Jakuba, na ziemi zbo

ża i moszczu, niebiosa zsyłają mu rosę.

Pwt 33,29 Izraelu, tyś szczęśliwy, któż tobie podobny? Narodzie, zbawiony przez Pa

na, Obrońca twój tobie pomaga, błogosławi zwycięski twój miecz. Wrogowie

słabną przed tobą, ty zaś wyniosłość ich depczesz.

Rozdział 34

Pwt 34,01 Mojżesz wstąpił ze stepów Moabu na górę Nebo, na szczyt Pisga, naprzeciw

Jerycha. Pan zaś pokazał mu całą ziemię Gilead aż po Dan,

Pwt 34,02 całą - Neftalego, ziemię Efraima i Manassesa, całą krainę Judy aż po Morze

Zachodnie,

Pwt 34,03 Negeb, okręg doliny koło Jerycha, miasta palm, aż do Soaru. Pwt 34,04 Rzekł Pan do niego: "Oto kraj, który poprzysiągłem Abrahamowi, Izaakowi

i Jakubowi tymi słowami: Dam go twemu potomstwu. Dałem ci go zobaczyć

własnymi oczami, lecz tam nie wejdziesz".

Pwt 34,05 Tam, w krainie Moabu, według postanowienia Pana, umarł Mojżesz, sługa

Pański.

Pwt 34,06 I pochowano go w dolinie krainy Moabu naprzeciw Bet-Peor, a nikt nie zna

jego grobu aż po dziś dzień.

Pwt 34,07 W chwili śmierci miał Mojżesz sto dwadzieścia lat, a wzrok jego nie był

przyćmiony i siły go nie opuściły.

Pwt 34,08 Izraelici opłakiwali Mojżesza na stepach Moabu przez trzydzieści dni. Potem

skończyły się dni żałoby po Mojżeszu.

329 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 5 - Księga Powtórzonego Prawa Rozdział 34

Pwt 34,09 Jozue, syn Nuna, pełen był ducha mądrości, gdyż Mojżesz włożył na niego

ręce. Słuchali go Izraelici i czynili, jak im Pan rozkazał przez Mojżesza. Pwt 34,10 Nie powstał więcej w Izraelu prorok podobny do Mojżesza, który by poznał

Pana twarzą w twarz,

Pwt 34,11 ani [równy] we wszystkich znakach i cudach, które polecił mu Pan czynić w

ziemi egipskiej wobec faraona, wszystkich sług jego i całego jego kraju; Pwt 34,12 ani równy mocą ręki i całą wielką grozą, jaką wywołał Mojżesz na oczach

całego Izraela.

330 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6

Księga Jozuego

Rozdział 1

Joz 1,01 Po śmierci Mojżesza, sługi Pana, rzekł Pan do Jozuego, syna Nuna, pomoc

nika Mojżesza:

Joz 1,02 "Mojżesz, sługa mój, umarł; teraz więc wstań, przepraw się przez ten oto

Jordan, ty i cały ten lud, do ziemi, którą Ja daję Izraelitom.

Joz 1,03 Każde miejsce, na które zstąpi wasza noga, Ja wam daję, jak zapowiedziałem

Mojżeszowi.

Joz 1,04 Od pustyni i od Libanu aż do Wielkiej Rzeki, rzeki Eufrat, cała ziemia Che

tytów aż do Wielkiego Morza, w stronę zachodzącego słońca, będzie waszą

krainą.

Joz 1,05 Nikt się nie ostoi przed tobą przez wszystkie dni twego życia. Jak byłem z

Mojżeszem, tak będę z tobą, nie opuszczę cię ani porzucę.

Joz 1,06 Bądź mężny i mocny, ponieważ ty rozdasz temu ludowi w posiadanie ziemię,

którą poprzysiągłem dać ich przodkom.

Joz 1,07 Tylko bądź mężny i mocny, przestrzegając wypełniania całego Prawa, które

nakazał ci Mojżesz, sługa mój. Nie odstępuj od niego ani w prawo, ani w

lewo, aby się okazała twoja roztropność we wszystkich przedsięwzięciach. Joz 1,08 Niech ta Księga Prawa będzie zawsze na twych ustach: rozważaj ją w dzień i

w nocy, abyś ściśle spełniał wszystko, co w niej jest napisane, bo tylko wtedy

powiedzie ci się i okaże się twoja roztropność.

Joz 1,09 Czyż ci nie rozkazałem: Bądź mężny i mocny? Nie bój się i nie lękaj, ponieważ

z tobą jest Pan, Bóg twój, wszędzie, gdziekolwiek pójdziesz".

Joz 1,10 Jozue rozkazał wówczas zwierzchnikom ludu, mówiąc:

Joz 1,11 "Przejdźcie przez obóz i nakażcie ludowi: Przygotujcie sobie żywność, gdyż po

trzech dniach przeprawicie się przez ten Jordan, abyście zajęli ziemię, którą

331

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 2

Pan, Bóg wasz, daje wam w posiadanie".

Joz 1,12 Następnie Jozue przemówił do Rubenitów, Gadytów i połowy pokolenia Ma

nassesa:

Joz 1,13 "Przypomnijcie sobie rozkaz, jaki dał wam Mojżesz, sługa Pana, gdy rzekł:

Pan, Bóg wasz, strzeże waszego pokoju i oddaje wam tę ziemię. Joz 1,14 Wasze żony, dzieci i trzody mogą pozostać w kraju, który dał wam Mojżesz

za Jordanem. Wy jednak musicie wyruszyć uzbrojeni na czele swych braci,

wszyscy zdolni do boju mężczyźni, i musicie im pomóc,

Joz 1,15 aż Pan użyczy pokoju braciom waszym, jak i wam, i aż oni również posiądą

ziemię, którą da im Pan, Bóg wasz. Wtedy możecie wrócić do kraju, który do

was należy i który dał wam Mojżesz, sługa Pana, po drugiej stronie Jordanu,

ku wschodowi słońca".

Joz 1,16 Odpowiedzieli więc Jozuemu tymi słowami: "Wszystko, coś nam rozkazał,

uczynimy i gdziekolwiek nas poślesz, pójdziemy.

Joz 1,17 Jak posłuszni byliśmy we wszystkim Mojżeszowi, tak będziemy posłuszni i

tobie. Oby tylko Pan, Bóg twój, był z tobą, jak był z Mojżeszem. Joz 1,18 Ktokolwiek sprzeciwi się twojemu głosowi i nie będzie posłuszny twemu słowu

we wszystkim, co mu rozkażesz, musi umrzeć. Tylko ty bądź mężny i mocny".

Rozdział 2

Joz 2,01 Jozue, syn Nuna, wysłał potajemnie z Szittim dwu wywiadowców, dając im

polecenie: "Idźcie i obejrzyjcie okolicę Jerycha". Poszli więc i przybyli do do

mu nierządnicy imieniem Rachab i udali się tam na spoczynek.

Joz 2,02 Doniesiono o tym królowi Jerycha w tych słowach: "Oto mężowie z Izraelitów

przybyli tu tej nocy, by wybadać kraj".

Joz 2,03 Posłał więc król Jerycha do Rachab rozkaz: "Wydaj tych ludzi, którzy przy

szli do ciebie i weszli do domu twego, bo przybyli oni w celu obejrzenia całego

kraju".

Joz 2,04 Lecz kobieta wzięła tych dwu mężczyzn i ukryła ich. "Rzeczywiście, odrzekła,

przybyli do mnie ci ludzie, ale nie wiedziałam, skąd byli.

Joz 2,05 Gdy jednak miano zamknąć bramy miasta o zmierzchu, oni wyszli i nie wiem,

dokąd się udali. Pospieszcie za nimi jak najrychlej, a dościgniecie ich". Joz 2,06 Sama zaś zaprowadziła ich na dach i ukryła pod łodygami lnu, które tu roz

łożyła.

Joz 2,07 Ludzie "królewscy" natomiast ścigali ich w kierunku Jordanu aż ku brodom,

a bramę miasta zamknięto po wyjściu ścigających.

Joz 2,08 Wywiadowcy tymczasem jeszcze nie zasnęli, gdy Rachab weszła do nich na

dach

332 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 3

Joz 2,09 i tak do nich powiedziała: "Wiem, że Pan dał wam ten kraj, gdyż postrach

wasz padł na nas i wszyscy mieszkańcy kraju struchleli przed wami. Joz 2,10 Słyszeliśmy bowiem, jak Pan wysuszył wody Morza Czerwonego przed wami,

gdy wychodziliście z Egiptu, i co uczyniliście dwom królom amoryckim po

drugiej stronie Jordanu, Sichonowi i Ogowi, których obłożyliście klątwą. Joz 2,11 Na wieść o tym zatrwożyło się serce nasze i zabrakło nam odwagi wobec was,

ponieważ Pan, Bóg wasz, jest Bogiem wysoko na niebie i nisko na ziemi. Joz 2,12 Dlatego teraz przysięgnijcie mi na Pana, że jak ja okazałam wam życzliwość,

tak i wy okażecie życzliwość domowi mego ojca; dacie mi znak jako rękojmię, Joz 2,13 że zostawicie przy życiu mego ojca i moją matkę, moich braci i moje siostry,

że zachowacie wszystko, co do nich należy, i uchronicie od śmierci". Joz 2,14 Odpowiedzieli jej wywiadowcy: "Życiem naszym ręczymy za was, jeśli tylko

nie wydacie tej naszej sprawy. A gdy Pan odda nam tę ziemię, okażemy ci

życzliwość i wierność".

Joz 2,15 Po czym spuściła ich po powrozie z okna, gdyż dom jej przylegał do muru

miejskiego i jakby w murze mieszkała.

Joz 2,16 "Udajcie się w góry - rzekła do nich - aby was nie spotkali ścigający i ukryj

cie się tam przez trzy dni, aż do ich powrotu, po czym pójdziecie w swoją

drogę".

Joz 2,17 Wywiadowcy powiedzieli: "Tak wywiążemy się z tej przysięgi, którą kazałaś

nam złożyć:

Joz 2,18 gdy wejdziemy do kraju, uwiążesz powróz z nici purpurowych u okna, przez

które nas spuściłaś, i zgromadzisz u siebie w tym domu: ojca twego, matkę

twoją, braci twoich i całą rodzinę.

Joz 2,19 Jeżeli ktokolwiek wyjdzie z drzwi twego domu, krew jego spadnie na jego

głowę, a my będziemy niewinni. Kto jednak w domu z tobą pozostanie, krew

jego spadnie na naszą głowę, jeżeli czyjaś ręka się go dotknie.

Joz 2,20 Gdybyś jednak sprawę naszą zdradziła, będziemy wolni od przysięgi, którąś

od nas przyjęła".

Joz 2,21 Na to odpowiedziała: "Niech tak będzie, jak mówicie i zakończyła rozmowę,

a oni się oddalili. Wtedy ona uwiązała powróz purpurowy u okna. Joz 2,22 Wywiadowcy poszli, przybyli w góry i pozostali tam przez trzy dni, aż po

wrócili ludzie wysłani na ich poszukiwanie. Ci zaś szukali po całej drodze,

ale nikogo nie znaleźli.

Joz 2,23 Wtedy powrócili również i dwaj wywiadowcy. Zeszli z góry, przeprawili się

przez rzekę, a gdy przybyli do Jozuego, syna Nuna, opowiedzieli mu wszyst

ko, co ich spotkało.

Joz 2,24 I rzekli do Jozuego: "Pan oddał cały ten kraj w nasze ręce i już wszyscy

mieszkańcy struchleli przed nami".

333 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 3

Rozdział 3

Joz 3,01 Wczesnym rankiem Jozue i wszyscy Izraelici wyruszyli z Szittim, przybyli

nad Jordan i przenocowali tam przed przeprawą.

Joz 3,02 Po upływie trzech dni przeszli zwierzchnicy przez obóz Joz 3,03 i wydali polecenie ludowi: "Gdy ujrzycie Arkę Przymierza Pana, Boga wa

szego, i niosących ją kapłanów-lewitów, wyruszcie i wy z waszego postoju i

postępujcie za nią.

Joz 3,04 Zostawcie jednak przestrzeń około dwu tysięcy łokci między sobą a arką i nie

zbliżajcie się do niej! Tak więc poznacie drogę, którą macie iść, bo nigdy nią

nie szliście".

Joz 3,05 Wtedy rzekł Jozue do ludu: "Oczyśćcie się, gdyż jutro Pan sprawi cuda wśród

was".

Joz 3,06 Następnie powiedział Jozue do kapłanów: "Weźcie Arkę Przymierza i idźcie

na czele ludu". Ci wzięli Arkę Przymierza i wyszli na czoło pochodu. Joz 3,07 Pan oznajmił Jozuemu: "Dziś pocznę wywyższać cię w oczach całego Izraela,

aby poznano, że jak byłem z Mojżeszem, tak będę i z tobą.

Joz 3,08 Ty zaś dasz następujące polecenie kapłanom niosącym Arkę Przymierza: Sko

ro dojdziecie do brzegu wód Jordanu, w Jordanie się zatrzymajcie". Joz 3,09 Zwrócił się następnie Jozue do Izraelitów: "Zbliżcie się i słuchajcie słów Pana,

Boga waszego.

Joz 3,10 Po tym poznacie, rzekł Jozue, że Bóg żywy jest pośród was i że wypędzi z

pewnością przed wami Kananejczyków, Chetytów, Chiwwitów, Peryzzytów,

Girgaszytów, Amorytów i Jebusytów:

Joz 3,11 oto Arka Przymierza Pana całej ziemi przejdzie przed wami Jordan. Joz 3,12 Wybierzcie teraz dwunastu mężczyzn spośród pokoleń Izraela, po jednym z

każdego pokolenia.

Joz 3,13 Skoro tylko stopy kapłanów niosących Arkę Pana, Boga całej ziemi, staną w

wodzie Jordanu, oddzielą się wody Jordanu płynące z góry i staną jak jeden

wał".

Joz 3,14 Gdy więc lud wyruszył ze swoich namiotów, by przeprawić się przez Jordan,

kapłani niosący Arkę Przymierza szli na czele ludu.

Joz 3,15 Zaledwie niosący arkę przyszli nad Jordan, a nogi kapłanów niosących arkę

zanurzyły się w wodzie przybrzeżnej - Jordan bowiem wezbrał aż po brzegi

przez cały czas żniwa

Joz 3,16 zatrzymały się wody płynące z góry i utworzyły jakby jeden wał na znacznej

przestrzeni od miasta Adam leżącego w pobliżu Sartan, podczas gdy wody

spływające do morza Araby, czyli Morza Słonego, oddzieliły się zupełnie, a

lud przechodził naprzeciw Jerycha.

Joz 3,17 Kapłani niosący Arkę Przymierza Pańskiego stali mocno na suchym łożysku

334 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 4

w środku Jordanu, a tymczasem cały Izrael szedł po suchej ziemi, aż wreszcie cały naród skończył przeprawę przez Jordan.

Rozdział 4

Joz 4,01 Gdy wreszcie cały naród skończył przeprawę przez Jordan, rzekł Pan do Jo

zuego:

Joz 4,02 "Wybierzcie dwunastu mężów spośród ludu, po jednym z każdego pokolenia, Joz 4,03 i dajcie im takie polecenie: Podnieście stąd, ze środka Jordanu, z miejsca,

gdzie stały nogi kapłanów, dwanaście kamieni, przenieście je ze sobą i połóż

cie w miejscu, gdzie rozłożycie się obozem, by spędzić noc".

Joz 4,04 Wtedy Jozue wezwał dwunastu mężczyzn, których wyznaczył spośród Izra

elitów, po jednym z każdego pokolenia,

Joz 4,05 i rzekł do nich Jozue: "Przejdźcie przed Arkę Pana, Boga waszego, aż do

środka Jordanu i niech każdy wyniesie na swym ramieniu jeden kamień od

powiednio do liczby pokoleń synów Izraela.

Joz 4,06 Niech to będzie znakiem pośród was. A gdy w przyszłości synowie wasi za

pytają was: "Co oznaczają dla was te kamienie?"

Joz 4,07 odpowiecie im, że wody Jordanu rozdzieliły się przed Arką Przymierza Pań

skiego. Gdy przechodziła ona przez Jordan, rozdzieliły się wody Jordanu, a

te kamienie są pamiątką na zawsze dla Izraelitów".

Joz 4,08 I Izraelici uczynili tak, jak im polecił Jozue. Wzięli dwanaście kamieni ze

środka Jordanu, jak Pan rozkazał Jozuemu, według liczby pokoleń Izraeli

tów, przynieśli je ze sobą na miejsce nocnego postoju i tam je położyli. Joz 4,09 Dwanaście kamieni położył również Jozue na środku Jordanu, na miejscu, na

którym stały nogi kapłanów niosących Arkę Przymierza. Są tam one aż do

dnia dzisiejszego.

Joz 4,10 Kapłani niosący Arkę stali w środku Jordanu, aż wszystko zostało wykona

ne, co Pan nakazał Jozuemu obwieścić ludowi zgodnie z poleceniami, jakie

Mojżesz dał Jozuemu. Tymczasem lud przeszedł pośpiesznie.

Joz 4,11 A gdy cały lud skończył przeprawę, przeszła również i Arka Pańska z kapła

nami i stanęła na czele ludu.

Joz 4,12 Synowie Rubena, synowie Gada i połowa pokolenia Manassesa przeszli uzbro

jeni na czoło synów Izraela, jak Mojżesz im rozkazał.

Joz 4,13 Około czterdziestu tysięcy wojowników uzbrojonych przeszło przed obliczem

Pana, by walczyć na stepach Jerycha.

Joz 4,14 W owym dniu Pan wywyższył Jozuego w oczach całego Izraela i bali się go,

jak się bali Mojżesza przez wszystkie dni jego życia.

Joz 4,15 I rzekł Pan Jozuemu:

335 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 5

Joz 4,16 "Rozkaż kapłanom niosącym Arkę Świadectwa, by wyszli z Jordanu". Joz 4,17 Wtedy Jozue polecił kapłanom: "Wyjdźcie z Jordanu". Joz 4,18 Skoro tylko kapłani niosący Arkę Przymierza Pańskiego wyszli z Jordanu, a

stopy ich nóg dotknęły suchej ziemi, wróciły wody Jordanu znów do swego

łożyska, wypełniając je jak przedtem - aż po brzegi.

Joz 4,19 Dziesiątego dnia miesiąca pierwszego lud wyszedł z Jordanu i rozłożył się

obozem w Gilgal na wschód od Jerycha.

Joz 4,20 Owe zaś dwanaście kamieni, które zabrano z Jordanu, Jozue ustawił w Gil

gal.

Joz 4,21 Rzekł on wtedy do Izraelitów: "Jeżeli kiedyś potomkowie wasi zapytają ojców

swoich: "Co oznaczają te kamienie?"

Joz 4,22 wy pouczycie synów swoich, mówiąc: Izrael przeszedł przez ten Jordan jak

po suchej ziemi,

Joz 4,23 gdyż Pan, Bóg wasz, wysuszył przed wami wody Jordanu, aż przeszliście,

podobnie jak to uczynił Pan, Bóg wasz, z Morzem Czerwonym, które osuszył

przed naszymi oczami, aż przeszliśmy.

Joz 4,24 Wszystkie ludy ziemi powinny poznać, że potężna jest ręka Pana, a wy sami

zawsze powinniście się bać Pana, Boga waszego".

Rozdział 5

Joz 5,01 Gdy wszyscy królowie amoryccy, mieszkający za Jordanem w zachodniej kra

inie, i wszyscy królowie kananejscy, zamieszkali wzdłuż morza, usłyszeli, że

Pan osuszył wody Jordanu przed Izraelitami, aż się przeprawili, zatrwożyło

się ich serce i nie mieli już odwagi wobec Izraelitów.

Joz 5,02 W owym czasie rzekł Pan do Jozuego: "Przygotuj sobie noże z krzemienia i

ponownie dokonasz obrzezania Izraelitów.

Joz 5,03 Jozue przygotował sobie noże z krzemienia i obrzezał Izraelitów na pagórku

Aralot.

Joz 5,04 A ta była przyczyna, dla której Jozue dokonał obrzezania. Wszyscy męż

czyźni zdolni do noszenia broni, którzy wyszli z Egiptu, umarli na pustyni,

w drodze po wyjściu z Egiptu.

Joz 5,05 Ci bowiem wszyscy z ludu, którzy wyszli, byli obrzezani; natomiast ci z ludu,

którzy się urodzili na pustyni w drodze po wyjściu z Egiptu, nie byli obrze

zani.

Joz 5,06 Czterdzieści bowiem lat Izraelici błąkali się po pustyni, póki cały naród nie

wymarł, mianowicie mężczyźni zdolni do noszenia broni, którzy z Egiptu wy

szli, ponieważ nie słuchali głosu Pana. Im bowiem Pan poprzysiągł, że nie

pozwoli im ujrzeć tej ziemi, którą poprzysiągł ich przodkom; że da nam zie

336 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 6

mię opływającą w mleko i miód.

Joz 5,07 Na ich miejsce wzbudził ich synów i tych Jozue obrzezał. Nie byli oni obrze

zani, w drodze bowiem ich nie obrzezano.

Joz 5,08 Gdy więc dokonano obrzezania całego narodu, pozostali oni, odpoczywając

w obozie aż do wyzdrowienia.

Joz 5,09 I rzekł Pan do Jozuego: "Dziś zrzuciłem z was hańbę egipską". Miejsce to

nazwano Gilgal aż do dnia dzisiejszego.

Joz 5,10 Rozłożyli się obozem Izraelici w Gilgal i tam obchodzili Paschę czternastego

dnia miesiąca wieczorem, na stepach Jerycha.

Joz 5,11 Następnego dnia Paschy jedli z plonu tej krainy, chleby przaśne i ziarna pra

żone tego samego dnia.

Joz 5,12 Manna ustała następnego dnia gdy zaczęli jeść plon tej ziemi. Nie mieli już

więcej Izraelici manny, lecz żywili się tego roku z plonów ziemi Kanaan. Joz 5,13 Gdy Jozue przebywał blisko Jerycha, podniósł oczy i ujrzał przed sobą męża

z mieczem dobytym w ręku. Jozue podszedł do niego i rzekł: "Czy jesteś po

naszej stronie, czy też po stronie naszych wrogów?"

Joz 5,14 A on odpowiedział: "Nie, gdyż jestem wodzem zastępów Pańskich i właśnie

przybyłem". Wtedy Jozue upadł twarzą na ziemię, oddał mu pokłon i rzekł

do niego: "Co rozkazuje mój pan swemu słudze?"

Joz 5,15 Na to rzekł wódz zastępów Pańskich do Jozuego: "Zdejm obuwie z nóg twoich,

albowiem miejsce, na którym stoisz, jest święte". I Jozue tak uczynił.

Rozdział 6

Joz 6,01 Jerycho było silnie umocnione i zamknięte przed Izraelitami. Nikt nie wycho

dził ani nie wchodził.

Joz 6,02 I rzekł Pan do Jozuego: "Spójrz, Ja daję w twoje ręce Jerycho wraz z jego

królem i dzielnymi wojownikami.

Joz 6,03 Wy wszyscy, uzbrojeni mężowie, będziecie okrążali miasto codziennie jeden

raz. Uczynisz tak przez sześć dni.

Joz 6,04 Siedmiu kapłanów niech niesie przed Arką siedem trąb z rogów baranich.

Siódmego dnia okrążycie miasto siedmiokrotnie, a kapłani zagrają na trą

bach.

Joz 6,05 Gdy więc zabrzmi przeciągle róg barani i usłyszycie głos trąby, niech cały

lud wzniesie gromki okrzyk wojenny, a mur miasta rozpadnie się na miejscu

i lud wkroczy, każdy wprost przed siebie".

Joz 6,06 Jozue, syn Nuna, wezwał kapłanów i rzekł im: "Weźcie Arkę Przymierza a

siedmiu kapłanów niech weźmie siedem trąb z rogów baranich przed Arką

Pańską".

337 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 6

Joz 6,07 Po czym rozkazał ludowi: "Wyruszcie i okrążcie miasto, a zbrojni wojownicy

niech idą przed Arką Pańską".

Joz 6,08 I stało się, jak Jozue rozkazał ludowi. Siedmiu kapłanów, niosących przed

Panem siedem trąb z rogów baranich, wyruszyło grając na trąbach, Arka zaś

Przymierza Pańskiego szła za nimi.

Joz 6,09 Zbrojni wojownicy szli przed kapłanami, którzy grali na trąbach, a tylna straż

szła za Arką, i tak posuwano się, stale grając na trąbach.

Joz 6,10 A Jozue dał ludowi polecenie: "Nie wznoście okrzyku, niech nie usłyszą głosu

waszego i niech żadne słowo nie wyjdzie z ust waszych aż do dnia, gdy wam

powiem: Wznieście okrzyk wojenny! I wtedy go wzniesiecie".

Joz 6,11 I tak Arka Pańska okrążyła miasto dokoła jeden raz, po czym wrócono do

obozu i spędzono tam noc.

Joz 6,12 Jozue wstał wcześnie rano, kapłani wzięli Arkę Pańską, Joz 6,13 a siedmiu kapłanów niosących siedem trąb z rogów baranich szło przed Arką

Pańską, grając bez przerwy na trąbach w czasie marszu. Zbrojni wojownicy

szli przed nimi, a tylna straż szła za Arką Pańską i posuwano się przy dźwię

ku trąb.

Joz 6,14 I tak okrążyli miasto drugiego dnia jeden raz, po czym wrócili do obozu.

Przez sześć dni codziennie tak czynili.

Joz 6,15 Siódmego dnia wstali rano wraz z zorzą poranną i okrążyli miasto siedmio

krotnie w ustalony sposób: tylko tego dnia okrążyli miasto siedem razy. Joz 6,16 Gdy kapłani za siódmym razem zagrali na trąbach, Jozue zawołał do ludu:

"Wznieście okrzyk wojenny, albowiem Pan daje miasto w moc waszą! Joz 6,17 Miasto będzie obłożone klątwą dla Pana, ono samo i wszystko, co w nim jest.

Tylko nierządnica Rachab zostanie przy życiu - ona sama i wszyscy, którzy

są wraz z nią w domu, albowiem ukryła wywiadowców, których wysłaliśmy. Joz 6,18 Ale wy strzeżcie się rzeczy obłożonych klątwą, aby was chęć nie ogarnęła

wziąć coś z dobra obłożonego klątwą, bo wtedy uczynilibyście przeklętym

sam obóz izraelski i sprowadzilibyście na niego nieszczęście.

Joz 6,19 Całe zaś srebro i złoto, sprzęty z brązu i z żelaza są poświęcone dla Pana i

pójdą do skarbca Pańskiego".

Joz 6,20 Lud wzniósł okrzyk wojenny i zagrano na trąbach. Skoro tylko usłyszał lud

dźwięk trąb, wzniósł gromki okrzyk wojenny i mury rozpadły się na miejscu.

A lud wpadł do miasta, każdy wprost przed siebie, i tak zajęli miasto. Joz 6,21 I na mocy klątwy przeznaczyli na [zabicie] ostrzem miecza wszystko, co było

w mieście: mężczyzn i kobiety, młodzieńców i starców, woły, owce i osły. Joz 6,22 Jozue powiedział dwu wywiadowcom, którzy wybadali kraj: "Wejdźcie do

domu owej nierządnicy i wyprowadźcie stamtąd tę kobietę wraz ze wszystki

mi, którzy do niej należą, jak jej przysięgliście".

Joz 6,23 Weszli więc młodzi ludzie, wywiadowcy, i wyprowadzili Rachab, jej ojca i

matkę, jej braci i tych wszystkich, którzy do niej należeli. Również wszyst

338 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 7

kich jej krewnych wyprowadzili i umieścili ich poza obozem izraelskim. Joz 6,24 Następnie miasto i wszystko, co w nim było, spalili, tylko srebro i złoto, jak

i sprzęty z brązu i żelaza oddali do skarbca domu Pańskiego.

Joz 6,25 Nierządnicę Rachab, dom jej ojca i wszystkich, którzy do niej należeli, pozo

stawił Jozue przy życiu. Zamieszkała ona wśród Izraela aż po dzień dzisiejszy,

ponieważ ukryła wywiadowców, których wysłał Jozue, by wybadali Jerycho. Joz 6,26 W owym czasie Jozue wypowiedział do ludu przysięgę: "Niech będzie prze

klęty przed obliczem Pana człowiek, który podjąłby się odbudować miasto

Jerycho: Za cenę życia swego pierworodnego [syna] założy fundamenty, za

cenę życia najmłodszego syna postawi bramy".

Joz 6,27 Pan był z Jozuem, którego sława rozeszła się po całym kraju.

Rozdział 7

Joz 7,01 Izraelici dopuścili się przestępstwa na rzeczach obłożonych klątwą. Akan,

syn Karmiego, syna Zabdiego, syna Zeracha z pokolenia Judy, przywłaszczył

sobie coś z dobra obłożonego klątwą, dlatego zapłonął gniew Pana przeciw

synom Izraela.

Joz 7,02 Jozue wysłał mężów z Jerycha do Aj, które leży obok Bet-Awen, na wschód

od Betel, i rzekł im: "Idźcie w góry i wybadajcie tę okolicę". Ludzie ci poszli

i przypatrzyli się miastu Aj,

Joz 7,03 a wróciwszy do Jozuego, donieśli mu: "Niech nie wyrusza cały lud. Około

dwóch lub trzech tysięcy ludzi niech pójdzie, a zdobędą Aj. Nie trudź całego

ludu, bo ich tam jest niewielu".

Joz 7,04 Wyruszyło więc z ludu około trzech tysięcy mężczyzn, musieli jednak uciec

przed mieszkańcami Aj.

Joz 7,05 Mieszkańcy Aj zabili z nich około trzydziestu sześciu ludzi ścigając ich od

bramy aż do Szebarim i bijąc ich na stoku góry. Przeraziło się serce ludu i

stało się jak woda.

Joz 7,06 Wtedy Jozue rozdarł swoje szaty i padł twarzą na ziemię przed Arką Pańską

aż do wieczora, on sam i starsi Izraela. I posypali prochem swe głowy. Joz 7,07 I mówił Jozue: "Ach, Panie, Boże! Dlaczego przeprowadziłeś ten lud przez

Jordan? Czyż po to, aby wydać nas w ręce Amorytów na wytępienie? Ach,

gdybyśmy postanowili pozostać raczej za Jordanem!

Joz 7,08 Przebacz, Panie! Co mam teraz powiedzieć, gdy Izrael podał tył swoim wro

gom?

Joz 7,09 Jeśli usłyszą o tym Kananejczycy i wszyscy mieszkańcy kraju, otoczą nas

zewsząd i zgładzą imię nasze z ziemi. A cóż wtedy uczynisz dla wielkiego

imienia Twego?"

339 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 7

Joz 7,10 I rzekł Pan do Jozuego: "Wstań! Dlaczego tak leżysz twarzą do ziemi? Joz 7,11 Izrael zgrzeszył: złamali przymierze, jakie z nimi zawarłem, wzięli sobie z

tego, co było obłożone klątwą - ukradli to, zataili i schowali między swoje

rzeczy.

Joz 7,12 Dlatego Izraelici nie będą mogli się ostać wobec wrogów swoich i podadzą tył

swoim wrogom gdyż ściągnęli na siebie klątwę. Nie będę nadal z wami, jeśli

nie wytępicie wśród siebie dotkniętych klątwą.

Joz 7,13 Powstań, oczyść lud i rozkaż mu: Oczyśćcie się na jutro, bo tak mówi Pan, Bóg

Izraela: Rzeczy obłożone klątwą są wśród ciebie, Izraelu; przeto nie ostoicie

się wobec wrogów swoich, jeśli nie usuniecie spośród siebie rzeczy obłożonych

klątwą.

Joz 7,14 Dlatego jutro z rana wystąpicie pokoleniami, a z pokolenia, które Pan wskaże

losem, wystąpią poszczególni mężczyźni.

Joz 7,15 U kogo zaś znajdą rzeczy obłożone klątwą, będzie spalony wraz ze wszyst

kim, co do niego należy, bo złamał przymierze Pana i popełnił zbrodnię w

Izraelu".

Joz 7,16 Jozue wstał wcześnie rano i kazał wystąpić Izraelitom pokoleniami. Wskazane

losem zostało pokolenie Judy.

Joz 7,17 Następnie kazał wystąpić rodom Judy i został wskazany losem ród Zeracha.

Po czym kazał wystąpić rodowi Zeracha rodzinami i została wskazana losem

rodzina Zabdiego,

Joz 7,18 a wtedy kazał wystąpić poszczególnym mężczyznom z jego rodziny i wskazany

został losem Akan, syn Karmiego, syna Zabdiego, syna Zeracha z pokolenia

Judy.

Joz 7,19 Rzekł więc Jozue do Akana: "Synu mój, daj chwałę Panu, Bogu Izraela, i

złóż przed Nim wyznanie. Powiedz mi: Coś uczynił? Nic nie ukrywaj przede

mną!"

Joz 7,20 Odpowiedział Akan Jozuemu: "Istotnie zgrzeszyłem przeciw Panu, Bogu Izra

ela. Oto co uczyniłem:

Joz 7,21 Ujrzałem między łupem piękny płaszcz z Szinearu, dwieście syklów srebra i

pręt złoty wagi pięćdziesięciu syklów. Zapragnąłem ich i zabrałem je. Są one

zakopane w ziemi na środku mego namiotu, a srebro pod nimi". Joz 7,22 Wtedy wysłał Jozue posłańców, którzy pobiegli do namiotu, i rzeczywiście

rzeczy te były zakopane w jego namiocie, a srebro pod nimi.

Joz 7,23 I zabrali je ze środka namiotu, przynieśli do Jozuego i do wszystkich Izraeli

tów i złożyli je przed Panem.

Joz 7,24 Wziął więc Jozue Akana, syna Zeracha, srebro, płaszcz i pręt złoty, jego

synów i córki, jego woły, osły i owce, jego namiot i wszystko, co do niego

należało. Wszyscy Izraelici im towarzyszyli. I wywiedli ich w dolinę Akor. Joz 7,25 Jozue powiedział: "Jak nas wprowadziłeś w nieszczęście, tak niech dziś Pan

ciebie w nieszczęście wprowadzi". I wszyscy Izraelici go ukamienowali, a ich

340 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 8

spalili i obrzucili kamieniami.

Joz 7,26 I wznieśli nad nim wielki stos kamieni, który jest aż do dnia dzisiejszego. I

zaniechał Pan swego gwałtownego gniewu. Miejsce to nazwano doliną Akor

aż do dnia dzisiejszego.

Rozdział 8

Joz 8,01 Wtedy Pan rzekł do Jozuego: "Nie bój się i nie trać odwagi! Weź ze sobą

wszystkich wojowników, powstań i wyrusz przeciw Aj. Patrz: oto wydaję w

twoje ręce króla Aj, jego lud, miasto i kraj.

Joz 8,02 Postąpisz z Aj i jego ludem, jak postąpiłeś z Jerychem i jego królem. Możecie

jednak wziąć sobie łupy i zwierzęta. Przygotuj zasadzkę na miasto z drugiej

strony - zachodniej".

Joz 8,03 Podniósł się więc Jozue ze wszystkimi wojownikami, by wyruszyć przeciw Aj.

Jednocześnie wybrał Jozue trzydzieści tysięcy dzielnych wojowników i wysłał

ich nocą,

Joz 8,04 dając im następujący rozkaz: "Uważajcie! Przygotujcie zasadzkę na miasto

po jego stronie zachodniej, ale niezbyt daleko od miasta, i bądźcie wszyscy

gotowi.

Joz 8,05 Ja zaś i cały lud ze mną przyciągniemy pod miasto. Gdy oni wyjdą przeciw

nam, jak za pierwszym razem, rzucimy się do ucieczki przed nimi. Joz 8,06 Oni będą nas ścigać i w ten sposób odciągniemy ich daleko od miasta, gdyż

pomyślą: Uciekają przed nami, jak za pierwszym razem! I będziemy uciekać

przed nimi.

Joz 8,07 A wtedy wyjdziecie z zasadzki i zajmiecie miasto. Pan, Bóg wasz, odda je w

wasze ręce.

Joz 8,08 Gdy zaś zajmiecie miasto, spalicie je. Uczyńcie według słowa Pana. Patrzcie,

ja wam to rozkazuję!"

Joz 8,09 Jozue wysłał ich, a oni udali się na miejsce zasadzki i zatrzymali się między

Betel i Aj, na zachód od Aj; Jozue zaś spędził tę noc wśród ludu. Joz 8,10 A wstawszy wcześnie rano, dokonał przeglądu ludu i wraz ze starszymi Izraela

na czele poprowadził lud przeciw Aj.

Joz 8,11 Wszyscy wojownicy, jakich tylko miał, poszli w góry, przybyli pod miasto i

rozłożyli się obozem po północnej stronie Aj. Między nimi i Aj była dolina. Joz 8,12 Następnie wziął około pięciu tysięcy ludzi i umieścił ich jako zasadzkę między

Betel a Aj, od zachodniej strony miasta.

Joz 8,13 Lud rozłożył się obozem na północ od miasta, a jego część ostatnia na zachód

od miasta. Jozue zaś spędził tę noc w środku doliny.

Joz 8,14 Gdy to ujrzał król Aj, wyruszył pośpiesznie ze wszystkimi swoimi ludźmi do

341 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 8

boju przeciw Izraelowi na zboczu, naprzeciw Araby. Nie wiedział jednak, że

zasadzkę przygotowano na zachód od miasta.

Joz 8,15 A wtedy Jozue i cały Izrael udali, że są pobici. Uciekali więc drogą ku pusty

ni.

Joz 8,16 Wtedy zwołano wszystkich ludzi z miasta, aby puścili się w pogoń za nimi,

ale gdy ścigali Jozuego, oddalali się od miasta.

Joz 8,17 A w Aj i Betel nikt nie pozostał, kto by nie wyruszył za Izraelitami. Zostawili

miasto otwarte, a ścigali Izraela.

Joz 8,18 Wtedy rzekł Pan do Jozuego: "Podnieś oszczep, który trzymasz w ręce, prze

ciw Aj, gdyż daję je w twoje ręce". I podniósł Jozue oszczep, który trzymał

w ręce, przeciw miastu.

Joz 8,19 I zaledwie rękę wyciągnął, ludzie, którzy byli w zasadzce, pośpiesznie wyszli

z ukrycia, przybiegli do miasta, zajęli je i jak najszybciej podpalili. Joz 8,20 Gdy zaś obejrzeli się ludzie z Aj, spostrzegli, jak dym podnosi się z miasta

ku niebu. Nie było można uciekać w tę lub tamtą stronę, a tymczasem lud,

który uciekał na pustynię, zwrócił się przeciw ścigającym.

Joz 8,21 Skoro Jozue i cały Izrael ujrzeli, że ludzie z zasadzki zajęli miasto i że dym

z miasta wznosi się w górę, odwrócili się i uderzyli na ludzi z Aj. Joz 8,22 Drudzy wyszli z miasta naprzeciw nich i [ludzie z Aj] znaleźli się w środku

Izraelitów, mając ich po jednej i po drugiej stronie: tak zostali pobici, że nikt

z nich nie został przy życiu ani nie uciekł.

Joz 8,23 Króla Aj schwytano żywcem i przyprowadzono do Jozuego. Joz 8,24 Gdy Izraelici pobili mieszkańców Aj na otwartym polu, na pastwisku, po

którym ich ścigano, i gdy wszyscy oni aż do ostatniego polegli od miecza,

cały Izrael zwrócił się przeciw Aj i poraził je ostrzem miecza.

Joz 8,25 Ogółem poległych tego dnia, mężczyzn i kobiet, było dwanaście tysięcy, czyli

wszyscy mieszkańcy Aj.

Joz 8,26 Jozue zaś nie cofnął ręki, w której trzymał oszczep, dopóki nie zgładzono, na

skutek obłożenia klątwą, wszystkich mieszkańców Aj.

Joz 8,27 Tylko bydło i łupy z tego miasta rozdzielili między siebie Izraelici zgodnie z

poleceniem Pana, danym Jozuemu.

Joz 8,28 A Jozue spalił Aj i uczynił z niego rumowisko na wieki, pustkowie aż do dnia

dzisiejszego.

Joz 8,29 Króla Aj powiesił na drzewie aż do wieczora. O zachodzie słońca rozkazał

Jozue zdjąć jego trupa z drzewa, po czym rzucono go u wejścia do bramy

miejskiej i wzniesiono nad nim wielki stos kamieni widoczny aż do dnia dzi

siejszego.

Joz 8,30 Wtedy Jozue zbudował ołtarz dla Pana, Boga Izraela, na górze Ebal, Joz 8,31 jak rozkazał Mojżesz, sługa Pana, Izraelitom: jak napisano w księdze Prawa

Mojżesza: Ołtarz z kamieni surowych, nie ociosanych żelazem. Na nim zło

żono Panu ofiary uwielbienia i biesiadne.

342 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 9

Joz 8,32 Jozue sporządził tamże na kamieniach odpis Prawa, które Mojżesz spisał dla

Izraelitów.

Joz 8,33 Następnie cały Izrael i jego starsi, zwierzchnicy ludu i sędziowie, zarówno

cudzoziemcy, jak i współplemienni, stanęli po obu stronach arki, naprzeciw

kapłanów i lewitów, połowa po stronie góry Garizim, a druga połowa po

stronie góry Ebal, jak już uprzednio zarządził Mojżesz, sługa Pana, aby po

błogosławić lud Izraela.

Joz 8,34 Następnie Jozue odczytał wszystkie słowa Prawa, błogosławieństwo i prze

kleństwo, wszystko dokładnie, jak napisano w księdze Prawa.

Joz 8,35 Nie opuścił Jozue ani jednego polecenia danego przez Mojżesza, ale odczytał

je wobec całego zgromadzenia Izraela, w obecności kobiet, dzieci i cudzoziem

ców, którzy zamieszkali wśród ludności.

Rozdział 9

Joz 9,01 Gdy dowiedzieli się o tym królowie zamieszkali za Jordanem, na wzgórzu, na

nizinie i wzdłuż brzegu Morza Wielkiego aż do Libanu: Chetyci, Amoryci,

Kananejczycy, Peryzzyci, Chiwwici i Jebusyci,

Joz 9,02 sprzymierzyli się ze sobą, by walczyć wspólnie przeciw Jozuemu i Izraelitom. Joz 9,03 Również mieszkańcy Gibeonu dowiedzieli się, co Jozue uczynił z miastami

Jerychem i Aj,

Joz 9,04 i postanowili użyć podstępu. Wybrali się w drogę i zaopatrzyli się w zapasy

podróżne, i wzięli na swoje osły stare wory i zużyte bukłaki na wino, podarte

i powiązane.

Joz 9,05 Na nogach mieli zdarte i połatane sandały, a na sobie - znoszone szaty. Cały

ich chleb, który mieli na pożywienie, był suchy i pokruszony.

Joz 9,06 W takim stanie przybyli do Jozuego i do obozu w Gilgal i rzekli do niego

i do mężów izraelskich: "Przybywamy z dalekiego kraju: zawrzyjcie z nami

przymierze!"

Joz 9,07 Lecz mężowie izraelscy odpowiedzieli Chiwwitom: "A może wśród nas miesz

kacie? Czyż więc możemy zawierać przymierze z wami?"

Joz 9,08 Oni zaś odpowiedzieli Jozuemu: "Jesteśmy twoimi sługami". Jozue zapytał

ich: "Kim jesteście i skąd przybywacie?"

Joz 9,09 Oni odrzekli: "Z ziemi bardzo dalekiej przybywają twoi słudzy, w imię Pa

na, Boga twojego. Słyszeliśmy bowiem sławę Jego i wszystko, co uczynił w

Egipcie,

Joz 9,10 oraz wszystko, co uczynił dwom królom amoryckim, panującym za Jordanem,

Sichonowi, królowi Cheszbonu, i Ogowi, królowi Baszanu w Asztarot. Joz 9,11 Wobec tego nasza starszyzna i wszyscy mieszkańcy naszego kraju powiedzieli

343 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 10

nam: Weźcie ze sobą żywność na drogę, wyjdźcie im naprzeciw i powiedzcie

do nich: Jesteśmy waszymi sługami, zawrzyjcie więc z nami przymierze. Joz 9,12 Oto nasz chleb: był jeszcze ciepły, gdy braliśmy go z domów naszych na drogę,

w dniu, w którym wyszliśmy, by was spotkać, a oto teraz suchy i pokruszony. Joz 9,13 A te bukłaki na wino były nowe, gdyśmy je napełniali, a oto popękały; nasze

szaty i nasze sandały zupełnie się zdarły wskutek dalekiej podróży". Joz 9,14 Mężowie spróbowali ich zapasów podróżnych, lecz wyroczni Pana nie pytali. Joz 9,15 Zgodził się więc Jozue na pokój z nimi i zawarł z nimi przymierze, zapew

niając im życie, a książęta społeczności potwierdzili je przysięgą. Joz 9,16 Trzy dni upłynęły od zawarcia tego przymierza, gdy usłyszano, że byli ludem

sąsiednim i mieszkali wśród Izraela.

Joz 9,17 Wyruszyli synowie Izraela z obozu i "po trzech dniach" przybyli do ich miast.

Miastami ich były: Gibeon, Kefira, Beerot i Kiriat-Jearim.

Joz 9,18 Izraelici nie natarli na nich, ponieważ książęta społeczności przysięgli im na

Pana, Boga Izraela. Ale cała społeczność szemrała przeciw książętom. Joz 9,19 Wszyscy książęta oświadczyli wobec całej społeczności: "Skoro złożyliśmy im

przysięgę na Pana, Boga Izraela, przeto nie możemy im uczynić krzywdy. Joz 9,20 Tak więc chcemy z nimi postąpić: musimy darować im życie, aby nie spadł

na nas gniew z powodu przysięgi, którąśmy im złożyli".

Joz 9,21 Wtedy zapewnili ich książęta, że zostaną przy życiu, ale będą rąbać drzewo

i nosić wodę dla całej społeczności. Gdy książęta im to oświadczyli, Joz 9,22 zawezwał ich Jozue i rzekł im: "Dlaczego oszukaliście nas mówiąc: "Mieszka

my od was bardzo daleko - podczas gdy mieszkacie wśród nas?" Joz 9,23 Dlatego będziecie przeklęci i dlatego nikt z was nie przestanie być niewolni

kiem, drwalem i noszącym wodę dla domu Boga mojego".

Joz 9,24 Wtedy dali Jozuemu taką odpowiedź: "Słudzy twoi dokładnie się dowiedzieli

o tym, co rozkazał Pan, Bóg twój, swemu słudze, Mojżeszowi: oddanie wam

całej tej ziemi i wygładzenie wszystkich mieszkańców kraju przed wami. Oba

wiając się więc bardzo o nasze życie, postąpiliśmy w ten właśnie sposób. Joz 9,25 Jesteśmy teraz w twoim ręku: uczyń z nami to, co wydaje ci się dobre i

słuszne".

Joz 9,26 I Jozue tak postąpił z nimi. Wybawił ich z ręki Izraelitów, żeby ich nie po

zbawili życia.

Joz 9,27 Wówczas uczynił ich Jozue drwalami i noszącymi wodę dla całej społeczno

ści i dla ołtarza Pańskiego, aż po dzień dzisiejszy, na każdym miejscu, które

[Pan] wybierze.

344 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 10

Rozdział 10

Joz 10,01 Gdy Adonisedek, król Jerozolimy, usłyszał, że Jozue zdobył Aj i obłożył je

klątwą na zniszczenie, postępując tak samo z Aj i jego królem, jak postąpił

z Jerychem i jego królem, oraz że mieszkańcy Gibeonu zawarli pokój z Izra

elitami i zamieszkali pośród nich,

Joz 10,02 wywołało to wielkie przerażenie, gdyż Gibeon było miastem wielkim, jak

jedno z miast królewskich, większe było od Aj, a wszyscy mieszkańcy byli

waleczni.

Joz 10,03 Przeto Adonisedek, król Jerozolimy, posłał wezwanie do Hohama, króla He

bronu, do Pirama, króla Jarmutu, do Jafii, króla Lakisz, i do Debira, króla

Eglonu:

Joz 10,04 "Przybądźcie mi na pomoc, abyśmy razem zwalczyli Gibeonitów, ponieważ

zawarli pokój z Jozuem i z Izraelitami".

Joz 10,05 Połączyło się więc pięciu królów amoryckich: król Jerozolimy, król Hebronu,

król Jarmutu, król Lakisz i król Eglonu - oni i całe ich wojsko oblegli Gibeon

i uderzyli na nie.

Joz 10,06 Mieszkańcy Gibeonu posłali prośbę do Jozuego do obozu w Gilgal: "Nie cofaj

swej ręki od sług twoich. Przybądź pośpiesznie do nas, uwolnij nas i pomóż,

ponieważ wszyscy królowie amoryccy, którzy mieszkają w górach, sprzymie

rzyli się przeciw nam".

Joz 10,07 Wyruszył Jozue z Gilgal wraz z całym swym zbrojnym ludem i wszystkimi

dzielnymi wojownikami.

Joz 10,08 I rzekł Pan do Jozuego: "Nie bój się ich, albowiem oddałem ich w twoje ręce,

żaden z nich nie oprze się tobie".

Joz 10,09 I natarł na nich Jozue niespodziewanie po całonocnym marszu z Gilgal. Joz 10,10 A Pan napełnił ich strachem na sam widok Izraela i zadał im wielką klęskę

pod Gibeonem. ścigano ich w stronę wzgórza Bet-Choron i bito aż do Azeki

i Makkedy.

Joz 10,11 Gdy w czasie ucieczki przed Izraelem byli na zboczu pod Bet-Choron, Pan

zrzucał na nich z nieba ogromne kamienie aż do Azeki, tak że wyginęli. I

więcej ich zmarło wskutek kamieni gradowych, niż ich zginęło od miecza

Izraelitów.

Joz 10,12 W dniu, w którym Pan podał Amorytów w moc Izraelitów, rzekł Jozue w

obecności Izraelitów: "Stań słońce, nad Gibeonem! I ty, księżycu, nad doliną

Ajjalonu!"

Joz 10,13 I zatrzymało się słońce, i stanął księżyc, aż pomścił się lud nad wrogami

swymi. Czyż nie jest to napisane w Księdze Sprawiedliwego: "Zatrzymało się

słońce na środku nieba i prawie cały dzień nie spieszyło do zachodu?" Joz 10,14 Nie było podobnego dnia ani przedtem, ani potem, gdy Pan usłuchał głosu

345 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 10

człowieka. Rzeczywiście Pan sam walczył za Izraela.

Joz 10,15 Jozue, a z nim cały Izrael, wrócił do obozu w Gilgal.

Joz 10,16 Pięciu owych królów uciekło i ukryło się w jaskini obok Makkedy. Joz 10,17 I powiadomiono Jozuego słowami: "Pięciu królów znaleziono ukrytych w ja

skini Makkedy".

Joz 10,18 Jozue odpowiedział: "Wtoczcie wielkie kamienie w otwór jaskini i postawcie

przy niej ludzi, aby ich strzegli.

Joz 10,19 Wy zaś nie stójcie bezczynnie, ścigajcie waszych wrogów, zabijajcie schwyta

nych i nie pozwalajcie im wejść do ich miast, ponieważ Pan, Bóg wasz, wydał

ich w wasze ręce".

Joz 10,20 Jozue i Izraelici zadali im straszliwą klęskę, aż do całkowitego ich wyniszcze

nia, tak że tylko niektórzy uciekli żywi i skryli się w miastach warownych. Joz 10,21 Wrócił więc cały lud zdrów i cały do obozu Jozuego w Makkedzie, a nikt nie

odważył się nawet językiem napastować Izraelitów.

Joz 10,22 Wówczas rzekł Jozue: "Otwórzcie wejście do jaskini i wyprowadźcie z niej do

mnie tych pięciu królów".

Joz 10,23 Uczyniono tak i wyprowadzono do niego z jaskini owych pięciu królów: króla

Jerozolimy, króla Hebronu, króla Jarmutu, króla Lakisz i króla Eglonu. Joz 10,24 Skoro przyprowadzono owych królów do Jozuego, Jozue wezwał wszystkich

mężów izraelskich i rzekł do dowódców wojennych, którzy mu towarzyszyli:

"Zbliżcie się i postawcie wasze nogi na karkach tych królów". Zbliżyli się i

postawili swe nogi na ich karkach.

Joz 10,25 Wtedy Jozue rzekł do nich: "Odrzućcie bojaźń i strach, bądźcie mężni i

mocni, gdyż tak uczyni Pan wszystkim wrogom waszym, z którymi walczyć

będziecie".

Joz 10,26 A potem Jozue wymierzył im cios śmiertelny i kazał powiesić ich na pięciu

drzewach, na których wisieli aż do wieczora.

Joz 10,27 A o zachodzie słońca na rozkaz Jozuego zdjęto ich z drzew i wrzucono do

jaskini, w której się ukrywali. Wejście do jaskini zasypano wielkimi kamie

niami, które leżą tam aż do dnia dzisiejszego.

Joz 10,28 Tego samego dnia Jozue zdobył Makkedę i pobił ją ostrzem miecza, króla zaś

jej i wszystkich żywych w mieście obłożył klątwą, tak że nikt nie ocalał. A z

królem Makkedy postąpił tak, jak z królem Jerycha.

Joz 10,29 Następnie Jozue z całym Izraelem udał się z Makkedy do Libny i natarł na

Libnę.

Joz 10,30 I wydał ją Pan w ręce Izraela wraz z jej królem; zdobyli ją ostrzem miecza i

zabili wszystkich żyjących, tak że nikt nie ocalał; a z królem jej postąpił tak,

jak postąpił z królem Jerycha.

Joz 10,31 Jozue z całym Izraelem udał się następnie z Libny do Lakisz, obległ je i natarł

na nie.

Joz 10,32 I wydał Pan również Lakisz w ręce Izraela, który na drugi dzień zdobył je i

346 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 11

zabił ostrzem miecza wszystkich żyjących w nim, zupełnie tak, jak uczynił z

Libną.

Joz 10,33 Wówczas Horan, król Gezer, przybył, aby wspomóc Lakisz, lecz Jozue zadał

mu taką klęskę, iż z jego ludu nikt nie ocalał.

Joz 10,34 Później Jozue, a z nim cały Izrael udali się z Lakisz do Eglonu, oblegli go i

natarli na niego.

Joz 10,35 Zdobyli go tego samego dnia i pobili ostrzem miecza. Wszystko, co w nim

żyło, tegoż dnia zostało obłożone klątwą, zupełnie tak, jak w Lakisz. Joz 10,36 Z Eglonu udał się Jozue, a z nim cały Izrael do Hebronu i natarł na niego. Joz 10,37 I zdobyli go, i porazili ostrzem miecza jego króla i wszystkich mieszkańców

przyległych jego miast, nie pozostawiając nikogo przy życiu, jak uczynił [Jo

zue] z Eglonem. Miasto i wszystko, co w nim żyło, zostało również obłożone

klątwą.

Joz 10,38 Jozue wraz z całym Izraelem wrócił do Debiru i natarł na niego. Joz 10,39 I zdobył go wraz z jego królem i wszystkimi przyległymi doń miastami: pobili

go ostrzem miecza i obłożyli klątwą wszystko, co w nim żyło, nie oszczędza

jąc nikogo. Jak postąpił z Hebronem, tak uczynił z Debirem i jego królem,

jak przedtem uczynił z Libną i jej królem.

Joz 10,40 W ten sposób Jozue podbił cały kraj: wzgórza i Negeb, Szefelę, i stoki górskie

i wszystkich ich królów. Nie pozostawił nikogo przy życiu i obłożył klątwą

wszystko, co żyło, jak rozkazał Pan, Bóg Izraela.

Joz 10,41 Jozue pobił ich pod Kadesz-Barnea aż do Gazy, cały kraj Goszen aż do Gi

beonu.

Joz 10,42 Wszystkich tych królów i ziemie ich zdobył Jozue w jednej wyprawie, ponie

waż Pan, Bóg Izraela, walczył wraz z Izraelem.

Joz 10,43 Potem Jozue, a z nim cały Izrael, wrócili do obozu w Gilgal.

Rozdział 11

Joz 11,01 Jabin, król Chasoru, usłyszawszy o tym, powiadomił Jobaba, króla Madonu,

króla Szimronu, króla Akszafu

Joz 11,02 i królów zamieszkałych na północy, w górach i na równinie, na południu od

Kinneret, w Szefeli i na wyżynach Doru na zachodzie,

Joz 11,03 Kananejczyków na wschodzie i na zachodzie, Amorytów, Chetytów, Peryz

zytów, Jebusytów na górze i Chiwwitów u stóp Hermonu w krainie Mispa. Joz 11,04 Wyruszyli oni z całym swym wojskiem, ludem mnogim jak piasek na wybrze

żu morza i z olbrzymią liczbą koni i rydwanów.

Joz 11,05 Wszyscy ci królowie umówiwszy się przybyli i zajęli stanowiska nad wodami

Merom, aby walczyć z Izraelem.

347 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 11

Joz 11,06 I rzekł Pan do Jozuego: "Nie bój się ich, albowiem jutro o tej porze sprawię,

że oni wszyscy padną zabici przed Izraelem. Konie ich okulawisz, a rydwany

ich spalisz".

Joz 11,07 Jozue wraz z całym swym zbrojnym ludem przybył niespodzianie nad wody

Meromu i rzucił się na nich.

Joz 11,08 Pan wydał ich w ręce Izraela. Rozbili ich i ścigali aż do Sydonu Wielkiego i

aż do Misrefot-Maim i do doliny Mispa na wschodzie. Rozgromiono ich cał

kowicie, tak że nikt nie ocalał.

Joz 11,09 Jozue postąpił z nimi, jak Pan mu rozkazał: konie ich okulawił, a rydwany

spalił.

Joz 11,10 W tym samym czasie Jozue cofnął się i zdobył Chasor, a króla jego zabił

mieczem; Chasor było niegdyś stolicą wszystkich tych królestw. Joz 11,11 Ostrzem miecza pobili wszystko co żywe, obłożywszy klątwą. Nie pozosta

wiono żadnej żywej duszy, a Chasor spalono.

Joz 11,12 Wszystkie miasta tych królów i samych ich królów zwyciężył Jozue i zdobył

ostrzem miecza, obłożywszy ich klątwą, jak rozkazał Mojżesz, sługa Pana. Joz 11,13 Wszystkie jednak miasta, położone na wzgórzach, nie zostały przez Izraelitów

spalone, z wyjątkiem Chasoru, spalonego przez Jozuego.

Joz 11,14 Całą zdobycz tych miast i bydło podzielili Izraelici pomiędzy siebie, lecz

wszystkich ludzi zgładzili ostrzem miecza doszczętnie, nie zostawiając żad

nej żywej duszy.

Joz 11,15 To, co Pan rozkazał słudze swemu Mojżeszowi, a Mojżesz rozkazał Jozuemu,

Jozue wykonał, niczego nie zaniedbując z tego wszystkiego, co rozkazał Pan

Mojżeszowi.

Joz 11,16 I opanował Jozue cały ten kraj: góry, cały Negeb, całą krainę Goszen, Szefelę,

Arabę, góry izraelskie i ich równiny.

Joz 11,17 Od góry Chalak, wznoszącej się ku Seirowi, aż do Baal-Gad w dolinie Libanu,

u stóp góry Hermon. A wszystkich ich królów zwyciężył i skazał na śmierć. Joz 11,18 Przez długi czas Jozue walczył z tymi wszystkimi królami. Joz 11,19 Żadne miasto nie zawarło pokoju z Izraelitami prócz Chiwwitów mieszkają

cych w Gibeonie. Wszystkie zostały zdobyte zbrojnie.

Joz 11,20 Taki był zamiar Pana, który uczynił upartymi ich serca, tak że prowadzili

wojnę z Izraelem i popadli pod klątwę bez miłosierdzia aż do wyniszczenia,

jak rozkazał Pan Mojżeszowi.

Joz 11,21 W owym czasie Jozue w walce zwyciężył Anakitów z gór, z Hebronu, z De

biru, z Anab i ze wszystkich gór judzkich, i ze wszystkich gór izraelskich. Na

nich wszystkich wraz z ich miastami Jozue rzucił klątwę.

Joz 11,22 Anakici nie pozostali już w kraju Izraelitów, z wyjątkiem Gazy, Gat i Asz

dodu.

Joz 11,23 Jozue zawładnął całym krajem według polecenia Pana, danego Mojżeszowi,

a następnie oddał go Jozue w posiadanie Izraelowi, dzieląc odpowiednio do

348 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 12

ich podziału na pokolenia. I kraj zaznał pokoju od wojny.

Rozdział 12

Joz 12,01 A oto królowie kraju, których zwyciężyli Izraelici i opanowali ich ziemię za

Jordanem, na wschód słońca, od potoku Arnon aż do góry Hermon i wraz z

całą Arabą ku wschodowi:

Joz 12,02 Sichon, król amorycki, ze stolicą w Cheszbonie. Panował on od Aroeru, leżą

cego nad brzegiem potoku Arnon, od środka doliny i połowy Gileadu aż do

potoku Jabbok, granicy synów Ammona,

Joz 12,03 a na wschodzie poprzez Arabę aż do morza Kinneret i morza Araby, czyli

Morza Słonego, w kierunku Bet-Hajeszimot i dalej ku południowi do stóp

zboczy Pisga.

Joz 12,04 Następnie Og, król Baszanu, jeden z ostatnich Refaitów, z siedzibą w Aszta

rot i Edrei,

Joz 12,05 którego panowanie rozciągało się na górę Hermon i Salka, cały Baszan aż

do granicy Geszurytów i Maakatytów i do połowy Gileadu, aż do granicy

Sichona, króla Cheszbonu.

Joz 12,06 Mojżesz, sługa Pana, i synowie Izraela zwyciężyli ich, i oddał Mojżesz, sługa

Pana, ziemię tę w dziedzictwo pokoleniom Rubena, Gada i połowie pokolenia

Manassesa.

Joz 12,07 A oto królowie kraju, których zwyciężył Jozue i synowie Izraela po zachodniej

stronie Jordanu, od Baal-Gad w dolinie Libanu aż do góry Chalak, wznoszą

cej się ku Seirowi, a których kraj oddał Jozue w dziedzictwo pokoleniom

izraelskim, odpowiednio do ich podziału,

Joz 12,08 na górze i na Szefeli, w Arabie i na zboczach górskich, na stepie i w Negebie, u

Chetytów, Amorytów, Kananejczyków, Peryzzytów, Chiwwitów, Jebusytów: Joz 12,09 król Jerycha, jeden, król Aj, obok Betel, jeden,

Joz 12,10 król Jerozolimy, jeden król Hebronu, jeden,

Joz 12,11 król Jarmutu, jeden, król Lakisz, jeden,

Joz 12,12 król Eglonu, jeden, król Gezer, jeden,

Joz 12,13 król Debiru, jeden, król Gederu, jeden,

Joz 12,14 król Chormy, jeden, król Aradu, jeden,

Joz 12,15 król Libny, jeden, król Adullam, jeden,

Joz 12,16 król Makkedy, jeden, król Betel, jeden,

Joz 12,17 król Tappuach, jeden, król Cheferu, jeden,

Joz 12,18 król Afek, jeden, król Laszaronu, jeden,

Joz 12,19 król Madonu, jeden, król Chasoru, jeden,

Joz 12,20 król Szimronu "Meronu", jeden, król Akszafu, jeden,

349 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 13

Joz 12,21 król Tanak, jeden, król Megiddo, jeden, Joz 12,22 król Kadesz, jeden, król Jokneam na Karmelu, jeden, Joz 12,23 król Doru z wyżyny Dor, jeden, król pogan z Gilgal, jeden, Joz 12,24 król Tirsy, jeden. Wszystkich królów razem trzydziestu jeden.

Rozdział 13

Joz 13,01 Gdy Jozue zestarzał się i był w podeszłym wieku, rzekł Pan do niego: "Jesteś

stary, w podeszłym wieku, a pozostał jeszcze znaczny kraj do zdobycia. Joz 13,02 Oto ten kraj pozostaje: wszystkie okręgi Filistynów i cały Geszur, Joz 13,03 od Szichoru, na granicy Egiptu, aż do granicy Ekronu na północy uważa

się za kraj kananejski; [kraje] pięciu władców filistyńskich z Gazy, Aszdodu,

Aszkelonu, Gat i Ekronu oraz Awwici,

Joz 13,04 na południu cały kraj Kananejczyków i od Ary, należącej do Sydończyków

aż do Afeka i granicy Amorytów.

Joz 13,05 Następnie kraj Giblitów i cały Liban na wschodzie od Baal-Gad u stóp góry

Hermonu, aż do Wejścia do Chamat.

Joz 13,06 Wszystkich mieszkańców gór od Libanu aż do Misrefot-Maim, wszystkich

Sydończyków Ja sam wypędzę sprzed Izraelitów. Tymczasem podziel kraj

losem między Izraelitów na dziedzictwo, jak ci rozkazałem.

Joz 13,07 Teraz podziel ten kraj jako dziedzictwo między dziewięć pokoleń i pół po

kolenia Manassesa: "od Jordanu aż do Wielkiego Morza na zachodzie ty im

rozdasz; Wielkie Morze będzie ich granicą"".

Joz 13,08 Druga połowa pokolenia Manassesa, a z nią Rubenici i Gadycie otrzymali

swoje dziedzictwo, które Mojżesz im nadał na wschód za Jordanem: "Moj

żesz, sługa Pana, im dał:"

Joz 13,09 od Aroeru, położonego na brzegu potoku Arnon, i od miasta, które jest w

środku doliny, cały płaskowyż od Medeby do Dibonu;

Joz 13,10 i wszystkie miasta Sichona, króla Amorytów, który panował w Cheszbonie,

aż do granicy Ammonitów.

Joz 13,11 Następnie Gilead i krainę Geszurytów i Maakkatytów z całym [łańcuchem]

góry Hermonu i całym Baszanem aż do Salka;

Joz 13,12 a w Baszanie całe królestwo Oga, który panował w Asztarot i w Edrei i był

ostatnim potomkiem Refaitów. Mojżesz zwyciężył ich i wydziedziczył. Joz 13,13 Lecz Izraelici nie wypędzili Geszurytów i Maakatytów, dlatego Geszuryci i

Maakatyci utrzymali się wśród Izraela aż do dnia dzisiejszego.

Joz 13,14 Tylko pokoleniu Lewiego nie dano żadnego dziedzictwa: ofiary spalane dla

Pana, Boga Izraela, są jego dziedzictwem, jak to on sam oznajmił. Joz 13,15 Mojżesz dał pokoleniu potomków Rubena część odpowiednio do ich rodów.

350 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 14

Joz 13,16 Otrzymali więc ziemię od Aroeru na brzegu potoku Arnon i od miasta w

środku doliny i cały płaskowyż aż do Medeby,

Joz 13,17 Cheszbon ze wszystkimi miastami położonymi na wyżynie: Dibon, Bamot

Baal i Bet-Baal-Meon,

Joz 13,18 Jahsa, Kedemot, Mefaa,

Joz 13,19 Kiriataim, Sibma, Seret-Haszszachar na górze równiny, Joz 13,20 Bet-Peor, zbocza Pisga, Bet-Hajeszimot,

Joz 13,21 wszystkie miasta płaskowyżu i całe królestwo Sichona, króla amoryckiego,

panującego w Cheszbonie, którego zwyciężył Mojżesz, a również książąt Ma

dian: Ewi, Rekem, Sur, Chur i Reba, lenników Sichona, zamieszkałych w

kraju.

Joz 13,22 Również wróżbitę Balaama, syna Beora, wraz z innymi ofiarami walki zabili

Izraelici mieczem.

Joz 13,23 Granicą ziemi synów Rubena był Jordan. Takie jest dziedzictwo synów Ru

bena według ich rodów oraz ich miasta z przyległymi wioskami. Joz 13,24 Mojżesz dał jedną część pokoleniu potomków Gada, odpowiednio do ich ro

dów.

Joz 13,25 Otrzymali w dziedzictwie: Jazer i wszystkie miasta Gileadu, połowę kraju

synów Ammona aż do Aroeru, leżącego naprzeciw Rabby,

Joz 13,26 i od Cheszbonu aż do Ramat-Mispa i Betonim oraz od Machanaim do granicy

Lo-Debar,

Joz 13,27 a w dolinie Bet-Haram, Bet-Nimra, Sukkot i Safon, resztę królestwa Sichona,

króla Cheszbonu, Jordan i jego okolice aż do krańców morza Kinneret po

wschodniej stronie Jordanu.

Joz 13,28 Takie jest dziedzictwo potomków Gada według ich rodów oraz ich miasta z

przyległymi wioskami.

Joz 13,29 Mojżesz dał część połowie pokolenia Manassesa "i to przypadło połowie po

kolenia Manassesa" odpowiednio do ich rodów.

Joz 13,30 Otrzymali w dziedzictwie ziemie od Machanaim, cały Baszan, całe króle

stwo Oga, króla Baszanu, i wszystkie Osiedla Jaira w Baszanie, sześćdziesiąt

miast.

Joz 13,31 Połowa Gileadu, Asztarot i Edrei, miasta królestwa Oga w Baszanie przypa

dły potomkom Makira, syna Manassesa, a raczej połowie potomków Makira

według ich rodów.

Joz 13,32 Taki jest podział dziedzictwa dokonany przez Mojżesza na stepach Moabu, z

drugiej strony Jordanu, na wschód od Jerycha.

Joz 13,33 Pokoleniu Lewiego nie dał Mojżesz dziedzictwa. Pan, Bóg Izraela, jest ich

dziedzictwem, jak to sam im oznajmił.

351 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 15

Rozdział 14

Joz 14,01 Oto co otrzymali w dziedzictwie Izraelici w kraju Kanaan, co im przeznaczyli

w dziedzictwie kapłan Eleazar i Jozue, syn Nuna, i naczelnicy szczepów po

koleń izraleskich.

Joz 14,02 Podział dokonany został losem, tak jak Pan rozkazał przez Mojżesza, dla

dziewięciu i pół pokoleń,

Joz 14,03 ponieważ dla dwu i pół pokolenia Mojżesz przeznaczył dziedzictwo za Jorda

nem, lecz dla lewitów nie wyznaczył dziedzictwa pośród nich.

Joz 14,04 Synowie Józefa tworzyli dwa pokolenia: Manassesa i Efraima. Lewitom nie

nadano żadnego działu w ziemi, a tylko niektóre miasta do zamieszkania i

przyległe pastwiska dla bydła i stad.

Joz 14,05 Jak Pan rozkazał Mojżeszowi, tak postąpili Izraelici przy podziale kraju. Joz 14,06 Wtedy synowie Judy przyszli do Jozuego w Gilgal, a Kenizzyta Kaleb, syn

Jefunnego, rzekł do niego: "Ty wiesz, co Pan powiedział do Mojżesza, męża

Bożego, o mnie i o tobie w Kadesz-Barnea.

Joz 14,07 Czterdzieści lat miałem, gdy Mojżesz, sługa Pana, wysłał mnie z Kadesz

Barnea, abym zbadał kraj; i przyniosłem mu wiadomości zgodnie z moim

sumieniem.

Joz 14,08 A gdy moi bracia, którzy wyruszyli ze mną, przerazili serce ludu, ja posze

dłem całkowicie za Panem, Bogiem moim.

Joz 14,09 Owego dnia Mojżesz przysiągł: Na pewno ziemia, na której stanęła twoja no

ga, przypadnie tobie i potomkom twoim w wiecznym dziedzictwie, ponieważ

byłeś wierny Panu, Bogu mojemu.

Joz 14,10 I teraz, patrz, Pan zachował mnie przy życiu, jak przyrzekł. Już czterdzie

ści pięć lat minęło, jak Pan oświadczył to Mojżeszowi, gdy Izrael wędrował

wtedy przez pustynię. Obecnie mam osiemdziesiąt pięć lat,

Joz 14,11 lecz jeszcze dziś jestem silny jak w owym dniu, gdy mnie Mojżesz wysłał. Jak

dawniej, tak i dzisiaj mam tę samą siłę, aby walczyć, aby wyruszyć naprzód

lub wrócić.

Joz 14,12 Daj mi więc tę górę, którą Pan przyrzekł mi owego dnia. Ty sam słyszałeś w

owym dniu, że Anakici tam mieszkają, a miasta są wielkie i umocnione. Jeśli

Pan jest ze mną, zdobędę je, jak mi to Pan przyrzekł".

Joz 14,13 Jozue pobłogosławił Kaleba, syna Jefunnego, i dał mu w dziedzictwo Hebron. Joz 14,14 Dlatego należy Hebron jako dziedzictwo do Kaleba, syna Jefunnego, Keniz

zyty, aż do dnia dzisiejszego, bo poszedł on całkowicie za Panem, Bogiem

Izraela.

Joz 14,15 Hebron miało pierwotnie nazwę Kiriat-Arba. Arba był największym mężem

wśród Anakitów. I kraj zaznał pokoju od wojny.

352 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 15

Rozdział 15

Joz 15,01 Pokolenie potomków Judy otrzymało losem swój dział według rodów ku

granicy Edomu na pustyni Sin na południe, aż do najdalszych krańców po

łudniowych.

Joz 15,02 Ich granica południowa biegła od południowego krańca Morza Słonego, od

wybrzeża zatoki południowej

Joz 15,03 i kierowała się dalej na południe od Wzgórza Skorpionów, przechodziła przez

Sin i szła na południe do Kadesz-Barnea, stąd do Chesron, wznosiła się ku

Addarowi i zwracała się do Karkaa;

Joz 15,04 dalej przechodziła przez Asmon, dosięgała Potoku Egipskiego i kończyła się

nad brzegiem morza: Taka będzie wasza granica południowa.

Joz 15,05 Granicą wschodnią było Morze Słone aż do ujścia Jordanu. Granica po stro

nie północnej rozpoczynała się od zatoki morza przy ujściu Jordanu, Joz 15,06 po czym ciągnęła się do Bet-Chogla, przechodziła na północy do Bet-Araba

i wznosiła się do Kamienia Bohana, potomka Rubena.

Joz 15,07 Następnie granica biegła w górę do Debiru od doliny Akor i zwracała się ku

północy do Gilgal, naprzeciw wyżyny Adummim, położonej na południe od

strumienia; dalej granica dochodziła do wód En-Szemesz i kończyła się przy

źródle En-Rogel.

Joz 15,08 Następnie granica wznosiła się doliną Ben-Hinnom na południe od grzbietu

gór Jebusyty, to jest Jerozolimy, wchodziła na szczyt góry leżącej naprzeciw

doliny Hinnom od zachodu i na krańcu północnym doliny Refaim. Joz 15,09 Ze szczytu góry biegła granica aż do źródła wód Neftoach i prowadziła do

miast góry Efron. Dalej granica zwracała się do Baali, czyli Kiriat-Jearim. Joz 15,10 Z Baali granica skłaniała się ku zachodowi do góry Seir i przechodziła przez

zbocze północne góry Jearim, to jest Kesalon, zstępowała do Bet-Szemesz i

przechodziła przez Timnę,

Joz 15,11 następnie granica dosięgała północnego grzbietu Ekronu, potem granica zwra

cała się do Szikron, przechodziła przez górę Baali, zbliżała się do Jabneel i

kończyła się nad morzem.

Joz 15,12 Granicą zachodnią było Wielkie Morze ze swym wybrzeżem. Taka była gra

nica dokoła ziemi potomków Judy według ich rodów.

Joz 15,13 Kaleb, syn Jefunnego, otrzymał dział pośród potomków Judy, zgodnie z po

leceniem Pana, danym Jozuemu: Kiriat-Arba, główne miasto Anakitów, czyli

Hebron.

Joz 15,14 Kaleb wypędził stąd trzech synów Anaka: Szeszaja, Achimana i Talmaja. Joz 15,15 Stamtąd wyruszył przeciwko mieszkańcom Debiru - nazwa Debiru brzmiała

przedtem Kiriat-Sefer.

Joz 15,16 Wtedy właśnie powiedział Kaleb: "Temu, kto zdobędzie Kiriat-Sefer i zajmie

353 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 15

je, dam moją córkę Aksę za żonę".

Joz 15,17 Zdobył je Otniel, syn Kenaza, brata Kaleba, i ten dał mu za żonę swoją córkę,

Aksę.

Joz 15,18 Gdy ona przybyła, skłoniła swego męża, by prosił jej ojca o pole. Następnie

zsiadła z osła, a Kaleb ją zapytał: "Czego sobie życzysz?"

Joz 15,19 Wtedy odrzekła: "Okaż mi łaskę przez dar! Skoro mi dałeś ziemię Negeb,

dajże mi źródła wód". I dał jej źródła na wyżynie i źródła na nizinie. Joz 15,20 Takie było dziedzictwo pokolenia synów Judy według ich rodów. Joz 15,21 Miasta na krańcu pokolenia Judy, ku granicy Edomu w Negebie, były nastę

pujące: Kabseel, Eder, Jagur,

Joz 15,22 Kina, Dimona, Adada, Joz 15,23 Kedesz, Chasor, Jitnan, Joz 15,24 Zif, Telam, Bealot,

Joz 15,25 Chasor-Chadatta, Keriot-Chesron, czyli Chasor, Joz 15,26 Amam, Szema, Molada,

Joz 15,27 Chasar-Gadda, Cheszmon, Bet-Pelet,

Joz 15,28 Chasar-Szual, Beer-Szeba, Bizjota i jego miasta zależne, Joz 15,29 Baala, Ijjim, Esem, Joz 15,30 Eltolad, Kesil, Chorma,

Joz 15,31 Siklag, Madmana, Sansanna,

Joz 15,32 Lebaot, Szilchim, En-Rimmon. Wszystkich miast dwadzieścia dziewięć z przy

ległymi wioskami.

Joz 15,33 W Szefeli: Esztaol, Sora, Aszna,

Joz 15,34 Zanoach, En-Gannim, Tappuach, Ha-enam,

Joz 15,35 Jarmut, Adullam, Soko, Azeka,

Joz 15,36 Szaaraim, Aditaim, Ha-gedera, Gederotaim: czternaście miast z przyległymi

wioskami.

Joz 15,37 Senan, Chadasza, Migdal-Gad,
Joz 15,38 Dilan, Mispe, Jokteel,
Joz 15,39 Lakisz, Boskat, Eglon,
Joz 15,40 Kabon, Lachmas, Kitlisz,

Joz 15,41 Gederot, Bet-Dagon, Naama, Makkeda: szesnaście miast z przyległymi wio

skami.

Joz 15,42 Libna, Eter, Aszan, Joz 15,43 Jiftach, Aszna, Nesib,

Joz 15,44 Keila, Akzib, Maresza: dziewięć miast z przyległymi wioskami. Joz 15,45 Ekron z przynależnymi miastami i wioskami,

Joz 15,46 z Ekronu aż do morza, wszystkie miasta po stronie Aszdodu wraz z ich wio

skami.

Joz 15,47 Aszdod z przynależnymi miastami i wioskami, Gaza wraz z przynależnymi do

niej miastami i wioskami aż do Potoku Egipskiego i Wielkiego Morza, które

354 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 16

jest granicą.

Joz 15,48 W górach: Szamir, Jattir, Soko,

Joz 15,49 Danna, Kiriat-Sanna, czyli Debir, Joz 15,50 Anab, Esztemo, Anim,

Joz 15,51 Goszen, Cholon, Gilo: jedenaście miast z przyległymi wioskami. Joz 15,52 Arab, Duma, Eszan,

Joz 15,53 Janum, Bet-Tappuach, Afeka,

Joz 15,54 Chumta, Kiriat-Arba, czyli Hebron, Sijor: dziewięć miast z przyległymi wio

skami.

Joz 15,55 Maon, Karmel, Zif, Jutta,

Joz 15,56 Jizreel, Jokdeam, Zanoach,

Joz 15,57 Hakkain, Gibea, Timna: dziesięć miast z przyległymi wioskami. Joz 15,58 Chalchul, Bet-Sur, Gedor,

Joz 15,59a Maarat, Bet-Anot, Eltekon: sześć miast z przyległymi wioskami. " Joz 15,59b Tekoa, Efrata czyli Betlejem, Peor, Etam, Kulon, Tatam, Sores, Kerem, Gal

lim, Manocho: jedenaście miast z przyległymi wioskami".

Joz 15,60 Kiriat-Baal, czyli Kiriat-Jearim, i Rabba: dwa miasta z przyległymi wioska

mi.

Joz 15,61 Na pustyni: Bet-Haaraba, Middin, Sekaka,

Joz 15,62 Nibszan, Ir-Hammelach i Engaddi: sześć miast z przyległymi wioskami. Joz 15,63 Potomkowie Judy nie mogli jednak wypędzić Jebusytów, mieszkających w

Jerozolimie; jeszcze dziś mieszkają Jebusyci obok potomków Judy.

Rozdział 16

Joz 16,01 Dział potomków Józefa po stronie wschodniej rozciągał się od Jordanu na

przeciw Jerycha; przez pustynię od Jerycha granica wznosiła się ku wzgórzom

do Betel;

Joz 16,02 po czym prowadziła od Betel do Luz i skręcała ku posiadłościom Arkijczyków

w Atarot,

Joz 16,03 następnie obniżała się ku zachodowi do ziemi Jafletytów i granicy dolnego

Bet-Choron i aż do Gezer, gdzie dosięgała morza.

Joz 16,04 Takie było dziedzictwo synów Józefa: Manassesa i Efraima. Joz 16,05 Dział potomków Efraima według ich rodów był następujący: granicą ich po

siadłości na wschodzie było Atrot-Addar aż do górnego Bet-Choron, Joz 16,06 po czym granica biegła aż do morza [przez Gezer]. Od Hammikmetat na

północy zwracała się granica ku wschodowi przez Taanat-Szilo i biegła dalej

na wschód do Janocha.

Joz 16,07 Z Janocha opuszczała się do Atarot i Naara, przechodziła koło Jerycha i

355 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 17

kończyła się nad Jordanem.

Joz 16,08 Z Tappuach biegła granica na zachód do potoku Kana i dochodziła do morza.

Takie było dziedzictwo pokolenia Efraima według ich rodów;

Joz 16,09 prócz tego synowie Efraima posiadali miasta oddzielne w pośrodku dziedzic

twa synów Manassesa, wszystkie te miasta z przyległymi wioskami. Joz 16,10 Ale nie mogli oni wypędzić Kananejczyków, zamieszkujących Gezer, i Ka

nanejczycy pozostali pośród Efraima aż po dzień dzisiejszy, jako robotnicy

pracujący przymusowo.

Rozdział 17

Joz 17,01 A oto dział wylosowany dla pokolenia Manassesa, który był pierworodnym

Józefa. Makir, pierworodny Manassesa, ojciec Gileada, ponieważ był wojow

nikiem, otrzymał Gilead i Baszan.

Joz 17,02 Dział otrzymali też pozostali synowie Manassesa według ich rodów: synowie

Abiezera, synowie Cheleka, synowie Asrijela, synowie Sychema, synowie Che

fera i synowie Szemida, potomkowie męscy Manassesa, syna Józefa, według

ich rodów.

Joz 17,03 Selofchad, syn Chefera, syna Gileada, syna Makira, syna Manassesa, nie miał

synów, a tylko córki, które nazywały się: Machla, Noa, Chogla, Milka i Tirsa. Joz 17,04 One wystąpiły przed Eleazarem kapłanem i przed Jozuem, synem Nuna, i

przed książętami, mówiąc: "Pan rozkazał Mojżeszowi, aby wyznaczył nam

dziedzictwo pośród naszych braci". Dano im więc dziedzictwo zgodnie ze sło

wami Pana, wśród braci ich ojca.

Joz 17,05 Miał przeto Manasses dziesięć działów, oprócz ziemi Gilead i Baszan, leżącej

po drugiej stronie Jordanu.

Joz 17,06 Ponieważ córki Manassesa otrzymały dziedzictwo pośród jego potomków, zie

mia Gilead przypadła innym potomkom Manassesa.

Joz 17,07 Granica Manassesa ciągnęła się od strony Asera do Mikmetat, położonego

na wschód od Sychem, i szła na prawo "ku Jaszib" przy źródle Tappuach. Joz 17,08 Okolica Tappuach należała do Manassesa, ale Tappuach na granicy Manas

sesa należało do Efraima.

Joz 17,09 Granica schodziła do potoku Kana (na południe od potoku były miasta

efraimskie, prócz tych, które miał Efraim, wśród miast Manassesa, a ziemia

Manassesa znajdowała się na północ od potoku) i biegła ku morzu. Joz 17,10 Ziemia położona na południe należała do Efraima, na północ zaś - należała

do Manassesa, a granicą było morze. Z Aserem graniczyli na północy, a z

Issacharem na wschodzie.

Joz 17,11 Manasses w działach Issachara i Asera posiadał Bet-Szean z przynależny

356 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 18

mi miejscowościami, Jibleam z przynależnymi miejscowościami, mieszkańców

Dor z przynależnymi miejscowościami, mieszkańców Endor z przynależnymi

miejscowościami, mieszkańców Tanak i mieszkańców Megiddo z przynależny

mi miejscowościami oraz trzecią część Nafat.

Joz 17,12 Nie mogli jednak synowie Manassesa wziąć w posiadanie tych miast i dlatego

Kananejczycy pozostali w tym kraju.

Joz 17,13 Gdy Izraelici stali się silniejsi, zmusili Kananejczyków do robót publicznych,

lecz ich nie wypędzili.

Joz 17,14 Potomkowie Józefa wystąpili do Jozuego oświadczając: "Dlaczego wyznaczy

łeś mi jeden tylko los i jeden dział, chociaż stanowię lud liczny, bo tak aż

dotąd błogosławi mi Pan?"

Joz 17,15 Jozue odpowiedział im: "Jeśli stanowisz tak liczny lud, wejdź do krainy za

lesionej i wykarczuj ją sobie w ziemi Peryzzytów i Refaitów, skoro na górze

Efraima jest ci za ciasno".

Joz 17,16 Wtedy odpowiedzieli potomkowie Józefa: "Góra nam nie wystarcza, lecz

wszyscy Kananejczycy, mieszkający w nizinie, mają rydwany żelazne, po

dobnie mieszkający w Bet-Szean i w przynależnych miejscowościach, jak i w

dolinie Jizreel".

Joz 17,17 Odpowiedział Jozue domowi Józefa, Efraimowi i Manassesowi: "Ty jesteś

ludem licznym i masz wielką siłę. Otrzymałeś tylko jeden los.

Joz 17,18 Otrzymałeś kraj górzysty i zalesiony: powinieneś go wykarczować i jego gra

nice zająć, Kananejczyków zaś musisz wypędzić, chociaż posiadają rydwany

żelazne i są silni".

Rozdział 18

Joz 18,01 Cała społeczność Izraelitów zgromadziła się w Szilo i wzniesiono tam Namiot

Spotkania. Kraj cały był już im poddany.

Joz 18,02 Pozostało jeszcze wśród Izraelitów siedem pokoleń, które nie otrzymały swego

dziedzictwa.

Joz 18,03 Rzekł więc Jozue do tych Izraelitów: "Jak długo będziecie zwlekać z objęciem

w posiadanie kraju, który dał wam Pan, Bóg waszych ojców?

Joz 18,04 Wybierzcie jednak po trzech mężów z każdego pokolenia, chcę ich wysłać,

aby przeszli przez kraj i opisali go mając na względzie [przydzielenie] im dzie

dzictwa, po czym powrócą do mnie.

Joz 18,05 Podzielą oni kraj na siedem części. Juda pozostanie na swoim dziale na po

łudniu, a dom Józefa na swoim dziale północnym.

Joz 18,06 Wy zaś podzielicie kraj na siedem części i opiszecie go, a następnie przynie

siecie do mnie, abym mógł rzucić los dla was wobec Pana, Boga naszego.

357 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 18

Joz 18,07 Lewici nie otrzymają żadnego działu pomiędzy wami, ponieważ kapłaństwo

Pańskie będzie ich dziedzictwem; a Gad, Ruben i połowa Manassesa otrzy

mali swój dział po stronie wschodniej Jordanu, który wyznaczył im Mojżesz,

sługa Pana".

Joz 18,08 Ludzie ci przygotowali się do odejścia. Przed wyruszeniem w drogę, by opisać

kraj, Jozue dał rozkaz następujący: "Idźcie, przejdźcie przez kraj, a opisaw

szy go, wróćcie do mnie, a wtedy rzucę dla was los przed obliczem Pana w

Szilo".

Joz 18,09 Poszli więc ci ludzie, chodzili po kraju i spisali miasta według siedmiu działów

w księdze, którą przynieśli Jozuemu do obozu w Szilo.

Joz 18,10 A Jozue rzucił dla nich los w Szilo przed obliczem Pana i tam właśnie po

dzielił Jozue kraj między Izraelitów, stosownie do podziału dokonanego przez

nich.

Joz 18,11 I padł los na pokolenie Beniamina według ich rodów: okazało się, że dział ich

wypadł między działem potomków Judy i potomków Józefa.

Joz 18,12 Granica ich od strony północnej rozpoczynała się od Jordanu, wznosiła się

na północne zbocze Jerycha, potem szła przez góry ku zachodowi i kończyła

się na pustyni Bet-Awen.

Joz 18,13 Stąd biegła granica do Luz, na południe przełęczy górskiej Luz, czyli Betel,

po czym schodziła granica ku Atrot-Addar przez górę, która jest na południe

dolnego Bet-Choron.

Joz 18,14 Stąd skręcała granica, wracając od strony zachodniej ku południowi, od góry

wznoszącej się naprzeciw Bet-Choron od południa i kończyła się na Kiriat

Baal, czyli Kiriat-Jearim, mieście potomków Judy. Taka jest strona zachod

nia.

Joz 18,15 Południowa strona rozpoczynała się od krańca Kiriat-Jearim, po czym gra

nica szła ku zachodowi i dochodziła do źródła wód Neftoach,

Joz 18,16 następnie granica dosięgała krańca góry, wznoszącej się od strony wschod

niej doliny Ben-Hinnom, na północy równiny Refaitów, po czym schodziła

w dolinę Hinnom, przez zbocze góry Jebusytów na południe i dochodziła do

źródła Rogel.

Joz 18,17 Dalej kierowała się ku północy, dochodziła do En-Szemesz i do Gelilot, które

wznosi się naprzeciw Adummim, wreszcie zstępowała do Kamienia Bohana,

potomka Rubena;

Joz 18,18 przechodziła następnie do przełęczy naprzeciw Araby od strony północnej i

zstępowała do Araby.

Joz 18,19 Granica biegła dalej ku krawędzi górskiej Bet-Chogla od północy i kończyła

się u zatoki północnej Morza Słonego, przy południowym krańcu Jordanu.

Taka była granica południowa.

Joz 18,20 Jordan zaś był granicą od strony wschodniej. Takie było dziedzictwo potom

ków Beniamina i jego granice dokoła według ich rodów.

358 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 19

Joz 18,21 Miastami potomków Beniamina według ich rodów były: Jerycho, Bet-Chogla,

Emek-Kesis,

Joz 18,22 Bet-Haaraba, Semaraim, Betel, Joz 18,23 Awwim, Happara, Ofra,

Joz 18,24 Kefar-Haammonaj, Haofni, Geba: dwanaście miast z przyległymi wioskami; Joz 18,25 Gibeon, Harama, Beerot,

Joz 18,26 Hammispe, Kefira, Hammosa; Joz 18,27 Reken, Jirpeel, Tarala,

Joz 18,28 Sela-Haelef, Jebus, czyli Jerozolima, Gibeat, Kiriat: czternaście miast z przy

ległymi wioskami. Taki był dział potomków Beniamina według ich rodów.

Rozdział 19

Joz 19,01 Drugi los przypadł w udziale Symeonowi - pokoleniu potomków Symeona

według ich rodów, a dział ich znajdował się pośród dziedzictwa potomków

Judy.

Joz 19,02 Zaliczały się do ich działu: Beer-Szeba, Szema, Molada; Joz 19,03 Chasar-Szual, Bala, Esem,

Joz 19,04 Eltolad, Betul, Chorma,

Joz 19,05 Siklag, Bet-Hammarkabot, Chasar-Susa,

Joz 19,06 Bet-Lebaot, Szaruchen: trzynaście miast z ich wioskami. Joz 19,07 Ain, Rimmon, Eter i Aszan: cztery miasta z przyległymi wioskami, Joz 19,08 a oprócz tego wszystkie wioski leżące dokoła tych miast aż do Baalat-Beer,

[czyli] Rama w Negebie. Takie było dziedzictwo pokolenia potomków Syme

ona według ich rodów.

Joz 19,09 Dział potomków Symeona był wzięty z dziedzictwa potomków Judy, które

było zbyt wielkie dla nich, i dlatego otrzymali potomkowie Symeona swoje

dziedzictwo wśród ich dziedzictwa.

Joz 19,10 Trzeci los padł na potomków Zabulona według ich rodów: dział ich dziedzic

twa sięgał aż do Sarid.

Joz 19,11 Granica ich biegła na zachód od Marala i dotykała Dabbaszet, dochodząc do

potoku po wschodniej stronie Jokneam.

Joz 19,12 Od Sarid zwracała się ku wschodowi w kierunku wschodzącego słońca aż do

granicy Kislot-Tabor, biegła ku Deberat i wznosiła się do Jafia, Joz 19,13 a stąd znów przechodziła ku wschodowi, ku wschodzącemu słońcu, do Gat

Hachefer, do Et-Kasim i biegła dalej do Rimmon, zwracając się do Nea. Joz 19,14 Dalej granica biegła na północ koło Channaton i kończyła się na równinie

Jiftach-El.

Joz 19,15 Ponadto Kattat, Nahalal, Szimron, Jideala i Betlejem: dwanaście miast wraz

359 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 19

z przyległymi wioskami.

Joz 19,16 Takie było dziedzictwo potomków Zabulona według ich rodów, takie miasta

i przyległe wioski.

Joz 19,17 Czwarty los przypadł w udziale Issacharowi, potomkom Issachara według ich

rodów.

Joz 19,18 Dziedzictwo ich [rozciągało się] aż do Jizreel i [obejmowało] Hakkesulot, Szu

nem,

Joz 19,19 Chafaraim, Szijon, Anacharat,

Joz 19,20 Rabbit, Kiszjon, Ebes,

Joz 19,21 Remet, En-Gannim, En-Chadda, Bet-Passes.

Joz 19,22 Granica dotykała Taboru, Szachasima i Bet-Szemesz, a następnie kończyła

się nad Jordanem: szesnaście miast z przyległymi wioskami.

Joz 19,23 Takie było dziedzictwo pokolenia Issachara według ich rodów: ich miasta i

przyległe wioski.

Joz 19,24 Piąty los przypadł w udziale pokoleniu potomków Asera według ich rodów. Joz 19,25 Dziedzictwo ich obejmowało: Chelkat, Chali, Beten, Akszaf, Joz 19,26 Alammelek, Amad, Miszeal. Na zachodzie granica dotykała Karmelu i Szichor

Libnat,

Joz 19,27 a następnie zwracała się na wschód słońca do Bet-Dagon, dotykała [dziedzic

twa] Zabulona i doliny Jiftach-El na północy, ciągnęła się przez Bet-Haemek

i Neiel, biegnąc do Kabulu. Ze strony północnej [należały]:

Joz 19,28 Abdon, Rechob, Chammon, Kana aż do Wielkiego Sydonu. Joz 19,29 Potem granica zwracała się do Rama i aż do warownego miasta Tyr i wracała

do Chosa, kończąc się nad morzem. Obejmowała Machaleb, Akzib, Joz 19,30 Umma, Afek i Rechob: dwadzieścia dwa miasta i przyległe wioski. Joz 19,31 Taka była część dziedziczna pokolenia potomków Asera według ich rodów:

ich miasta i przyległe wioski.

Joz 19,32 Potomkom Neftalego przypadł w udziale los szósty, potomkom Neftalego we

dług ich rodów.

Joz 19,33 Granica ich szła z Chelef i od Dębu w Saananim do Adami-Hannekeb i Jab

neel aż do Lakkum i dochodziła do Jordanu.

Joz 19,34 Na zachodzie granica szła ku Aznot-Tabor, dochodziła do Chukkok, dotykała

[dziedzictwa] Zabulona od południa, [dziedzictwa] Asera od zachodu, a "Ju

dy" przy Jordanie - od wschodu.

Joz 19,35 Miastami warownymi były: Hassiddim, Ser, Chammat, Rakkat, Kinneret, Joz 19,36 Adama, Ha-Rama, Chasor,

Joz 19,37 Kedesz, Edrei, En-Chasor,

Joz 19,38 Jireon, Migdal-El, Chorem, Bet-Anat, Bet-Szemesz: dziewiętnaście miast z

przyległymi wioskami.

Joz 19,39 Takie było dziedzictwo pokolenia potomków Neftalego według ich rodów: ich

miasta z przyległymi wioskami.

360 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 20

Joz 19,40 Pokoleniu potomków Dana według ich rodów przypadł w udziale siódmy los. Joz 19,41 Granica ich dziedzictwa obejmowała: Sorea, Esztaol, Ir-Szemesz, Joz 19,42 Szaalbin, Ajjalon, Jitla, Joz 19,43 Elon, Timnę, Ekron,

Joz 19,44 Elteke, Gibbeton, Baalat.

Joz 19,45 Jehud, Bene-Berak, Gat-Rimmon,

Joz 19,46 Me-Hajjarkon, Ha-rakkon wraz z obszarem naprzeciw Jafy. Joz 19,47 Posiadłość jednak była dla Danitów za szczupła, wyruszyli przeto synowie

Dana przeciw Leszem, zdobyli je i pobili [mieszkańców] ostrzem miecza. Po

zajęciu miasta zamieszkali w nim i nazwali Leszem-Dan od imienia ich pra

ojca Dana.

Joz 19,48 Takie było dziedzictwo pokolenia potomków Dana według ich rodów: te mia

sta i przyległe wioski.

Joz 19,49 Gdy dokonano podziału kraju według jego rozciągłości, Izraelici ofiarowali

dziedzictwo wśród siebie Jozuemu, synowi Nuna;

Joz 19,50 na rozkaz Pana dali mu miasto, którego zażądał dla siebie, Timnat-Serach w

górach Efraima. Odbudował to miasto i osiadł w nim.

Joz 19,51 Takie są części dziedzictwa, które losem wydzielili kapłan Eleazar, Jozue,

syn Nuna, i książęta rodów izraelskich w Szilo wobec Pana przy wejściu do

Namiotu Spotkania. Tak został zakończony podział kraju.

Rozdział 20

Joz 20,01 Pan przemówił do Jozuego tymi słowami:

Joz 20,02 "Powiesz Izraelitom: wyznaczcie sobie miasta ucieczki, o których mówiłem

wam przez Mojżesza;

Joz 20,03 aby tam mógł uciec zabójca, który by zabił człowieka przez nieuwagę, nie

rozmyślnie. Będą one dla was schronieniem przed mścicielem krwi. Joz 20,04 Do jednego z tych miast powinien uciec zabójca: zatrzyma się u wejścia i

przedstawi swoją sprawę starszym tego miasta. Przyjmą go oni do miasta i

wyznaczą mu miejsce, by mógł mieszkać wśród nich.

Joz 20,05 Jeśli mściciel krwi będzie go ścigał, nie wydadzą go w jego ręce, ponieważ

nierozmyślnie zabił swego bliźniego, do którego od dawna nie żywił nienawi

ści.

Joz 20,06 Zabójca powinien pozostać w tym mieście, dopóki nie stanie przed sądem

zgromadzenia [i] aż do śmierci najwyższego kapłana, który w tym czasie

będzie sprawował czynności. Wtedy dopiero może zabójca wrócić do swego

miasta i do swego domu w mieście, z którego uciekł".

Joz 20,07 Poświęcili w tym celu Kadesz w Galilei na górze Neftalego, Sychem na górze

361 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 21

Efraima oraz Kiriat-Arba, czyli Hebron, na górze Judy.

Joz 20,08 Z drugiej strony Jordanu, na wschód od Jerycha, wyznaczono na pustyni,

na płaskowyżu, Beser z pokolenia Rubena, Ramot w Gileadzie z pokolenia

Gada; Golan w Baszanie, z pokolenia Manassesa.

Joz 20,09 Takie były miasta wyznaczone dla wszystkich Izraelitów i dla cudzoziemca

mieszkającego wśród nich, aby tam mógł uciec każdy, ktokolwiek przez nie

uwagę zabije człowieka, aby nie poniósł śmierci z ręki mściciela krwi, dopóki

nie stanie przed zgromadzeniem.

Rozdział 21

Joz 21,01 Przyszli przełożeni rodów lewickich do arcykapłana Eleazara, do Jozuego,

syna Nuna, i do naczelników rodów pokoleń Izraelitów

Joz 21,02 i rzekli do nich w Szilo w kraju Kanaan: "Pan polecił przez Mojżesza, aby

nam dano miasta na zamieszkanie wraz z ich pastwiskami dla naszego by

dła".

Joz 21,03 Izraelici oddali więc lewitom ze swego dziedzictwa, zgodnie z rozkazem Pana,

następujące miasta wraz z ich pastwiskami.

Joz 21,04 Los przypadł w udziale rodom Kehatytów. Potomkom kapłana Aarona spo

śród lewitów przypadło losem trzynaście miast od pokolenia Judy, od poko

lenia Symeona i od pokolenia Beniamina.

Joz 21,05 Pozostałym potomkom Kehata przypadło losem dziewięć miast od pokolenia

Efraima, od pokolenia Dana i od połowy pokolenia Manassesa.

Joz 21,06 Potomkom Gerszona przypadło losem trzynaście miast od rodów pokolenia

Issachara, od pokolenia Asera, od pokolenia Neftalego i od połowy pokolenia

Manassesa w Baszanie.

Joz 21,07 Potomkom Merariego według ich rodów przypadło losem dwanaście miast od

pokolenia Rubena, od pokolenia Gada i od pokolenia Zabulona. Joz 21,08 Izraelici oddali więc lewitom przez losowanie te miasta wraz z ich pastwiska

mi, jak im rozkazał Pan za pośrednictwem Mojżesza.

Joz 21,09 Odstąpili im więc z pokolenia potomków Judy i potomków Symeona nastę

pujące miasta imiennie wyszczególnione.

Joz 21,10 Potomkom Aarona z rodu Kehatytów, potomków Lewiego, ponieważ na nich

padł pierwszy los,

Joz 21,11 dali: Kiriat-Arba, główne miasto Anakitów, czyli Hebron na górze Judy z

pastwiskami dokoła niego.

Joz 21,12 Pola jednak tego miasta i jego wioski dano na własność Kalebowi, synowi

Jefunnego.

Joz 21,13 Potomkom kapłana Aarona dano miasto ucieczki dla zabójców: Hebron wraz

362 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 21

z jego pastwiskami, Libnę wraz z jej pastwiskami,

Joz 21,14 Jattir z jego pastwiskami, Esztemoa z jego pastwiskami, Joz 21,15 Cholon z jego pastwiskami, Debir z jego pastwiskami,

Joz 21,16 Aszan z jego pastwiskami, Jutta z jego pastwiskami, Bet-Szemesz z jego pa

stwiskami: dziesięć miast od tych dwu pokoleń.

Joz 21,17 Od pokolenia Beniamina Gibeon z jego pastwiskami, Geba z jego pastwiska

mi,

Joz 21,18 Anatot z jego pastwiskami, Almon z jego pastwiskami: cztery miasta. Joz 21,19 Wszystkich miast dla kapłanów pochodzących od Aarona: trzynaście wraz z

ich pastwiskami.

Joz 21,20 Rodom potomków Kehata, lewitom, czyli pozostałym potomkom Kehata,

przyznano losem miasta z pokolenia Efraima.

Joz 21,21 Dano im miasto ucieczki dla zabójców: Sychem z jego pastwiskami na górze

Efraima oraz Gezer z jego pastwiskami,

Joz 21,22 Kibsaim z jego pastwiskami, Bet-Choron z jego pastwiskami: cztery miasta. Joz 21,23 Z pokolenia Dana - Elteke z jego pastwiskami, Gibbeton z jego pastwiskami, Joz 21,24 Ajjalon z jego pastwiskami, Gat-Rimmon z jego pastwiskami: cztery miasta. Joz 21,25 Z połowy pokolenia Manassesa: Tanak z jego pastwiskami, Jibleam z jego

pastwiskami: dwa miasta.

Joz 21,26 Wszystkich miast dziesięć z ich pastwiskami dla rodów pozostałych potom

ków Kehata.

Joz 21,27 Potomkom Gerszona i ich rodom, lewitom, dano od połowy pokolenia Ma

nassesa, miasto ucieczki dla zabójców: Golan w Baszanie z jego pastwiskami

i Asztarot z jego pastwiskami: dwa miasta.

Joz 21,28 Od pokolenia Issachara - Kiszjon z jego pastwiskami, Dobrat z jego pastwi

skami,

Joz 21,29 Jarmut z jego pastwiskami, En-Gannim z jego pastwiskami: cztery miasta. Joz 21,30 Od pokolenia Asera - Miszeal, Abdon,

Joz 21,31 Chelkat, Rechob z ich przynależnymi pastwiskami: cztery miasta. Joz 21,32 Od pokolenia Neftalego miasto ucieczki dla zabójców: Kedesz w Galilei z jego

pastwiskami, Chammot-Dor z jego pastwiskami, Rakkat z jego pastwiskami:

trzy miasta.

Joz 21,33 Wszystkich miast Gerszonitów według ich rodów: trzynaście miast z ich pa

stwiskami.

Joz 21,34 Rodom potomków Merariego, reszcie lewitów, przyznano od pokolenia Zabu

lona: Jokneam z jego pastwiskami, Karta z jego pastwiskami,

Joz 21,35 Rimmon z jego pastwiskami, Nahalal z jego pastwiskami: cztery miasta; Joz 21,36 za Jordanem od pokolenia Rubena - miasto ucieczki dla zabójców, Beser na

pustyni Jahsa z jego pastwiskami,

Joz 21,37 Kedemot z jego pastwiskami, Mefaat z jego pastwiskami: cztery miasta. Joz 21,38 Od pokolenia Gada miasto ucieczki Ramot w Gileadzie z jego pastwiskami,

363 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 22

Machanaim z jego pastwiskami,

Joz 21,39 Cheszbon z jego pastwiskami, Jazer z jego pastwiskami: cztery miasta. Joz 21,40 Wszystkich miast przyznanych losem potomkom Merariego według ich ro

dów, pozostałych z rodów lewickich: dwanaście miast.

Joz 21,41 Całkowita liczba miast lewickich pośród dziedzictwa Izraelitów wynosiła

czterdzieści osiem z ich pastwiskami.

Joz 21,42 Każde z tych miast obejmowało samo miasto i jego pastwiska dokoła. To

samo odnosi się do wszystkich wymienionych miast.

Joz 21,43 Tak Pan dał Izraelitom cały kraj, który poprzysiągł dać ich przodkom. Objęli

go oni w posiadanie i w nim zamieszkali.

Joz 21,44 Pan użyczył im pokoju dokoła, zupełnie jak poprzysiągł ich przodkom, a

żaden z ich wrogów nie mógł się wobec nich ostać. Wszystkich ich wrogów

dał Pan im w ręce.

Joz 21,45 Ze wszystkich dobrych obietnic, które Pan uczynił domowi Izraela, żadna nie

zawiodła, lecz każda się spełniła.

Rozdział 22

Joz 22,01 Jozue wezwał wówczas Rubenitów, Gadytów i połowę pokolenia Manassesa Joz 22,02 i rzekł do nich: "Spełniliście wszystko, co wam polecił Mojżesz, sługa Pana,

i słuchaliście też głosu mojego zawsze, gdy wam rozkazywałem. Joz 22,03 Nie opuściliście braci waszych, pomimo długiego czasu wojny, aż do dnia

dzisiejszego i strzegliście wiernie przykazania Pana, Boga waszego. Joz 22,04 Obecnie, Pan, Bóg wasz, udzielił pokoju braciom waszym, jak im przyrzekł.

Wróćcie więc spokojnie do namiotów swoich, do ziemi, którą Mojżesz, sługa

Pana, wyznaczył wam w dziedzictwie za Jordanem.

Joz 22,05 Troszczcie się tylko pilnie o to, żebyście spełniali przykazanie i prawo, które

nakazał wam Mojżesz, sługa Pana: miłować Pana, Boga waszego, postępo

wać zawsze Jego drogami, zachowywać Jego przykazania, przylgnąć do Niego

i służyć Mu całym waszym sercem i całą duszą".

Joz 22,06 Jozue pobłogosławił ich i zwolnił ich: wyruszyli więc do swoich namiotów. Joz 22,07 Mojżesz wyznaczył jednej połowie pokolenia Manassesa posiadłość w Basza

nie, Jozue dał drugiej połowie dział wśród ich braci, na brzegu zachodnim

Jordanu. Gdy więc Jozue odesłał ich do ich namiotów, pobłogosławił ich Joz 22,08 i rzekł: "Wracacie do waszych namiotów z wielkimi bogactwami, z mnóstwem

bydła, zaopatrzeni w srebro, złoto, brąz, żelazo i odzież w wielkiej ilości; po

dzielcie się więc z braćmi waszymi łupem po waszych wrogach". Joz 22,09 Potomkowie Rubena i potomkowie Gada wrócili wraz z połową pokolenia

Manassesa i opuścili Izraelitów w Szilo, położonym w ziemi Kanaan, aby się

364 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 22

udać do ziemi Gilead, do kraju swej posiadłości, gdzie się osiedlili zgodnie z

rozkazem Pana, danym Mojżeszowi.

Joz 22,10 Gdy przybyli w okolicę nad Jordanem, położoną jeszcze w kraju Kanaan,

potomkowie Rubena, potomkowie Gada i połowa pokolenia Manassesa zbu

dowali tam ołtarz nad brzegiem Jordanu, ołtarz wyglądający okazale. Joz 22,11 I usłyszeli Izraelici wiadomość: "Oto potomkowie Rubena, potomkowie Gada

i połowa pokolenia Manassesa zbudowali ołtarz naprzeciw ziemi Kanaan w

okolicy Jordanu, na brzegu Izraelitów".

Joz 22,12 Usłyszeli tę wiadomość Izraelici i cała społeczność Izraelitów zebrała się w

Szilo, aby wyruszyć przeciw nim na wojnę.

Joz 22,13 Izraelici wysłali do potomków Rubena, potomków Gada i połowy pokolenia

Manassesa, do ziemi Gilead, Pinchasa, syna kapłana Eleazara,

Joz 22,14 a z nim dziesięciu książąt - księcia rodu z każdego pokolenia izraelskiego

stojących na czele wszystkich rodów wśród plemion Izraela.

Joz 22,15 Skoro przybyli oni do potomków Rubena, potomków Gada i połowy pokole

nia Manassesa w ziemi Gilead, tak do nich przemówili:

Joz 22,16 "Mówi do was cała społeczność Pana: Co oznacza ta niewierność popełniona

przez was wobec Boga Izraela? Dlaczego wy odwracacie się dziś od Pana,

budując sobie ołtarz, co jest dzisiaj buntem przeciw Niemu?

Joz 22,17 Czyż nie dosyć przestępstw z Peor, z których nie oczyściliśmy się jeszcze do

dnia dzisiejszego i przez które spadła ta klęska na społeczność Pana? Joz 22,18 Ponieważ wy dzisiaj nie chcecie iść za Panem, lecz chcecie buntować się prze

ciwko Niemu, jutro zapłonie On gniewem przeciw całej społeczności Izraela. Joz 22,19 Jeśli ziemia waszego dziedzictwa jest nieczysta, przejdźcie do kraju, który jest

dziedzictwem Pana, gdzie wznosi się przybytek Pana, i obierzcie mieszkanie

pomiędzy nami. Nie buntujcie się jednak przeciw Panu i nie buntujcie się

przeciwko nam, budując sobie ołtarz poza ołtarzem Pana, Boga naszego. Joz 22,20 Skoro Akan, syn Zeracha, popełnił przestępstwo przeciw klątwie, czyż gniew

Boży nie spadł na całą społeczność, chociaż on był tylko jednym człowie

kiem? Powinien był tylko sam umrzeć za swój grzech!"

Joz 22,21 Potomkowie Rubena i potomkowie Gada i połowa pokolenia Manassesa od

powiedzieli naczelnikom plemion izraelskich:

Joz 22,22 "Jahwe, Bóg bogów; Jahwe, Bóg bogów, wie to dobrze, i Izrael powinien rów

nież wiedzieć: jeśli to był bunt lub jeśli to była niewierność względem Pana,

niech nas nie wybawi jeszcze tego dnia!

Joz 22,23 I jeśli zbudowaliśmy ołtarz, aby odwrócić się od Pana i aby składać na nim

ofiary całopalne, pokarmowe i biesiadne, niech sam Pan to osądzi! Joz 22,24 Czyż nie uczyniliśmy tego z bojaźni o przyszłość, myśląc, że jutro wasi syno

wie mogą zapytać naszych: "Cóż macie wspólnego z Jahwe, Bogiem Izraela? Joz 22,25 Pan ustanowił Jordan granicą między nami a wami, potomkami Rubena i

Gada. Wy nie macie żadnego udziału w Panu!" I mogliby wasi synowie spra

365 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 23

wić, żeby nasi przestali bać się Pana!

Joz 22,26 Dlatego powiedzieliśmy: Zbudujemy sobie ołtarz nie do całopaleń o innych

ofiar,

Joz 22,27 lecz jako świadectwo pomiędzy nami i wami, i między potomkami po nas,

że chcemy pełnić służbę Pana przed Jego obliczem przez nasze całopalenia,

żertwy i ofiary biesiadne. Wasi synowie nie będą mogli kiedyś powiedzieć na

szym: "Wy nie macie udziału w Panu".

Joz 22,28 Myśleliśmy przeto: Jeśliby któregoś dnia tak mówili do nas lub do potomków

naszych, będziemy mogli odpowiedzieć: Spójrzcie na sposób budowy ołtarza

Pańskiego, który wznieśli przodkowie nasi nie na całopalenia lub żertwy, lecz

jako świadectwo między nami a wami.

Joz 22,29 Daleka jest od nas myśl, abyśmy się buntowali przeciw Panu i odwracali się

od postępowania za Panem, budując ołtarz do całopaleń, ofiar pokarmowych

i krwawych, poza ołtarzem Pana, Boga naszego, znajdującym się przed Jego

przybytkiem".

Joz 22,30 Gdy kapłan Pinchas, książęta społeczności i naczelnicy plemion izraelskich,

którzy mu towarzyszyli, usłyszeli słowa wypowiedziane przez potomków Ru

bena, potomków Gada i potomków Manassesa - wydały się one dobre w ich

oczach.

Joz 22,31 Wtedy kapłan Pinchas, syn Eleazara, rzekł do potomków Rubena, potomków

Gada i potomków Manassesa: "Przekonaliśmy się dzisiaj, że wśród nas jest

Pan, ponieważ wy nie popełniliście przeciw Panu tej niewierności, ocaliliście

więc Izraelitów od [karzącej] ręki Pana!"

Joz 22,32 Kapłan Pinchas, syn Eleazara, i książęta opuścili potomków Rubena, potom

ków Gada i wrócili z ziemi Gilead do ziemi Kanaan, do Izraelitów, którym

zanieśli tę odpowiedź.

Joz 22,33 Sprawa wydała się dobra Izraelitom: błogosławili Boga i nie mówili nic więcej

o wyruszeniu przeciw nim na wojnę, aby spustoszyć kraj zamieszkały przez

potomków Rubena i potomków Gada.

Joz 22,34 Potomkowie Rubena i potomkowie Gada nazwali ołtarz ["Świadectwem"],

ponieważ mówili: "Oto jest świadectwo wśród nas, że Pan jest Bogiem".

Rozdział 23

Joz 23,01 Po upływie długiego czasu, gdy Pan użyczył Izraelitom pokoju ze strony

wszystkich ich wrogów dokoła, Jozue już był stary i podeszły w latach. Joz 23,02 Jozue zwołał całego Izraela, jego starszych, książąt, sędziów i zwierzchników

i przemówił do nich: "Ja zestarzałem się i posunąłem się w latach, Joz 23,03 a wy byliście świadkami wszystkiego, co Pan, Bóg wasz, uczynił wobec was

366 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 24

wszystkich tym ludom, ponieważ Pan, Bóg wasz, sam walczył za was. Joz 23,04 Patrzcie, podzieliłem pomiędzy was losem, jako dziedzictwo, według waszych

pokoleń te narody, które jeszcze należy podbić, tak jak te, które ja zgładziłem

od Jordanu aż do Morza Wielkiego na zachodzie.

Joz 23,05 Pan, Bóg wasz, On sam je rozproszy przed wami i wypędzi je przed wami, a

wy posiądziecie ich ziemię, jak przyrzekł wam Pan, Bóg wasz.

Joz 23,06 Okażcie się mężnymi, by strzec i wypełniać wszystko, co napisane w księdze

Prawa Mojżesza, nie odstępując od niego ani na prawo, ani na lewo, Joz 23,07 i nie łącząc się z tymi ludami, które pozostały z wami. Nie będziecie wzywać

imion ich bogów, przysięgać na nich, służyć im lub oddawać pokłon. Joz 23,08 Wy powinniście natomiast przylgnąć do Pana, Boga waszego, jak czyniliście

to aż do dnia dzisiejszego.

Joz 23,09 Pan wypędził przed wami wielkie i silne narody i nikt nie mógł ostać się

przed wami aż do tego dnia.

Joz 23,10 Jeden z was pędził przed sobą tysiąc, albowiem Pan, Bóg wasz, sam walczył

za was, jak wam obiecał.

Joz 23,11 Troszczcie się bardzo o wasze życie, miłując Boga waszego, Pana. Joz 23,12 Lecz jeśli sprzeniewierzycie się i połączycie się z resztą tych ludów, które

pozostały z wami, jeśli zawierać będziecie małżeństwa z nimi i pomieszacie

się z nimi,

Joz 23,13 bądźcie pewni, że Pan, Bóg wasz, przestanie wypędzać te ludy przed wami,

a staną się one dla was siecią i sidłem, biczem dla waszych boków i kolcami

dla waszych oczu, aż wyginiecie z tej pięknej ziemi, którą wam dał Pan, Bóg

wasz.

Joz 23,14 Ja sam muszę teraz pójść drogą, którą idą wszyscy, a wy zrozumcie to całym

sercem i całą duszą swoją, że ze wszystkich wspaniałych obietnic, które dał

wam Pan, Bóg wasz, ani jedna nie zawiodła: wszystkie wam się spełniły;

żadna z nich nie okazała się próżna.

Joz 23,15 Ale jak się wypełniły na waszą korzyść wszystkie obietnice, uczynione przez

Pana, Boga waszego, tak samo Pan wypełni wszystkie swe groźby przeciw

wam, aż do zgładzenia was z tej pięknej ziemi, którą dał wam Pan, Bóg

wasz.

Joz 23,16 Jeśli rzeczywiście przestąpicie przymierze, które Pan, Bóg wasz, zawarł z

wami, i jeśli pójdziecie służyć obcym bogom i będziecie oddawać im pokłon,

wtedy gniew Pana zapali się przeciw wam i z tej pięknej ziemi, którą wam

dał, rychło znikniecie".

367 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 24

Rozdział 24

Joz 24,01 Jozue zgromadził w Sychem wszystkie pokolenia Izraela. Wezwał też star

szych Izraela, jego książąt, sędziów i zwierzchników, którzy się stawili przed

Bogiem.

Joz 24,02 Jozue przemówił wtedy do całego narodu: "Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Po

drugiej stronie Rzeki mieszkali wasi przodkowie od starodawnych czasów: Te

rach, ojciec Abrahama i Nachora, którzy służyli bogom cudzym, Joz 24,03 lecz Ja wziąłem ojca waszego Abrahama z kraju po drugiej stronie Rzeki i

przeprowadziłem go przez całą ziemię Kanaan i rozmnożyłem róg jego, dając

mu Izaaka.

Joz 24,04 Izaakowi dałem Jakuba i Ezawa, Ezawowi dałem w posiadanie górę Seir,

Jakub i jego synowie wyruszyli do Egiptu.

Joz 24,05 Następnie powołałem Mojżesza i Aarona i ukarałem Egipt tym wszystkim,

co sprawiłem pośrodku niego, a wtedy was wywiodłem.

Joz 24,06 Ja wyprowadziłem przodków waszych z Egiptu; i przybyliście nad morze;

Egipcjanie ścigali przodków waszych na rydwanach i konno aż do Morza

Czerwonego.

Joz 24,07 Wołali wtedy do Pana, i rozciągnął gęstą mgłę między wami i Egipcjanami,

po czym sprowadził na nich morze - i okryło ich. Widzieliście własnymi ocza

mi, co uczyniłem w Egipcie. Potem przebywaliście długi czas na pustyni. Joz 24,08 Zaprowadziłem was później do kraju Amorytów, mieszkających za Jordanem;

walczyli z wami, lecz Ja dałem ich w wasze ręce. Zajęliście wtedy ich kraj, a

Ja wyniszczyłem ich przed wami.

Joz 24,09 Również powstał Balak, syn Sippora, król Moabu, i walczył z Izraelem. Posłał

też i wezwał Balaama, syna Beora, by wam złorzeczył.

Joz 24,10 Lecz Ja nie chciałem słuchać Balaama: musiał on was błogosławić, a Ja wy

bawiłem was z jego ręki.

Joz 24,11 Przeprawiliście się następnie przez Jordan i przyszliście do Jerycha. Miesz

kańcy Jerycha walczyli z wami, a również Amoryci, Peryzzyci, Kananejczycy,

Chetyci, Girgaszyci, Chiwwici i Jebusyci, lecz wydałem ich w wasze ręce. Joz 24,12 Wysłałem przed wami szerszenie, które wypędziły przed obliczem waszym

dwu królów amoryckich. Nie dokonało się to ani waszym mieczem, ani łu

kiem.

Joz 24,13 Dałem wam ziemię, około której nie trudziliście się, i miasta, których wyście

nie budowali, a w nich zamieszkaliście. Winnice i drzewa oliwne, których nie

sadziliście, dają wam dziś pożywienie.

Joz 24,14 Bójcie się więc Pana i służcie Mu w szczerości i prawdzie! Usuńcie bóstwa,

którym służyli wasi przodkowie po drugiej stronie Rzeki i w Egipcie, a służcie

Panu!

368 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 24

Joz 24,15 Gdyby jednak wam się nie podobało służyć Panu, rozstrzygnijcie dziś, ko

mu służyć chcecie, czy bóstwom, którym służyli wasi przodkowie po drugiej

stronie Rzeki, czy też bóstwom Amorytów, w których kraju zamieszkaliście.

Ja sam i mój dom służyć chcemy Panu".

Joz 24,16 Naród wówczas odrzekł tymi słowami: "Dalekie jest to od nas, abyśmy mieli

opuścić Pana, a służyć bóstwom obcym!

Joz 24,17 Czyż to nie Pan, Bóg nasz, wyprowadził nas i przodków naszych z ziemi

egipskiej, z domu niewoli? Czyż nie On przed oczyma naszymi uczynił wiel

kie znaki i ochraniał nas przez całą drogę, którą szliśmy, i wśród wszystkich

ludów, pomiędzy którymi przechodziliśmy?

Joz 24,18 Pan ponadto wypędził przed nami wszystkie te ludy wraz z Amorytami,

którzy mieszkali w tym kraju. My również chcemy służyć Panu, bo On jest

naszym Bogiem".

Joz 24,19 I rzekł Jozue do ludu: "Wy nie możecie służyć Panu, bo jest On Bogiem świę

tym i jest Bogiem zazdrosnym i nie przebaczy wam występków i grzechów. Joz 24,20 Jeśli opuścicie Pana, aby służyć bogom obcym, ześle na was znów nieszczę

ścia, a choć przedtem dobrze wam czynił, wtedy sprowadzi zagładę". Joz 24,21 Lecz lud odrzekł Jozuemu: "Nie! My chcemy służyć Panu!" Joz 24,22 Jozue odpowiedział ludowi: "Wy jesteście świadkami przeciw samym sobie, że

wybraliście Pana, aby Mu służyć". I odpowiedzieli: "Jesteśmy świadkami". Joz 24,23 "Usuńcie więc bogów obcych spośród was i zwróćcie serca wasze ku Panu,

Bogu Izraela".

Joz 24,24 I odrzekł lud Jozuemu: "Panu, Bogu naszemu, chcemy służyć i głosu Jego

chcemy słuchać".

Joz 24,25 Zawarł więc Jozue w tym dniu przymierze z ludem i nadał mu ustawę i nakaz

w Sychem.

Joz 24,26 Jozue zapisał te słowa w księdze Prawa Bożego. Wziął następnie wielki ka

mień i wzniósł go tam pod terebintem, który jest w miejscu poświęconym

Panu.

Joz 24,27 Następnie Jozue rzekł do zgromadzonego ludu: "Patrzcie, oto ten kamień

będzie dla was świadkiem, ponieważ on słyszał wszystkie słowa, które Pan

mówił do nas. Będzie on świadkiem przeciw wam, abyście się nie wyparli

waszego Boga".

Joz 24,28 Wtedy Jozue odprawił lud i każdy pospieszył do swojej posiadłości. Joz 24,29 Potem umarł Jozue, syn Nuna, sługa Pana, mając sto dziesięć lat. Joz 24,30 Pochowano go w posiadłości jego dziedzictwa w Timnat-Serach, w górach

Efraima, na północ od góry Gaasz.

Joz 24,31 Izrael służył Panu przez cały czas życia Jozuego i przez cały czas życia star

szych, którzy przeżyli Jozuego, a dobrze znali wszystko, co Pan uczynił dla

Izraela.

Joz 24,32 A kości Józefa, które synowie Izraela zabrali ze sobą z Egiptu, pochowano

369 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 6 - Księga Jozuego Rozdział 24

w Sychem, na części pola, kupionego przez Jakuba od synów Chamora, ojca

Sychema, za sumę stu kesitów. I stało się ono własnością synów Józefa. Joz 24,33 Również umarł Eleazar, syn Aarona, pochowano go w Gibea, [mieście] jego

syna Pinchasa, które było mu dane w górach Efraima.

370 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7

Księga Sędziów

Rozdział 1

Sdz 1,01 Po śmierci Jozuego Izraelici tak się pytali Pana: "Któż z nas pierwszy wystąpi

do walki przeciwko Kananejczykom?"

Sdz 1,02 Pan odpowiedział: "Wystąpi Juda. Oto daję tę ziemię w jego ręce". Sdz 1,03 Zwrócił się więc Juda do Symeona, swego brata: "Pójdź ze mną na ziemię

wyznaczoną mi losem, a będziemy walczyli z Kananejczykami. Z kolei i ja

także będę pomagał ci walczyć na wyznaczonej tobie ziemi". I Symeon po

szedł z nim.

Sdz 1,04 Wystąpił więc Juda do walki i Pan wydał Kananejczyków i Peryzzytów w

ich ręce. A w Bezek zabili dziesięć tysięcy mężczyzn.

Sdz 1,05 Kiedy w Bezek natknęli się na Adoni-Bezeka, wydali mu bitwę i pokonali

Kananejczyków i Peryzzytów.

Sdz 1,06 Uciekł Adoni-Bezek, lecz oni ścigali go, schwycili i odcięli mu kciuki rąk i

nóg.

Sdz 1,07 Powiedział wtedy Adoni-Bezek: "Siedemdziesięciu królów z odciętymi kciu

kami u rąk i nóg zbierało okruchy pod moim stołem. Oto jak ja postąpiłem,

tak i mnie oddał Bóg". Odprowadzono go do Jerozolimy i tam umarł. Sdz 1,08 "Synowie Judy uderzyli na Jerozolimę, zdobyli ją, lud wycięli ostrzem miecza,

a miasto spalili".

Sdz 1,09 Potem zeszli potomkowie Judy, aby uderzyć na Kananejczyków, którzy za

mieszkiwali góry, Negeb i Szefelę.

Sdz 1,10 Następnie wyruszył Juda przeciw Kananejczykom, którzy zajmowali Hebron

- nazwa Hebronu brzmiała niegdyś Kiriat-Arba - i pobił Szeszaja, Achimana

i Talmaja.

Sdz 1,11 Stamtąd wyruszył przeciwko mieszkańcom Debiru - nazwa Debiru brzmiała

371

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 1

przedtem Kiriat-Sefer.

Sdz 1,12 Wtedy właśnie powiedział Kaleb: "Temu, kto zdobędzie Kiriat-Sefer i zajmie

je, dam moją córkę Aksę za żonę".

Sdz 1,13 Zdobył je Otniel, syn Kenaza, młodszego brata Kaleba, i Kaleb dał mu za

żonę swoją córkę Aksę.

Sdz 1,14 Gdy ona przybyła, skłoniła go, aby zażądał pola od jej ojca. Następnie zsia

dła z osła, a Kaleb ją zapytał: "Czego sobie życzysz?"

Sdz 1,15 Wtedy odrzekła mu: "Okaż mi łaskę przez dar! Skoro mi dałeś ziemię Negeb,

dajże mi źródła wód". I dał jej źródła na wyżynie i na nizinie.

Sdz 1,16 Synowie Kenity, teścia Mojżesza, wyruszyli z synami Judy z Miasta Palm i

udali się na pustynię judzką, leżącą w Negebie koło Arad, i tam zamieszkali

z ludem.

Sdz 1,17 Potem ruszył Juda z Symeonem, bratem swoim, na podbój Kananejczyków

zamieszkujących Sefat, które obłożyli klątwą, i stąd nadano temu miastu na

zwę Chorma.

Sdz 1,18 Zdobył też Juda Gazę i jej okolice, Aszkelon i jego okolice oraz Ekron i jego

okolice.

Sdz 1,19 A Pan był z Judą. Wziął potem Juda w posiadanie góry, natomiast nie usunął

z posiadłości mieszkańców doliny, ponieważ mieli żelazne rydwany. Sdz 1,20 Kalebowi dano w posiadanie Hebron, zgodnie z podziałem dokonanym przez

Mojżesza, a ten pozbawił tam posiadłości trzech synów Anaka.

Sdz 1,21 Natomiast synowie Beniamina nie wyrzucili z Jerozolimy mieszkających w

niej Jebusytów, tak że ci mieszkają w Jerozolimie wspólnie z synami Benia

mina aż po dziś dzień.

Sdz 1,22 Z kolei i pokolenie Józefa udało się ku Betel, a Pan był z nim. Sdz 1,23 Pokolenie Józefa posłało najpierw wywiadowców do Betel - a nazwa tego

miasta brzmiała niegdyś Luz.

Sdz 1,24 I spotkali wywiadowcy człowieka wychodzącego z miasta. "Wskaż nam wej

ście do miasta - powiedzieli do niego - a okażemy ci łaskę".

Sdz 1,25 Ten wskazał im wejście do miasta, a oni wycięli ostrzem miecza miasto, tego

zaś człowieka wraz z całą jego rodziną wypuścili na wolność.

Sdz 1,26 Udał się więc ten człowiek do ziemi Chetytów, gdzie zbudował miasto, któ

remu dał nazwę Luz, i nazwa ta istnieje aż do dnia dzisiejszego. Sdz 1,27 Natomiast Manasses nie zdobył Bet-Szean i miejscowości przynależnych ani

Tanaku i miejscowości przynależnych, ani [nie wypędził] mieszkańców Dor i

miejscowości przynależnych, ani mieszkańców Jibleam i miejscowości przyna

leżnych, ani mieszkańców Megiddo i miejscowości przynależnych. Kananej

czycy mieszkają w tej ziemi aż do dnia dzisiejszego.

Sdz 1,28 Jednakże kiedy Izrael się wzmocnił, poddał wprawdzie Kananejczyków robo

tom przymusowym, ale ich nie wypędził.

Sdz 1,29 Efraim również nie wypędził Kananejczyków mieszkających w Gezer: Kana

372 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 2

nejczycy mieszkali pośrodku nich w Gezer.

Sdz 1,30 Zabulon nie wypędził mieszkańców Kitron ani Nahalol, tak że Kananejczycy

mieszkali wśród nich i wykonywali roboty przymusowe.

Sdz 1,31 Aser nie wypędził mieszkańców Akko ani Sydonu, ani Achlab, ani Akzib, ani

Chelba, ani Afik, ani Rechob.

Sdz 1,32 Mieszkali więc Aseryci wśród Kananejczyków, zamieszkujących kraj, bo ich

nie wypędzili.

Sdz 1,33 Neftali nie wypędził mieszkańców z Bet-Szemesz ani mieszkańców z Bet-Anat

i mieszkał wśród Kananejczyków zajmujących tę ziemię. Jednakże mieszkań

cy z Bet-Szemesz i Bet-Anat zostali przeznaczeni do robót przymusowych na

jego korzyść.

Sdz 1,34 Amoryci zaś wypchnęli synów Dana na góry i nie pozwalali im zejść do doli

ny.

Sdz 1,35 Amoryci trzymali się więc w Har-Cheres, Ajjalonie i w Szaalbin, lecz kiedy

zaciążyła ręka pokolenia Józefa, wykonywali roboty przymusowe. Sdz 1,36 Posiadłości zaś Edomitów rozciągały się od Wzgórza Skorpionów, od Skały i

wyżej.

Rozdział 2

Sdz 2,01 Anioł Pana zstąpił z Gilgal do Bokim i rzekł: "Wywiodłem was z Egiptu

i zaprowadziłem was do ziemi, którą poprzysiągłem dać waszym przodkom.

Powiedziałem: Nie złamię przymierza mego z wami na wieki.

Sdz 2,02 Jednakże wy nie wchodźcie w przymierze z mieszkańcami tej ziemi, lecz

rozwalcie ich ołtarze. Wyście zaś nie usłuchali mego głosu. Dlaczego to uczy

niliście?

Sdz 2,03 Powiedziałem także: Nie wypędzę ich sprzed was, aby byli dla was przeszkodą

i aby bogowie ich byli dla was sidłem".

Sdz 2,04 Kiedy Anioł Pana wyrzekł te słowa do wszystkich Izraelitów, lud podniósł

lament i zaniósł się płaczem.

Sdz 2,05 Miejscu temu nadano nazwę Bokim i złożono ofiarę dla Pana. Sdz 2,06 Wówczas Jozue rozesłał lud i poszli Izraelici, każdy do swojej dzielnicy, aby

objąć ziemię w posiadanie.

Sdz 2,07 Służył lud Panu po wszystkie dni życia Jozuego i po wszystkie dni starszych,

którzy żyli po śmierci Jozuego i którzy oglądali wszystkie dzieła Pana, jakich

dokonał dla Izraela.

Sdz 2,08 Jozue, syn Nuna, sługa Pana, umarł w wieku lat stu dziesięciu. Sdz 2,09 Pochowano go w posiadłości Timnat-Cheres, którą otrzymał w dziedzictwo,

przy górze Efraima, na północ od góry Gaasz.

373 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 3

Sdz 2,10 A gdy całe to pokolenie połączyło się ze swoimi przodkami, nastało inne

pokolenie, które nie znało Pana ani też tego, co uczynił dla Izraela. Sdz 2,11 Wówczas Izraelici czynili to, co złe w oczach Pana i służyli Baalom. Sdz 2,12 Opuścili Boga swoich ojców, Jahwe, który ich wyprowadził z ziemi egipskiej,

i poszli za cudzymi bogami, którzy należeli do ludów sąsiednich. Oddawali

im pokłon i drażnili Pana.

Sdz 2,13 Opuścili Pana i służyli Baalowi i Asztartom.

Sdz 2,14 Wówczas zapłonął gniew Pana przeciwko Izraelitom, tak że wydał ich w rę

ce ciemiężców, którzy ich złupili, wydał ich na łup nieprzyjaciół, którzy ich

otaczali, tak że nie mogli im się oprzeć.

Sdz 2,15 We wszystkich ich poczynaniach ręka Pana była przeciwko nim na ich nie

szczęście, jak to Pan przedtem im zapowiedział i jak im poprzysiągł. I tak

spadł na nich ucisk ogromny.

Sdz 2,16 Wówczas Pan wzbudził sędziów, by wybawili ich z ręki tych, którzy ich uci

skali.

Sdz 2,17 Ale i sędziów swoich nie słuchali, gdyż uprawiali nierząd z innymi bogami,

oddawali im pokłon. Zboczyli szybko z drogi, po której kroczyli ich przodko

wie, którzy słuchali przykazań Pana: ci tak nie postępowali.

Sdz 2,18 Kiedy zaś Pan wzbudzał sędziów dla nich, Pan był z sędzią i wybawiał ich

z ręki nieprzyjaciół, póki żył sędzia. Pan bowiem litował się, gdy jęczeli pod

jarzmem swoich ciemiężców i prześladowców.

Sdz 2,19 Lecz po śmierci sędziego odwracali się i czynili jeszcze gorzej niż ich przodko

wie. Szli za cudzymi bogami, służyli im i pokłon im oddawali, nie wyrzekając

się swych czynów ani drogi zatwardziałości.

Sdz 2,20 Zapłonął więc gniew Pana przeciwko Izraelowi. I rzekł: "Ponieważ lud ten

przekroczył przymierze, które zawarłem z ich przodkami, i ponieważ nie usłu

chał głosu mego,

Sdz 2,21 także i Ja nie wyrzucę spośród nich żadnego z narodów - które pozostawił

Jozue, gdy umierał

Sdz 2,22 żeby poddać Izraelitów próbie i zbadać, czy pójdą drogami Pana, po których

kroczyli ich przodkowie".

Sdz 2,23 Pan więc pozostawił te narody, nie wypędzając ich szybko ani nie wydając

ich w ręce Jozuego.

Rozdział 3

Sdz 3,01 A oto narody, którym Pan pozwolił pozostać, aby wystawić przez nie na

próbę Izraela, wszystkich tych, którzy nie doświadczyli żadnej wojny z Ka

nanejczykami

374 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 3

Sdz 3,02 a stało się to jedynie ze względu na dobro pokoleń izraelskich, aby je nauczyć

sztuki wojennej, te zwłaszcza, które jej przedtem nie poznały

Sdz 3,03 pięciu władców filistyńskich oraz wszyscy Kananejczycy, Sydończycy i Chiw

wici, którzy zamieszkiwali łańcuch gór Libanu, począwszy od góry Baal

Hermon aż do Wejścia do Chamat.

Sdz 3,04 Byli oni przeznaczeni do wypróbowania Izraelitów, by można było poznać,

czy będą strzec przykazań, które Pan dał ich przodkom za pośrednictwem

Mojżesza.

Sdz 3,05 Mieszkali więc Izraelici wśród Kananejczyków, Chetytów, Amorytów, Peryz

zytów, Chiwwitów i Jebusytów,

Sdz 3,06 żenili się z ich córkami i własne swoje córki dawali ich synom za żony, a także

służyli ich bogom.

Sdz 3,07 Izraelici popełniali to, co złe w oczach Pana. Zapominali o Panu, Bogu swoim,

a służyli Baalom i Aszerom.

Sdz 3,08 I znów zapłonął gniew Pana przeciw Izraelowi. Wydał więc ich w ręce Kuszan

Riszeataima, króla Aram-Naharaim, przeto Izraelici służyli mu przez osiem

lat.

Sdz 3,09 Wołali więc Izraelici do Pana i Pan sprawił, że powstał wśród Izraelitów

wybawiciel, który ich wyswobodził - Otniel, syn Kenaza, młodszego brata

Kaleba.

Sdz 3,10 Był nad nim duch Pana, i on sprawował sądy nad Izraelem. Gdy zaś wdał

się w bitwę, Pan wydał w jego ręce Kuszan-Riszeataima, króla Aramu, tak

iż jego ręka nad nim zaciążyła.

Sdz 3,11 Kraj doznawał pokoju przez lat czterdzieści - aż do śmierci Otniela, syna

Kenaza.

Sdz 3,12 A Izraelici znów zaczęli czynić to, co złe w oczach Pana, a Pan wzmocnił

przeciw Izraelowi Eglona, króla Moabu, ponieważ czynili to, co złe w oczach

Pana.

Sdz 3,13 Eglon połączył się z Ammonitami i Amalekitami i podjął wyprawę, pobił

Izraela i zdobył Miasto Palm.

Sdz 3,14 Izraelici służyli Eglonowi, królowi Moabu, przez lat osiemnaście. Sdz 3,15 Wtedy Izraelici wołali do Pana i Pan wzbudził im wybawiciela, Ehuda, syna

Gery, Beniaminity, który władał lewą ręką. Izraelici wysłali go z daniną do

Eglona, króla Moabu.

Sdz 3,16 Ehud przygotował sobie sztylet o dwóch ostrzach, długi na jeden łokieć, i

schował go pod swoimi szatami na prawym biodrze.

Sdz 3,17 Złożył więc daninę Eglonowi, królowi Moabu - a Eglon był bardzo otyły. Sdz 3,18 Oddawszy daninę [Ehud] odesłał ludzi, którzy ją przynieśli, Sdz 3,19 a sam zawrócił od bożków, które były ustawione koło Gilgal, i rzekł: "Królu,

mam ci coś powiedzieć w tajemnicy". Król powiedział: "Sza!" - na co wszyscy

otaczający go wyszli.

375 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 4

Sdz 3,20 Ehud podszedł do niego. Król przebywał w letniej górnej komnacie, której

używał dla siebie. "Mam dla ciebie, królu, słowo od Boga!" - rzekł do niego

Ehud, na co ten podniósł się ze swego tronu.

Sdz 3,21 Wtenczas Ehud sięgnął lewą ręką po sztylet, który schował na prawym bio

drze, i utopił go w jego brzuchu.

Sdz 3,22 Rękojeść wraz z ostrzem weszła do wnętrzności i utkwiła w jego tłuszczu,

gdyż [Ehud] nie wydobył sztyletu z brzucha i "wyszedł..."

Sdz 3,23 Następnie Ehud wyszedł przez ganek, zamknął za sobą drzwi komnaty i za

sunął rygle.

Sdz 3,24 Po jego odejściu nadeszli słudzy i spostrzegli, że drzwi letniej komnaty są

zaryglowane. Mówili więc do siebie: "Z pewnością chce okryć sobie nogi w

letniej komnacie".

Sdz 3,25 Czekali długo, aż się zaczęli niepokoić, dlaczego nie otwiera drzwi letniej

komnaty. Wreszcie wziąwszy klucz otworzyli, a oto pan ich leżał martwy na

ziemi.

Sdz 3,26 Gdy oni czekali, Ehud uciekł, przeszedł koło bożków i bezpiecznie wrócił do

Hasseira.

Sdz 3,27 Wróciwszy, zatrąbił w róg na górze Efraima. Izraelici zeszli z góry, a on na

ich czele.

Sdz 3,28 "Pójdźcie ze mną! - rzekł do nich - albowiem Pan wydał waszych wrogów,

Moabitów, w wasze ręce". Poszli za nim, odcięli Moabitom bród na Jordanie

i nie pozwalali nikomu przejść.

Sdz 3,29 W tym czasie pobili około dziesięciu tysięcy Moabitów, wszystkich co silniej

szych i waleczniejszych, tak że nikt nie uszedł.

Sdz 3,30 W tym dniu Moab został poniżony pod ręką Izraela i odtąd żył kraj w spo

koju przez lat osiemdziesiąt.

Sdz 3,31 Po nim był Szamgar, syn Anata. Pobił on ościeniem na woły Filistynów w

liczbie sześciuset ludzi - i on także wybawił Izraela.

Rozdział 4

Sdz 4,01 Po śmierci Ehuda Izraelici znów zaczęli czynić to, co złe w oczach Pana, Sdz 4,02 i Pan wydał ich w ręce Jabina, króla Kanaanu, który panował w Chasor.

Wodzem jego wojsk był Sisera, który mieszkał w Charoszet-Haggoim. Sdz 4,03 Wówczas Izraelici wołali do Pana. Jabin bowiem miał dziewięćset żelaznych

rydwanów nielitościwie uciskał Izraelitów przez lat dwadzieścia. Sdz 4,04 W tym czasie sprawowała sądy nad Izraelem Debora, prorokini, żona Lappi

dota.

Sdz 4,05 Zasiadała ona pod Palmą Debory, między Rama i Betel w górach Efraima,

376 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 4

dokąd przybywali Izraelici, aby rozsądzać swoje sprawy.

Sdz 4,06 Posłała ona po Baraka, syna Abinoama z Kedesz w pokoleniu Neftalego. "Oto

- rzekła mu - co nakazał Pan, Bóg Izraela: Idź, udaj się na górę Tabor i weź

z sobą dziesięć tysięcy mężów synów Neftalego i synów Zabulona. Sdz 4,07 Przyprowadzę ci do potoku Kiszon Siserę, wodza wojska Jabina, z jego ry

dwanami i hufcami i dam je w twoje ręce".

Sdz 4,08 Odpowiedział jej Barak: "Jeżeli ty pójdziesz ze mną, pójdę, lecz jeśli ty nie

pójdziesz ze mną, nie pójdę".

Sdz 4,09 "Pójdę więc z tobą - odpowiedziała mu - lecz chwała nie okryje drogi, po

której pójdziesz, albowiem przez ręce kobiety Pan wyda Siserę". Powstała

więc Debora i razem z Barakiem udała się do Kedesz.

Sdz 4,10 Barak zaś zwołał pokolenie Zabulona i Neftalego, i dziesięć tysięcy mężów

poszło z nim, a Debora mu towarzyszyła.

Sdz 4,11 Cheber Kenita oddzielił się od rodu Kaina i od plemienia synów Chobaba,

teścia Mojżesza. Rozbił swój namiot koło Dębu w Saannaim, w pobliżu Ke

desz.

Sdz 4,12 Sisera dowiedziawszy się, że Barak, syn Abinoama, wyruszył na górę Tabor, Sdz 4,13 zebrał wszystkie swoje rydwany, dziewięćset żelaznych rydwanów i wszystkie

swoje oddziały, jakie posiadał. Polecił im przybyć od Charoszet-Haggoim do

potoku Kiszon.

Sdz 4,14 Wtedy rzekła Debora do Baraka: "Wstań, bo oto nadchodzi dzień, w któ

rym Pan wyda w ręce twoje Siserę. Czyż Pan nie kroczy przed tobą?" Barak

zszedł więc z góry Tabor, a dziesięć tysięcy ludzi za nim.

Sdz 4,15 Wówczas Pan poraził przed Barakiem ostrzem miecza Siserę, wszystkie jego

rydwany i całe wojsko. Sisera, zeskoczywszy ze swego rydwanu, uciekł pie

szo.

Sdz 4,16 Barak zaś ścigał rydwany i wojsko aż do Charoszet-Haggoim. Całe wojsko

Sisery padło pod ostrzem miecza i żaden z mężów nie uszedł.

Sdz 4,17 Sisera uciekał pieszo w kierunku namiotu Jaeli, żony Chebera Kenity, ponie

waż pomiędzy Jabinem, królem Chasor, a domem Chebera Kenity panował

pokój.

Sdz 4,18 Jael wychodząc naprzeciw Sisery rzekła do niego: "Zatrzymaj się, panie,

zatrzymaj się u mnie! Nie bój się niczego!" Zatrzymał się więc u niej pod

namiotem, a ona nakryła go kocem.

Sdz 4,19 Potem rzekł do niej: "Daj mi - proszę cię - napić się trochę wody, gdyż mam

pragnienie". Ona otwarła bukłak z mlekiem, dała mu się napić i nakryła go

na powrót.

Sdz 4,20 "Czuwaj przy wejściu do namiotu - rzekł jej - a gdyby ktoś nadszedł i zapytał

mówiąc: "Jest tu kto?" - odpowiedz: "Nie ma"".

Sdz 4,21 Lecz Jael, żona Chebera, wzięła palik od namiotu, uchwyciła młot w rękę, i

zbliżając się cicho do niego, przebiła jego skroń palikiem, tak że ten utkwił

377 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 5

w ziemi, [Sisera] spał bowiem głęboko, wyczerpany do ostatka. W ten sposób

zginął.

Sdz 4,22 Tymczasem nadszedł Barak ścigając Siserę. Jael wyszła naprzeciw niego:

"Wejdź - rzekła do niego - a pokażę ci człowieka, którego szukasz". Wstąpił

do niej, a oto Sisera leżał martwy, z palikiem w skroni.

Sdz 4,23 Tak Bóg w tym dniu uniżył przed Izraelitami Jabina, króla Kanaanu. Sdz 4,24 Ręka zaś Izraelitów uciskała coraz mocniej Jabina, króla Kanaanu, aż do

całkowitej jego zagłady.

Rozdział 5

Sdz 5,01 Dnia tego Debora i Barak, syn Abinoama, śpiewali hymn w słowach: Sdz 5,02 "Skoro wodzowie w Izraelu stanęli na czele, a lud dobrowolnie się ofiarował

do walki, błogosławcie Pana!

Sdz 5,03 Słuchajcie, królowie, nastawcie uszu, władcy: Dla Pana będę śpiewała, będę

opiewać Pana, Boga Izraela.

Sdz 5,04 Panie, gdyś Ty wychodził z Seiru, gdyś z pól Edomu wyruszał, ziemia wtedy

drżała, kropiły niebiosa, chmury kropiły wodą.

Sdz 5,05 Góry dżdżem ociekały przed obliczem Pana, "to Synaj" - przed obliczem

Pana, Boga Izraela!

Sdz 5,06 Za dni Szamgara, syna Anata, za dni Jaeli opustoszały drogi, a chodzący

szlakami udeptanymi, po krętych drogach kroczyli.

Sdz 5,07 Zanikło życie w osiedlach, zanikło w Izraelu, aż powstała Debora, powstała

jako matka w Izraelu.

Sdz 5,08 Gdy nowych bogów obrano, którym dawniej nie służyli, czyż widać było choć

jedną tarczę lub dzidę wśród czterdziestu tysięcy w Izraelu?

Sdz 5,09 Serce me zwraca się ku wodzom izraelskim, ku tym z ludu, co dobrowolnie

ofiarowali się do walki: błogosławcie Pana!

Sdz 5,10 Wy, co jeździcie na białych oślicach, wy, co na kobiercach siadacie, wy, prze

chodzący drogą - śpiewajcie.

Sdz 5,11 Niech swym głosem dzielący łupy u wodopojów sławią dobrodziejstwa Pana,

dobrodziejstwa względem osiedli izraelskich. "Wówczas lud Pana zstąpił do

bram".

Sdz 5,12 Powstań, o powstań, Deboro, powstań, o powstań i pieśń zaśpiewaj! Powstań,

Baraku, by pojmać twych jeńców, synu Abinoama.

Sdz 5,13 Niech wtedy zstąpi reszta możnych z ludu Pana, niech zstąpi ku mnie wśród

bohaterów.

Sdz 5,14 Z Efraima - wodzowie ich w dolinie - za nim Beniamin wśród ludu swego, z

Makir wyszli przywódcy, a z Zabulona trzymający laskę pisarza.

378 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 6

Sdz 5,15 Z Deborą są możni z Issachara, a jak Issachar, tak i Barak jest w dolinie,

idąc w jego ślady. A nad strumieniami Rubena zastanawiają się długo. Sdz 5,16 Czemuż to siedzisz między stajniami, słuchając ryku trzód? Nad strumienia

mi Rubena zastanawiają się długo;

Sdz 5,17 Gilead za Jordanem spoczywa, a czemu Dan przebywa na okrętach? Aser

pozostaje nad brzegiem morza, mieszkając w swych portach bezpiecznie; Sdz 5,18 Zabulon to lud, co narażał się na niebezpieczeństwo śmierci, podobnie jak

Neftali na połoninach.

Sdz 5,19 Nadeszli królowie i walczyli, walczyli wtedy królowie Kanaanu w Tanak nad

wodami Megiddo, lecz nie zabrali srebra jako łupu.

Sdz 5,20 Gwiazdy z niebios walczyły, ze swoich dróg walczyły przeciw Siserze. Sdz 5,21 Potok Kiszon ich porwał, potok święty, potok Kiszon. Sdz 5,22 Rozległ się wtedy tętent kopyt końskich od wielkiego pośpiechu ich wojowni

ków.

Sdz 5,23 "Przeklinajcie Meroz! - rzekł Anioł Pana - bardzo przeklinajcie jego miesz

kańców, bo nie przybyli na pomoc Panu, na pomoc Panu wśród bohaterów". Sdz 5,24 Niech Jael będzie błogosławiona wśród niewiast, żona Chebera Kenity, wśród

niewiast żyjących w namiotach niech będzie błogosławiona.

Sdz 5,25 Prosił o wodę, a mleka mu dała, w naczyniu odświętnym podała mu mleko. Sdz 5,26 Lewą ręką sięgnęła po palik, prawą - po ciężki młot. Uderzyła Siserę, zmiaż

dżyła mu głowę, skroń mu przebiła, przekłuła.

Sdz 5,27 U nóg się zwalił, upadł zabity. U nóg jej się zwalił i upadł: tam gdzie się

zwalił, tam upadł martwy.

Sdz 5,28 Przez okno wychyla się i patrzy matka Sisery przez okienne kraty: "Czemuż

wóz jego opóźnia przybycie, czemuż się opóźnia stuk jego rydwanów?" Sdz 5,29 Roztropniejsza z jej kobiet dała jej odpowiedź, a ona sobie powtarza jej sło

wa:

Sdz 5,30 "Przecież zbierają łupy i rozdzielają brankę jedną lub dwie dla każdego wo

jownika, szaty barwione jako łup dla Sisery, na szyję żony króla różnobarwne

chusty".

Sdz 5,31 Tak, Panie, niechaj zginą wszyscy Twoi wrogowie! A którzy Cię miłują, niech

będą jak słońce wschodzące w swym blasku". I żył w spokoju kraj przez lat

czterdzieści.

Rozdział 6

Sdz 6,01 Izraelici [znów] czynili to, co złe w oczach Pana, i Pan wydał ich na siedem

lat w ręce Madianitów.

Sdz 6,02 A ręka Madianitów zaciążyła nad Izraelitami, tak że przed Madianitami ko

379 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 6

pali sobie schronienia w górach, jaskinie i miejsca obronne.

Sdz 6,03 Zdarzało się, że ledwie Izraelici co zasiali, przychodzili Madianici i Amalekici

oraz lud ze wschodu słońca i napadali na nich,

Sdz 6,04 a rozbijając obozy naprzeciwko nich, niszczyli plony ziemi aż ku granicom

Gazy. Nie pozostawiali Izraelowi żadnych środków do życia - ani owiec, ani

wołów, ani osłów.

Sdz 6,05 Zjawiali się bowiem wraz ze stadami i namiotami, a przychodzili tak tłumnie

jak szarańcza: liczba ich i wielbłądów była niezwykle wielka. Tak wpadali do

kraju, aby go pustoszyć.

Sdz 6,06 Madianici wtrącili więc Izraela w wielką nędzę. Poczęli zatem Izraelici wołać

do Pana.

Sdz 6,07 A gdy Izraelici wołali do Pana z powodu Madianitów, Sdz 6,08 Pan wysłał Izraelitom proroka, który im rzekł: "To mówi Pan, Bóg Izraela:

Oto Ja was wyprowadziłem z Egiptu i Ja was wywiodłem z domu niewoli. Sdz 6,09 Ja was wybawiłem z rąk Egipcjan i z rąk tych wszystkich, którzy was uciskali.

Ja ich wypędziłem sprzed was i Ja wam dałem ich kraj.

Sdz 6,10 Powiedziałem wam: Ja jestem Pan, Bóg wasz: nie oddawajcie czci bogom

Amorytów, których kraj zamieszkujecie, lecz wyście nie usłuchali mego gło

su".

Sdz 6,11 A oto przyszedł Anioł Pana i usiadł pod terebintem w Ofra, które należało

do Joasza z rodu Abiezera. Gedeon, syn jego, młócił na klepisku zboże, aby

je ukryć przed Madianitami.

Sdz 6,12 I ukazał mu się Anioł Pana. "Pan jest z tobą - rzekł mu - dzielny wojowniku!" Sdz 6,13 Odpowiedział mu Gedeon: "Wybacz, panie mój! Jeżeli Pan jest z nami, skąd

pochodzi to wszystko, co się nam przydarza? Gdzież są te wszystkie dziwy, o

których opowiadają nam ojcowie nasi, mówiąc: "Czyż Pan nie wywiódł nas

z Egiptu?" A oto teraz Pan nas opuścił i oddał nas w ręce Madianitów". Sdz 6,14 Pan zaś zwrócił się ku niemu i rzekł do niego: "Idź z tą siłą, jaką posiadasz,

i wybaw Izraela z ręki Madianitów. Czyż nie Ja ciebie posyłam?" Sdz 6,15 "Wybacz, Panie mój! - odpowiedział Mu - jakże wybawię Izraela? Ród mój

jest najbiedniejszy w pokoleniu Manassesa, a ja jestem ostatni w domu mego

ojca".

Sdz 6,16 Pan mu odpowiedział: "Ponieważ Ja będę z tobą, pobijesz Madianitów jak

jednego męża".

Sdz 6,17 Odrzekł Mu na to: "Jeżeli darzysz mnie życzliwością, daj mi jakiś znak, że

to Ty mówisz ze mną.

Sdz 6,18 Nie oddalaj się stąd, proszę Cię, aż wrócę do Ciebie. Przyniosę moją ofiarę i

położę ją przed Tobą". A On na to: "Poczekam tu, aż wrócisz". Sdz 6,19 Gedeon oddaliwszy się przygotował koźlę ze stada, a z jednej efy mąki prza

śne chleby. Włożył mięso do kosza, a polewkę do garnuszka i przyniósł to do

Niego pod terebint i ofiarował.

380 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 6

Sdz 6,20 Wówczas rzekł do niego Anioł Pana: "Weź mięso i chleby przaśne, połóż je

na tej skale, a polewkę rozlej". Tak uczynił.

Sdz 6,21 Wówczas Anioł Pana wyciągnął koniec laski, którą trzymał w swym ręku,

dotknął nią mięsa i chlebów przaśnych i wydobył się ogień ze skały. Strawił

on mięso i chleby przaśne. Potem zniknął Anioł Pana sprzed jego oczu. Sdz 6,22 Zrozumiał Gedeon, że to był Anioł Pana, i rzekł: "Ach, Panie, Panie mój!

Oto Anioła Pana widziałem twarzą w twarz!"

Sdz 6,23 Rzekł do niego Pan: "Pokój z tobą! Nie bój się niczego! Nie umrzesz". Sdz 6,24 Gedeon zbudował tam ołtarz dla Pana i nazwał go "Pan-Pokój". Ołtarz ten

znajduje się jeszcze dzisiaj w Ofra, [własności] Abiezera.

Sdz 6,25 Tej nocy Pan rzekł do niego. "Weźmiesz młodego cielca z trzody twego ojca

i cielca drugiego, siedmioletniego, a zburzysz ołtarz Baala, własność twego

ojca, oraz zetniesz aszerę, która jest obok.

Sdz 6,26 Następnie zbudujesz ołtarz dla Pana, Boga twego, na szczycie tej skały ukła

dając [kamienie], weźmiesz tego drugiego cielca i złożysz z niego ofiarę cało

palną, używając drewna ściętej aszery".

Sdz 6,27 Wziął więc Gedeon dziesięciu ludzi ze swej służby i uczynił tak, jak mu Pan

nakazał. Ponieważ jednak bał się rodu swego ojca i mieszkańców miasta, nie

uczynił tego za dnia, ale w nocy.

Sdz 6,28 A oto kiedy o świcie wstali mieszkańcy miasta, ujrzeli i rozwalony ołtarz

Baala, wyciętą aszerę i cielca złożonego w ofierze całopalnej na zbudowanym

ołtarzu.

Sdz 6,29 Mówili więc jeden do drugiego: "Któż to uczynił?" Szukali więc, badali i

orzekli: "Uczynił to Gedeon, syn Joasza".

Sdz 6,30 Następnie rzekli mieszkańcy miasta do Joasza: "Wyprowadź swego syna!

Niech umrze, gdyż zburzył ołtarz Baala i wyciął aszerę, która była obok nie

go".

Sdz 6,31 Na to Joasz odpowiedział wszystkim, którzy go otaczali: "Czyż do was nale

ży bronić Baala? Czyż to wy macie mu przychodzić z pomocą? Ktokolwiek

broni Baala, winien umrzeć jeszcze tego rana. Jeśli on jest bogiem, niech sam

wywrze zemstę na tym, który zburzył jego ołtarz".

Sdz 6,32 I od tego dnia nazwano Gedeona "Jerubbaal", mówiąc: "Niech Baal z nim

walczy, bo zburzył jego ołtarz".

Sdz 6,33 Potem zebrali się wszyscy Madianici i Amalekici oraz lud ze wschodu, a prze

prawiwszy się [przez Jordan] rozbili obóz w dolinie Jizreel.

Sdz 6,34 Ale duch Pana ogarnął Gedeona, który zatrąbił w róg i zgromadził przy sobie

ród Abiezera.

Sdz 6,35 Wysłał też gońców do całego pokolenia Manassesa, które również zgromadzi

ło się przy nim, a następnie wysłał gońców do pokolenia Asera, Zabulona i

Neftalego, które wyruszyły, aby się z nim połączyć.

Sdz 6,36 Rzekł więc Gedeon do Boga: "Jeżeli naprawdę chcesz przeze mnie wybawić

381 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 7

Izraela, jak to powiedziałeś,

Sdz 6,37 pozwól, że położę runo wełny na klepisku; jeżeli rosa spadnie tylko na runo,

a cała ziemia dokoła będzie sucha, będę wiedział, że wybawisz Izraela przeze

mnie, jak powiedziałeś".

Sdz 6,38 Tak uczynił. Kiedy rano wstał i ścisnął wilgotne runo, wycisnął z runa pełną

czaszę wody.

Sdz 6,39 I rzekł Gedeon do Boga: "Nie gniewaj się na mnie, jeżeli przemówię jeszcze

raz do ciebie. Pozwól, że jeszcze raz powtórzę doświadczenie z runem: niech

rano będzie suche tylko samo runo, a niech na ziemi dokoła będzie rosa". Sdz 6,40 I Bóg sprawił to tej nocy: samo runo pozostało suche, a na ziemi była rosa.

Rozdział 7

Sdz 7,01 Wstał więc o świcie Jerubbaal, czyli Gedeon, wraz z całym zgromadzonym

ludem i rozbił obóz u źródeł Charod. Obozowisko Madianitów leżało na pół

noc od pagórka More w dolinie.

Sdz 7,02 Pan rzekł do Gedeona: "Zbyt liczny jest lud przy tobie, abym w jego ręce

wydał Madianitów, gdyż Izrael mógłby przywłaszczyć sobie chwałę z pomi

nięciem Mnie i mówić: "Moja ręka wybawiła mnie".

Sdz 7,03 Wobec tego tak wołaj do uszu ludu: Ten, który się boi i drży, niech zawróci ku

górze Gilead i chroni się". Tak więc odeszło z ludu dwadzieścia dwa tysiące,

a pozostało dziesięć tysięcy.

Sdz 7,04 Rzekł Pan do Gedeona: "Jeszcze zbyt liczny jest lud. Zaprowadź go nad wodę,

gdzie ci go wypróbuję. Będzie tak: o którym powiem: Ten pójdzie z tobą!

on pójdzie z tobą. O którym zaś powiem: Ten nie pójdzie z tobą! - on nie

pójdzie".

Sdz 7,05 Zaprowadził więc lud nad wodę, a Pan rzekł do Gedeona: "Wszystkich, któ

rzy będą wodę chłeptać językiem, podobnie jak pies, pozostawisz po jednej

stronie, a tych wszystkich, którzy przy piciu uklękną, pozostawisz po drugiej

stronie".

Sdz 7,06 Liczba tych, którzy chłeptali z ręki podnoszonej do ust, wynosiła trzystu

mężów. Wszyscy inni pijąc zginali kolana.

Sdz 7,07 Rzekł wówczas Pan do Gedeona: "Przy pomocy tych trzystu mężów, którzy

chłeptali wodę językiem, wybawię was i w ręce twoje wydam Madianitów.

Wszyscy inni mężowie niech wracają do siebie".

Sdz 7,08 Lud wziął ze sobą żywność i rogi, a Gedeon odesłał mężów izraelskich, każde

go do swego namiotu, z wyjątkiem owych trzystu mężów. A obóz Madianitów

znajdował się w dolinie poniżej jego stanowiska.

Sdz 7,09 Tejże nocy Pan przemówił do niego: "Wstań, a idź do obozu, bo wydałem go

382 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 7

w twoje ręce.

Sdz 7,10 Jeżeli się boisz iść sam, udaj się do obozu z twoim sługą, Purą. Sdz 7,11 Usłyszysz, co oni mówią. Wzmocnią się potem twoje ręce i ruszysz na obóz".

Zszedł więc on i sługa jego, Pura, aż do krańca przednich straży obozu. Sdz 7,12 Madianici, Amalekici i cały lud ze Wschodu leżeli w dolinie, zebrani tak licz

nie jak szarańcza. Wielbłądów ich było bez liczby - jak piasku nad brzegiem

morskim.

Sdz 7,13 Gdy Gedeon zbliżył się do tego miejsca, właśnie mąż pewien opowiadał swe

mu towarzyszowi sen. Mówił on: "Oto miałem sen. Zdawało mi się, że bochen

chleba jęczmiennego przytoczył się do obozu Madianitów, dosięgnął namio

tu, uderzył w niego powodując upadek, wywrócił go do góry dołem, tak że

namiot upadł".

Sdz 7,14 Odpowiedział mu jego towarzysz mówiąc: "Nie może to być nic innego, jak

miecz Gedeona, syna Joasza, Izraelity. Bóg w jego ręce wydał Madianitów i

cały obóz".

Sdz 7,15 Kiedy Gedeon usłyszał opowiadanie o śnie i jego wyjaśnienie, oddał pokłon

Bogu, a wróciwszy do obozu izraelskiego rzekł: "Powstańcie! Oto Pan wydał

w ręce wasze obóz Madianitów".

Sdz 7,16 Wówczas Gedeon rozdzielił owych trzystu mężów na trzy hufce, dał każdemu

z nich do ręki rogi i puste dzbany, a w nich pochodnie.

Sdz 7,17 "Patrzcie na mnie - rzekł im - i czyńcie to samo, co ja. Oto ja dojdę do krańca

obozu, a co ja będę czynić, i wy czyńcie.

Sdz 7,18 Gdy zatrąbię w róg ja i wszyscy, którzy są ze mną, wówczas i wy zatrąbicie

w rogi dokoła obozu i będziecie wołać: Za Pana i za Gedeona!"

Sdz 7,19 Gedeon i stu mężów, którzy mu towarzyszyli, doszli do krańca obozu w chwili,

gdy tuż po zmianie następowało czuwanie środkowej straży nocnej. Zatrąbili

w rogi i potłukli dzbany, które trzymali w swych rękach.

Sdz 7,20 Natychmiast zatrąbiły w rogi także owe trzy hufce i potłukły dzbany. Wziąw

szy zaś w lewą rękę pochodnie, a w prawą rogi, aby na nich trąbić, wołali:

"Za Pana i za Gedeona!"

Sdz 7,21 I przystanęli, każdy na swoim miejscu, dokoła obozu. Powstali wtedy wszyscy

w obozie, poczęli krzyczeć i uciekać.

Sdz 7,22 Podczas gdy owych trzystu mężów trąbiło na rogach, Pan sprawił, że w

całym obozie jeden przeciw drugiemu skierował miecz. Obóz uciekł do Bet

Haszszitta ku Sartan aż do granicy Abel-Mechola obok Tabbat. Sdz 7,23 Zebrali się mężowie izraelscy z pokolenia Neftalego, Asera i z całego pokolenia

Manassesa i urządzili pościg za Madianitami.

Sdz 7,24 Gedeon rozesłał gońców do wszystkich gór efraimskich, by powiedzieli: "Zejdź

cie na spotkanie z Madianitami i zajmujcie przed nimi wszystkie źródła wod

ne aż do Bet-Bara i Jordanu". Zebrali się więc wszyscy mężowie Efraima i

zajęli źródła wodne aż do Bet-Bara i Jordanu.

383 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 8

Sdz 7,25 Ujęli przy tym dwóch dowódców madianickich: Oreba i Zeeba. Oreba zabi

li na skale Oreba, a Zeeba przy tłoczni Zeeba. ścigali nadal Madianitów, a

głowy Oreba i Zeeba przynieśli Gedeonowi za Jordan.

Rozdział 8

Sdz 8,01 Potem rzekli do niego mężowie Efraima: "Cóż to za sposób postępowania z

nami, żeś idąc walczyć z Madianitami nie wezwał nas?" I bardzo się z nim

spierali.

Sdz 8,02 Odpowiedział im: "Czy teraz uczyniłem coś większego w porównaniu z wami?

Czyż nie lepszy jest ostatni zbiór u Efraima niż pierwszy u Abiezera? Sdz 8,03 W wasze ręce wydał Bóg dowódców madianickich: Oreba i Zeeba. Cóż więcej

mogłem uczynić w porównaniu z wami?" Na te słowa uspokoiło się ich obu

rzenie przeciwko niemu.

Sdz 8,04 Potem Gedeon przybył nad Jordan i przeprawił się on sam razem z trzystu

mężami, którzy z nim byli, a byli oni znużeni i głodni.

Sdz 8,05 Rzekł więc do mieszkańców Sukkot: "Dajcie, proszę, po bochenku chleba

oddziałowi, który idzie za mną, gdyż jest znużony, a jestem w pościgu za

Zebachem i Salmunną - królami madianickimi".

Sdz 8,06 Odpowiedzieli mu zwierzchnicy z Sukkot: "Czyż dłoń Zebacha i Salmunny

jest już w twoim ręku, żebyśmy mieli dać chleba twojemu wojsku?" Sdz 8,07 Odpowiedział im Gedeon: "Kiedy Pan wyda w rękę moją Zebacha i Salmun

nę, wówczas wymłócę ciała wasze cierniami pustyni i ostami".

Sdz 8,08 Udał się stamtąd do Penuel i tymi samymi słowami, co poprzednio, zwrócił

się do jego mieszkańców. Penuelczycy odpowiedzieli mu tak, jak poprzednio

mieszkańcy Sukkot.

Sdz 8,09 Penuelczykom dał podobną odpowiedź jak mieszkańcom Sukkot: "Kiedy wró

cę w pokoju, zburzę tę twierdzę".

Sdz 8,10 Zebach i Salmunna byli w Karkor, przy czym wojsko ich wynosiło około

piętnastu tysięcy mężów. Była to reszta wojska ludu ze Wschodu. Liczba po

ległych dochodziła bowiem do stu dwudziestu tysięcy dobywających miecza. Sdz 8,11 Drogą mieszkańców namiotów przeszedł Gedeon na wschód od Nobach i Jog

beha i uderzył na obóz, który czuł się bezpiecznie.

Sdz 8,12 Zebach i Salmunna uciekli, lecz on ich dopędził i pojmał obu królów madia

nickich, Zebacha i Salmunnę, a cały obóz rozbił.

Sdz 8,13 Po bitwie wracał Gedeon, syn Joasza, poprzez wzgórze Chares. Sdz 8,14 Zatrzymawszy młodzieńca spośród mieszkańców Sukkot, przepytał go, a on

spisał dla niego przywódców Sukkot i jego starszych mężów.

Sdz 8,15 Udawszy się do mieszkańców Sukkot rzekł: "Oto Zebach i Salmunna, z po

384 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 8

wodu których urągaliście mi mówiąc: Czyż dłoń Zebacha i Salmunny jest już

w twoim ręku, byśmy dali chleba twoim znużonym ludziom?"

Sdz 8,16 Pojmawszy zatem starszych miasta oraz wziąwszy ciernie pustyni i osty, uka

rał nimi mieszkańców Sukkot.

Sdz 8,17 Zburzył ponadto twierdzę Penuel i zabił mieszkańców tego miasta. Sdz 8,18 Następnie zwrócił się do Zebacha i Salmunny: "Jacy to byli mężowie, których

zabiliście pod Taborem?" Odpowiedzieli: "Podobni do ciebie. Każdy z nich

miał wygląd syna królewskiego".

Sdz 8,19 "To byli moi bracia, synowie mojej matki!" - odpowiedział - "Na życie Pana!

Gdybyście ich żywych puścili, nie zabiłbym was".

Sdz 8,20 Potem dał rozkaz Jeterowi, pierworodnemu swemu synowi: "Wstań! Zabij

ich!" Lecz młodzieniec nie wydobył miecza, gdyż się bał; był bowiem jeszcze

chłopcem.

Sdz 8,21 Wtedy rzekli Zebach i Salmunna: "Wstań ty i wymierz nam cios, gdyż jaki

mąż, taka i jego siła". Powstał więc Gedeon i zabił Zebacha i Salmunnę, a

następnie zabrał półksiężyce wiszące na szyjach ich wielbłądów. Sdz 8,22 W tym czasie mężowie izraelscy rzekli do Gedeona: "Panuj nad nami, ty, twój

syn i twój wnuk, ponieważ wybawiłeś nas z rąk Madianitów".

Sdz 8,23 Lecz Gedeon im odpowiedział: "Nie ja będę panował nad wami ani też mój

syn: Pan będzie panował nad wami".

Sdz 8,24 Zwrócił się następnie do nich Gedeon: "Mam do was usilną prośbę: niech

każdy da mi nausznicę ze swego łupu". Pobici mieli bowiem złote nausznice,

bo byli Izmaelitami.

Sdz 8,25 "Chętnie damy!" - odpowiedzieli. Rozpostarli więc płaszcz i każdy rzucał na

niego po nausznicy ze swego łupu.

Sdz 8,26 Waga złotych nausznic, o które prosił, wyniosła tysiąc siedemset syklów złota,

nie licząc półksiężyców, kolczyków i purpury, które nosili królowie madianic

cy, ani też nie licząc łańcuszków, wiszących na szyjach wielbłądów. Sdz 8,27 Gedeon sprawił z nich efod, który umieścił w miejscowości swojej, Ofra.

Wszyscy więc Izraelici czcząc go dopuścili się nierządu. To bowiem stało się

sidłem dla Gedeona i jego domu.

Sdz 8,28 Tak oto Madianici zostali poniżeni wobec Izraelitów i nie podnieśli już więcej

głowy, a kraj zażywał spokoju przez czterdzieści lat, to jest przez czas życia

Gedeona.

Sdz 8,29 Jerubbaal, syn Joasza, wrócił i mieszkał w swoim domu. Sdz 8,30 Gedeon miał siedemdziesięciu własnych synów, miał bowiem wiele żon. Sdz 8,31 Jedna z drugorzędnych jego żon, mieszkająca w Sychem, urodziła mu syna,

którego nazwał imieniem Abimelek.

Sdz 8,32 Po jakimś czasie Gedeon, syn Joasza, umarł w szczęśliwej starości i pocho

wano go w grobie Joasza, ojca jego, w Ofra Abiezera.

Sdz 8,33 Po śmierci jednak Gedeona Izraelici znów się odwrócili [od Pana]. Uprawiali

385 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 9

nierząd z Baalami i ustanowili Baal-Berita swoim bogiem.

Sdz 8,34 Izraelici znów nie pamiętali o Panu, Bogu swoim, który ich wybawił z rąk

wszystkich wrogów dokoła.

Sdz 8,35 Nie okazali też życzliwości domowi Jerubbaala-Gedeona w zamian za wszyst

kie dobrodziejstwa, jakie wyświadczył on Izraelowi.

Rozdział 9

Sdz 9,01 Abimelek, syn Jerubbaala, udał się do Sychem, do braci swojej matki, i tak

przemówił do nich, jak również do wszystkich członków rodu swojej matki: Sdz 9,02 "Sprawcie, proszę, by to, co mówię, dotarło do uszu wszystkich możnych

Sychem: Co będzie dla was lepsze? Czy żeby panowało nad wami siedem

dziesięciu mężów, wszyscy synowie Jerubbaala, czy - byście mieli nad sobą

tylko jednego człowieka? Pamiętajcie wszakże, że jestem z kości waszej i wa

szego ciała!"

Sdz 9,03 Bracia jego matki opowiadali o nim w ten sam sposób do wszystkich możnych

miasta Sychem, tak że serce ich skłaniało się ku Abimelekowi, bo mówili: "To

nasz brat!"

Sdz 9,04 Dali mu ponadto siedemdziesiąt syklów srebra ze świątyni Baal-Berita. Abi

melek zaś naprzyjmował za nie do swego towarzystwa nicponiów i awantur

ników, którzy za nim poszli.

Sdz 9,05 Udał się też do domu swego ojca w Ofra i na jednym kamieniu wymordował

swoich braci, synów Jerubbaala, w liczbie siedemdziesięciu mężów. Ocalał

tylko Jotam, najmłodszy syn Jerubbaala, ponieważ się ukrył.

Sdz 9,06 Następnie wszyscy możni miasta Sychem oraz cały gród Millo zgromadzili

się i przyszedłszy pod dąb [gdzie stała] stela w Sychem, ogłosili Abimeleka

królem.

Sdz 9,07 Doniesiono o tym Jotamowi, którzy poszedłszy, stanął na szczycie góry Ga

rizim, a podniósłszy głos, tak do nich wołał: "Posłuchajcie mnie, możni Sy

chem, a Bóg usłyszy was także.

Sdz 9,08 Zebrały się drzewa, aby namaścić króla nad sobą. Rzekły do oliwki: "Króluj

nad nami!"

Sdz 9,09 Odpowiedziała im oliwka: "Czyż mam się wyrzec mojej oliwy, która służy

czci bogów i ludzi, aby pójść i kołysać się ponad drzewami?"

Sdz 9,10 Z kolei zwróciły się drzewa do drzewa figowego: "Chodź ty i króluj nad na

mi!"

Sdz 9,11 Odpowiedziało im drzewo figowe: "Czyż mam się wyrzec mojej słodyczy i

wybornego mego owocu, aby pójść i kołysać się ponad drzewami?" Sdz 9,12 Następnie rzekły drzewa do krzewu winnego: "Chodź ty i króluj nad nami!"

386 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 9

Sdz 9,13 Krzew winny im odpowiedział: "Czyż mam się wyrzec mojego soku, rozwe

selającego bogów i ludzi, aby pójść i kołysać się ponad drzewami?" Sdz 9,14 Wówczas rzekły wszystkie drzewa do krzewu cierniowego: "Chodź ty i króluj

nad nami!"

Sdz 9,15 Odpowiedział krzew cierniowy drzewom: "Jeśli naprawdę chcecie mnie na

maścić na króla, chodźcie i odpoczywajcie w moim cieniu! A jeśli nie, niech

ogień wyjdzie z krzewu cierniowego i spali cedry libańskie".

Sdz 9,16 A zatem czyńcie zgodnie z prawdą i z prawem postąpili, obrawszy królem

Abimeleka? Czyście się dobrze obeszli z Jerubbaalem i jego rodem? Czyście

docenili dobrodziejstwa jego ręki?

Sdz 9,17 Oto podczas gdy ojciec mój walczył za was, gdy życie swoje narażał, aby was

wybawić z rąk Madianitów,

Sdz 9,18 wyście dziś powstali przeciwko rodowi mego ojca, wyście wymordowali synów

jego, siedemdziesięciu mężów na jednym kamieniu, wyście obrali Abimeleka,

syna jego niewolnicy, na króla nad możnymi z Sychem, dlatego że jest wa

szym bratem!

Sdz 9,19 Jeśliście zgodnie z prawdą i prawem postąpili dziś względem Jerubbaala i jego

rodu, w takim razie radujcie się z Abimeleka, a on niechaj z was się cieszy. Sdz 9,20 Jeśli zaś nie, niech ogień wyjdzie z Abimeleka i pochłonie możnych z Sychem

i grodu Millo, i niech ogień wyjdzie z możnych Sychem i grodu Millo i niech

pochłonie Abimeleka".

Sdz 9,21 Potem Jotam uciekł i ukrył się; udał się do Beer i tam zamieszkał z obawy

przed bratem swoim Abimelekiem.

Sdz 9,22 Abimelek sprawował władzę nad Izraelem przez trzy lata. Sdz 9,23 Następnie Bóg zesłał ducha niezgody między Abimelekiem a możnymi z Sy

chem, i możni z Sychem zbuntowali się przeciwko Abimelekowi

Sdz 9,24 po to, by pomszczona została zbrodnia dokonana na siedemdziesięciu synach

Jerubbaala i aby [odpowiedzialność za] krew ich spadła na Abimeleka, ich

brata, który ich wymordował, i na możnych z Sychem, którzy mu pomagali

w zabiciu jego braci.

Sdz 9,25 A więc możni z Sychem zrobili zasadzkę na szczycie góry i napadali na każ

dego, kto przechodził tamtą drogą. Doniesiono o tym Abimelekowi. Sdz 9,26 W dodatku Gaal, syn Obeda, przyszedł do Sychem w towarzystwie swoich

braci i pozyskał sobie zaufanie możnych z Sychem.

Sdz 9,27 Wyszedłszy na pole, zrywali winogrona i tłoczyli je urządzając zabawy. Weszli

też do świątyni swoich bogów, gdzie jedli i pili oraz złorzeczyli Abimelekowi. Sdz 9,28 Rzekł też Gaal, syn Obeda: "Kimże jest Abimelek, a i czym Sychem, abyśmy

mieli mu służyć? Czyż nie jest on synem Jerubbaala, a Zebul jego urzędni

kiem? Służcie raczej ludziom Chamora, ojca Sychem. Dlaczego mielibyśmy

służyć jemu?

Sdz 9,29 Gdybyż mi kto dał do rąk ten lud, to usunąłbym Abimeleka! Powiedziałbym

387 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 9

do Abimeleka: Weź swoje wojsko, a wychodź!"

Sdz 9,30 Słowa Gaala, syna Obeda, usłyszał Zebul, przełożony tego miasta, i uniósł

się gniewem.

Sdz 9,31 Chytrze wyprawił do Abimeleka posłów z wiadomością: "Oto Gaal, syn Obe

da, i jego bracia przybyli do Sychem i podburzyli miasto przeciwko tobie. Sdz 9,32 Wstań wobec tego w nocy ty i lud, który jest z tobą, i uczyń zasadzkę w

polu.

Sdz 9,33 Rankiem, gdy słońce wzejdzie, wstań i uderz na miasto, a gdy on i lud, który

z nim jest, zwróci się przeciwko tobie, uczynisz z nim to, co potrafi twoja

ręka".

Sdz 9,34 Wstał więc Abimelek i jego lud w nocy i w czterech miejscach uczynili za

sadzkę przeciwko Sychem.

Sdz 9,35 Gdy Gaal, syn Obeda, wyszedł i stanął w bramie miasta, wyszedł też i Abi

melek z zasadzki wraz ze swym ludem.

Sdz 9,36 Gaal, ujrzawszy lud, zwrócił się do Zebula: "Oto jacyś ludzie schodzą ze

szczytu góry". Odpowiedział mu Zebul: "To cień góry, a ty go bierzesz za

ludzi".

Sdz 9,37 Powtórnie zwrócił się Gaal mówiąc: "Oto jacyś ludzie zstępują od strony

Pępka Ziemi, podczas gdy inny oddział idzie drogą od Dębu Wieszczków". Sdz 9,38 Wtedy rzekł Zebul do niego: "Gdzież są teraz twoje usta, które mówiły: Któż

jest Abimelek, abyśmy mieli mu służyć? Czyż to nie ten lud, któremu okaza

łeś wzgardę? Wyjdź teraz i walcz z nim!"

Sdz 9,39 Gaal wyszedł na czele możnych z Sychem i rozpoczął bitwę z Abimelekiem. Sdz 9,40 Nacierał na niego Abimelek, gdy tamten przed nim uciekał. I wielu wojow

ników zginęło w drodze do bramy.

Sdz 9,41 Po tym wypadku pozostał Abimelek w Arum, a Zebul, wypędziwszy Gaala i

jego braci, zabronił im mieszkać w Sychem.

Sdz 9,42 Nazajutrz jednak lud wyszedł na pole, i doniesiono o tym Abimelekowi. Sdz 9,43 Wystąpił więc na czele wojska, podzielił je na trzy hufce i zaczaił się w polu.

Widząc lud wychodzący z miasta, uderzył na niego i pobił.

Sdz 9,44 Podczas gdy Abimelek i jego hufce uderzyły na niego i stanęły pod bramą

miasta, dwa inne hufce napadły na wszystkich tych, którzy byli w polu i

pobiły ich.

Sdz 9,45 Przez cały ten dzień nacierał Abimelek na miasto, a zdobywszy je wymordo

wał ludność, która w nim była, miasto zaś zburzył i porozrzucał na nim sól. Sdz 9,46 Kiedy to usłyszeli możni Migdal-Sychem, schronili się do podziemia świątyni

boga "Baal"-Berita.

Sdz 9,47 Doniesiono Abimelekowi, że [tam] się schronili wszyscy możni Migdal-Sychem.

Sdz 9,48 Sam więc Abimelek i cały jego lud udali się na wzgórze Salmon. Zabrał ze sobą siekierę, uciął gałąź z drzewa, a podniósłszy włożył sobie na ramiona

388 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 10

i rzekł do swego otoczenia: "Co zobaczycie, że ja czynię, róbcie szybko za

moim przykładem!"

Sdz 9,49 Wszyscy więc jak jeden mąż, uciąwszy po gałęzi, szli za Abimelekiem i skła

dali je dokoła podziemia. Następnie spalili ogniem podziemie i w ten sposób

zginęli tam wszyscy mieszkańcy Migdal-Sychem, mężczyźni i kobiety w licz

bie około tysiąca.

Sdz 9,50 Następnie ruszył Abimelek na Tebes, obległ je i zdobył. Sdz 9,51 W środku miasta znajdowała się twierdza dobrze obwarowana, w której zna

leźli schronienie wszyscy mężczyźni i kobiety oraz wszyscy możni tego miasta.

Zamknęli ją za sobą i weszli na dach twierdzy.

Sdz 9,52 Abimelek podszedł pod samą twierdzę i począł ją zdobywać. Kiedy Abimelek

zbliżył się do bram twierdzy chcąc podłożyć pod nią ogień,

Sdz 9,53 pewna kobieta zrzuciła na głowę Abimeleka kamień od żaren i rozbiła mu

czaszkę.

Sdz 9,54 Natychmiast przywołał on swego giermka i rzekł: "Dobądź miecza i zabij

mnie, aby nie mówiono o mnie: "Kobieta go zabiła"". Przebił go więc gier

mek mieczem, tak iż umarł.

Sdz 9,55 Kiedy mężowie izraelscy spostrzegli, że umarł Abimelek, odeszli każdy do

siebie.

Sdz 9,56 Oto tak Bóg sprawił, że zło, które Abimelek wyrządził swemu ojcu, zabiwszy

siedemdziesięciu swych braci, spadło na niego.

Sdz 9,57 Również wszystkie złe czyny mężów z Sychem skierował Bóg na ich głowy.

Tak wypełniło się przekleństwo Jotama, syna Jerubbaala.

Rozdział 10

Sdz 10,01 Po Abimeleku dla wybawienia Izraela powstał Tola, syn Puy, syna Dodo,

mąż z pokolenia Issachara. Mieszkał on w Szamir, na górze Efraima. Sdz 10,02 Sprawował sądy nad Izraelem przez dwadzieścia trzy lata, po czym umarł i

pochowano go w Szamir.

Sdz 10,03 Po nim powstał Jair z Gileadu, który sprawował sądy nad Izraelem przez

dwadzieścia dwa lata.

Sdz 10,04 Miał on trzydziestu synów, którzy jeździli na trzydziestu oślętach. Mieli przy

tym trzydzieści miast, które jeszcze po dziś dzień noszą nazwę Osiedli Jaira

- w ziemi Gilead.

Sdz 10,05 Umarł Jair i pochowano go w Kamon.

Sdz 10,06 Potem znów zaczęli Izraelici czynić to, co złe w oczach Pana. Służyli Baalom,

Asztartom, jak również bogom Aramu, Sydonu i Moabu oraz bogom ammo

nickim i filistyńskim, a opuścili Pana i nie służyli Mu.

389 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 11

Sdz 10,07 Zapłonął zatem gniew Pana przeciwko Izraelowi, wskutek czego oddał On

ich w ręce Filistynów i Ammonitów.

Sdz 10,08 Trapili oni i uciskali Izraelitów, począwszy od tego roku przez osiemnaście

lat, wszystkich Izraelitów, którzy mieszkali po tamtej stronie Jordanu w zie

mi amoryckiej, leżącej w Gileadzie.

Sdz 10,09 Ammonici przekraczali także Jordan, aby walczyć z pokoleniem Judy i Be

niamina i z rodem Efraima. Wielki ucisk spadł na Izraelitów.

Sdz 10,10 Wołali więc Izraelici do Pana w słowach: "Zgrzeszyliśmy przeciwko Tobie,

opuściliśmy bowiem Boga naszego, aby służyć Baalom".

Sdz 10,11 Rzekł wówczas Pan do Izraelitów. "Kiedy Egipcjanie i Amoryci, Ammonici i

Filistyni,

Sdz 10,12 Sydończycy, Amalekici i Madianici uciskali was, a wyście wołali do Mnie, czy

nie wybawiłem was z ich ręki?

Sdz 10,13 Tymczasem wyście Mnie opuścili i poszliście służyć cudzym bogom! Oto dla

czego nie wybawię was więcej.

Sdz 10,14 Idźcie! Krzyczcie do bogów, których sobie wybraliście! Niechżeż oni was wy

bawiają w czasie waszego ucisku!"

Sdz 10,15 "Zgrzeszyliśmy - odpowiedzieli Izraelici Panu - uczyń z nami, co się wyda

słuszne w oczach twoich, jednakże dzisiaj wybaw nas!"

Sdz 10,16 I wyrzucili spośród siebie obcych bogów, których mieli, a służyli Panu. Wtedy

nie mógł Pan dłużej znosić ucisku Izraela.

Sdz 10,17 Tymczasem zgromadzili się Ammonici i rozbili obóz w Gileadzie. Zebrali się

także Izraelici i rozłożyli się obozem w Mispa.

Sdz 10,18 Wówczas lud i wodzowie Gileadu mówili jeden do drugiego: "Który z mę

żów podejmie się walki z Ammonitami, ten będzie wodzem nad wszystkimi

mieszkańcami Gileadu".

Rozdział 11

Sdz 11,01 Jefte Gileadczyk był walecznym wojownikiem, a był on synem nierządnicy.

Ojcem Jeftego był Gilead.

Sdz 11,02 Ale i żona Gileada urodziła mu synów. Gdy więc synowie tejże kobiety pod

rośli, wyrzucili Jeftego mówiąc do niego: "Nie będziesz miał udziału w dzie

dzictwie naszego ojca, ponieważ jesteś synem obcej kobiety".

Sdz 11,03 Jefte uciekł daleko od swoich braci i mieszkał w kraju Tob. Przyłączyli się

do niego jacyś nicponie i z nim wychodzili do walki.

Sdz 11,04 Niedługo potem Ammonici wydali wojnę Izraelowi.

Sdz 11,05 A kiedy Ammonici napadli na Izraela, wówczas starszyzna Gileadu poszła

szukać Jeftego w kraju Tob.

390 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 11

Sdz 11,06 "Przyjdź! - rzekli do Jeftego - i bądź naszym wodzem, będziemy walczyć

przeciw Ammonitom".

Sdz 11,07 "Czyż nie wyście mnie znienawidzili - odpowiedział Jefte starszyźnie Gileadu

- i wyrzucili z domu mego ojca? Dlaczegóż to przybyliście do mnie teraz,

kiedy popadliście w ucisk?"

Sdz 11,08 Odparła Jeftemu starszyzna Gileadu: "Właśnie dlatego teraz zwróciliśmy się

do ciebie. Pójdź z nami, ty pokonasz Ammonitów i zostaniesz wodzem nad

wszystkimi mieszkańcami Gileadu".

Sdz 11,09 Odpowiedział Jefte starszyźnie Gileadu: "Skoro każecie mi wrócić, aby wal

czyć z Ammonitami, jeżeli Pan mi ich wyda, zostanę waszym wodzem". Sdz 11,10 Odpowiedziała Jeftemu starszyzna Gileadu: "Niech Pan będzie świadkiem

między nami. Z pewnością uczynimy według twego życzenia".

Sdz 11,11 Przyszedł więc Jefte ze starszyzną Gileadu. Lud ustanowił go zwierzchnikiem

i wodzem swoim. Jefte powtórzył wszystkie swoje warunki w Mispa, w obec

ności Pana.

Sdz 11,12 Jefte wyprawił posłów do króla Ammonitów, aby mu powiedzieć: "Co zaszło

między nami, że przyszedłeś walczyć z moim krajem?"

Sdz 11,13 Król Ammonitów odpowiedział posłom Jeftego: "Ponieważ Izrael, wracając

z Egiptu, wziął moją ziemię od Arnonu aż do Jabboku i Jordanu, zwróć mi

ją teraz bez walki".

Sdz 11,14 Powtórnie wyprawił Jefte posłów do króla Ammonitów i Sdz 11,15 powiedział mu: "Tak mówi Jefte: Nie wziął Izrael ani ziemi moabskiej, ani

ammonickiej.

Sdz 11,16 Kiedy szedł z Egiptu, Izrael przeprawił się przez pustynię aż do Morza Czer

wonego i przyszedł aż do Kadesz.

Sdz 11,17 Wówczas Izrael wysłał posłów do króla Edomu, by powiedzieli: Pozwól mi,

proszę, przejść przez twój kraj. Ale król Edomu nie uwzględnił prośby. Wy

prawił Izrael także posłów do króla Moabu i ten również odmówił. Izrael

pozostał w Kadesz.

Sdz 11,18 Następnie, kiedy szedł przez pustynię, obszedł ziemię edomską i ziemię mo

abską i doszedłszy na wschód od ziemi moabskiej rozbił obóz za Arnonem,

nie wchodząc do ziemi moabskiej, ponieważ Arnon jest granicą Moabu. Sdz 11,19 Izrael wyprawił następnie posłów do Sichona, króla Amorytów, panującego

w Cheszbonie. Izrael polecił mu powiedzieć: Pozwól mi, proszę, przejść twój

kraj aż do miejsca mego przeznaczenia.

Sdz 11,20 Jednakże Sichon odmówił Izraelowi prawa przejścia przez swój kraj i w dodat

ku zebrał wojsko, rozłożył się obozem w Jahsa i zaczął walczyć z Izraelem. Sdz 11,21 Pan, Bóg Izraela, wydał Sichona wraz z jego wojskiem w ręce Izraela. On ich

pokonał i tak Izraelici wzięli w posiadanie całą ziemię Amorytów, którzy ją

zamieszkiwali.

Sdz 11,22 Oto jak wzięli w posiadanie całą ziemię Amorytów od Arnonu aż do Jabboku

391 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 11

i od pustyni aż do Jordanu.

Sdz 11,23 Skoro zaś Pan, Bóg Izraela, wypędził Amorytów sprzed oblicza swego ludu

izraelskiego, dlaczego ty chcesz panować nad nim?

Sdz 11,24 Czyż nie posiadasz tego wszystkiego, co Kemosz, bóg twój, pozwolił ci po

siąść? Tak samo i my posiadamy wszystko, co Pan, Bóg nasz, pozwolił nam

posiąść!

Sdz 11,25 Czy ty jesteś może lepszy niż Balak, syn Sippora, król Moabu? Czyż wchodził

on kiedy w spór z Izraelem? Czyż walczył kiedy z nim?

Sdz 11,26 Gdy Izrael przez lat trzysta mieszkał w Cheszbonie i w miejscowościach przy

należnych, w Aroerze i w miejscowościach przynależnych, oraz we wszystkich

miastach na brzegach Arnonu, czemuście go wówczas nie wyparli? Sdz 11,27 Przeto nie ja zawiniłem przeciwko tobie, aleś ty popełnił zło względem mnie,

zmuszając mnie do walki. Niech Pan, który jest sędzią, rozsądzi dziś sprawę

między synami Izraela i Ammonitami!"

Sdz 11,28 Lecz król Ammonitów nie wysłuchał słów, które Jefte skierował do niego. Sdz 11,29 Duch Pana był nad Jeftem, który przebiegał dzielnice Gileadu i Manassesa,

przeszedł przez Mispa w Gileadzie, z Mispa w Gileadzie ruszył przeciwko

Ammonitom.

Sdz 11,30 Jefte złożył też ślub Panu: "Jeżeli sprawisz, że Ammonici wpadną w moje

ręce,

Sdz 11,31 wówczas ten, kto [pierwszy] wyjdzie od drzwi mego domu, gdy w pokoju będę

wracał z pola walki z Ammonitami, będzie należał do Pana i złożę z niego

ofiarę całopalną".

Sdz 11,32 Wyruszył więc Jefte przeciw Ammonitom zmuszając ich do walki i Pan wydał

ich w jego ręce.

Sdz 11,33 Rozgromił ich na przestrzeni od Aroeru aż do okolic Minnit, co stanowi

dwadzieścia miast, i dalej aż do Abel-Keramim. Była to klęska straszna.

Ammonici zostali poniżeni przez Izraela.

Sdz 11,34 Gdy potem wracał Jefte do Mispa, do swego domu, oto córka jego wyszła na

spotkanie, tańcząc przy dźwiękach bębenków, a było to dziecko jedyne; nie

miał bowiem prócz niej ani syna, ani córki.

Sdz 11,35 Ujrzawszy ją rozdarł swe szaty mówiąc: "Ach, córko moja! Wielki ból mi

sprawiasz! Tyś też wśród tych, co mnie martwią! Oto bowiem nierozważnie

złożyłem Panu ślub, którego nie będę mógł odmienić!"

Sdz 11,36 Odpowiedziała mu ona: "Ojcze mój! Skoro ślubowałeś Panu, uczyń ze mną

zgodnie z tym, co wyrzekłeś własnymi ustami, skoro Pan pozwolił ci dokonać

pomsty na twoich wrogach, Ammonitach!"

Sdz 11,37 Nadto rzekła do swego ojca: "Pozwól mi uczynić tylko to jedno: puść mnie

na dwa miesiące, a ja udam się na góry z towarzyszkami moimi, aby opłakać

moje dziewictwo".

Sdz 11,38 "Idź!" - rzekł do niej. I pozwolił jej oddalić się na dwa miesiące. Poszła więc

392 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 12

ona i towarzyszki jej i na górach opłakiwała swoje dziewictwo.

Sdz 11,39 Minęły dwa miesiące i wróciła do swego ojca, który wypełnił na niej swój

ślub i tak nie poznała pożycia z mężem. Weszło to następnie w zwyczaj w

Izraelu,

Sdz 11,40 że każdego roku schodziły się na cztery dni córki izraelskie, aby opłakiwać

córkę Jeftego Gileadczyka.

Rozdział 12

Sdz 12,01 Zebrali się następnie mężowie z Efraima i przeszedłszy do Safon rzekli do

Jeftego: "Dlaczego poszedłeś walczyć z Ammonitami nie wezwawszy nas do

współudziału razem z tobą? Oto ogniem zniszczymy twój dom nad tobą". Sdz 12,02 Odpowiedział im Jefte: "Ja i mój lud mieliśmy wielki spór z Ammonitami.

Wzywałem was na pomoc, a nie wybawiliście mnie z ich rąk.

Sdz 12,03 Widząc, że nie ma wybawiciela, naraziłem moje życie i poszedłem walczyć

z Ammonitami, a Pan dał ich w moje ręce. Dlaczego występujecie dzisiaj

przeciw mnie chcąc walczyć ze mną?"

Sdz 12,04 Wówczas Jefte zebrał wszystkich mężów z Gileadu i rozpoczął walkę z Efra

imitami. Mężowie z Gileadu pokonali Efraimitów, gdyż ci mówili: "Jesteście

zbiegami z Efraima, o Gileadczycy, którzy przebywacie wśród Efraimitów i

Manassytów".

Sdz 12,05 Następnie Gileadczycy odcięli Efraimitom drogę do brodów Jordanu, a gdy

zbiegowie z Efraima mówili: "Pozwól mi przejść", Gileadczycy zadawali py

tanie: "Czy jesteś Efraimitą?" - A kiedy odpowiadał: "Nie",

Sdz 12,06 wówczas nakazywali mu: "Wymówże więc Szibbolet". Jeśli rzekł: Sibbolet

a inaczej nie mógł wymówić - chwytali go i zabijali u brodu Jordanu. Tak

zginęło przy tej sposobności czterdzieści dwa tysiące Efraimitów. Sdz 12,07 Jefte sprawował sądy nad Izraelem przez sześć lat, następnie umarł Jefte

Gileadczyk i pochowano go w mieście jego "Mispa" w Gileadzie. Sdz 12,08 Po nim sprawował sądy nad Izraelem Ibsan z Betlejem. Sdz 12,09 Miał on trzydziestu synów i trzydzieści córek. Wydał je za mąż poza grani

cami i stamtąd sprowadził trzydzieści żon dla swoich synów. Sprawował on

sądy nad Izraelem przez siedem lat.

Sdz 12,10 Następnie Ibsan umarł i pochowano go w Betlejem.

Sdz 12,11 Po nim sprawował sądy nad Izraelem Elon Zabulonita. Sądził on Izraela przez

dziesięć lat.

Sdz 12,12 Potem umarł Elon Zabulonita i pochowano go w Ajjalonie, w ziemi Zabulon. Sdz 12,13 Po nim sprawował sądy nad Izraelem Abdon, syn Hillela z Pireatonu. Sdz 12,14 Miał on czterdziestu synów i trzydziestu wnuków, którzy jeździli na siedem

393 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 13

dziesięciu oślętach. sprawował on sądy nad Izraelem przez osiem lat. Sdz 12,15 I umarł Abdon, syn Hillela z Pireatonu, i pochowano go w Pireatonie w ziemi

Efraima, na górze Amalekitów.

Rozdział 13

Sdz 13,01 Gdy znów zaczęli Izraelici czynić to, co złe w oczach Pana, wydał ich Pan w

ręce Filistynów na czterdzieści lat.

Sdz 13,02 W Sorea, w pokoleniu Dana, żył pewien mąż imieniem Manoach. Żona jego

była niepłodna i nie rodziła.

Sdz 13,03 Anioł Pana ukazał się owej kobiecie mówiąc jej: "Otoś teraz niepłodna i nie

rodziłaś, ale poczniesz i porodzisz syna.

Sdz 13,04 Lecz odtąd strzeż się: nie pij wina ani sycery i nie jedz nic nieczystego. Sdz 13,05 Oto poczniesz i porodzisz syna, a brzytwa nie dotknie jego głowy, gdyż chło

piec ten będzie Bożym nazirejczykiem od chwili urodzenia. On to zacznie

wybawiać Izraela z rąk filistyńskich".

Sdz 13,06 Poszła więc kobieta do swego męża i tak rzekła do niego: "Przyszedł do mnie

mąż Boży, którego oblicze było jakby obliczem Anioła Bożego - pełne dosto

jeństwa. Nie pytałam go, skąd przybył, a on nie oznajmił mi swego imienia. Sdz 13,07 Rzekł do mnie: "Oto poczniesz i porodzisz syna, lecz odtąd nie pij wina ani

sycery, ani nie jedz nic nieczystego, bo chłopiec ten będzie Bożym nazirej

czykiem od chwili urodzenia aż do swojej śmierci"".

Sdz 13,08 Wówczas modlił się Manoach do Pana mówiąc: "Proszę cię, Panie, niech mąż

Boży, którego posłałeś, przyjdzie raz jeszcze do nas i niech nas nauczy, co

mamy czynić z chłopcem, który się narodzi!"

Sdz 13,09 A Bóg wysłuchał głosu Manoacha: Anioł Boży przyszedł jeszcze raz do tej

kobiety, kiedy siedziała na polu. Męża jej Manoacha nie było przy niej. Sdz 13,10 Pobiegła więc kobieta skwapliwie do swego męża z wiadomością: "Oto ukazał

mi się ten mąż, który owego dnia przybył do mnie".

Sdz 13,11 Manoach wstał, poszedł za swoją żoną i przyszedł do owego męża, zwracając

się do niego słowami: "Czy to ty jesteś owym mężem, który rozmawiał z moją

żoną?" - Odpowiedział: "Ja".

Sdz 13,12 Rzekł więc Manoach: "A gdy się spełni twoje słowo, jakie zasady i jakie oby

czaje winien mieć chłopiec?"

Sdz 13,13 Rzekł Anioł Pana do Manoacha: "Niech się twoja żona wystrzega tego wszyst

kiego, co jej powiedziałem.

Sdz 13,14 Niech [syn] nie używa nic z tego, co pochodzi z winorośli, niech nie pije wina

ani sycery, ani też niech nie spożywa nic nieczystego, lecz niech zachowuje

to, co jej poleciłem".

394 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 14

Sdz 13,15 Rzekł jeszcze Manoach do Anioła Pana: "Pozwól, że cię zatrzymamy i przy

gotujemy ci koźlątko".

Sdz 13,16b Nie wiedział bowiem Manoach, że to był Anioł Pana.

Sdz 13,16a Jednakże Anioł Pana rzekł do Manoacha: "Nawet gdybyś mnie zatrzymał,

nie będę spożywał twojego chleba. Natomiast jeśli chcesz przygotować cało

palenie, złóż je dla Pana".

Sdz 13,17 Wówczas rzekł Manoach do Anioła Pana: "Jakie jest imię twoje, abyśmy, gdy

spełni się słowo twoje, mogli cię uczcić".

Sdz 13,18 Odpowiedział mu Anioł: "Dlaczego pytasz się o moje imię: ono jest tajemni

cze".

Sdz 13,19 Następnie Manoach przyniósł koźlę oraz ofiarę pokarmową i na skale ofiaro

wał je Panu, który działa tajemniczo. A Manoach i jego żona patrzyli. Sdz 13,20 Gdy płomień unosił się z ołtarza ku niebu, Anioł Pan wstąpił w płomień

ołtarza, a Manoach i jego żona widząc to padli twarzą na ziemię. Sdz 13,21 Odtąd nie ukazał się już więcej Anioł Pana Manoachowi i jego żonie. Wówczas

poznał Manoach, że to był Anioł Pana.

Sdz 13,22 Potem rzekł Manoach do żony: "Z całą pewnością pomrzemy, bowiem ujrze

liśmy Boga".

Sdz 13,23 Żona mu odpowiedziała: "Gdyby Pan miał zamiar pozbawić nas życia, nie

przyjąłby z rąk naszych całopalenia i ofiary pokarmowej ani też nie okazałby

nam tego wszystkiego, ani też nie objawiłby nam teraz takich rzeczy". Sdz 13,24 Porodziła więc owa kobieta syna i nazwała go imieniem Samson. Chłopiec

rósł, a Pan mu błogosławił.

Sdz 13,25 Duch Pana zaś począł na niego oddziaływać w Obozie Dana między Sorea a

Esztaol.

Rozdział 14

Sdz 14,01 Samson zstąpił do Timny i ujrzał tam kobietę wywodzącą się z córek filistyń

skich.

Sdz 14,02 Wróciwszy, tak oznajmił swemu ojcu i matce: "W Timnie ujrzałem wśród

córek filistyńskich pewną kobietę. Weźcie mi ją teraz za żonę!"

Sdz 14,03 Rzekł mu jego ojciec i matka: "Czyż nie ma kobiety pomiędzy córkami twoich

braci i w całym twoim narodzie, żeś poszedł szukać żony wśród nieobrzeza

nych Filistynów?" Samson odpowiedział swemu ojcu: "Weźcie mi tę, gdyż

spodobała się moim oczom".

Sdz 14,04 Rodzice jego nie wiedzieli, że to pochodziło od Pana, który szukał słusznego

powodu do sporu z Filistynami, albowiem Filistyni panowali w tym czasie

nad Izraelitami.

395 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 15

Sdz 14,05 Udał się więc Samson wraz z ojcem swoim i matką do Timny, a gdy się zbliżał

do winnic Timny, oto młody lew rycząc stanął naprzeciw niego. Sdz 14,06 Wówczas opanował go duch Pana, tak że lwa rozdarł, jak się koźlę rozdziera,

chociaż nie miał nic w ręku. Jednak nie zdradził się wobec swego ojca i matki

z tego, co uczynił.

Sdz 14,07 Kiedy przyszedł na miejsce, rozmawiał z ową kobietą i spodobała mu się. Sdz 14,08 Gdy po jakimś czasie Samson wracał, by wziąć ją za żonę, zboczył, by obej

rzeć padlinę lwa, a oto rój pszczół i miód znalazły się w padlinie. Sdz 14,09 Wziął go więc do ręki i jadł, a gdy przyszedł do swego ojca i matki, dał im

także, aby jedli, nie mówiąc im jednak, że miód zebrał z padliny lwa. Sdz 14,10 Następnie jego ojciec poszedł do owej kobiety i sprawiono Samsonowi wesele,

które trwało siedem dni, bo taki mieli zwyczaj młodzieńcy.

Sdz 14,11 Ponieważ jednak obawiano się go, wybrano trzydziestu towarzyszy, którzy

przy nim byli.

Sdz 14,12 Samson zwrócił się do nich w słowach: "Pozwólcie, że wam przedłożę zagadkę.

Jeżeli mi ją rozwiążecie w przeciągu siedmiu dni wesela, dam wam trzydzieści

tunik lnianych oraz trzydzieści szat ozdobnych.

Sdz 14,13 Jeżeli jednak nie będziecie mi mogli rozwiązać zagadki, wówczas wy mi dacie

trzydzieści tunik lnianych i trzydzieści szat ozdobnych". Odpowiedzieli mu:

"Przedstaw swoją zagadkę, a będziemy jej słuchać".

Sdz 14,14 Rzekł więc: "Z tego, który pożera, wyszło to, co się spożywa, a z mocnego

wyszła słodycz". I przez trzy dni nie mogli rozwiązać zagadki.

Sdz 14,15 Czwartego dnia zwrócili się do żony Samsona: "Namów swego męża, aby nam

podał rozwiązanie zagadki, w przeciwnym bowiem razie zniszczymy ogniem

ciebie i dom twego ojca. Czy na to zaprosiliście nas tutaj, aby nas ogołocić

z naszego mienia?"

Sdz 14,16 Wówczas płakała żona Samsona przed nim i mówiła: "Zaprawdę, nienawidzisz

mnie i nie masz dla mnie miłości. Oto synom mego narodu zadałeś zagadkę,

której nie rozwiązałeś wobec mnie". Rzekł do niej: "Nawet mojemu ojcu i

matce nie rozwiązałem jej, a tobie mam ją rozwiązać?"

Sdz 14,17 I płakała przed nim przez owe siedem dni, kiedy mieli wesele. Dnia siódmego

podał jej rozwiązanie, gdyż mu się naprzykrzała. Ona zaś podała rozwiązanie

zagadki synom swego narodu.

Sdz 14,18 Siódmego dnia przed zachodem słońca rzekli do niego mężowie miasta: "Cóż

słodszego niż miód, a cóż mocniejszego niż lew". Odpowiedział im: "Gdyby

ście nie orali moją jałowicą, nie rozwiązalibyście mojej zagadki". Sdz 14,19 Opanował go wówczas duch Pana i przyszedłszy do Aszkelonu zabił trzy

dziestu mężów, a ściągnąwszy z nich łup, dał szaty ozdobne tym, którzy

mu rozwiązali zagadkę. Potem uniesiony strasznym gniewem wrócił do domu

swego ojca.

Sdz 14,20 Żona zaś Samsona dostała się towarzyszowi, który był przy nim.

396 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 15

Rozdział 15

Sdz 15,01 Po kilku dniach w czasie żniw pszenicy Samson odwiedził swoją żonę. Przy

niósł jej koźlę i oświadczył: "Chcę wejść do mojej żony, do jej pokoju". Ojciec

jej jednak zabronił mu wejścia.

Sdz 15,02 I powiedział mu jej ojciec: "Pomyślałem sobie, żeś ją znienawidził i dlatego

dałem ją twojemu towarzyszowi, ale czyż młodsza jej siostra nie jest pięk

niejsza niż ona? Weź sobie ją zamiast tamtej".

Sdz 15,03 Odpowiedział Samson: "W takim razie nie będę już miał żadnej winy wobec

Filistynów, gdy im uczynię co złego".

Sdz 15,04 Samson odszedł, schwytał trzysta lisów, a wziąwszy pochodnie przywiązał

ogon do ogona, a pośrodku między dwoma ogonami poprzyczepiał po jednej

pochodni.

Sdz 15,05 Następnie podpalił pochodnie, a rozpuściwszy lisy między zboża filistyńskie

spalił sterty i zboża na pniu oraz winnice wraz z oliwkami.

Sdz 15,06 Rzekli więc Filistyni: "Kto to uczynił?" Odpowiedziano: "Samson, zięć Timni

ty, ponieważ ten odebrał mu żonę i dał ją jego towarzyszowi". Poszli wówczas

Filistyni i spalili ogniem ją i jej ojca.

Sdz 15,07 Samson dał im taką odpowiedź: "Ponieważ w ten sposób postąpiliście, dla

tego nie spocznę, dopóki się nad wami nie zemszczę".

Sdz 15,08 I zadał im wielką klęskę, bijąc od bioder aż do goleni. Potem udał się do groty

skalnej w Etam i tam przebywał.

Sdz 15,09 Wybrali się następnie Filistyni, aby rozbić obóz w Judzie, najazdy zaś swoje

rozciągnęli aż do Lechi.

Sdz 15,10 Rzekli wtenczas do nich mieszkańcy Judy: "Dlaczego wystąpiliście przeciwko

nam?" - "Przyszliśmy pojmać Samsona - odpowiedzieli - aby mu odpłacić za

to, co nam uczynił".

Sdz 15,11 Trzy tysiące mieszkańców Judy udało się wówczas do Samsona na szczyt gó

ry skalnej w Etam ze słowami: "Czy nie wiesz, że Filistyni zawładnęli nami?

Cóżeś nam uczynił?" Odpowiedział im: "Uczyniłem im to samo, co oni mnie

uczynili".

Sdz 15,12 "Przyszliśmy cię związać - rzekli do niego - i oddać w ręce Filistynów". Od

parł na to Samson: "Przyrzeknijcie mi, że sami nie targniecie się na mnie". Sdz 15,13 "Nie! - odrzekli - zwiążemy cię tylko i oddamy w ich ręce, ale cię nie zabije

my". Związali go więc dwoma nowymi powrozami i sprowadzili ze skały. Sdz 15,14 Gdy tak znalazł się w Lechi, Filistyni krzycząc w triumfie wyszli naprze

ciw niego, ale jego opanował duch Pana, i powrozy, którymi był związany

w ramionach, stały się tak słabe jak lniane włókna spalone ogniem, a więzy

poczęły pękać na jego rękach.

Sdz 15,15 Znalazłszy więc szczękę oślą jeszcze świeżą, wyciągnął po nią rękę, uchwycił

397 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 16

i zabił nią tysiąc mężów.

Sdz 15,16 Rzekł wówczas Samson: "Szczęką oślą ich rozgromiłem. Szczęką oślą zabiłem

ich tysiąc".

Sdz 15,17 Gdy przestał mówić, odrzucił szczękę i nazwał to miejsce Ramat-Lechi. Sdz 15,18 Następnie odczuł wielkie pragnienie i zwrócił się do Pana modląc się: "To Ty

dokonałeś wielkiego ocalenia ręką swego sługi, a oto teraz albo przyjdzie mi

umrzeć z pragnienia, albo wpaść w ręce nieobrzezanych".

Sdz 15,19 Wtenczas Bóg rozwarł szczelinę, która jest w Lechi, tak że wyszła z niej

woda. [Samson] napił się jej i wróciły mu siły i ożył. Oto dlaczego nazwano

to źródło En-Hakkore. Istnieje ono w Lechi do dnia dzisiejszego. Sdz 15,20 I przez dwadzieścia lat sprawował sądy nad Izraelem za czasów Filistynów.

Rozdział 16

Sdz 16,01 Następnie udał się Samson do Gazy, gdzie ujrzawszy nierządnicę, poszedł do

niej.

Sdz 16,02 Powiadomiono o tym mieszkańców Gazy: "Samson tu przyszedł". Otoczyli

go więc i czekali na niego całą noc przy bramie miejskiej. Przez całą tę noc

zachowywali się cicho, mówiąc: "Zabijemy go, gdy zacznie dnieć". Sdz 16,03 Samson spał aż do północy, a kiedy wstał, ujął wrota miejskiej bramy wraz z

jej podwojami i wyrwał je z zaworą, następnie włożył na swe barki i zaniósł

na wierzch góry, znajdującej się naprzeciw Hebronu.

Sdz 16,04 Później zakochał się w pewnej kobiecie imieniem Dalila, która mieszkała w

dolinie Sorek.

Sdz 16,05 Przyszli do niej władcy filistyńscy i powiedzieli: "Oszukaj go i dowiedz się,

w czym tkwi jego wielka siła oraz jak moglibyśmy go pokonać, a następnie

związać i obezwładnić. Każdy z nas da ci za to tysiąc srebrników". Sdz 16,06 Rzekła więc Dalila do Samsona: "Powiedz mi, proszę cię, gdzie tkwi twoja

wielka siła i czym można by cię związać i obezwładnić".

Sdz 16,07 Samson dał jej taką odpowiedź: "Gdyby mnie związano siedmioma surowymi

linami jeszcze nie wyschłymi, wówczas osłabnę i stanę się zwykłym człowie

kiem".

Sdz 16,08 Wtedy przynieśli jej władcy filistyńscy siedem surowych lin jeszcze nie wy

schłych i związała go nimi.

Sdz 16,09 Oni tymczasem uczynili na niego zasadzkę w pokoju, a ona krzyknęła: "Sam

sonie, Filistyni są nad tobą!" On jednak pozrywał liny, tak jak rwie się nitka

zgrzebna, nadpalona przez ogień. Nie poznano więc, w czym tkwi jego siła. Sdz 16,10 Po jakimś czasie rzekła Dalila do Samsona: "Oszukałeś mnie, skłamałeś przede

mną. Teraz powiedz mi, proszę cię, czym by cię można związać?"

398 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 16

Sdz 16,11 Odpowiedział jej: "Gdyby mnie mocno związano nowymi powrozami, takimi,

jakich jeszcze nie używano, wówczas osłabnę i stanę się zwykłym człowie

kiem".

Sdz 16,12 Wzięła więc Dalila świeże powrozy, jeszcze nie używane, a gdy go nimi zwią

zała, rzekła do niego: "Filistyni nad tobą, Samsonie!" A uczynili na niego

zasadzkę w pokoju, ale on pozrywał je na swoich barkach jak nici. Sdz 16,13 Wówczas rzekła Dalila do Samsona: "Aż dotąd oszukiwałeś mnie i kłamałeś

przede mną? Powiedzże mi wreszcie, czym cię można związać?" Odpowie

dział jej: "Gdybyś związała siedem splotów mojej głowy z motkiem nici, a

wpleciony w nić palik wbiła w ziemię, "osłabnę i stanę się zwykłym człowie

kiem"".

Sdz 16,14 Uśpiła go więc, następnie przywiązała siedem splotów włosów do motka nici,

przybiła palikiem i zawołała na niego: "Filistyni nad tobą, Samsonie!" Ale

on, ocknąwszy się ze snu, wyrwał palik, czółenko tkackie i motek nici. Sdz 16,15 Po jakimś czasie rzekła znów do niego: "Jak ty możesz mówić, że mnie ko

chasz, skoro serce twoje nie jest ze mną złączone? Oszukałeś mnie już trzy

razy nie wyjaśniwszy mi, w czym tkwi twoja wielka siła".

Sdz 16,16 I gdy mu się tak każdego dnia naprzykrzała, że go przyprawiała o strapienie,

a nawet o śmiertelne wyczerpanie,

Sdz 16,17 wówczas otworzył przed nią całe swoje serce i wyznał jej: "Głowy mojej nie

dotknęła nigdy brzytwa, albowiem od łona matki jestem Bożym nazirejczy

kiem. Gdyby mnie ogolono, siła moja odejdzie, osłabnę i stanę się zwykłym

człowiekiem".

Sdz 16,18 Dalila zrozumiawszy, że jej otworzył całe swe serce, posłała po władców fi

listyńskich z wiadomością: "Przyjdźcie jeszcze raz, gdyż otworzył mi całe

swoje serce". Przyszli więc do niej władcy filistyńscy, niosąc srebro w swoich

rękach.

Sdz 16,19 Tymczasem uśpiła go na kolanach i przywołała jednego z mężczyzn, aby mu

ogolił siedem splotów na głowie. Wtedy zaczęła go obezwładniać, a jego siła

opuściła go.

Sdz 16,20 Zawołała więc: "Filistyni nad tobą, Samsonie!" On zaś ocknąwszy się rzekł:

"Wyjdę jak poprzednio i wybawię się". Nie wiedział jednak, że Pan go opu

ścił.

Sdz 16,21 Wówczas Filistyni pojmali go, wyłupili mu oczy i zaprowadzili do Gazy, gdzie

przykuty dwoma łańcuchami z brązu musiał w więzieniu mleć ziarno. Sdz 16,22 Tymczasem włosy, niegdyś zgolone, poczęły mu odrastać na głowie. Sdz 16,23 Władcy zaś filistyńscy zebrali się, aby na cześć swego boga Dagona złożyć

wielkie ofiary. Oddawali się radości i mówili: "Oto bóg nasz wydał w nasze

ręce Samsona, wroga naszego".

Sdz 16,24 Widział to lud i sławił swego boga, wołając: "Oto bóg nasz wydał w nasze

ręce Samsona, wroga naszego, tego, który pustoszył nasz kraj i wielu spośród

399 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 17

nas pozabijał".

Sdz 16,25 Gdy serca ich były pełne radości, powiedzieli: "Przywołajcie Samsona, niech

nas zabawia!" Przyprowadzono więc Samsona z więzienia i zabawiał ich. Po

stawiono go potem między dwiema kolumnami.

Sdz 16,26 I rzekł Samson do chłopca, który go trzymał za rękę: "Prowadź mnie i pozwól

mi dotknąć kolumn, na których stoi dom, abym się o nie oparł". Sdz 16,27 W domu tym było pełno mężczyzn i kobiet. Byli tam wszyscy władcy fili

styńscy, a na dachu około trzech tysięcy mężczyzn i kobiet, którzy się przy

patrywali Samsonowi, gdy ich zabawiał.

Sdz 16,28 Wtedy wezwał Samson Pana mówiąc: "Panie Boże, proszę Cię, wspomnij na

mnie i przywróć mi siły przynajmniej na ten jeden raz! Boże, niech pomszczę

raz jeden na Filistynach moje oczy".

Sdz 16,29 Ujął więc Samson obie kolumny, na których stał cały dom, oparł się o nie: o

jedną - prawą ręką, o drugą - lewą ręką.

Sdz 16,30 Następnie rzekł Samson: "Niech zginę wraz z Filistynami". Gdy się zatem

oparł o nie mocno, dom runął na władców i na cały lud, który w nim był

zebrany. Tych, których wówczas zabił sam ginąc, było więcej aniżeli tych,

których pozabijał w czasie całego swego życia.

Sdz 16,31 Bracia jego i cały ród jego ojca przybyli, aby go zabrać. Wróciwszy, po

chowali go między Sorea i Esztaol, w grobie Manoacha, jego ojca. Przez lat

dwadzieścia sprawował on sądy nad Izraelem.

Rozdział 17

Sdz 17,01 W górach Efraima był człowiek imieniem Mikajehu.

Sdz 17,02 Rzekł on do swojej matki: "Tysiąc sto [syklów] srebra, które ci ukradziono

i z powodu których przeklinałaś i mówiłaś tak, iż słyszałem - oto srebro to

jest u mnie, to ja właśnie je wziąłem". I rzekła jego matka: "Niech syn mój

będzie błogosławiony przez Pana!"

Sdz 17,03 Zwrócił więc swej matce tysiąc sto [syklów] srebra, na co rzekła matka: "Za

prawdę, srebro to poświęciłam Panu; z ręki mojej [jest ono przeznaczone] dla

mego syna, aby z niego uczyniono posążek rzeźbiony i ulany z metalu. Oto

teraz ci je oddaję".

Sdz 17,04 Ale on zwrócił owo srebro swojej matce. Matka zaś wziąwszy [dwieście] sy

klów srebra, dała je złotnikowi. On zaś uczynił z nich posążek rzeźbiony i

ulany z metalu, który był potem w domu Mikajehu.

Sdz 17,05 Mika miał u siebie sanktuarium, następnie sprawił efod i terafim oraz wpro

wadził jednego ze swych synów w czynności kapłańskie, tak że był dla niego

kapłanem.

400 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 18

Sdz 17,06 Za dni owych nie było króla w Izraelu i każdy czynił to, co było słuszne w

jego oczach.

Sdz 17,07 Był pewien młody człowiek w Betlejem judzkim, z pokolenia "Judy". Był on

lewitą i mieszkał tam jako przybysz.

Sdz 17,08 Człowiek ten opuścił miasto Betlejem w Judzie, aby zamieszkać jako przy

bysz tam, gdzie mu się przytrafi. Podróżując doszedł aż do góry Efraima, do

domu Miki.

Sdz 17,09 Wtedy Mika rzekł do niego: "Skąd przychodzisz?" Odpowiedział mu: "Jestem

lewitą z Betlejem judzkiego i szukam miejsca, aby zamieszkać". Sdz 17,10 "Zostań u mnie - rzekł do niego Mika - i bądź mi ojcem i kapłanem, za to

dam ci każdego roku dziesięć srebrników, gotowe szaty i wyżywienie". "Le

wita poszedł z nim".

Sdz 17,11 Spodobało się owemu lewicie zamieszkać z tym mężem i młody ów człowiek

stał się dla niego jakby jednym z jego synów.

Sdz 17,12 Mika wprowadził w czynności kapłańskie owego lewitę, tak że ów młodzieniec

był dla niego kapłanem i mieszkał w domu Miki.

Sdz 17,13 Rzekł wówczas Mika: "Teraz wiem, że mi Pan będzie błogosławił, gdyż mam

lewitę za kapłana".

Rozdział 18

Sdz 18,01 W tym czasie nie było króla w Izraelu, toteż pokolenie Dana szukało sobie

podówczas ziemi na mieszkanie, gdyż aż do tego dnia nie została mu wydzie

lona ziemia wśród pokoleń izraelskich.

Sdz 18,02 Wyprawili więc synowie Dana z granic swoich z pokolenia swego pięciu mę

żów, mężów walecznych z Sorea i Esztaol, aby przeszukiwali i badali ziemię.

Rzekli do nich: "Idźcież, a przebadajcie ziemię!" Przyszli więc na górę Efra

ima, aż do domu Miki, i tam przenocowali.

Sdz 18,03 Gdy byli blisko domu Miki, poznali głos młodego lewity i zboczywszy tam z

drogi, zapytali go: "Któż cię tu sprowadził? Co ty tu robisz? Co tu jest dla

ciebie?"

Sdz 18,04 Odpowiedział im: "Tak a tak postanowił Mika co do mojej osoby, najął mnie,

abym służył u niego jako kapłan".

Sdz 18,05 "Zapytaj wobec tego Boga o radę - odpowiedzieli mu - abyśmy poznali, czy

podróż, którą podjęliśmy, poszczęści się nam".

Sdz 18,06 "Idźcie w pokoju - odpowiedział im kapłan - gdyż podróż, którą podjęliście,

jest pod opieką Pana".

Sdz 18,07 Odeszło więc owych pięciu mężów i przybyli do Lajisz, gdzie ujrzeli lud tam

osiadły, mieszkający bezpiecznie na sposób Sydończyków, spokojny i ufny,

401 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 18

gdyż nie było nikogo, kto by napadał na ich ziemię ani się pokusił o ich

królestwo. W dodatku Sydończycy byli daleko i nie utrzymywali żadnych

stosunków z Aramem.

Sdz 18,08 Wrócili więc do swoich braci, do Sorea i Esztaol, a ci zapytali ich: "Cóż nam

przynosicie?"

Sdz 18,09 "Wstańcie, a wyruszymy przeciwko nim - rzekli - widzieliśmy bowiem ziemię,

która jest bardzo dobra. Czemu siedzicie tu nie dbając o nic? Nie wahajcie

się wyruszyć, aby zdobyć tę ziemię.

Sdz 18,10 Gdy tam dotrzecie, znajdziecie lud bez obrony i ziemię przestronną. Pan dał

wam w ręce miejsce, któremu nie brakuje niczego, co tylko można mieć na

ziemi".

Sdz 18,11 Wyruszyło więc stamtąd, z pokolenia Dana, z Sorea i Esztaol, sześciuset mę

żów uzbrojonych do boju.

Sdz 18,12 Będąc w drodze rozbili swój obóz przy judzkim Kiriat-Jearim. Oto dlaczego

jeszcze po dziś dzień miejsce to nazywa się Obozem Dana. Znajduje się ono

na zachód od Kiriat-Jearim.

Sdz 18,13 Stamtąd ruszyli na górę Efraima i przyszli do domu Miki. Sdz 18,14 Pięciu zaś owych mężów, którzy się wywiadywali o ziemię Lajisz, odezwało

się do swych braci mówiąc: "Wiecie, że w [jednym] z tych domów znajduje

się efod i terafim oraz posążek rzeźbiony i ulany z metalu? Wiecie więc, co

macie czynić".

Sdz 18,15 Schodząc wstąpili do domu młodego lewity, do domu Miki i pozdrowili go. Sdz 18,16 Podczas gdy sześciuset uzbrojonych do boju stało u progu - byli oni spośród

Danitów

Sdz 18,17 pięciu owych mężów, którzy wywiadywali się o kraj, weszło do wnętrza, wzię

ło posążek rzeźbiony wraz z efodem i terafim oraz posążek ulany z metalu. A

kapłan stał na progu u drzwi razem z owymi sześciuset mężami uzbrojonymi

do boju.

Sdz 18,18 Ci więc, wszedłszy do wnętrza domu Miki, wzięli posążek rzeźbiony wraz z

efodem i terafim oraz posążek ulany z metalu, na co rzekł do nich kapłan:

"Cóż wy robicie?"

Sdz 18,19 Odpowiedzieli mu: "Milcz! Przyłóż rękę do ust i pójdź z nami. Będziesz dla

nas ojcem i kapłanem. Czyż nie lepiej ci być kapłanem całego pokolenia i

rodu izraelskiego aniżeli w domu jednego człowieka?"

Sdz 18,20 Uradowało się na te słowa serce kapłana. Wziąwszy więc efod, terafim, rzeź

biony posążek "i posążek ulany z metalu", przyłączył się do oddziału. Sdz 18,21 Potem poszli swoją drogą, dzieci zaś i bydło oraz co najkosztowniejsze umie

ścili na czele [wyprawy].

Sdz 18,22 Tymczasem, kiedy już byli daleko od domu Miki, mieszkańcy okolic sąsiadu

jących z domem Miki zgromadzili się i poczęli ścigać Danitów.

Sdz 18,23 Wołali za Danitami. Ci obróciwszy się rzekli do Miki: "Co ci jest, że tak

402 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 19

krzyczysz?"

Sdz 18,24 "Zabraliście mi mego bożka, którego sobie sprawiłem - odpowiedział im - oraz

kapłana. Odeszliście, a cóż mi pozostanie? Jak jeszcze możecie mówić: Co ci

jest?"

Sdz 18,25 Odpowiedzieli mu Danici: "Niechże nie słyszymy głosu twego za sobą, bo

rozgniewani mężowie mogą się na was rzucić. Narażasz swoje własne życie i

życie swego domu".

Sdz 18,26 Danici poszli swoją drogą, a Mika widząc, że byli od niego silniejsi, odstąpił

i wrócił do swego domu.

Sdz 18,27 Zabrawszy więc to, co sobie sprawił Mika, oraz kapłana, którego namówili,

przybyli do Lajisz, do ludu spokojnego i ufnego. Ludność wycięli ostrzem

miecza, a miasto zniszczyli ogniem.

Sdz 18,28 Nie było nikogo, kto by ich ratował, byli bowiem daleko od Sydonu i nie

utrzymywali żadnych stosunków z Aramem. Miasto to leżało w dolinie, w

Bet-Rechob. Danici zaś odbudowali je na nowo i mieszkali w nim. Sdz 18,29 Miasto to nazwali Dan, według imienia Dana, praojca swego, który się uro

dził Izraelowi. Poprzednio miasto to nazywało się Lajisz.

Sdz 18,30 Danici postawili sobie rzeźbiony posążek, a Jonatan, syn Gerszoma, syna

Mojżesza, oraz jego synowie sprawowali kapłaństwo w pokoleniu Dana, aż do

czasów uprowadzenia do niewoli mieszkańców tej krainy.

Sdz 18,31 Posążek ów rzeźbiony, który sobie sprawił Mika, ustawili dla siebie po wszyst

kie dni, dopóki dom Boży znajdował się w Szilo.

Rozdział 19

Sdz 19,01 W owych dniach - nie było wówczas króla w Izraelu - pewien mąż, lewita,

mieszkający u stóp góry Efraima, wziął sobie za żonę kobietę z Betlejem

judzkiego.

Sdz 19,02 Żona go zdradziła i udała się do domu swego ojca w Betlejem judzkim. Tam

przebywała przez cztery miesiące.

Sdz 19,03 Udał się więc jej mąż do niej, aby przekonawszy ją sprowadzić z powrotem do

siebie. Miał ze sobą swego sługę i parę osłów. Zaprowadziła więc go żona do

domu swego ojca. Ojciec młodej kobiety ujrzawszy go bardzo się uradował z

jego odwiedzin.

Sdz 19,04 Teść jego, ojciec młodej kobiety, zatrzymał go, tak że pozostał u niego przez

trzy dni jedząc, pijąc i nocując tam.

Sdz 19,05 Dnia czwartego wstali wcześnie i lewita przygotowywał się do odjazdu. Ale

ojciec owej młodej kobiety rzekł do swego zięcia: "Posil się kawałkiem chleba,

po czym wyruszycie".

403 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 19

Sdz 19,06 Gdy zasiedli do stołu i posilali się obaj razem, i pili, ojciec młodej kobiety

rzekł do jej męża: "Zostań, proszę, jeszcze przez noc, a niech serce twoje się

raduje".

Sdz 19,07 Gdy człowiek ten mimo to wstał, chcąc przecież wybrać się w drogę, teść

przymusił go, tak że pozostał tam jeszcze jedną noc.

Sdz 19,08 Dnia piątego wstał znów bardzo wcześnie chcąc wyruszyć w drogę. I znów

ojciec młodej kobiety powiedział do niego: "Posil się przedtem, proszę cię".

I zwlekali aż do schyłku dnia, biesiadując we dwóch.

Sdz 19,09 I wstał ów mąż, aby udać się w drogę wraz ze swą żoną i sługą, gdy teść, oj

ciec młodej kobiety, rzekł do niego: "Oto dzień się nachylił już ku wieczorowi,

pozostań więc na noc tutaj, a niech serce twoje się raduje. Jutro wczesnym

rankiem wyprawicie się w drogę i udasz się do swego domu".

Sdz 19,10 Lecz człowiek ten odmówił pozostania na noc, ruszył w drogę i przybył aż do

Jebus - to jest do Jerozolimy. Miał ze sobą dwa osły obładowane oraz swoją

żonę "i sługę".

Sdz 19,11 Gdy mijali Jebus, a dzień się już bardzo nachylił, rzekł sługa do swego pa

na: "Chodź, proszę, a skręcimy do tego miasta Jebusytów i przenocujemy w

nim".

Sdz 19,12 Lecz jego pan dał mu taką odpowiedź: "Nie skręcajmy do miasta cudzoziem

ców, nie pochodzących z rodu Izraela, ale idźmy aż do Gibea".

Sdz 19,13 Nadto rzekł jeszcze do swego sługi: "Jedźmy i starajmy się dotrzeć do jednej

z tych miejscowości, aby przenocować, do Gibea albo do Rama". Sdz 19,14 Ruszyli więc dalej. Tymczasem słońce im zaszło przy Gibea, które należy do

pokolenia Beniamina.

Sdz 19,15 Skręcili więc tam, aby przenocować w Gibea. [Lewita], wszedłszy do miasta,

zatrzymał się na placu, gdyż nie było nikogo, kto by ich przyjął do domu i

udzielił noclegu.

Sdz 19,16 Tymczasem pewien starzec wracał wieczorem ze swojej pracy w polu. Czło

wiek ten pochodził z góry Efraima i w Gibea był przybyszem, gdyż miesz

kańcy tego miasta byli Beniaminitami.

Sdz 19,17 Podniósł oczy i zauważył podróżnego na placu. "Dokąd idziesz i skąd przy

byłeś?" - zapytał go starzec.

Sdz 19,18 Ten odparł: "Wracamy z Betlejem judzkiego w strony góry Efraima, skąd po

chodzę. Odwiedziłem Betlejem judzkie, a teraz wracam do domu i nie mam

nikogo, kto by mnie przyjął pod dach.

Sdz 19,19 Mamy słomę i żywność dla naszych osłów oraz chleb i wino dla siebie, dla

twej służebnicy i dla tego młodego człowieka, który idzie z twoim sługą. Nie

brak mi niczego".

Sdz 19,20 "Bądź spokojny - rzekł starzec - pozwól mi zaradzić wszystkim twoim po

trzebom, ale nie spędzaj nocy na ulicy".

Sdz 19,21 Przyprowadził go więc do swego domu, osłom dał obrok, po czym umyli nogi,

404 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 20

jedli i pili.

Sdz 19,22 Tymczasem, gdy oni rozweselali swoje serca, przewrotni mężowie tego miasta

otoczyli dom, a kołacząc we drzwi rzekli do starca, gospodarza owego domu:

"Wyprowadź męża, który przekroczył próg twego domu, chcemy z nim ob

cować".

Sdz 19,23 Człowiek ów, gospodarz domu, wyszedłszy do nich rzekł im: "Nie, bracia

moi, proszę was, nie czyńcie tego zła, albowiem człowiek ten wszedł od mego

domu, nie popełniajcie tego bezeceństwa.

Sdz 19,24 Oto jest tu córka moja, dziewica, oraz jego żona, wyprowadzę je zaraz, obcuj

cie z nimi i róbcie, co wam się wyda słuszne, tylko mężowi temu nie czyńcie

tego bezeceństwa".

Sdz 19,25 Mężowie ci nie chcieli go usłuchać. Człowiek ten zatem zabrawszy swoją żo

nę wyprowadził ją na zewnątrz. A oni z nią obcowali i dopuszczali się na

niej gwałtu przez całą noc aż do świtu. Puścili ją wolno dopiero wtedy, gdy

wschodziła zorza.

Sdz 19,26 Kobieta owa, wracając o świcie, upadła u drzwi owego męża, gdzie był jej

pan, i pozostała tam aż do chwili, gdy poczęło dnieć.

Sdz 19,27 Pan jej, wstawszy rano, otworzył drzwi domu i wyszedł chcąc wyruszyć w

dalszą drogę, i ujrzał kobietę, swoją żonę, leżącą u drzwi domu z rękami na

progu.

Sdz 19,28 "Wstań, a pojedziemy!" - rzekł do niej, lecz ona nic nie odpowiadała. Usa

dowiwszy ją przeto na ośle, zabrał się ów człowiek i wracał do swego domu. Sdz 19,29 Przybywszy do domu, wziął nóż, i zdjąwszy żonę swoją, rozciął ją wraz z

kośćmi na dwanaście sztuk i rozesłał po wszystkich granicach izraelskich.

Wysłańcom swoim dał następujące polecenie: "Czy kiedykolwiek widziano

podobną rzecz, począwszy od dnia, kiedy Izraelici wyszli z Egiptu, aż do

dnia dzisiejszego? Zastanówcie się, naradźcie się i wypowiedzcie!" Sdz 19,30 A wszyscy, którzy to widzieli, mówili: "Nigdy podobnej rzeczy nie było i nie

widziano, od kiedy Izraelici opuścili Egipt, aż do dnia dzisiejszego".

Rozdział 20

Sdz 20,01 Wtedy wyszli wszyscy Izraelici i jak jeden mąż zgromadzili się jednomyślnie

od Dan aż do Beer-Szeby wraz z krainą Gilead przed Panem w Mispa. Sdz 20,02 Przywódcy całego narodu, wszystkie pokolenia Izraela brały udział w zebra

niu ludu Bożego - a było ich czterysta tysięcy mężów pieszych, dobywających

miecza.

Sdz 20,03 Beniaminici usłyszeli, że Izraelici zebrali się w Mispa. Rzekli wówczas Izra

elici: "Opowiedzcie nam, jak dokonano tej zbrodni!"

405 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 20

Sdz 20,04 Wówczas lewita, małżonek owej zamordowanej kobiety, zabrał głos, mówiąc:

"Przybyłem z moją żoną do Gibea, które należy do [pokolenia] Beniamina,

aby tam spędzić noc.

Sdz 20,05 Mężowie z Gibea wystąpili przeciwko mnie i w nocy otoczyli dom, w którym

przebywałem, z zamiarem pozbawienia mnie życia. Żonę moją tak zgwałcili,

że umarła.

Sdz 20,06 Zabrałem więc moją żonę, rozciąłem na kawałki, które porozsyłałem do

wszystkich dzielnic dziedzictwa izraelskiego. Popełniono bowiem bezeceństwo

w Izraelu.

Sdz 20,07 Wszyscy zebrani tu Izraelici naradźcie się i już tutaj poweźmijcie postano

wienie!"

Sdz 20,08 Wystąpili wszyscy jednomyślnie, mówiąc: "Nikt z nas nie odejdzie do swego

namiotu ani nie uda się do domu!

Sdz 20,09 A oto teraz tak postąpimy z miastem Gibea. Los jego jest przesądzony! Sdz 20,10 Z każdego pokolenia Izraela wybierzemy po dziesięciu mężów ze stu, po stu

z tysiąca i tysiąc z dziesięciu tysięcy. Będą się troszczyć o żywność dla woj

ska, które wyruszy pomścić na Gibea w pokoleniu Beniamina bezeceństwo,

którego się dopuszczono w Izraelu".

Sdz 20,11 Tak zebrali się przeciwko temu miastu wszyscy ludzie izraelscy jak jeden

mąż.

Sdz 20,12 Pokolenia izraelskie porozsyłały posłów do wszystkich Beniaminitów, aby im

donieść: "Cóż to za zbrodnię popełniono między wami?

Sdz 20,13 Wydajcie teraz tych mężów przewrotnych z Gibea, abyśmy ich zgładzili i

tak wyplenili zło z Izraela". Ale Beniaminici nie chcieli słuchać głosu swych

braci, Izraelitów.

Sdz 20,14 Co więcej, Beniaminici poopuszczali swoje osiedla, zgromadzili się w Gibea,

aby ruszyć na Izraelitów.

Sdz 20,15 Tego dnia naliczono Beniaminitów, przybyłych ze swoich osiedli, dwadzieścia

sześć tysięcy mężów dobywających miecza, nie licząc mieszkańców Gibea,

"których liczba wynosiła siedmiuset mężów".

Sdz 20,16 W całym tym wojsku było siedmiuset mężów wyborowych, nie używających

w boju prawej ręki, i każdy z nich ciskał z procy kamieniem tak celnie, że

włosa nie chybił.

Sdz 20,17 Mężów zaś izraelskich naliczono - wyjąwszy Beniaminitów - czterysta tysięcy

dobywających miecza, samych wojowników.

Sdz 20,18 Powstali więc i poszli do Betel, aby zasięgnąć rady u Boga. Tam mówili

Izraelici: "Który z nas najpierw wystąpi do boju z Beniaminitami?" - "Juda

wystąpi pierwszy" - odpowiedział Pan.

Sdz 20,19 O świcie wyruszyli Izraelici w drogę i rozbili obóz naprzeciw Gibea. Sdz 20,20 Potem Izraelici, przygotowawszy szyki przeciw Beniaminitom, stanęli gotowi

do boju przeciw Gibea.

406 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 20

Sdz 20,21 Lecz Beniaminici wypadli z Gibea i dnia tego porazili dwadzieścia dwa tysiące

Izraelitów.

Sdz 20,23 Wtedy Izraelici poszli "do Betel" i płacząc przed Panem aż do wieczora, py

tali się Pana, mówiąc: "Czyż mamy dalej walczyć z Beniaminitami, braćmi

naszymi?" Pan im odpowiedział: "Wystąpcie przeciwko nim!"

Sdz 20,22 Wzmocniwszy się mężowie izraelscy przygotowali szyki do boju na tym sa

mym miejscu, gdzie walczyli dnia poprzedniego.

Sdz 20,24 I drugiego dnia napadli Izraelici na Beniaminitów.

Sdz 20,25 A Beniaminici wypadłszy z Gibea i tym razem porazili spośród Izraelitów

osiemnaście tysięcy - wszystkich dobywających miecza.

Sdz 20,26 Wówczas wszyscy Izraelici i cały lud udali się do Betel, gdzie płacząc trwali

przed Panem i dnia tego pościli aż do wieczora, składając ofiary całopalne i

ofiary biesiadne przed obliczem Pana.

Sdz 20,27 Następnie pytali się Izraelici Pana (była tam bowiem wówczas Arka Przy

mierza Boga,

Sdz 20,28 którą w tym czasie obsługiwał Pinchas, syn Eleazara, syna Aarona), mówiąc:

"Czyż jeszcze mamy wyruszyć do walki z potomkami Beniamina, braćmi na

szymi, czy też mamy jej zaniechać?" Odpowiedział im na to Pan: "Idźcie,

jutro bowiem wydam ich wam w ręce".

Sdz 20,29 Wówczas Izrael przygotował zasadzki zewsząd dokoła Gibea. Sdz 20,30 Trzeciego dnia wystąpili Izraelici do walki z Beniaminitami i podobnie jak

pierwszy i drugi raz ustawili szyki naprzeciw Gibea.

Sdz 20,31 Beniaminici wyszli naprzeciw wojska i pozwolili odciągnąć się od miasta,

gdzie zaczęli kłaść trupem wojowników jak za pierwszym i drugim razem po

drogach, z których jedna prowadziła do Betel, a druga do Gibea, i po polach,

tak że zabili około trzydziestu Izraelitów.

Sdz 20,32 Mówili zaś Beniaminici do siebie: "I tym razem poniosą klęskę jak poprzed

nio". Izraelici zaś mówili: "Uciekajmy, a odciągniemy ich daleko od miasta

na drogi".

Sdz 20,33 I wtedy, podczas gdy [trzon] wojska izraelskiego uszykował się w Baal-Tamar,

zaczajone wojska izraelskie wyszły z ukrycia, mianowicie z równiny Gibea. Sdz 20,34 Dziesięć tysięcy wyborowych wojowników z całego Izraela stanęło naprzeciw

Gibea. Była to bitwa zażarta. Beniaminici zaś nie spodziewali się, że miało

ich spotkać to nieszczęście.

Sdz 20,35 Oto tak poraził Pan Beniaminitów wobec Izraela. Dnia tego Izraelici zabili

dwadzieścia pięć tysięcy stu z Beniamina - wszystkich dobywających miecza. Sdz 20,36 Wtedy Beniaminici ujrzeli swoją klęskę. Mężowie bowiem izraelscy cofali się

na placu boju przed Beniaminem, licząc na zasadzkę uczynioną pod Gibea. Sdz 20,37 Tymczasem wypadli ci poukrywani w zasadzce, uderzyli na Gibea, wpadłszy

do środka pozabijali ostrzem miecza wszystkich przebywających w mieście. Sdz 20,38 Mężowie bowiem izraelscy umówili się z tymi, którzy byli ukryci w zasadzce,

407 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 21

że mieli oni z miasta wypuścić dym jako znak.

Sdz 20,39 Wtedy to mężowie izraelscy cofnęli się podczas walki. Beniamin zaś położył

trupem z Izraela - do trzydziestu ludzi, mówiąc do siebie: "Naprawdę doznają

od nas wielkiej klęski jak w poprzedniej bitwie".

Sdz 20,40 Lecz gdy słup dymu zaczął się unosić z miasta jako znak, Beniamin się obrócił

i zobaczył - a oto płomienie z całego miasta wznoszą się ku niebu. Sdz 20,41 Mężowie izraelscy natarli teraz, a mężowie z Beniamina przerazili się widząc,

że spadło na nich wielkie nieszczęście.

Sdz 20,42 Poczęli więc uciekać przed mężami izraelskimi drogą ku pustyni, lecz wojow

nicy ich dognali. Także ci, co wybiegli z miasta, kładli ich trupem, [wziąwszy]

do środka.

Sdz 20,43 Okrążyli więc Beniamina ścigając go ustawicznie i pokonali go przed Gibea,

ku wschodowi.

Sdz 20,44 Wtedy poległo z [pokolenia] Beniamina osiemnaście tysięcy mężów, mężów

walecznych.

Sdz 20,45 Z tych zaś, którzy uciekali w kierunku pustyni, ku skale Rimmon, zabili na

drogach pięć tysięcy mężów. Dopędzili następnie tych koło Gideom, gdzie

znów zabili ich około dwóch tysięcy.

Sdz 20,46 Wszystkich z Beniamina poległo tego dnia dwadzieścia pięć tysięcy mężów

dobywających miecza. Byli to wszyscy mężowie waleczni.

Sdz 20,47 Tylko sześciuset mężów mogło się schronić na pustyni na skale Rimmon, gdzie

pozostawali przez cztery miesiące.

Sdz 20,48 Potem mężowie izraelscy powrócili do Beniaminitów w mieście, zabili ostrzem

miecza od mężczyzn do bydła, i wszystko, co znaleźli. Spalili też wszystkie

pozostałe miejscowości, jakie napotkali.

Rozdział 21

Sdz 21,01 Mężowie izraelscy złożyli w Mispa taką przysięgę: "Nikt z nas nie wyda swej

córki za żonę Beniaminowi".

Sdz 21,02 Udał się więc lud do Betel, gdzie trwał przed Bogiem aż do wieczora, pod

nosząc lament i zalewając się gorzkimi łzami.

Sdz 21,03 Mówili: "Panie, Boże Izraela, dlaczegoż zdarzyło się to w Izraelu, że dzisiaj

ubyło w nim jedno pokolenie?"

Sdz 21,04 Nazajutrz lud wstał i zbudował tam ołtarz, na którym złożył całopalenia i

ofiary biesiadne.

Sdz 21,05 Następnie rzekli Izraelici: "Które ze wszystkich pokoleń izraelskich nie przyby

ło na zgromadzenie przed Panem?" Związano się bowiem uroczystą przysięgą

przeciwko temu, kto nie przybędzie do Pana w Mispa, w słowach: "Śmierć

408 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 21

poniesie!"

Sdz 21,06 Izraelici żałowali Beniamina, brata swego, i mówili: "Odcięte zostało dzisiaj

jedno pokolenie od Izraela.

Sdz 21,07 Co uczynimy, aby pozostałym dostarczyć kobiet, gdyż my związani jesteśmy

przysięgą wobec Pana, że nie damy im córek naszych za żony?" Sdz 21,08 Rzekli wówczas: "Któreż to z pokoleń izraelskich nie przybyło do Pana w Mi

spa?" [Stwierdzono, że] oto z Jabesz w Gileadzie nikt nie przybył do obozu

na zebranie.

Sdz 21,09 Gdy bowiem przeliczono lud, stwierdzono, że nie było tam nikogo z miesz

kańców Jabesz w Gileadzie.

Sdz 21,10 Zgromadzenie więc wysłało tam dwanaście tysięcy walecznych mężów, naka

zując im: "Idźcie, a pobijcie mieszkańców Jabesz w Gileadzie ostrzem miecza,

także kobiety i dzieci.

Sdz 21,11 W ten sposób postąpicie: Obłożycie klątwą każdego mężczyznę i każdą ko

bietę, która obcowała z mężczyzną".

Sdz 21,12 I znaleźli wśród mieszkańców Jabesz w Gileadzie czterysta młodych dziewic,

które nie obcowały z mężczyznami, i przyprowadzili je do obozu w Szilo,

znajdującego się w ziemi Kanaan.

Sdz 21,13 Następnie całe zgromadzenie wysłało przedstawicieli do synów Beniamina,

zebranych na skale Rimmon, aby oznajmili im pokój.

Sdz 21,14 Wówczas wrócili Beniaminici i dano im za żony zachowane przy życiu kobiety

z Jabesz w Gileadzie, lecz nie było ich dosyć dla wszystkich.

Sdz 21,15 A lud litował się nad Beniaminem, że Pan uczynił wyrwę w pokoleniach izra

elskich.

Sdz 21,16 Rzekli więc starsi zgromadzenia: "Co uczynimy, aby sprowadzić żony dla tych,

którzy pozostali, gdyż zgładzone zostały kobiety w pokoleniu Beniamina?" Sdz 21,17 Nadto powiedzieli: "Jak zachować resztę Beniamina, aby pokolenie nie uległo

zagładzie w Izraelu?

Sdz 21,18 My jednak nie możemy im dać córek naszych za żony". Przysięgli to bowiem

Izraelici: "Niech będzie przeklęty, kto da żonę Beniaminowi".

Sdz 21,19 Rzekli: "Oto co roku jest święto Pańskie w Szilo. Leży ono na północ od

Betel, na wschód od drogi wiodącej z Betel do Sychem, a na południe od

Lebony".

Sdz 21,20 Nakazali więc Beniaminitom, co następuje: "Idźcie, a zróbcie zasadzkę w win

nicach.

Sdz 21,21 Wypatrujcie, gdy córki Szilo pójdą gromadnie do tańca. Wyszedłszy z winnic

niech każdy uprowadzi dla siebie żonę spośród córek Szilo, a potem wracajcie

do ziemi Beniamina.

Sdz 21,22 A gdy ojcowie ich lub bracia przyjdą do nas ze skargą, powiemy im: Zmiłujcie

się nad nimi, bośmy nie zdobyli dla każdego z nich żony na wojnie, a wyście

im ich też nie dali, bo wtedy byście byli winni".

409 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 7 - Księga Sędziów Rozdział 21

Sdz 21,23 Beniaminici tak uczynili, i z tych, co tańczyły, uprowadzili sobie żony od

powiednio do swej liczby. Następnie odeszli, wrócili na swoje dziedzictwo, a

zbudowawszy miasta mieszkali w nich.

Sdz 21,24 Wówczas rozeszli się stamtąd Izraelici, każdy do swego pokolenia i do swego

rodu, a stamtąd każdy na swoje dziedzictwo.

Sdz 21,25 W owych dniach nie było króla w Izraelu. Każdy czynił to, co było słuszne

w jego oczach.

410 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 8

Księga Rut

Rozdział 1

Rt 1,01 W czasach, gdy rządzili sędziowie, nastał głód w kraju. Z Betlejem judzkiego

wyszedł pewien człowiek ze swoją żoną i swymi dwoma synami, aby osiedlić

się w ziemi Moabu.

Rt 1,02 Nazywał się ten człowiek Elimelek, jego żona - Noemi, jego dwaj synowie

Machlon i Kilion. Byli oni Efratejczykami z Betlejem judzkiego. Przybyli na

ziemię Moabu i tam zamieszkali.

Rt 1,03 Elimelek, mąż Noemi, zmarł, a Noemi pozostała ze swymi dwoma synami. Rt 1,04 Oni wzięli sobie za żony Moabitki: jedna nazywała się Orpa, druga nazywała

się Rut. Mieszkali tam około dziesięciu lat.

Rt 1,05 Obaj - tak Machlon, jak i Kilion - również zmarli, a kobieta pozostała,

przeżywszy obu swych synów i swego męża.

Rt 1,06 Wyruszyła więc Noemi i z nią jej synowe, aby wrócić z ziemi Moabu, ponieważ

usłyszała w ziemi Moabu, że Pan nawiedził swój lud, dając mu chleb. Rt 1,07 Wyszła z tej miejscowości, którą tam zamieszkiwała, obie jej synowe z nią, i

wyruszyły w drogę powrotną do ziemi Judy.

Rt 1,08 Powiedziała Noemi do obu swych synowych: "Odejdźcie, wróćcie każda do

domu swej matki, a Pan niech postępuje z wami według swej dobroci, tak

jak wy postępowałyście wobec zmarłych i wobec mnie!

Rt 1,09 Niech Pan sprawi, abyście osiągnęły spokojne miejsce, każda w domu swego

męża!" Ucałowała je, ale one zaczęły głośno płakać,

Rt 1,10 mówiąc do niej: "Nie, my wrócimy z tobą do twego narodu". Rt 1,11 Noemi powiedziała: "Wróćcie, moje córki, czemu idziecie ze mną? Czyż mam

jeszcze w swoim łonie synów, którzy mogliby zostać waszymi mężami? Rt 1,12 Wróćcie, córki moje, odejdźcie, jestem bowiem zbyt stara, aby wyjść za mąż.

411

Księga 8 - Księga Rut Rozdział 2

A jeślibym nawet powiedziała: mam nadzieję, że jeszcze tej nocy będę miała

męża i zrodzę synów,

Rt 1,13 to czyż czekałybyście na nich aż dorosną, czyż dla nich wyrzekłybyście się

małżeństwa? Nie, moje córki, jestem bowiem jeszcze nieszczęśliwsza od was,

gdyż podniosła się przeciw mnie dłoń Pana".

Rt 1,14 Znowu zaczęły głośno płakać. Potem Orpa ucałowała swoją teściową, a Rut

pozostała przy niej.

Rt 1,15 "Oto twoja szwagierka wróciła do swego narodu i do swego boga - powiedziała

Noemi do Rut - wracaj i ty za twą szwagierką".

Rt 1,16 Odpowiedziała Rut: "Nie nalegaj na mnie, abym opuściła ciebie i abym

odeszła od ciebie, gdyż: gdzie ty pójdziesz, tam ja pójdę, gdzie ty zamieszkasz,

tam ja zamieszkam, twój naród będzie moim narodem, a twój Bóg będzie

moim Bogiem.

Rt 1,17 Gdzie ty umrzesz, tam ja umrę i tam będę pogrzebana. Niech mi Pan to

uczyni i tamto dorzuci, jeśli coś innego niż śmierć oddzieli mnie od ciebie!" Rt 1,18 Noemi widząc, że Rut uporczywie obstaje przy tym, aby iść z nią, przestała

mówić do niej o tym.

Rt 1,19 Poszły we dwie, aż doszły do Betlejem. A gdy weszły do Betlejem, zawrzało

o nich w całym mieście, a kobiety mówiły: "Więc to jest Noemi!" Rt 1,20 Powiedziała do nich: "Nie nazywajcie mnie Noemi, ale nazywajcie mnie Mara,

bo Wszechmogący napełnił mnie goryczą.

Rt 1,21 Pełna wyszłam, a pustą sprowadził mnie Pan. Czemu nazywacie mnie Noemi,

gdy Pan wydał świadectwo przeciw mnie, a Wszechmogący uczynił mnie

nieszczęśliwą?"

Rt 1,22 Wróciła więc Noemi, a z nią była Rut Moabitka, jej synowa, która przyszła

z ziemi Moabu. Przyszły zaś do Betlejem na początku żniw jęczmienia.

Rozdział 2

Rt 2,01 Noemi miała powinowatego, krewnego jej męża, człowieka bardzo zamożnego

z rodziny Elimeleka. Nazywał się Booz.

Rt 2,02 Powiedziała Rut Moabitka do Noemi: "Pozwól mi pójść na pole zbierać kłosy

za tym, który będzie mnie darzył życzliwością". "Idź, moja córko" - odpo

wiedziała jej Noemi.

Rt 2,03 Rut wyszła więc i przyszła zbierać kłosy na polu za żniwiarzami, a przypad

kiem tak się stało, że było to pole Booza, który był z rodu Elimeleka. Rt 2,04 A oto Booz przybył z Betlejem i powiedział do żniwiarzy: "Niech Pan będzie

z wami!" - "Niech błogosławi ci Pan!" - odpowiedzieli mu.

Rt 2,05 Zapytał Booz swego sługę pilnującego żniwiarzy: "Czyja jest ta młoda kobie

412 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 8 - Księga Rut Rozdział 2

ta?"

Rt 2,06 Odpowiedział sługa pilnujący żniwiarzy: "To jest młoda Moabitka, która

przyszła z Noemi z ziemi Moabu.

Rt 2,07 Powiedziała ona: Pozwólcie mi szukać i zbierać kłosy za żniwiarzami. Przy

szła i pozostała od rana aż dotąd, a jej odpoczynek w domu był krótki". Rt 2,08 Powiedział Booz do Rut: "Słuchaj dobrze, moja córko! Nie chodź zbierać kło

sów na innym polu i nie odchodź stąd, ale przyłącz się do moich dziewcząt. Rt 2,09 Spójrz na pole, na którym pracują żniwiarze, idź za nimi. Oto kazałem mło

dym sługom, aby ci nie dokuczali. Kiedy będziesz miała pragnienie, idź do

naczyń napić się tego, co będą czerpać młodzi słudzy".

Rt 2,10 Wtedy [Rut] upadła na twarz, oddając pokłon aż do ziemi, i zawołała: "Dla

czego darzysz mnie życzliwością, tak że mnie uznajesz, choć jestem obcą?" Rt 2,11 Odpowiedzał jej Booz: "Oznajmiono mi dobrze to wszystko, co uczyniłaś

swojej teściowej po śmierci swego męża: opuściłaś ojca swego i matkę swoją,

i swoją ziemię rodzinną, a przyszłaś do narodu, którego przedtem nie znałaś. Rt 2,12 Niech cię wynagrodzi Pan za to, coś uczyniła, i niech będzie pełna twoja na

groda u Pana, Boga Izraela, pod którego skrzydła przyszłaś się schronić". Rt 2,13 "Obyś darzył mnie życzliwością, panie mój - powiedziała - oto uspokoiłeś

mnie i przemawiałeś z dobrocią do swej służebnicy, chociaż nie jestem nawet

równa jednej z twoich służących".

Rt 2,14 W czasie posiłku powiedział do niej Booz: "Podejdź tu i jedz chleb, maczając

swój kawałek w kwaśnej polewce". Usiadła więc koło żniwiarzy, a Booz dał

jej prażonych ziaren. Jadła je, a gdy nasyciła się, resztę zatrzymała. Rt 2,15 Potem wstała zbierać kłosy. Booz wydał polecenie swoim sługom: "Wolno jej

zbierać kłosy nawet między snopami, wy zaś nie czyńcie jej wstrętów. Rt 2,16 Co więcej, wyrzucajcie dla niej kłosy z pokosu i pozostawiajcie, żeby je mogła

zebrać. I nie krzyczcie na nią!"

Rt 2,17 Rut zbierała kłosy na polu aż do wieczora, a gdy wymłóciła kijem to, co

zebrała, było około efy jęczmienia.

Rt 2,18 Wziąwszy go poszła do miasta i zobaczyła jej teściowa to, co zebrała. Wtedy

Rut wyjęła i dała jej to, co pozostało jej z posiłku.

Rt 2,19 "Gdzie zbierałaś dzisiaj kłosy - zapytała ją teściowa - gdzie pracowałaś? Niech

będzie błogosławiony ten, który zaopiekował się tobą!" Wtedy wyjawiła swej

teściowej tego, u którego pracowała, mówiąc: "Człowiek, u którego pracowa

łam dzisiaj, nazywa się Booz".

Rt 2,20 Powiedziała Noemi do swej synowej: "Niech będzie on błogosławiony przez

Pana, który nie przestaje czynić dobrze żywym i umarłym!" I dodała Noemi:

"Człowiek ten jest naszym krewnym, jest jednym z mających względem nas

prawo wykupu".

Rt 2,21 "I jeszcze powiedział mi - rzekła Rut Moabitka - przyłącz się do moich dziew

cząt, dopóki nie skończą całego mojego żniwa".

413 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 8 - Księga Rut Rozdział 3

Rt 2,22 Noemi powiedziała do swej synowej, Rut: "Lepiej dla ciebie, moja córko, że

będziesz wychodzić z jego dziewczętami, niż mieliby cię źle przyjąć na innym

polu".

Rt 2,23 Dołączyła się więc Rut do dziewcząt Booza, aby zbierać kłosy do czasu za

kończenia żniw jęczmienia i żniw pszenicy, i mieszkała ze swoją teściową.

Rozdział 3

Rt 3,01 Noemi, teściowa Rut, powiedziała do niej: "Moja córko, czyż nie powinnam

ci poszukać spokojnego miejsca, w którym byłabyś szczęśliwa?

Rt 3,02 Oto czyż nie jest naszym powinowatym Booz, Booz, z którego dziewczętami

ty byłaś? On to właśnie dzisiaj wieczorem ma czyścić jęczmień na klepisku. Rt 3,03 Umyj się i namaść, nałóż na siebie swój płaszcz i zejdź na klepisko, ale nie

daj się jemu poznać, dopóki nie skończy jeść i pić.

Rt 3,04 A kiedy się położy, ty zauważywszy miejsce jego spoczynku, wyjdziesz, od

kryjesz miejsce przy jego nogach i położysz się, a on sam wskaże ci, co masz

czynić".

Rt 3,05 Odpowiedziała Rut: "Wszystko, co mi powiedziałaś, wykonam". Rt 3,06 Zeszła więc na klepisko i uczyniła to wszystko, co kazała jej teściowa. Rt 3,07 Booz po jedzeniu i piciu, w dobrym samopoczuciu poszedł położyć się na

brzegu stosu jęczmienia. Wtedy Rut podeszła cicho, odkryła miejsce przy

jego nogach i położyła się.

Rt 3,08 A w środku nocy Booz poczuł zimno i rozglądając się dokoła zobaczył kobietę

leżącą przy jego nogach.

Rt 3,09 Zapytał: "Kto ty jesteś?" Odpowiedziała: "Ja jestem Rut, służebnica twoja.

Rozciągnij brzeg swego płaszcza nade mną, albowiem jesteś powinowatym". Rt 3,10 Powiedział: "Błogosławiona bądź, moja córko, przez Pana! Jeszcze lepiej niż

za pierwszym razem okazałaś swoją miłość za drugim razem, gdy nie szuka

łaś młodych mężczyzn, biednych czy bogatych.

Rt 3,11 Nie lękaj się więc, moja córko; wszystko, co powiedziałaś uczynię dla ciebie,

gdyż wie każdy mieszkaniec mego miasta, że jesteś dzielną kobietą. Rt 3,12 Jednakże, jeśli jest prawdą, że jako krewny [twego męża] mam prawo wykupu,

to jest jeszcze krewny bliższy ode mnie.

Rt 3,13 Pozostań tutaj przez noc, a rankiem, jeśli on będzie chciał wypełnić wobec

ciebie swój obowiązek jako krewny [twego męża], dobrze będzie, jeśli go wy

pełni, lecz jeśli nie będzie chciał go wypełnić, to na życie Pana, ja go wypełnię

względem ciebie. Śpij aż do rana!"

Rt 3,14 Spała u jego nóg aż do świtu. O tej porze, kiedy człowiek nie może jeszcze

odróżnić innego człowieka, wstał Booz. Mówił bowiem do siebie: Nie powi

414 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 8 - Księga Rut Rozdział 4

nien nikt o tym wiedzieć, że kobieta przyszła do mnie na klepisko. Rt 3,15 Powiedział [do niej]: "Podaj okrycie, które masz na sobie, i trzymaj je moc

no". Gdy trzymała je, odmierzył jej sześć [miar] jęczmienia i podał jej. Po

czym poszła do miasta.

Rt 3,16 Przyszła Rut do swej teściowej, a ta zapytała ją: "Co z tobą, moja córko?"

Opowiedziała jej Rut wszystko, co uczynił dla niej ten człowiek. Rt 3,17 Dodała Rut: "Dał mi te sześć [miar] jęczmienia mówiąc: Nie możesz wrócić

z pustymi rękami do swej teściowej".

Rt 3,18 "Bądź spokojna, moja córko - powiedziała Noemi - aż dowiesz się, jak po

toczą się rzeczy, gdyż nie spocznie ten człowiek, dopóki nie zakończy dzisiaj

tej sprawy".

Rozdział 4

Rt 4,01 Booz tymczasem wszedł do bramy miasta i usiadł tam. A oto przechodził

krewny, o którym mówił Booz. Zawołał Booz: "Podejdź, człowieku, usiądź

tutaj!" Tamten podszedł i usiadł.

Rt 4,02 Wtedy Booz wziął dziesięciu mężów ze starszyzny miasta, powiedział do nich:

"Usiądźcie tu!" I usiedli.

Rt 4,03 Przemówił do tamtego krewnego: "Pole, które należało do naszego krewnego,

Elimeleka, sprzedaje Noemi, która wróciła z ziemi Moabu.

Rt 4,04 Uważałem, że należy cię o tym zawiadomić i powiedzieć ci wobec tych, którzy

tutaj siedzą, i wobec starszyzny mojego narodu: jeśli chcesz nabyć to pole

jako krewny, kupuj, a jeśli nie chcesz, daj mi znać, abym wiedział, gdyż nie

ma nikogo przed tobą, kto by je mógł wykupić jako krewny, ja bowiem idę

po tobie". Odpowiedział ów krewny: "Ja wykupię".

Rt 4,05 "W dniu, kiedy wykupisz pole z rąk Noemi - dodał Booz - weźmiesz również i

Rut Moabitkę, żonę zmarłego, aby utrwalić jego imię na jego dziedzictwie". Rt 4,06 Krewny ów odpowiedział: "Nie mogę skorzystać z prawa wykupu, nie pono

sząc szkody na swoim majątku. Wypełnij ty moje prawo krewnego, bo ja nie

mogę go wypełnić".

Rt 4,07 A taki był dawniej zwyczaj w Izraelu co do prawa wykupu i co do zmiany:

aby zatwierdzić całą sprawę, zdejmował człowiek swój sandał i dawał drugiej

stronie. Taki był sposób zaświadczania w Izraelu.

Rt 4,08 Powiedział ów krewny do Booza: "Nabądź dla siebie moje prawo wykupu", i

zdjął swój sandał.

Rt 4,09 Wtedy powiedział Booz do starszyzny i do całego ludu: "Świadkami jesteście,

że nabyłem z rąk Noemi to wszystko, co należało do Elimeleka, i wszystko,

co należało do Kiliona i Machlona.

415 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 8 - Księga Rut Rozdział 4

Rt 4,10 A także nabyłem dla siebie za żonę Rut Moabitkę, żonę Machlona, aby utrwa

lić imię zmarłego na jego dziedzictwie, aby nie zginęło imię zmarłego wśród

jego braci ani wśród jego współmieszkańców. Wy dzisiaj jesteście dla mnie

świadkami tej sprawy".

Rt 4,11 Cały lud zebrany w bramie zawołał: "Jesteśmy świadkami!" a starsi dodali:

"Niech Pan uczyni kobietę, która wejdzie do twego domu, podobną do Ra

cheli i Lei, które to dwie niewiasty zbudowały dom Izraela. Stań się możnym

w Efrata, zdobądź sobie imię w Betlejem!

Rt 4,12 Niech stanie się dom twój przez potomstwo, które da ci Pan z tej młodej

kobiety, jak dom Peresa, którego Tamar zrodziła Judzie".

Rt 4,13 Booz zaślubił więc Rut i stała się jego żoną. Gdy zbliżył się do niej, Pan

sprawił, że poczęła i urodziła syna.

Rt 4,14 Kobiety mówiły do Noemi: "Niech będzie błogosławiony Pan, który nie po

zwolił, aby dzisiaj zabrakło ci powinowatego z prawem wykupu. Imię jego

będzie wspominane w Izraelu.

Rt 4,15 On będzie dla ciebie pociechą, będzie cię utrzymywał w twojej starości. Zro

dziła go dla ciebie twoja synowa, która cię kocha, która dla ciebie jest warta

więcej niż siedmiu synów".

Rt 4,16 Wzięła Noemi dziecko i położyła je na swym łonie. Ona też je wychowywała. Rt 4,17 Sąsiadki nadały mu imię. Mówiły: "Narodził się syn dla Noemi", nadały mu

imię Obed. On to jest ojcem Jessego, ojca Dawida.

Rt 4,18 A oto potomkowie Peresa. Peres był ojcem Chesrona.

Rt 4,19 Chesron był ojcem Rama, Ram był ojcem Amminadaba. Rt 4,20 Amminadab był ojcem Nachszona, Nachszon był ojcem Szalmona. Rt 4,21 Szalmon był ojcem Booza, Booz był ojcem Obeda.

Rt 4,22 Obed był ojcem Jessego, a Jesse był ojcem Dawida.

416 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9

Pierwsza Księga Samuela

Rozdział 1

1 Sm 1,01 Był pewien człowiek w Ramataim, Sufita z górskiej okolicy Efraima, imieniem

Elkana, syn Jerochama, syna Elihu, syna Tochu, syna Sufa Efratyty. 1 Sm 1,02 Miał on dwie żony: jednej było na imię Anna, a drugiej Peninna. Peninna

miała dzieci, natomiast Anna ich nie miała.

1 Sm 1,03 Corocznie człowiek ten udawał się z miasta swego do Szilo, aby oddać pokłon

i złożyć ofiarę dla Pana Zastępów. Byli tam dwaj synowie Helego: Chofni i

Pinchas - kapłani Pana.

1 Sm 1,04 Pewnego dnia Elkana składał ofiarę. Dał wtedy żonie swej Peninnie, wszyst

kim jej synom i córkom po części ze składanej ofiary.

1 Sm 1,05 Również Annie dał część, lecz podwójną, gdyż Annę bardzo miłował, mimo

że Pan zamknął jej łono.

1 Sm 1,06 Jej współzawodniczka przymnażała jej smutku, aby ją rozjątrzyć z tego po

wodu, że Pan zamknął jej łono.

1 Sm 1,07 I tak się działo przez wiele lat. Ile razy szła do świątyni Pana, [tamta] doku

czała jej w ten sposób. Anna więc płakała i nie jadła.

1 Sm 1,08 I rzekł do niej jej mąż, Elkana: "Anno, czemu płaczesz? Dlaczego nie jesz?

Czemu się twoje serce smuci? Czyż ja nie znaczę dla ciebie więcej niż dzie

sięciu synów?"

1 Sm 1,09 Gdy w Szilo skończono jeść i pić, Anna wstała. A kapłan Heli siedział na

krześle przed bramą przybytku Pańskiego.

1 Sm 1,10 Ona zaś smutna na duszy zanosiła do Pana modlitwy i płakała nieutulona. 1 Sm 1,11 Uczyniła również obietnicę, mówiąc: "Panie Zastępów! Jeżeli łaskawie wej

rzysz na poniżenie służebnicy twojej i wspomnisz na mnie, i nie zapomnisz

służebnicy twojej, i dasz mi potomka płci męskiej, wtedy oddam go Panu po

417

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 2

wszystkie dni jego życia, a brzytwa nie dotknie jego głowy".

1 Sm 1,12 Gdy tak żarliwie się modliła przed obliczem Pana, Heli przyglądał się jej

ustom.

1 Sm 1,13 Anna zaś mówiła tylko w głębi swego serca, poruszała wargami, lecz głosu

nie było słychać. Heli sądził, że była pijana.

1 Sm 1,14 Heli odezwał się do niej: "Dokąd będziesz pijana? Wytrzeźwiej od wina!" 1 Sm 1,15 Anna odrzekła: "Nie, panie mój. Jestem nieszczęśliwą kobietą, a nie upiłam

się winem ani sycerą. Wylałam tylko duszę moją przed Panem. 1 Sm 1,16 Nie uważaj swej służebnicy za córkę Beliala, gdyż z nadmiaru zmartwienia i

boleści duszy mówiłam cały czas".

1 Sm 1,17 Heli odpowiedział: "Idź w pokoju, a Bóg Izraela niech spełni prośbę, jaką do

Niego zaniosłaś".

1 Sm 1,18 Odpowiedziała: "Obyś darzył życzliwością twoją służebnicę!" I poszła sobie

ta kobieta: jadła i nie miała już twarzy tak [smutnej] jak przedtem. 1 Sm 1,19 Wstali o zaraniu i oddawszy pokłon Panu, wrócili i udali się do domu swego

w Rama. Elkana zbliżył się do swojej żony, Anny, a Pan wspomniał na nią. 1 Sm 1,20 Anna poczęła i po upływie dni urodziła syna i nazwała go imieniem Samuel,

ponieważ [powiedziała]: Uprosiłam go u Pana.

1 Sm 1,21 Gdy ów mąż, Elkana, udał się z całą rodziną, by złożyć Panu doroczną ofiarę

i wypełnić ślub,

1 Sm 1,22 Anna nie poszła, lecz oświadczyła swemu mężowi: "Gdy chłopiec będzie od

stawiony od piersi, zaprowadzę go, żeby ukazał się przed Panem i aby tam

pozostał na zawsze".

1 Sm 1,23 Odpowiedział jej Elkana, mąż jej: "Czyń, co ci się wydaje słuszne. Pozostań,

dopóki go nie odstawisz od piersi. Oby tylko Pan ziścił swe słowo". Pozostała

więc kobieta w domu i karmiła syna swojego aż do odstawienia go od piersi. 1 Sm 1,24 Gdy go odstawiła, wzięła go z sobą w drogę, zabierając również trzyletniego

cielca, jedną efę mąki i bukłak wina. Przyprowadziła go do domu Pana, do

Szilo. Chłopiec był jeszcze mały.

1 Sm 1,25 Zabili cielca i poprowadzili chłopca przed Helego.

1 Sm 1,26 Powiedziała ona wówczas: "Pozwól, panie mój! Na twoje życie! To ja jestem

ową kobietą, która stała tu przed tobą i modliła się do Pana.

1 Sm 1,27 O tego chłopca się modliłam, i spełnił Pan prośbę, którą do Niego zanosiłam. 1 Sm 1,28 Oto ja oddaję go Panu. Po wszystkie dni, jak długo będzie żył, zostaje oddany

na własność Panu". I oddali tam pokłon Panu.

Rozdział 2

1 Sm 2,01 Anna modliła się mówiąc: "Raduje się me serce w Panu, moc moja wzrasta

418 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 2

dzięki Panu, rozwarły się me usta na wrogów moich, gdyż cieszyć się mogę

Twoją pomocą.

1 Sm 2,02 Nikt tak święty jak Pan, prócz Ciebie nie ma nikogo, nikt taką Skałą jak Bóg

nasz.

1 Sm 2,03 Nie mówcie więcej słów pełnych pychy, z ust waszych niech nie wychodzą

słowa wyniosłe, bo Pan jest Bogiem wszechwiedzącym: On waży uczynki. 1 Sm 2,04 Łuk mocarzy się łamie, a słabi przepasują się mocą,

1 Sm 2,05 za chleb najmują się syci, a głodni [już] odpoczywają, niepłodna rodzi sied

mioro, a wielodzietna więdnie.

1 Sm 2,06 To Pan daje śmierć i życie, wtrąca do Szeolu i zeń wyprowadza. 1 Sm 2,07 Pan uboży i wzbogaca, poniża i wywyższa.

1 Sm 2,08 Z pyłu podnosi biedaka, z barłogu dźwiga nędzarza, by go wśród możnych

posadzić, by dać mu tron zaszczytny. Do Pana należą filary ziemi: na nich

świat położył.

1 Sm 2,09 On ochrania stopy pobożnych. Występni zginą w ciemnościach, bo nie [swoją]

siłą człowiek zwycięża.

1 Sm 2,10 Pan wniwecz obraca opornych: przeciw nim grzmi na niebiosach. Pan osądza

krańce ziemi, On daje potęgę królowi, wywyższa moc swego pomazańca". 1 Sm 2,11 Elkana udał się do Rama - do swego domu. Chłopiec pozostał, by służyć

Panu przy kapłanie Helim.

1 Sm 2,12 Synowie Helego, istni synowie Beliala, nie zważali na Pana 1 Sm 2,13 ani na prawa kapłańskie wobec ludu. Jeżeli kto składał krwawą ofiarę, gdy

gotowało się mięso, zjawiał się sługa kapłana z trójzębnymi widełkami w rę

ku.

1 Sm 2,14 Wkładał je do kotła albo do garnka, do rondla albo do misy, i co wydobył

widełkami - zabierał kapłan. Tak postępowali ze wszystkimi Izraelitami, któ

rzy przychodzili tam, do Szilo.

1 Sm 2,15 Co więcej, jeszcze nie spalono tłuszczu, a już przychodził sługa kapłana i mó

wił temu, kto składał ofiarę: "Daj mięso na pieczeń dla kapłana. Nie weźmie

on od ciebie mięsa gotowanego, tylko surowe".

1 Sm 2,16 A gdy mówił do niego ów człowiek: "Niech najpierw całkowicie spalę tłuszcz,

a wtedy weźmiesz sobie, co dusza twoja pragnie", odpowiadał mu: "Nie! Daj

zaraz, a jeśli nie - zabiorę przemocą".

1 Sm 2,17 Grzech owych młodzieńców był wielki względem Pana, bo "ludzie" lekcewa

żyli ofiary dla Pana.

1 Sm 2,18 Samuel pełnił posługi wobec Pana jako chłopiec ubrany w lniany efod. 1 Sm 2,19 Matka robiła mu mały płaszcz, który przynosiła co roku, gdy przychodziła

wraz z mężem złożyć doroczną ofiarę.

1 Sm 2,20 Heli błogosławił Elkanie i jego żonie, mówiąc: "Niech Pan da ci potomstwo z

tej żony w zamian za uproszonego, którego oddała Panu". I wracali do siebie

do domu.

419 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 2

1 Sm 2,21 Pan wejrzał na Annę: poczęła i urodziła trzech synów i dwie córki. Samuel

natomiast wzrastał przy Panu.

1 Sm 2,22 Heli był już bardzo stary. Słyszał on, jak postępowali jego synowie wobec

wszystkich Izraelitów "i to, że żyli z kobietami, które służyły przy wejściu do

Namiotu Spotkania".

1 Sm 2,23 Mówił więc do nich: "Czemu dopuszczacie się tych czynów, wszak od całego

ludu słyszę o waszym niewłaściwym postępowaniu.

1 Sm 2,24 Nie, synowie moi, niedobre wieści ja słyszę, mianowicie że doprowadzacie do

przestępstwa lud Pański.

1 Sm 2,25 Jeśli człowiek zawini przeciw człowiekowi, sprawę rozsądzi Bóg, lecz gdy czło

wiek zawini wobec Pana - któż się za nim będzie wstawiał?" Nie posłuchali

jednak napomnienia swego ojca, bo Pan chciał, aby pomarli.

1 Sm 2,26 Młody zaś Samuel rósł i coraz bardziej podobał się tak Panu, jak i ludziom. 1 Sm 2,27 Do Helego przybył mąż Boży i powiedział mu: "Tak mówi Pan: Wyraźnie

objawiłem się domowi twojego praojca, gdy jeszcze byli w Egipcie i należeli

do [sług] domu faraona.

1 Sm 2,28 Spośród wszystkich pokoleń izraelskich wybrałem ich sobie na kapłanów, aby

przychodzili do ołtarza mojego celem składania ofiary kadzidła, aby wobec

Mnie przywdziewali efod, a Ja dałem domowi ojca twojego wszystkie ofiary

spalane domu Izraela.

1 Sm 2,29 Czemu depczecie po moich ofiarach krwawych i pokarmowych, jakie zarządzi

łem "w przybytku"? Dlaczego szanujesz bardziej synów swoich niźli Mnie, iż

tuczycie się na najwyborniejszych z wszystkich darów Izraela - ludu mojego? 1 Sm 2,30 Dlatego [taka] wyrocznia Pana, Boga Izraela: Wyraźnie powiedziałem domo

wi twojemu i domowi ojca twego, że będą zawsze chodzić przede Mną, lecz

teraz - wyrocznia Pana - dalekie to ode Mnie. Tych bowiem, którzy Mnie

szanują, szanuję i Ja, a tych, którzy Mnie znieważają - czeka hańba. 1 Sm 2,31 Właśnie nadchodzą dni, w których odetnę ramię twoje i ramię domu twojego

ojca, aby już nie było starca w twoim domu.

1 Sm 2,32 Będziesz widział "ucisk przybytku", podczas gdy Bóg udzieli Izraelowi wszel

kiego dobra; w twoim domu nie będzie starca po wszystkie czasy. 1 Sm 2,33 Nie wytracę jednak u ciebie doszczętnie człowieka składającego dla Mnie

ofiarę, tak by się zużyły twoje oczy, a dusza się wyniszczyła ze strapienia,

podczas gdy ogół twego domu zabity zostanie [mieczem] ludzi.

1 Sm 2,34 Znakiem, że to się spełni, będzie to, co się zdarzy twoim dwom synom, Chof

niemu i Pinchasowi: obydwaj zginą tego samego dnia.

1 Sm 2,35 Ustanowię sobie kapłana wiernego, który będzie postępował według mego

serca i pragnienia. Zbuduję mu dom trwały, a on będzie chodził przed obli

czem mego pomazańca na zawsze.

1 Sm 2,36 Kto jeszcze zostanie w domu twoim, ten przyjdzie i upokorzy się przed nim,

aby mieć srebrną monetę lub bochenek chleba. Będzie wołał: "Powierz mi,

420 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 3

proszę, jaką czynność kapłańską, abym mógł zjeść kęs chleba"".

Rozdział 3

1 Sm 3,01 Młody Samuel usługiwał Panu pod okiem Helego. W owym czasie rzadko

odzywał się Pan, a widzenia nie były częste.

1 Sm 3,02 Pewnego dnia Heli spał w zwykłym miejscu. Oczy jego zaczęły już słabnąć i

nie mógł widzieć.

1 Sm 3,03 A światło Boże jeszcze nie zagasło. Samuel zaś spał w przybytku Pańskim,

gdzie znajdowała się Arka Przymierza.

1 Sm 3,04 Wtedy Pan zawołał Samuela, a ten odpowiedział: "Oto jestem". 1 Sm 3,05 Potem pobiegł do Helego mówiąc mu: "Oto jestem: przecież mię wołałeś".

Heli odrzekł: "Nie wołałem cię, wróć i połóż się spać". Położył się zatem

spać.

1 Sm 3,06 Lecz Pan powtórzył wołanie: "Samuelu!" Wstał Samuel i poszedł do Helego

mówiąc: "Oto jestem: przecież mię wołałeś". Odrzekł mu: "Nie wołałem cię,

synu. Wróć i połóż się spać".

1 Sm 3,07 Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana, a słowo Pańskie nie było mu jeszcze

objawione.

1 Sm 3,08 I znów Pan powtórzył po raz trzeci swe wołanie: "Samuelu!" Wstał więc i po

szedł do Helego, mówiąc: "Oto jestem: przecież mię wołałeś". Heli spostrzegł

się, że to Pan woła chłopca.

1 Sm 3,09 Rzekł więc Heli do Samuela: "Idź spać! Gdyby jednak kto cię wołał, odpo

wiedz: Mów, Panie, bo sługa Twój słucha". Odszedł Samuel, położył się spać

na swoim miejscu.

1 Sm 3,10 Przybył Pan i stanąwszy zawołał jak poprzednim razem: "Samuelu, Samu

elu!" Samuel odpowiedział: "Mów, bo sługa Twój słucha".

1 Sm 3,11 Powiedział Pan do Samuela: "Oto Ja uczynię taką rzecz Izraelowi, że wszyst

kim, którzy o niej usłyszą, zadzwoni w obydwu uszach.

1 Sm 3,12 W dniu tym dokonam na Helim wszystkiego, co mówiłem o jego domu, od

początku do końca.

1 Sm 3,13 Dałem mu poznać, że ukarzę dom jego na wieki za grzech, o którym wiedział:

synowie jego bowiem ściągają na siebie przekleństwo, a on ich nie skarcił. 1 Sm 3,14 Dlatego przysiągłem domowi Helego: Wina domu Helego nie będzie nigdy

odpuszczona ani przez ofiarę krwawą, ani przez pokarmową".

1 Sm 3,15 Samuel leżał do rana, potem otworzył bramę przybytku Pańskiego. Obawiał

się jednak Samuel oznajmić Helemu o widzeniu.

1 Sm 3,16 Lecz Heli zawołał Samuela i rzekł: "Samuelu, synu mój!" On odpowiedział i

rzekł: "Oto jestem".

421 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 4

1 Sm 3,17 [Heli] zagadnął: "Co to za słowa, które [Bóg] wyrzekł do ciebie? Niczego

przede mną nie ukrywaj! Niechaj ci Bóg to uczyni i tamto dorzuci, gdybyś

ukrył coś przede mną ze słów, które do ciebie powiedział".

1 Sm 3,18 Samuel opowiedział więc wszystkie te słowa i nic przed nim nie zamilczał. A

[Heli] rzekł: "On jest Panem! Niech czyni, co uznaje za dobre".

1 Sm 3,19 Samuel dorastał, a Pan był z nim. Nie pozwolił upaść żadnemu jego słowu

na ziemię.

1 Sm 3,20 Wszyscy Izraelici od Dan aż do Beer-Szeby poznali, że Samuel stał się rze

czywiście prorokiem Pańskim.

1 Sm 3,21 I w dalszym ciągu Pan objawiał się w Szilo, albowiem ukazywał się Samu

elowi w Szilo. Heli był bardzo stary, tymczasem jego synowie trwali w złym

postępowaniu wobec Pana.

Rozdział 4

1 Sm 4,01 Słowo Samuela docierało do wszystkich Izraelitów "jako słowo Pańskie". "W

tym czasie Filistyni zgromadzili się, by walczyć przeciw Izraelitom". Izraelici

wyruszyli do walki z Filistynami. Rozbili oni obóz koło Eben-Haezer, nato

miast Filistyni rozbili obóz w Afek.

1 Sm 4,02 Filistyni przygotowali szyki bojowe przeciw Izraelitom i rozgorzała walka.

Izraelici zostali pokonani przez Filistynów, tak że poległo na pobojowisku,

na równinie około czterech tysięcy ludzi.

1 Sm 4,03 Po powrocie ludzi do obozu starsi Izraela stawiali sobie pytanie: "Dlacze

go Pan dotknął nas klęską z ręki Filistynów? Sprowadźmy sobie tutaj Arkę

Przymierza Pańskiego z Szilo, ażeby znajdując się wśród nas wyzwoliła nas

z ręki naszych wrogów".

1 Sm 4,04 Lud posłał więc do Szilo i przywieziono stamtąd Arkę Przymierza Pana Za

stępów, który zasiada na cherubach. Przy Arce Przymierza Bożego byli tam

dwaj synowie Helego: Chofni i Pinchas.

1 Sm 4,05 Gdy Arka Przymierza Pańskiego dotarła do obozu, wszyscy Izraelici podnieśli

głos w radosnym uniesieniu, że aż ziemia drżała.

1 Sm 4,06 Kiedy Filistyni usłyszeli głos okrzyków, mówili: "Co znaczy ów głos tak

gromkich okrzyków w obozie izraelskim?" Gdy dowiedzieli się, że Arka Pań

ska przybyła do obozu,

1 Sm 4,07 Filistyni przelękli się. Mówili: ""Ich" Bóg przybył do obozu". Wołali: "Biada

nam! Nigdy dawniej czegoś podobnego nie było.

1 Sm 4,08 Biada nam! Kto nas wybawi z mocy tych potężnych bogów? Przecież to ci

sami bogowie, którzy zesłali na Egipt wszelakie plagi "na pustyni". 1 Sm 4,09 Trzymajcie się dzielnie i bądźcie mężni, o Filistyni, żebyście się nie stali

422 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 5

niewolnikami Hebrajczyków, podobnie jak oni byli niewolnikami waszymi.

Bądźcie więc mężni i walczcie!"

1 Sm 4,10 Filistyni stoczyli bitwę i zwyciężyli Izraelitów, tak że uciekł każdy do swego

namiotu. Klęska to była bardzo wielka. Zginęło bowiem trzydzieści tysięcy

piechoty izraelskiej.

1 Sm 4,11 Arka Boża została zabrana, a dwaj synowie Helego, Chofni i Pinchas, polegli. 1 Sm 4,12 Pewien człowiek - Beniaminita - uciekł z pola walki i dotarł jeszcze w tym

samym dniu do Szilo. Ubranie miał podarte, a głowę pokrytą ziemią. 1 Sm 4,13 Kiedy nadszedł, Heli siedział na swym krześle obok drogi. Wyczekiwał. Nie

pokoił się przecież z powodu Arki Bożej. Gdy człowiek ten przyszedł, aby

donieść miastu o nowinach, całe miasto podniosło krzyk.

1 Sm 4,14 Heli posłyszawszy echo tego krzyku, zapytał: "Co oznacza ten tak wielki

hałas?" Człowiek ów pośpieszył i przybywszy opowiedział Helemu. 1 Sm 4,15 Heli miał [wtedy] dziewięćdziesiąt osiem lat. Był ociemniały: nie mógł nic

widzieć.

1 Sm 4,16 Człowiek ów rzekł do Helego: "Ja jestem tym, który przybył z obozu, z pola

walki dziś uciekłem". Heli zaś zapytał: "Cóż się stało, mój synu?" 1 Sm 4,17 Zwiastun odpowiedział: "Izraelici uciekli przed Filistynami, naród zaś poniósł

ogromną klęskę. Zginęli dwaj twoi synowie, Chofni i Pinchas, Arka Boża zo

stała zabrana".

1 Sm 4,18 Na wzmiankę o Arce Bożej Heli upadł z krzesła do tyłu, na krawędź bramy,

złamał sobie kark i umarł. Był to bowiem człowiek stary i ociężały. Sprawo

wał on sądy nad Izraelem przez czterdzieści lat.

1 Sm 4,19 Jego synowa, a żona Pinchasa, będąc brzemienną i bliską porodu, gdy tylko

dowiedziała się, że Arka Boża została zabrana, że jej teść i mąż umarli, sku

liła się i porodziła, bo przyszły na nią bóle porodowe.

1 Sm 4,20 Gdy konała, mówiły do niej kobiety, które ją otaczały: "Nie obawiaj się!

Przecież urodziłaś syna". Nie odpowiedziała jednak, nie zwróciła nawet na

to uwagi.

1 Sm 4,21 Chłopca nazwała Ikabod, mówiąc: "Odstąpiła sława od Izraela" z powodu

zabrania Arki Bożej oraz [śmierci] jej teścia i męża.

1 Sm 4,22 Powtórzyła: "Odstąpiła sława od Izraela, gdyż Arka Boża została zabrana".

Rozdział 5

1 Sm 5,01 Tymczasem Filistyni zabrawszy Arkę Bożą zanieśli ją z Eben-Haezer do Asz

dodu.

1 Sm 5,02 Wzięli następnie Filistyni Arkę Bożą i wnieśli do świątyni Dagona i ustawili

przed Dagonem.

423 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 6

1 Sm 5,03 Gdy wczesnym rankiem mieszkańcy Aszdodu wstali "i weszli do świątyni Da

gona, spostrzegli, że" oto Dagon leżał twarzą do ziemi przed Arką Pańską.

Podniósłszy Dagona znów ustawili go na jego miejscu.

1 Sm 5,04 Ale gdy następnego dnia wstali wczesnym rankiem, zauważyli, że Dagon znów

leży twarzą do ziemi przed Arką Pańską, a głowa Dagona i dwie dłonie rąk

są odcięte na progu, na swoim miejscu pozostał jedynie tułów Dagona. 1 Sm 5,05 Dlatego właśnie kapłani Dagona i wszyscy wstępujący do domu Dagona nie

depczą progu Dagona w Aszdodzie do dnia dzisiejszego.

1 Sm 5,06 Ręka Pańska zaciążyła nad mieszkańcami Aszdodu i przeraziła ich. Ukarał

On guzami tak mieszkańców Aszdodu, jak i jego okolic.

1 Sm 5,07 Mieszkańcy Aszdodu widząc, co się dzieje, oświadczyli: "Nie może zostać Ar

ka Boga izraelskiego wśród nas, gdyż twardą się okazała ręka Jego nad nami

i nad bogiem naszym Dagonem".

1 Sm 5,08 Zwołali więc do siebie zebranie wszystkich władców filistyńskich pytając: "Co

mamy uczynić z Arką Boga izraelskiego?" Odpowiedzieli: "Arkę Boga izrael

skiego trzeba przenieść do Gat". I przeniesiono tam Arkę Boga izraelskiego. 1 Sm 5,09 Gdy tylko ją przenieśli, ręka Pana dotknęła miasto wielkim uciskiem, zsyłając

popłoch na mieszkańców miasta, tak na małych, jak i wielkich: wystąpiły na

nich guzy.

1 Sm 5,10 Wysłali więc Arkę Bożą do Ekronu. Gdy Arka Boża miała przybyć do Ekronu,

zawołali jego mieszkańcy: "Przynieśli mi Arkę Boga izraelskiego, aby mnie i

lud mój oddać na zatracenie".

1 Sm 5,11 Przez posłańców zwołali wszystkich władców filistyńskich. Powiedzieli do

nich: "Odeślijcie Arkę Boga izraelskiego i niech wróci na swoje miejsce, i nie

naraża na śmierć mnie i mego ludu". Popłoch bowiem ogarnął całe miasto:

bardzo tam zaciążyła ręka Boga.

1 Sm 5,12 Ci, którzy nie umarli, byli dotknięci guzami, błagalne więc głosy wznosiły się

z miasta ku niebu.

Rozdział 6

1 Sm 6,01 Przez siedem miesięcy Arka Pańska znajdowała się w ziemi filistyńskiej. 1 Sm 6,02 Potem zwołali Filistyni kapłanów i wieszczbiarzy mówiąc im: "Co robić z

Arką Pańską? Wskażcie nam, w jaki sposób odeślemy ją na miejsce?" 1 Sm 6,03 Odpowiedzieli: "Jeśli macie odesłać Arkę Boga izraelskiego, nie odsyłajcie jej

z niczym. Koniecznie trzeba dołączyć do niej dar pokutny. Wtedy wyzdro

wiejecie i dowiecie się, dlaczego nie odstępuje od was Jego ręka". 1 Sm 6,04 Zapytali się: "Jakiż dar mamy złożyć?" Odpowiedzieli: "Według liczby wład

ców filistyńskich pięć guzów złotych i pięć myszy złotych, ta sama bowiem

424 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 6

plaga dotknęła was, jak i waszych władców.

1 Sm 6,05 Sporządźcie podobizny guzów i podobizny myszy, które niszczą kraj, a od

dajcie cześć Bogu Izraela; może odejmie rękę swą od was, od bogów waszych

i od waszego kraju.

1 Sm 6,06 Dlaczego upieracie się w sercach waszych tak, jak upierali się Egipcjanie i

faraon? Czy nie pozwolili im odejść dopiero wtedy, gdy ich [Pan] ukarał? 1 Sm 6,07 Teraz więc weźcie i przygotujcie nowy wóz i dwie mleczne krowy, które nie

miały na sobie jarzma, zaprzęgnijcie krowy do wozów, cielęta od nich odpro

wadzicie do obory.

1 Sm 6,08 Weźmiecie potem Arkę Pańską i umieścicie ją na wozie, a wyroby ze złota,

które oddać macie jako dar pokutny, umieścicie w skrzynce obok niej i tak

poślecie ją w drogę.

1 Sm 6,09 Zwrócicie jednak uwagę na to: jeżeli skieruje się ona do swego kraju, to jest

do Bet-Szemesz, wiedzcie, że to On sprowadził na nas nieszczęście, a jeśli nie,

to będziemy wiedzieli, że nie Jego ręka nas dotknęła, a to, co się stało, było

przypadkiem".

1 Sm 6,10 Ludzie uczynili w ten sposób: wzięli dwie mleczne krowy i zaprzęgli je do

wozu. Cielęta od nich zatrzymali w oborze.

1 Sm 6,11 Arkę Pańską umieścili na wozie, a także skrzynkę ze złotymi myszami i z

podobiznami swoich guzów.

1 Sm 6,12 Krowy poszły prostą drogą w kierunku Bet-Szemesz, a idąc tą samą drogą i

rycząc nie zbaczały ani w prawo, ani w lewo. Filistyńscy władcy zaś szli za

nimi aż do granic Bet-Szemesz.

1 Sm 6,13 W Bet-Szemesz na równinie odbywały się żniwa pszenicy. Podniósłszy oczy

żniwiarze dostrzegli Arkę i uradowali się jej widokiem.

1 Sm 6,14 Wóz dotarł na pole Jozuego z Bet-Szemesz i tam się zatrzymał. Leżał tam

wielki kamień. Wóz drewniany porąbano, a krowy złożono Panu na ofiarę

całopalną.

1 Sm 6,15 Lewici zdjęli z wozu Arkę Pańską i znajdującą się razem skrzynkę, w której

ułożone były złote przedmioty: ułożyli je na wielkim kamieniu. Ludzie z Bet

Szemesz dokonali całopalenia i złożyli w tym dniu ofiary Panu.

1 Sm 6,16 Pięciu władców filistyńskich zobaczywszy to wszystko, jeszcze tego samego

dnia powróciło do Ekronu.

1 Sm 6,17 Guzy złożone przez Filistynów, jako dar pokutny dla Pana, są następujące:

jeden za Aszdod, jeden za Gazę, jeden za Aszkelon, jeden za Gat, jeden za

Ekron.

1 Sm 6,18 Prócz tego były złote myszy według liczby miejscowości filistyńskich, pod

legających pięciu władcom, tak z miast umocnionych, jak i z miejscowości

otwartych. Świadectwem na to [wszystko] jest wielki kamień, na którym po

stawiono Arkę Pańską. Istnieje on aż do dnia dzisiejszego na polu Jozuego z

Bet-Szemesz.

425 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 7

1 Sm 6,19 Synowie Jechoniasza nie uczestniczyli jednak w radości, jaka była udziałem

ludzi z Bet-Szemesz, gdy przyszli zobaczyć Arkę Pańską. Dlatego zabił On

siedemdziesięciu ludzi spośród nich. Lud zasmucił się, ponieważ Pan dotknął

ich wielką plagą.

1 Sm 6,20 Mówili więc mieszkańcy Bet-Szemesz: "Któż zdoła stanąć przed obliczem

Pana, przed tym Bogiem świętym? Do kogo uda się On od nas?" 1 Sm 6,21 Wysłali więc posłów do Kiriat-Jearim z zawiadomieniem: "Filistyni oddali

Arkę Pańską. Przybywajcie i weźcie ją do siebie".

Rozdział 7

1 Sm 7,01 Przybyli mieszkańcy Kiriat-Jearim, zabrali Arkę Pańską i wprowadzili ją do

domu Abinadaba na wzgórzu, Eleazara zaś, syna jego, poświęcili, aby strzegł

Arki Pańskiej.

1 Sm 7,02 Od chwili przybycia arki do Kiriat-Jearim upłynął długi okres lat dwudziestu.

Cały dom Izraela zatęsknił za Panem.

1 Sm 7,03 Wtedy Samuel tak powiedział do całego domu Izraela: "Jeśli chcecie się

nawrócić do Pana z całego serca, usuńcie spośród siebie wszystkich bogów

obcych i Asztarty, a skierujcie wasze serca ku Panu, służcie więc tylko Jemu,

a wybawi was z rąk Filistynów".

1 Sm 7,04 Synowie Izraela usunęli Baalów i Asztarty i służyli tylko samemu Panu. 1 Sm 7,05 Wtedy zarządził Samuel: "Zgromadźcie wszystkich Izraelitów w Mispa: będę

się modlił za wami do Pana".

1 Sm 7,06 Zgromadzili się w Mispa i czerpali wodę, którą rozlewali przed Panem. Pościli

również w tym dniu, tam też wołali: "Zgrzeszyliśmy przeciw Panu". Samuel

sprawował sądy nad Izraelitami w Mispa.

1 Sm 7,07 Skoro Filistyni posłyszeli, że Izraelici zebrali się w Mispa, władcy Filistynów

wyruszyli przeciw Izraelitom. Kiedy usłyszeli o tym Izraelici, zlękli się Fili

stynów.

1 Sm 7,08 Wtedy Izraelici prosili Samuela: "Nie przestawaj modlić się za nami do Pana,

Boga naszego, aby nas wybawił z rąk Filistynów".

1 Sm 7,09 Samuel wziął jedno jagnię ssące i złożył je na całopalenie Panu; wołał do

Pana w sprawie Izraela, a Pan go wysłuchał.

1 Sm 7,10 W czasie gdy Samuel składał całopalną ofiarę, Filistyni przystąpili do walki

z Izraelitami. W tym dniu zagrzmiał Pan potężnym gromem przeciw Filisty

nom, wywołując popłoch, tak iż ponieśli klęskę przed Izraelitami. 1 Sm 7,11 Mężowie izraelscy wyruszyli z Mispa i puścili się w pogoń za Filistynami. Bili

ich aż do Bet-Kar.

1 Sm 7,12 Potem Samuel wziął jeden kamień i ustawił między [miastami] Mispa a Je

426 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 8

szana, nazywając go Eben-Haezer, mówiąc: "Aż dotąd wspierał nas Pan". 1 Sm 7,13 Filistyni zostali pokonani tak, że nie wkraczali już odtąd do krainy izraelskiej.

Ręka Pańska zawisła nad Filistynami po wszystkie dni życia Samuela. 1 Sm 7,14 Powróciły do Izraela miasta, które zabrali im Filistyni od Ekronu aż do Gat;

Izraelici zabrali z ręki Filistynów również te ziemie, które do nich należały.

Nastał też okres pokoju między Izraelem i Amorytami.

1 Sm 7,15 Samuel sprawował sądy nad Izraelem przez cały ciąg swego życia. 1 Sm 7,16 Corocznie odbywał podróż do Betel, Gilgal i Mispa, sprawując sądy nad Izra

elem we wszystkich tych miejscowościach.

1 Sm 7,17 Potem wracał do Rama, tam bowiem był jego dom, tam także sądził Izraela,

tam również zbudował ołtarz Panu.

Rozdział 8

1 Sm 8,01 Kiedy jednak Samuel się postarzał, sędziami nad Izraelem ustanowił swoich

synów.

1 Sm 8,02 Pierworodny syn jego nazywał się Joel, drugiemu było na imię Abiasz: sądzili

oni w Beer-Szebie.

1 Sm 8,03 Jednak synowie jego nie chodzili jego drogą: szukali własnych korzyści, przyj

mowali podarunki, wypaczali prawo.

1 Sm 8,04 Zebrała się więc cała starszyzna izraelska i udała się do Samuela do Rama. 1 Sm 8,05 Odezwali się do niego: "Oto ty się zestarzałeś, a synowie twoi nie postępują

twoimi drogami: ustanów raczej nad nami króla, aby nami rządził, tak jak

to jest u innych narodów".

1 Sm 8,06 Nie podobało się Samuelowi to, że mówili: "Daj nam króla, aby nami rządził".

Modlił się więc Samuel do Pana.

1 Sm 8,07 A Pan rzekł do Samuela: "Wysłuchaj głosu ludu we wszystkim, co mówi do

ciebie, bo nie ciebie odrzucają, lecz Mnie odrzucają jako króla nad sobą. 1 Sm 8,08 Podobnie jak postępowali od dnia, w którym ich wyprowadziłem z Egiptu, aż

do dnia dzisiejszego, porzucając Mnie i służąc innym bogom, tak postępują

i z tobą.

1 Sm 8,09 Teraz jednak wysłuchaj ich głosu, tylko wyraźnie ich ostrzeż i oznajmij im

prawo króla, który ma nad nimi panować".

1 Sm 8,10 I powtórzył Samuel wszystkie słowa Pana ludowi, który od niego zażądał

króla.

1 Sm 8,11 Mówił: "Oto jest prawo króla mającego nad wami panować: Synów waszych

będzie on brał do swego rydwanu i swych koni, aby biegali przed jego rydwa

nem.

1 Sm 8,12 I uczyni ich tysiącznikami, pięćdziesiątnikami, robotnikami na roli swojej i

427 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 9

żniwiarzami. Przygotowywać też będą broń wojenną i zaprzęgi do rydwa

nów.

1 Sm 8,13 Córki wasze zabierze do przyrządzania wonności oraz na kucharki i piekarki. 1 Sm 8,14 Zabierze również najlepsze wasze ziemie uprawne, winnice i sady oliwkowe,

a podaruje je swoim sługom.

1 Sm 8,15 Zasiewy wasze i winnice obciąży dziesięciną i odda ją swoim dworzanom i

sługom.

1 Sm 8,16 Weźmie wam również waszych niewolników, niewolnice, waszych najlepszych

młodzieńców i osły wasze i zatrudni pracą dla siebie.

1 Sm 8,17 Nałoży dziesięcinę na trzodę waszą, wy zaś będziecie jego sługami. 1 Sm 8,18 Będziecie sami narzekali na króla, którego sobie wybierzecie, ale Pan was

wtedy nie wysłucha".

1 Sm 8,19 Odrzucił lud radę Samuela i wołał: "Nie, lecz król będzie nad nami, 1 Sm 8,20 abyśmy byli jak wszystkie narody, aby nas sądził nasz król, aby nam prze

wodził i prowadził nasze wojny!"

1 Sm 8,21 Samuel wysłuchał wszystkich słów ludu i powtórzył je uszom Pana. 1 Sm 8,22 A Pan rzekł do Samuela: "Wysłuchaj ich żądania i ustanów im króla!" Wtedy

rzekł Samuel do mężów izraelskich: "Niech każdy wróci do swego miasta".

Rozdział 9

1 Sm 9,01 Był pewien dzielny wojownik z rodu Beniamina - a na imię mu było Kisz,

syn Abiela, syna Serora, syna Bekorata, syna Afijacha, syna Beniamina. 1 Sm 9,02 Miał on syna imieniem Saul, wysokiego i dorodnego, a nie było od niego pięk

niejszego człowieka wśród synów izraelskich. Wzrostem o głowę przewyższał

cały lud.

1 Sm 9,03 Gdy zaginęły oślice Kisza, ojca Saula, rzekł Kisz do swego syna, Saula: "Weź

z sobą jednego z chłopców i udaj się na poszukiwanie oślic".

1 Sm 9,04 Przeszli więc przez górę Efraima, przeszli przez ziemię Szalisza, lecz ich nie

znaleźli. Powędrowali przez krainę Szaalim: [tam] ich nie było. Poszli do ziemi

Jemini i również nie znaleźli.

1 Sm 9,05 Gdy dotarli do ziemi Suf, rzekł Saul do swego chłopca, który mu towarzyszył:

"Powracajmy, by czasem mój ojciec, zaniechawszy troski o oślice, nie trapił

się o nas".

1 Sm 9,06 Ten mu odpowiedział: "Oto w mieście tym żyje mąż Boży, człowiek poważny:

co powie, wszystko się staje; chodźmy tam teraz, aby udzielił nam pouczenia

w tej sprawie, dla której jesteśmy w drodze".

1 Sm 9,07 Rzekł Saul do chłopca: "Dobrze, pójdziemy, lecz co zaniesiemy temu czło

wiekowi? Chleb bowiem wyczerpał się w naszych workach, żadnego zaś daru

428 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 9

nie mamy, który moglibyśmy zanieść mężowi Bożemu. Co mamy z sobą?" 1 Sm 9,08 Chłopiec znów odpowiedział Saulowi: "Znalazłem u siebie czwartą część sykla

srebrnego, oddam ją mężowi Bożemu, może wskaże nam drogę". 1 Sm 9,09 Ktokolwiek dawniej w Izraelu szedł o coś pytać Boga, mówił: "Chodźmy do

Widzącego". Proroka bowiem dzisiejszego w owym czasie nazywano "Widzą

cym".

1 Sm 9,10 Rzekł Saul do swego chłopca: "Słusznie mówisz. Chodźmy". Udali się do

miasta, w którym przebywał mąż Boży.

1 Sm 9,11 Kiedy szli pod górę drogą do miasta, spotkali dziewczęta, które wyszły na

czerpać wody. Zapytali je: "Czy tu mieszka Widzący?"

1 Sm 9,12 Odpowiedziały: "Tak, oto jest przed tobą, pospiesz się, gdyż dziś przyszedł

do miasta. Dziś bowiem lud składa ofiarę na wyżynie.

1 Sm 9,13 Gdy wejdziecie do miasta, spotkacie go tam, zanim wyjdzie ucztować na wy

żynę; lud nie je nic, dopóki on nie przybędzie. On bowiem błogosławi ofiarę,

a wtedy dopiero jedzą zaproszeni. A teraz idźcie, to go zaraz znajdziecie". 1 Sm 9,14 Ruszyli więc ku miastu. Kiedy weszli do bramy miasta, Samuel właśnie szedł

naprzeciw nich, udając się na wyżynę.

1 Sm 9,15 Pan zaś objawił Samuelowi na dzień przed przybyciem do niego Saula, mó

wiąc mu:

1 Sm 9,16 "W dniu jutrzejszym o tym czasie poślę do ciebie człowieka z ziemi Benia

mina. Jego namaścisz na wodza ludu mego izraelskiego. On wybawi mój lud

z ręki Filistynów, wejrzałem bowiem na mój lud, gdyż do mnie dotarło jego

wołanie".

1 Sm 9,17 Kiedy Samuel spostrzegł Saula, odezwał się do niego Pan: "Oto ten człowiek,

o którym ci mówiłem, ten, który ma rządzić moim ludem".

1 Sm 9,18 Saul podszedł tymczasem do Samuela w bramie i rzekł: "Wskaż mi, proszę,

gdzie jest dom Widzącego".

1 Sm 9,19 Samuel odparł Saulowi: "To ja jestem Widzący. Chodź ze mną na wyżynę!

Dziś jeść będziecie ze mną, a jutro pozwolę ci odejść, powiem ci też wszystko,

co jest w twym sercu.

1 Sm 9,20 A co do oślic, które ci zginęły przed trzema dniami, nie trap się, bo się zna

lazły. Czyje jest zresztą wszystko to, co Izrael ma wartościowego? Czyż nie

twoje i całego domu twojego ojca?"

1 Sm 9,21 Odpowiedział mu Saul: "Czyż ja nie jestem Beniaminitą - z jednego z naj

mniejszych pokoleń izraelskich, a ród mój czyż nie jest najniższy ze wszyst

kich rodów pokolenia Beniamina? Czemuż więc odzywasz się do mnie tymi

słowami?"

1 Sm 9,22 Samuel zabrał z sobą Saula i jego chłopca, zaprowadził do sali i dał mu miej

sce naczelne wśród zaproszonych, a było ich około trzydziestu ludzi. 1 Sm 9,23 Odezwał się Samuel do kucharza: "Podaj tę część, którą ci przekazałem, o

której też powiedziałem ci: Zatrzymaj ją u siebie".

429 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 10

1 Sm 9,24 Kucharz podniósł łopatkę i to, co było przy niej, i położył przed Saulem. I

odezwał się [Samuel]: "Oto, co pozostało, leży przed tobą: jedz! Zostało to

bowiem zachowane dla ciebie umyślnie, gdy postanowiłem zwołać lud". I tak

Saul jadł tego dnia z Samuelem.

1 Sm 9,25 Gdy zeszli z wyżyny do miasta, zrobiono Saulowi posłanie na tarasie, 1 Sm 9,26 a on położył się spać. Gdy wschodziła zorza, Samuel obudził Saula na tara

sie, mówiąc: "Wstań, abym cię w drogę wyprawił". Saul więc wstał i wyszli

z domu obaj, on i Samuel.

1 Sm 9,27 Gdy schodzili ku granicy miasta, Samuel odezwał się do Saula: "Powiedz

chłopcu, aby poszedł przed nami". A gdy ten poszedł, [powiedział]: "Zatrzy

maj się teraz, bym ci oznajmił słowo Boże".

Rozdział 10

1 Sm 10,01 Samuel wziął wtedy naczyńko z olejem i wylał na jego głowę, ucałował go i

rzekł: "Czyż nie namaścił cię Pan "na wodza swego ludu, Izraela? Ty więc

będziesz rządził ludem Pana i wybawisz go z ręki jego wrogów dokoła. A oto

znak dla ciebie, że" Pan cię namaścił na wodza nad swoim dziedzictwem: 1 Sm 10,02 Gdy dziś ode mnie odejdziesz, napotkasz w Selsach, przy grobie Racheli,

niedaleko od granicy Beniamina, dwóch mężczyzn. Oni ci powiedzą: "Znala

zły się oślice, których poszedłeś szukać". Tymczasem ojciec twój nie myśli o

oślicach, lecz trapi się o was mówiąc: "Co mam uczynić dla mego syna?" 1 Sm 10,03 Gdy przejdziesz stamtąd dalej i dotrzesz do dębu Tabor, spotkają cię tam

trzej mężczyźni, udający się do Boga w Betel: jeden będzie niósł troje koźląt,

drugi będzie niósł trzy okrągłe chleby, a trzeci będzie niósł bukłak wina. 1 Sm 10,04 Pozdrowią cię i dadzą ci dwa bochenki chleba, i weźmiesz je z ich rąk. 1 Sm 10,05 Później dotrzesz do Gibea Bożego, gdzie się znajduje załoga filistyńska. Gdy

zajdziesz do miasta, napotkasz gromadę proroków zstępujących z wyżyny.

Będą mieli z sobą harfy, flety, bębny i cytry, a sami będą w prorockim unie

sieniu.

1 Sm 10,06 Ciebie też opanuje duch Pański i będziesz prorokował wraz z nimi, i staniesz

się innym człowiekiem.

1 Sm 10,07 Gdy ci się spełnią te znaki, uczyń, co zdoła twa ręka, gdyż Bóg będzie z tobą. 1 Sm 10,08 Pójdziesz przede mną do Gilgal, a ja później przyjdę do ciebie, aby złożyć

całopalenia i ofiary biesiadne. Czekaj na mnie przez siedem dni, aż przyjdę

do ciebie, aby cię pouczyć, co masz czynić".

1 Sm 10,09 Gdy tylko [Saul] odwrócił się i miał odejść od Samuela, Bóg zmienił jego

serce na inne i w tym dniu spełniły się wszystkie owe znaki.

1 Sm 10,10 Skoro przybyli stamtąd do Gibea, spotkał się z gromadą proroków i opanował

430 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 11

go duch Boży. Prorokował też wśród nich.

1 Sm 10,11 A kiedy wszyscy, którzy go znali przedtem, spostrzegli, że on prorokuje razem

z prorokami, pytali się nawzajem: "Co się stało z synem Kisza? Czy i Saul

między prorokami?"

1 Sm 10,12 Na to odezwał się pewien człowiek spośród nich: "Któż jest ich ojcem?" Dla

tego też powstało przysłowie: "Czy i Saul między prorokami?"

1 Sm 10,13 Kiedy przestał prorokować, udał się na wyżynę.

1 Sm 10,14 Stryj Saula zapytał go i jego chłopca: "Gdzie chodziliście?" Odpowiedział:

"Aby poszukać oślic. Widząc, że ich nie ma, udaliśmy się do Samuela". 1 Sm 10,15 Stryj znów postawił Saulowi pytanie: "Opowiedz mi - proszę - to, co wam

mówił Samuel".

1 Sm 10,16 Na to Saul odpowiedział stryjowi: "Zapewnił nas, że oślice zostały odnalezio

ne". Sprawy jednak władzy królewskiej, o której mówił Samuel, nie wyjawił

mu.

1 Sm 10,17 Tymczasem Samuel zwołał lud do Mispa.

1 Sm 10,18 Odezwał się wtedy do Izraelitów: "To mówi Pan, Bóg Izraela: Wyprowadzi

łem Izraelitów z Egiptu i wyzwoliłem was z ręki Egiptu i z ręki wszystkich

królestw, które was ciemiężyły.

1 Sm 10,19 Lecz wy teraz odrzuciliście Boga waszego, który uwolnił was od wszystkich

nieszczęść i ucisków i rzekliście Mu: "Ustanów króla nad nami". Ustawcie się

więc przed Panem według pokoleń i według rodów".

1 Sm 10,20 Samuel kazał wystąpić wszystkim pokoleniom Izraela i padł los na pokolenie

Beniamina.

1 Sm 10,21 Nakazał potem, by wystąpiło pokolenie Beniamina według swoich rodów, i

padł los na ród Matriego. "I nakazał wystąpić z rodu Matriego po jednemu",

a los padł na Saula, syna Kisza. Szukano go, lecz nie znaleziono. 1 Sm 10,22 Jeszcze pytali się Pana: "Czy ten człowiek tu przybył?" Odrzekł Pan: "Oto

tam ukrył się w taborze".

1 Sm 10,23 Pobiegli więc i przyprowadzili go stamtąd. Gdy stanął w środku ludu, wzro

stem przewyższał cały lud o głowę.

1 Sm 10,24 Rzekł wtedy Samuel do całego narodu: "Czy widzicie, że temu, którego wy

brał Pan, nikt z całego ludu nie dorówna?" A wszyscy ludzie wydali okrzyk

wołając: "Niech żyje król!"

1 Sm 10,25 Wtedy Samuel ogłosił ludowi prawa władzy królewskiej, zapisał je w księdze

i złożył ją przed Panem. Następnie odprawił Samuel wszystkich ludzi do do

mów.

1 Sm 10,26 Również i Saul udał się do swego domu w Gibea, a towarzyszyli mu wojow

nicy, których serca Bóg poruszył.

1 Sm 10,27 Tymczasem synowie Beliala mówili: "W czym ten może nam pomóc?" I

wzgardzili nim, nie złożyli mu też daru, ale on nie zwracał na to uwagi.

431 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 12

Rozdział 11

1 Sm 11,01 Nadciągnął Nachasz Ammonita i oblegał miasto Jabesz w Gileadzie. Oznaj

mili Nachaszowi wszyscy mieszkańcy Jabesz: "Zawrzyj z nami przymierze, a

będziemy ci służyć".

1 Sm 11,02 Odrzekł im Nachasz Ammonita: "Zawrę z wami przymierze pod warunkiem,

że każdemu z was wyłupię prawe oko: tak okryję hańbą całego Izraela". 1 Sm 11,03 Na to starsi z Jabesz dali taką odpowiedź: "Zostaw nam siedem dni na roze

słanie posłów po całym kraju izraelskim. Jeśli nie znajdzie się nikt, kto nam

pomoże, poddamy się tobie".

1 Sm 11,04 Kiedy przybyli posłowie do Gibea, miasta Saula, i przedstawili te sprawy

ludziom, podnieśli wszyscy głos i płakali.

1 Sm 11,05 Ale właśnie Saul wracał za wołami z pola i pytał się: "Co się stało ludziom,

że płaczą?" Opowiedziano mu sprawy mieszkańców Jabesz.

1 Sm 11,06 Opanował wtedy Saula Duch Boży, gdy słuchał tych słów, i wpadł w wielki

gniew.

1 Sm 11,07 Wziął parę wołów, porąbał je i przez posłańców rozesłał po całej krainie

Izraela z wyzwaniem: "Tak się postąpi z wołami każdego, kto nie wyruszy

za Saulem i za Samuelem". Na cały lud padła bojaźń Pańska i wyruszyli jak

jeden mąż.

1 Sm 11,08 [Saul] dokonał ich przeglądu w Bezek i było trzysta tysięcy z Izraela i trzy

dzieści tysięcy z Judy.

1 Sm 11,09 Powiedzieli więc do przybyłych posłańców: "Donieście mężom z Jabesz w Gi

leadzie: Jutro, gdy słońce będzie gorące, nadciągnie wam pomoc". Posłowie

wrócili, a gdy oznajmili to mieszkańcom Jabesz, ci ucieszyli się. 1 Sm 11,10 Mieszkańcy Jabesz powiedzieli: "Jutro zejdziemy do was i uczynicie z nami

wszystko, co wam się wyda słuszne".

1 Sm 11,11 Nazajutrz Saul podzielił lud na trzy oddziały, które w czasie porannej straży

wdarły się w środek obozu. I zabijali Ammonitów aż do dziennej spiekoty;

pozostali rozpierzchli się tak, że dwóch razem nie zostało.

1 Sm 11,12 I mówił lud do Samuela: "Kto to mówił: Czy Saul może nad nami królować?

Oddajcie nam tych mężów, abyśmy im śmierć zadali".

1 Sm 11,13 Saul na to odrzekł: "W tym dniu nikt nie umrze, gdyż dzisiaj sprawił Pan,

że Izraelici zwyciężyli".

1 Sm 11,14 Samuel odezwał się do ludu: "Chodźcie, udamy się do Gilgal, tam na nowo

ustalona będzie władza królewska".

1 Sm 11,15 Wszyscy wyruszyli do Gilgal i obwołali tam królem Saula, przed obliczem

Pana w Gilgal. Tam też przed Panem złożyli ofiary biesiadne. Saul radował

się bardzo wraz z całym ludem izraelskim.

432 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 12

Rozdział 12

1 Sm 12,01 Przemówił Samuel do wszystkich Izraelitów: "Oto posłuchałem waszego głosu

we wszystkim, coście do mnie mówili, i ustanowiłem króla nad wami. 1 Sm 12,02 Dlatego też jest to król, który przewodzić wam będzie, ja tymczasem zesta

rzałem się i osiwiałem, a synowie moi: oto są z wami. Ja przewodziłem wam

od młodości aż do dziś.

1 Sm 12,03 Oto jestem. Oskarżajcie mnie przed Panem i przed Jego pomazańcem. Czy

wziąłem komu wołu, czy zabrałem czyjego osła, czy komu wyrządziłem krzyw

dę lub gnębiłem, albo z czyjej ręki przyjąłem dar, aby zakryć oczy na jego

sprawę? Zwrócę wam wszystko".

1 Sm 12,04 Odpowiedzieli na to: "Nie byliśmy krzywdzeni ani gnębieni, nie wziąłeś też

niczego z niczyjej ręki".

1 Sm 12,05 Rzekł więc znowu: "Pan mi świadkiem i dzisiejszy Jego pomazaniec wobec

was, że nic nie znaleźliście w moim ręku". Odpowiedzieli: "On świadkiem". 1 Sm 12,06 Odezwał się znów Samuel do ludu: ""Świadkiem jest" Pan, który ustanowił

Mojżesza i Aarona i który przodków waszych wyprowadził z ziemi egipskiej. 1 Sm 12,07 Podejdźcie więc teraz, a będę wiódł z wami spór w obecności Pana, w sprawie

dobrodziejstw Pana, jakie świadczył wam i waszym przodkom.

1 Sm 12,08 Gdy Jakub przybył do Egiptu, "a Egipcjanie ich uciemiężyli", przodkowie

wasi wołali do Pana. Pan posłał Mojżesza i Aarona, którzy wyprowadzili ich

z Egiptu i osiedlili ich na tym miejscu.

1 Sm 12,09 Potem zapomnieli o Panu, Bogu swoim. Wtedy oddał ich w ręce Sisery, do

wódcy wojsk Chasoru, i w ręce Filistynów, i w ręce króla Moabu i prowadzili

z nim wojnę.

1 Sm 12,10 Wołali wtedy do Pana: "Zgrzeszyliśmy, bo opuściliśmy Pana, służąc Baalom

i Asztartom. Teraz jednak wybaw nas z ręki naszych wrogów, a będziemy

Tobie służyli".

1 Sm 12,11 Pan wysłał wtedy Jerubbaala, Bedana, Jeftego i Samuela. Uwolnił was z ręki

wrogów okolicznych, tak iż mieszkaliście bezpieczni.

1 Sm 12,12 Gdy spostrzegliście, że Nachasz, król Ammonitów, nadciąga przeciw wam,

powiedzieliście mi: "Nie! Król będzie nad nami panował!" Tymczasem Pan,

wasz Bóg, jest królem waszym.

1 Sm 12,13 Teraz więc oto jest król, którego wybraliście, ten, o którego prosiliście. Oto

Pan ustanowił nad wami króla.

1 Sm 12,14 Jeśli będziecie się bali Pana, służyli Mu i słuchali Jego głosu, nie sprzeciwiali

się nakazom Pana, jeśli będziecie tak wy, jak i wasz król, który nad wami

panuje, szli za Panem, Bogiem waszym [wtedy Pan będzie z wami]. 1 Sm 12,15 Ale jeżeli nie będziecie słuchać głosu Pana i sprzeciwiać się będziecie Jego

nakazom, ręka Pana będzie przeciw wam, podobnie jak była przeciw waszym

433 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 13

przodkom.

1 Sm 12,16 Przystąpcie teraz, a zobaczycie wielkie wydarzenie, którego Pan dokona na

waszych oczach.

1 Sm 12,17 Czy to nie teraz są żniwa pszeniczne? Zawołam do Pana, a ześle grzmoty i

deszcz, abyście poznali i zobaczyli, że wielkie jest wasze wykroczenie, którego

dopuściliście się wobec Pana domagając się króla dla siebie".

1 Sm 12,18 Samuel wołał więc do Pana, a Pan zesłał grzmoty i deszcz w tym samym

dniu. Cały naród bardzo się przeląkł tak Pana, jak i Samuela.

1 Sm 12,19 Mówił cały naród do Samuela: "Módl się do Pana, Boga twego, za swymi

sługami, abyśmy nie zginęli. Dodaliśmy bowiem do wszystkich naszych win

to, że żądaliśmy dla siebie króla".

1 Sm 12,20 Na to Samuel dał ludowi odpowiedź: "Nie bójcie się! Wprawdzie dopuściliście

się wielkiego grzechu, nie opuszczajcie jednak Pana, lecz służcie Mu z całego

serca!

1 Sm 12,21 Nie odstępujcie od Niego, idąc za marnością, za tym, co nie pomoże i nie

ocali, dlatego że jest marnością.

1 Sm 12,22 Nie porzuci bowiem Pan ludu swojego, postanowił was bowiem uczynić ludem

swoim przez wzgląd na swe wielkie imię.

1 Sm 12,23 Jeśli o mnie chodzi, niech to będzie ode mnie dalekie, bym zgrzeszył przeciw

Panu, przestając się za was modlić: będę wam pokazywał drogę dobrą i pro

stą.

1 Sm 12,24 Bójcie się jedynie Pana, służcie Mu w prawdzie z całego serca: spójrzcie, jak

wiele wam wyświadczył.

1 Sm 12,25 Lecz gdybyście trwali w przewrotności, zginiecie tak wy, jak i wasz król".

Rozdział 13

1 Sm 13,01 Saul miał... lat, gdy został królem, a dwa lata panował nad Izraelem. 1 Sm 13,02 Saul wybrał sobie trzy tysiące ludzi z Izraelitów. Dwa tysiące pozostało przy

Saulu w Mikmas i na wzgórzu Betel, tysiąc zaś przy Jonatanie w Gibea Be

niamina, a resztę wojska rozpuścił do domów.

1 Sm 13,03 Jonatan pobił załogę filistyńską, która była w Geba. Usłyszeli to Filistyni.

Saul oznajmił o tym głosem trąby w całym kraju, mówiąc: "Niech usłyszą o

tym Hebrajczycy!"

1 Sm 13,04 Wszyscy Izraelici usłyszeli to, co mówiono: Saul pobił załogę filistyńską, a

Izrael z tego powodu znienawidzony został przez Filistynów. Zwołano lud,

aby wyruszył za Saulem do Gilgal.

1 Sm 13,05 Również i Filistyni zgromadzili się do walki przeciw Izraelowi: trzy tysiące

rydwanów i sześć tysięcy konnicy, piechoty zaś było tak wiele, jak piasku

434 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 13

nad brzegiem morza. Przybywszy rozłożyli obóz w Mikmas, po wschodniej

stronie Bet-Awen.

1 Sm 13,06 Kiedy Izraelici spostrzegli, że są w niebezpieczeństwie, jako że gromada po

deszła już blisko, pochowali się w jaskiniach, rozpadlinach, skałach, dołach i

cysternach.

1 Sm 13,07 Hebrajczycy tymczasem przeprawili się przez Jordan do ziemi Gada i Gile

adu. Ponieważ Saul był w Gilgal, odchodził od niego cały naród strwożony. 1 Sm 13,08 Siedem dni czekał, stosownie do terminu podanego przez Samuela. Samuel

nie przychodził jednak do Gilgal, dlatego odchodził lud od Saula. 1 Sm 13,09 Wtedy Saul rzekł: "Przygotujcie mi całopalenie i ofiarę biesiadną". I złożył

całopalenie.

1 Sm 13,10 Zaledwie skończył składać całopalenie, przybył właśnie Samuel. Saul wyszedł

naprzeciw niego, aby go pozdrowić.

1 Sm 13,11 Rzekł Samuel: "Cóż uczyniłeś?" Odpowiedział Saul: "Ponieważ widziałem,

że lud ode mnie odchodzi, a ty nie przybywasz w oznaczonym czasie, gdy

tymczasem Filistyni gromadzą się w Mikmas,

1 Sm 13,12 wtedy sobie powiedziałem: Filistyni zstąpią do mnie do Gilgal, a ja nie zjed

nałem sobie Pana! Przezwyciężyłem się więc i złożyłem całopalenie". 1 Sm 13,13 I rzekł Samuel do Saula: "Popełniłeś błąd. Gdybyś zachował przykazanie Pa

na, Boga twego, które ci nałożył, niechybnie umocniłby Pan twoje panowanie

nad Izraelem na wieki.

1 Sm 13,14 A teraz panowanie twoje nie ostoi się. Pan wyszukał sobie człowieka według

swego serca: ustanowił go Pan wodzem swego ludu, nie zachowałeś bowiem

tego, co ci Pan polecił".

1 Sm 13,15 Samuel wstał i wyszedł z Gilgal, "by pójść swoją drogą. A pozostały lud

poszedł za Saulem naprzeciw wojownikom i przybył z Gilgal" do Gibea Be

niamina. Saul dokonał przeglądu ludu, znajdującego się przy nim w liczbie

około sześciuset ludzi.

1 Sm 13,16 Saul, syn jego Jonatan i lud, który się przy nim znajdował, zostali w Gibea

Beniamina, Filistyni zaś obozowali w Mikmas.

1 Sm 13,17 Z obozu filistyńskiego wyruszył oddział niszczycielski w liczbie trzech hufców.

Jeden hufiec udał się w drogę do Ofra, do ziemi Szual.

1 Sm 13,18 Inny zaś hufiec skierował się w drogę do Bet-Choron, jeszcze inny hufiec po

szedł drogą ku granicy biegnącej nad doliną Seboim w kierunku pustyni. 1 Sm 13,19 W całej ziemi izraelskiej nie było [wtedy] żadnego kowala, dlatego że mówili

Filistyni: "Niech Hebrajczycy nie sporządzają sobie mieczów i włóczni!" 1 Sm 13,20 Wszyscy Izraelici chodzili do Filistynów ostrzyć swój lemiesz, topór, siekierę

lub motykę.

1 Sm 13,21 Potem płacili za ostrzenie lemiesza i topora dwie trzecie sykla, a jedną trzecią

sykla za siekierę lub motykę.

1 Sm 13,22 Tak się więc stało, że w czasie wojny nikt z ludzi, którzy byli z Saulem i

435 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 14

Jonatanem, nie miał ani miecza, ani włóczni; mieli je tylko Saul i syn jego,

Jonatan.

1 Sm 13,23 Straże filistyńskie wyruszyły ku wąwozowi koło Mikmas.

Rozdział 14

1 Sm 14,01 Pewnego dnia odezwał się syn Saula, Jonatan, do swego giermka: "Chodź,

podejdziemy do straży filistyńskiej, znajdującej się po stronie przeciwległej".

Ojcu swemu nic o tym nie wspomniał.

1 Sm 14,02 Saul tymczasem siedział koło granicy Gibea pod drzewem granatu rosnącym

obok Migron. Około sześciuset mężów znajdowało się przy nim. 1 Sm 14,03 Achiasz syn Achituba, brata Ikaboda, syna Pinchasa, syna Helego, kapłana

Pańskiego w Szilo, nosił wtedy efod. Lud nie wiedział, że odszedł Jonatan. 1 Sm 14,04 Między wąwozami, które chciał przejść Jonatan, aby dostać się do straży fili

styńskiej, po jednej i drugiej stronie były urwiska, jedno nazywało się Boses,

a drugie Senne.

1 Sm 14,05 Pierwsze urwisko wznosi się stromo, naprzeciw Mikmas, drugie zaś po stronie

południowej naprzeciw Geba.

1 Sm 14,06 Jonatan powiedział do swego giermka: "Chodź, podejdziemy do straży tych

nieobrzezańców. Może Pan uczyni coś dla nas, gdyż dla Pana nie stanowi

różnicy ocalić przy pomocy wielu czy niewielu".

1 Sm 14,07 Rzekł na to giermek: "Czyń wszystko, do czego serce cię skłoni. Oto jestem

z tobą do twego rozporządzenia".

1 Sm 14,08 Jonatan rzekł: "Teraz obydwaj podejdziemy ku tym mężom i pokażemy się

im.

1 Sm 14,09 Gdy odezwą się do nas w ten sposób: Zatrzymajcie się, aż my do was przej

dziemy, zatrzymamy się na swoim miejscu i do nich nie pójdziemy. 1 Sm 14,10 Jeżeli zawołają: Podejdźcie do nas, pójdziemy wtedy, gdyż Pan oddał ich w

nasze ręce. To dla nas znak".

1 Sm 14,11 Ukazali się więc obaj filistyńskiej straży. Filistyni powiedzieli: "Oto Hebraj

czycy wychodzący z kryjówek, w których się pochowali".

1 Sm 14,12 Ludzie ze straży odezwali się do Jonatana i do jego giermka: "Podejdźcie,

coś wam powiemy". Na to rzekł Jonatan do swego giermka: "Pójdź za mną,

gdyż Pan oddał ich w ręce Izraela".

1 Sm 14,13 Jonatan wspinał się na rękach i nogach, a giermek szedł za nim. I padali

[wrogowie] przed Jonatanem, a giermek idący za nim dobijał ich. 1 Sm 14,14 Była to pierwsza klęska, jaką zadał Jonatan i jego giermek: około dwudziestu

żołnierzy poległych, na długości około połowy bruzdy morgi pola. 1 Sm 14,15 Padł wtedy strach na obóz w polu i na wszystkich ludzi: załoga i oddziały

436 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 14

niszczycielskie były również przerażone. Zadrżała ziemia, wywołując strach

największy.

1 Sm 14,16 Wywiadowcy Saula w Gibea Beniamina spostrzegli, że tłum się rozpierzch

nął, uciekając na wszystkie strony.

1 Sm 14,17 Wtedy Saul odezwał się do ludu, który był przy nim: "Przyjrzyjcie się uważ

nie, kto od nas odszedł". Dokonali przeglądu i brakowało Jonatana i jego

giermka.

1 Sm 14,18 Saul powiedział do Achiasza: "Przynieś efod!" Efod był bowiem w tym czasie

u synów Izraela.

1 Sm 14,19 Kiedy Saul mówił jeszcze do kapłana, wrzawa wzmogła się w obozie filistyń

skim. Saul odezwał się wtedy do kapłana: "Cofnij rękę!"

1 Sm 14,20 Saul i wszyscy ludzie, którzy byli przy nim, zebrali się i udali na pole bitwy, a

oto [tam] jeden skierował miecz przeciw drugiemu. Popłoch był bardzo wiel

ki.

1 Sm 14,21 Także Hebrajczycy, którzy przebywali już dawno wśród Filistynów i przyszli

z nimi do obozu, przeszli również do Izraelitów, którzy byli z Saulem i Jona

tanem.

1 Sm 14,22 Wszyscy też mężowie Izraela, którzy skryli się na górze Efraima, słysząc, że

Filistyni uciekają, również przyłączyli się do swoich w walce.

1 Sm 14,23 Tak to Pan w tym dniu wybawił Izraelitów. Bitwa przeniosła się do Bet

Awen.

1 Sm 14,24 Izraelici utrudzeni byli w tym dniu, tymczasem Saul zaprzysiągł lud, mówiąc:

"Przeklęty ten człowiek, który by spożył posiłek przed wieczorem, zanim do

konam pomsty nad mymi wrogami". I żaden z ludzi nie skosztował posiłku. 1 Sm 14,25 Tymczasem wszyscy ludzie udali się do lasu. Był zaś miód w tej okolicy. 1 Sm 14,26 Ludzie weszli do lasu. Miód spływał, nikt jednak nie podniósł ręki swej do

ust, gdyż bali się ludzie złożonej przysięgi.

1 Sm 14,27 Jonatan jednak nie słyszał, jak jego ojciec zobowiązywał lud przysięgą. Się

gnął końcem laski, którą miał w ręku, zanurzył ją w miodowym plastrze i

podniósł do ust rękę, a oczy jego nabrały blasku.

1 Sm 14,28 Odezwał się wtedy pewien człowiek z ludu: "Ojciec twój związał lud przysię

gą w słowach: Kto by spożył dziś posiłek, niech będzie przeklęty! A lud był

wyczerpany".

1 Sm 14,29 Jonatan odrzekł: "Ojciec mój wtrąca kraj w nieszczęście. Popatrzcie, jak roz

jaśniły się moje oczy, dlatego że skosztowałem trochę tego miodu. 1 Sm 14,30 Och! Gdyby się dzisiaj lud dobrze pożywił łupem, który zdobył na swoich

wrogach, z pewnością większa byłaby wtedy klęska Filistynów". 1 Sm 14,31 W owym dniu pobili Filistynów od Mikmas do Ajjalonu, chociaż lud był

bardzo wyczerpany.

1 Sm 14,32 Potem lud rzucił się na zdobycz, nabrał owiec, wołów i cielęta, zarzynał je

na ziemi i zjadał razem z krwią.

437 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 14

1 Sm 14,33 Kiedy zawiadomiono o tym Saula, że lud grzeszy przeciw Panu, że je razem

z krwią, ten zawołał: "Dopuszczacie się niewierności. Zatoczcie mi tu zaraz

wielki kamień!"

1 Sm 14,34 Saul powiedział jeszcze: "Idźcie między ludzi, powiedzcie im, aby do mnie

każdy przyprowadzał swojego wołu i każdy swego barana: będziecie je zabi

jać tutaj i będziecie jeść, abyście nie grzeszyli przeciw Panu, jedząc razem z

krwią". Spośród całego ludu każdy własnoręcznie przyprowadzał swego wołu,

którego miał pod ręką "tej nocy" i tam go zabijał.

1 Sm 14,35 Saul też zbudował ołtarz Panu. Był to pierwszy ołtarz, który zbudował Panu. 1 Sm 14,36 I rzekł Saul: "Puśćmy się w pogoń za Filistynami nocną porą i nękajmy ich

aż do białego rana, nie oszczędzając z nich nikogo". Odpowiedzieli: "Uczyń

wszystko, co ci się wydaje słuszne". Kapłan zaś mówił: "Przystąpmy tu do

Boga!"

1 Sm 14,37 Saul pytał się Boga: "Czy mam uderzyć na Filistynów? Czy oddasz ich w

ręce Izraela?" Ale On nie dał mu w tym dniu odpowiedzi.

1 Sm 14,38 I rzekł Saul: "Wszyscy wodzowie ludu, podejdźcie bliżej, zbadajcie i zobacz

cie, na czym polega ten dzisiejszy grzech.

1 Sm 14,39 Gdyż, na życie Pana, który wybawia naród izraelski [nawet] gdyby się to

stało przez Jonatana, mojego syna, to i on musiałby umrzeć". Nikt z ludu

na to nie odpowiedział.

1 Sm 14,40 Odezwał się jeszcze Saul do wszystkich Izraelitów: "Wy ustawcie się po jed

nej stronie, a ja i syn mój po drugiej stronie". Odrzekł na to lud Saulowi:

"Uczyń, co ci się wydaje słuszne".

1 Sm 14,41 Następnie Saul mówił do Pana: "Boże Izraela, okaż prawdę!" Wylosowani

zostali Jonatan i Saul, naród zaś - uwolniony.

1 Sm 14,42 I rzekł Saul: "Rzucajcie losy między mną i synem moim, Jonatanem". I wy

losowany został Jonatan.

1 Sm 14,43 Wtedy odezwał się Saul do Jonatana: "Powiedz mi, co uczyniłeś?" Odparł

Jonatan: "To prawda, że skosztowałem trochę miodu przy pomocy końca la

ski, którą miałem w ręce. Oto jestem gotów umrzeć".

1 Sm 14,44 Odpowiedział Saul: "Niech Bóg mi to uczyni i tamto dorzuci, jeżeli nie

umrzesz, Jonatanie".

1 Sm 14,45 Jednak lud odezwał się do Saula: "Czy ma umrzeć Jonatan, który był spraw

cą tego wielkiego izraelskiego zwycięstwa? Nigdy! Na życie Pana! Ani włos z

głowy jego na ziemię nie spadnie. Z Bożą pomocą uczynił to dzisiaj". W ten

sposób wyzwolił lud Jonatana, i on nie umarł.

1 Sm 14,46 Saul wstrzymał się od pościgu za Filistynami. Filistyni zaś usunęli się do

swych siedzib.

1 Sm 14,47 Skoro Saul objął panowanie nad Izraelem, walczył wokół z wszystkimi swy

mi wrogami: z Moabitami, z Ammonitami, z Edomitami, z królem Soby i z

Filistynami. W którąkolwiek stronę się zwrócił, zwyciężał,

438 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 15

1 Sm 14,48 dając dowody męstwa. Zwalczył Amalekitów, wyzwalając Izraela z mocy

tych, którzy go nękali.

1 Sm 14,49 Synami Saula byli: Jonatan, Jiszwi i Malkiszua. Miał też dwie córki, starsza

nazywała się Merab, a młodsza Mikal.

1 Sm 14,50 Żona Saula miała na imię Achinoam, a była córką Achimaasa. Wódz jego

wojska nosił imię Abner; był synem Nera, stryja Saula.

1 Sm 14,51 Kisz, ojciec Saula, i Ner, ojciec Abnera, byli synami Abiela. 1 Sm 14,52 Przez całe życie Saula trwała zacięta wojna z Filistynami. Gdy tylko spo

strzegł Saul jakiegoś dzielnego mężczyznę, zabierał go do siebie.

Rozdział 15

1 Sm 15,01 Potem rzekł Samuel do Saula: "To mnie posłał Pan, aby cię namaścić na

króla nad swoim ludem, nad Izraelem. Posłuchaj więc teraz słów Pana. 1 Sm 15,02 Tak mówi Pan Zastępów: Ukarzę Amaleka za to, co uczynił Izraelitom, jak

stanął przeciw nim na drodze, gdy szli z Egiptu.

1 Sm 15,03 Dlatego teraz idź, pobijesz Amaleka i obłożysz klątwą wszystko, co jest jego

własnością; nie lituj się nad nim, lecz zabijaj tak mężczyzn, jak i kobiety,

młodzież i dzieci, woły i owce, wielbłądy i osły".

1 Sm 15,04 Saul zwołał wtedy lud i dokonał jego przeglądu w Telam, dwustu tysięcy

piechoty oraz dziesięciu tysięcy "spośród pokolenia Judy".

1 Sm 15,05 Saul dotarł do stolicy Amalekitów i zastawił zasadzkę w dolinie. 1 Sm 15,06 Zawiadomił tymczasem Kenitów: "Wyjdźcie, oddalcie się i wycofajcie spo

śród Amalekitów, abym was nie wytracił razem z nimi. Okazaliście bowiem

życzliwość wszystkim Izraelitom, gdy wychodzili z Egiptu". W ten sposób

Kenici opuścili Amalekitów.

1 Sm 15,07 Saul pobił Amalekitów od Chawila w stronę Szur, leżącego naprzeciw Egip

tu.

1 Sm 15,08 Pochwycił też żywcem Agaga, króla Amalekitów, i obłożył klątwą cały lud,

[wytępiwszy go] ostrzem miecza.

1 Sm 15,09 Saul i lud ulitował się jednak nad Agagiem i nad dobytkiem trzody i bydła,

nad zwierzętami dwurocznymi, nad odchowanymi barankami i nad wszyst

kim, co było lepszego, nie chciano tego wytępić przez klątwę, cały zaś doby

tek, nie posiadający żadnej wartości poddał klątwie.

1 Sm 15,10 Pan tymczasem skierował do Samuela takie słowa:

1 Sm 15,11 "Żałuję tego, że Saula ustanowiłem królem, gdyż ode mnie odstąpił i nie

wypełniał moich przykazań". Smuciło to Samuela, dlatego całą noc modlił

się do Pana.

1 Sm 15,12 I wstał Samuel, aby rano spotkać się z Saulem. Zawiadomiono jednak Samuela:

439 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 15

"Saul przybył do Karmelu i tam właśnie postawił sobie pomnik [zwycięstwa],

a udając się z powrotem, wstąpił do Gilgal".

1 Sm 15,13 Samuel udał się do Saula. I rzekł do niego Saul: "Niech cię Pan błogosławi!

Rozkaz Pana wykonałem".

1 Sm 15,14 A Samuel powiedział: "Co to za beczenie owiec [dochodzi] mych uszu i co za

ryk większego bydła słyszę?"

1 Sm 15,15 Odpowiedział Saul: "Przygnano je od Amalekitów. Lud bowiem zlitował się

nad najlepszymi owcami i większym bydłem w celu złożenia z nich ofiary

Panu, Bogu twemu, a to, co pozostało, wytępiliśmy".

1 Sm 15,16 Samuel odpowiedział Saulowi: "Dosyć! Powiem ci, co rzekł do mnie Pan tej

nocy". Odrzekł: "Mów!"

1 Sm 15,17 I mówił Samuel: "Czy to nie prawda, że choć byłeś mały we własnych oczach,

to jednak ty właśnie stałeś się głową pokoleń izraelskich? Pan bowiem na

maścił cię na króla izraelskiego.

1 Sm 15,18 Pan wysłał cię w drogę i nakazał: "Obłożysz klątwą tych występnych Ama

lekitów, będziesz z nimi walczył, aż ich zniszczysz".

1 Sm 15,19 Czemu więc nie posłuchałeś głosu Pana? Rzuciłeś się na łup, popełniłeś więc

to, co złe w oczach Pana".

1 Sm 15,20 Saul odpowiedział Samuelowi: "Posłuchałem głosu Pana: szedłem drogą, któ

rą mię posłał Pan. Przyprowadziłem Agaga, króla Amalekitów, a Amalekitów

obłożyłem klątwą.

1 Sm 15,21 Lud zaś zabrał ze zdobyczy mniejsze i większe bydło, aby je w Gilgal ofiaro

wać Panu, Bogu twemu, jako pierwociny rzeczy obłożonych klątwą". 1 Sm 15,22 Samuel odrzekł: "Czyż milsze są dla Pana całopalenia i ofiary krwawe od

posłuszeństwa głosowi Pana? Właśnie, lepsze jest posłuszeństwo od ofiary,

uległość - od tłuszczu baranów.

1 Sm 15,23 Bo opór jest jak grzech wróżbiarstwa, a krnąbrność jak złość bałwochwalstwa.

Ponieważ wzgardziłeś nakazem Pana, odrzucił cię On jako króla". 1 Sm 15,24 Saul odrzekł na to Samuelowi: "Popełniłem grzech: Przekroczyłem nakaz

Pana i twoje wskazania, bałem się bowiem ludu i usłuchałem jego głosu. 1 Sm 15,25 Ty jednak daruj moją winę i chodź ze mną, ażebym oddał pokłon Panu". 1 Sm 15,26 Na to Samuel odrzekł Saulowi: "Nie pójdę z tobą, gdyż odrzuciłeś słowo Pana

i dlatego odrzucił cię Pan. Nie będziesz już królem nad Izraelem". 1 Sm 15,27 Kiedy Samuel odwrócił się, by odejść, [Saul] chwycił kraj jego płaszcza, tak

że go rozdarł.

1 Sm 15,28 Wtedy rzekł do niego Samuel: "Pan odebrał ci dziś królestwo izraelskie, a

powierzył je komu innemu, lepszemu od ciebie.

1 Sm 15,29 Chwała Izraela nie kłamie i nie żałuje, gdyż to nie człowiek, aby żałował". 1 Sm 15,30 Odpowiedział Saul: "Zgrzeszyłem. Bądź jednak łaskaw teraz uszanować mię

wobec starszyzny mego ludu i wobec Izraela, wróć ze mną, abym oddał po

kłon Panu, Bogu twemu".

440 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 16

1 Sm 15,31 Wrócił Samuel i szedł za Saulem. Saul oddał pokłon Panu. 1 Sm 15,32 Samuel dał potem rozkaz: "Przyprowadźcie do mnie króla Amalekitów - Aga

ga!" Agag zbliżył się do niego chwiejnym krokiem i rzekł: "Naprawdę znikła

u mnie gorycz śmierci".

1 Sm 15,33 Samuel jednak powiedział: "Jak mieczem swym czyniłeś bezdzietnymi ko

biety, tak też niech będzie bezdzietna wśród kobiet twoja matka!" I Samuel

kazał stracić Agaga przed Panem w Gilgal.

1 Sm 15,34 Następnie udał się Samuel do Rama, a Saul wrócił do swej posiadłości w

Gibea Saulowym.

1 Sm 15,35 Odtąd już Samuel nie zobaczył Saula aż do chwili swej śmierci. Smucił się

jednak, iż Pan pożałował tego, że Saula uczynił królem nad Izraelem.

Rozdział 16

1 Sm 16,01 Rzekł Pan do Samuela: "Dokąd będziesz się smucił z powodu Saula? Uznałem

go przecież za niegodnego, by panował nad Izraelem. Napełnij oliwą twój róg

i idź: Posyłam cię do Jessego Betlejemity, gdyż między jego synami upatrzy

łem sobie króla".

1 Sm 16,02 Samuel odrzekł: "Jakże pójdę? Usłyszy o tym Saul i zabije mnie". Pan odpo

wiedział: "Weźmiesz ze sobą jałowicę i będziesz mówił: "Przybywam złożyć

ofiarę Panu".

1 Sm 16,03 Zaprosisz więc Jessego na ucztę ofiarną, a Ja wtedy powiem ci, co masz robić:

wtedy namaścisz tego, którego ci wskażę".

1 Sm 16,04 Samuel uczynił tak, jak polecił mu Pan, i udał się do Betlejem. Naprzeciw

niego wyszła przelękniona starszyzna miasta. [Jeden z nich] zapytał: "Czy

twe przybycie oznacza pokój?"

1 Sm 16,05 Odpowiedział: "Pokój. Przybyłem złożyć ofiarę Panu. Oczyśćcie się i chodź

cie złożyć ze mną ofiarę!" Oczyścił też Jessego i jego synów i zaprosił ich na

ofiarę.

1 Sm 16,06 Kiedy przybyli, spostrzegł Eliaba i mówił: "Z pewnością przed Panem jest

jego pomazaniec".

1 Sm 16,07 Pan jednak rzekł do Samuela: "Nie zważaj ani na jego wygląd, ani na wyso

ki wzrost, gdyż nie wybrałem go, nie tak bowiem człowiek widzi "jak widzi

Bóg", bo człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, Pan natomiast patrzy

na serce".

1 Sm 16,08 Następnie Jesse przywołał Abinadaba i przedstawił go Samuelowi, ale ten

rzekł: "Ten też nie został wybrany przez Pana".

1 Sm 16,09 Potem Jesse przedstawił Szammę. Samuel jednak oświadczył: "Ten też nie

został wybrany przez Pana".

441 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 17

1 Sm 16,10 I Jesse przedstawił Samuelowi siedmiu swoich synów, lecz Samuel oświadczył

Jessemu: "Nie ich wybrał Pan".

1 Sm 16,11 Samuel więc zapytał Jessego: "Czy to już wszyscy młodzieńcy?" Odrzekł:

"Pozostał jeszcze najmniejszy, lecz on pasie owce". Samuel powiedział do

Jessego: "Poślij po niego i sprowadź tutaj, gdyż nie rozpoczniemy uczty, do

póki on nie przyjdzie".

1 Sm 16,12 Posłał więc i przyprowadzono go: był on rudy, miał piękne oczy i pociągający

wygląd. - Pan rzekł: "Wstań i namaść go, to ten".

1 Sm 16,13 Wziął więc Samuel róg z oliwą i namaścił go pośrodku jego braci. Począwszy

od tego dnia duch Pański opanował Dawida. Samuel zaś udał się z powrotem

do Rama.

1 Sm 16,14 Saula natomiast opuścił duch Pański, a opętał go duch zły, zesłany przez

Pana.

1 Sm 16,15 Odezwali się do Saula jego słudzy: "Oto dręczy cię duch zły, [zesłany przez]

Boga.

1 Sm 16,16 Daj więc polecenie, panie nasz, aby słudzy twoi, który są przy tobie, poszu

kali człowieka dobrze grającego na cytrze. Gdy będzie cię męczył zły duch

zesłany przez Boga, zagra ci i będzie ci lepiej".

1 Sm 16,17 Saul odrzekł sługom: "Dobrze, wyszukajcie mi człowieka, który by dobrze

grał, i przyprowadźcie go do mnie!"

1 Sm 16,18 Na to odezwał się jeden z dworzan: "Właśnie widziałem syna Jessego Be

tlejemity, który dobrze gra. Jest to dzielny wojownik, wyćwiczony w walce,

wyrażający się mądrze, mężczyzna piękny, a Pan jest z nim".

1 Sm 16,19 Saul wyprawił posłańców do Jessego, by powiedzieli: "Przyślij mi twego syna,

Dawida, który jest przy owcach".

1 Sm 16,20 Jesse wziął pięć chlebów, bukłak wina oraz jednego koziołka i przez swego

syna Dawida posłał to Saulowi.

1 Sm 16,21 Dawid przybył do Saula i przebywał z nim. Saul pokochał go bardzo. Dawid

stał się jego giermkiem.

1 Sm 16,22 Kazał więc Saul powiedzieć przez posłańców Jessemu: "Chciałbym zatrzymać

u siebie Dawida, gdyż mi się spodobał".

1 Sm 16,23 A kiedy zły duch zesłany przez Boga napadał na Saula, brał Dawid cytrę

i grał. Wtedy Saul doznawał ulgi, czuł się lepiej, a zły duch odstępował od

niego.

Rozdział 17

1 Sm 17,01 Filistyni zgromadzili swe wojska na wojnę: zebrali się w Soko, leżącym w ziemi Judy, a obóz rozbili między Soko i Azeka niedaleko od Efes-Dammim.

442 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 17

1 Sm 17,02 Natomiast Saul i Izraelici zgromadzili się i rozłożyli obozem w Dolinie Tere

bintu, przygotowując się do walki z Filistynami.

1 Sm 17,03 Filistyni stali u zbocza jednej góry, po jednej stronie, Izraelici zaś na zboczu

innej góry, po drugiej stronie, a oddzielała ich dolina.

1 Sm 17,04 Wtedy wystąpił z obozu filistyńskiego pewien harcownik imieniem Goliat,

pochodzący z Gat. Był wysoki na sześć łokci i jedną piędź.

1 Sm 17,05 Na głowie miał hełm z brązu, ubrany zaś był w łuskowy pancerz z brązu o

wadze pięciu tysięcy syklów.

1 Sm 17,06 Miał również na nogach nagolenice z brązu oraz brązowy, zakrzywiony nóż

w ręku.

1 Sm 17,07 Drzewce włóczni jego było jak wał tkacki, a jej grot ważył sześćset syklów

żelaza. Poprzedzał go też [giermek] niosący tarczę.

1 Sm 17,08 Stanąwszy naprzeciw, krzyknął w kierunku wojsk izraelskich te słowa: "Po

co się ustawiacie w szyku bojowym? Czyż ja nie jestem Filistynem, a wy słu

gami Saula? Wybierzcie spośród siebie człowieka, który by przeciwko mnie

wystąpił.

1 Sm 17,09 Jeżeli zdoła ze mną walczyć i pokona mnie, staniemy się waszymi niewolni

kami, jeżeli zaś ja zdołam go zwyciężyć, wy będziecie naszymi niewolnikami

i służyć nam będziecie".

1 Sm 17,10 Potem dodał Filistyn: "Oto urągałem dzisiaj wojsku izraelskiemu. Dajcie mi

człowieka, będziemy z sobą walczyć".

1 Sm 17,11 Gdy Saul i wszyscy Izraelici usłyszeli słowa Filistyna, przelękli się i przestra

szyli bardzo.

1 Sm 17,12 Dawid był synem Efratejczyka, tego, który pochodził z Betlejem judzkiego,

a nazywał się Jesse i miał ośmiu synów. W czasach Saula był on stary i po

deszły [w latach] "pośród mężów".

1 Sm 17,13 Trzej starsi synowie Jessego wyruszyli, udając się za Saulem na wojnę. Ci

trzej synowie, którzy wyruszyli na wojnę, nosili imiona: najstarszy Eliab,

drugi Abinadab, a trzeci Szamma.

1 Sm 17,14 Dawid był najmłodszy, trzej starsi wyruszyli za Saulem. 1 Sm 17,15 [Dawid] często odchodził od Saula, aby pasać owce swojego ojca w Betlejem. 1 Sm 17,16 Tymczasem Filistyn ciągle wychodził z rana i wieczorem i stawał tak przez

czterdzieści dni.

1 Sm 17,17 Raz rzekł Jesse do swego syna Dawida: "Weź dla swych braci efę prażonych

ziaren, dziesięć chlebów i zanieś prędko braciom do obozu!

1 Sm 17,18 Zaniesiesz też dziesięć krążków sera dowódcy oddziału, zapytasz się swych

braci o powodzenie i odbierzesz ich żołd.

1 Sm 17,19 Saul jest z nimi i wszyscy Izraelici w Dolinie Terebintu i walczą z Filistyna

mi".

1 Sm 17,20 Wstał więc Dawid wcześnie rano, powierzając owce stróżowi, i zabrawszy

[zapasy], poszedł według polecenia Jessego. Kiedy zbliżył się do obozowiska,

443 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 17

wojsko wyruszyło na pole walki i wznosiło wojenny okrzyk.

1 Sm 17,21 Izraelici ustawili swe szyki bojowe, tak samo i Filistyni: szyk naprzeciw szy

ku.

1 Sm 17,22 Dawid zrzuciwszy z siebie niesiony ciężar i oddawszy go w opiekę strażnikowi

taboru, pobiegł na pole walki. Gdy przybył, pozdrowił swoich braci. 1 Sm 17,23 Podczas tej rozmowy z nimi wystąpił z szyków filistyńskich właśnie ów har

cownik imieniem Goliat, Filistyn z Gat, i wygłaszał owe słowa. Usłyszał je

Dawid.

1 Sm 17,24 Wszyscy natomiast ludzie Izraela, zobaczywszy tego człowieka, uciekali przed

nim i bali się go bardzo.

1 Sm 17,25 Zawołał jeden z Izraelitów: "Czy widzieliście tego człowieka, który występuje?

Występuje on po to, by urągać Izraelowi. Tego jednak, kto go pokona, król

obsypie bogactwem, a córkę swą odda mu za żonę, rodzinę zaś jego uczyni

wolną od danin w Izraelu".

1 Sm 17,26 Odezwał się Dawid do stojących obok niego ludzi: "Co uczynią takiemu,

który pokona tego Filistyna i odejmie hańbę od Izraela? Kto to jest ten nie

obrzezany Filistyn, który urąga wojsku Boga żywego?"

1 Sm 17,27 Lud powtórzył mu te słowa na potwierdzenie, co uczynią człowiekowi, który

go pokona.

1 Sm 17,28 Gdy starszy jego brat, Eliab, usłyszał, że Dawid rozmawiał z ludźmi, uniósł

się gniewem na Dawida i zawołał: "Po co tu przyszedłeś? Komu zostawiłeś

ową małą trzodę na pustyni? Znam ja pychę i złość twojego serca: przybyłeś

tu, aby tylko przypatrzyć się walce".

1 Sm 17,29 Dawid odrzekł: "Cóż teraz uczyniłem? Wszak to było tylko słowo". 1 Sm 17,30 Oddaliwszy się od niego, skierował się gdzie indziej i wypytywał się podob

nymi słowami. Odpowiedzieli mu ludzie jak poprzednio.

1 Sm 17,31 Słyszano te słowa, które wypowiedział Dawid; doniesiono Saulowi, kazał go

więc przyprowadzić.

1 Sm 17,32 Rzekł Dawid do Saula: "Niech pan mój się nie trapi! Twój sługa pójdzie

stoczyć walkę z tym Filistynem".

1 Sm 17,33 Saul odpowiedział Dawidowi: "To niemożliwe, byś stawił czoło temu Fili

stynowi i walczył z nim. Ty jesteś jeszcze chłopcem, a on wojownikiem od

młodości".

1 Sm 17,34 Odrzekł Dawid Saulowi: "Kiedy sługa twój pasał owce u swojego ojca, a

przyszedł lew lub niedźwiedź i porwał owcę ze stada,

1 Sm 17,35 wtedy biegłem za nim, uderzałem na niego i wyrywałem mu ją z paszczęki, a

kiedy on na mnie napadał, chwytałem go za szczękę, biłem i uśmiercałem. 1 Sm 17,36 Sługa twój kładł trupem lwy i niedźwiedzie, nieobrzezany Filistyn będzie jak

jeden z nich, gdyż urągał wojskom Boga żywego".

1 Sm 17,37 Powiedział jeszcze Dawid: "Pan, który wyrwał mnie z łap lwów i niedźwie

dzi, wybawi mnie również z ręki tego Filistyna". Rzekł więc Saul do Dawida:

444 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 17

"Idź, niech Pan będzie z tobą!"

1 Sm 17,38 Saul ubrał Dawida w swoją zbroję: włożył na jego głowę hełm z brązu i opiął

go pancerzem.

1 Sm 17,39 Przypiął też Dawid miecz na swą szatę i próbował chodzić, gdyż jeszcze nie

nabrał wprawy. Po czym oświadczył Dawid Saulowi: "Nie potrafię się w tym

poruszać, gdyż nie nabrałem wprawy". I zdjął to Dawid z siebie. 1 Sm 17,40 Wziął w ręce swój kij, wybrał sobie pięć gładkich kamieni ze strumienia,

włożył je do torby pasterskiej, którą miał zamiast kieszeni, i z procą w ręce

skierował się ku Filistynowi.

1 Sm 17,41 Filistyn przybliżał się coraz bardziej do Dawida, a giermek jego szedł przed

nim.

1 Sm 17,42 Gdy Filistyn popatrzył i przyjrzał się Dawidowi, wzgardził nim dlatego, że

był młodzieńcem, i to rudym, o pięknym wyglądzie.

1 Sm 17,43 I rzekł Filistyn do Dawida: "Czyż jestem psem, że przychodzisz do mnie z ki

jem?" Złorzeczył Filistyn Dawidowi [przyzywając na pomoc] swoich bogów. 1 Sm 17,44 Filistyn zawołał do Dawida: "Zbliż się tylko do mnie, a ciało twoje oddam

ptakom powietrznym i dzikim zwierzętom".

1 Sm 17,45 Dawid odrzekł Filistynowi: "Ty idziesz na mnie z mieczem, dzidą i zakrzy

wionym nożem, ja zaś idę na ciebie w imię Pana Zastępów, Boga wojsk

izraelskich, którym urągałeś.

1 Sm 17,46 Dziś właśnie odda cię Pan w moją rękę, pokonam cię i utnę ci głowę. Dziś

oddam trupy wojsk filistyńskich na żer ptactwu powietrznemu i dzikim zwie

rzętom: niech się przekona cały świat, że Bóg jest w Izraelu.

1 Sm 17,47 Niech wiedzą wszyscy zebrani, że nie mieczem ani dzidą Pan ocala. Ponieważ

jest to wojna Pana, On więc odda was w nasze ręce".

1 Sm 17,48 I oto, gdy wstał Filistyn, szedł i zbliżał się coraz bardziej ku Dawidowi, Dawid

również pobiegł szybko na pole walki naprzeciw Filistyna.

1 Sm 17,49 Potem sięgnął Dawid do torby pasterskiej i wyjąwszy z niej kamień, wypuścił

go z procy, trafiając Filistyna w czoło, tak że kamień utkwił w czole i Filistyn

upadł twarzą na ziemię.

1 Sm 17,50 Tak to Dawid odniósł zwycięstwo nad Filistynem procą i kamieniem; trafił

Filistyna i zabił go, nie mając w ręku miecza.

1 Sm 17,51 Dawid podbiegł i stanął nad Filistynem, chwycił jego miecz, i dobywszy z

pochwy, dobił go; odrąbał mu głowę. Gdy spostrzegli Filistyni, że ich wojow

nik zginął, rzucili się do ucieczki.

1 Sm 17,52 Powstali mężowie Izraela i Judy, wydali okrzyk wojenny i ścigali Filistynów

aż do Gat i bram Ekronu; a trupy filistyńskie leżały na drodze z Szaaraim aż

do Gat i Ekronu.

1 Sm 17,53 Izraelici wracając potem z pościgu za Filistynami, złupili ich obóz. 1 Sm 17,54 Dawid zaś zabrał głowę Filistyna i przeniósł ją do Jerozolimy, a zbroję umie

ścił w przybytku.

445 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 18

1 Sm 17,55 Gdy Saul zauważył Dawida wychodzącego do walki z Filistynem, zapytał

Abnera, dowódcy wojska: "Czyim synem jest ten chłopiec, Abnerze?" Abner

odrzekł: "Na życie twej duszy, królu, nie wiem".

1 Sm 17,56 Król dał rozkaz: "Masz się dowiedzieć, czyim synem jest ten młodzieniec". 1 Sm 17,57 Kiedy Dawid wrócił po zabiciu Filistyna, wziął go Abner i przedstawił Sau

lowi. W ręce niósł on głowę Filistyna.

1 Sm 17,58 I zapytał go Saul: "Czyim jesteś synem, młodzieńcze?" Dawid odrzekł: "Je

stem synem sługi twego, Jessego z Betlejem".

Rozdział 18

1 Sm 18,01 Kiedy właśnie przestał przemawiać do Saula, dusza Jonatana przylgnęła cał

kowicie do duszy Dawida. Pokochał go Jonatan tak jak samego siebie. 1 Sm 18,02 Od tego również dnia Saul zabrał go do siebie i nie pozwolił mu już wrócić

do domu ojcowskiego.

1 Sm 18,03 Jonatan zaś zawarł z Dawidem związek przyjaźni, umiłował go bowiem jak

samego siebie.

1 Sm 18,04 Jonatan zdjął płaszcz, który miał na sobie, i oddał go Dawidowi, jak i resztę

swojego stroju - aż do swego miecza, łuku i pasa.

1 Sm 18,05 A Dawid wyprawiał się i wiodło mu się dobrze, dokądkolwiek go Saul posyłał.

Saul więc ustanowił go dowódcą wojska. [Dawid] był lubiany nie tylko przez

cały naród, ale też przez dworzan Saula.

1 Sm 18,06 Gdy przybyli oni i wracał Dawid po zabiciu Filistyna, kobiety ze wszystkich

miast wyszły ze śpiewem i tańcami naprzeciw króla Saula, przy wtórze bęb

nów, okrzyków i cymbałów.

1 Sm 18,07 I zaśpiewały kobiety wśród grania i tańców: "Pobił Saul tysiące, a Dawid

dziesiątki tysięcy".

1 Sm 18,08 A Saul bardzo się rozgniewał, bo nie podobały mu się te słowa. Mówił:

"Dawidowi przyznały dziesiątki tysięcy, a mnie tylko tysiące. Brak mu tylko

królowania".

1 Sm 18,09 I od tego dnia patrzył Saul na Dawida zazdrosnym okiem. 1 Sm 18,10 A oto nazajutrz duch, zesłany przez Boga, opanował Saula, który popadł

w szał wewnątrz swojego domu. Dawid tymczasem grał na cytrze, tak jak

każdego dnia. Saul trzymał w ręku dzidę.

1 Sm 18,11 I rzucił Saul dzidą, bo myślał: "Przybiję Dawida do ściany". Lecz Dawid

dwukrotnie tego uniknął.

1 Sm 18,12 Saul bardzo się bał Dawida: bo Pan był z nim, a od Saula odstąpił. 1 Sm 18,13 I dlatego Saul odsunął go od siebie, a ustanowił wodzem nad tysiącem żoł

nierzy: i tak odbywał wyprawy na oczach ludu.

446 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 19

1 Sm 18,14 Dawid we wszystkich przedsięwzięciach miał powodzenie: Pan był z nim. 1 Sm 18,15 Saul widząc, że mu się dobrze powodzi, drżał przed nim. 1 Sm 18,16 Przeciwnie, cały Izrael i Juda miłowali Dawida, wyprawiał się bowiem i po

wracał na ich oczach.

1 Sm 18,17 Saul rzekł do Dawida: "Oto najstarsza moja córka, Merab. Oddam ci ją za

żonę, ale bądź dla mnie dzielnym wojownikiem i prowadź walki Pańskie".

Saul bowiem mówił sobie: "Jeżeli ja go nie dosięgnąłem, niech go dosięgnie

ręka Filistynów".

1 Sm 18,18 Dawid odpowiedział na to Saulowi: "Kimże ja jestem i czym jest ród mego

ojca w Izraelu, abym mógł być zięciem królewskim?"

1 Sm 18,19 Gdy jednak zbliżała się chwila oddania Merab, córki Saula, Dawidowi, odda

no ją za żonę Adrielowi z Mecholi.

1 Sm 18,20 Ale Mikal, córka Saula, pokochała Dawida. Doniesiono o tym Saulowi. Spra

wa ta wydała mu się dobrą.

1 Sm 18,21 Saul bowiem mówił sobie: "Oddam mu ją, aby była dla niego sidłem: niech

będzie nad nim ręka Filistynów". Oświadczył więc Saul Dawidowi po raz

drugi: "Dziś możesz się stać moim zięciem".

1 Sm 18,22 Sługom zaś Saul polecił: "Porozmawiajcie potajemnie z Dawidem i donieście

mu: Król jest dla ciebie życzliwy, słudzy jego cię kochają. Zostań więc zięciem

króla!"

1 Sm 18,23 Słudzy powtórzyli Dawidowi słowa Saula, on zaś odrzekł: "Czy wam wydaje

się rzeczą błahą być zięciem króla?" Ja jestem przecież człowiekiem biednym

i mało znaczącym.

1 Sm 18,24 I słudzy zawiadomili Saula, mówiąc: "Tak się wyraził Dawid". 1 Sm 18,25 Saul odrzekł: "Powiedzcie Dawidowi, że król nie żąda innej zapłaty, jak stu

napletków Filistynów, aby pomścić się na wrogach królewskich". Saul liczył

na to, że Dawid dostanie się w ręce Filistynów.

1 Sm 18,26 Gdy słudzy zawiadomili o tym Dawida, wydało mu się dobrym to, że może

zostać zięciem króla. Zanim upłynęły wyznaczone dni,

1 Sm 18,27 powstał Dawid i wyruszył ze swym wojskiem, i zabił dwustu mężczyzn spo

śród Filistynów. Dawid przyniósł z nich potem napletki w dokładnej liczbie

królowi, aby stać się zięciem króla. Wtedy Saul oddał mu córkę swą Mikal za

żonę.

1 Sm 18,28 Przekonał się też Saul naocznie, że Pan jest z Dawidem. Mikal, córka Saula,

kochała go.

1 Sm 18,29 Coraz bardziej zatem obawiał się Saul Dawida i stał się jego wrogiem na

zawsze.

1 Sm 18,30 Wodzowie filistyńscy robili wypady. Za każdym ich wypadem Dawid odnosił

większe zwycięstwa niż wszyscy słudzy Saula. Imię jego stawało się coraz

sławniejsze.

447 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 19

Rozdział 19

1 Sm 19,01 Saul namawiał syna swego Jonatana i wszystkie sługi swoje, by zabili Dawi

da. Jonatan jednak bardzo upodobał sobie Dawida.

1 Sm 19,02 Uprzedził więc Jonatan Dawida, mówiąc: "Ojciec mój, Saul, pragnie cię za

bić. Od rana miej się na baczności; udaj się do jakiejś kryjówki i pozostań w

ukryciu.

1 Sm 19,03 Tymczasem ja pójdę, by stanąć przy mym ojcu na polu, gdzie ty się będziesz

znajdował. Ja sam porozmawiam o tobie z ojcem. Zobaczę, co będzie, i o tym

cię zawiadomię".

1 Sm 19,04 Jonatan mówił życzliwie o Dawidzie ze swym ojcem Saulem; powiedział mu:

"Niechaj nie zgrzeszy król przeciw swojemu słudze Dawidowi! Nie zawinił on

przeciw tobie, a czyny jego dla ciebie bardzo pożyteczne.

1 Sm 19,05 On przecież swoje życie narażał, on zabił Filistyna, dzięki niemu Pan dał

całemu Izraelowi wielkie zwycięstwo. Patrzyłeś na to i cieszyłeś się. Dlaczego

więc masz zamiar zgrzeszyć przeciw niewinnej krwi, bez przyczyny zabijając

Dawida?"

1 Sm 19,06 Posłuchał Saul Jonatana i złożył przysięgę: "Na życie Pana, nie będzie zabi

ty!"

1 Sm 19,07 Zawołał Jonatan Dawida i powtórzył mu całą rozmowę. Potem zaprowadził

Dawida do Saula i [Dawid] został u niego jak poprzednio.

1 Sm 19,08 Znów wybuchła wojna. Wyruszył więc Dawid i walczył z Filistynami, i zadał

im wielką klęskę, tak że musieli przed nim uciekać.

1 Sm 19,09 Zły zaś duch, zesłany przez Pana, opanował Saula, kiedy przebywał on w

domu, trzymając dzidę w ręku, a Dawid [tymczasem] grał na cytrze. 1 Sm 19,10 I Saul usiłował dzidą przybić Dawida do ściany. Uniknął on jednak [ciosu]

Saula, a dzida utkwiła w ścianie. Tej też nocy Dawid ratował się ucieczką. 1 Sm 19,11 Tymczasem Saul wysłał posłańców do domu Dawidowego, aby go pilnowali

i zaraz z rana zabili. Jednak Mikal, żona Dawida, przestrzegła go, mówiąc:

"Jeżeli tej nocy nie ujdziesz z życiem, jutro będziesz zabity".

1 Sm 19,12 Mikal spuściła przeto Dawida przez okno, a on uszedł, zbiegł i ocalał. 1 Sm 19,13 Wzięła potem posążek i ułożyła w łożu, umieściła poduszkę z koziej sierści

u jego wezgłowia i przykryła płaszczem.

1 Sm 19,14 Gdy więc Saul przysłał posłańców, aby przyprowadzili Dawida, powiedziała,

że jest chory.

1 Sm 19,15 Wysłał więc Saul posłańców, aby go odwiedzili, mówiąc: "Przynieście go wraz

z łożem do mnie, aby go zabić".

1 Sm 19,16 Kiedy jednak posłańcy przyszli, zobaczyli w łożu posążek, a u wezgłowia

poduszkę z koziej sierści.

1 Sm 19,17 Powiedział Saul do Mikal: "Czemu mnie oszukałaś, pozwalając, by mój wróg

448 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 20

uratował się ucieczką?" Mikal odpowiedziała Saulowi: "Sam mi powiedział:

Wypuść mnie, bo inaczej cię zabiję".

1 Sm 19,18 Ratując się ucieczką Dawid przybył do Samuela w Rama i opowiedział mu

wszystko, co mu uczynił Saul; następnie udał się z Samuelem do Najot, gdzie

zamieszkali.

1 Sm 19,19 Doniesiono o tym Saulowi słowami: Dawid przebywa w Najot koło Rama. 1 Sm 19,20 Saul wysłał więc posłańców, aby schwytali Dawida. Ci spostrzegli gromadę

proroków, którzy prorokowali, i Samuela, który był ich przywódcą. Także

posłańcami owładnął duch Boży i oni też prorokowali.

1 Sm 19,21 Kiedy doniesiono o tym Saulowi, wysłał trzecich posłańców, ale i oni zaczęli

prorokować.

1 Sm 19,22 Saul udał się osobiście do Rama i zbliżywszy się do wielkiej studni w Seku,

wywiadywał się: "Gdzie jest Samuel i Dawid?" Odpowiedziano mu: "Właśnie

jest w Najot koło Rama".

1 Sm 19,23 Udał się więc do Najot koło Rama, ale duch Boży owładnął także i nim, i

idąc ciągle prorokował, aż dotarł do Najot koło Rama.

1 Sm 19,24 Wtedy zdjął swe szaty i prorokował w obecności Samuela, i upadł, [i leżał]

nagi przez cały dzień i całą noc. Stąd powiedzenie: "Czyż i Saul między

prorokami?"

Rozdział 20

1 Sm 20,01 Tymczasem Dawid uciekł z Najot koło Rama i udał się do Jonatana mówiąc:

"Cóż ja zrobiłem, czym zawiniłem, czym zgrzeszyłem wobec twojego ojca, że

czyha na moje życie?"

1 Sm 20,02 Odpowiedział: "Żadną miarą! Nie umrzesz: mój ojciec nie podejmuje nicze

go ani wielkiego, ani małego, nie zawiadamiając mnie o tym. Dlaczego więc

ojciec ukrywałby to przede mną? Tak nie jest".

1 Sm 20,03 Odpowiedział jeszcze Dawid, mówiąc: "Na pewno wie twój ojciec, że darzysz

mnie życzliwością, i powie sobie: Nie dowie się o tym Jonatan, aby się nie

zasmucił. Ale na życie Pana i na twoje życie, krok mię tylko dzieli od śmier

ci".

1 Sm 20,04 Jonatan odpowiedział Dawidowi: "Cokolwiek byś zechciał, to zrobię dla cie

bie".

1 Sm 20,05 I odrzekł Dawid Jonatanowi: "Właśnie jutro jest nów księżyca, a ja winienem

zasiadać wtedy obok króla na uczcie. Pozwól, że odejdę i skryję się w polu

aż do trzeciego wieczora.

1 Sm 20,06 Gdyby ojciec twój spostrzegł się co do mnie, odpowiesz: Bardzo mię prosił

Dawid, aby mógł pospieszyć do swojego miasta, Betlejem, gdyż cała rodzina

449 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 20

w tych dniach składa ofiarę doroczną.

1 Sm 20,07 Jeżeli odpowie: Dobrze, wtedy sługa twój będzie spokojny, jeżeli się rozgnie

wa, wiedz, że postanowił sobie coś złego.

1 Sm 20,08 Ale ty bądź łaskaw dla sługi swojego. Wszak ty doprowadziłeś sługę swego

do przymierza ze sobą w imię Pańskie. Jeśli ja zawiniłem, to mnie zabij, a

do ojca twego po cóż mnie masz prowadzić?"

1 Sm 20,09 I odrzekł Jonatan: "Żadną miarą! Gdybym się rzeczywiście dowiedział, że

mój ojciec postanowił wyrządzić co krzywdę, czyżbym cię o tym nie powia

domił?"

1 Sm 20,10 I rzekł Dawid do Jonatana: "Kto mi da znać o tym, że ojciec dał ci surową

odpowiedź?"

1 Sm 20,11 Odrzekł Jonatan Dawidowi: "Chodź, wyjdziemy w pole". Kiedy obaj wyszli

w pole,

1 Sm 20,12 rzekł Jonatan do Dawida: "Pan, Bóg Izraela, [jest świadkiem], że wybadam

ojca mego jutro albo pojutrze o tym czasie, czy jest dobrze usposobiony do

Dawida, czy nie. Wtedy poślę do ciebie, by bezpośrednio cię zawiadomić. 1 Sm 20,13 Niech Pan to uczyni Jonatanowi i tamto dorzuci, jeśli w wypadku, gdy moje

mu ojcu spodoba się wyrządzić ci krzywdę, nie zawiadomię cię bezpośrednio

i nie odprawię tak, abyś mógł odejść spokojnie. A Pan niech będzie z tobą,

tak jak był [przedtem] z moim ojcem.

1 Sm 20,14 A jeżeli jeszcze będę żył, chyba okażesz mi miłosierdzie [w imię] Pańskie? A

gdy umrę,

1 Sm 20,15 nie odbieraj życzliwości twojej mojemu domowi na wieki, nawet wtedy, gdy

Pan usunie wszystkich wrogów Dawida z powierzchni ziemi.

1 Sm 20,16 I zawarł Jonatan przymierze z domem Dawida, by Pan dokonał odwetu na

wrogach Dawida".

1 Sm 20,17 Jeszcze raz zaprzysiągł Jonatan Dawida w imię wielkiej miłości ku niemu,

kochał go bowiem jak samego siebie.

1 Sm 20,18 Jonatan rzekł do niego: "Jutro nów księżyca. Zwrócisz na siebie uwagę, bo

miejsce po tobie będzie puste.

1 Sm 20,19 Do trzeciego dnia odejdziesz daleko. Udasz się na miejsce, gdzie się ukrywałeś

w dniu podobnej sprawy i zatrzymasz się koło kamienia wskazującego drogę. 1 Sm 20,20 Ja wypuszczę w jego stronę trzy strzały, jakbym celował w tym kierunku. 1 Sm 20,21 Potem poślę chłopca, dając mu rozkaz: Idź, znajdź strzały! Gdy powiem

chłopcu: Oto strzały są bliżej niż stoisz, zabierz je - wracaj, wiedz, że możesz

być spokojny, nic się nie dzieje złego, na życie Pana!

1 Sm 20,22 Gdybym jednak powiedział do młodzieńca: Oto strzały są trochę dalej niż

stoisz - uchodź, gdyż sam Pan cię dalej posyła.

1 Sm 20,23 Przyrzeczenie zaś, które złożyliśmy ja i ty, jest takie: Oto Pan między mną a

tobą na wieki".

1 Sm 20,24 I ukrył się Dawid na polu. Kiedy nastał nów księżyca, zasiadł król do uczty,

450 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 20

by się posilić.

1 Sm 20,25 Król zasiadł na swym zwykłym miejscu na krześle pod ścianą, Jonatan zajął

miejsce naprzeciwko, Abner usiadł z boku Saula, miejsce zaś Dawida było

puste.

1 Sm 20,26 Saul nic o nim nie wspominał w tym dniu. Myślał: To przypadek; pewnie jest

nieczysty i nie poddał się jeszcze oczyszczeniu.

1 Sm 20,27 Lecz nazajutrz, po nowiu, gdy miejsce Dawida znów było puste, odezwał się

Saul do syna swego, Jonatana: "Dlaczego syn Jessego nie przyszedł na ucztę

ani wczoraj, ani dziś?"

1 Sm 20,28 Jonatan odpowiedział Saulowi: "Bardzo mię Dawid prosił, by mógł iść do

Betlejem.

1 Sm 20,29 Mówił: "Pozwól mi iść, proszę cię, gdyż urządzamy ofiarę rodzinną w tym

mieście - zawiadomił mię o tym mój brat. Jeśli darzysz mnie życzliwością,

zwolnij mię, bym mógł odwiedzić swych braci". Dlatego nie przyszedł do sto

łu królewskiego".

1 Sm 20,30 Saul rozgniewał się bardzo na Jonatana i rzekł mu: "O, synu kobiety prze

wrotnej! Alboż to ja nie wiem, że wybrałeś sobie syna Jessego na hańbę swoją

i na hańbę łona swej matki?

1 Sm 20,31 Jak długo bowiem będzie żył na ziemi syn Jessego, nie ostoisz się ani ty,

ani twoje królowanie. Zaraz więc poślij i przyprowadź go do mnie, gdyż musi

umrzeć".

1 Sm 20,32 Odpowiedział Jonatan ojcu swemu, Saulowi, pytaniem: "Dlaczego ma umie

rać? Cóż uczynił?"

1 Sm 20,33 Wtedy Saul rzucił za nim dzidą, aby go przebić. W ten sposób poznał Jona

tan, że taki jest zamiar ojca, by Dawida uśmiercić.

1 Sm 20,34 Jonatan podniósł się od stołu pełen gniewu. W tym drugim dniu miesiąca

nie tknął posiłku, gdyż bardzo się zmartwił o Dawida, że ojciec jego tak go

zelżył.

1 Sm 20,35 Rankiem wyszedł Jonatan na pole do miejsca umówionego z Dawidem, a z

nim był mały chłopiec.

1 Sm 20,36 I rzekł do chłopca: "Pobiegnij i poszukaj strzał, które wypuszczę". Chłopiec

pobiegł, on tymczasem wypuścił strzałę tak, aby go minęła.

1 Sm 20,37 Chłopiec pobiegł do miejsca strzały, którą wypuścił Jonatan, wtedy Jonatan

za nim krzyknął: "Czy strzała nie jest jeszcze dalej, niż stoisz?" 1 Sm 20,38 I jeszcze wołał Jonatan za chłopcem: "Pospiesz się, nie zatrzymuj się!" Chło

piec pozbierał strzały i przybiegł do swego pana.

1 Sm 20,39 Chłopiec nie pojął niczego, tylko Jonatan i Dawid wiedzieli, o co chodziło. 1 Sm 20,40 Jonatan oddał swoją broń chłopcu, dając mu rozkaz: "Idź, odnieś to do mia

sta".

1 Sm 20,41 Gdy odszedł chłopiec, podniósł się Dawid od strony kopca, padł twarzą na

ziemię i trzykroć oddał głęboki pokłon. Nawzajem się ucałowali i płakali nad

451 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 21

sobą. Dawid nawet głośno szlochał.

1 Sm 20,42 Wreszcie Jonatan rzekł do Dawida: "Idź w pokoju! Niech się stanie to, co

przysięgaliśmy w imię Pana, mówiąc: Pan będzie między mną a tobą, między

rodem moim a rodem twoim na wieki".

Rozdział 21

1 Sm 21,01 Podniósłszy się Dawid odszedł, a Jonatan powrócił do miasta. 1 Sm 21,02 Dawid udał się do Nob, do kapłana Achimeleka. Achimelek wyszedł przelęk

niony na spotkanie Dawida i zapytał: "Czemu przybywasz sam bez żadnego

towarzysza?"

1 Sm 21,03 Dawid odrzekł Achimelekowi: "Król polecił mi pewną sprawę nakazując:

"Niech nikt nie wie o tym, po co cię posyłam i co ci powierzam". Dlatego

umówiłem się z młodymi ludźmi na oznaczone miejsce.

1 Sm 21,04 A teraz jeśli masz pod ręką pięć chlebów, podaruj mi je lub cokolwiek się

znajdzie!"

1 Sm 21,05 Kapłan odrzekł Dawidowi: "Zwykłego chleba pod ręką nie mam: jest tylko

chleb święty. Czy jednak młodzieńcy powstrzymali się chociaż od współżycia

z kobietą?"

1 Sm 21,06 Dawid odrzekł kapłanowi: "Tak jest, zabronione nam jest współżycie z ko

bietą jak zawsze, gdy wyruszam w drogę. Tak więc ciała tych młodzieńców

są czyste, choć to wyprawa zwyczajna. Tym bardziej czyste są ich ciała dzi

siaj".

1 Sm 21,07 Dał więc kapłan ów święty chleb, gdyż nie było innego chleba prócz pokładne

go, usuwanego sprzed oblicza Pana w tym celu, by w dzień usunięcia położyć

chleb świeży.

1 Sm 21,08 Był tam także pewien sługa Saula, który w tym dniu zatrzymał się również

przed obliczem Pana, a nazywał się Doeg, Edomita, przełożony pasterzy Sau

la.

1 Sm 21,09 I odezwał się Dawid do Achimeleka: "A może masz pod ręką dzidę albo miecz?

Nie wziąłem bowiem ani miecza, ani mojej broni, gdyż polecenie króla było

pilne".

1 Sm 21,10 Kapłan odpowiedział: "Jest miecz Goliata, Filistyna, którego zabiłeś w Do

linie Terebintu; zawinięty w płaszcz, leży za efodem. Jeśli masz zamiar go

wziąć, bierz, bo nic poza tym nie ma z tych rzeczy". Dawid odrzekł: "Nie ma

od niego lepszego, podaj mi go!"

1 Sm 21,11 Powstawszy więc Dawid, jeszcze tego dnia uciekł przed Saulem: i udał się do

Akisza, króla Gat.

1 Sm 21,12 Słudzy Akisza mówili: "Czy to nie Dawid, król ziemi? Czy to nie ten, któremu

452 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 22

śpiewano wśród pląsów: "Pobił Saul tysiące, a Dawid dziesiątki tysięcy"?" 1 Sm 21,13 Dawid przejął się tymi słowami, a że obawiał się bardzo Akisza, króla Gat, 1 Sm 21,14 zaczął udawać wobec nich szalonego, dokonywać wśród nich nierozumnych

czynności: tłukł rękami w skrzydła bramy i pozwalał ślinie spływać na bro

dę.

1 Sm 21,15 I rzekł Akisz do swych poddanych: "Widzicie człowieka szalonego. Po co spro

wadziliście mi go tutaj? Czy brakuje mi szaleńców, że sprowadziliście jeszcze

tego, by szalał przede mną? I ten ma wejść do mojego domu?"

Rozdział 22

1 Sm 22,01 Dawid uciekł stamtąd i schronił się w jaskini Adullam. Kiedy dowiedzieli się

o tym jego bracia i cała rodzina jego ojca, udali się do niego.

1 Sm 22,02 Zgromadzili się też wokół niego wszelkiego rodzaju uciśnieni i ci, którzy ści

gani byli przez wierzycieli, i ci, którym było ciężko na duszy, a on stał się dla

nich przywódcą. Tak przyłączyło się do niego około czterystu ludzi. 1 Sm 22,03 Stąd udał się Dawid do Mispe moabskiego i zapytał króla Moabu: "Czy ojciec

i matka moja nie mogliby przebywać u was do czasu, aż się wyjaśni, co zechce

Bóg ze mną uczynić?"

1 Sm 22,04 Sprowadził ich przed króla moabskiego i zamieszkali przy nim przez cały czas

pobytu Dawida w miejscu niedostępnym.

1 Sm 22,05 A prorok Gad doradzał Dawidowi: "Nie pozostawaj w tym miejscu niedo

stępnym, lecz udaj się do ziemi judzkiej!" Dawid więc poszedł i przybył do

lasu Cheret.

1 Sm 22,06 Tymczasem Saul posłyszał, że wykryto Dawida razem z towarzyszącymi mu

ludźmi. Saul siedział wtedy w Gibea pod tamaryszkiem na wzgórzu z dzidą

w ręku, a otaczali go jego słudzy.

1 Sm 22,07 Rzekł Saul do sług swoich, którzy go otaczali: "Słuchajcie, Beniaminici! Czy

syn Jessego da wam wszystkim pola i winnice, czy ustanowi was tysiącznika

mi i setnikami,

1 Sm 22,08 dlatego że sprzysięgliście się przeciwko mnie? Nikt mnie nie ostrzegł, gdy syn

mój zawierał przymierze z synem Jessego, nikt nie okazywał mi współczucia

ani nie przestrzegał, gdy mój syn wystawił przeciw mnie mojego poddanego,

aby na mnie zastawiał zasadzki, jak się to obecnie dzieje".

1 Sm 22,09 Na to odrzekł Doeg Edomita, przełożony sług Saula: "Widziałem syna Jes

sego, gdy przybył do Achimeleka, syna Achituba:

1 Sm 22,10 ten zaś radził się Pana o niego, obdarzył go żywnością, dał mu też miecz

Filistyna Goliata".

1 Sm 22,11 Wtedy Saul kazał wezwać kapłana Achimeleka, syna Achituba, z całym ro

453 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 23

dem jego ojca, to jest kapłanów z Nob: wszyscy oni przybyli do króla. 1 Sm 22,12 I rzekł Saul: "Słuchaj no synu Achituba!" Odpowiedział: "Jestem, Pani mój". 1 Sm 22,13 Spytał się go Saul: "Czemu spiskujecie przeciwko mnie, ty i syn Jessego? Dałeś

mu przecież chleb i miecz, radziłeś się Boga o niego po to, by mógł powstać

przeciw mnie i zastawiać zasadzki, jak się to dzieje obecnie".

1 Sm 22,14 Achimelek dał królowi taką odpowiedź: "Któż spośród sług twoich jest tak

wierny jak Dawid, zięć królewski, który stoi na czele twojej straży przybocz

nej i poważany jest w twym domu?

1 Sm 22,15 Czy to dziś dopiero zacząłem radzić się Boga w jego sprawie? Dalekie to ode

mnie! Niech król nie posądza o nic takiego swojego sługi ani całego rodu jego

ojca, gdyż sługa twój nie miał o tym najmniejszego pojęcia!"

1 Sm 22,16 Król jednak zawyrokował: "Musisz umrzeć, Achimeleku, wraz z całym rodem

twego ojca".

1 Sm 22,17 I dał rozkaz ludziom ze straży przybocznej, którzy go otaczali: "Otoczcie i

zabijcie kapłanów Pańskich, wspomagali bowiem Dawida, a choć wiedzieli,

że uciekł, nie powiadomili mnie". Jednakże słudzy królewscy nie chcieli pod

nieść ręki na kapłanów Pańskich.

1 Sm 22,18 Król zwrócił się więc do Doega: "Przystąp ty i powal kapłanów". Przystąpił

Doeg Edomita i powalił kapłanów, zadając śmierć w tym dniu osiemdziesię

ciu pięciu mężom noszącym lniany efod.

1 Sm 22,19 Uderzył też [Saul] ostrzem miecza na miasto kapłańskie Nob: [pozabijał]

ostrzem miecza mężczyzn i kobiety, dzieci i niemowlęta, woły, osły i owce. 1 Sm 22,20 Uszedł cało jeden tylko syn Achimeleka, syna Achituba, imieniem Abiatar,

który schronił się u Dawida.

1 Sm 22,21 Abiatar zawiadomił Dawida, że Saul wymordował kapłanów Pańskich. 1 Sm 22,22 Dawid powiedział wtedy do Abiatara: "Wiedziałem to już wtedy, gdy był

tam Doeg Edomita, że z pewnością doniesie o tym Saulowi. To ja stałem się

winien [zagłady] wszystkich osób z rodu twego ojca.

1 Sm 22,23 Pozostań przy mnie bez obawy; ten, kto czyha na moje życie, czyha też na

twoje, bo jesteś u mnie osobą strzeżoną".

Rozdział 23

1 Sm 23,01 Tymczasem zawiadomiono Dawida: "Oto Filistyni oblegają Keilę i grabią

[zboże na] klepiskach".

1 Sm 23,02 I radził się Dawid Pana: "Czy mam wyruszyć i czy pokonam tych Filistynów?"

Pan odrzekł Dawidowi: "Wyruszaj, a pokonasz Filistynów i oswobodzisz Ke

ilę".

1 Sm 23,03 Ludzie Dawida mówili jednak: "Przecież my tutaj w Judzie żyjemy w lęku,

454 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 23

a pójdziemy do Keili na szyki filistyńskie?"

1 Sm 23,04 I znów radził się Dawid Pana. A Pan dał mu odpowiedź: "Wstań, idź do

Keili, gdyż oddam Filistynów w twoje ręce".

1 Sm 23,05 Dawid wyruszył więc ze swymi ludźmi w kierunku Keili, uderzył na Fili

stynów, uprowadzając ich trzody i zadając im wielką klęskę. Tak wyzwolił

Dawid mieszkańców Keili.

1 Sm 23,06 Kiedy Abiatar, syn Achimeleka, schronił się u Dawida i kiedy razem z Dawi

dem udał się do Keili, nosił ze sobą efod.

1 Sm 23,07 Tymczasem zawiadomiono Saula o tym, że Dawid przybył do Keili. I rzekł

Saul: "Bóg oddaje go w moje ręce, gdyż wchodząc do miasta mającego bramy

i zamki, sam się zamknął".

1 Sm 23,08 Zwołał więc Saul cały lud na wojnę, by wyruszyć do Keili i oblegać Dawida

i jego ludzi.

1 Sm 23,09 Kiedy się Dawid dowiedział o tym, że Saul knuje przeciw niemu złe zamiary,

rozkazał kapłanowi Abiatarowi: "Przynieś tu efod!"

1 Sm 23,10 I rzekł Dawid: "Panie, Boże Izraela! Sługa twój usłyszał, że Saul ma zamiar

wkroczyć do Keili, aby zburzyć miasto z mego powodu.

1 Sm 23,11 Czy Saul wyruszy, jak o tym słyszał sługa twój? Panie, Boże Izraela, daj znać

o tym słudze twemu!" Pan odpowiedział: "Wyruszy".

1 Sm 23,12 Dawid pytał jeszcze: "Czy mieszkańcy Keili wydadzą mnie i moich ludzi w

ręce Saula?" Pan odrzekł: "Wydadzą".

1 Sm 23,13 Powstał więc Dawid wraz ze swoimi ludźmi, których było około sześciuset,

uszedł z Keili, krążąc na los szczęścia. Kiedy doniesiono Saulowi, że Dawid

uciekł z Keili, zaniechał wyprawy.

1 Sm 23,14 Tymczasem Dawid przebywał na pustyni, w miejscach niedostępnych, później

zamieszkał w górach i na pustyni Zif. Saul zaś szukał go przez cały ten czas,

lecz Bóg nie oddał Dawida w jego ręce.

1 Sm 23,15 Dawid przeląkł się, gdy Saul wyruszył, aby czyhać na jego życie. Dawid prze

bywał na pustyni Zif w Chorsza.

1 Sm 23,16 Powstał Jonatan, syn Saula, i udał się do Dawida do Chorsza, umacniając

go w Bogu.

1 Sm 23,17 Mówił do niego: "Nie obawiaj się, bo nie wytropi cię ręka mojego ojca, Saula.

Ty będziesz panował nad Izraelem, ja zaś będę drugim po tobie. Mój ojciec,

Saul wie, że tak będzie".

1 Sm 23,18 Obydwaj związali się przymierzem wobec Pana. Dawid pozostał potem w

Chorsza, a Jonatan udał się do domu.

1 Sm 23,19 Tymczasem mieszkańcy Zif udali się do Saula do Gibea z zawiadomieniem:

"Dawid ukrywa się koło nas w niedostępnych miejscach w Chorsza, na wzgó

rzu Chakila, w południowej stronie stepu.

1 Sm 23,20 Ty zaś, o królu, jeżeli masz chęć udać się tam, udaj się, my natomiast wyda

my go w ręce króla".

455 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 24

1 Sm 23,21 Saul odrzekł: "Niech was Pan błogosławi, okazaliście mi współczucie. 1 Sm 23,22 Idźcie więc i sprawdźcie ponownie, wypatrujcie, gdzie przebywa, kto go tam

widział, mówiono mi bowiem, że postępuje przebiegle.

1 Sm 23,23 Idźcie i wywiadujcie się o wszystkich jego kryjówkach, w których się tam

chowa. Gdy wrócicie do mnie z wiadomością pewną, wtedy ja pójdę z wami.

Jeżeli jest w kraju, będę go szukał wśród wszystkich pokoleń judzkich". 1 Sm 23,24 Powstawszy wyruszyli przed Saulem do Zif. A Dawid znalazł się na pustyni

Maon, na równinie południowej części stepu.

1 Sm 23,25 Kiedy Saul wyruszył ze swoimi ludźmi, aby go szukać, dano znać o tym Da

widowi. Udał się więc w kierunku skalnej grani, która jest na pustyni Maon.

Saul dowiedziawszy się o tym rozpoczął pościg za Dawidem w pustyni Maon. 1 Sm 23,26 Gdy Saul przechodził po jednej stronie góry, Dawid ze swoimi ludźmi szedł

po drugiej stronie. Dawid uciekał pospiesznie przed Saulem, ten zaś wraz ze

swymi ludźmi starał się otoczyć Dawida i jego towarzyszy, aby ich schwytać. 1 Sm 23,27 Tymczasem przybiegł do Saula posłaniec, donosząc: "Spiesz się bardzo i przy

bywaj, bo Filistyni wdarli się do kraju".

1 Sm 23,28 Saul zaprzestał pościgu za Dawidem i ruszył przeciw Filistynom. Dlatego tę

miejscowość nazwano "Skałą Rozłączeń".

Rozdział 24

1 Sm 24,01 Dawid odszedł stamtąd i zamieszkał w miejscach niedostępnych Engaddi. 1 Sm 24,02 Ale gdy Saul wrócił z wyprawy przeciw Filistynom, doniesiono mu: "Oto

Dawid przebywa na pustyni Engaddi".

1 Sm 24,03 Zabrał więc Saul trzy tysiące wyborowych mężczyzn z całego Izraela i wyru

szył na poszukiwanie Dawida i jego ludzi po wschodniej stronie Skał Dzikich

Kóz.

1 Sm 24,04 I przybył Saul do pewnych zagród owczych przy drodze. Była tam jaskinia,

do której wszedł, by okryć sobie nogi, Dawid zaś znajdował się wraz ze swymi

ludźmi w głębi jaskini.

1 Sm 24,05 Ludzie Dawida rzekli do niego: "Właśnie to jest dzień, o którym powiedział ci

Pan: Oto Ja wydaję w twe ręce twojego wroga, abyś z nim uczynił, co ci się

wydaje słuszne". Dawid powstał i odciął po kryjomu połę płaszcza Saula. 1 Sm 24,06 Potem jednak zadrżało serce Dawida z powodu odcięcia poły należącej do

Saula.

1 Sm 24,07 Odezwał się też do swych ludzi: "Niech mię broni Pan przed dokonaniem

takiego czynu przeciw mojemu panu i pomazańcowi Pańskiemu, bym miał

podnieść rękę na niego, bo jest pomazańcem Pańskim".

1 Sm 24,08 Tak Dawid skarcił swych ludzi i nie pozwolił im rzucić się na Saula. Tymcza

456 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 25

sem Saul wstał, [wyszedł] z jaskini i udał się w drogę.

1 Sm 24,09 Powstał też i Dawid i wyszedłszy z jaskini zawołał za Saulem: "Panie mój,

królu!" Saul obejrzał się, a Dawid rzucił się twarzą ku ziemi oddając mu

pokłon.

1 Sm 24,10 Dawid odezwał się do Saula: "Dlaczego dajesz posłuch ludzkim plotkom, gło

szącym, że Dawid szuka twej zguby?

1 Sm 24,11 Dzisiaj na własne oczy mogłeś zobaczyć, że Pan wydał cię w jaskini w moje

ręce. Namawiano mnie, abym cię zabił, a jednak oszczędziłem cię, mówiąc:

Nie podniosę ręki na mego pana, bo jest pomazańcem Pańskim. 1 Sm 24,12 Zresztą zobacz, mój ojcze, połę twego płaszcza, którą mam w ręku. Przeto

że uciąłem połę twego płaszcza, a ciebie nie zabiłem, wiedz i przekonaj się,

że we mnie nie ma żadnej złości ani zdrady, ani też nie popełniłem przeciw

tobie przestępstwa. A ty czyhasz na życie moje i chcesz mi je odebrać. 1 Sm 24,13 Niechaj Pan dokona sądu między mną a tobą, niechaj Pan na tobie się pomści

za mnie, ale moja ręka nie zwróci się przeciw tobie.

1 Sm 24,14 Według tego, jak głosi starożytne przysłowie: "Od złych zło pochodzi", ręka

moja nie zwróci się przeciw tobie.

1 Sm 24,15 Za kim to wyruszył król izraelski? Za kim ty gonisz? Za zdechłym psem, za

jedną pchłą?

1 Sm 24,16 Pan więc niech będzie rozjemcą, niech rozsądzi między mną i tobą, niech

wejrzy i poprowadzi moją sprawę, niech obroni mnie przed twoją ręką!" 1 Sm 24,17 Kiedy Dawid przestał tak mówić do Saula, Saul zawołał: "Czy to twój głos,

synu mój, Dawidzie?" I zaczął Saul głośno płakać.

1 Sm 24,18 Mówił do Dawida: "Tyś sprawiedliwszy ode mnie, gdyż odpłaciłeś mi dobrem,

podczas gdy ja odpłaciłem ci złem.

1 Sm 24,19 Dziś dałeś mi dowód, że mi dobro świadczyłeś, kiedy bowiem Pan wydał mię

w twoje ręce, ty mnie nie zabiłeś.

1 Sm 24,20 Przecież jeżeli kto spotka swego wroga, czy pozwoli na to, by spokojnie dalej

szedł drogą? Niech cię Pan nagrodzi szczęściem za to, coś mi dziś uczynił. 1 Sm 24,21 Teraz już wiem, że na pewno będziesz królem i że w twojej ręce utrwali się

królowanie nad Izraelem.

1 Sm 24,22 Przysięgnij mi więc wobec Pana, że nie wyniszczysz mego potomstwa po

mnie, że nie wytracisz też mego imienia z rodu mego ojca".

1 Sm 24,23 I Dawid złożył przysięgę Saulowi. Saul powrócił do swego domu, a Dawid i

jego ludzie weszli na górę na miejsce niedostępne.

Rozdział 25

1 Sm 25,01 Tymczasem umarł Samuel. Wszyscy Izraelici zebrali się, by go opłakiwać, i

457 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 25

pochowali go w jego posiadłości w Rama. Dawid zaś wyruszył i udał się na

pustynię Paran.

1 Sm 25,02 Żył w Maon pewien człowiek, który miał posiadłość w Karmelu. Był to czło

wiek bardzo bogaty: miał trzy tysiące owiec i tysiąc kóz. Zajęty był właśnie

strzyżeniem owiec w Karmelu.

1 Sm 25,03 Człowiek ten nazywał się Nabal, a jego żona Abigail. Była to kobieta mądra

i piękna, mąż natomiast był okrutny i występny; był Kalebitą.

1 Sm 25,04 Kiedy Dawid posłyszał na pustyni, że Nabal strzyże swe owce, 1 Sm 25,05 wysłał do niego dziesięciu młodzieńców, mówiąc im: "Idźcie do Karmelu,

udając się do Nabala; pozdrowicie go ode mnie.

1 Sm 25,06 Powiedzcie memu bratu: Pokój niech będzie z tobą, pokój w twym domu i

we wszystkim, co do ciebie należy!

1 Sm 25,07 Słyszałem właśnie, że u ciebie jest pora strzyży. Gdy twoi pasterze przebywali

wśród nas, my nie sprawiliśmy im żadnej przykrości, nic im też nie zginęło,

jak długo przebywali w Karmelu.

1 Sm 25,08 Pytaj zresztą sług twoich, to ci powiedzą. Darz więc życzliwością młodzień

ców: przybyliśmy tu bowiem w dzień uroczysty. Zechciej użyczyć, co masz

pod ręką, sługom twoim i synowi twemu Dawidowi".

1 Sm 25,09 Młodzieńcy Dawida przyszli i powtórzyli Nabalowi wszystkie te słowa w imie

niu Dawida i w milczeniu oczekiwali [odpowiedzi].

1 Sm 25,10 Nabal tymczasem dał sługom Dawida taką odpowiedź: "Któż to jest Dawid?

Któż to jest syn Jessego? Teraz jest dużo sług takich, którzy porzucają swego

pana.

1 Sm 25,11 A więc mam wziąć mój chleb, wodę, mięso nagotowane dla strzygących i dać

je ludziom, o których nie wiem nawet, skąd są?"

1 Sm 25,12 Młodzieńcy Dawida udali się w drogę powrotną. Przyszedłszy powiadomili

go o całej rozmowie.

1 Sm 25,13 Dawid wtedy dał rozkaz swym ludziom: "Niech każdy przypasze miecz!" I

wszyscy przypasali sobie miecze. Dawid również przypasał sobie miecz. Po

tem około czterystu ludzi wyruszyło z Dawidem na czele, dwustu zostało

przy taborze.

1 Sm 25,14 Tymczasem jeden ze sług zawiadomił Abigail, żonę Nabala: "Dawid przysłał

posłańców z pustyni, aby pozdrowili naszego pana, a on rzucił się na nich. 1 Sm 25,15 A przecież ci ludzie byli dla nas bardzo dobrzy, a jak długo z nimi krążyliśmy

przebywając na polu, nie doznaliśmy żadnej przykrości i nic nam nie zginęło. 1 Sm 25,16 Byli nam murem ochronnym tak w nocy, jak i w dzień przez cały czas wspól

nego pobytu, gdyśmy paśli trzodę.

1 Sm 25,17 Musisz więc rozważyć i rozejrzeć się, co począć, gdyż postanowiono zagładę

dla naszego pana i dla całego jego domu. Tymczasem on jest zbyt zły na to,

by z nim pomówić".

1 Sm 25,18 Abigail wzięła więc szybko dwieście chlebów, dwa bukłaki wina, pięć przy

458 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 25

rządzonych owiec, pięć sea prażonych ziaren, sto gron rodzynków i dwieście

ciastek figowych. Objuczyła tym osły

1 Sm 25,19 i powiedziała swym sługom: "Wy idźcie przede mną, a ja podążę za wami".

Przed swym mężem Nabalem nie przyznała się do tego.

1 Sm 25,20 Gdy siedząc na ośle zjeżdżała niewidoczną stroną góry, właśnie Dawid i jego

ludzie zstępowali ku niej. I spotkała ich.

1 Sm 25,21 Tymczasem Dawid mówił sobie: "Na darmo strzegłem na pustkowiu całego

dobytku jego, tak że nic nie zginęło, co posiadał, bo odpłacił mi złym za

dobre.

1 Sm 25,22 Niech to uczyni Bóg Dawidowi i tamto dorzuci, jeśli do rana zostawię cokol

wiek z jego własności, choćby jednego chłopca".

1 Sm 25,23 Kiedy Abigail spostrzegła Dawida, szybko zsiadła z osła i upadłszy na twarz

przed Dawidem, oddała mu pokłon aż do ziemi.

1 Sm 25,24 Rzuciwszy się do jego stóp rzekła: "Panie mój! Niech na mnie spadnie wi

na! Pozwól jednak służebnicy twej przemówić do ciebie, wysłuchaj słów twej

służebnicy!

1 Sm 25,25 Niech pan mój nie zwraca uwagi na tego nicponia Nabala, bo on jest jak jego

imię "Nabal" oznacza, że w nim jest [wiele] głupoty, ja zaś, twoja służebnica,

nie widziałam sług mojego pana, których przysłałeś.

1 Sm 25,26 A teraz, panie mój, na życie Pana i twojej duszy, skoro powstrzymał cię Pan

od rozlewu krwi i pomsty dokonanej na własną rękę, tak oby twoi wrogowie

i wszyscy, którzy życzą mojemu panu nieszczęścia, podobni się stali do Na

bala.

1 Sm 25,27 A oto upominek, który przyniosła twoja służebnica panu swemu. Niech go

podadzą sługom chodzącym za moim panem!

1 Sm 25,28 Daruj łaskawie winę twej służebnicy; z pewnością Pan zbuduje panu moje

mu dom, który będzie trwały, gdyż pan mój toczy boje Pańskie. Dlatego nie

spotka cię nieszczęście przez całe życie.

1 Sm 25,29 Jeśli natomiast ktoś powstanie, aby cię prześladować i czyhać na twe życie,

niech dusza pana mojego będzie dobrze zamknięta w woreczku życia u Pa

na, Boga twojego, życie zaś wrogów niech wyrzuci przy pomocy wydrążenia

procy.

1 Sm 25,30 A kiedy Pan spełni panu mojemu wszystko dobre, co przyobiecał, i ustanowi

cię władcą Izraela,

1 Sm 25,31 niech nie będzie wtedy dla ciebie skrupułem i wyrzutem sumienia u pana

mego to, żeś rozlał krew niewinną i że wymierzyłeś sobie sprawiedliwość na

własną rękę. A kiedy Pan łaskawy będzie dla mego pana, przypomnisz sobie

swoją służebnicę".

1 Sm 25,32 Na to rzekł Dawid do Abigail: "Błogosławiony niech będzie Pan, Bóg Izraela,

za to, że cię wysłał dziś na spotkanie ze mną.

1 Sm 25,33 Niech będzie błogosławiony twój rozsądek, błogosławiona bądź i ty za to,

459 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 26

żeś powstrzymała mnie dzisiaj od rozlewu krwi, i że nie wymierzyłem sobie

sprawiedliwości na własną rękę.

1 Sm 25,34 Lecz na życie Pana, Boga Izraela, który mnie powstrzymał od wyrządzenia ci

krzywdy: gdybyś szybko nie przybyła mi na spotkanie, wtedy Nabalowi nie

pozostałby do rana ani jeden chłopiec".

1 Sm 25,35 Dawid przyjął od niej to, co przyniosła, i rzekł jej: "Wracaj spokojnie do

domu! Patrz, wysłuchałem twej prośby i przyjąłem cię życzliwie". 1 Sm 25,36 Abigail wróciła do Nabala. Wyprawił on właśnie ucztę w domu, na wzór uczty

królewskiej. Serce Nabala pełne było radości, był jednak bardzo pijany, więc

nie wspominała mu o niczym aż do rannego brzasku.

1 Sm 25,37 Ale kiedy do rana Nabal wytrzeźwiał od wina, oznajmiła mu o tym jego żona;

serce jego zamarło, a on stał się jak kamień.

1 Sm 25,38 Po upływie około dni dziesięciu Pan poraził Nabala tak, że umarł. 1 Sm 25,39 Gdy się Dawid dowiedział, że Nabal umarł, zawołał: "Błogosławiony niech bę

dzie Pan, który stał się moim obrońcą przeciw Nabalowi w związku z doznaną

obelgą, a sługę swego powstrzymał od zła. Nieprawość Nabala skierował Pan

na jego głowę". Posłał też Dawid [pośredników] celem rozmówienia się z Abi

gail, chcąc wziąć ją sobie za żonę.

1 Sm 25,40 Słudzy Dawida udali się więc do Abigail do Karmelu i odezwali się do niej w

ten sposób: "Dawid wysłał nas do ciebie, aby cię wziąć za swoją żonę". 1 Sm 25,41 Ona wstała, oddała pokłon twarzą do ziemi i rzekła: "Oto służebnica twoja

jest niewolnicą gotową umyć nogi sług mojego pana".

1 Sm 25,42 Podniósłszy się Abigail spiesznie wsiadła na osła i z pięcioma dziewczętami,

które stanowiły jej orszak, udała się za wysłańcami do Dawida i została jego

żoną.

1 Sm 25,43 Wziął też Dawid Achinoam z Jizreel, i tak obie one zostały jego żonami. 1 Sm 25,44 Tymczasem Saul oddał Mikal, swoją córkę, a żonę Dawida, Paltiemu, synowi

Lajisza, pochodzącemu z Gallim.

Rozdział 26

1 Sm 26,01 Zifejczycy przybyli do Saula w Gibea z doniesieniem: "Dawid ukrywa się na

wzgórzu Chakila, leżącym na krańcu stepu".

1 Sm 26,02 Niezwłocznie wyruszył więc Saul ku pustyni Zif, a wraz z nim trzy tysiące

doborowych Izraelitów, aby wpaść na trop Dawida na pustyni Zif. 1 Sm 26,03 Saul rozbił obóz na wzgórzu Chakila, na krańcu stepu obok drogi, Dawid zaś

przebywał na pustkowiu. Kiedy zauważył, że Saul przybył za nim na pust

kowie,

1 Sm 26,04 posłał wywiadowców i przekonał się, że Saul na pewno przybył.

460 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 26

1 Sm 26,05 Dawid więc niezwłocznie udał się na miejsce, gdzie obozował Saul. Dawid

spostrzegł miejsce, gdzie Saul spoczywał wraz z dowódcą wojsk Abnerem,

synem Nera: Saul leżał w środku obozowiska, a ludzie pokładli się wokół nie

go.

1 Sm 26,06 Zwrócił się Dawid do Achimeleka Chetyty i do Abiszaja, syna Serui, a brata

Joaba, z pytaniem: "Kto podejdzie ze mną do obozu Saulowego?" Abiszaj

odparł: "Ja z tobą pójdę".

1 Sm 26,07 Dawid wraz z Abiszajem zakradli się w nocy do obozu; Saul właśnie spał w

środku obozowiska, a jego dzida była wbita w ziemię obok głowy. Abner i

ludzie leżeli uśpieni dokoła niego.

1 Sm 26,08 Rzekł więc Abiszaj do Dawida: "Dziś Bóg oddaje wroga twojego w twą rękę.

Teraz pozwól, że przybiję go dzidą do ziemi, jednym pchnięciem, drugiego

nie będzie trzeba".

1 Sm 26,09 Dawid odparł Abiszajowi: "Nie zabijaj go! Któż bowiem podniósłby rękę na

pomazańca Pańskiego, a nie doznał kary?"

1 Sm 26,10 Dawid dodał: "Na życie Pana: On na pewno go ukarze, albo nadejdzie jego

dzień i umrze, albo zginie wyruszywszy na wojnę.

1 Sm 26,11 Niech mię Pan broni przed podniesieniem ręki na pomazańca Pańskiego!

Zabierz tylko dzidę, która jest koło jego wezgłowia, manierkę na wodę i pój

dziemy".

1 Sm 26,12 Zabrał więc Dawid dzidę i manierkę na wodę od wezgłowia Saula i poszli

sobie. Nikt ich nie spostrzegł, nikt [o nich] nie wiedział, nikt się nie obudził.

Wszyscy spali, gdyż Pan zesłał na nich twardy sen.

1 Sm 26,13 Dawid oddalił się na przeciwległą stronę i stanął na wierzchołku góry z da

leka, a dzieliła go od nich spora odległość.

1 Sm 26,14 Wtedy zawołał na ludzi i Abnera, syna Nera: "Abnerze! Czemu nie dajesz

odpowiedzi?" Abner rzekł: "Kim jesteś, że wołasz "na króla"?"

1 Sm 26,15 Dawid znów wołał w stronę Abnera: "Czyż nie jesteś mężczyzną? Któż ci do

równa w Izraelu? A dlaczego nie czuwałeś przy panu, twoim królu? Zakradł

się przecież ktoś z ludu, aby zamordować króla, twojego pana.

1 Sm 26,16 Niedobrze postąpiłeś. Na życie Pana! Zasługujecie na śmierć: nie strzegliście

bowiem waszego pana, pomazańca Pańskiego. A teraz patrzcie, gdzie jest

dzida królewska i manierka na wodę, które były u jego wezgłowia?" 1 Sm 26,17 Saul rozpoznał głos Dawida. Rzekł: "To twój głos, synu mój, Dawidzie?"

Dawid odrzekł: "Tak, panie mój, królu to mój głos".

1 Sm 26,18 I dodał: "Czemu pan mój ściga swego sługę? Cóż uczyniłem? Czy popełniłem

coś złego?

1 Sm 26,19 Niech teraz pan mój, król, posłucha słów swego sługi. Jeśli Pan pobudził cię

przeciwko mnie, niech rozkoszuje się wonią ofiarną, a jeśli ludzie - niech będą

przeklęci przed Panem, gdyż wypędzają mnie dziś, abym nie miał udziału w

Jego dziedzictwie mówiąc niejako: "Idź służyć obcym bogom!"

461 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 27

1 Sm 26,20 Niechże teraz krew moja nie będzie wylana na ziemię z dala od Pana. Król

bowiem Izraela wyruszył, aby czyhać na moje życie, jak się poluje na kuro

patwę po górach".

1 Sm 26,21 Odrzekł Saul: "Zgrzeszyłem. Wróć, synu mój, Dawidzie, już nigdy nie zrobię

ci krzywdy, gdyż dzisiaj cenne było w twych oczach moje życie. Postępowa

łem nierozsądnie i błądziłem bardzo".

1 Sm 26,22 Dawid zaś odpowiedział: "Oto dzida królewska, niech przyjdzie który z pa

chołków i weźmie ją.

1 Sm 26,23 Pan nagradza człowieka za sprawiedliwość i wierność: Pan dał mi ciebie w

ręce, lecz ja nie podniosłem ich przeciw pomazańcowi Pańskiemu. 1 Sm 26,24 Dlatego, jak cenne mi było twoje życie, tak niech będzie cenne u Pana moje

życie, niechaj On mię uwalnia od wszelkiego nieszczęścia".

1 Sm 26,25 I mówił Saul do Dawida: "Bądź błogosławiony, synu mój, Dawidzie: na pewno

to, co czynisz, wykonasz z powodzeniem". I udał się Dawid w swoją drogę,

a Saul powrócił do siebie.

Rozdział 27

1 Sm 27,01 Dawid rozważał w swym sercu: Mogę wpaść któregoś dnia w ręce Saula.

Lepiej będzie dla mnie, gdy się schronię do ziemi Filistynów. Wtedy Saul

zaprzestanie ścigania mnie po całym kraju izraelskim, i w ten sposób ujdę z

jego rąk.

1 Sm 27,02 Powstał więc Dawid i wraz z sześciuset ludźmi, którzy mu towarzyszyli, udał

się do Akisza, syna Maoka, króla Gat.

1 Sm 27,03 Dawid przebywał przy Akiszu ze swymi ludźmi oraz ich rodzinami: Dawid z

dwiema żonami, Achinoam z Jizreel i Abigail, [dawną] żoną Nabala z Kar

melu.

1 Sm 27,04 Kiedy doniesiono Saulowi, że Dawid schronił się w Gat, przestał go ścigać. 1 Sm 27,05 Dawid poprosił Akisza: "Jeżeli darzysz mnie życzliwością, wyznacz mi miejsce

w jednym z miast kraju, abym się tam osiedlił. Na cóż bowiem sługa twój

będzie pozostawał przy tobie w stolicy królestwa?"

1 Sm 27,06 Akisz więc oddał mu w tym dniu Siklag. Dlatego właśnie Siklag należy do

królów judzkich aż do dnia dzisiejszego.

1 Sm 27,07 Okres czasu, który spędził Dawid w kraju filistyńskim, wynosił rok i cztery

miesiące.

1 Sm 27,08 Dawid i jego ludzie wdzierali się do Geszurytów, Girzytów i Amalekitów;

zamieszkiwali oni ten kraj od Telam w stronę Szur, aż do ziemi egipskiej. 1 Sm 27,09 Dawid uderzając na jakąś krainę, nie pozostawiał przy życiu ani mężczyzny,

ani kobiety, zabierał trzodę, bydło, osły, wielbłądy, odzież, a potem dopiero

462 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 28

wracał do Akisza.

1 Sm 27,10 Akisz mówił: "Gdzie byliście dzisiaj na wyprawie wojennej?" Dawid mówił:

"W Negebie judzkim. W Negebie jerachmeelickim. W Negebie kenickim". 1 Sm 27,11 Dawid nie zostawiał przy życiu ani mężczyzny, ani kobiety, aby ich przypro

wadzić do Gat. Twierdził: "Aby nie wydali nas i nie mówili: Dawid w ten

sposób postępował, tak łupił nas przez cały czas pobytu w kraju filistyń

skim".

1 Sm 27,12 Akisz wierzył Dawidowi, mówiąc: "Został znienawidzony przez swych roda

ków; pozostanie więc moim sługą na zawsze".

Rozdział 28

1 Sm 28,01 W tym czasie Filistyni zgromadzili swe wojska do walki, chcąc uderzyć na

Izraelitów. Rzekł więc Akisz do Dawida: "Wiedz dobrze, że razem ze mną

udasz się do obozu wraz z twymi ludźmi".

1 Sm 28,02 Dawid odrzekł Akiszowi: "Oczywiście, sam się przekonasz, co uczyni twój słu

ga". Akisz odpowiedział Dawidowi: "Ustanawiam więc ciebie na stałe straż

nikiem mojej osoby".

1 Sm 28,03 Samuel umarł, a wszyscy Izraelici obchodzili po nim żałobę. Pochowany on

został w swym mieście Rama. A Saul usunął wróżbitów i czarnoksiężników

z kraju.

1 Sm 28,04 Tymczasem Filistyni zgromadziwszy się, wkroczyli i rozbili obóz w Szunem.

Saul też zebrał wszystkich Izraelitów i rozbił obóz w Gilboa.

1 Sm 28,05 Saul jednak na widok obozu filistyńskiego przestraszył się: serce jego mocno

zadrżało.

1 Sm 28,06 Radził się Saul Pana, lecz Pan mu nie odpowiadał ani przez sny, ani przez

urim, ani przez proroków.

1 Sm 28,07 Zwrócił się więc Saul do swych sług: "Poszukajcie mi kobiety wywołującej

duchy, chciałbym pójść i jej się poradzić". Odpowiedzieli mu jego słudzy:

"Jest w Endor kobieta, która wywołuje duchy".

1 Sm 28,08 Dla niepoznaki Saul przebrał się w inne szaty i poszedł w towarzystwie dwóch

ludzi. Przybywając do tej kobiety w nocy, rzekł: "Proszę cię, powróż mi przez

ducha i spraw, niech przyjdzie ten, którego ci wymienię".

1 Sm 28,09 Odpowiedziała mu kobieta: "Wiesz chyba, co uczynił Saul: wyniszczył wróż

bitów i czarnoksiężników w kraju. Czemu czyhasz na moje życie, chcąc mnie

narazić na śmierć".

1 Sm 28,10 Saul przysiągł jej na Pana mówiąc: "Na życie Pana! Nie będziesz ukarana z

tego powodu".

1 Sm 28,11 Spytała się więc kobieta: "Kogo mam wywołać?" Odrzekł: "Wywołaj mi Sa

463 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 29

muela".

1 Sm 28,12 Gdy zobaczyła kobieta Samuela, zawołała głośno do Saula: "Czemu mnie

oszukałeś? Tyś jest Saul!"

1 Sm 28,13 Odezwał się do niej król: "Nie obawiaj się! Co widzisz?" Kobieta odpowie

działa Saulowi: "Widzę istotę pozaziemską, wyłaniającą się z ziemi". 1 Sm 28,14 Zapytał się: "Jak wygląda?" Odpowiedziała: "Wychodzi starzec, a jest on

okryty płaszczem". Saul poznał, że to Samuel, i upadł przed nim twarzą na

ziemię, i oddał mu pokłon.

1 Sm 28,15 Samuel rzekł do Saula: "Dlaczego nie dajesz mi spokoju i wywołujesz mnie?"

Saul odrzekł: "Znajduję się w wielkim ucisku, bo Filistyni walczą ze mną, a

Bóg mię opuścił i nie daje mi odpowiedzi ani przez proroków, ani przez sen;

dlatego ciebie wezwałem, abyś mi wskazał, jak mam postąpić".

1 Sm 28,16 Samuel odrzekł: "Dlaczego więc pytasz mnie, skoro Pan odstąpił cię i stał się

twoim wrogiem?

1 Sm 28,17 Pan czyni to, co przeze mnie zapowiedział: odebrał Pan królestwo z twej ręki,

a oddał je innemu - Dawidowi.

1 Sm 28,18 Dlatego Pan postępuje z tobą w ten sposób, ponieważ nie usłuchałeś Jego

głosu, nie dopełniłeś płomiennego gniewu Jego nad Amalekiem. 1 Sm 28,19 Dlatego Pan oddał Izraelitów razem z tobą w ręce Filistynów, jutro ty i twoi

synowie będziecie razem ze mną, całe też wojsko izraelskie odda w ręce Fili

stynów".

1 Sm 28,20 W tej chwili upadł Saul na ziemię jak długi, przeraził się bowiem słowami

Samuela, brakowało mu też sił, gdyż nie jadł przez cały dzień i całą noc. 1 Sm 28,21 Tymczasem wyszła do Saula owa kobieta i spostrzegłszy, że jest bardzo prze

rażony, rzekła do niego: "Oto służebnica twoja posłuchała twojego rozkazu;

naraziłam swe życie, będąc posłuszną twym słowom, które do mnie wyrze

kłeś.

1 Sm 28,22 Posłuchaj więc - proszę - i ty głosu twej służebnicy! Położę przed tobą kęs

chleba: posil się wzmocnij, aby wyruszyć w drogę".

1 Sm 28,23 Wzbraniał się mówiąc: "Nie będę jadł". Gdy namawiali go słudzy wraz z tą

kobietą, posłuchał ich głosu, podniósł się z ziemi i usiadł na łóżku. 1 Sm 28,24 Kobieta miała tuczne cielę w swym domu, pospiesznie je zabiła, a potem

wziąwszy mąkę, rozczyniła ją i upiekła przaśne chleby.

1 Sm 28,25 Położyła potem [to wszystko] przed Saulem i jego sługami. Posilili się i po

wstawszy odeszli jeszcze tej samej nocy.

Rozdział 29

1 Sm 29,01 Filistyni zgromadzili swe oddziały koło Afek, Izraelici zaś rozłożyli obóz u

464 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 30

źródła, które jest na [nizinie] Jizreel.

1 Sm 29,02 Władcy filistyńscy szli na czele setek i tysięcy. Dawid ze swymi ludźmi szedł

na końcu przy Akiszu.

1 Sm 29,03 Książęta filistyńscy mówili: "Po co tutaj ci Hebrajczycy?" Akisz odrzekł

książętom filistyńskim: "To jest Dawid, sługa Saula, króla izraelskiego, który

u mnie przebywa rok albo dwa. Nie znalazłem u niego nic od dnia, w którym

przyszedł do mnie, aż do dziś".

1 Sm 29,04 Ale książęta filistyńscy rozgniewali się na niego i powiedzieli: "Odpraw tego

człowieka: niech wróci na miejsce, które mu wyznaczyłeś. Niech nie bierze z

nami udziału w bitwie, gdyż mógłby się stać w walce naszym przeciwnikiem.

W jakiż sposób mógłby odzyskać łaskawość swego pana, jak nie głowami tych

ludzi?

1 Sm 29,05 Czy to nie ten sam Dawid, któremu śpiewano wśród pląsów: "Pobił Saul

tysiące, a Dawid dziesiątki tysięcy"?"

1 Sm 29,06 Akisz wezwał Dawida i rzekł do niego: "Na życie Pana: jesteś uczciwy i

byłbym rad, gdybyś występował i [zbrojnie] wyruszył ze mną w pole. Przecież

nie zauważyłem w tobie nic złego od chwili twego przybycia do mnie aż do

dziś. Nie podobasz się jednak władcom.

1 Sm 29,07 Wróć się, odchodź w pokoju, byś nie czynił nic, co się wydaje złym w oczach

władców filistyńskich".

1 Sm 29,08 A Dawid rzekł do Akisza: "Co zrobiłem? Cóż znalazłeś u sługi twojego od

dnia, w którym zacząłem być u ciebie, do dziś, że nawet nie mogę wyruszyć

do walki z wrogami pana mojego, króla?"

1 Sm 29,09 Akisz odrzekł Dawidowi: "Wiem, że byłeś dla mnie dobry jak anioł Boży,

jednak książęta filistyńscy twierdzą: "Niech z nami nie idzie do walki". 1 Sm 29,10 Wstań więc rano wraz ze sługami swego pana, którzy przyszli z tobą. Wstańcie

o zaraniu i gdy dzień nastanie - odejdźcie!"

1 Sm 29,11 Dawid wstał więc wraz ze swymi ludźmi wcześnie rano, aby wyruszyć od rana

i wrócić do ziemi filistyńskiej. Filistyni tymczasem wyruszyli do Jizreel.

Rozdział 30

1 Sm 30,01 Kiedy Dawid wracał razem ze swymi ludźmi do Siklag w trzecim dniu, Ama

lekici [tymczasem] najechali na Negeb i na Siklag. Siklag zdobyli i strawili

ogniem.

1 Sm 30,02 Zabrali do niewoli kobiety, które w nim były, [i wszystko] od najmniejszego

do największego, nie zabili jednak nikogo, lecz uprowadzili ze sobą, i odeszli

z powrotem.

1 Sm 30,03 Kiedy więc Dawid ze swymi ludźmi powrócił do miasta, było ono już spalone,

465 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 30

a żony ich, synów i córki uprowadzono.

1 Sm 30,04 Dawid i lud, który był przy nim, podnieśli głos i płakali tak długo, aż im

brakło sił do płaczu.

1 Sm 30,05 Zabrano do niewoli także obydwie żony Dawida: Achinoam z Jizreel i Abigail,

[dawną] żonę Nabala z Karmelu.

1 Sm 30,06 Dawid więc znalazł się w wielkim utrapieniu, gdyż lud chciał go nawet uka

mienować. Wszyscy bowiem popadli w smutek z powodu [utraty] synów i

córek. Dawid zaś doznał umocnienia od Pana, Boga swego.

1 Sm 30,07 Odezwał się Dawid do Abiatara, kapłana, syna Achimeleka: "Przynieś mi

proszę - efod". I Abiatar przyniósł efod Dawidowi.

1 Sm 30,08 Dawid radził się Pana, pytając: "Czy mam ścigać tę zgraję? Czy ją dosięgnę?"

I dał mu odpowiedź: "Ścigaj, gdyż na pewno dogonisz i [łup] odbierzesz". 1 Sm 30,09 Wyruszył więc Dawid i sześciuset ludzi, którzy mu towarzyszyli, i dotarli do

potoku Besor, "a reszta pozostała na miejscu".

1 Sm 30,10 Wówczas Dawid wraz z czterystu ludźmi urządził pościg, dwustu zaś ludzi,

którzy byli zbyt zmęczeni, by przejść potok Besor, zatrzymało się. 1 Sm 30,11 W polu spotkali pewnego Egipcjanina i sprowadziwszy go do Dawida dali mu

chleba do jedzenia i wody do picia.

1 Sm 30,12 Dali mu też kawałek placka figowego i dwa grona rodzynków. Gdy to zjadł,

ożywił się: przez trzy doby bowiem nic nie jadł ani nie pił.

1 Sm 30,13 Dawid odezwał się do niego: "Do kogo należysz i skąd jesteś?" On odrzekł:

"Jestem młodym Egipcjaninem, niewolnikiem Amalekity. Pan mój pozosta

wił mnie losowi, gdyż rozchorowałem się przed trzema dniami.

1 Sm 30,14 Wdarliśmy się do Negebu Keretytów, do Negebu należącego do Judy i do

Negebu Kaleba i podpaliliśmy Siklag".

1 Sm 30,15 Zapytał go Dawid: "Czy mógłbyś nas zaprowadzić do tej zgrai?" Odrzekł:

"Przysięgnij mi na Boga, że mnie nie zabijesz i nie oddasz mię w ręce mojego

pana, a wtedy zaprowadzę cię do tej zgrai".

1 Sm 30,16 I poprowadził go. Tamci rozeszli się po całej krainie, jedli i pili, i świętowali

z powodu całego wielkiego łupu, który zabrali z krainy filistyńskiej i z krainy

judzkiej.

1 Sm 30,17 I bił ich Dawid od wieczora aż do zmierzchu dnia następnego. Nikt z nich nie

ocalał prócz czterystu młodych ludzi, którzy, dosiadłszy wielbłądów, ucie

kli.

1 Sm 30,18 Dawid odzyskał wszystko, co zabrali Amalekici. Dawid wyzwolił też dwie

swoje żony.

1 Sm 30,19 Nikt nie zginął, od najmniejszego do największego, ani synowie, ani córki, ani

[nic] z łupu, z tych wszystkich rzeczy, które zabrali. Wszystko Dawid wziął

z powrotem.

1 Sm 30,20 Dawid wziął nawet wszystkie owce i bydło. Pędzono je przed nim wołając:

"Oto zdobycz Dawidowa".

466 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 31

1 Sm 30,21 Dawid przybył do dwustu owych mężów, którzy byli zbyt zmęczeni, by iść za

Dawidem, i dlatego pozostali koło potoku Besor. Wyszli oni naprzeciw Dawi

da i towarzyszących mu ludzi. Zbliżywszy się Dawid z żołnierzami pozdrowił

ich.

1 Sm 30,22 Jednak różni źli ludzie i niegodziwcy, którzy poszli przedtem za Dawidem,

odezwali się i powiedzieli: "Ponieważ ci z nami nie poszli, więc nie podzieli

my się z nimi łupem, któryśmy ocalili. Zabrać sobie mogą tylko swoje żony

i dzieci, i odejść".

1 Sm 30,23 Odpowiedział Dawid: "Nie tak postąpicie, bracia moi, z tym, co nam darował

Pan. Przecież to On nas ochronił. On oddał w nasze ręce tę zgraję, która na

nas napadła.

1 Sm 30,24 Kto was posłucha w tej sprawie? Jednakowy udział mieć będą ci, którzy

uczestniczyli w walce, i ci, którzy pozostali przy taborze: jednakowo się po

dzielą".

1 Sm 30,25 Tak zostało od tego dnia na przyszłość: ustalono to jako prawo i zwyczaj dla

Izraelitów, trwające aż do dnia dzisiejszego".

1 Sm 30,26 Gdy Dawid powrócił do Siklag, posłał część zdobyczy starszym Judy i przyja

ciołom ze słowami: "Oto jest dla was dar ze zdobyczy na wrogach Pańskich". 1 Sm 30,27 Posłał też do tych, którzy byli w Betuel, do tych, co byli w Rama, w Negebie

i Jattir,

1 Sm 30,28 i którzy byli w Arara, do tych, co w Sifemot, i tych, co w Esztemoa, 1 Sm 30,29 i do tych, co mieszkali w Karmelu i w miastach Jerachmeelitów i w miastach

Kenitów,

1 Sm 30,30 również do mieszkających w Chorma i w Bor-Aszan, w Eter 1 Sm 30,31 i w Hebronie, do wszystkich miejscowości, po których krążył Dawid wraz ze

swymi ludźmi.

Rozdział 31

1 Sm 31,01 Filistyni tymczasem walczyli z Izraelem; a mężowie izraelscy uciekli przed

Filistynami i padli pobici na wzgórzu Gilboa.

1 Sm 31,02 Filistyni, rozpoczęli natarcie na Saula i na jego synów, zabijając Jonatana,

Abinadaba i Malkiszuę - synów Saula.

1 Sm 31,03 W końcu walka srożyła się tylko wokół Saula. Wytropili go łucznicy, a on

zadrżał na widok łuczników.

1 Sm 31,04 I odezwał się Saul do swego giermka: "Dobądź swego miecza i przebij mnie

nim, ażeby nie przyszli ci nieobrzezańcy i nie przebili mnie sami, i nie na

igrawali się ze mnie". Lecz giermek nie chciał tego uczynić, gdyż bardzo się

bał. Saul więc dobył miecza i sam rzucił się na niego.

467 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 9 - Pierwsza Księga Samuela Rozdział 31

1 Sm 31,05 Gdy giermek zobaczył, że Saul umarł, sam też rzucił się na swój miecz i

umarł razem z nim.

1 Sm 31,06 Umarli więc razem tego dnia Saul i trzej jego synowie, i giermek, "i wszyscy

jego towarzysze".

1 Sm 31,07 A gdy Izraelici zamieszkujący tak drugą stronę równiny, jak i Zajordanie, zo

baczyli, że wojsko [izraelskie] uciekło i że polegli Saul i jego synowie, opuścili

swoje miasta i pouciekali. Przyszli więc Filistyni i zamieszkali w nich. 1 Sm 31,08 Nazajutrz przyszli Filistyni obdzierać zabitych i znaleźli Saula i trzech jego

synów leżących na wzgórzu Gilboa.

1 Sm 31,09 Odcięli mu głowę i zdarli zbroję. Po całej ziemi filistyńskiej rozesłali polece

nie, aby obwieścić tę radosną nowinę swym bogom i ludowi.

1 Sm 31,10 Zbroję jego złożyli w świątyni Asztarty, a ciało powiesili na murze Bet-Szean. 1 Sm 31,11 Gdy usłyszeli mieszkańcy Jabesz w Gileadzie o tym, jak Filistyni postąpili z

Saulem,

1 Sm 31,12 powstali wszyscy dzielni ludzie i szli przez całą noc, po czym zdjęli ciało Saula

i ciała jego synów z muru Bet-Szean. Przenieśli je do Jabesz i tu spalili. 1 Sm 31,13 Wzięli potem ich kości i pogrzebali pod tamaryszkiem w Jabesz. Pościli potem

przez siedem dni.

468 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10

Druga Księga Samuela

Rozdział 1

2 Sm 1,01 Po śmierci Saula, po zwycięstwie nad Amalekitami, wrócił Dawid i zatrzymał

się przez dwa dni w Siklag.

2 Sm 1,02 Na trzeci dzień przybył jakiś człowiek z obozu, z otoczenia Saula. Odzienie

miał podarte, a głowę posypaną ziemią. Podszedłszy do Dawida, padł na

ziemię i oddał mu pokłon.

2 Sm 1,03 Dawid zapytał go: "Skąd przybywasz?" Odpowiedział mu: "Ocalałem z izra

elskiego obozu".

2 Sm 1,04 Rzekł do niego Dawid: "Opowiedz mi, proszę, co się tam stało?" Opowiedział

więc, że ludzie uciekli z pola walki, wielu z ludzi zginęło, i że również ponieśli

śmierć Saul i jego syn Jonatan.

2 Sm 1,05 Dawid wypytywał młodzieńca, który mu przyniósł te wieści: "Skąd ty wiesz,

że umarł Saul i jego syn Jonatan?"

2 Sm 1,06 Młodzieniec, który przyniósł te wieści, odparł: "Przypadek zrządził, że zna

lazłem się na górze Gilboa i właśnie Saul tkwił oparty na swej włóczni, gdy

tymczasem dosięgały go rydwany i jeźdźcy.

2 Sm 1,07 Rozejrzał się i spostrzegłszy mnie, przywołał do siebie. Odpowiedziałem: "Je

stem".

2 Sm 1,08 Zapytał mnie: "Kim jesteś?" Odrzekłem: "Jestem Amalekitą". 2 Sm 1,09 Rzekł mi: "Podejdź, proszę cię, i dobij mię, gdyż czuję zawroty głowy, chociaż

jeszcze jest we mnie całe życie".

2 Sm 1,10 Podszedłem więc i dobiłem go, bo wiedziałem, że nie będzie żył po swoim

upadku. Potem zabrałem jego diadem, który miał na głowie, i naramiennik.

Przynoszę to memu panu".

2 Sm 1,11 Dawid schwyciwszy swe szaty, rozdarł je. Tak też uczynili wszyscy mężowie,

469

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 2

którzy z nim byli.

2 Sm 1,12 Potem lamentowali i płakali, i pościli aż do wieczora, z tego powodu, że padli

od miecza Saul i syn jego Jonatan, i z powodu ludu Pańskiego i domu Izra

ela.

2 Sm 1,13 Odezwał się Dawid do młodzieńca, który mu przyniósł te wieści: "Skąd ty

jesteś?" Odparł: "Jestem synem osadnika amalekickiego".

2 Sm 1,14 Powiedział do niego Dawid: "Jak to? Nie bałeś się podnieść ręki, by zabić

pomazańca Pańskiego?"

2 Sm 1,15 Wezwał więc Dawid jednego z młodzieńców i dał rozkaz: "Podejdź i przebij

go!" Ten zadał mu cios taki, że umarł.

2 Sm 1,16 Dawid zaś wołał w jego stronę: "Odpowiedzialność za twoją krew [zrzucam]

na twoją głowę! Usta twe wydały o tobie świadectwo, gdy mówiły: Ja zabiłem

pomazańca Pańskiego".

2 Sm 1,17 Dawid zaśpiewał potem żałobną pieśń na cześć Saula i jego syna Jonatana, 2 Sm 1,18 i polecił, aby się uczyli [jej] potomkowie Judy. Właśnie ona została zapisana

w "Księdze Sprawiedliwego".

2 Sm 1,19 "O Izraelu, twa chwała na wyżynach zabita. Jakże padli bohaterowie? 2 Sm 1,20 W Gat tego nie ogłaszajcie! Nie podawajcie na ulicach Aszkelonu, aby się nie

cieszyły córki filistyńskie ani radowały córki nieobrzezanych.

2 Sm 1,21 Góry Gilboa! Ani rosy, ani deszczu niech na was nie będzie, ani pól żyznych!

Tu bowiem została skalana tarcza mocarzy. Nie, tarcza Saula nie była na

maszczona oliwą,

2 Sm 1,22 lecz krwią poległych, tłuszczem mocarzy. Łuk Jonatana nigdy się nie cofał, i

miecz Saula nie wracał daremnie.

2 Sm 1,23 Saul i Jonatan, kochający się i mili przyjaciele, za życia i w śmierci nie są

rozdzieleni. Byli oni bystrzejsi od orłów, dzielniejsi od lwów.

2 Sm 1,24 O, płaczcie nad Saulem, córki izraelskie: On was ubierał w prześliczne szkar

łaty, złotymi ozdobami upiększał stroje.

2 Sm 1,25 Jakże zginąć mogli waleczni, wśród boju Jonatan przebity śmiertelnie? 2 Sm 1,26 Żal mi ciebie, mój bracie, Jonatanie. Tak bardzo byłeś mi drogi! Więcej ce

niłem twą miłość niżeli miłość kobiet.

2 Sm 1,27 Jakże padli bohaterowie? Jakże przepadły wojenne oręże?"

Rozdział 2

2 Sm 2,01 Po tych wydarzeniach radził się Dawid Pana, pytając Go: "Czy mogę się

udać do którego z miast judzkich?" Pan odrzekł: "Możesz iść". Pytał znów

Dawid: "Dokąd mam iść?" Odpowiedział: "Do Hebronu".

2 Sm 2,02 Dawid wyruszył tam razem ze swymi dwiema żonami: z Achinoam z Jizreel

470 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 2

i z Abigail, [dawną] żoną Nabala z Karmelu.

2 Sm 2,03 Zabrał także swych ludzi z ich rodzinami. Zamieszkali w miastach Hebronu. 2 Sm 2,04 Przybyli ludzie z Judy i namaścili Dawida na króla nad domem Judy. Kiedy

powiadomiono Dawida, że to mieszkańcy Jabesz w Gileadzie pochowali Sau

la,

2 Sm 2,05 skierował do mieszkańców Jabesz w Gileadzie wysłańców, oświadczając im:

"Bądźcie błogosławieni przez Pana, okazaliście bowiem życzliwość dla wasze

go pana, Saula, sprawiając mu pogrzeb.

2 Sm 2,06 Teraz zaś niech Pan wam okaże miłosierdzie i wierność! Ja też pragnę się

wam odwdzięczyć za to, że dokonaliście tego dzieła.

2 Sm 2,07 Niech więc będą mocne wasze ręce i bądźcie dzielni, Saul bowiem, wasz pan,

umarł, mnie zaś dom Judy namaścił sobie na króla".

2 Sm 2,08 Abner zaś, syn Nera, dowódca wojsk Saula, zabrał Iszbaala, syna Saula, i

zaprowadził go do Machanaim.

2 Sm 2,09 Obwołał go królem nad Gileadem, nad Aserytami, nad Jizreelem, Efraimem,

Beniaminem, czyli nad całym Izraelem.

2 Sm 2,10 Iszbaal, syn Saula, liczył lat czterdzieści, gdy zaczął panować nad Izraelem,

a rządził dwa lata. Tylko dom Judy został przy Dawidzie.

2 Sm 2,11 Okres, w którym Dawid panował nad domem Judy w Hebronie, wynosił sie

dem lat i sześć miesięcy.

2 Sm 2,12 Abner, syn Nera, i słudzy Iszbaala, syna Saula udali się z Machanaim do

Gibeonu.

2 Sm 2,13 Wyruszył również Joab, syn Serui, ze sługami Dawida. Spotkali się u stawu

gibeońskiego. Ci rozmieścili się po jednej stronie, a tamci po drugiej stronie

stawu.

2 Sm 2,14 Abner zawołał do Joaba: "A może wystąpią młodzieńcy i dadzą nam pokaz

walki?" Joab rzekł: "Niech występują!"

2 Sm 2,15 Powstali więc i ciągnęli w ustalonej liczbie: dwunastu Beniaminitów ze strony

Iszbaala, syna Saula, i dwunastu ze zwolenników Dawida.

2 Sm 2,16 Każdy pochwycił swego przeciwnika za głowę i [utopił] miecz w jego boku,

tak że zginęli razem. Miejsce to nazwano "Polem Boków". Znajduje się ono

w Gibeonie.

2 Sm 2,17 Rozpoczęła się więc w tym dniu zacięta walka, w której Abner i mężowie z

Izraela zostali pokonani przez sługi Dawida.

2 Sm 2,18 Byli wśród nich również trzej synowie Serui: Joab, Abiszaj i Asahel. Asahel

był szybki jak dzika gazela.

2 Sm 2,19 Asahel biegł za Abnerem nie zbaczając ani w prawo, ani w lewo. 2 Sm 2,20 Odwrócił się Abner i zawołał: "Czy to ty jesteś, Asahelu?" Odrzekł: "Ja". 2 Sm 2,21 Rzekł do niego Abner: "Zwróć się w prawo lub w lewo i schwyć sobie kogoś z

młodzieńców i zabierz sobie łup po nim". Asahel nie chciał jednak od niego

odstąpić.

471 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 3

2 Sm 2,22 Jeszcze raz zwrócił się Abner do Asahela: "Odstąp ode mnie! Czy mam cię

na ziemię powalić? Jak wówczas będę mógł spojrzeć w twarz twemu bratu

Joabowi?"

2 Sm 2,23 Kiedy jednak [Asahel] nie zgodził się odstąpić, Abner ugodził go w podbrzu

sze odwrotnym końcem dzidy, tak że dzida przeszła na wylot: padł więc i

zmarł na miejscu. A każdy kto przybywał na to miejsce, gdzie padł i umarł

Asahel, zatrzymywał się.

2 Sm 2,24 Jednakże Joab i Abiszaj w dalszym ciągu gonili Abnera, aż o zachodzie słońca

dotarli do wzgórza Amma, położonego obok Giach, przy drodze na pustko

wiu Gibeonu.

2 Sm 2,25 Tymczasem Beniaminici zebrali się wokół Abnera i tworząc jedną gromadę,

zatrzymali się na szczycie pewnego wzgórza.

2 Sm 2,26 Stąd wołał Abner do Joaba, tłumacząc mu: "Czy miecz będzie nieustannie

pożerał? Czy nie zdajesz sobie sprawy, że gorzkie będą tego skutki? Kiedyż

wreszcie powiesz ludowi, że winni odstąpić od ścigania swych braci?" 2 Sm 2,27 Joab odrzekł: "Na życie Boga! Gdybyś nie przemówił, lud nie odstąpiłby od

ścigania braci wcześniej niż o świcie".

2 Sm 2,28 Joab więc kazał zatrąbić na rogu. Zatrzymał się cały lud i nie ścigał już

Izraelitów: zaprzestano walki.

2 Sm 2,29 Abner i jego ludzie szli całą noc przez Arabę, aż przeprawili się przez Jordan,

a idąc jeszcze całe przedpołudnie dotarli do Machanaim.

2 Sm 2,30 Joab zaś zaprzestawszy pościgu za Abnerem, zgromadził wszystkich swych

ludzi: ze sług Dawida brakowało dziewiętnastu ludzi i Asahela,

2 Sm 2,31 natomiast słudzy Dawida zabili trzystu sześćdziesięciu spośród Beniaminitów

i ludzi Abnera. Tylu zmarło.

2 Sm 2,32 Asahela zabrano i pochowano w grobie jego ojca, znajdującym się w Betlejem.

Potem Joab i jego towarzysze szli całą noc; gdy świtało, dotarli do Hebronu.

Rozdział 3

2 Sm 3,01 Wojna między domem Saula a domem Dawida przedłużała się. Dawid jednak

stawał się mocniejszy, natomiast dom Saula był coraz słabszy.

2 Sm 3,02 Synowie, którzy urodzili się Dawidowi w Hebronie: pierworodnym był Amnon

z Achinoam pochodzącej z Jizreel,

2 Sm 3,03 drugim był Kileab z Abigail, [dawnej] żony Nabala z Karmelu, a trzecim

Absalom z Maaki, córki Talmaja, króla Geszur,

2 Sm 3,04 czwartym był Adoniasz, syn Chaggity, piątym zaś Szefatiasz, syn Abitali, 2 Sm 3,05 szóstym był Jitream z Egli, żony Dawida. Ci urodzili się Dawidowi w Hebro

nie.

472 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 3

2 Sm 3,06 W czasie trwania wojny między domem Saula a domem Dawida Abner zy

skiwał na znaczeniu w domu Saula.

2 Sm 3,07 Otóż Saul miał nałożnicę, której na imię było Rispa, córkę Ajji. Rzekł "Iszba

al" do Abnera: "Czemu to zbliżyłeś się do nałożnicy mego ojca?" 2 Sm 3,08 Te słowa Iszbaala wywołały wielki gniew Abnera. Zawołał: "Czyż to ja jestem

przywódcą judzkich psów? Właśnie teraz, gdy okazuję przywiązanie domowi

Saula, twego ojca, jego krewnym i przyjaciołom, i nie dopuszczam, byś wpadł

w ręce Dawida, ty doszukujesz się przestępstwa w sprawie tej kobiety. 2 Sm 3,09 Niechaj to Bóg uczyni z Abnerem i tamto mu dorzuci, jeżeli nie dokonam

tego, co Pan przyrzekł Dawidowi:

2 Sm 3,10 Odbiorę królestwo domowi Saula, umocnię natomiast władzę Dawida nad

Izraelem i Judą od Dan do Beer-Szeby".

2 Sm 3,11 [Iszbaal] nie mógł na to odpowiedzieć Abnerowi ani słowa, gdyż się go oba

wiał.

2 Sm 3,12 Abner wysłał posłów do Dawida, "do Hebronu", aby mu oświadczyli: "Czyj

to kraj?", chcąc powiedzieć: Zechciej zawrzeć ze mną przymierze, a wtedy

pomogę ci w tym, by cały Izrael ku tobie się zwrócił.

2 Sm 3,13 Odpowiedział: "Dobrze. Zawrę z tobą przymierze, lecz stawiam ci jeden waru

nek, którego od ciebie żądam, mianowicie: Nie będziesz widział mojej twarzy,

jeżeli nie sprowadzisz mi Mikal, córki Saula, gdy przyjdziesz mnie zobaczyć". 2 Sm 3,14 Dawid wysłał też posłów do Iszbaala, syna Saula, żądając: "Zwróć moją żonę,

Mikal, którą nabyłem za sto napletków filistyńskich".

2 Sm 3,15 Iszbaal kazał ją więc zabrać od męża jej Paltiela, syna Lajisza. 2 Sm 3,16 Mąż szedł za nią, a towarzysząc jej płakał aż do Bachurim. Abner rzekł jed

nak do niego: "Wróć się!" I wrócił się.

2 Sm 3,17 Przeprowadził też Abner rozmowy ze starszyzną Izraela oznajmiając im: "Już

dawno okazywaliście pragnienie, aby mieć nad sobą Dawida królem. 2 Sm 3,18 Dokonajcie tego teraz, gdyż Pan dał Dawidowi taką obietnicę: Oto za pośred

nictwem mojego sługi Dawida uwolnię lud mój izraelski z rąk filistyńskich i

z rąk wszystkich wrogów".

2 Sm 3,19 Podobnie też tłumaczył Abner Beniaminitom. Potem udał się Abner, by

donieść Dawidowi w Hebronie o wszystkim tym, co wydało się słuszne Izra

elitom i całemu domowi Beniamina.

2 Sm 3,20 Abner w towarzystwie dwudziestu mężczyzn udał się do Dawida do Hebronu.

A Dawid wyprawił ucztę Abnerowi i jego towarzyszom.

2 Sm 3,21 Wtedy Abner oświadczył Dawidowi: "Zobowiązuję się, że pójdę, zgromadzę

wszystkich Izraelitów wokół pana mojego, króla. Oni zawrą z tobą przymie

rze i będziesz sprawował nad nimi rządy według swego upodobania". Potem

Dawid odprawił Abnera, który poszedł w pokoju.

2 Sm 3,22 Tymczasem gdy słudzy Dawida wraz z Joabem wracali z wyprawy, przyno

sząc bogatą zdobycz, Abnera już nie było u Dawida w Hebronie, gdyż go

473 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 4

odprawił, i tamten poszedł w pokoju.

2 Sm 3,23 Po powrocie Joaba i całego wojska, które mu towarzyszyło, doniesiono Joabo

wi, że Abner, syn Nera, przybył do króla, a ten go odprawił, tak że odszedł

w pokoju.

2 Sm 3,24 Udał się więc Joab do króla i rzekł: "Coś ty uczynił? Przecież przyszedł do

ciebie Abner. Dlaczego go odprawiłeś, że odszedł w pokoju?

2 Sm 3,25 Czyż nie znasz Abnera, syna Nera? Toż on przyszedł cię oszukać i wywiedzieć

się o twych zamiarach i o twych wszystkich przedsięwzięciach". 2 Sm 3,26 Skoro tylko Joab wyszedł od Dawida, wysłał za Abnerem gońców, którzy

zawrócili go od cysterny Sira. A Dawid o tym nie wiedział.

2 Sm 3,27 Kiedy Abner wrócił do Hebronu, Joab odprowadził go do środka bramy pod

pozorem, że chce z nim poufnie porozmawiać. Tam zadał mu śmiertelny cios

w podbrzusze za krew swego brata Asahela.

2 Sm 3,28 Gdy Dawid otrzymał o tym wiadomość, powiedział: "Ani ja, ani moje króle

stwo nie ma winy przed Panem za krew Abnera, syna Nera.

2 Sm 3,29 Niech [odpowiedzialność] za nią spadnie na głowę Joaba i na cały jego ród.

Oby nigdy nie ustały w domu Joaba wycieki, trąd, podpieranie się laską,

śmierć od miecza i głód chleba!"

2 Sm 3,30 A Joab i jego brat Abiszaj zamordowali Abnera, gdyż przez niego umarł ich

brat Asahel w bitwie koło Gibeonu.

2 Sm 3,31 Rzekł więc Dawid do Joaba i do wszystkich towarzyszących mu ludzi: "Po

rozdzierajcie swe szaty, nałóżcie wory i podnieście lament wobec [zwłok] Ab

nera". Król Dawid postępował za marami.

2 Sm 3,32 Kiedy Abnera grzebano w Hebronie, król głośno płakał nad grobem Abnera,

płakali też wszyscy ludzie.

2 Sm 3,33 Król ułożył pieśń żałobną i zaśpiewał ją: "Czemuż to umarł Abner, tak jak

ginie nikczemnik?

2 Sm 3,34 Wszak ręce twoje nie były spętane ani nogi twoje nie skute łańcuchem. Jak

napadnięty przez złoczyńców umarłeś". Znów wzmogło się zawodzenie ludu. 2 Sm 3,35 Gdy zaś zebrał się lud, usiłował wymusić na Dawidzie, by jeszcze za dnia spo

żył posiłek, Dawid jednak postanowił: "Niech mi to Bóg uczyni i tamto do

rzuci, jeślibym przed zachodem słońca skosztował chleba lub czegokolwiek". 2 Sm 3,36 Kiedy doszło to do wiadomości ludu, uznał on to za słuszne; wszystko zresztą,

co uczynił król, uważał za słuszne.

2 Sm 3,37 Wszyscy zebrani i cały Izrael przekonali się, że śmierć Abnera, syna Nera,

nie została spowodowana przez króla.

2 Sm 3,38 Król powiedział również do sług swoich: "Czy wy nie wiecie, że zginął dzisiaj

wódz, i to znaczny w Izraelu?

2 Sm 3,39 Tymczasem ja czuję się jeszcze słaby, mimo że namaszczony zostałem na

króla. Ci zaś mężowie, synowie Serui, są dla mnie zbyt potężni. Niechże Pan

odpłaci złoczyńcom według ich niegodziwości!"

474 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 5

Rozdział 4

2 Sm 4,01 Gdy syn Saula, "Iszbaal", otrzymał wiadomość o śmierci Abnera w Hebronie,

opadły mu ręce, a wszyscy Izraelici przerazili się.

2 Sm 4,02 Syn Saula miał dwóch dowódców wojska: jednemu na imię było Baana a

drugiemu Rekab. Byli synami Rimmona z Beerot, z pokolenia Beniamina, bo

i Beerot zaliczano do Beniamina.

2 Sm 4,03 Mieszkańcy Beerot uciekli do Gittaim i zostali tam osadnikami aż po dzień

dzisiejszy.

2 Sm 4,04 Jonatan, syn Saula, miał syna chromego; kiedy bowiem liczył lat pięć, na

deszła wiadomość o Saulu i Jonatanie z Jizreel, a jego własna piastunka

wziąwszy go uciekła. Wśród pośpiechu ucieczki on upadł i pozostał chromy.

Nazywał się Meribbaal.

2 Sm 4,05 Rekab i Baana, synowie Rimmona z Beerot, wybrali się w drogę i podczas

dziennej spiekoty weszli do domu Iszbaala, który położył się właśnie, by po

południu odpocząć.

2 Sm 4,06 Odźwierna domu zmęczona czyszczeniem zboża zasnęła. Rekab więc i jego

brat Baana mogli wejść.

2 Sm 4,07 Wkradli się do domu. [Iszbaal] leżał w łożu swej sypialni. Ugodzili go i za

mordowawszy ucięli mu głowę. Głowę tę zabrali i szli całą noc drogą Araby. 2 Sm 4,08 Gdy przynieśli głowę Dawidowi, który był w Hebronie, oświadczyli królowi:

"Oto jest głowa Iszbaala, syna Saula, twojego wroga, który czatował na twe

życie. Dzisiaj Pan zapewnił pomstę nad Saulem i jego rodem panu naszemu,

królowi".

2 Sm 4,09 Tymczasem Dawid odrzekł Rekabowi i jego bratu Baanie, synom Rimmona

z Beerot, oświadczając im: "Na życie Pana, który wybawił moje życie z każ

dego niebezpieczeństwa!

2 Sm 4,10 Tego, kto mi doniósł: "Oto umarł Saul", myśląc, że przekazuje wieść radosną,

kazałem pochwycić i stracić w Siklag. Tak nagrodziłem go za "dobrą" wieść. 2 Sm 4,11 Cóż dopiero gdy złoczyńcy zamordowali sprawiedliwego człowieka w jego do

mu, na jego łożu. Czy teraz nie zażądam od was [odpowiedzialności za] jego

krew i nie zgładzę was z ziemi?"

2 Sm 4,12 Dawid więc dał rozkaz młodzieńcom, a ci ich stracili. Odrąbali im ręce i nogi

i powiesili w okolicy stawu w Hebronie, a głowę Iszbaala zabrali i pochowali

w Hebronie, w grobie Abnera.

475 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 5

Rozdział 5

2 Sm 5,01 Wszystkie pokolenia izraelskie zeszły się u Dawida w Hebronie i oświadczyły

mu: "Oto myśmy kości twoje i ciało.

2 Sm 5,02 Już dawno, gdy Saul był królem nad nami, tyś odbywał wyprawy na czele

Izraela. I Pan rzekł do ciebie: "Ty będziesz pasł mój lud - Izraela, i ty bę

dziesz wodzem nad Izraelem"".

2 Sm 5,03 Cała starszyzna Izraela przybyła do króla do Hebronu. I zawarł król Dawid

przymierze z nimi wobec Pana w Hebronie. Namaścili więc Dawida na króla

nad Izraelem.

2 Sm 5,04 W chwili objęcia rządów Dawid miał lat trzydzieści, a rządził lat czterdzieści. 2 Sm 5,05 Judą rządził w Hebronie lat siedem i sześć miesięcy, w Jerozolimie zaś całym

Izraelem i Judą rządził lat trzydzieści trzy.

2 Sm 5,06 Razem ze swoimi ludźmi król wyruszył do Jerozolimy przeciw Jebusytom,

zamieszkującym tę krainę. Rzekli oni do Dawida: "Nie wejdziesz tutaj, lecz

odepchną cię ślepi i kulawi". Oznaczało to: "Dawid tu nie wejdzie". 2 Sm 5,07 Dawid jednak zdobył twierdzę Syjon, to jest Miasto Dawidowe. 2 Sm 5,08 Dawid w tym dniu powiedział: "Ktokolwiek pokona Jebusytów, zdobywając

przejście podziemne, oraz ślepych i kulawych nienawistnych dla duszy Da

wida... [ten będzie wodzem]". Stąd pochodzi powiedzenie: "Ślepiec i kulawy

nie wejdą do wnętrza domu".

2 Sm 5,09 Dawid zamieszkał w twierdzy, którą nazwał Miastem Dawidowym. Zbudował

potem mur dokoła: od Millo do wnętrza.

2 Sm 5,10 Dawid stawał się coraz potężniejszy, bo Pan, Bóg Zastępów, był z nim. 2 Sm 5,11 Hiram, król Tyru, wysłał posłów do Dawida z drzewem cedrowym, cieślami

i murarzami, aby zbudowali Dawidowi pałac.

2 Sm 5,12 Wtedy Dawid uznał, że Pan potwierdził go królem nad Izraelem i że jego

władzę królewską wywyższył ze względu na lud swój - Izraela.

2 Sm 5,13 Po przybyciu z Hebronu Dawid wziął sobie jeszcze nałożnicę i żony z Jero

zolimy. Urodzili się Dawidowi jeszcze synowie i córki.

2 Sm 5,14 Oto imiona tych, którzy urodzili się w Jerozolimie: Szammua, Szobab, Natan,

Salomon,

2 Sm 5,15 Jibchar, Eliszua, Nefeg, Jafija, 2 Sm 5,16 Eliszama, Eliada i Elifelet.

2 Sm 5,17 Filistyni usłyszawszy, że Dawid został namaszczony na króla nad Izraelem,

wyruszyli wszyscy, aby pochwycić Dawida. Gdy się Dawid o tym dowiedział,

schronił się do twierdzy.

2 Sm 5,18 Filistyni przybywszy rozciągnęli się w dolinie Refaim.

2 Sm 5,19 Wtedy Dawid radził się Pana: "Czy mam pójść na Filistynów i czy oddasz

ich w moje ręce?" A Pan odrzekł Dawidowi: "Idź! Z pewnością oddam Fili

476 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 6

stynów w twoje ręce".

2 Sm 5,20 Dawid wyruszył do Baal-Perasim i tam ich pokonał. Wtedy rzekł Dawid:

"Jak rwąca woda Pan rozbił wrogów mych przede mną". Dlatego nazwano

to miejsce Baal-Perasim.

2 Sm 5,21 [Filistyni] pozostawili tam nawet swoje bożki, a Dawid i jego ludzie zabrali

je.

2 Sm 5,22 I znowu wyruszyli Filistyni i rozciągnęli się na dolinie Refaim. 2 Sm 5,23 Dawid radził się Pana, a On mu odpowiedział: "Nie dokonuj natarcia czo

łowego, lecz obejdź ich z tyłu i dokonasz natarcia od strony drzew balsamo

wych".

2 Sm 5,24 Kiedy zaś posłyszysz odgłosy kroków wśród wierzchołków drzew balsamo

wych, wtedy się pośpiesz; wtedy bowiem Pan wyjdzie przed tobą, by rozbić

wojsko Filistynów".

2 Sm 5,25 Dawid postąpił tak, jak mu polecił Pan, i pokonał Filistynów od Gibeonu aż

do Gezer.

Rozdział 6

2 Sm 6,01 Znów Dawid zgromadził wszystkich doborowych wojowników Izraela w licz

bie trzydziestu tysięcy.

2 Sm 6,02 Dawid i wszyscy ludzie towarzyszący mu, powstawszy, udali się w kierunku

judzkiej Baali, aby sprowadzić stamtąd Arkę Boga, który nosi imię: Pan Za

stępów spoczywający na cherubach.

2 Sm 6,03 Umieszczono Arkę Bożą na nowym wozie i wywieziono ją z domu Abinadaba,

położonego na wzgórzu. Uzza i Achio, synowie Abinadaba, prowadzili wóz, 2 Sm 6,04 z Arką Bożą. Achio wyprzedzał Arkę.

2 Sm 6,05 Tak Dawid, jak i cały dom Izraela tańczyli przed Panem z całej siły przy

dźwiękach pieśni i gry na cytrach, harfach, bębnach, grzechotkach i cymba

łach.

2 Sm 6,06 Gdy przybyli na klepisko Nakona, Uzza wyciągnął rękę w stronę Arki Bożej

i podtrzymał ją, gdyż woły szarpnęły.

2 Sm 6,07 I zapłonął gniew Pana przeciwko Uzzie i poraził go tam Bóg za ten postępek,

tak że umarł przy Arce Bożej.

2 Sm 6,08 A Dawid strapił się, dlatego że Pan dotknął takim ciosem Uzzę, i nazwał to

miejsce Peres-Uzza. [Tak jest] po dzień dzisiejszy.

2 Sm 6,09 I Dawid uląkł się Pana w owym dniu, mówiąc: "Jakże przyjdzie do mnie Arka

Pańska?"

2 Sm 6,10 Nie chciał więc Dawid kierować Arki Pańskiej do siebie, do Miasta Dawido

wego. Sprowadził więc ją do domu Obed-Edoma z Gat.

477 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 7

2 Sm 6,11 I Arka Pańska pozostawała w domu Obed-Edoma z Gat przez trzy miesiące.

A Pan pobłogosławił Obed-Edomowi i całej jego rodzinie.

2 Sm 6,12 Doniesiono królowi Dawidowi: "Pan obdarzył błogosławieństwem rodzinę

Obed-Edoma i całe jego mienie z powodu Arki Bożej". Poszedł więc Dawid

i sprowadził z wielką radością Arkę Bożą z domu Obed-Edoma do Miasta

Dawidowego.

2 Sm 6,13 Ilekroć niosący Arkę Pańską postąpili sześć kroków, składał w ofierze wołu i

tuczne cielę.

2 Sm 6,14 Dawid wtedy tańczył z całym zapałem w obecności Pana, a ubrany był w

lniany efod.

2 Sm 6,15 Dawid wraz z całym domem izraelskim prowadził Arkę Pańską, wśród rado

snych okrzyków i grania na rogach.

2 Sm 6,16 Kiedy Arka Pańska przybyła do Miasta Dawidowego, Mikal, córka Saula, wy

glądała przez okno i ujrzała króla Dawida, jak podskakiwał i tańczył przed

Panem: wtedy wzgardziła nim w sercu.

2 Sm 6,17 Przyniesioną więc Arkę Pańską ustawiono na przeznaczonym na to miejscu w

środku Namiotu, który rozpiął dla niej Dawid, po czym Dawid złożył przed

Panem całopalenia i ofiary biesiadne.

2 Sm 6,18 Kiedy Dawid skończył składanie całopaleń i ofiar biesiadnych, pobłogosławił

lud w imieniu Pana Zastępów.

2 Sm 6,19 Dokonał potem podziału między cały naród, między cały tłum Izraela, mię

dzy mężczyzn i kobiety: dla każdego po jednym bochenku chleba, po kawałku

mięsa i placku z rodzynkami. Potem wszyscy ludzie udali się do swych do

mów.

2 Sm 6,20 Wrócił Dawid, aby wnieść błogosławieństwo do swego domu. Wyszła ku niemu

Mikal, córka Saula, i powiedziała: "O, jak to wsławił się dzisiaj król izraelski,

który się obnażył na oczach niewolnic sług swoich, tak jak się pokazać może

ktoś niepoważny".

2 Sm 6,21 Dawid odpowiedział Mikal: "Przed Panem, który wybrał mnie zamiast ojca

twego i całej twej rodziny i ustanowił mnie wodzem ludu Pańskiego, Izraela,

przed Panem będę tańczył.

2 Sm 6,22 I upokorzyłbym się jeszcze bardziej. Choćbym miał się poniżyć w twoich

oczach, to u niewolnic, o których mówisz, sławę bym jeszcze zyskał". 2 Sm 6,23 Mikal, córka Saula, była bezdzietna aż do czasu swej śmierci.

Rozdział 7

2 Sm 7,01 Gdy król zamieszkał w swoim domu, a Pan poskromił wokoło wszystkich jego

wrogów,

478 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 7

2 Sm 7,02 rzekł król do proroka Natana: "Spójrz, ja mieszkam w pałacu cedrowym, a

Arka Boża mieszka w namiocie".

2 Sm 7,03 Natan powiedział do króla: "Uczyń wszystko, co zamierzasz w sercu, gdyż

Pan jest z tobą".

2 Sm 7,04 Lecz tej samej nocy Pan skierował do Natana następujące słowa: 2 Sm 7,05 "Idź i powiedz mojemu słudze, Dawidowi: To mówi Pan: Czy ty zbudujesz

Mi dom na mieszkanie?

2 Sm 7,06 Nie mieszkałem bowiem w domu od dnia, w którym wywiodłem z Egiptu

synów Izraela, aż do dziś dnia. Przebywałem w namiocie albo przybytku. 2 Sm 7,07 Przez czas, gdy wędrowałem z całym Izraelem, czy choćby do jednego z

sędziów izraelskich, którym nakazałem paść mój lud, Izraela, przemówiłem

kiedykolwiek słowami: Dlaczego nie zbudowaliście Mi domu cedrowego? 2 Sm 7,08 A teraz przemówisz do sługi mojego, Dawida: To mówi Pan Zastępów: Za

brałem cię z pastwiska spośród owiec, abyś był władcą nad ludem moim, nad

Izraelem.

2 Sm 7,09 I byłem z tobą wszędzie, dokąd się udałeś, wytraciłem przed tobą wszystkich

twoich nieprzyjaciół. Dam ci sławę największych ludzi na ziemi. 2 Sm 7,10 Wyznaczę miejsce mojemu ludowi, Izraelowi, i osadzę go tam, i będzie miesz

kał na swoim miejscu, a nie poruszy się więcej, a ludzie nikczemni nie będą

go już uciskać jak dawniej.

2 Sm 7,11 Od czasu kiedy ustanowiłem sędziów nad ludem moim izraelskim, obdarzy

łem cię pokojem ze wszystkimi wrogami. Tobie też Pan zapowiedział, że ci

zbuduje dom.

2 Sm 7,12 Kiedy wypełnią się twoje dni i spoczniesz obok swych przodków, wtedy

wzbudzę po tobie potomka twojego, który wyjdzie z twoich wnętrzności, i

utwierdzę jego królestwo.

2 Sm 7,13 On zbuduje dom imieniu memu, a Ja utwierdzę tron jego królestwa na wieki. 2 Sm 7,14 Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem, a jeżeli zawini, będę go karcił rózgą

ludzi i ciosami synów ludzkich.

2 Sm 7,15 Lecz nie cofnę od niego mojej życzliwości, jak ją cofnąłem od Saula, twego

poprzednika, którego opuściłem.

2 Sm 7,16 Przede Mną dom twój i twoje królestwo będzie trwać na wieki. Twój tron

będzie utwierdzony na wieki".

2 Sm 7,17 Zgodnie z tymi wszystkimi słowami i zgodnie z tym całym widzeniem prze

mówił Natan do Dawida.

2 Sm 7,18 Poszedł więc król Dawid i usiadłszy przed Panem mówił: "Kimże ja jestem,

Panie mój, Boże, i czym jest mój ród, że doprowadziłeś mię aż dotąd? 2 Sm 7,19 Ale to było jeszcze za mało w Twoich oczach, Panie mój, Boże, bo dałeś

zapowiedź tyczącą domu sługi swego na daleką przyszłość, do końca ludzkich

pokoleń, Panie mój, Boże.

2 Sm 7,20 Cóż więcej może powiedzieć do Ciebie Dawid? Ty sam znasz swego sługę,

479 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 8

Panie mój, Boże.

2 Sm 7,21 Przez wzgląd na Twoje słowo i życzenie Twego serca uczyniłeś całe to wielkie

dzieło, aby pouczyć swego sługę.

2 Sm 7,22 Przeto wielki jesteś, o Panie, Boże, nie ma nikogo podobnego Tobie, i nie

ma Boga oprócz Ciebie, według tego wszystkiego, co usłyszeliśmy na własne

uszy.

2 Sm 7,23 I kto jest jak lud Twój, jak Izrael? Czyż jest choć jeden naród na ziemi,

którego bóg poszedłby go wybawić jako swój lud aby zapewnić mu sławę, dla

którego dokonywałby wielkich i straszliwych dzieł, wypędzając przed swym

ludem narody i bóstwa?

2 Sm 7,24 Ustaliłeś dla siebie swój lud izraelski, aby był dla Ciebie ludem na wieki, a

Ty, o Panie, stałeś się dla niego Bogiem.

2 Sm 7,25 Teraz więc, o Panie, Boże, niech trwa na wieki słowo, któreś wyrzekł o słudze

swoim i jego domu, i czyń, jak powiedziałeś,

2 Sm 7,26 ażeby na wieki wielbione było imię Twe słowami: Pan Zastępów jest Bogiem

Izraela. A dom twego sługi, Dawida, niech będzie trwały przed Tobą. 2 Sm 7,27 Tyś bowiem, o Panie Zastępów, Boże Izraela, objawił swemu słudze, mówiąc:

Zbuduję ci dom. Stąd to sługa Twój ośmiela się zwrócić do Ciebie z tą mo

dlitwą.

2 Sm 7,28 Teraz Ty, o Panie mój, Boże, Tyś Bogiem, Twoje słowa są prawdą. Skoro

obiecałeś swojemu słudze to szczęście,

2 Sm 7,29 racz teraz pobłogosławić dom swojego sługi, aby trwał przed Tobą na wieki,

boś Ty, mój Panie, Boże, to powiedział, a dzięki Twojemu błogosławieństwu

dom Twojego sługi będzie błogosławiony na wieki".

Rozdział 8

2 Sm 8,01 Po tych wydarzeniach Dawid pobił Filistynów i zmusił ich do uległości. Ode

brał też z rąk Filistynów Gat.

2 Sm 8,02 Potem pobił Moabitów i zmierzył ich sznurem, rozkazawszy im położyć się

na ziemi. Wymierzył dwa sznury tych, co mieli być zabici, a długość jednego

sznura dla tych, którzy mieli pozostać przy życiu. Tak Moabici stali się nie

wolnikami Dawida płacącymi daninę.

2 Sm 8,03 Dawid pobił też Hadazera, syna Rechoba, króla Soby, kiedy ten wyprawił się,

aby przywrócić swą władzę nad Rzeką.

2 Sm 8,04 Wziął mu też Dawid tysiąc siedemset konnicy i dwadzieścia tysięcy piecho

ty. Poprzecinał ścięgna skokowe wszystkich koni zaprzęgowych, zostawiając

z nich tylko sto zaprzęgów.

2 Sm 8,05 Kiedy Aramejczycy z Damaszku przybyli na odsiecz królowi Soby, Hadade

480 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 9

zerowi, Dawid pobił dwadzieścia dwa tysiące ludzi spośród Aramejczyków. 2 Sm 8,06 Potem umieścił Dawid załogi w Aramie damasceńskim, Aramejczycy zaś sta

li się niewolnikami Dawida, płacącymi daninę. Tak Pan udzielał Dawidowi

pomocy we wszystkim, co ten zamierzył.

2 Sm 8,07 Dawid zabrał też złote uzbrojenie, jakie mieli słudzy Hadadezera, i przeniósł

je do Jerozolimy.

2 Sm 8,08 A z miast Hadadezera, Tebach i Berotaj, zabrał król Dawid również wielką

ilość brązu.

2 Sm 8,09 Gdy usłyszał Tou, król Chamat, że Dawid rozbił całe wojsko Hadadezera, 2 Sm 8,10 posłał syna swego Hadorama do króla Dawida, aby go pozdrowić i powinszo

wać mu, że walcząc z Hadadezerem, pokonał go, bo Hadadezer był w wojnie

z Tou. Hadoram przywiózł też przedmioty ze srebra, ze złota i brązu. 2 Sm 8,11 Król Dawid poświęcił je również Panu wraz ze srebrem i złotem, które pobrał

ze wszystkich podbitych narodów:

2 Sm 8,12 z Edomu, Moabu, od Ammonitów, Filistynów, Amalekitów, wraz z łupami

pochodzącymi od Hadadezera, syna Rechoba, króla Soby.

2 Sm 8,13 Imię Dawida stało się sławne. Powracając zaś pobił osiemnaście tysięcy Edo

mitów w Dolinie Soli.

2 Sm 8,14 I w Edomie pozostawił załogi. Wszyscy więc Edomici stali się niewolnikami

Dawida: Pan udzielał Dawidowi pomocy we wszystkim, co ten zamierzył. 2 Sm 8,15 Dawid panował nad całym Izraelem, wykonując sąd i sprawiedliwość nad

całym swoim ludem.

2 Sm 8,16 Joab, syn Serui, był dowódcą wojska, Joszafat zaś, syn Achiluda, był pełno

mocnikiem,

2 Sm 8,17 Sadok, syn Achituba, i Abiatar, syn Achimeleka, byli kapłanami, Serejasz zaś

był pisarzem.

2 Sm 8,18 Benajasz, syn Jojady, sprawował dowództwo nad Keretytami i Peletytami, a

synowie Dawida byli kapłanami.

Rozdział 9

2 Sm 9,01 Dawid zapytał: "Czy jeszcze ktoś pozostał z rodu Saula, gdyż pragnąłbym

mu okazać miłosierdzie ze względu na Jonatana".

2 Sm 9,02 Z domu Saula pozostał sługa, któremu było na imię Siba. Został on wezwany

do Dawida: Zapytał go król: "Ty jesteś Siba?" Odrzekł: "Sługa twój". 2 Sm 9,03 Zapytał król: "Czy nikogo więcej nie ma z rodu Saula, abym mu okazał miło

sierdzie Boże?" Siba odrzekł królowi: "Jest jeszcze chromy na obydwie nogi

syn Jonatana".

2 Sm 9,04 Rzekł do niego król: "Gdzie on jest?" Siba odpowiedział królowi: "Przebywa

481 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 10

on w domu Makira, syna Ammiela, w Lo-Debar".

2 Sm 9,05 Król Dawid posłał więc, by go wezwano z domu Makira, syna Ammiela, z

Lo-Debar.

2 Sm 9,06 Meribbaal, syn Jonatana, syna Saula, przybył do Dawida. Padł na twarz od

dając mu pokłon. Rzekł Dawid: "Meribbaalu!" Odpowiedział: "Oto jestem,

sługa twój".

2 Sm 9,07 Powiedział mu Dawid: "Nie lękaj się, bo gorąco pragnę okazać ci miłosier

dzie ze względu na twojego ojca, Jonatana. Każę ci zwrócić wszystkie dobra

twojego przodka Saula, sam zaś zawsze będziesz miał u mnie utrzymanie". 2 Sm 9,08 On zaś oddając mu pokłon, rzekł: "Czym jest sługa twój, że byłeś łaskaw

spojrzeć na zdechłego psa, jakim ja jestem?"

2 Sm 9,09 Król zawołał potem Sibę, sługę Saula, i rzekł mu: "Wszystko to, co należało

do Saula i jego rodziny, przekazuję synowi twojego pana.

2 Sm 9,10 Na jego polu będziesz pracował ty sam, twoi synowie i słudzy. Ty będziesz

zbierał plony, będą one na chleb dla domowników twojego pana. Oni będą to

jedli, a gdy chodzi o Meribbaala - syna twojego pana - on będzie zawsze jadał

przy moim stole". Siba miał piętnastu synów i dwudziestu niewolników. 2 Sm 9,11 Siba odrzekł królowi: "Sługa twój spełni wszystko, co pan mój król rozka

że swojemu słudze". Meribbaal więc jadał przy stole Dawida, podobnie jak

każdy syn królewski.

2 Sm 9,12 Meribbaal miał małego syna, któremu było na imię Mika. Wszyscy, którzy

mieszkali u Siby, byli niewolnikami Meribbaala.

2 Sm 9,13 Meribbaal przebywał w Jerozolimie, gdyż jadał przy stole królewskim. A był

on chromy na obydwie nogi.

Rozdział 10

2 Sm 10,01 Potem umarł król Ammonitów, a syn jego Chanun został w jego miejsce

królem.

2 Sm 10,02 Wtedy Dawid pomyślał sobie: Okażę życzliwość Chanunowi, synowi Nacha

sza, tak jak jego ojciec okazywał mi życzliwość. Dawid wysłał więc za pośred

nictwem sług słowa pociechy z powodu [śmierci] ojca. Gdy słudzy Dawida

przybyli do ziemi Ammonitów,

2 Sm 10,03 książęta ammoniccy odezwali się do Chanuna swojego pana: "Może sądzisz,

że Dawid przez cześć dla twojego ojca przysłał do ciebie pocieszycieli? A

może raczej Dawid wysłał sługi swoje do ciebie po to, aby miasto dokładnie

poznać i aby je potem zburzyć?"

2 Sm 10,04 Chanun więc, pochwyciwszy sługi Dawida, ogolił im połowę brody, obciął im

szaty do połowy, aż do pośladków i odesłał ich.

482 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 11

2 Sm 10,05 Oznajmiono o tym Dawidowi, a on wyprawił na ich spotkanie posłów, bo ci

ludzie zostali bardzo znieważeni. Polecił im król: "Zostańcie w Jerychu, aż

wam brody odrosną, a potem wrócicie".

2 Sm 10,06 Gdy Ammonici spostrzegli, że Dawid ich znienawidził, skierowali posłów, by

najęli Aramejczyków z Bet-Rechobot i Aramejczyków z Soby: dwadzieścia

tysięcy piechoty i około tysiąca ludzi od króla Maaki, ze szczepu zaś Tob

dwanaście tysięcy ludzi.

2 Sm 10,07 Usłyszawszy o tym Dawid wyprawił Joaba wraz z całym wojskiem, ludźmi

walecznymi.

2 Sm 10,08 Ammonici wystąpili i uszykowali się do bitwy u wejścia do bramy [miasta],

natomiast Aramejczycy z Soby i z Rechobot oraz ludzie z Tob i Maaki stanęli

osobno, w polu.

2 Sm 10,09 Gdy Joab spostrzegł, że walka zagraża mu z przodu i od tyłu, dobrał sobie

ludzi spośród wszystkich najdzielniejszych w Izraelu i ustawił w szyku na

przeciw Aramejczyków.

2 Sm 10,10 Pozostałych zaś ludzi powierzył w ręce swego brata Abiszaja, aby ich ustawił

naprzeciw Ammonitów.

2 Sm 10,11 I rzekł: "Jeśli Aramejczycy będą mieli przewagę nade mną, ty przyjdziesz mi

na pomoc, jeśli zaś Ammonici będą mieli przewagę nad tobą, ja ci przyjdę

na pomoc.

2 Sm 10,12 Odwagi! Okażmy męstwo [w walce] za nasz naród i za miasta Boga naszego!

A niech Pan uczyni to, co uzna za słuszne!"

2 Sm 10,13 Zbliżył się Joab i lud, który był z nim, aby walczyć z Aramejczykami: lecz

oni uciekli przed nim.

2 Sm 10,14 Ammonici widząc, że Aramejczycy uciekli, również i sami uciekli przed Abi

szajem i wycofali się do miasta. A Joab odstąpił od Ammonitów i wrócił do

Jerozolimy.

2 Sm 10,15 Aramejczycy widząc, że zostali pobici przez Izraelitów, skupili swe siły. 2 Sm 10,16 Hadadezer przez posłów zarządził sprowadzenie Aramejczyków, będących po

drugiej stronie rzeki. Ci nadciągnęli do Chelam na czele z dowódcą wojsk

Hadadezera, Szobakiem.

2 Sm 10,17 Dawid, gdy go o tym zawiadomiono, zebrał wszystkich Izraelitów, a prze

prawiwszy się przez Jordan przybył do Chelam. Aramejczycy ustawili szyki

przeciw Dawidowi i walczyli z nim.

2 Sm 10,18 Lecz Aramejczycy uciekli przed Izraelitami, a Dawid zabił im siedemset za

przęgowych koni i czterdzieści tysięcy jeźdźców. Zadał też rany Szobakowi,

dowódcy jego wojska, tak iż tam zmarł.

2 Sm 10,19 Wszyscy królowie zależni od Hadadezera, widząc, że zostali pokonani przez

Izraelitów, zawarli z nimi pokój i stali się ich poddanymi. Aramejczycy już

bali się odtąd iść na pomoc Ammonitom.

483 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 11

Rozdział 11

2 Sm 11,01 Na początku roku, gdy królowie zwykli wychodzić na wojnę, Dawid wyprawił

Joaba i swoje sługi wraz z całym Izraelem. Spustoszyli oni [ziemię] Ammo

nitów i oblegali Rabba. Dawid natomiast pozostał w Jerozolimie. 2 Sm 11,02 Pewnego wieczora Dawid, podniósłszy się z posłania i chodząc po tarasie

swego królewskiego pałacu, zobaczył z tarasu kąpiącą się kobietę. Kobieta

była bardzo piękna.

2 Sm 11,03 Dawid zasięgnął wiadomości o tej kobiecie. Powiedziano mu: "To jest Bat

szeba, córka Eliama, żona Uriasza Chetyty".

2 Sm 11,04 Wysłał więc Dawid posłańców, by ją sprowadzili. A gdy przyszła do niego,

spał z nią. A ona oczyściła się od swej nieczystości i wróciła do domu. 2 Sm 11,05 Kobieta ta poczęła, posłała więc, by dać znać Dawidowi: "Jestem brzemien

na".

2 Sm 11,06 Wtedy Dawid wyprawił posłańca do Joaba: "Przyślij do mnie Uriasza Che

tytę". Joab posłał więc Uriasza do Dawida.

2 Sm 11,07 Kiedy Uriasz do niego przyszedł, Dawid wypytywał się o powodzenie Joaba,

ludu i walki.

2 Sm 11,08 Następnie rzekł Dawid Uriaszowi: "Wstąp do swojego domu i umyj sobie

nogi!" Uriasz opuścił pałac królewski, a za nim niesiono dar ze stołu króla. 2 Sm 11,09 Uriasz położył się jednak u bramy pałacu królewskiego wraz ze wszystkimi

sługami swojego pana, a nie poszedł do własnego domu.

2 Sm 11,10 Przekazano wiadomość Dawidowi: "Uriasz nie wstąpił do swego domu". Pytał

więc Dawid Uriasza: "Czyż nie wracasz z drogi? Dlaczego nie wstępujesz do

własnego domu?"

2 Sm 11,11 Uriasz odpowiedział Dawidowi: "Arka, Izrael i Juda przebywają w namio

tach, podobnie też i pan mój, Joab, wraz ze sługami mego pana obozują w

otwartym polu, a ja miałbym pójść do swojego domu, aby jeść, pić i spać ze

swoją żoną? Na życie Pana i na twoje, czegoś podobnego nie uczynię". 2 Sm 11,12 Dawid więc rzekł do Uriasza: "Pozostań tu jeszcze dziś, a jutro cię odeślę".

Uriasz został więc w Jerozolimie w tym dniu. Nazajutrz

2 Sm 11,13 Dawid zaprosił go, aby jadł i pił w jego obecności, aż go upoił. Wieczorem

poszedł [Uriasz], położył się na swym posłaniu między sługami swojego pa

na, a do domu swojego nie wstąpił.

2 Sm 11,14 Następnego ranka napisał Dawid list do Joaba i posłał go za pośrednictwem

Uriasza.

2 Sm 11,15 W liście napisał: "Postawcie Uriasza tam, gdzie walka będzie najbardziej za

żarta, potem odstąpicie go, aby został ugodzony i zginął".

2 Sm 11,16 Joab obejrzawszy miasto, postawił Uriasza w miejscu, o którym wiedział, że

walczyli tam najsilniejsi wojownicy.

484 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 12

2 Sm 11,17 Ludzie z miasta wypadli i natarli na Joaba. Byli zabici wśród ludu i sług

Dawida; zginął też Uriasz Chetyta.

2 Sm 11,18 Joab przez wysłańców zawiadomił Dawida o całym przebiegu walki. 2 Sm 11,19 Posłańcowi dał następujące wyjaśnienie: "Jeśliby po opowiedzeniu królowi

całego przebiegu walki do końca

2 Sm 11,20 król wpadł w gniew i zapytywał cię: "Dlaczego zbliżyliście się tak do miasta,

by toczyć walkę? Czyż nie wiedzieliście, że strzelają z muru?

2 Sm 11,21 Kto zabił Abimeleka, syna Jerubbaala? Czyż nie kobieta, która zrzuciła na

niego z muru kamień młyński, tak iż umarł w Tebes? Czemuż podchodziliście

aż pod mury?" - powiesz: Sługa twój, Uriasz Chetyta, zginął również". 2 Sm 11,22 Posłaniec poszedł. Po przybyciu oznajmił Dawidowi wszystko, z czym go

Joab posłał. "Dawid się uniósł gniewem i rzekł do posłańca: "Dlaczego tak

zbliżyliście się do miasta, by toczyć walkę? Czy nie wiedzieliście, że będziecie

rażeni z murów? Kto zabił Abimeleka, syna Jerubbaala? Czyż nie kobieta,

która zrzuciła na niego z muru kamień młyński, tak iż umarł w Tebes? Cze

muż podchodziliście aż pod mury?"".

2 Sm 11,23 Posłaniec odpowiedział Dawidowi: "Udało im się przemóc nas i wyjść przeciw

nam w pole; odparliśmy ich aż do bramy.

2 Sm 11,24 Tymczasem łucznicy zaczęli strzelać z muru do twych sług. Dlatego to zginęło

kilku ze sług królewskich. Zginął też sługa twój, Uriasz Chetyta". 2 Sm 11,25 Dawid oznajmił posłańcowi: "Tak powiesz Joabowi: "Nie trap się tym, co się

stało. Miecz dosięga raz tego, raz innego. Bądź wytrwały w walce przeciwko

miastu i zniszcz je!" Ty sam dodaj mu odwagi!"

2 Sm 11,26 Żona Uriasza dowiedziawszy się, że Uriasz, jej mąż, umarł, opłakiwała swego

pana.

2 Sm 11,27 Gdy czas żałoby przeminął, posłał po nią Dawid i sprowadził do swego pała

cu. Została jego żoną i urodziła mu syna. Postępek jednak, jakiego dopuścił

się Dawid, nie podobał się Panu.

Rozdział 12

2 Sm 12,01 Pan posłał do Dawida [proroka] Natana. Ten przybył do niego i powiedział:

"W pewnym mieście było dwóch ludzi, jeden był bogaczem, a drugi bieda

kiem.

2 Sm 12,02 Bogacz miał owce i wielką liczbę bydła,

2 Sm 12,03 biedak nie miał nic, prócz jednej małej owieczki, którą nabył. On ją karmił

i wyrosła przy nim wraz z jego dziećmi, jadła jego chleb i piła z jego kubka,

spała u jego boku i była dla niego jak córka.

2 Sm 12,04 Raz przyszedł gość do bogacza, lecz jemu żal było brać coś z owiec i własne

485 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 12

go bydła, czym mógłby posłużyć podróżnemu, który do niego zawitał. Więc

zabrał owieczkę owemu biednemu mężowi i tę przygotował człowiekowi, co

przybył do niego".

2 Sm 12,05 Dawid oburzył się bardzo na tego człowieka i powiedział do Natana: "Na

życie Pana, człowiek, który tego dokonał, jest winien śmierci.

2 Sm 12,06 Nagrodzi on za owieczkę w czwórnasób, gdyż dopuścił się czynu bez miłosier

dzia".

2 Sm 12,07 Natan oświadczył Dawidowi: "Ty jesteś tym człowiekiem. To mówi Pan, Bóg

Izraela: Ja namaściłem cię na króla nad Izraelem. Ja uwolniłem cię z rąk

Saula.

2 Sm 12,08 Dałem ci dom twojego pana, a żony twego pana na twoje łono, oddałem ci

dom Izraela i Judy, a gdyby i tego było za mało, dodałbym ci jeszcze więcej. 2 Sm 12,09 Czemu zlekceważyłeś "słowo" Pana, popełniając to, co złe w Jego oczach?

Zabiłeś mieczem Chetytę Uriasza, a jego żonę wziąłeś sobie za małżonkę.

Zamordowałeś go mieczem Ammonitów.

2 Sm 12,10 Dlatego właśnie miecz nie oddali się od domu twojego na wieki, albowiem

Mnie zlekceważyłeś, a żonę Uriasza Chetyty wziąłeś sobie za małżonkę. 2 Sm 12,11 To mówi Pan: Oto Ja wywiodę przeciwko tobie nieszczęście z własnego twego

domu, żony zaś twoje zabiorę sprzed oczu twoich, a oddam je twojemu współ

zawodnikowi, który będzie obcował z twoimi żonami - wobec tego słońca. 2 Sm 12,12 Uczyniłeś to wprawdzie w ukryciu, jednak Ja obwieszczę tę rzecz wobec ca

łego Izraela i wobec słońca".

2 Sm 12,13 Dawid rzekł do Natana: "Zgrzeszyłem wobec Pana". Natan odrzekł Dawido

wi: "Pan odpuszcza ci też twój grzech - nie umrzesz,

2 Sm 12,14 lecz dlatego, że przez ten czyn odważyłeś się wzgardzić Panem, syn, który ci

się urodzi, na pewno umrze".

2 Sm 12,15 Natan udał się potem do swego domu. Pan dotknął dziecko, które urodziła

Dawidowi żona Uriasza, tak iż ciężko zachorowało.

2 Sm 12,16 Dawid błagał Boga za chłopcem i zachowywał surowy post, a wróciwszy do

siebie, całą noc leżał na ziemi.

2 Sm 12,17 Dostojnicy jego domu, podszedłszy do niego, chcieli podźwignąć go z ziemi:

bronił się jednak; w ogóle z nimi nie jadał.

2 Sm 12,18 W siódmym dniu dziecko zmarło. Słudzy Dawida obawiali się powiadomić go,

że dziecko umarło. Twierdzili: "Jeżeli, gdy dziecko jeszcze żyło, przemawia

liśmy do niego, a głosu naszego nie usłuchał, to jak możemy mu powiedzieć,

że chłopiec umarł? Może uczynić [sobie] coś złego".

2 Sm 12,19 Gdy jednak Dawid zauważył, że słudzy jego rozmawiają szeptem, zrozumiał,

że dziecko zmarło. Pytał więc sługi swoje: "Czy dziecko umarło?" Odpowie

dzieli: "Umarło".

2 Sm 12,20 Dawid podniósł się z ziemi, umył się i namaścił, zmienił swe ubranie i wszedł

szy do domu Pańskiego oddał pokłon. Powróciwszy do domu zażądał, by mu

486 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 13

podano posiłek, którym się pożywił.

2 Sm 12,21 Słudzy na to mu powiedzieli: "Co ma znaczyć twój sposób postępowania?

Gdy dziecko żyło - płakałeś, lecz gdy zmarło - powstałeś i posiliłeś się". 2 Sm 12,22 Odrzekł: "Dopóki dziecko żyło, pościłem i płakałem, gdyż mówiłem sobie:

"Kto wie, może Pan nade mną się ulituje i dziecko będzie żyło?" 2 Sm 12,23 Tymczasem umarło. Po cóż mam pościć? Czyż zdołam je wskrzesić? Ja pójdę

do niego, ale ono do mnie nie wróci".

2 Sm 12,24 Dawid okazywał współczucie dla swej żony Batszeby. Poszedł do niej i spał

z nią. Urodził się jej syn, któremu dała imię Salomon. A Pan umiłował go 2 Sm 12,25 i posłał [o tym wiadomość], i za pośrednictwem Natana nazwał go Jedidiasz

- ze względu na Pana.

2 Sm 12,26 A Joab staczał walki w ammonickim Rabba i zdobył stolicę królestwa. 2 Sm 12,27 Wysyłając posłów do Dawida donosił: "Natarłem na Rabba i zdobyłem już

Miasto Wód.

2 Sm 12,28 A teraz zbierz pozostałe wojsko i prowadź dalej walkę przeciw miastu. Podbij

je, ażebym nie ja był jego zdobywcą i nie nadano mu mego imienia". 2 Sm 12,29 Dawid zebrał więc całe wojsko i udał się do Rabba, natarł na miasto i zdobył

je.

2 Sm 12,30 Z głowy Milkoma zdjął koronę, która ważyła talent złota. Miała ona drogo

cenny kamień, który posłużył za ozdobę głowy Dawida. Zabrał też z miasta

niezliczoną ilość łupów.

2 Sm 12,31 Ludność zaś, która w nim była, uprowadził i przeznaczył do obsługi pił, kilo

fów i żelaznych siekier oraz kazał jej przejść do wyrobu cegły. W ten sposób

postąpił z wszystkimi miastami ammonickimi. Potem wrócił Dawid z całym

wojskiem do Jerozolimy.

Rozdział 13

2 Sm 13,01 Oto co się potem wydarzyło: Absalom, syn Dawida, miał piękną siostrę, któ

rej było na imię Tamar. W niej zakochał się Amnon, [również] syn Dawida. 2 Sm 13,02 Dręczył się tym Amnon, tak że zachorował z powodu swej siostry Tamar.

Ponieważ była dziewicą, Amnon nie widział możliwości uczynienia jej czego

kolwiek.

2 Sm 13,03 Amnon miał jednak przyjaciela imieniem Jonadab, syna Szimei, brata Dawi

da. Jonadab był człowiekiem bardzo przebiegłym.

2 Sm 13,04 Ten go zapytał: "Co się z tobą dzieje, synu królewski, że tak mizerniejesz

z dnia na dzień? Nie chcesz mi tego wyjaśnić?" Amnon odpowiedział mu:

"Kocham Tamar, siostrę mojego brata Absaloma".

2 Sm 13,05 Jonadab mu odpowiedział: "Połóż się do łóżka i udaj chorego. Gdy przyjdzie

487 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 13

twój ojciec, by cię odwiedzić, powiesz mu: Pozwól, by przyszła moja siostra

Tamar i podała mi jeść, niechby przygotowała na moich oczach coś do zje

dzenia tak, bym to widział. Wtedy przyjąłbym posiłek z jej ręki". 2 Sm 13,06 Amnon położył się więc i udawał chorego. Kiedy przyszedł król, aby go od

wiedzić, odezwał się Amnon do króla: "Niech przyjdzie, proszę, moja siostra

Tamar i przyrządzi mi dwa placki w mojej obecności, abym mógł przyjąć

posiłek z jej ręki".

2 Sm 13,07 Dawid posłał więc zawiadomienie do pałacu do Tamar: "Pójdź, proszę, do

domu twojego brata, Amnona, i przygotuj mu coś do zjedzenia!" 2 Sm 13,08 Tamar poszła do domu swego brata, Amnona, a on leżał. Wzięła ciasto, za

gniotła, zrobiła placki na jego oczach i upiekła je.

2 Sm 13,09 Wziąwszy patelnię wypróżniła ją przed nim, ale on wstrzymał się od jedze

nia. Amnon powiedział: "Niech ode mnie wszyscy wyjdą!" A gdy wszyscy od

niego wyszli,

2 Sm 13,10 Amnon rzekł do Tamar: "Przynieś posiłek do sypialni, abym przyjął go z

twojej ręki". Tamar wzięła placki, które przygotowała, i zaniosła bratu swo

jemu, Amnonowi, do sypialni.

2 Sm 13,11 Gdy je przed nim położyła, aby jadł, schwycił ją i rzekł: "Chodź, połóż się

ze mną, siostro moja!"

2 Sm 13,12 Odpowiedziała mu: "Nie, mój bracie! Nie gwałć mię, bo tak się w Izraelu nie

postępuje. Zaniechaj tego bezeceństwa!

2 Sm 13,13 Dokąd się udam z moją zniewagą? A ty, ty stałbyś się jednym z największych

przestępców w Izraelu! Porozmawiaj raczej z królem, on ci mnie nie odmó

wi".

2 Sm 13,14 On jednak nie posłuchał jej głosu, lecz zadał jej gwałt, zbezcześcił i obcował

z nią.

2 Sm 13,15 Potem Amnon poczuł do niej bardzo wielką nienawiść. Nienawiść ta była

większa niż miłość, którą ku niej odczuwał. Rzekł do niej Amnon: "Wstań i

odejdź stąd!"

2 Sm 13,16 Odpowiedziała mu: "Nie czyń mi, wypędzając mnie od siebie, jeszcze większej

krzywdy od tej, jaką mi wyrządziłeś". On jednak nie chciał jej posłuchać. 2 Sm 13,17 Zawołał swego pachołka, który mu usługiwał, i rzekł: "Wypędź tę ode mnie

na ulicę i zamknij za nią drzwi!"

2 Sm 13,18 - Była odziana w szatę z rękawami, gdyż tak ubierały się córki królewskie,

dziewice. - Sługa wyprowadził ją na ulicę i zamknął za nią drzwi. 2 Sm 13,19 Wtedy Tamar posypała sobie głowę prochem, rozdarła szatę z rękawami,

którą miała na sobie, położyła rękę na głowę i odeszła głośno się żaląc. 2 Sm 13,20 Absalom, jej brat, odezwał się do niej: "Prawda, że Amnon, twój brat, był

z tobą? Teraz jednak, moja siostro, uspokój się! To twój brat. Nie bierz do

serca tego wypadku!" Tamar pozostała zbolała w domu swojego brata Ab

saloma.

488 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 13

2 Sm 13,21 Król Dawid posłyszawszy o tym wydarzeniu wpadł w wielki gniew. "Nie

chciał on jednak uczynić Amnonowi, swemu synowi, nic złego, gdyż go miło

wał. Był to przecież jego pierworodny".

2 Sm 13,22 Absalom natomiast nie mówił do Amnona nic dobrego ani złego, bo go znie

nawidził za to, że zgwałcił jego siostrę, Tamar.

2 Sm 13,23 W dwa lata później, gdy Absalom urządził strzyżę owiec w Baal-Chasor w

bliskiej odległości od Efraima, zaprosił wszystkich synów królewskich. 2 Sm 13,24 Absalom udał się również do króla i rzekł: "Właśnie odbywa się u twojego

sługi strzyża owiec, niech raczy król przyjść do swojego sługi z całym orsza

kiem".

2 Sm 13,25 Król rzekł Absalomowi: "Nie, mój synu! Raczej nie pójdziemy wszyscy, aby

śmy ci nie sprawili kłopotu". Nalegał na niego [Absalom], lecz on nie chciał

iść, ale go pobłogosławił.

2 Sm 13,26 Absalom powiedział: "Jeśli nie, to może by z nami poszedł mój brat, Am

non". Król mu odpowiedział: "Po cóż miałby iść z tobą?"

2 Sm 13,27 Nalegał na niego Absalom, więc posłał z nim Amnona i wszystkich synów

królewskich. "Absalom przygotował ucztę na wzór uczty królewskiej". 2 Sm 13,28 Dał zaś Absalom swoim sługom takie polecenie: "Uważajcie! Gdy Amnon

rozweseli serce winem, a ja powiem wam: "Uderzcie na Amnona!", wtedy za

bijecie go. Nie bójcie się, gdyż ja wam to rozkazuję. Bądźcie mężni i sprawcie

się dzielnie!"

2 Sm 13,29 Słudzy Absaloma uczynili z Amnonem tak, jak im kazał Absalom. Wtedy

wszyscy królewscy synowie poderwali się z miejsc i dosiadłszy swych mułów

uciekli.

2 Sm 13,30 Gdy byli jeszcze w drodze, dotarła do Dawida pogłoska: "Absalom zamordo

wał wszystkich synów królewskich. Nie został z nich ani jeden". 2 Sm 13,31 Powstał król, rozdarł szaty i rzucił się na ziemię. Wszyscy też jego słudzy,

którzy stali przy nim, rozdarli szaty.

2 Sm 13,32 Lecz Jonadab, syn Szimei, brata Dawidowego, powiedział: "Niech Pan mój

nie mówi, że wszyscy młodzi synowie królewscy zostali zabici. Raczej zginął

sam Amnon, do niego bowiem Absalom czuł nienawiść od czasu zgwałcenia

przez niego jego siostry Tamar.

2 Sm 13,33 Niech więc nie bierze sobie pan mój, król, tej pogłoski do serca, że zginęli

wszyscy synowie królewscy. Zginął sam Amnon.

2 Sm 13,34 Absalom zaś uciekł". Pachołek pełniący straż, podniósłszy oczy, zauważył

mnóstwo ludzi zstępujących ze zbocza góry drogą od Choronaim. 2 Sm 13,35 Rzekł więc Jonadab do króla: "O, właśnie nadchodzą synowie królewscy. Tak

się stało, jak sługa twój mówił".

2 Sm 13,36 Zaledwie przestał mówić, nadeszli synowie królewscy. I podniósłszy głos, pła

kali. Również król i cały jego orszak głośno płakali.

2 Sm 13,37a Absalom zaś uciekł udając się do Talmaja, syna Ammichuda, króla Geszur,

489 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 14

2 Sm 13,38 i przebywał tam przez trzy lata,

2 Sm 13,37b a król opłakiwał swego syna przez cały ten czas.

2 Sm 13,39 Z czasem przestał król Dawid nastawać na Absaloma. Pocieszył się już bo

wiem po śmierci Amnona.

Rozdział 14

2 Sm 14,01 Joab, syn Serui, zauważył, że serce króla zwróciło się do Absaloma, 2 Sm 14,02 posłał więc do Tekoa i sprowadził stamtąd pewną mądrą kobietę i rzekł jej:

"Proszę cię, udaj, że jesteś w żałobie, ubierz szaty żałobne i nie namaszczaj

się oliwą, a okazuj, że jesteś kobietą, która od dłuższego czasu opłakuje zmar

łego.

2 Sm 14,03 Udasz się do króla i powiesz mu te słowa". I pouczył ją Joab, co ma mówić. 2 Sm 14,04 Kobieta z Tekoa poszła więc do króla, upadła na ziemię, oddała pokłon i

zawołała: "Królu - pomocy!"

2 Sm 14,05 Król ją zapytał: "Co ci jest?" Odpowiedziała: "Ach! Jestem wdową. Mąż mój

umarł,

2 Sm 14,06 a twoja służebnica miała dwóch synów. Pokłócili się oni nawzajem na polu,

a że nie było nikogo, kto by ich rozdzielił, jeden z nich uderzył swojego brata

tak, że ten umarł.

2 Sm 14,07 I oto cała rodzina wystąpiła do służebnicy twojej z żądaniem: "Oddaj bra

tobójcę! Zabijemy go za życie jego brata, którego zamordował, i zgładzimy

dziedzica!" Tak usiłują zagasić węgiel, który mi pozostał, ażeby nie zostawić

po mężu moim imienia ani potomstwa na powierzchni ziemi".

2 Sm 14,08 Król odpowiedział kobiecie: "Idź do domu, sam wydam polecenie w tej spra

wie".

2 Sm 14,09 Wtedy kobieta z Tekoa rzekła do króla: "Panie mój, królu! Ta wina spadnie

na mnie i na moją rodzinę, król i jego tron będzie niewinny".

2 Sm 14,10 Rzekł król: "Gdyby ktoś mówił co przeciwko tobie, przyprowadź go do mnie,

odtąd już nie będzie ci szkodził".

2 Sm 14,11 Odpowiedziała: "Wspomnij, proszę, królu, na Pana, twojego Boga, by mściciel

krwi nie powiększył nieszczęścia i nie został syn mój zgładzony". Odrzekł:

"Na życie Pana: nie spadnie z głowy twojego syna ani jeden włos na ziemię". 2 Sm 14,12 Rzekła kobieta: "Czy mogłaby twoja służebnica rzec jedno słowo do pana

mojego, króla?" Odpowiedział: "Mów!"

2 Sm 14,13 Rzekła kobieta: "Czemuż masz taki zamiar względem ludu Bożego? Wypo

wiadając taki wyrok sam król okazał się winny, skoro król nie zezwala na

powrót swego wygnańca.

2 Sm 14,14 Wszyscy bowiem umrzemy z pewnością, i [jesteśmy] jak woda rozlana po zie

490 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 14

mi, której już zebrać niepodobna, Bóg jednak nie zabiera życia w ten sposób.

Obmyśl więc sposoby, aby wygnaniec dłużej nie pozostawał na wygnaniu. 2 Sm 14,15 A jeśli teraz przybyłam, by mówić o tym panu memu, królowi, to dlatego,

że nastraszyli mię ludzie. Twoja służebnica powiedziała sobie: Przemówię do

króla, może król uczyni, co mu powie jego służebnica.

2 Sm 14,16 Chyba król wysłucha i wybawi swoją niewolnicę z mocy tego człowieka, który

chce mnie i mojego syna pozbawić Bożego dziedzictwa.

2 Sm 14,17 Tak sobie mówiła twoja służebnica: Słowo mojego pana, króla, będzie może

dla mnie uspokojeniem, wszak pan mój, król, jest jak anioł Boży, który wy

słucha tego, co dobre, i tego, co złe. Pan, Bóg twój, niech będzie z tobą!" 2 Sm 14,18 W odpowiedzi król rzekł do kobiety: "Nie ukrywaj, proszę, przede mną tego,

o co chcę cię zapytać". Odpowiedziała kobieta: "Bądź łaskaw mówić, panie

mój, królu".

2 Sm 14,19 I rzekł król: "Czy nie ma w tym wszystkim ręki Joaba?" Odpowiedziała ko

bieta mówiąc: "Na twoje życie, panie mój, królu! Niemożliwe to, by zboczyć

w prawo czy w lewo od tego wszystkiego, co mówi pan mój, król. To praw

da, że sługa twój Joab mi to polecił, on też włożył w usta służebnicy twojej

wszystkie te słowa.

2 Sm 14,20 Ażeby sprawie nadać inny wygląd, sługa twój, Joab, w ten sposób postąpił.

Pan mój jest jednak bardzo mądry: jak anioł Boży, wie wszystko, co się dzieje

na ziemi".

2 Sm 14,21 Zwrócił się król do Joaba: "Dobrze więc, uczynię tę rzecz. Idź i przyprowadź

młodego Absaloma!"

2 Sm 14,22 Joab padł twarzą na ziemię i oddał pokłon, błogosławiąc króla. Joab zawołał:

"Dziś poznaje sługa twój, że darzysz mnie życzliwością, o panie mój, królu!

Król bowiem wykonał to, co jego sługa powiedział".

2 Sm 14,23 Joab powstał i udał się do Geszur, i sprowadził Absaloma do Jerozolimy. 2 Sm 14,24 Król jednak oświadczył: "Niech wróci do swojego domu, ale twarzy mojej

nie będzie widział". Absalom wrócił do swojego domu, ale twarzy króla nie

widział.

2 Sm 14,25 W całym Izraelu nie było człowieka tak pięknego jak Absalom. O nim wy

głaszano pochwały: "Od stóp do głowy nie było na nim skazy.

2 Sm 14,26 Kiedy strzygł swoją głowę - a strzygł ją zwykle co roku, bo było mu zbyt

ciężko i musiał się strzyc - włosy jego głowy ważyły dwieście syklów według

królewskiej wagi".

2 Sm 14,27 Absalomowi urodziło się trzech synów i jedna córka. Nazywała się Tamar.

Była to kobieta o pięknym wyglądzie.

2 Sm 14,28 Absalom przebywał przez dwa lata w Jerozolimie, lecz króla osobiście nie

oglądał.

2 Sm 14,29 Absalom posłał do Joaba, ażeby go wysłać do króla. On jednak nie chciał

przyjść do niego. I posłał po niego po raz drugi, ale nie chciał przyjść.

491 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 15

2 Sm 14,30 Rzekł wtedy do swoich poddanych: "Spójrzcie na to pole, które ma Joab

obok mojego: rośnie na nim jęczmień. Idźcie, spalcie go ogniem!" I słudzy

Absaloma spalili pole ogniem.

2 Sm 14,31 Powstał Joab i przyszedłszy do domu Absaloma zapytał: "Czemu twoi słudzy

spalili ogniem pole, które do mnie należy?"

2 Sm 14,32 Odpowiedział Absalom Joabowi: "Posyłałem przecież do ciebie wezwanie:

Przyjdź tutaj, poślę cię do króla z poselstwem. Po co przybyłem z Geszur?

Lepiej by było, gdybym tam pozostał. Teraz chcę zobaczyć twarz króla. Jeśli

jestem winny, niech mnie zabije!"

2 Sm 14,33 Joab udał się więc do króla i przekazał mu wiadomość. On zaś przywołał

Absaloma. Ten przybył do króla i oddał pokłon królowi aż do ziemi. A król

ucałował Absaloma.

Rozdział 15

2 Sm 15,01 Potem Absalom sprawił sobie rydwan i konie, pięćdziesięciu zaś ludzi biegało

przed nim.

2 Sm 15,02 Absalom rano zwykł zasiadać obok drogi wiodącej do bramy. Każdego, kto z

jakąś sprawą udawał się do króla, by ją rozsądził, wołał Absalom do siebie i

pytał: "Z którego jesteś miasta?" Ten odpowiadał: "Sługa twój jest z takiego

a takiego pokolenia izraelskiego".

2 Sm 15,03 Wtedy Absalom mówił mu: "Patrz, sprawa twoja jest jasna i słuszna, ale u

króla nie znajdziesz nikogo, kto by cię wysłuchał".

2 Sm 15,04 Potem mówił Absalom: "O, któż mię ustanowi sędzią nad krajem? Przycho

dziliby do mnie wszyscy, którzy mają sprawy sporne i sądowe, a ja wydawał

bym sprawiedliwe wyroki".

2 Sm 15,05 A gdy ktoś się zbliżał, aby mu oddać pokłon, podawał mu rękę, ściskał i

całował.

2 Sm 15,06 Absalom postępował w ten sposób wobec każdego Izraelity, który przychodził

po sprawiedliwość do króla. Tak Absalom zjednywał sobie serca ludu izrael

skiego.

2 Sm 15,07 Po upływie czterech lat rzekł Absalom do króla: "Pozwól mi pójść wypełnić

w Hebronie ślub, jaki złożyłem Panu.

2 Sm 15,08 Przebywając w Geszur w Syrii złożył sługa twój obietnicę: Jeżeli Pan sprawi,

że powrócę do Jerozolimy, wtedy oddam hołd Panu".

2 Sm 15,09 Król odpowiedział mu: "Idź w pokoju!" On zaś powstawszy, udał się do He

bronu.

2 Sm 15,10 Absalom skierował tajnych posłańców do pokoleń izraelskich, żeby mówili:

"Gdy tylko posłyszycie dźwięk trąby, wołajcie: "Absalom został królem w

492 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 15

Hebronie"".

2 Sm 15,11 Z Absalomem na jego wezwanie wyruszyło z Jerozolimy dwustu ludzi, nie

wiedząc w prostocie swej o niczym.

2 Sm 15,12 Kiedy Absalom składał ofiarę, posłał również, "by wezwano" z rodzinnego

miasta Gilo Achitofela Gilonitę, doradcę Dawida. W ten sposób wzmagało

się sprzysiężenie, a otoczenie Absaloma się powiększało.

2 Sm 15,13 Wtedy doszła wieść do Dawida: "Serca ludzi z Izraela zwróciły się do Absa

loma".

2 Sm 15,14 Wtedy Dawid dał rozkaz wszystkim swym sługom przebywającym wraz z nim

w Jerozolimie: "Wstańcie! Uchodźmy, gdyż nie znajdziemy ocalenia przed

Absalomem. Spiesznie uciekajcie, ażeby nas nie napadł znienacka, nie spro

wadził na nas niedoli i ostrzem miecza nie wygładził mieszkańców miasta". 2 Sm 15,15 Słudzy królewscy odpowiedzieli królowi: "We wszystkim, co rozkaże pan nasz,

król, słudzy twoi będą z tobą".

2 Sm 15,16 I wyruszył król pieszo, a za nim cały jego dom. Pozostawił jednak król dzie

sięć nałożnic, aby pilnowały pałacu.

2 Sm 15,17 Wyruszył więc król pieszo, a wszyscy ludzie w ślad za nim. Przy ostatnim

domu zatrzymali się.

2 Sm 15,18 Przechodzili obok niego wszyscy słudzy: wszyscy Keretyci, wszyscy Pelety

ci, wszyscy Gittyci, którzy przybyli z Gat w liczbie sześciuset ludzi, przeszli

przed królem.

2 Sm 15,19 I zapytał król Ittaja Gittytę: "Czemuż i ty idziesz razem z nami? Wróć i

pozostań przy [nowym] królu, przecież jesteś cudzoziemcem, a nawet jesteś

wygnańcem ze swojej ojczyzny.

2 Sm 15,20 Wczoraj przyszedłeś, a dziś miałbyś iść, aby tułać się z nami, gdy ja sam

idę bez celu? Raczej wróć, zabierając z sobą braci. "Niechaj Pan okazuje ci"

miłość i wierność!"

2 Sm 15,21 Ittaj jednak odpowiedział królowi: "Na życie Pana, na życie pana mego, kró

la: w miejscu, gdzie znajdzie się pan mój, król, czy to na śmierć, czy życie,

tam będzie sługa twój".

2 Sm 15,22 Odrzekł Dawid Ittajowi: "A więc idź naprzód!" Ittaj Gittyta poszedł więc

dalej ze wszystkimi swoimi ludźmi i dziećmi, które były przy nim. 2 Sm 15,23 Cała okolica głośno płakała, gdy lud przeciągał. Król przeprawił się przez

potok Cedron, a cały lud przechodził "obok niego w kierunku pustyni". 2 Sm 15,24 Był tam i Sadok, a razem z nim wszyscy lewici, którzy nieśli Arkę Przymierza

Bożego. I postawili Arkę Bożą obok Abiatara, aż cały lud wyszedł z miasta. 2 Sm 15,25 Król powiedział Sadokowi: "Zanieś z powrotem Arkę Bożą do miasta! Jeżeli

Pan będzie mnie darzył życzliwością, to przywróci mię, tak że znów będę

mógł ją zobaczyć razem z przybytkiem,

2 Sm 15,26 jeżeli jednak powie: Nie znajduję w tobie upodobania - oto jestem - niech

czyni ze mną co uzna za słuszne!"

493 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 16

2 Sm 15,27 Rzekł jeszcze król do kapłana Sadoka: "Patrz! Wróć w pokoju do miasta wraz

z synem swym Achimaasem i z Jonatanem, synem Abiatara - obydwaj wasi

synowie niech wrócą z wami.

2 Sm 15,28 Patrzcie jednak: czekam na pustynnych równinach, dopóki nie nadejdzie od

was dla mnie słowo z wiadomościami".

2 Sm 15,29 Sadok i Abiatar zabrali Arkę Bożą do Jerozolimy i tam pozostali. 2 Sm 15,30 Dawid tymczasem wstępował na Górę Oliwną. Wchodził na nią płacząc i

mając głowę zasłoniętą. Szedł boso. Również wszyscy ludzie, którzy mu to

warzyszyli, zasłonili swe głowy i wstępując na górę płakali.

2 Sm 15,31 Tymczasem dotarła do Dawida wiadomość: "Achitofel jest wraz ze spiskow

cami przy Absalomie". Dawid wołał: "O Panie! Racz udaremnić rady Achi

tofela!"

2 Sm 15,32 I oto gdy Dawid dotarł do szczytu [góry], gdzie oddawano pokłon Bogu, wy

szedł naprzeciw niego Chuszaj Arkijczyk, mający na sobie podarte odzienie,

a głowę posypaną ziemią.

2 Sm 15,33 Dawid rzekł do niego: "Jeżeli ze mną pójdziesz dalej, będziesz mi tylko cię

żarem,

2 Sm 15,34 jeśli natomiast wrócisz do miasta i powiesz Absalomowi: "Sługą twym jestem

- królu! Jak byłem sługą twego ojca, tak teraz pragnę być twoim sługą"

możesz wtedy na moją korzyść zniweczyć radę Achitofela.

2 Sm 15,35 Przecież tam będą z tobą Sadok i Abiatar - kapłani. O każdej sprawie, którą

usłyszysz z domu królewskiego, doniesiesz kapłanom Sadokowi i Abiatarowi. 2 Sm 15,36 Tam przebywają dwaj synowie: Achimaas Sadoka i Jonatan Abiatara: za ich

pośrednictwem możecie mi przekazać każdą nowinę, którą usłyszycie". 2 Sm 15,37 Chuszaj, przyjaciel Dawida, przybył do miasta równocześnie z wejściem Ab

saloma do Jerozolimy.

Rozdział 16

2 Sm 16,01 Kiedy Dawid zszedł trochę niżej szczytu, wyszedł naprzeciw niego Siba, sługa

Meribbaala, a za nim para objuczonych osłów. Było na nich dwieście chle

bów, sto gron rodzynek, sto placków figowych i bukłak wina.

2 Sm 16,02 Król zapytał Sibę: "Po co to?" Siba odpowiedział: "Osły niech służą do no

szenia królewskiej rodziny, chleb i placki figowe na posiłek dla służby, wino

zaś za napój dla odczuwających znużenie na pustyni".

2 Sm 16,03 Zapytał król: "A gdzie syn twojego pana?" Siba odrzekł królowi: "Pozostał

w Jerozolimie, gdyż twierdził: "Dziś zwróci mi dom Izraela królestwo mojego

ojca"".

2 Sm 16,04 Król powiedział do Siby: "Oto twoje jest wszystko, co należało do Meribba

494 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 16

ala". Odrzekł Siba: "Oddaję ci pokłon, obyś darzył mnie życzliwością, panie

mój, królu!"

2 Sm 16,05 Król Dawid przybył do Bachurim. A oto wyszedł stamtąd pewien człowiek.

Był on z rodziny należącej do domu Saula. Nazywał się Szimei, syn Gery.

Posuwając się naprzód, przeklinał

2 Sm 16,06 i obrzucał kamieniami Dawida oraz wszystkie sługi króla Dawida, chociaż był

z nim po prawej i po lewej stronie cały lud i wszyscy bohaterowie. 2 Sm 16,07 Szimei przeklinając wołał w ten sposób: "Precz, precz, krwawy człowieku i

niegodziwcze!

2 Sm 16,08 Na ciebie Pan zrzucił odpowiedzialność za krew rodziny Saula, w miejsce któ

rego zostałeś królem. Królestwo twoje oddał Pan w ręce Absaloma, twojego

syna. Teraz ty sam jesteś w utrapieniu, bo jesteś człowiekiem krwawym". 2 Sm 16,09 Odezwał się do króla Abiszaj, syn Serui: "Dlaczego ten zdechły pies przeklina

pana mego, króla? Pozwól, że podejdę i utnę mu głowę".

2 Sm 16,10 Król odpowiedział: "Co ja mam z wami zrobić, synowie Serui? Jeżeli on prze

klina, to dlatego, że Pan mu powiedział: "Przeklinaj Dawida!" Któż w takim

razie może mówić: "Czemu to robisz?""

2 Sm 16,11 Potem zwrócił się Dawid do Abiszaja i do wszystkich swoich sług: "Mój

własny syn, który wyszedł z wnętrzności moich, nastaje na moje życie. Cóż

dopiero ten Beniaminita? Pozostawcie go w spokoju, niech przeklina, gdyż

Pan mu na to pozwolił.

2 Sm 16,12 Może wejrzy Pan na moje utrapienie i odpłaci mi dobrem za to dzisiejsze

przekleństwo".

2 Sm 16,13 I tak Dawid posuwał się naprzód wraz ze swymi ludźmi. Szimei natomiast

szedł zboczem wzniesienia obok i przeklinał, ciskając kamieniami i rzucając

ziemią.

2 Sm 16,14 Król i cały lud przy nim będący przybył wreszcie znużony... i tam odpoczął. 2 Sm 16,15 Absalom i cały lud, "mężowie z" Izraela - weszli do Jerozolimy. Achitofel był

razem z nim.

2 Sm 16,16 Gdy Chuszaj Arkijczyk, przyjaciel Dawida, przyszedł do Absaloma, wołał do

niego: "Niech żyje król! Niech żyje król!"

2 Sm 16,17 Absalom pytał Chuszaja: "Taka twoja miłość do przyjaciela? Dlaczego nie

poszedłeś za swym przyjacielem?"

2 Sm 16,18 Chuszaj dał odpowiedź Absalomowi: "Nie. Kogo bowiem wybrał Pan i lud

wraz z całym Izraelem, przy nim i ja jestem, przy nim pozostanę. 2 Sm 16,19 Po drugie: Komuż będę służyć? Czy nie jego synowi? Jak służyłem twemu

ojcu, tak będę służył tobie".

2 Sm 16,20 Potem Absalom rzekł do Achitofela: "Dajcie swoją radę, co mamy czynić?" 2 Sm 16,21 Achitofel odpowiedział Absalomowi: "Wejdź do nałożnic swojego ojca, które

pozostawił, by pilnowały domu. Gdy posłyszy cały Izrael, że zostałeś zniena

widzony przez ojca, umocnią się wtedy ręce wszystkich twoich zwolenników".

495 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 17

2 Sm 16,22 Rozpięto więc Absalomowi namiot na tarasie. Absalom wszedł do nałożnic

swego ojca na oczach całego Izraela.

2 Sm 16,23 Rada Achitofela, której on udzielał, w tym czasie znaczyła tyle, co słowo

Boże. Tyle znaczyła każda rada Achitofela zarówno dla Dawida, jak i dla

Absaloma.

Rozdział 17

2 Sm 17,01 Achitofel rzekł do Absaloma: "Pozwól, że dobiorę sobie dwanaście tysięcy

ludzi i dokonam tej nocy wyprawy na Dawida.

2 Sm 17,02 Napadnę na niego, gdy jeszcze jest zmęczony i ręce mu opadły. Tak go przera

żę, że ucieknie cały lud, który jest przy nim. Wtedy uderzę na osamotnionego

króla,

2 Sm 17,03 a wszystkich ludzi przyprowadzę do ciebie, jak wraca oblubienica do swego

męża. Ty nastajesz tylko na życie tego jednego człowieka. Cały naród się

uspokoi".

2 Sm 17,04 Rzecz ta podobała się Absalomowi i całej izraelskiej starszyźnie. 2 Sm 17,05 Absalom oznajmił: "Proszę zawołać Chuszaja Arkijczyka, abyśmy wysłucha

li, co ma do powiedzenia".

2 Sm 17,06 Gdy Chuszaj przybył do Absaloma, Absalom mu powiedział: "Taką a taką

radę dał Achitofel. Czy mamy zrobić to, co on mówi? Jeżeli nie - powiedz!" 2 Sm 17,07 Chuszaj dał Absalomowi taką odpowiedź: "Rada, jaką tym razem dał Achi

tofel, nie jest dobra".

2 Sm 17,08 Potem Chuszaj dodał: "Znasz swojego ojca i jego ludzi. Oni są dzielni, nadto

są rozgoryczeni jak niedźwiedzica na polu, której zabrano młode. Ojciec twój

to człowiek znający się na wojnie i nie spędza nocy razem z ludźmi. 2 Sm 17,09 Ukrywa się zapewne w grocie lub w jakim innym miejscu. A jeśliby się zda

rzyło, że ktoś [z naszych] zostanie zabity, na pewno się to rozniesie i będzie

się mówić: "Lud, który idzie za Absalomem, został pobity".

2 Sm 17,10 Wtedy przelęknie się nawet najmocniejszy, który ma serce lwa. Wszyscy bo

wiem Izraelici wiedzą o tym, że ojciec twój jest mężny, a ci, którzy są z nim

- mocni.

2 Sm 17,11 Radzę raczej zgromadzić przy sobie wszystkich Izraelitów od Dan do Beer

Szeby w takiej liczbie, jak piasek na brzegu morza. Ty osobiście dowodziłbyś

nimi w walce.

2 Sm 17,12 Napadniemy na niego w tym miejscu, gdzie go napotkamy, i spadniemy na

niego jak rosa, która spada na ziemię. Nie zostawimy przy życiu ani jego, ani

kogokolwiek z tych ludzi, którzy są razem z nim.

2 Sm 17,13 Gdyby ukrył się w mieście, wtedy wszyscy Izraelici pod to miasto przyniosą

496 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 17

powrozy: ściągniemy je w dolinę, tak że nie pozostanie po nim nawet ka

mień".

2 Sm 17,14 Absalom i wszyscy mężowie izraelscy orzekli: "Rada Chuszaja Arkijczyka jest

lepsza od rady Achitofela". To Pan tak zrządził, by udaremnić radę Achito

fela, która była lepsza, gdyż Pan chciał przywieść nieszczęście na Absaloma. 2 Sm 17,15 Chuszaj rzekł kapłanom Sadokowi i Abiatarowi: "Taką a taką radę Absalo

mowi i starszym Izraela dał Achitofel, taką a taką radę dałem ja. 2 Sm 17,16 Teraz więc szybko wyślijcie do Dawida wiadomość: "Nie zatrzymuj się tej

nocy przy przejściach na pustyni, idź dalej natychmiast, inaczej bowiem kró

lowi i całemu jego otoczeniu mogłaby zagrażać zguba"".

2 Sm 17,17 Tymczasem Jonatan i Achimaas stali u źródła Rogel, czekając, by przyszła

służąca i przekazała wieści, które oni mieli zanieść do króla Dawida: nie mogli

się bowiem pokazywać, przychodząc do miasta.

2 Sm 17,18 Ujrzał ich jednak pewien chłopiec. Zawiadomił o tym Absaloma. Obaj więc

poszli dalej w pośpiechu. Przybyli do domu pewnego człowieka w Bachurim,

który miał studnię na swoim podwórzu. Weszli do niej.

2 Sm 17,19 Potem kobieta wzięła przykrywę, ułożyła ją nad otworem studni, rozsypała

na niej ziarno, tak że nic nie zauważono.

2 Sm 17,20 Słudzy Absaloma przybyli do tej kobiety, do jej domu, pytając: "Gdzie jest

Achimaas i Jonatan?" Odpowiedziała im kobieta: "Poszli dalej za zbiornik

wody". Szukali [ich], lecz nie znaleźli. Powrócili więc do Jerozolimy. 2 Sm 17,21 Po ich odejściu tamci wyszli ze studni i udali się w drogę, i zanieśli królowi

Dawidowi wiadomość. Mówili Dawidowi: "Ruszajcie! Przeprawcie się szybko

przez wodę, bo taką a taką radę podał co do was Achitofel".

2 Sm 17,22 Dawid więc wraz z całym swym otoczeniem wstał i przeprawił się przez Jor

dan. Do rana nie brakowało już ani jednego, kto by się nie przeprawił przez

Jordan.

2 Sm 17,23 Achitofel widząc, że jego rada nie została spełniona, osiodłał swojego osła i

wrócił do domu, do swego miasta. Wydawszy zarządzenia odnoszące się do

swego domu, powiesił się i umarł. Pochowano go w grobie jego ojca. 2 Sm 17,24 Dawid tymczasem przybył do Machanaim, Absalom natomiast wraz ze wszyst

kimi Izraelitami przeprawił się przez Jordan.

2 Sm 17,25 Dowódcą wojsk został Amasa, ustanowiony przez Absaloma w miejsce Joaba.

Amasa był synem pewnego Izmaelity, któremu było na imię Jitra. Zbliżył się

on do Abigail, córki Nachasza, siostry Serui, matki Joaba.

2 Sm 17,26 Izrael z Absalomem rozbili obóz w krainie Gilead.

2 Sm 17,27 Kiedy Dawid przybył do Machanaim, Szobi, syn Nachasza z ammonickiego

Rabba, Makir, syn Ammiela z Lo-Debar, i Barzillaj, Gileadczyk z Rogelim, 2 Sm 17,28 dostarczyli łóżek, okryć pościelowych, naczyń. garnków glinianych, pszenicy,

jęczmienia, mąki, ziarna prażonego, fasoli, soczewicy,

2 Sm 17,29 miodu, masła, sera owczego i krowiego. Dostarczyli tego Dawidowi i jego

497 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 18

otoczeniu, aby się posilili. Mówili bowiem: "Lud na pustyni jest głodny, zmęczony i spragniony".

Rozdział 18

2 Sm 18,01 Dawid dokonał przeglądu wojska, które z nim było. Zamianował nad nimi

tysiączników i setników.

2 Sm 18,02 Potem Dawid podzielił wojsko na trzy części: jedną część oddał pod wła

dzę Joaba, drugą część pod władzę Abiszaja, syna Serui, trzecią pod władzę

Ittaja z Gat. I przemówił król do ludu: "Powziąłem zamiar pójścia wraz z

wami".

2 Sm 18,03 Wojsko jednak odpowiedziało: "Nie pójdziesz. Gdybyśmy zostali pobici - nie

zwrócą na nas uwagi, i choćby zginęła połowa z nas, nie liczono by się z tym,

ty zaś jesteś dla nas jak dziesięć tysięcy. Lepiej więc będzie, gdy ty będziesz

gotów przyjść nam z pomocą z miasta".

2 Sm 18,04 Rzekł do nich król: "To uczynię, co wam się wydaje słuszne". Stanął więc

król obok bramy, a wszyscy ludzie przechodzili setkami i tysiącami. 2 Sm 18,05 Król wydał polecenie Joabowi, Abiszajowi i Ittajowi: "Ze względu na mnie z

młodym Absalomem postępujcie łagodnie!" Słyszało całe wojsko, jaki rozkaz

wydał król przywódcom co do Absaloma.

2 Sm 18,06 Wojsko wyruszyło w pole przeciw Izraelowi. Doszło do bitwy w lesie Efraima. 2 Sm 18,07 W walce ze sługami Dawida wojsko izraelskie zostało pobite. Była to wielka

klęska w tym dniu: poległo dwadzieścia tysięcy.

2 Sm 18,08 Stąd walka przeniosła się na całą okolicę, a las w tym dniu pochłonął więcej

wojska niż miecz.

2 Sm 18,09 Absalom natknął się na sługi Dawida. Jechał na mule. Muł zapuścił się pod

konary wielkiego terebintu. Absalom zaczepił głową o dąb i zawisł między

niebem a ziemią - muł natomiast dalej popędził.

2 Sm 18,10 Dostrzegł to pewien człowiek i zawiadomił Joaba: "Widziałem Absaloma wi

szącego na terebincie".

2 Sm 18,11 Człowiekowi, który przyniósł nowinę, Joab odpowiedział: "Jeżeli go widziałeś,

to czemu go nie zabiłeś zaraz na miejscu? Dałbym ci dziesięć [sztuk] srebra

i jeden pas".

2 Sm 18,12 Człowiek ten odpowiedział Joabowi: "Choćbym na ręce swe otrzymał tysiąc

srebrnych syklów, nie podniósłbym ręki na królewskiego syna. Przecież sły

szeliśmy, jak król rozkazywał tobie, Abiszajowi i Ittajowi: "Ze względu na

mnie zachowajcie młodego Absaloma".

2 Sm 18,13 Gdybym wobec niego postąpił zdradliwie - a żadna sprawa nie ukryje się

przed królem - czy ty sam nie stanąłbyś wtedy z dala ode mnie?"

498 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 18

2 Sm 18,14 Joab odrzekł: "Nie chcę z tobą tracić czasu". Wziął do ręki trzy oszczepy i

utopił je w sercu Absaloma. A że żył jeszcze w gąszczu terebintu, 2 Sm 18,15 podbiegło dziesięciu młodych ludzi, giermków Joaba, i rzuciwszy się na Ab

saloma, dobiło go.

2 Sm 18,16 Joab zagrał na rogu, wojsko się wstrzymało od pościgu za Izraelem, bo Joab

je powstrzymał.

2 Sm 18,17 Wzięto Absaloma i wrzucono do głębokiego dołu w lesie. Narzucono na nie

go wielki stos kamieni. Wszyscy natomiast Izraelici uciekli, każdy do swego

namiotu.

2 Sm 18,18 Absalom jeszcze za swego życia zbudował sobie stelę w Dolinie Królewskiej.

Tłumaczył sobie: "Nie mam syna, który by upamiętnił moje imię". Pomnik

nazwał swoim imieniem. Jeszcze do dziś nazywa się go "Ręką Absaloma". 2 Sm 18,19 Achimaas, syn Sadoka, oświadczył: "Niech mi będzie wolno pobiec i zanieść

królowi dobrą nowinę, że Pan wymierzył mu sprawiedliwość [uwalniając go]

z ręki jego wrogów".

2 Sm 18,20 Powiedział mu Joab: "Nie byłbyś dziś zwiastunem dobrej wiadomości. Do

brą nowinę zaniesiesz mu innego dnia. Dziś nie zaniósłbyś dobrej nowiny, bo

zginął syn królewski".

2 Sm 18,21 I rzekł Joab do pewnego Kuszyty: "Idź, opowiedz królowi, co widziałeś".

Kuszyta oddawszy pokłon Joabowi, pobiegł.

2 Sm 18,22 Achimaas, syn Sadoka, dopraszał się jeszcze, mówiąc do Joaba: "Niech się

dzieje, co chce, pozwól, bym i ja pobiegł za Kuszytą". Joab odpowiedział:

"Dlaczego chcesz biec, mój synu? Nie ma dla ciebie nagrody za dobrą wieść". 2 Sm 18,23 Odpowiedział: "Niech się co chce dzieje! Pobiegnę". Joab odrzekł: "Biegnij

więc!" Achimaas pobiegł drogą przez okręg [Jordanu], wyprzedzając Kuszy

tę.

2 Sm 18,24 Dawid siedział między dwiema bramami. Strażnik, który chodził po tarasie

bramy nad murem, podniósłszy oczy zauważył, że jakiś mężczyzna biegnie

samotnie.

2 Sm 18,25 Strażnik wołając przekazał królowi tę wiadomość. Król powiedział: "Jeżeli

jest sam, to przynosi dobrą nowinę!" Gdy ten zbliżał się coraz bardziej 2 Sm 18,26 strażnik zauważył drugiego biegnącego człowieka. Krzyknął w stronę odźwier

nego: "Jakiś człowiek biegnie samotnie". Powiedział król: "Ten również z do

brą nowiną".

2 Sm 18,27 Strażnik oznajmił: "Poznaję po biegu, że pierwszy biegnie Achimaas, syn

Sadoka". Król zauważył: "To dobry człowiek. Przychodzi z dobrą nowiną". 2 Sm 18,28 Achimaas zawołał do króla: "Bądź pozdrowiony!" Oddawszy pokłon królowi

do ziemi, powiedział: "Niech Pan, Bóg twój, będzie błogosławiony! Ludzi,

którzy podnieśli rękę przeciw panu memu, królowi, wydał On w niewolę". 2 Sm 18,29 Król zapytał: "Czy dobrze z młodym Absalomem?", a Achimaas odpowie

dział: "Widziałem wielki tłum wtedy, gdy sługa króla Joab posyłał twojego

499 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 19

sługę. Nie dowiedziałem się jednak, co zaszło".

2 Sm 18,30 Król rozkazał: "Usuń się, lecz pozostań tu!" Usunął się i pozostał. 2 Sm 18,31 Właśnie przybył Kuszyta. Kuszyta powiedział: "Niech się raduje pan mój,

król, dobrą nowiną. Właśnie dziś Pan wymierzył ci sprawiedliwość [uwalnia

jąc cię] z ręki wszystkich, którzy powstali przeciw tobie".

2 Sm 18,32 Król zapytał Kuszytę: "Czy dobrze z młodym Absalomem?" Odpowiedział

Kuszyta: "Niech się tak wiedzie wszystkim wrogom pana mojego, króla, któ

rzy przeciw tobie złośliwie powstali, jak powiodło się temu młodzieńcowi".

Rozdział 19

2 Sm 19,01 Król zadrżał. Udał się do górnego pomieszczenia bramy i płakał. Chodząc

tak mówił: "Synu mój, Absalomie! Absalomie, synu mój, synu mój! Kto by

dał, bym ja umarł zamiast ciebie? Absalomie, mój synu, mój synu!" 2 Sm 19,02 Joabowi zaś doniesiono: "Król płacze. Rozpacza z powodu Absaloma". 2 Sm 19,03 Tak więc zwycięstwo zmieniło się w tym dniu w żałobę dla całego ludu. Po

słyszał bowiem lud w tym dniu wiadomość: "Król martwi się z powodu swego

syna".

2 Sm 19,04 Tego dnia lud [zbrojny] zbliżał się niepostrzeżenie do miasta usiłując ukrad

kiem wejść do niego, tak jak ukradkiem wchodzi wojsko hańbą okryte, dlatego

że uciekło z placu boju.

2 Sm 19,05 Król zakrył swą twarz i wołał głośno: "Synu mój, Absalomie, Absalomie,

synu mój, mój synu!"...

2 Sm 19,06 Joab udał się do króla, do jego domu, i rzekł: "Okryłeś wstydem twarze

wszystkich swoich sług, którzy ochronili dzisiaj życie twoje i życie twych sy

nów i córek, życie żon i twoich nałożnic.

2 Sm 19,07 Darzysz miłością tych, którzy cię mają w nienawiści, a nienawidzisz tych,

którzy cię kochają. Dzisiaj pokazałeś, że dowódcy i słudzy są dla ciebie ni

czym. Przekonałem się dzisiaj, że gdyby Absalom pozostał przy życiu, a my

wszyscy gdybyśmy dzisiaj pomarli, wydałoby ci się to słusznym. 2 Sm 19,08 Teraz jednak podnieś się, wejdź i przemów serdecznie do swoich sług. Przy

sięgam bowiem na Pana, że jeśli nie wyjdziesz, nikt nie pozostanie przy tobie

tej nocy. Byłoby to nieszczęście większe od nieszczęść, jakie spotkały cię od

młodości twojej aż dotąd".

2 Sm 19,09 Podniósł się król i zasiadł w bramie. Całemu ludowi podano wiadomość: "Oto

król siedzi w bramie". Wszyscy ludzie przyszli do króla. Tymczasem Izraelici

uciekli do swych namiotów.

2 Sm 19,10 Cały naród ze wszystkich izraelskich pokoleń rozprawiał: "Król ten uwolnił

nas z ręki naszych wrogów, on wybawił nas z ręki filistyńskiej, a teraz uciekł

500 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 19

z kraju z powodu Absaloma.

2 Sm 19,11 Ale Absalom, którego namaściliśmy, by panował nad nami, poległ w walce.

Dlaczego więc teraz zwlekać z przywróceniem króla?"

2 Sm 19,12b To, co mówiono w całym Izraelu, dotarło do króla.

2 Sm 19,12a Wtedy król Dawid posłał polecenie kapłanom Sadokowi i Abiatarowi: "Po

wiedzcie starszyźnie z Judy: Dlaczego jesteście ostatni w przywróceniu króla

do jego siedziby?

2 Sm 19,13 Jesteście braćmi moimi, kośćmi i ciałem moim. Dlaczego więc ostatni jesteście

w przywróceniu króla?

2 Sm 19,14 Powiedzcie też do Amasy: Czyż nie jesteś kością i ciałem moim? Niech mi Bóg

to uczyni i tamto dorzuci, jeżeli ty nie będziesz u mnie na zawsze wodzem

zamiast Joaba".

2 Sm 19,15 W ten sposób ujął serca wszystkich ludzi z Judy jakby jednego człowieka, tak

że wysłali do króla prośbę: "Wróć jak najszybciej wraz ze wszystkimi twymi

sługami!"

2 Sm 19,16 Wrócił więc król i przybył nad Jordan. Ludzie z Judy natomiast przybyli z

Gilgal, chcąc królowi wyjść naprzeciw i przeprowadzić go przez Jordan. 2 Sm 19,17 Również Szimei, syn Gery, Beniaminita, pochodzący z Bachurim, spieszył

razem z Judą na spotkanie króla Dawida.

2 Sm 19,18 Było przy nim tysiąc Beniaminitów. Także Siba, sługa rodziny Saula, wraz

z piętnastoma swymi synami i dwudziestoma swymi sługami przeprawił się

przez Jordan przed królem.

2 Sm 19,19 Popłynęła tratwa dla przywiezienia królewskiej rodziny, aby ta mogła uczynić

to, co uzna za słuszne. Tymczasem Szimei, syn Gery, upadł na twarz przed

królem, gdy miał przeprawiać się przez Jordan

2 Sm 19,20 i odezwał się do króla: "Niech pan mój nie uważa za wykroczenie ani nie

wspomina na to, co zawinił sługa twój wtedy, gdy pan mój, król, wychodził

z Jerozolimy. Niech tego nie bierze król do serca.

2 Sm 19,21 Ja, sługa twój, zdaję sobie sprawę z tego, że zawiniłem; dziś więc przychodzę

pierwszy z całej rodziny Józefa; wychodzę naprzeciw mego pana i króla". 2 Sm 19,22 Do rozmowy wtrącił się Abiszaj, syn Serui: "Czy nie powinien umrzeć Szimei,

dlatego że pomazańca Pańskiego obrzucił przekleństwami?"

2 Sm 19,23 Dawid odrzekł: "Co jest między mną a wami, synowie Serui, że stajecie się

dzisiaj dla mnie jak przeciwnicy? Czy dziś powinien ktokolwiek umierać w

Izraelu? Dziś właśnie wiem na pewno, że teraz jestem królem nad Izraelem". 2 Sm 19,24 Król oświadczył Szimejemu: "Nie umrzesz". I potwierdził to król przysięgą. 2 Sm 19,25 Meribbaal, syn Saula, również wyszedł na spotkanie króla. Nie mył on ani

nóg, ani rąk, nie strzygł brody, nie prał swych szat od dnia, w którym król

wyjechał, aż do dnia, gdy spokojnie powrócił.

2 Sm 19,26 Kiedy przybył na spotkanie króla do Jerozolimy, rzekł do niego król: "Merib

baalu, czemu ze mną nie poszedłeś?"

501 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 19

2 Sm 19,27 Odpowiedział: "Panie mój, królu! Sługa mój wprowadził mnie w błąd. Sługa

twój postanowił: Dam rozkaz osiodłania oślicy, wsiądę na nią i pójdę wraz z

królem: chromy jest bowiem twój sługa.

2 Sm 19,28 Tymczasem na sługę twego rzucono oszczerstwo przed moim panem i królem.

Ale pan mój, król, jest jak anioł Boży. Postąp więc, jak ci się wyda słuszne. 2 Sm 19,29 Cały dom mego ojca zasługiwał jedynie na śmierć ze strony pana mego, króla,

mimo to ty przyjąłeś swego sługę między tych, którzy jedzą u twego stołu.

Jakież mi pozostaje prawo skarżenia się jeszcze przed królem?"

2 Sm 19,30 Król odpowiedział: "Na co przedłużasz rozmowę? Postanawiam, że ty i Siba

podzielicie pola między siebie".

2 Sm 19,31 Meribbaal powiedział do króla: "Niechby nawet wszystko zabrał! Dobrze, że

pan mój, król, powrócił szczęśliwie do swego domu".

2 Sm 19,32 Również Barzillaj Gileadczyk przybył z Rogelim i towarzyszył królowi, by

pożegnać się z nim nad Jordanem.

2 Sm 19,33 Barzillaj był bardzo stary: liczył osiemdziesiąt lat. To on otoczył króla opieką

podczas jego pobytu w Machanaim, był to bowiem człowiek bardzo bogaty. 2 Sm 19,34 Powiedział król do Barzillaja: "Chodź ze mną, bym cię mógł otoczyć opieką

u siebie w Jerozolimie".

2 Sm 19,35 Barzillaj odpowiedział królowi: "Ileż lat życia pozostaje mi jeszcze, abym

szedł z królem do Jerozolimy?

2 Sm 19,36 Liczę obecnie osiemdziesiąt lat. Czy potrafię rozróżnić między tym, co dobre,

a tym, co liche? Czy sługa twój potrafi zasmakować w tym, co zje lub wypije?

Czy potrafi wsłuchiwać się w głos śpiewaków i śpiewaczek? Po cóż sługa twój

ma być jeszcze ciężarem dla pana mego, króla?

2 Sm 19,37 Sługa twój przejdzie najwyżej z królem przez Jordan, ale po cóż król miałby

mi dawać aż taką odpłatę?

2 Sm 19,38 Pozwól słudze swojemu powrócić. Umrę w swoim mieście obok grobu mojego

ojca i matki. Natomiast twój sługa Kimham będzie towarzyszyć panu moje

mu, królowi. Jemu uczyń to, co ci się wyda słuszne".

2 Sm 19,39 Król oświadczył: "Niech idzie za mną Kimham! Uczynię mu, co ci się wydaje

słuszne. Uczynię ci wszystko, czegokolwiek ode mnie zapragniesz". 2 Sm 19,40 Wszyscy ludzie przeprawili się przez Jordan. Przeprawił się też król. Król

ucałował Barzillaja i pobłogosławił. Powrócił on potem do siebie. 2 Sm 19,41 Król udał się do Gilgal. Szedł z nim Kimham. Cały lud z Judy oraz połowa

wojska izraelskiego towarzyszyli królowi.

2 Sm 19,42 Lecz oto wszyscy ludzie z Izraela przybyli przed króla i postawili królowi py

tanie: "Dlaczego nasi bracia, ludzie z Judy prowadzili cię i przeprawili przez

Jordan, tak króla, jego rodzinę, jak i wszystkich ludzi Dawida wraz z nim?" 2 Sm 19,43 Wszyscy ludzie z Judy odpowiedzieli Izraelitom: "Dlatego że król jest dla

mnie bliższy. Czemu popadasz w gniew z tego powodu? Czy zabraliśmy co z

króla? Czy przyniósł nam jaki dar?"

502 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 20

2 Sm 19,44 Izraelici odpowiedzieli ludziom Judy: "Dziesięciokrotnie większe mam prawo

do króla, a i co do Dawida mam nad tobą pierwszeństwo. Więc dlaczego mnie

lekceważyłeś? Czy nie z mojej strony powstał najpierw wniosek, aby króla

przywrócić?" Ale słowa ludzi z Judy były twardsze niż ludzi z Izraela.

Rozdział 20

2 Sm 20,01 Znalazł się tam przypadkiem pewien niegodziwiec, któremu było na imię

Szeba, syn Bikriego, Beniaminita. Zatrąbił on w róg i krzyknął: "Nie mamy

działu wspólnego z Dawidem ani dziedzictwa z synem Jessego. O, Izraelu:

Niech każdy idzie do swego namiotu!"

2 Sm 20,02 Wtedy wszyscy ludzie z Izraela odstąpili Dawida i poszli za Szebą, synem

Bikriego. Ludzie jednak z Judy od Jordanu aż do Jerozolimy stali wiernie

przy swoim królu.

2 Sm 20,03 Dawid przybył do domu w Jerozolimie. Dziesięć swych nałożnic, które zo

stawił celem pilnowania pałacu, kazał niezwłocznie przeprowadzić do domu

będącego pod strażą. Tam otoczył je opieką, lecz więcej się do nich nie zbli

żał. Żyły tak oddzielone aż do dnia swej śmierci - jakby wdowy za życia. 2 Sm 20,04 Pewnego razu odezwał się król do Amasy: "Zwołaj do mnie ludzi z Judy w

ciągu trzech dni, a potem stawisz się tutaj".

2 Sm 20,05 Amasa udał się w celu zwołania pokolenia Judy, przedłużał jednak swój po

byt poza czas wyznaczony.

2 Sm 20,06 Dawid powiedział Abiszajowi: "Szeba, syn Bikriego, będzie dla nas o wiele

gorszy niż Absalom. Zbierz zaraz sługi swojego pana i puść się za nim w

pogoń, aby nie znalazł sobie jakich miast warownych i nie zniknął nam z

oczu".

2 Sm 20,07 Ludzie Joaba wyruszyli więc za nim wraz z Keretytami, Peletytami i wszyst

kimi bohaterami. Ciągnęli z Jerozolimy, by ścigać Szebę, syna Bikriego. 2 Sm 20,08 Znajdowali się właśnie obok wielkiego kamienia, który jest w Gibeonie, gdy

spotkał ich Amasa. Joab ubrany był w zbroję, na którą przepasał miecz,

przypięty w swojej pochwie do bioder; wysunął się on i wypadł. 2 Sm 20,09 Joab przemówił do Amasy: "Jak zdrowie, mój bracie?" Joab ujął przy tym

Amasę prawą ręką za brodę, aby go ucałować.

2 Sm 20,10 Amasa nie zwrócił jednak uwagi na miecz w drugiej ręce Joaba. Ten pchnął

go nim w podbrzusze tak, że wnętrzności wylały się na ziemię. Drugiego cio

su nie potrzeba było zadawać, bo [Amasa] umarł. Joab i Abiszaj, brat jego,

puścili się w pogoń za Szebą, synem Bikriego.

2 Sm 20,11 Jeden z młodych ludzi Joaba zatrzymał się nad ciałem i wołał: "Kto miłuje

Joaba i kto jest za Dawidem, niech idzie za Joabem".

503 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 21

2 Sm 20,12 Amasa leżał zbroczony krwią pośrodku ruchliwej drogi. Człowiek ów zauwa

żył, że przystaje cały lud. Odrzucił więc Amasę z drogi na pole i przykrył go

płaszczem: zauważył bowiem, że każdy z przechodniów zatrzymywał się. 2 Sm 20,13 Po usunięciu go z drogi, wszyscy szli za Joabem, aby ścigać Szebę, syna Bi

kriego.

2 Sm 20,14 Joab przeszedł przez ziemie wszystkich pokoleń izraelskich do Abel-Bet

Maaka. Zebrali się też wszyscy sprzymierzeńcy i poszli za nim.

2 Sm 20,15 Przyszedłszy, oblegli Szebę w Abe-Bet-Maaka. Dokoła miasta zbudowali na

syp, wznoszący się na wysokość murów. Całe wojsko, które miał Joab przy

sobie, przyłożyło się do prac, zmierzających do zniszczenia murów. 2 Sm 20,16 Z miasta zawołała wtedy pewna mądra kobieta: "Słuchajcie! Słuchajcie! Po

wiedzcie, proszę, Joabowi: "Zbliż się tutaj, bo chcę z tobą pomówić"". 2 Sm 20,17 Kiedy przybliżył się Joab, kobieta spytała: "Ty jesteś Joab?" Odpowiedział:

"Tak, ja". Powiedziała wtedy do niego: "Posłuchaj słów służebnicy swojej".

Odrzekł: "Słucham".

2 Sm 20,18 I mówiła dalej, co następuje: "Od najdawniejszych czasów zwykło się mówić

w ten sposób: "Należy zapytać w Abel i tak niech załatwią!

2 Sm 20,19 Należę do najspokojniejszych i najwierniejszych w Izraelu". Ty chcesz zburzyć

główne miasto izraelskie. Dlaczego zamierzasz zniszczyć dziedzictwo Pana?" 2 Sm 20,20 Joab odrzekł: "O, dalekie, dalekie to ode mnie. Nie zamierzam ani burzyć,

ani niszczyć.

2 Sm 20,21 Nie tak sprawa wygląda. Jednak człowiek pewien z góry Efraima, któremu

na imię Szeba, syn Bikriego, podniósł rękę na króla Dawida. Oddajcie więc

jego samego, a odstąpię od miasta". Kobieta odpowiedziała Joabowi: "Zaraz

głowę jego wyrzucę ci przez mur".

2 Sm 20,22 Udała się więc mądra kobieta do całego ludu. Ścięto głowę Szeby, syna Bi

kriego, i rzucono ją Joabowi. On zaś kazał zagrać na rogu i odstąpiono od

miasta. Każdy udał się do swego namiotu. Joab tymczasem wrócił do króla

w Jerozolimie.

2 Sm 20,23 Joab zamianowany został dowódcą całego wojska izraelskiego, Benajasz zaś,

syn Jojady - dowódcą Keretytów i Peletytów.

2 Sm 20,24 Adoram został przełożonym robotników pracujących przymusowo, Jozafat,

syn Achiluda, został pełnomocnikiem,

2 Sm 20,25 Szeja pisarzem, a Sadok i Abiatar - kapłanami.

2 Sm 20,26 Również Ira, pochodzący od Jaira, został kapłanem Dawida.

Rozdział 21

2 Sm 21,01 W czasach Dawida nastał głód, trwający przez trzy lata z rzędu. Dawid więc

504 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 21

radził się Pana. A Pan dał mu taką odpowiedź: "Krew pozostaje na Saulu i

jego domu: bo wymordował Gibeonitów".

2 Sm 21,02 Król wezwał do siebie Gibeonitów i rozmawiał z nimi. Gibeonici nie wywodzi

li się z Izraelitów, lecz z resztek Amorytów. Chociaż Izraelici przysięgali im,

jednak Saul starał się ich wyniszczyć z powodu gorliwości o Izraela i Judę. 2 Sm 21,03 Dawid zapytał Gibeonitów: "Co wam winienem uczynić i czym was ułago

dzić, abyście błogosławili dziedzictwo Pańskie?"

2 Sm 21,04 Oświadczyli mu Gibeonici: "Z Saulem i jego domem, nie chodzi nam o sre

bro ani złoto. Nie chcemy również spowodować śmierci żadnego człowieka w

Izraelu". Zapytał: "Co powiecie, to wam uczynię".

2 Sm 21,05 Odpowiedzieli królowi: "[Z powodu] człowieka, który nas niszczył i zamierzał

naszą zgubę, żebyśmy przestali istnieć na całym obszarze Izraela, 2 Sm 21,06 niech wydadzą nam siedmiu mężczyzn z jego potomków. Powiesimy ich wobec

Pana na wzgórzu Saula, który był wybrańcem Pańskim". Król odpowiedział:

"Wydam ich wam".

2 Sm 21,07 Król oszczędził jednak Meribbaala, syna Jonatana, syna Saula, z powodu

przysięgi złożonej wobec Pana wiążącej Dawida i Jonatana, syna Saula. 2 Sm 21,08 Król wziął dwóch synów Rispy, córki Ajji, których zrodziła dla Saula: Ar

moniego, Meribbaala, pięciu synów Merab, córki Saula, których zrodziła dla

Adriela, syna Barzillaja z Mecholi.

2 Sm 21,09 Oddał ich w ręce Gibeonitów. Powiesili ich oni na wzgórzu wobec Pana. Ra

zem zginęło ich siedmiu. Zostali straceni w pierwsze dni żniw: był to początek

żniw jęczmienia.

2 Sm 21,10 Rispa, córka Ajji, wzięła worek i rozłożywszy go na kamieniu, od początku

żniw aż do zroszenia ich deszczem z nieba, nie dozwalała, by ptactwo z po

wietrza rzucało się na nich w ciągu dnia, a dzikie zwierzęta w nocy. 2 Sm 21,11 Zawiadomiono Dawida o tym, co zrobiła Rispa, córka Ajji, nałożnica Saula. 2 Sm 21,12 Dawid podążył, aby od obywateli Jabesz w Gileadzie zabrać kości Saula i

kości Jonatana - jego syna, które wzięli po kryjomu z placu w Bet-Szean,

gdzie zostali powieszeni przez Filistynów, wtedy gdy Filistyni zadali klęskę

Saulowi na wzgórzu Gilboa.

2 Sm 21,13 Zabrał stąd kości Saula i kości jego syna Jonatana, pozbierano również kości

powieszonych.

2 Sm 21,14 Pogrzebano kości Saula i jego syna Jonatana "jak również kości powieszo

nych" w krainie Beniamina w Selam, w grobie jego ojca - Kisza. Zrobiono

wszystko tak, jak król zarządził. Potem dopiero Bóg okazał się dla kraju ła

skawy.

2 Sm 21,15 Znowu doszło do wojny między Filistynami a Izraelem. Wyruszył Dawid ze

swymi sługami, i walczyli z Filistynami. Dawid poczuł zmęczenie. 2 Sm 21,16 Tymczasem niejaki Iszbo-be-Nob, pochodzący od Rafy, którego włócznia wa

żyła trzysta syklów brązu, przypasawszy nowy [miecz] mówił, że chce zabić

505 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 22

Dawida.

2 Sm 21,17 Ale Abiszaj, syn Serui, przyszedł mu z pomocą. Uderzył Filistyna i zabił go.

Wtedy ludzie Dawida zaklinali go, mówiąc: "Nie pójdziesz z nami dalej do

walki, abyś nie zagasił światła Izraela".

2 Sm 21,18 Jeszcze raz doszło do wojny z Filistynami w Gob. Sibbekaj Chuszatyta zabił

wtedy Safa, pochodzącego od Rafy.

2 Sm 21,19 Kiedy doszło do nowej walki z Filistynami w Gob, Elchanan z Betlejem, syn

Jaira, zabił Goliata z Gat, którego drzewce dzidy wyglądało jak wał tkacki. 2 Sm 21,20 I jedna jeszcze odbyła się walka w Gat. Pokazał się tam człowiek wielkiego

wzrostu, który miał u każdej ręki po sześć palców i po sześć palców u każdej

nogi - razem dwadzieścia cztery palce. Pochodził on również od Rafy. 2 Sm 21,21 Kiedy urągał Izraelitom, zabił go Jonatan, syn Szimei, brata Dawida. 2 Sm 21,22 Ci czterej pochodzili od Rafy z Gat. Polegli oni z ręki Dawida i jego sług.

Rozdział 22

2 Sm 22,01 Dawid wygłosił na cześć Pana słowa pieśni. Było to wtedy, gdy Pan wyzwolił

go z ręki wszystkich wrogów i z ręki Saula.

2 Sm 22,02 Mówił: "Panie, ostojo moja i twierdzo, mój wybawicielu! 2 Sm 22,03 Boże mój, skało moja, na którą się chronię, tarczo moja, mocy zbawienia

mego i moja obrono! Ty mnie wyzwalasz od wszelkiej przemocy. 2 Sm 22,04 Wzywam Pana, godnego chwały, a będę wolny od moich nieprzyjaciół. 2 Sm 22,05 Ogarnęły mnie fale śmierci i zatrwożyły mnie odmęty niosące zagładę. 2 Sm 22,06 Oplątały mnie pęta Szeolu, zaskoczyły mnie sidła śmierci. 2 Sm 22,07 W moim utrapieniu wzywam Pana i wołam do mojego Boga. Usłyszał On

głos mój ze swojej świątyni, a krzyk mój dotarł do Jego uszu.

2 Sm 22,08 Zatrzęsła się i zadrżała ziemia. Posady niebios się poruszyły, zatrzęsły się, bo

On zapłonął gniewem.

2 Sm 22,09 Uniósł się dym z Jego nozdrzy, a z Jego ust - pochłaniający ogień: "od Niego

zapaliły się węgle".

2 Sm 22,10 Nagiął niebiosa i zstąpił, a czarna chmura była pod Jego stopami. 2 Sm 22,11 Lecąc cwałował na cherubie, a skrzydła wiatru Go niosły. 2 Sm 22,12 Otoczył się mrokiem niby namiotem, ciemną wodą, gęstymi chmurami. 2 Sm 22,13 Od blasku Jego obecności rozżarzyły się węgle ogniste. 2 Sm 22,14 Pan odezwał się z nieba grzmotem: to głos swój dał słyszeć Najwyższy. 2 Sm 22,15 Wypuścił strzały i rozproszył [wrogów], błyskawice - i zamęt wśród nich

wprowadził.

2 Sm 22,16 Aż ukazało się łożysko morza i obnażyły się posady lądu od groźnej nagany

Pana, od tchnienia wichru Jego nozdrzy.

506 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 22

2 Sm 22,17 Wyciąga rękę z wysoka i chwyta mnie, wydobywa mnie z toni ogromnej. 2 Sm 22,18 Wyrywa mnie od przemożnego nieprzyjaciela, od mocniejszych ode mnie, co

mnie nienawidzą.

2 Sm 22,19 Napadają na mnie w dzień dla mnie złowrogi, lecz Pan jest dla mnie obroną. 2 Sm 22,20 Wyprowadza mnie na miejsce przestronne, ocala, bo mnie miłuje. 2 Sm 22,21 Pan nagradza moją sprawiedliwość, odpłaca mi według czystości rąk moich. 2 Sm 22,22 Strzegłem bowiem dróg Pana i nie odszedłem przez grzech od mojego Boga, 2 Sm 22,23 bo mam wszystkie Jego przykazania przed sobą i nie odrzucam od siebie Jego

poleceń,

2 Sm 22,24 lecz jestem wobec Niego bez skazy i wystrzegam się winy. 2 Sm 22,25 Pan mnie nagradza za moją sprawiedliwość, za czystość "rąk moich" przed

Jego oczyma.

2 Sm 22,26 Jesteś miłościwy dla miłującego i względem nienagannego działasz nienagan

nie,

2 Sm 22,27 względem czystego okazujesz się czysty, względem przewrotnego jesteś prze

biegły.

2 Sm 22,28 Albowiem Ty wybawiasz naród uniżony, a oczy wyniosłe pognębiasz. 2 Sm 22,29 Bo Ty, o Panie, jesteś moim światłem: Pan rozjaśnia moje ciemności. 2 Sm 22,30 Bo z Tobą zdobywam wały, mur przeskakuję dzięki mojemu Bogu. 2 Sm 22,31 Bóg - Jego droga nieskalana, słowo Pana w ogniu wypróbowane, On tarczą

dla wszystkich, którzy doń się chronią.

2 Sm 22,32 Bo któż jest bogiem, prócz Pana lub któż jest skałą, prócz Boga naszego? 2 Sm 22,33 Bóg, co mocą mnie przepasuje i nienaganną czyni moją drogę, 2 Sm 22,34 On daje moim nogom rączość nóg łani i stawia mnie na wyżynach. 2 Sm 22,35 On ćwiczy moje ręce do bitwy, a ramiona - do napinania spiżowego łuku. 2 Sm 22,36 Dajesz mi tarczę Twą dla ocalenia i Twoja troskliwość czyni mnie wielkim. 2 Sm 22,37 Wydłużasz mi kroki na drodze i stopy moje się nie chwieją. 2 Sm 22,38 Ścigam mych wrogów i niszczę, a nie wracam, póki nie zginęli. 2 Sm 22,39 Pobiłem ich - nie mogli się podnieść: upadli pod moje stopy. 2 Sm 22,40 Mocą mnie przepasałeś do bitwy, sprawiasz, że przeciwnicy gną się pode

mną,

2 Sm 22,41 zmuszasz do ucieczki moich wrogów, a wytracasz tych, co mnie nienawidzą. 2 Sm 22,42 Wołają - lecz nie ma wybawcy - do Pana - lecz im nie odpowiada. 2 Sm 22,43 Jak proch na wietrze ich rozrzucę, zdepczę jak błoto uliczne. 2 Sm 22,44 Ty mnie ocalasz od buntów ludu, ustanawiasz mnie głową narodów. 2 Sm 22,45 Cudzoziemcy mi schlebiają, są mi posłuszni na pierwsze wezwanie. 2 Sm 22,46 Cudzoziemcy bledną, z drżeniem wychodzą ze swoich warowni. 2 Sm 22,47 Niech żyje Pan! Moja Skała niech będzie błogosławiona! Niech będzie wy

wyższony Bóg "Skała" mojego zbawienia,

2 Sm 22,48 Bóg, który zapewnia mi pomstę i poddaje mi narody,

2 Sm 22,49 wybawia mnie od nieprzyjaciół, wynosi nad wrogów i uwalnia od gwałtowni

507 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 23

ków.

2 Sm 22,50 Przeto będę Cię, Panie, chwalił wśród narodów i będę wysławiał Twoje imię. 2 Sm 22,51 Tyś zwycięstwa wielkie dał królowi i Twemu pomazańcowi okazałeś łaskę,

Dawidowi i jego potomstwu na wieki".

Rozdział 23

2 Sm 23,01 Oto ostatnie słowa Dawida. Wyrocznia Dawida, syna Jessego, wyrocznia czło

wieka wyniesionego wysoko, pomazańca Boga Jakubowego, śpiewaka psal

mów Izraela:

2 Sm 23,02 "Duch Pański mówi przez mnie i Jego słowo jest na moim języku. 2 Sm 23,03 Bóg Jakuba przemówił, mówił do mnie On - Skała Izraela. "Kto sprawiedliwie

rządzi człowiekiem, kto rządzi w Bożej bojaźni,

2 Sm 23,04 jest jak światło poranka, kiedy wschodzi słońce, bezchmurnego poranka, co

uperla po deszczu ruń ziemi".

2 Sm 23,05 Czy nie podobnie postępuje Bóg z moim domem? Albowiem przymierze

wieczne zawarł ze mną, we wszystkim ustalone i zabezpieczone. Czyż nie da

rozwoju temu, co mi do zbawienia służy, i każdemu pragnieniu? 2 Sm 23,06 Ludzie źli są jak ciernie precz wyrzucane, których się ręką nie bierze. 2 Sm 23,07 Kto zaś je musi dotknąć, chwyta za żelazo lub drzewce dzidy. I w ogniu do

szczętnie się spalają..."

2 Sm 23,08 Oto są imiona bohaterów Dawidowych: Iszbaal Chakmonita, przywódca

trzech, ten właśnie, który wymachiwał włócznią nad ośmiuset w jednym spo

tkaniu.

2 Sm 23,09 Po nim jest Eleazar, syn Dodo, Achochita - jeden z trzech bohaterów. Był

on z Dawidem w Pas-Dammim, gdy Filistyni urągali zgromadzeni do bitwy.

Kiedy Izraelici zaczęli się cofać,

2 Sm 23,10 on wtedy powstał i bił się z Filistynami, dopóki nie omdlała mu ręka i

przywarła do miecza. W tym dniu właśnie Pan sprawił wielkie zwycięstwo.

Wojsko wróciło tylko po to, by zabrać łupy.

2 Sm 23,11 Po nim jest Szamma, syn Agego z Hararu. Pewnego razu zebrali się Filistyni

w Lechi. Była tam działka pola pełna soczewicy. Kiedy wojsko uciekało przed

Filistynami,

2 Sm 23,12 on pozostał na środku działki, oswobodził ją i pobił Filistynów. Pan sprawił

wtedy wielkie zwycięstwo.

2 Sm 23,13 Owi trzej spośród trzydziestu zeszli po skale i przybyli do Dawida do jaskini

Adullam, podczas gdy oddział Filistynów rozbił obóz w dolinie Refaim. 2 Sm 23,14 Dawid był wtedy w twierdzy, a załoga filistyńska była wtedy w Betlejem. 2 Sm 23,15 Dawid poczuł pragnienie i rzekł: "Kto mi da się napić wody z betlejemskiej

508 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 24

studni, która jest przy bramie?"

2 Sm 23,16 Przedarli się wtedy ci trzej bohaterowie przez obóz filistyński i zaczerpnę

li wody ze studni betlejemskiej, która jest przy bramie. Zabrali ją z sobą i

przynieśli Dawidowi. On jednak pić jej nie chciał, lecz wylał ją w ofierze dla

Pana.

2 Sm 23,17 Powiedział: "Niechaj mnie Pan strzeże od uczynienia tej rzeczy! Czyż mam

pić krew ludzi, którzy z narażeniem życia podjęli tę wyprawę?" I nie chciał

jej pić. Tego dokonali ci trzej bohaterowie.

2 Sm 23,18 Abiszaj, brat Joaba, syn Serui, był przywódcą trzydziestu. Wymachiwał on

włócznią nad trzystu zabitymi i zażywał sławy u trzydziestu.

2 Sm 23,19 Bardziej od trzydziestu był poważany i był ich dowódcą, lecz nie dorównywał

owym trzem.

2 Sm 23,20 Benajasz, syn Jojady z Kabseel, był mężem walecznym, wielkim w czynach.

Pobił on dwóch [synów] Ariela z Moabu. On też zszedł do cysterny i zabił w

niej lwa w dzień, gdy była śnieżyca.

2 Sm 23,21 Zabił on także Egipcjanina ogromnego wzrostu. Egipcjanin trzymał w ręku

dzidę, podczas gdy on poszedł na niego z kijem. Wyrwawszy dzidę z ręki

Egipcjanina, zabił go jego własną dzidą.

2 Sm 23,22 Tego dokonał Benajasz, syn Jojady. Miał on sławę wśród trzydziestu boha

terów.

2 Sm 23,23 Był on bardziej poważany niż trzydziestu, lecz nie dorównywał owym trzem.

Dawid postawił go na czele swojej straży przybocznej.

2 Sm 23,24 Do tych trzydziestu należał również Asahel, brat Joaba, Elchanan, syn Dodo

z Betlejem,

2 Sm 23,25 Szamma z Charod, Elika z Charod,

2 Sm 23,26 Cheles Peletyta, Ira, syn Ikkesza z Tekoa,

2 Sm 23,27 Abiezer z Anatot, Sibbekaj z Chuszy,

2 Sm 23,28 Salmon z Achoach, Maheraj z Netofy,

2 Sm 23,29 Cheleb, syn Baany z Netofy, Ittaj, syn Ribaja z Gibea, z potomków Benia

mina,

2 Sm 23,30 Benajasz z Pireatonu, Hiddaj z Potoków Gaasz,

2 Sm 23,31 Abi-Albon z Araby, Azmawet z Bachurim,

2 Sm 23,32 Eliachba z Szaalbim, Jaszen, syn Jonatana,

2 Sm 23,33 Szamma z Hararu, Achiam, syn Szarara z Araru,

2 Sm 23,34 Elifelet, syn Achasbaja z Bet-Maaka, Eliam, syn Achitofela z Gilo, 2 Sm 23,35 Chesrau z Karmelu, Paaraj z Arabu,

2 Sm 23,36 Jigeal, syn Natana z Soby, Bani z Gad,

2 Sm 23,37 Selek Ammonita, Nachraj z Beerot, obaj giermkowie Joaba, syna Serui, 2 Sm 23,38 Ira z Jattir, Gereb z Jattir,

2 Sm 23,39 Uriasz Chetyta. Razem trzydziestu siedmiu.

509 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 24

Rozdział 24

2 Sm 24,01 Jeszcze raz Pan zapłonął gniewem przeciw Izraelitom. Pobudził przeciw nim

Dawida słowami: "Idź i policz Izraela i Judę".

2 Sm 24,02 Rzekł więc król do Joaba, dowódcy wojsk, który był z nim: "Przebiegnij

wszystkie pokolenia Izraela od Dan do Beer-Szeby i policzcie ludzi, abym się

dowiedział, jaka jest liczba narodu".

2 Sm 24,03 Lecz Joab odpowiedział królowi: "Oby Pan, Bóg twój, dołożył jeszcze sto

razy tyle do ludu, do tej liczby, która jest obecnie i którą widzą oczy mojego

pana, króla. Dlaczego pan mój, król, tej rzeczy wymaga?"

2 Sm 24,04 Rozkaz królewski przemógł Joaba i przywódców wojska. Joab oddalił się wraz

z dowódcami od króla, aby zliczyć ludność Izraela.

2 Sm 24,05 Przeprawili się przez Jordan i zatrzymali się chwilowo w Aroerze, na południu

od miasta, znajdującego się w środku doliny Gad w stronę Jazer, 2 Sm 24,06 następnie przybyli do Gileadu, do krainy Chetytów do Kadesz, aż dotarli do

Dan. I krążyli w okolicach Sydonu.

2 Sm 24,07 Udali się potem do twierdzy Tyru, a później do wszystkich miast Chiwwitów i

Kananejczyków. Potem skierowali się do Negebu judzkiego i do Beer-Szeby. 2 Sm 24,08 Przebiegli w ten sposób cały kraj. Po dziewięciu miesiącach i dwudziestu

dniach powrócili do Jerozolimy.

2 Sm 24,09 Joab przekazał królowi liczbę spisanej ludności. Izrael liczył osiemset tysięcy

wojowników dobywających miecza, Juda zaś - pięćset tysięcy ludzi. 2 Sm 24,10 Serce Dawida zadrżało, dlatego że zliczył lud. Dawid zwrócił się do Pana:

"Bardzo zgrzeszyłem tym, czego dokonałem, lecz teraz, o Panie, daruj łaska

wie winę swego sługi, bo postąpiłem bardzo nierozsądnie".

2 Sm 24,11 Gdy Dawid wstał nazajutrz rano, słowo Pańskie następującej treści zostało

skierowane do proroka Gada, "Widzącego" Dawidowego: "Idź i oświadcz Da

widowi:

2 Sm 24,12 To mówi Pan: Przedstawiam ci trzy możliwości. Wybierz sobie jedną z nich,

a Ja ci to uczynię".

2 Sm 24,13 Gad udał się do Dawida i przekazał mu następujące oświadczenie: "Czy

chcesz, by w tej ziemi nastało siedem lat głodu, czy wolisz przez trzy mie

siące uciekać przed wrogiem, który cię będzie ścigał, czy też przyjść ma na

twój kraj zaraza trwając trzy dni? Pomyśl i rozpatrz, co mam odpowiedzieć

Temu, który mię posłał".

2 Sm 24,14 Dawid odpowiedział Gadowi: "Jestem w wielkiej rozterce. Wpadnijmy raczej

w ręce Pana, bo wielkie jest Jego miłosierdzie, ale w ręce człowieka niech nie

wpadnę!"

2 Sm 24,15 Zesłał więc Pan na Izraela zarazę od rana do ustalonego czasu. Umarło wtedy

z narodu od Dan do Beer-Szeby siedemdziesiąt tysięcy ludzi.

510 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 10 - Druga Księga Samuela Rozdział 24

2 Sm 24,16 Anioł wyciągnął już rękę nad Jerozolimą, by ją wyniszczyć, wtedy Pan ulito

wał się nad nieszczęściem i rzekł do Anioła, niszczyciela ludności: "Wystar

czy! Cofnij rękę!" Anioł Pański znajdował się obok klepiska Arauny Jebusyty. 2 Sm 24,17 Dawid widząc, że Anioł zabija lud, wołał do Pana: "To ja zgrzeszyłem, to

ja zawiniłem, a te owce cóż uczyniły? Niech Twoja ręka obróci się raczej na

mnie i na dom mego ojca!"

2 Sm 24,18 Gad przybył w tym dniu do Dawida i powiedział do niego: "Wyjdź, wznieś

ołtarz Panu na klepisku Arauny Jebusyty!"

2 Sm 24,19 Dawid więc wyszedł na słowo Gada, jak nakazał Pan. 2 Sm 24,20 Arauna spojrzał i zobaczył króla i jego sługi, jak się zbliżali ku niemu. Arauna

wyszedł naprzeciw i oddał pokłon twarzą do ziemi przed królem. 2 Sm 24,21 Arauna rzekł: "Po co przychodzi pan mój, król, do swego sługi?" Dawid odpo

wiedział: "Nabyć od ciebie klepisko, zbudować ołtarz Panu, aby powstrzymać

zarazę grasującą wśród ludu".

2 Sm 24,22 Arauna odpowiedział Dawidowi: "Pan mój, król, może wziąć je i złożyć ofiarę

ze wszystkiego, co wyda mu się słuszne: oto woły na całopalenie, sanie młoc

karskie i jarzmo z wołów jako drwa.

2 Sm 24,23 Wszystko to, o królu, Arauna oddaje królowi". Arauna, powiedział jeszcze

do króla: "Pan, Bóg twój, niechaj ma w tobie upodobanie".

2 Sm 24,24 Król odpowiedział Araunie: "Nie złożę Panu, Bogu mojemu, całopaleń, które

otrzymam za darmo". Kupił więc Dawid klepisko i woły za pięćdziesiąt sy

klów srebra;

2 Sm 24,25 Następnie zbudował tam ołtarz Panu i złożył całopalenia i ofiary biesiadne.

Pan okazał miłosierdzie krajowi i plaga przestała się srożyć w Izraelu.

511 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11

Pierwsza Księga Królewska

Rozdział 1

1 Krl 1,01 Z biegiem czasu sędziwy Dawid tak się posunął w latach, że nie mógł się

rozgrzać, choć okrywano go kocami.

1 Krl 1,02 Wówczas powiedzieli mu jego słudzy: "Trzeba, aby wyszukano panu memu,

królowi, młodą dziewicę, a ona będzie przy królu czuwać i mieć o niego sta

ranie. I będzie spała na twym łonie, a przez to ogrzewała pana mego, króla". 1 Krl 1,03 Szukano więc pięknej dziewczyny w całym kraju izraelskim, aż wreszcie zna

leziono Szunemitkę Abiszag i przyprowadzono ją do króla.

1 Krl 1,04 Dziewczyna ta była nadzwyczaj piękna. Choć miała staranie o króla i obsłu

giwała go, król się do niej nie zbliżył.

1 Krl 1,05 Wtedy Adoniasz, syn Chaggity, zaczął się wynosić, mówiąc: "Ja będę królo

wać". - Dlatego zaopatrzył się w rydwan, jezdnych i pięćdziesięciu gońców,

którzy go poprzedzali.

1 Krl 1,06 Ojciec zaś jego nigdy go nie karcił, mówiąc: "Czemużeś tak uczynił?", gdyż

był on nadzwyczajnej urody, a matka urodziła go po Absalomie. 1 Krl 1,07 Adoniasz namówił Joaba, syna Serui, i kapłana Abiatara, aby mu pomagali. 1 Krl 1,08 Ale kapłan Sadok i Benajasz, syn Jojady, prorok Natan oraz Szimei i Rei,

jak też bohaterowie Dawida, nie sprzyjali Adoniaszowi.

1 Krl 1,09 Potem Adoniasz zabił na ofiarę owce, woły i tuczne cielce przy kamieniu Zo

chelet u źródła Rogel i zaprosił wszystkich swych braci, synów królewskich,

oraz wszystkich ludzi z Judy, sługi króla.

1 Krl 1,10 Lecz nie zaprosił proroka Natana i Benajasza oraz bohaterów i swego brata

Salomona.

1 Krl 1,11 Wtedy Natan zapytał Batszebę, matkę Salomona: "Czyś nie słyszała, że za

czął królować Adoniasz, syn Chaggity? A pan nasz, Dawid, o tym nie wie!

512

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 1

1 Krl 1,12 Wobec tego działaj! Chcę ci dać radę, abyś ocaliła swoje życie i życie twego

syna, Salomona:

1 Krl 1,13 Idź i wejdź do króla Dawida i powiesz mu: "Czyś ty, panie mój, królu, nie

przysiągł swej służebnicy mówiąc: Twój syn, Salomon, będzie po mnie królo

wał i on będzie zasiadał na moim tronie? Dlaczego więc króluje Adoniasz?" 1 Krl 1,14 Kiedy zaś jeszcze będziesz tam mówić z królem, ja za tobą wejdę i słowa

twoje uzupełnię".

1 Krl 1,15 Weszła więc Batszeba do sypialni bardzo już podeszłego w latach króla, w

obecności Szunemitki Abiszag, posługującej królowi.

1 Krl 1,16 Następnie Batszeba uklękła i oddała pokłon królowi, a król ją zapytał: "Cze

go chcesz?"

1 Krl 1,17 Wtedy odrzekła mu: "Panie mój! Tyś poprzysiągł twojej służebnicy na Pa

na, Boga twego: "Salomon, twój syn, będzie królował po mnie i on będzie

zasiadał na moim tronie".

1 Krl 1,18 A oto teraz Adoniasz stał się królem! A ty, panie mój, królu, nic o tym nie

wiesz.

1 Krl 1,19 Zabił on na ofiarę woły, tuczne cielce i mnóstwo owiec oraz zaprosił wszyst

kich synów królewskich, kapłana Abiatara i wodza wojska, Joaba. Salomona

zaś, sługi twego, nie zaprosił.

1 Krl 1,20 A tyś, panie mój, królem! Na ciebie zwrócone są oczy całego Izraela, abyś im

oznajmił, kto będzie zasiadać na tronie pana mego, króla po nim. 1 Krl 1,21 Kiedy przyjdzie czas, że król, mój pan, spocznie ze swymi przodkami, wtedy

ja i mój syn Salomon będziemy uchodzili za winowajców".

1 Krl 1,22 A oto, gdy jeszcze mówiła z królem, przyszedł prorok Natan. 1 Krl 1,23 Natychmiast oznajmiono królowi, mówiąc: "Oto prorok Natan". I przyszedł

on przed oblicze króla i oddał pokłon królowi aż do ziemi.

1 Krl 1,24 Po czym Natan przemówił: "Panie mój, królu! Ty zapewne rozkazałeś: "Ado

niasz będzie królował po mnie i on będzie zasiadał na moim tronie?" 1 Krl 1,25 Gdyż dziś poszedł i zabił na ofiarę woły, tuczne cielce i mnóstwo owiec oraz

zaprosił wszystkich synów królewskich, dowódców wojska i kapłana Abiatara

i oto oni jedzą i piją razem z nim oraz mówią: "Niech żyje król Adoniasz!" 1 Krl 1,26 A mnie, twego sługi, i kapłana Sadoka, i Benajasza, syna Jojady, i Salomona,

twego sługi, nie zaprosił.

1 Krl 1,27 Czy z woli króla, mego pana, to się stało, a nie zawiadomiłeś twego sługi, kto

będzie zasiadał na tronie pana mego, króla po nim?"

1 Krl 1,28 Wówczas odezwał się król Dawid i rzekł: "Zawołajcie mi Batszebę!" A kiedy

weszła do króla i stanęła przed nim,

1 Krl 1,29 przysiągł król tymi słowami: "Na życie Pana, który wyratował mnie z wszel

kiego utrapienia!

1 Krl 1,30 Jak przysiągłem ci na Pana, Boga Izraela, mówiąc, że Salomon, twój syn,

będzie królował po mnie i on będzie zasiadał na moim tronie po mnie, tak

513 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 1

właśnie dziś uczynię".

1 Krl 1,31 Wtedy Batszeba, upadłszy twarzą do ziemi, oddała pokłon królowi oraz po

wiedziała: "Niech żyje mój pan, król Dawid, na wieki!"

1 Krl 1,32 Potem król Dawid rozkazał: "Przywołajcie do mnie kapłana Sadoka, proroka

Natana i Benajasza, syna Jojady". Kiedy zaś weszli przed oblicze króla, 1 Krl 1,33 wydał im król rozkaz: "Weźcie ze sobą sługi waszego pana, a następnie po

sadźcie Salomona, mego syna, na moją własną mulicę i prowadźcie go do

Gichonu.

1 Krl 1,34 Potem niech go tam namaszczą kapłan Sadok i prorok Natan na króla nad

Izraelem. Następnie zadmijcie w róg i wołajcie: "Niech żyje król Salomon!" 1 Krl 1,35 Potem pójdziecie za nim. On zaś przyszedłszy, zasiądzie na moim tronie i on

będzie królował po mnie, bo ja rozkazałem, aby był wodzem nad Izraelem i

nad Judą".

1 Krl 1,36 Na to Benajasz, syn Jojady, odrzekł królowi: "Amen. Bodaj by Pan Bóg

sprawił!

1 Krl 1,37 Jak był Jahwe z panem moim, królem, tak niech będzie z Salomonem i niech

wywyższy jego tron ponad tron króla Dawida, mego pana!"

1 Krl 1,38 Poszedł więc kapłan Sadok i prorok Natan oraz Benajasz, syn Jojady, oraz

Keretyci i Peletyci i wsadziwszy Salomona na mulicę króla Dawida, zapro

wadzili go do Gibeonu.

1 Krl 1,39 Tam kapłan Sadok wziął róg oliwy z Namiotu i namaścił Salomona. Wtedy

zagrano na rogu, a cały lud zawołał: "Niech żyje król Salomon!" 1 Krl 1,40 Potem cały lud wszedł za nim na górę, przy dźwięku fletów okazywał radość

tak wielką, że aż ziemia drżała od ich okrzyków.

1 Krl 1,41 Usłyszał to Adoniasz oraz wszyscy zaproszeni, którzy z nim byli i właśnie

przestali ucztować. Usłyszał też Joab dźwięk rogu i rzekł: "Co znaczy ten

zgiełk poruszonego miasta?"

1 Krl 1,42 Gdy on jeszcze mówił, oto przyszedł Jonatan, syn kapłana Abiata. Wtedy

rzekł Adoniasz: "Wejdź, boś człowiek dzielny i dobrą wieść oznajmisz". 1 Krl 1,43 Jonatan zaś odrzekł Adoniaszowi: "Raczej nie! Nasz pan, król Dawid, ogłosił

królem Salomona

1 Krl 1,44 oraz posłał z nim król kapłana Sadoka, proroka Natana i Benajasza, syna

Jojady, oraz Keretytów i Peletytów, i wsadzili go na mulicę królewską. 1 Krl 1,45 Potem kapłan Sadok i prorok Natan namaścili go na króla w Gichonie. A

później wstępowali stamtąd radując się i dlatego poruszyło się miasto, czego

odgłos usłyszeliście.

1 Krl 1,46 A także Salomon zasiadł już na tronie królestwa.

1 Krl 1,47 Ponadto przyszli słudzy króla, aby błogosławić naszego pana, króla Dawida,

mówiąc: "Niech twój Bóg imię Salomona uczyni sławniejszym niż imię twoje

i wywyższy jego tron ponad twój tron!" Po czym król oddał pokłon na swoim

łożu

514 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 2

1 Krl 1,48 i również król tak rzekł: "Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, który dał dziś mo

im oczom oglądać następcę "z mego rodu", zasiadającego na moim tronie"". 1 Krl 1,49 Zadrżeli więc ze strachu wszyscy zaproszeni przez Adoniasza. Wstali i każdy

poszedł swoją drogą.

1 Krl 1,50 Adoniasz też zląkł się Salomona, powstał i poszedł, a następnie uchwycił za

rogi ołtarza.

1 Krl 1,51 Niebawem oznajmiono Salomonowi: "Oto Adoniasz zląkł się króla Salomona

i dlatego uchwycił za rogi ołtarza, mówiąc: "Niech mi teraz król Salomon

przysięgnie, że swego sługi nie każe zabić mieczem"".

1 Krl 1,52 Wówczas Salomon rzekł: "Jeśli będzie uczciwy, nie spadnie mu włos z głowy,

ale jeśli znajdzie się w nim wina, to zginie".

1 Krl 1,53 Następnie król Salomon posłał, aby go sprowadzono od ołtarza. Kiedy zaś

przyszedł i oddał pokłon królowi Salomonowi, rzekł do niego Salomon: "Idź

do swego domu!"

Rozdział 2

1 Krl 2,01 Kiedy zbliżył się czas śmierci Dawida, wtedy rozkazał swemu synowi, Salo

monowi, mówiąc:

1 Krl 2,02 "Ja wyruszam w drogę [przeznaczoną ludziom na] całej ziemi. Ty zaś bądź

mocny i okaż się mężem!

1 Krl 2,03 Będziesz strzegł zarządzeń Pana, Boga twego, aby iść za Jego wskazaniami,

przestrzegać Jego praw, poleceń i nakazów, jak napisano w Prawie Mojżesza,

aby ci się powiodło wszystko, co zamierzysz, i wszystko, czym się zajmiesz, 1 Krl 2,04 ażeby też Pan spełnił swą obietnicę, którą mi dał, mówiąc: "Jeśli twoi syno

wie będą strzec swej drogi, postępując wobec Mnie szczerze z całego serca i

z całej duszy, to wtedy nie będzie ci odjęty potomek na tronie Izraela". 1 Krl 2,05 Poza tym ty wiesz, co uczynił mi Joab, syn Serui; co uczynił dwom dowódcom

wojska izraelskiego - Abnerowi, synowi Nera, i Amasie, synowi Jetera, kiedy

ich zabił i przelał krew w czasie pokoju, jak na wojnie, i zbroczył tą krwią

wojny swój pas na biodrach i sandały na nogach.

1 Krl 2,06 Uczynisz więc według twojej roztropności i nie dozwolisz, aby w sędziwym

wieku spokojnie zstąpił do Szeolu.

1 Krl 2,07 Synom zaś Barzillaja Gileadczyka okażesz łaskę, aby byli wśród twoich sto

łowników, gdyż przyszli mi z pomocą w mojej ucieczce przed twym bratem

Absalomem.

1 Krl 2,08 Jest też przy tobie Szimei, syn Gery, Beniaminita z Bachurim. To on prze

klinał mnie gwałtownie, gdy szedłem do Machanaim, ale potem zeszedł na

spotkanie ze mną nad Jordanem. Dlatego przysiągłem jemu na Pana, mó

515 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 2

wiąc: Nie zabiję cię mieczem.

1 Krl 2,09 Ale ty nie darujesz mu, bo jesteś człowiekiem roztropnym i będziesz wiedział,

jak z nim postąpić, abyś go posłał w sędziwym wieku krwawo do Szeolu". 1 Krl 2,10 Potem Dawid spoczął ze swymi przodkami i został pochowany w Mieście

Dawidowym.

1 Krl 2,11 A czas panowania Dawida nad Izraelem wynosił czterdzieści lat. W Hebronie

panował siedem lat, a w Jerozolimie panował trzydzieści trzy lata. 1 Krl 2,12 Zasiadł więc Salomon na tronie Dawida, swego ojca, a jego władza królewska

została utwierdzona.

1 Krl 2,13 Lecz Adoniasz, syn Chaggity, przyszedł do Batszeby, matki Salomona. Ta

zaś spytała: "Czy w dobrych zamiarach przychodzisz?" A on odrzekł: "W

dobrych".

1 Krl 2,14 Następnie rzekł: "Chciałbym pomówić z tobą". Ona zaś mu powiedziała:

"Mów!"

1 Krl 2,15 Wtedy rzekł: "Ty wiesz, że dla mnie była władza królewska i cały Izrael ocze

kiwał na to, żebym panował. Ale na kogo innego przeszła władza królewska

i dostała się memu bratu, gdyż z woli Pana mu przypadła.

1 Krl 2,16 Teraz więc zwracam się do ciebie z jedną prośbą. Nie odmawiaj mi!" Ona zaś

mu odrzekła: "Mów!"

1 Krl 2,17 Wówczas rzekł: "Powiedz, proszę cię, królowi Salomonowi, bo on niczego to

bie nie odmówi, aby mi dał za żonę Abiszag Szunemitkę".

1 Krl 2,18 Na to odpowiedziała Batszeba: "Dobrze, ja powiem o tobie królowi!". 1 Krl 2,19 Batszeba więc weszła do króla Salomona, aby przemówić do niego w sprawie

Adoniasza. Wtedy król wstał na jej spotkanie, oddał jej pokłon, a potem

usiadł na swym tronie. A wtedy postawiono tron dla matki króla, aby usia

dła po jego prawej ręce.

1 Krl 2,20 Ona wtedy powiedziała mu: "Mam do ciebie jedną małą prośbę. Nie odmawiaj

mi!" A król jej odrzekł: "Proś, moja matko, bo tobie nie będę odmawiał". 1 Krl 2,21 Wtedy przemówiła: "Niech Abiszag Szunemitka będzie dana za żonę twemu

bratu Adoniaszowi!"

1 Krl 2,22 Odpowiadając na to, król Salomon rzekł swojej matce: "A dlaczego prosisz

dla Adoniasza o Abiszag Szunemitkę? Proś raczej dla niego o władzę kró

lewską, bo on jest moim starszym bratem i ma za sobą kapłana Abiatara i

Joaba, syna Serui!"

1 Krl 2,23 Następnie król Salomon przysiągł na Pana, mówiąc: "Niech mi Bóg to uczyni

i tamto dorzuci, jeśli Adoniasz nie na swą zgubę poruszył tę sprawę. 1 Krl 2,24 Teraz więc, na życie Pana, który mnie ustanowił i osadził na tronie Dawida,

mego ojca, i który, jak zapowiedział, zbuduje mi dom, na pewno dziś Ado

niasz zostanie zabity!"

1 Krl 2,25 Wtedy król Salomon przekazał to synowi Jojady, Benajaszowi, który zadał

tamtemu cios, tak że umarł.

516 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 2

1 Krl 2,26 Kapłanowi zaś Abiatorowi król rozkazał: "Idź do Anatot, do posiadłości two

jej, gdyż zasługujesz na karę śmierci, ale dziś ciebie nie zabiję, bo niosłeś

Arkę Przymierza Pańskiego wobec mego ojca Dawida i dotknęło cię to całe

cierpienie, które dotknęło mego ojca".

1 Krl 2,27 Tak więc Salomon odsunął Abiatara, by nie był kapłanem Pańskim, i aby

wypełnić, co Pan zapowiedział rodowi Helego w Szilo.

1 Krl 2,28 Gdy wieść o tym doszła do Joaba, syna Serui, wtedy Joab umknął do Namio

tu Pańskiego i uchwycił się rogów ołtarza, gdyż Joab popierał Adoniasza, a

nie popierał Absaloma.

1 Krl 2,29 Gdy doniesiono królowi Salomonowi, że Joab umknął do Namiotu Pańskiego

i tam jest przy ołtarzu, wtedy Salomon posłał Banajasza, syna Jojady, do

Namiotu Pańskiego, rozkazując: "Idź, zabij go!"

1 Krl 2,30 Wszedł więc Benajasz do Namiotu Pańskiego i rzekł do niego: "Z rozkazu

króla, wyjdź!" On zaś odpowiedział: "Nie, bo tu chcę umierać!" Wtedy Be

najasz zdał sprawę królowi, mówiąc: "To rzekł Joab i to mi odpowiedział". 1 Krl 2,31 Na to odparł mu król: "Uczyń, jak powiedział. Zabij go i pochowaj, aby

zmazać ze mnie i z rodu mojego ojca niewinną krew, rozlaną przez Joaba. 1 Krl 2,32 A Pan zrzuci na niego odpowiedzialność za to, że zamordował dwóch ludzi

zacnych i lepszych od niego, bez wiedzy mego ojca, Dawida; zabił mieczem

Abnera, syna Nera, wodza wojska izraelskiego, i Amasę, syna Jetera, wodza

wojska judzkiego.

1 Krl 2,33 Odpowiedzialność za ich krew spadnie więc na Joaba i na jego potomstwo

na wieki, a dla Dawida i jego potomstwa oraz jego domu i jego tronu niech

będzie pokój na wieki od Pana!"

1 Krl 2,34 Wobec tego Benajasz, syn Jojady, poszedł i zadał mu cios śmiertelny. Potem

pochowano go w jego domu na pustyni.

1 Krl 2,35 Na jego miejsce król postawił na czele wojska Benajasza, syna Jojady, a ka

płana Sadoka ustanowił arcykapłanem na miejsce Abiatara.

1 Krl 2,36 Następnie król kazał wezwać Szimejego i rzekł mu: "Zbuduj sobie dom w

Jerozolimie. Będziesz tam mieszkał i nigdzie z niego nie będziesz wychodził. 1 Krl 2,37 Dobrze wiedz o tym, że w dni, w którym wyjdziesz i przekroczysz potok

Cedron, na pewno umrzesz, i to z własnej winy".

1 Krl 2,38 A wtedy Szimei rzekł: "Dobre słowo! Twój sługa uczyni tak, jak powiedział

pan mój, król". Rzeczywiście Szimei długi czas mieszkał w Jerozolimie. 1 Krl 2,39 Jednak po upływie trzech lat dwaj słudzy Szimejego uciekli do Akisza, syna

Maaki, króla Gat. Dano więc znać Szimejemu, mówiąc: "Oto twoi słudzy są

w Gat".

1 Krl 2,40 Wtedy Szimei osiodłał swego osła i wyruszył do Gat, do Akisza, aby szukać

swoich sług. Potem powrócił i przyprowadził z Gat swoje sługi. 1 Krl 2,41 Doniesiono Salomonowi, że Szimei poszedł z Jerozolimy do Gat i wrócił. 1 Krl 2,42 Wtedy król kazał wezwać Szimejego i rzekł do niego: "Czyż nie zaprzysiągłem

517 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 3

cię na Pana i nie przestrzegłem cię wyraźnie, mówiąc: Dobrze wiedz o tym,

że w dniu, którym wyjdziesz i gdziekolwiek pójdziesz, na pewno umrzesz? A

tyś mi odrzekł: Dobre słowo usłyszałem.

1 Krl 2,43 Więc dlaczego nie zachowałeś przysięgi na Pana i nakazu, który ci dałem?" 1 Krl 2,44 Następnie król rzekł Szimejemu: "Ty wiesz o wszystkim złu, którego świado

me jest serce twoje, a które wyrządziłeś mojemu ojcu, Dawidowi. Za to Pan

obróci twoją złość na twoją głowę.

1 Krl 2,45 A król Salomon będzie błogosławiony i tron Dawida będzie wobec Pana

utwierdzony na wieki".

1 Krl 2,46 Potem król wydał rozkaz Benajaszowi, synowi Jojady; ten wyszedł i zadał

tamtemu cios tak, że umarł. Wzmocniła się więc władza królewska w ręku

Salomona.

Rozdział 3

1 Krl 3,01 Salomon spowinowacił się z faraonem, królem egipskim, gdyż wziął za żo

nę córkę faraona i sprowadził ją do Miasta Dawidowego, zanim dokończył

budowy swego pałacu oraz Świątyni Pańskiej jako też murów okalających

Jerozolimę.

1 Krl 3,02 Lud jednak składał ofiary na wyżynach, gdyż do tego czasu jeszcze nie została

zbudowana Świątynia ku czci Pana.

1 Krl 3,03 Chociaż Salomon umiłował Pana, naśladując obyczaje ojca swego Dawida,

jednak i on składał ofiary i palił kadzidło na wyżynach.

1 Krl 3,04 Król udał się do Gibeonu, aby tam złożyć ofiarę, bo tam była wielka wyżyna.

Salomon złożył na owym ołtarzu tysiąc ofiar całopalnych.

1 Krl 3,05 W Gibeonie Pan ukazał się Salomonowi w nocy, we śnie. Wtedy rzekł Bóg:

"Proś o to, co mam ci dać".

1 Krl 3,06 A Salomon odrzekł: "Tyś okazywał Twemu słudze Dawidowi, memu ojcu,

wielką łaskę, bo postępował wobec Ciebie szczerze, sprawiedliwie i w prosto

cie serca. Ponadto zachowałeś dla niego tę wielką łaskę, że dałeś mu syna,

zasiadającego na jego tronie po dziś dzień.

1 Krl 3,07 Teraz więc, o Panie, Boże mój, Tyś ustanowił królem Twego sługę w miejsce

Dawida, mego ojca, a ja jestem bardzo młody. Brak mi doświadczenia! 1 Krl 3,08 Ponadto Twój sługa jest pośród Twego ludu, któryś wybrał, ludu mnogiego,

którego nie da się zliczyć ani też spisać, z powodu jego mnóstwa. 1 Krl 3,09 Racz więc dać Twemu słudze serce pełne rozsądku do sądzenia Twego ludu

i rozróżniania dobra od zła, bo któż zdoła sądzić ten lud Twój tak liczny?" 1 Krl 3,10 Spodobało się Panu, że właśnie o to Salomon poprosił. 1 Krl 3,11 Bóg więc mu powiedział: "Ponieważ poprosiłeś o to, a nie poprosiłeś dla siebie

518 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 4

o długie życie ani też o bogactwa, i nie poprosiłeś o zgubę twoich nieprzyja

ciół, ale poprosiłeś dla siebie o umiejętność rozstrzygania spraw sądowych, 1 Krl 3,12 więc spełniam twoje pragnienie i daję ci serce mądre i rozsądne, takie, że

podobnego tobie przed tobą nie było i po tobie nie będzie.

1 Krl 3,13 I choć nie prosiłeś, daję ci ponadto bogactwo i sławę, tak iż "za twoich dni"

podobnego tobie nie będzie wśród królów.

1 Krl 3,14 Jeśli zaś będziesz postępować moimi drogami, zachowując moje prawa i po

lecenia za przykładem twego ojca, Dawida, to przedłużę twoje życie". 1 Krl 3,15 Gdy Salomon obudził się, uświadomił sobie, że był to sen. Udał się do Jero

zolimy i stanąwszy przed Arką Przymierza Pańskiego, ofiarował całopalenia

i złożył ofiary pojednania oraz wyprawił ucztę wszystkim swoim sługom. 1 Krl 3,16 Potem dwie nierządnice przyszły do króla i stanęły przed nim. 1 Krl 3,17 Jedna z kobiet powiedziała: "Litości, panie mój! Ja i ta kobieta mieszkamy

w jednym domu. Ja porodziłam, kiedy ona była w domu.

1 Krl 3,18 A trzeciego dnia po moim porodzie ta kobieta również porodziła. Byłyśmy

razem. Nikogo innego z nami w domu nie było, tylko my obydwie. 1 Krl 3,19 Syn tej kobiety zmarł w nocy, bo położyła się na nim. 1 Krl 3,20 Wtedy pośród nocy wstała i zabrała mojego syna od mego boku, kiedy two

ja służebnica spała, i przyłożyła go do swoich piersi, położywszy przy mnie

swego syna zmarłego.

1 Krl 3,21 Kiedy rano wstałam, aby nakarmić mojego syna, patrzę, a oto on martwy!

Gdy mu się przyjrzałam przy świetle, rozpoznałam, że to nie był mój syn,

którego urodziłam".

1 Krl 3,22 Na to odparła druga kobieta: "Wcale nie, bo mój syn żyje, a twój syn zmarł".

Tamta zaś mówi: "Właśnie że nie, bo twój syn zmarł, a mój syn żyje". I tak

wykrzykiwały wobec króla.

1 Krl 3,23 Wówczas król powiedział: "Ta mówi: To mój syn żyje, a twój syn zmarł;

tamta zaś mówi: Nie, bo twój syn zmarł, a mój syn żyje".

1 Krl 3,24 Następnie król rzekł: "Przynieście mi miecz!" Niebawem przyniesiono miecz

królowi.

1 Krl 3,25 A wtedy król rozkazał: "Rozetnijcie to żywe dziecko na dwoje i dajcie połowę

jednej i połowę drugiej!"

1 Krl 3,26 Wówczas kobietę, której syn był żywy, zdjęła litość nad swoim synem i za

wołała: "Litości, panie mój! Niech dadzą jej dziecko żywe, abyście tylko go

nie zabijali!" Tamta zaś mówiła: "Niech nie będzie ani moje, ani twoje! Ro

zetnijcie!"

1 Krl 3,27 Na to król zabrał głos i powiedział: "Dajcie tamtej to żywe dziecko i nie

zabijajcie go! Ona jest jego matką".

1 Krl 3,28 Kiedy o tym wyroku sądowym króla dowiedział się cały Izrael, czcił króla,

bo przekonał się, że jest obdarzony mądrością Bożą do sprawowania sądów.

519 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 5

Rozdział 4

1 Krl 4,01 Król Salomon był królem nad całym Izraelem.

1 Krl 4,02 A oto jego dostojnicy na najwyższych urzędach: Azariasz, syn Sadoka, ka

płan.

1 Krl 4,03 Elichoref i Achiasz, synowie Sziszy, pisarze; Joszafat, syn Achiluda, pełno

mocnik.

1 Krl 4,04 Benajasz, syn Jojady, wódz wojska; Sadok oraz Abiatar, kapłani. 1 Krl 4,05 Azariasz, syn Natana, przełożony nadzorców, i Zabud, syn kapłana Natana,

zaufany króla.

1 Krl 4,06 Achiszar, zarządca pałacu, i Adoniram, syn Abdy, przełożony robotników

pracujących przymusowo.

1 Krl 4,07 Ponadto Salomon miał nad całym Izraelem dwunastu nadzorców do zaopatry

wania w żywność króla i jego dworu. Każdy z nich miał dostarczać żywność

przez miesiąc w roku.

1 Krl 4,08 A oto ich imiona: Ben-Chur na górze Efraima.

1 Krl 4,09 Ben-Deker w Makas, Szaalbim, Bet-Szemesz, Elon, Bet-Chanan. 1 Krl 4,10 Ben-Chesed w Arubot, do którego należało Soko i cała ziemia Chefer. 1 Krl 4,11 Ben-Abinadab miał wszystkie wzgórza koło Dor, a za żonę miał Tafat, córkę

Salomona.

1 Krl 4,12 Baana, syn Achiluda - Tanak, Megiddo aż poza Jokmeam i całe Bet-Szean

za Jizreel aż do Abel-Mechola koło Sartany.

1 Krl 4,13 Be-Geber w Ramot w Gileadzie miał Osiedla Jaira, syna Manassesa. W

Gileadzie miał również obszar Argob w Baszanie, obejmujący sześćdziesiąt

dużych osiedli obmurowanych, o brązowych zaworach u bram.

1 Krl 4,14 Achinadab, syn Iddo - Machanaim.

1 Krl 4,15 Achimaas - u Neftalego; on również wziął za żonę córkę Salomona Basmat. 1 Krl 4,16 Baana, syn Chuszaja u Asera, łącznie ze wzgórzami.

1 Krl 4,17 Joszafat, syn Paruacha, u Issachara.

1 Krl 4,18 Szimei, syn Eli, u Beniamina.

1 Krl 4,19 Geber, syn Uriego, w kraju Gilead - ziemię Sichona, króla amoryckiego, i

Oga, króla Baszanu. I był jeden nadzorcą w kraju...

1 Krl 4,20 Juda oraz Izrael byli liczni jak piasek nadmorski. Jedli, pili i weselili się.

Rozdział 5

1 Krl 5,01 Salomon panował od Rzeki do kraju Filistynów i do granicy Egiptu nad wszystkimi królestwami. Składały one daninę i były poddane Salomonowi

520 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 5

przez całe jego życie.

1 Krl 5,02 Codzienną dostawę żywności dla Salomona stanowiło: trzydzieści kor naj

czystszej mąki i sześćdziesiąt kor zwykłej mąki,

1 Krl 5,03 dziesięć tucznych wołów i dziesięć wołów pastwiskowych oraz sto owiec oprócz

jeleni, gazeli, danieli i tucznego ptactwa.

1 Krl 5,04 Panował on też w całym Zarzeczu od Tifsach do Gazy i nad wszystkimi kró

lami Zarzecza, i miał pokój ze wszystkich stron dokoła.

1 Krl 5,05 Dlatego też przez wszystkie dni Salomona Juda i Izrael mieszkali bezpiecz

nie, każdy pod swoją winoroślą i pod swoim drzewem figowym, od Dan do

Beer-Szeby.

1 Krl 5,06 Salomon miał też cztery tysiące stajni dla koni do swoich powozów i dwana

ście tysięcy wierzchowców.

1 Krl 5,07 Nadzorcy ci zaopatrywali króla Salomona i wszystkich zaproszonych do stołu

królewskiego; każdy w swoim miesiącu, tak iż niczego nie brakowało. 1 Krl 5,08 Również jęczmień i słomę dla koni [pociągowych] i rumaków sprowadzano na

to miejsce, które każdemu było wyznaczone.

1 Krl 5,09 Bóg dał Salomonowi mądrość i rozsądek nadzwyczajny oraz rozum nieogar

niony jak piasek na brzegu morza.

1 Krl 5,10 Toteż mądrość Salomona przewyższała mądrość wszystkich ludzi Wschodu i

mądrość Egipcjan.

1 Krl 5,11 Górował on mądrością nad wszystkimi ludźmi, nawet nad Etanem Ezrachitą

i Hemanem, jako też Kalkolem i Dardą, synami Machola. A imię jego stało

się sławne wśród wszystkich narodów okolicznych.

1 Krl 5,12 Wypowiedział bowiem trzy tysiące przysłów, a pieśni jego było tysiąc pięć. 1 Krl 5,13 Rozprawiał też o drzewach: od cedrów na Libanie aż do hizopu rosnącego

na murze. Mówił także o zwierzętach czworonożnych, o ptactwie, o tym, co

pełza po ziemi, i o rybach.

1 Krl 5,14 Przychodzili więc ze wszystkich narodów i spośród wszystkich królów ci,

którzy dowiedzieli się o mądrości Salomona, aby przysłuchiwać się jego mą

drości.

1 Krl 5,15 Hiram, król Tyru, posłał do Salomona swoje sługi, bo dowiedział się, że na

maszczono go na króla w miejsce jego ojca, a Hiram był stale w przyjaźni z

Dawidem.

1 Krl 5,16 Wtedy Salomon przesłał Hiramowi takie słowa:

1 Krl 5,17 "Wiesz, że Dawid, mój ojciec, nie mógł budować świątyni Imieniu Pana, Bo

ga swego, z powodu wojen, jakimi go dokoła otoczyli [wrogowie], dopóki Pan

nie położył ich pod jego stopy.

1 Krl 5,18 A teraz Pan, Bóg mój, obdarzył mnie zewsząd pokojem. Nie ma przeciwnika

ani też złego wydarzenia.

1 Krl 5,19 Wobec tego zamierzam budować świątynię Imieniu Pana, Boga mego, sto

sownie do tego, co Pan rzekł Dawidowi, memu ojcu: "Twój syn, którego ci

521 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 6

dam jako następcę na twoim tronie, on właśnie będzie budował świątynię dla

mego Imienia".

1 Krl 5,20 Teraz więc każ naścinać mi cedrów z Libanu. A moi słudzy niech będą razem

z twoimi sługami. Dam ci zapłatę dla twoich sług, jakiej tylko zażądasz, bo

wiesz, że nie mamy ludzi tak umiejących ciąć drzewa jak Sydończycy". 1 Krl 5,21 Gdy Hiram usłyszał słowa Salomona, ucieszył się bardzo i rzekł: "Niech bę

dzie dziś błogosławiony Pan, który Dawidowi dał mądrego syna, [by władał]

tym wielkim ludem".

1 Krl 5,22 Następnie Hiram przesłał Salomonowi te słowa: "Wysłuchałem tego, co mi

przesłałeś. Ja spełnię wszystkie twoje życzenia co do drzewa cedrowego i co

do drzewa cyprysowego.

1 Krl 5,23 Słudzy moi sprowadzą je z Libanu do morza, a ja zestawię je na morzu w

tratwy i przeciągnę je na to miejsce, które mi wskażesz. Tam każę je rozłą

czyć, a ty je weźmiesz i spełnisz moje życzenie, aby mój dwór zaopatrzyć w

żywność".

1 Krl 5,24 Tak Hiram dostarczał Salomonowi drzewa cedrowego i drzewa cyprysowego,

ile tylko ten potrzebował.

1 Krl 5,25 Salomon zaś dawał Hiramowi na wyżywienie jego dworu dwadzieścia tysięcy

kor pszenicy i dwadzieścia tysięcy bat tłoczonej oliwy. Co roku Salomon da

wał to Hiramowi.

1 Krl 5,26 Pan bowiem obdarzył Salomona mądrością tak, jak mu przyrzekł. Utrwali

ła się zatem przyjaźń między Hiramem a Salomonem, gdyż zawarli ze sobą

przymierze.

1 Krl 5,27 Król Salomon powołał robotników, pracujących przymusowo, z całego Izra

ela. Było takich robotników trzydzieści tysięcy.

1 Krl 5,28 Wysyłał ich do Libanu co miesiąc po dziesięć tysięcy na zmiany: miesiąc byli

w Libanie, a dwa miesiące w domu. Przełożonym robotników, pracujących

przymusowo, był Adoniram.

1 Krl 5,29 Salomon miał też siedemdziesiąt tysięcy tragarzy i osiemdziesiąt tysięcy roz

łupujących skały.

1 Krl 5,30 Ponadto Salomon miał, prócz wyższych urzędników zarządzających pracami,

trzy tysiące trzystu nadzorujących lud wykonujący pracę.

1 Krl 5,31 Król polecił im, aby kazali wyłamywać kamienie wielkie, wyborowe i ciosane

na założenie fundamentów budowli.

1 Krl 5,32 Murarze więc Salomona i murarze Hirama wraz z Giblitami ciosali i przygo

towywali drewno i kamienie na budowę świątyni.

522 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 6

Rozdział 6

1 Krl 6,01 W roku czterysta osiemdziesiątym po wyjściu Izraelitów z ziemi egipskiej, w

miesiącu Ziw, to jest drugim, czwartego roku panowania nad Izraelem Salo

mona rozpoczął on budowę domu dla Pana.

1 Krl 6,02 Dom, który Salomon zbudował dla Pana, miał sześćdziesiąt łokci długości,

dwadzieścia szerokości i trzydzieści wysokości.

1 Krl 6,03 Sień zaś przed główną budowlą świątyni miała dwadzieścia łokci długości,

stosownie do szerokości świątyni, i dziesięć łokci szerokości, w kierunku dłu

gości świątyni.

1 Krl 6,04 Świątynię zaopatrzył w okna o zakratowanych wnękach. 1 Krl 6,05 Na murze świątyni dokoła poprowadził nadbudowę z pięter "wzdłuż murów

świątyni" wokół głównej budowli i sanktuarium oraz zrobił dokoła boczne

pomieszczenia.

1 Krl 6,06 Piętro dolne szerokości pięciu łokci, średnie szerokości sześciu łokci, a trzecie

szerokości siedmiu łokci, gdyż zaopatrzył dom na zewnątrz w skarpy dokoła,

aby pomieszczeń bocznych nie trzymały mury świątyni.

1 Krl 6,07 Dom zaś przy wznoszeniu go został zbudowany z kamieni, których od czasu

wydobycia już nie obrabiano. Dlatego nie słyszano w domu, przy jego budo

wie, ani młota, ani siekiery, ani jakiegokolwiek narzędzia żelaznego. 1 Krl 6,08 Drzwi do średniego pomieszczenia bocznego były przy prawym skrzydle do

mu, przez które po krętych schodach wstępowano do średniego, a ze średniego

do trzeciego.

1 Krl 6,09 Tak więc zbudował tę świątynię i wykańczając, opatrzył ją "wklęsłym stro

pem" cedrowym.

1 Krl 6,10 Nadbudowę wzniósł nad całą świątynią na pięć łokci wysoko i połączył ze

świątynią drewnem cedrowym.

1 Krl 6,11 Potem Pan skierował do Salomona te słowa:

1 Krl 6,12 "Jeżeli będziesz postępował według moich praw i wypełniał moje nakazy oraz

przestrzegał wszystkich moich poleceń, postępując według nich, to wypełnię

na tobie moją obietnicę daną Dawidowi, twemu ojcu, i w świątyni tej, którą

Mi budujesz,

1 Krl 6,13 zamieszkam pośród Izraelitów i nie opuszczę mego ludu izraelskiego". 1 Krl 6,14 A oto tak zbudował Salomon i wykończył tę świątynię. 1 Krl 6,15 Mury domu obłożył wewnątrz deskami cedrowymi od podłogi domu aż do

belek sufitu, "wnętrze pokrył drzewem", a podłogę świątyni wyłożył deskami

cyprysowymi.

1 Krl 6,16 Ponadto od tylnej strony świątyni zbudował z desek cedrowych od podłogi

aż do belek [ścianę na] dwadzieścia łokci, aby oddzielić od świątyni sanktu

arium, to jest Miejsce Najświętsze.

523 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 6

1 Krl 6,17 Czterdzieści łokci długości miała świątynia przed [sanktuarium]. 1 Krl 6,18 Cedrowe wnętrze świątyni zdobiły rzeźby rozchylonych kielichów kwiatowych

i girlandy kwiecia. Wszystko było cedrowe. Kamienia nie było widać. 1 Krl 6,19 Sanktuarium urządził wewnątrz, w środku budowli, by tam umieścić Arkę

Przymierza Pańskiego.

1 Krl 6,20 Sanktuarium było dwadzieścia łokci długie, dwadzieścia łokci szerokie i dwa

dzieścia łokci wysokie. Wyłożył je szczerym złotem. Wyłożył też ołtarz ce

drowy.

1 Krl 6,21 Wnętrze świątyni Salomon wyłożył również szczerym złotem i założył złote

łańcuchy przed sanktuarium, które wyłożył złotem.

1 Krl 6,22 Tak więc wyłożył złotem zupełnie całą świątynię i również pokrył złotem

cały ołtarz, który był przed sanktuarium.

1 Krl 6,23 W sanktuarium sporządził dwa cheruby dziesięciołokciowej wysokości z drze

wa oliwkowego.

1 Krl 6,24 Jedno skrzydło cheruba miało pięć łokci i drugie skrzydło cheruba miało też

pięć łokci. Więc od końca do końca jego skrzydeł było dziesięć łokci. 1 Krl 6,25 Drugi cherub miał ten sam rozmiar dziesięciu łokci, i obydwa cheruby miały

takie same kształty.

1 Krl 6,26 Wysokość jednego i drugiego cheruba wynosiła dziesięć łokci. 1 Krl 6,27 Gdy umieścił te cheruby w głębi wnętrza świątyni, to rozpościerały swe

skrzydła tak, że skrzydło jednego dotykało jednej ściany, a skrzydło drugie

go cheruba dotykało drugiej ściany. Skrzydła zaś ich skierowane do środka

świątyni dotykały się wzajemnie.

1 Krl 6,28 Cheruby te pokrył złotem.

1 Krl 6,29 Ponadto na wszystkich ścianach świątyni wokoło wyrył jako płaskorzeźby

podobizny cherubów i palm oraz girlandy kwiatów wewnątrz i na zewnątrz. 1 Krl 6,30 Podłogę świątyni również pokrył złotem, wewnątrz i na zewnątrz. 1 Krl 6,31 Wejście zaś do sanktuarium zaopatrzył w podwoje z drzewa oliwkowego. A

filary były pięciokątne.

1 Krl 6,32 Na tych zaś podwojach z drzewa oliwkowego też wyrzeźbił podobizny cheru

bów, palm i girlandy kwiatów oraz pokrył złotem i obił nim owe cheruby i

palmy.

1 Krl 6,33 Również wejście do świątyni zaopatrzył w czworokątne odrzwia z drzewa

oliwkowego

1 Krl 6,34 i podwójne drzwi z drzewa cyprysowego. Dwie obracające się deski tworzyły

jedno skrzydło, i dwie obracające się deski - drugie.

1 Krl 6,35 Na nich wyrzeźbił cheruby, palmy, girlandy kwiatów oraz pokrył te płasko

rzeźby cienkim złotem.

1 Krl 6,36 Ponadto obudował dziedziniec wewnętrzny trzema rzędami ciosowych kamie

ni i rzędem ociosanych belek cedrowych.

1 Krl 6,37 Fundament domu Pana został założony w miesiącu Ziw roku czwartego.

524 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 7

1 Krl 6,38 W roku zaś jedenastym, w miesiącu Bul, "który jest ósmy", ukończył świą

tynię we wszystkich szczegółach i z całym jej urządzeniem. A więc budował

ją siedem lat.

Rozdział 7

1 Krl 7,01 Salomon zbudował też i sobie pałac. Trzynaście lat upłynęło, zanim wykoń

czył cały swój pałac.

1 Krl 7,02 Zbudował również "Dom Lasu Libanu", sto łokci długi, pięćdziesiąt łok

ci szeroki i trzydzieści łokci wysoki, na trzech rzędach słupów cedrowych z

ociosanymi belkami cedrowymi na tych słupach

1 Krl 7,03 i nakryty też drzewem cedrowym ponad bocznymi pomieszczeniami, które

były na tych czterdziestu pięciu słupach, po piętnaście w każdym rzędzie. 1 Krl 7,04 Wnęki okienne także były w trzy rzędy: okno nad oknem, o trzy kroki. 1 Krl 7,05 Wszystkie otwory i okna były czworokątne: otwór od otworu o trzy kroki. 1 Krl 7,06 Uczynił też sień ze słupami, długą na pięćdziesiąt łokci i na trzydzieści łokci

szeroką. Była ona przed nimi, a słupy były z okapem.

1 Krl 7,07 Ponadto urządził salę tronową, w której sądził, salę sądową, obłożoną drze

wem cedrowym od podłogi aż do sufitu.

1 Krl 7,08 A jego pałac, w którym mieszkał, tak samo wykonany, był za domem z salą

na dziedzińcu. Wybudował też pałac, podobny do tej sali, dla córki faraona,

którą poślubił.

1 Krl 7,09 Wszystko to od wewnątrz i od zewnątrz, od fundamentu do wsparcia pu

łapu, łącznie z wielkim dziedzińcem, było z kamieni wyborowych, ciosanych

według miary i rżniętych piłą.

1 Krl 7,10 Podmurówka była z kamieni wyborowych, kamieni wielkich na dziesięć i osiem

łokci.

1 Krl 7,11 A nad nią kamienie wyborowe, według miary ciosane, i budulec cedrowy. 1 Krl 7,12 Również wielki dziedziniec miał dokoła trzy rzędy kamieni ciosanych i rząd

ciosanych belek cedrowych, tak samo jak wewnętrzny dziedziniec świątyni

Pana oraz sień Świątyni.

1 Krl 7,13 Król Salomon polecił sprowadzić z Tyru Hirama.

1 Krl 7,14 Był on synem wdowy z pokolenia Neftalego. Ojciec zaś jego był brązowni

kiem, pochodzącym z Tyru. Był on pełen mądrości, rozsądku i umiejętności

w wykonywaniu wszelkich wyrobów z brązu. Przybył więc do króla Salomona

i wykonał zlecone przez niego prace.

1 Krl 7,15 A zatem odlał dwie kolumny brązowe. Jedna kolumna miała osiemnaście łokci

wysokości, a dwanaście łokci obwodu, [tyleż] i druga kolumna.

1 Krl 7,16 Następnie wykonał dwie głowice na szczyty tych kolumn, ulane z brązu. Pięć

525 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 7

łokci wynosiła wysokość głowicy jednej i pięć łokci wysokość głowicy drugiej. 1 Krl 7,17 Na głowicach, które były na szczycie kolumn, były sploty na wzór sieci lub też

misternie wykonane ogniwa roboty łańcuchowej: sploty na jednej i na drugiej

głowicy.

1 Krl 7,18 Wykonał też jabłka granatu: dwa rzędy dokoła każdego splotu, aby okrywały

te głowice umieszczone na szczycie. Tak samo zrobił na drugiej głowicy. 1 Krl 7,19 Głowice, będące na szczycie tych kolumn w sieni, miały kształt lilii wielkości

czterech łokci.

1 Krl 7,20 Ponadto głowice na obydwu kolumnach, zarówno ponad spojeniami na tle

splotów, jak i blisko przy nich miały dokoła dwieście jabłek granatu na jednej

głowicy i tak samo na drugiej głowicy.

1 Krl 7,21 Kolumny te postawił przy sieni głównej budowli. Kolumnie postawionej po

prawej stronie nadał imię Jakin, a kolumnie postawionej po lewej stronie

nadał imię Boaz.

1 Krl 7,22 A na wierzchu tych kolumn był kształt lilii. Tak została wykończona robota

tych kolumn.

1 Krl 7,23 Następnie sporządził odlew "morza" o średnicy dziesięciu łokci, okrągłego, o

wysokości pięciu łokci i o obwodzie trzydziestu łokci.

1 Krl 7,24 Poniżej jego krawędzi opasywały je dokoła rozchylone kielichy kwiatowe. Na

trzydzieści łokci otaczały "morze" w krąg. W jego odlewie były razem odlane

dwa rzędy rozchylonych kielichów kwiatowych.

1 Krl 7,25 Stało ono na dwunastu wołach. Trzy zwracały się ku północy, trzy na zachód,

trzy na południe i trzy na wschód. "Morze" to znajdowało się nad nimi u

góry, a wszystkie ich zady [zwracały się] do wewnątrz.

1 Krl 7,26 Grubość jego była na [szerokość] dłoni, a brzeg był wykonany jak brzeg kie

licha kwiatu lilii. Jego pojemność wynosiła dwa tysiące bat.

1 Krl 7,27 Zrobił ponadto dziesięć brązowych podstaw. Długość jednej podstawy wyno

siła cztery łokcie, szerokość też cztery łokcie, a wysokość trzy łokcie. 1 Krl 7,28 Podstawy te były zrobione tak: miały one ramy i pręty między ramami. 1 Krl 7,29 A na tych prętach między ramami - lwy, woły i cheruby. Poza tym na ramach,

zarówno nad, jak i pod lwami i wołami, zwisające girlandy.

1 Krl 7,30 Każda podstawa miała cztery koła brązowe na brązowych osiach. Ponadto ich

cztery nogi miały ramiona pod kadzią. Ramiona te odlane były od drugiej

strony girland.

1 Krl 7,31 Pośród ramion miała ona otwór na wysokości łokcia. Okrągły jej otwór był

na kształt podstawy "na półtora łokcia". Dokoła jej otworu też były płasko

rzeźby. Jednakże jej pręty były nie okrągłe, ale czworokątne.

1 Krl 7,32 Cztery koła były pod prętami. Osie kół były [umocowane] przy podstawach.

Wysokość koła wynosiła półtora łokcia.

1 Krl 7,33 Koła były tak zrobione, jak robi się koło do wozu, ale ich osie, dzwona, szpry

chy oraz piasty były wszystkie odlewane.

526 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 8

1 Krl 7,34 Na czterech rogach każdej podstawy były cztery jej ramiona. Ramiona z pod

stawą tworzyły całość.

1 Krl 7,35 Na wierzchu podstawy było dokoła na pół łokcia wysokości zaokrąglenie. U

wierzchu podstawy czopy i pręty tworzyły z nią całość.

1 Krl 7,36 Na wszystkich blachach i prętach wyrył dokoła cheruby, lwy i palmy "a w

wolnej przestrzeni girlandy".

1 Krl 7,37 W taki oto sposób wykonał dziesięć brązowych podstaw: jednakowy odlew,

jednakowy rozmiar i jednakowy kształt wszystkich.

1 Krl 7,38 Zrobił też dziesięć kadzi brązowych. Jedna kadź miała pojemność czterdziestu

bat. Każda kadź miała cztery łokcie i każda z nich była w jednej z dziesięciu

podstaw.

1 Krl 7,39 Pięć podstaw umieścił przy skrzydle świątyni po prawej i pięć przy skrzydle

świątyni po lewej jej stronie. "Morze" zaś umieścił na południowy wschód

od prawego skrzydła świątyni.

1 Krl 7,40 Hiram zrobił ponadto kadzie, łopatki i kropielnice. Tak Hiram skończył wy

konywanie wszystkich prac, jakie miał do wykonania dla króla Salomona w

domu Pańskim:

1 Krl 7,41 dwie kolumny z owalnymi głowicami na szczycie tych dwóch kolumn, następ

nie dwie siatki do pokrycia dwóch owalnych głowic na szczycie tych kolumn; 1 Krl 7,42 dalej, czterysta jabłek granatu na obydwu siatkach, po dwa rzędy jabłek

granatu na każdej siatce;

1 Krl 7,43 następnie dziesięć podstaw i tyleż kadzi na tych podstawach; 1 Krl 7,44 również jedno "morze" z dwunastoma pod nim wołami, 1 Krl 7,45 a także kotły, łopatki i kropielnice. Wszystkie sprzęty, które Hiram zrobił

królowi Salomonowi do świątyni Pańskiej, były z brązu polerowanego. 1 Krl 7,46 Odlewy te wykonywał w glinie nad Jordanem, między Sukkot i Sartan. 1 Krl 7,47 "Potem Salomon ustawił wszystkie te sprzęty", bardzo liczne, tak iż wagi

brązu nie można było obliczyć.

1 Krl 7,48 Ponadto Salomon sporządził wszystkie sprzęty do świątyni Pana. A miano

wicie: złoty ołtarz, złoty stół na chleby pokładne,

1 Krl 7,49 pięć świeczników ze szczerego złota przed sanktuarium po prawej i pięć po

lewej stronie, kwiaty, lampy, szczypce ze złota,

1 Krl 7,50 czarki, nożyce do oczyszczania lamp, kropielnice, czasze i popielnice ze szcze

rego złota, a także złote zawiasy przy drzwiach do wewnętrznej komnaty

sanktuarium i przy drzwiach głównej budowli.

1 Krl 7,51 Tak ukończono całą robotę, której król Salomon dokonał w świątyni Pana. Sa

lomon wniósł i umieścił w skarbcu świątyni Pańskiej święte dary ofiarowane

przez swego ojca, Dawida: srebro, złoto i sprzęty.

527 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 8

Rozdział 8

1 Krl 8,01 Wtedy też Salomon zwołał starszyznę Izraela, wszystkich naczelników poko

leń, przywódców rodów Izraelitów, aby zgromadzili się przy królu Salomonie

w Jerozolimie na przeniesienie Arki Przymierza Pańskiego z Miasta Dawido

wego, czyli z Syjonu.

1 Krl 8,02 Zebrali się więc u króla Salomona wszyscy Izraelici w miesiącu Etanim, na

Święto [Namiotów] przypadające w siódmym miesiącu.

1 Krl 8,03 Kiedy przyszła cała starszyzna Izraela, kapłani wzięli Arkę 1 Krl 8,04 i przenieśli Arkę Pańską, Namiot Spotkania i wszystkie święte sprzęty, jakie

były w Namiocie. Przenieśli je kapłani oraz lewici.

1 Krl 8,05 A król Salomon i cała społeczność Izraela, zgromadzona przy nim, przed

Arką składali wraz z nim na ofiarę owce i woły, których nie rachowano i nie

obliczano z powodu wielkiej ich liczby.

1 Krl 8,06 Następnie kapłani wprowadzili Arkę Przymierza Pańskiego na jej miejsce do

sanktuarium świątyni, do Miejsca Najświętszego, pod skrzydła cherubów, 1 Krl 8,07 gdyż cheruby miały tak rozpostarte skrzydła nad miejscem Arki, że okrywały

Arkę i jej drążki z wierzchu.

1 Krl 8,08 Drążki te były tak długie, że ich końce, [poprzednio] widoczne były z Miejsca

Świętego przed sanktuarium: z zewnątrz jednak [teraz] nie były widoczne.

Pozostają one tam do dnia dzisiejszego.

1 Krl 8,09 W Arce nie było nic, oprócz dwóch kamiennych tablic, które Mojżesz tam

złożył pod Horebem, "tablic Przymierza", gdy Pan zawarł przymierze z Izra

elitami w czasie ich wyjścia z ziemi egipskiej.

1 Krl 8,10 A kiedy kapłani wyszli z Miejsca Świętego, obłok wypełnił dom Pański. 1 Krl 8,11 Kapłani nie mogli pozostać i pełnić swej służby z powodu tego obłoku, bo

chwała Pańska napełniła dom Pański.

1 Krl 8,12 Wtedy przemówił Salomon: "Pan powiedział, że będzie mieszkać w czarnej

chmurze.

1 Krl 8,13 Już zbudowałem Ci dom na mieszkanie, miejsce przebywania Twego na wie

ki".

1 Krl 8,14 Potem król się odwrócił i pobłogosławił całe zgromadzenie Izraela. Całe zaś

zgromadzenie Izraela stało.

1 Krl 8,15 Potem rzekł: "Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, który to, co zapowiedział

swymi ustami memu ojcu Dawidowi, to też ręką wypełnił, mówiąc: 1 Krl 8,16 "Od tego dnia, w którym wyprowadziłem mój lud, Izraela z Egiptu, nie wy

brałem ze wszystkich pokoleń izraelskich miasta do wybudowania świątyni,

by Imię moje w niej przebywało. Ale wybrałem sobie "Jerozolimę, aby tam

było moje Imię i obrałem" Dawida aby był nad moim ludem, Izraelem". 1 Krl 8,17 Dawid zaś, mój ojciec, powziął zamiar zbudowania domu dla Imienia Pana,

528 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 8

Boga Izraela.

1 Krl 8,18 Wówczas Pan rzekł memu ojcu, Dawidowi: "Dobrze postąpiłeś, że powziąłeś

zamiar zbudowania domu dla mego Imienia, bo wypłynęło to z twego serca. 1 Krl 8,19 Jednak nie ty będziesz budować tę świątynię, ale twój rodzony syn. On zbu

duje dom dla mego Imienia".

1 Krl 8,20 Wypełnił Pan właśnie to, co obiecał, bo nastałem po moim ojcu, Dawidzie, i

zasiadłem na tronie izraelskim, jak zapowiedział Pan, oraz zbudowałem dom

dla Imienia Pana, Boga Izraela.

1 Krl 8,21 A w nim urządziłem miejsce dla Arki, w której jest Przymierze Pana, zawarte

z naszymi przodkami, gdy ich wyprowadził z ziemi egipskiej".

1 Krl 8,22 Następnie Salomon stanął przed ołtarzem Pańskim wobec całego zgromadze

nia izraelskiego i wyciągnąwszy ręce do nieba, rzekł:

1 Krl 8,23 "O Panie, Boże Izraela! Nie ma takiego Boga jak Ty, ani w górze na niebie,

ani w dole na ziemi, tak zachowującego przymierze i łaskę względem Twoich

sług, którzy czczą Cię z całego swego serca,

1 Krl 8,24 bo dotrzymałeś słowa Twemu słudze, Dawidowi, memu ojcu, w tym, coś mu

przyrzekł i powiedział swymi ustami, a co dziś wypełniłeś ręką. 1 Krl 8,25 Więc i teraz, o Panie, Boże Izraela, dotrzymaj słowa Twemu słudze, memu

ojcu, Dawidowi, jak mu przyrzekłeś, mówiąc: "Nie będzie ci odjęty wobec

Mnie potomek na tronie Izraela, jeśli tylko twoi synowie strzec będą swej

drogi postępując wobec Mnie tak, jak ty wobec Mnie postępowałeś". 1 Krl 8,26 Więc i teraz niech się sprawdzi, proszę Cię, "Panie", Boże Izraela, Twoje

słowo, które dałeś Twemu słudze, ojcu memu Dawidowi.

1 Krl 8,27 Czy jednak naprawdę zamieszka Bóg na ziemi? Przecież niebo i niebiosa naj

wyższe nie mogą Cię objąć, a tym mniej ta świątynia, którą zbudowałem. 1 Krl 8,28 Zważ więc na modlitwę Twego sługi i jego błaganie, o Panie, Boże mój, i wy

słuchaj to wołanie i tę modlitwę, w której dziś Twój sługa stara się ubłagać

Cię o to,

1 Krl 8,29 aby w nocy i w dzień Twoje oczy patrzyły na tę świątynię. Jest to miejsce, o

którym powiedziałeś: "Tam będzie moje Imię" - tak, aby wysłuchać modli

twę, którą zanosi Twój sługa na tym miejscu.

1 Krl 8,30 Dlatego wysłuchaj błaganie Twego sługi i Twego ludu, Izraela, ilekroć modlić

się będzie na tym miejscu. Ty zaś wysłuchaj w miejscu Twego przebywania

- w niebie. Nie tylko wysłuchaj, ale też i przebacz!

1 Krl 8,31 Kiedy kto zgrzeszy przeciw swemu bliźniemu, a później wezwie go do przy

sięgi, a on przyjdzie do przysięgi wobec Twego ołtarza w tej świątyni, 1 Krl 8,32 wtedy Ty wysłuchaj w niebiosach i racz działać - rozsądź między Twoimi słu

gami, złego skazując na karę, aby na jego głowę spadła odpowiedzialność za

jego postępowanie, a sprawiedliwego uznając niewinnym za jego uczciwość. 1 Krl 8,33 Kiedy Twój lud spotka klęska od nieprzyjaciela za to, że zgrzeszył przeciw

Tobie, a oni się nawrócą do Ciebie i będą wzywać Twego imienia, modlić się

529 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 8

do Ciebie i błagać w tej świątyni,

1 Krl 8,34 wtedy Ty wysłuchaj w niebiosach i przebacz grzech Twego ludu, Izraela, i

przyprowadź ich z powrotem do kraju, który dałeś ich przodkom. 1 Krl 8,35 Kiedy niebo zostanie zamknięte i nie będzie deszczu, dlatego że zgrzeszyli

przeciw Tobie, ale potem będą się modlić na tym miejscu i sławić Twe Imię

oraz odwrócą się od swoich grzechów, bo ich upokorzyłeś,

1 Krl 8,36 wtedy Ty wysłuchaj w niebiosach i przebacz grzech Twoich sług i Twego

ludu, Izraela. Ty wskażesz im dobrą drogę, którą iść mają, i ześlesz deszcz

na Twoją ziemię, którą dałeś Twemu ludowi jako dziedzictwo.

1 Krl 8,37 Gdy w kraju będzie głód lub zaraza, gdy będzie spiekota, śnieć, szarańcza

lub chasil, gdy wróg jego natrze na jedną z jego bram, albo wszelka klęska

lub jakakolwiek choroba

1 Krl 8,38 wszelką modlitwę, każde błaganie poszczególnego człowieka czy też całego

Twego ludu, Izraela, skoro przejęty klęską, wyciągnie ręce do tej świątyni, 1 Krl 8,39 Ty usłysz w niebie, miejscu Twego przebywania. Racz się zmiłować i działać:

Oddaj każdemu według jego postępowania, bo Ty znasz jego serce, bo jedy

nie Ty znasz serce każdego człowieka.

1 Krl 8,40 Niech zachowają bojaźń wobec Ciebie po wszystkie dni swego życia na po

wierzchni ziemi, którą dałeś naszym przodkom.

1 Krl 8,41 Również i cudzoziemca, który nie jest z Twego ludu, Izraela, a jednak przyj

dzie z dalekiego kraju przez wzgląd na Twe Imię

1 Krl 8,42 bo będzie słychać o Twoim wielkim Imieniu i o Twej mocnej ręce i wycią

gniętym ramieniu - gdy przyjdzie i będzie się modlić w tej świątyni, 1 Krl 8,43 Ty w niebie, miejscu Twego przebywania, wysłuchaj i uczyń to wszystko, o

co ten cudzoziemiec będzie do Ciebie wołać. Niech wszystkie narody ziemi

poznają Twe Imię dla nabrania bojaźni przed Tobą za przykładem Twego

ludu, Izraela. Niech też wiedzą, że Twoje Imię zostało wezwane nad tą świą

tynią, którą zbudowałem.

1 Krl 8,44 Kiedy Twój lud wyruszy do walki z nieprzyjacielem swoim w drogę, którą go

poślesz, i będzie się modlić do Ciebie, [zwracając się] ku wybranemu przez

Ciebie miastu i domowi, który zbudowałem dla Twego Imienia, 1 Krl 8,45 wówczas wysłuchaj w niebie ich modlitwę oraz błaganie i wymierz im spra

wiedliwość.

1 Krl 8,46 Jeśliby grzeszyli przeciw Tobie - bo nie ma człowieka, który by nie grzeszył

- a Ty za to będziesz na nich zagniewany i dlatego oddasz ich w moc wro

ga, wskutek czego zaborcy uprowadzą ich do ziemi nieprzyjaciół dalekiej czy

bliskiej,

1 Krl 8,47 oni zaś w kraju, do którego zostali uprowadzeni, będą żałować, nawrócą się

w kraju zaborców i będą Cię błagać o litość, wołając: "Zgrzeszyliśmy, zbłą

dziliśmy, bezbożnie postąpiliśmy":

1 Krl 8,48 jeśli więc nawrócą się do Ciebie z całego swego serca, z całej swej duszy w

530 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 8

kraju ich nieprzyjaciół, którzy ich uprowadzili, i będą się modlić do Ciebie,

[zwracając się] ku krajowi, który dałeś ich przodkom i miastu, któreś wybrał,

i domowi, który zbudowałem dla Twego Imienia,

1 Krl 8,49 to wtedy racz wysłuchać w niebie, miejscu Twego przebywania, ich modlitwę

oraz błagania i wymierz im sprawiedliwość.

1 Krl 8,50 Przebacz łaskawie ludowi Twojemu to, czym zgrzeszył przeciw Tobie, oraz

wszystkie jego występki, przez które odstąpił od Ciebie, i skłoń ich zaborców

do miłosierdzia, aby zmiłowali się nad nimi.

1 Krl 8,51 Wszak Twoim ludem i Twoim dziedzictwem są ci, których wyprowadziłeś z

Egiptu, spośród tego pieca do topienia żelaza.

1 Krl 8,52 Niech więc Twoje oczy będą otwarte na błaganie Twego sługi i błaganie

Twego ludu, Izraela, ku wysłuchaniu ich, ilekroć będą wołać do Ciebie. 1 Krl 8,53 Wszak Ty wybrałeś sobie ich ze wszystkich ludów świata na dziedzictwo, jak

powiedziałeś, o Panie Boże, przez Twego sługę, Mojżesza, kiedy wyprowa

dziłeś naszych przodków z Egiptu".

1 Krl 8,54 Potem, kiedy Salomon skończył zanosić do Pana te wszystkie modły i bła

gania, podniósł się sprzed ołtarza Pańskiego, z miejsca, gdzie klęczał, i ręce

wyciągał do nieba,

1 Krl 8,55 i stanąwszy, błogosławił całe zgromadzenie izraelskie, wołając donośnym gło

sem:

1 Krl 8,56 "Niech będzie błogosławiony Pan, który dał pokój swemu ludowi, Izraelowi,

według tego wszystkiego, co zapowiedział; za to, że nie uchybił ani jednemu

wypowiedzianemu słowu z wszelkiej obietnicy pomyślności, danej przez swe

go sługę Mojżesza.

1 Krl 8,57 Niech będzie z nami Pan, nasz Bóg, jak był z naszymi przodkami! Niech nas

nie opuszcza i nie odrzuca nas,

1 Krl 8,58 ale nakłoni do siebie nasze serca, abyśmy chodzili Jego drogami, strzegąc

Jego poleceń, praw i nakazów, do których zobowiązał naszych przodków. 1 Krl 8,59 Niech te moje słowa, w których błagałem Pana o zmiłowanie, docierają do

Pana, Boga naszego, czy to w dzień, czy to w nocy, aby wymierzał sprawie

dliwość swemu słudze i swemu ludowi, Izraelowi, według potrzeby każdego

dnia.

1 Krl 8,60 Niech wszystkie ludy świata dowiedzą się, że jedynie Pan jest Bogiem, a in

nego nie ma.

1 Krl 8,61 Niech więc serce wasze będzie szczere wobec Pana, Boga naszego, abyście

postępowali według Jego praw i przestrzegali Jego nakazów, jak jest w dniu

dzisiejszym".

1 Krl 8,62 Następnie król, a z nim cały Izrael składali ofiary przed Panem. 1 Krl 8,63 Wtedy Salomon złożył ofiarę biesiadną, w której ofiarował ku czci Pana dwa

dzieścia dwa tysiące wołów i sto dwadzieścia tysięcy owiec. Tym samym król

i wszyscy Izraelici poświęcili dom Panu.

531 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 9

1 Krl 8,64 Tegoż dnia król poświęcił środkową część dziedzińca przed domem Pańskim,

bo dokonał tam ofiary całopalnej, ofiary z pokarmów i tłuszczu ofiar biesiad

nych, gdyż brązowy ołtarz, który był przed Panem, okazał się za mały, by

pomieścić ofiary całopalne oraz ofiary z pokarmów i tłuszczu ofiar biesiad

nych.

1 Krl 8,65 Wtedy Salomon, a z nim wielkie zgromadzenie całego Izraela od Wejścia do

Chamat aż do Potoku Egipskiego, obchodził uroczyste święto przed Panem,

Bogiem naszym, przez siedem "i siedem dni, to jest czternaście dni". 1 Krl 8,66 Dnia zaś ósmego odprawił lud, który błogosławiąc królowi, rozszedł się do

swoich namiotów radośnie i z wdzięcznym sercem za te wszystkie dobrodziej

stwa, które Pan wyświadczył swemu słudze, Dawidowi, oraz swemu ludowi,

Izraelowi.

Rozdział 9

1 Krl 9,01 Kiedy Salomon ukończył budowę świątyni Pańskiej i pałacu królewskiego

oraz wszystkiego, co chciał i pragnął wykonać,

1 Krl 9,02 Pan ukazał się Salomonowi po raz drugi, odkąd dał się mu widzieć w Gibe

onie.

1 Krl 9,03 Pan tak przemówił do niego: "Wysłuchałem twoją modlitwę i twoje błaganie,

które zanosiłeś przede Mną. Uświęciłem tę świątynię, którą zbudowałeś dla

umieszczenia w niej na wieki mego Imienia. Po wszystkie dni będą na nią

skierowane moje oczy i moje serce.

1 Krl 9,04 Ty zaś, jeżeli będziesz postępował wobec Mnie, jak postępował twój ojciec,

Dawid, w szczerości serca i uczciwości wypełniając wszystko, do czego cię

zobowiązałem, jeżeli będziesz strzegł moich praw i nakazów,

1 Krl 9,05 to na wieki utrwalę tron twego królowania nad Izraelem, jak przyrzekłem

niegdyś twemu ojcu, Dawidowi, mówiąc: "Nie będzie ci odjęty potomek na

tronie Izraela".

1 Krl 9,06 Ale jeżeli zupełnie odwrócicie się ode Mnie wy i wasi synowie i nie będziecie

przestrzegali moich poleceń i praw, które wam dałem, oraz zechcecie pójść i

służyć obcym bogom i będziecie im oddawać pokłon,

1 Krl 9,07 to wytępię Izraela z powierzchni ziemi, którą im dałem, a świątynię, którą

poświęciłem memu Imieniu, odtrącę od mego oblicza. Izrael zaś będzie przed

miotem przypowieści i pośmiewiska u wszystkich narodów,

1 Krl 9,08 a świątynia ta będzie zrujnowana. Każdy przechodzący koło niej będzie zgrozą

przejęty i zagwiżdże szyderczo. Gdy będą pytać: "Dlaczego Pan tak uczynił

temu krajowi i tej świątyni?",

1 Krl 9,09 odpowiedzą: "Dlatego że opuścili Jahwe, Boga swego, który wyprowadził ich

532 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 9

przodków z ziemi egipskiej, a upodobali sobie innych bogów oraz im oddawali

pokłon i służyli; dlatego Pan sprowadził na nich całe to nieszczęście"". 1 Krl 9,10 Po upływie dwudziestu lat, w ciągu których Salomon zbudował obydwa gma

chy, to jest świątynię Pańską i pałac królewski,

1 Krl 9,11 a Hiram, król Tyru, dostarczał Salomonowi drzewa cedrowego i drzewa cypry

sowego, i złota, stosownie do wszelkiego jego zapotrzebowania, król Salomon

dał Hiramowi za to dwadzieścia miast w ziemi galilejskiej.

1 Krl 9,12 Kiedy Hiram wyjechał z Tyru, aby obejrzeć miasta, które mu dał Salomon,

te mu się nie spodobały.

1 Krl 9,13 Powiedział więc: "Cóż to są za miasta te, które mi dałeś, mój bracie?" Dla

tego nazwał je Ziemią Kabul po dziś dzień.

1 Krl 9,14 Jednak Hiram dostarczył królowi sto dwadzieścia talentów złota. 1 Krl 9,15 To było funduszem robót przymusowych, które król Salomon podjął celem

budowy świątyni Pańskiej, swego pałacu Millo, murów jerozolimskich, Cha

sor, Megiddo i Gezer.

1 Krl 9,16 Faraon, król egipski, niegdyż nadciągnął i zdobywszy Gezer spalił je, a Kana

nejczyków zamieszkujących to miasto wytępił. Później dał je w posagu swej

córce, żonie Salomona.

1 Krl 9,17 Salomon zaś zbudował Gezer i dolne Bet-Choron,

1 Krl 9,18 a także Baalat i Tamar w okolicy pustyni;

1 Krl 9,19 ponadto wszystkie miasta-spichlerze, które należały do Salomona, miasta dla

rydwanów i miasta dla konnicy oraz wszystko, co spodobało się Salomonowi

wybudować w Jerozolimie, na Libanie i w każdym kraju będącym pod jego

władzą.

1 Krl 9,20 Całą ludność, pozostałą z Amorytów, Chetytów, Peryzzytów, Chiwwitów

oraz Jebusytów, która nie była izraelska,

1 Krl 9,21 stanowiąc potomstwo pozostałe w kraju po tych, których Izraelici nie zdołali

poddać klątwie, Salomon zaciągnął do robót niewolniczych po dziś dzień. 1 Krl 9,22 Z Izraelitów zaś nikogo nie skazał na niewolę, gdyż byli oni wojownikami

i jego podwładnymi, jak również wodzami przybocznymi, dowódcami jego

rydwanów oraz konnicy.

1 Krl 9,23 Salomon miał pięciuset pięćdziesięciu wyższych urzędników zarządzających

pracami. Oni to nadzorowali lud wykonujący pracę.

1 Krl 9,24 Skoro tylko córka faraona wyprowadziła się z Miasta Dawidowego do własne

go domu, który wzniósł dla niej - Salomon zbudował Millo.

1 Krl 9,25 Trzy razy w roku Salomon składał ofiary całopalne i ofiary biesiadne na oł

tarzu, który zbudował Panu, oraz składał przed Panem "ofiary kadzielne",

odkąd wykończył świątynię.

1 Krl 9,26 Król Salomon zbudował flotę w Esjon-Geber koło Elat nad brzegiem Morza

Czerwonego w kraju Edomu.

1 Krl 9,27 Hiram zaś posyłał do tej floty swoje sługi, żeglarzy znających morze, [aby

533 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 10

byli] razem ze sługami Salomona.

1 Krl 9,28 Po pewnym czasie wyruszyli do Ofiru i wzięli stamtąd czterysta dwadzieścia

talentów złota i przywieźli królowi Salomonowi.

Rozdział 10

1 Krl 10,01 Również i królowa Saby, usłyszawszy rozgłos [mądrości] Salomona, przybyła,

aby osobiście się o niej przekonać.

1 Krl 10,02 Przyjechała więc do Jerozolimy ze świetnym orszakiem i wielbłądami, dźwiga

jącymi wonności i bardzo dużo złota oraz drogocennych kamieni. Następnie

przyszła do Salomona i odbyła z nim rozmowę o wszystkim, co ją nurtowa

ło.

1 Krl 10,03 Salomon zaś udzielił jej wyjaśnień we wszystkich zagadnieniach przez nią

poruszonych. Nie było zagadnienia, nieznanego królowi, którego by jej nie

wyjaśnił.

1 Krl 10,04 Gdy królowa Saby ujrzała całą mądrość Salomona oraz pałac, który zbudo

wał,

1 Krl 10,05 jak również zaopatrzenie jego stołu w potrawy i napoje, i mieszkanie jego

dworu, stanowiska usługujących jemu, jego szaty, jego podczaszych, jego ca

łopalenia, które składał w świątyni Pańskiej, wówczas wpadła w zachwyt. 1 Krl 10,06 Dlatego przemówiła do króla: "Prawdziwa była wieść, którą usłyszałam w

moim kraju o twoich dziełach i o twej mądrości.

1 Krl 10,07 Jednak nie dowierzałam tym wieściom, dopóki sama nie przyjechałam i nie

zobaczyłam na własne oczy, że nawet połowy mi nie powiedziano. Przewyż

szyłeś mądrością i powodzeniem wszelkie pogłoski, które usłyszałam. 1 Krl 10,08 Szczęśliwe twoje żony, szczęśliwi twoi słudzy! Oni stale znajdują się przed

twoim obliczem i wsłuchują się w twoją mądrość!

1 Krl 10,09 Niech będzie błogosławiony Pan, Bóg twój, za to, że ciebie upodobał sobie,

aby cię osadzić na tronie Izraela; z miłości, jaką żywi Pan względem Izraela,

ustanowił ciebie królem dla wykonywania prawa i sprawiedliwości". 1 Krl 10,10 Następnie dała królowi sto dwadzieścia talentów złota i bardzo dużo wonności

oraz drogocennych kamieni. Nigdy nie przyniesiono więcej wonności od tych,

które królowa Saby dała królowi Salomonowi.

1 Krl 10,11 Flota Hirama, która dostarczyła złoto z Ofiru, przywiozła również drewno

sandałowe i wielką ilość drogocennych kamieni.

1 Krl 10,12 Z drzewa sandałowego król zrobił chodnik do świątyni Pańskiej i do pałacu

królewskiego oraz cytry i harfy dla śpiewaków. Tyle drzewa sandałowego nie

sprowadzono i nie widziano aż do dnia dzisiejszego.

1 Krl 10,13 Król Salomon zaś podarował królowej Saby wszystko, w czym okazała swe

534 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 11

upodobanie i czego pragnęła, prócz tego, czym ją Salomon obdarzył z kró

lewską hojnością. Niebawem wyruszyła w drogę powrotną do swego kraju

wraz ze swymi sługami.

1 Krl 10,14 Waga złota, które co rok dostarczano Salomonowi, wynosiła sześćset sześć

dziesiąt sześć talentów złota,

1 Krl 10,15 oprócz tego, co pochodziło od handlarzy i zysków od kupców jako też wszyst

kich królów arabskich oraz namiestników krajowych.

1 Krl 10,16 Sporządził zatem król Salomon dwieście tarcz z kutego złota. Na każdą tarczę

wychodziło sześćset syklów złota.

1 Krl 10,17 Ponadto trzysta puklerzy z kutego złota. Na każdy puklerz wychodziło po

trzy miny złota. Umieścił je król w "Domu Lasu Libanu".

1 Krl 10,18 Następnie król sporządził wielki tron z kości słoniowej, który wyłożył szcze

rym złotem.

1 Krl 10,19 Tron miał sześć stopni i owalny szczyt z tyłu oraz poręcze po obu stronach

siedzenia, a przy poręczach stały dwa lwy.

1 Krl 10,20 Na sześciu stopniach stało tam po obu stronach dwanaście lwów. Czegoś ta

kiego nie uczyniono w żadnym z królestw.

1 Krl 10,21 Wszystkie też naczynia, z których pił król Salomon, były złote. Również

szczerozłote były wszelkie naczynia "Domu Lasu Libanu". Nie było srebra:

nie ceniono go w czasach Salomona.

1 Krl 10,22 Albowiem dalekomorska flota królewska razem z flotą Hirama przybywała

co trzy lata przywożąc z Tarszisz złoto i srebro, kość słoniową oraz małpy i

pawie.

1 Krl 10,23 Dzięki temu król Salomon bogactwem i mądrością przewyższył wszystkich

królów ziemi.

1 Krl 10,24 Wszyscy więc udawali się do Salomona, aby posłuchać jego mądrości, jaką

Bóg obdarzył jego serce.

1 Krl 10,25 Każdy zaś z nich składał corocznie swoje dary: naczynia srebrne i złote, szaty

czy też zbroje lub wonności, konie albo muły.

1 Krl 10,26 Salomon powiększył liczbę rydwanów oraz jezdnych tak, że miał tysiąc czte

rysta rydwanów i dwanaście tysięcy jezdnych. Rozmieścił ich w miastach

rydwanów i przy królu w Jerozolimie.

1 Krl 10,27 Srebra zaś król złożył w Jerozolimie tyle, ile kamieni, a cedrów - ile sykomor

na Szefeli.

1 Krl 10,28 Sprowadzono też Salomonowi konie z Musri i z Kue. Kupcy królewscy brali

je z Kue za ustaloną cenę.

1 Krl 10,29 Wywożono i sprowadzano z Musri rydwan za sześćset srebrników, a konia za

sto pięćdziesiąt. Tak samo za ich pośrednictwem sprowadzano je dla wszyst

kich królów chetyckich i aramejskich.

535 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 11

Rozdział 11

1 Krl 11,01 Król Salomon pokochał też wiele kobiet obcej narodowości, a mianowicie:

córkę faraona, Moabitki, Ammonitki, Edomitki, Sydonitki i Chetytki, 1 Krl 11,02 z narodów, co do których Pan nakazał Izraelitom: "Nie łączcie się z nimi, i

one niech nie łączą się z wami, bo na pewno zwrócą wasze serce ku swoim

bogom". Jednak Salomon z miłości złączył się z nimi,

1 Krl 11,03 tak że miał siedemset żon-księżniczek i trzysta żon drugorzędnych. Jego żony

uwiodły więc jego serce.

1 Krl 11,04 Kiedy Salomon zestarzał się, żony zwróciły jego serce ku bogom obcym i

wskutek tego serce jego nie pozostało tak szczere wobec Pana, Boga jego, jak

serce jego ojca, Dawida.

1 Krl 11,05 Zaczął bowiem czcić Asztartę, boginię Sydończyków, oraz Milkoma, ohydę

Ammonitów.

1 Krl 11,06 Salomon dopuścił się więc tego, co jest złe w oczach Pana, i nie okazał peł

nego posłuszeństwa Panu, jak Dawid, jego ojciec.

1 Krl 11,07 Salomon zbudował również posąg Kemoszowi, bożkowi moabskiemu, na górze

na wschód od Jerozolimy, oraz Milkomowi, ohydzie Ammonitów. 1 Krl 11,08 Tak samo uczynił wszystkim swoim żonom obcej narodowości, palącym ka

dzidła i składającym ofiary swoim bogom.

1 Krl 11,09 Pan rozgniewał się więc na Salomona za to, że jego serce odwróciło się od

Pana, Boga izraelskiego. Dwukrotnie mu się ukazał

1 Krl 11,10 i zabraniał mu czcić obcych bogów, ale on nie zachował tego, co Pan mu

nakazał.

1 Krl 11,11 Wtedy Pan rzekł Salomonowi: "Wobec tego, że tak postąpiłeś i nie zachowa

łeś mego przymierza oraz moich praw, które ci dałem, nieodwołalnie wyrwę

ci królestwo i dam twojemu słudze.

1 Krl 11,12 Choć nie uczynię tego za twego życia ze względu na twego ojca, Dawida, to

wyrwę je z ręki twojego syna.

1 Krl 11,13 Jednak nie wyrwę całego królestwa. Dam twojemu synowi jedno pokolenie

ze względu na Dawida, mego sługę, i ze względu na Jeruzalem, które wybra

łem".

1 Krl 11,14 Wzbudził więc Pan Salomonowi przeciwnika w osobie Hadada, Edomity, z

potomstwa królewskiego, w Edomie.

1 Krl 11,15 Albowiem kiedy Dawid był w Edomie, wtedy dowódca wojska, Joab, udał się

tam dla pogrzebania zabitych, gdyż wybił wszystkich mężczyzn w Edomie. 1 Krl 11,16 Joab bowiem sześć miesięcy przebywał tam z całym Izraelem, aż do wytępie

nia wszystkich mężczyzn w Edomie.

1 Krl 11,17 Wówczas ów Hadad uciekł razem z ludźmi edomskimi spośród sług swego

ojca, aby dostać się do Egiptu. Hadad był wtedy małym chłopcem.

536 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 11

1 Krl 11,18 Wydostawszy się z [kraju] Midian, przybyli do Paran i zabrawszy ze sobą

ludzi z Paran, przybyli do Egiptu, do faraona, króla egipskiego, który dał mu

mieszkanie oraz wyznaczył mu wyżywienie, a także dał mu ziemię. 1 Krl 11,19 Ponieważ Hadad pozyskał wielkie łaski u faraona, tan dał mu za żonę siostrę

swej żony, siostrę królowej Tachpnes.

1 Krl 11,20 Kiedy siostra Tachpnes urodziła mu jego syna Genubata, wtedy Tachpnes

wychowała go w domu faraona i Genubat został razem z synami faraona na

jego dworze.

1 Krl 11,21 Gdy Hadad dowiedział się w Egipcie, że Dawid spoczął przy swoich przodkach

i że zmarł wódz wojska, Joab, wtedy Hadad rzekł faraonowi: "Poślij mnie,

abym udał się do mego kraju".

1 Krl 11,22 Na to faraon odrzekł mu: "Czy ci czego brakuje przy mnie i dlatego pragniesz

iść do twego kraju?" A on rzekł: "Nie, ale zechciej mnie wysłać!" 1 Krl 11,23 Wzbudził też Bóg Salomonowi przeciwnika w osobie Rezona, syna Eliady,

który uciekł od swego pana Hadadezera, króla Soby.

1 Krl 11,24 Zgromadził on przy sobie ludzi i został przywódcą zgrai. Kiedy Dawid ich

tępił, wtedy uszedł do Damaszku, zdobył go i przebywał w nim, rządząc Da

maszkiem.

1 Krl 11,25 Został więc przeciwnikiem Izraela za czasów Salomona oraz wrogiem, jak i

Hadad, gdyż znienawidziwszy Izraela, królował w Aramie.

1 Krl 11,26 Ponadto Jeroboam, syn Nebata Efratejczyka ze Seredy - matka jego nazywa

ła się Serua, a była wdową - niegdyś sługa Salomona, zbuntował się przeciw

królowi.

1 Krl 11,27 A oto sprawa, z powodu której zbuntował się przeciw królowi. Salomon zbu

dował Millo, a przez to zamurował wyłom w murze Miasta Dawida, swego

ojca.

1 Krl 11,28 Jeroboam zaś był człowiekiem uzdolnionym. Więc Salomon zobaczywszy, że

młodzieniec był sprawnym pracownikiem, mianował go dozorcą wszystkich

robotników rodu Józefa.

1 Krl 11,29 Gdy pewnego razu Jeroboam wyszedł z Jerozolimy, spotkał go na drodze

prorok Achiasz z Szilo, odziany w nowy płaszcz. Sami tylko obydwaj byli na

polu.

1 Krl 11,30 Wtedy Achiasz zdjął nowy płaszcz, który miał na sobie, porozdzierał go na

dwanaście części

1 Krl 11,31 i powiedział Jeroboamowi: "Weź sobie dziesięć części, bo tak rzekł Pan, Bóg

Izraela: "Oto wyrwę królestwo z ręki Salomona, a tobie dam dziesięć poko

leń.

1 Krl 11,32 Jedno tylko pokolenie będzie miał ze względu na Dawida, mego sługę, i ze

względu na miasto Jeruzalem, które wybrałem ze wszystkich pokoleń Izra

ela.

1 Krl 11,33 A to dlatego, że Mnie opuścił i oddawał pokłon Asztarcie, bogini sydońskiej,

537 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 12

Kemoszowi, bogu moabskiemu i Milkomowi, bogu Ammonitów, a nie poszedł

moimi drogami, aby wykonywać, co uznaję za sprawiedliwe, oraz moje pole

cenia i prawa tak, jak jego ojciec, Dawid.

1 Krl 11,34 Ale nie zabiorę z jego ręki całego królestwa. Choć zostawię go władcą do

końca jego życia ze względu na mego sługę, Dawida, którego wybrałem za

to, że zachowywał moje polecenia i prawa,

1 Krl 11,35 to jednak zabiorę królestwo z ręki jego syna i tobie dam te dziesięć pokoleń. 1 Krl 11,36 Jego zaś synowi dam jedno pokolenie, aby przez to zachować przed sobą ród

mego sługi, Dawida, po wszystkie czasy w Jeruzalem, które sobie obrałem,

by tam umieścić moje Imię.

1 Krl 11,37 Ciebie zaś biorę, abyś władał wszystkim, czego zapragniesz, i był królem nad

Izraelem.

1 Krl 11,38 Jeśli będziesz słuchał wszystkiego, co ci rozkażę, i będziesz chciał postępować

moimi drogami oraz będziesz wykonywał, co uznaję za sprawiedliwe, zacho

wując moje prawa i polecenia, jak czynił mój sługa, Dawid, to będę z tobą i

zbuduję ci dom trwały, jak zbudowałem Dawidowi, i powierzę ci Izraela, 1 Krl 11,39 potomstwo zaś Dawida poniżę, jednak nie po wszystkie dni"". 1 Krl 11,40 Potem Salomon wszczął poszukiwania Jeroboama, aby go zabić, ale Jerobo

am schronił się do Egiptu, do Szeszonka, króla egipskiego, i został w Egipcie

aż do śmierci Salomona.

1 Krl 11,41 A czyż pozostałe dzieje Salomona oraz wszystko, co zdziałał, i jego mądrość

nie są spisane w Księdze Dziejów Salomona?

1 Krl 11,42 Salomon królował w Jerozolimie nad całym Izraelem w ciągu czterdziestu

lat.

1 Krl 11,43 Spoczął Salomon przy swoich przodkach i został pochowany w Mieście Da

wida, swego ojca. A jego syn Roboam został w jego miejsce królem.

Rozdział 12

1 Krl 12,01 Roboam udał się do Sychem, bo w Sychem zebrał się cały Izrael, by go usta

nowić królem.

1 Krl 12,02 Usłyszał o tym Jeroboam, syn Nebata, kiedy jeszcze był w Egipcie, dokąd

się schronił przed królem Salomonem, i wrócił z Egiptu.

1 Krl 12,03 Posłano więc po niego i wezwano go. Kiedy przybył Jeroboam oraz całe zgro

madzenie Izraela, wtedy przemówili do Roboama tymi słowami: 1 Krl 12,04 "Twój ojciec obciążył nas jarzmem, ty zaś teraz ulżyj w okrutnej pańszczyź

nie twego ojca i w tym jego ciężkim jarzmie, które na nas włożył, a my ci za

to będziemy służyć".

1 Krl 12,05 Na to im odpowiedzieli: "Idźcie na trzy dni! A potem przyjdźcie do mnie z

538 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 12

powrotem!" Wobec tego lud się rozszedł.

1 Krl 12,06 A król Roboam zasięgnął rady starszych, którzy stanowili otoczenie jego oj

ca, Salomona, za jego życia, mówiąc: "Jak mi doradzacie odpowiedzieć temu

ludowi?"

1 Krl 12,07 Oni zaś tak do niego przemówili: "Jeśli teraz będziesz uległy temu ludowi

i zechcesz wyświadczyć im przysługę, i odpowiedzieć im oraz przemówić do

nich słowami łagodnymi, to będą ci sługami przez całe życie".

1 Krl 12,08 Ale on zaniechał rady, którą mu dawali starsi. Natomiast zasięgnął rady mło

dzieńców, którzy razem z nim wzrośli i stanowili jego otoczenie. 1 Krl 12,09 Rzekł do nich: "Co wy radzicie odpowiedzieć temu ludowi, który przemawiał

do mnie takimi słowami: "Ulżyj nam w jarzmie, które włożył na nas twój

ojciec"".

1 Krl 12,10 Młodzieńcy zaś, którzy razem z nim wzrośli, przemówili do niego tak: "Te

mu ludowi, który przemawiał do ciebie mówiąc: "Twój ojciec obciążył nas

jarzmem, ty zaś ulżyj nam w tym jarzmie", powiesz: "Mój mały palec jest

grubszy niż biodra mego ojca,

1 Krl 12,11 gdyż dotąd mój ojciec nałożył na was jarzmo ciężkie, a ja dołożę do waszego

jarzma. Mój ojciec karcił was biczami, ja zaś będę was karcił biczami z kol

ców"".

1 Krl 12,12 Trzeciego dnia, tak jak powiedział król słowami: "Wróćcie do mnie trzeciego

dnia", przyszedł cały lud do Roboama.

1 Krl 12,13 A wtedy król dał ludowi surową odpowiedź, gdyż nie poszedł za radą, którą

mu dawali starsi.

1 Krl 12,14 Przemówił więc do nich tak, jak radzili młodzieńcy: "Mój ojciec obciążył was

jarzmem, a ja dołożę do waszego jarzma. Mój ojciec karcił was biczami, ja

zaś będę was karcił biczami z kolców".

1 Krl 12,15 Król więc nie wysłuchał ludu, gdyż to wydarzenie dokonało się z woli Pana,

aby spełniła się Jego groźba, którą Pan wypowiedział do Jeroboama, syna

Nebata, przez Achiasza z Szilo.

1 Krl 12,16 Kiedy cały Izrael zobaczył, że król go nie wysłuchał, wtedy odrzekł królowi

tak: "Cóż za wspólny dział mamy z Dawidem? Wszak nie mamy dziedzictwa

z synem Jessego". "Do swoich namiotów idź, Izraelu! Teraz, Dawidzie, pilnuj

swego domu!" I rzeczywiście Izrael poszedł do swoich namiotów. 1 Krl 12,17 A Roboam panował tylko nad tymi Izraelitami, którzy mieszkali w miastach

Judy.

1 Krl 12,18 Gdy zaś król Roboam wysłał Adonirama, który był przełożonym robotników

pracujących przymusowo, cały Izrael obrzucił go kamieniami, tak iż umarł.

Wobec tego król Roboam pospieszył się, aby wsiąść na rydwan i uciec do

Jerozolimy.

1 Krl 12,19 Tak więc Izrael odpadł od rodu Dawida po dziś dzień. 1 Krl 12,20 Kiedy cały Izrael dowiedział się, że Jeroboam wrócił, wtedy posłali po niego,

539 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 13

przyzywając go na zgromadzenie. Następnie ustanowili go królem nad całym

Izraelem. Przy domu Dawida zostało tylko samo pokolenie Judy. 1 Krl 12,21 Roboam, przybywszy do Jerozolimy, zebrał wszystkich potomków Judy i

całe pokolenie Beniamina, to jest sto osiemdziesiąt tysięcy wyborowych wo

jowników, aby wszcząć wojnę z Izraelem o przywrócenie władzy królewskiej

Roboamowi, synowi Salomona.

1 Krl 12,22 Wówczas Pan skierował słowo do Szemajasza, męża Bożego, mówiąc: 1 Krl 12,23 "Powiedz królowi judzkiemu, Roboamowi, synowi Salomona, i wszystkim po

tomkom Judy oraz Beniaminitom, jako też pozostałemu ludowi: 1 Krl 12,24 Tak mówi Pan: Nie wyruszajcie do walki z Izraelitami, waszymi braćmi.

Niech każdy wróci do swego domu, bo przeze Mnie zostały zrządzone te wy

darzenia". Posłuchali słowa Pańskiego i zawrócili z drogi stosownie do słowa

Pańskiego.

1 Krl 12,25 Jeroboam umocnił Sychem na górze Efraima i zamieszkał w nim, a później

wyprowadził się stamtąd, gdyż umocnił Penuel.

1 Krl 12,26 Niebawem Jeroboam pomyślał sobie tak: "W tych warunkach władza królew

ska może powrócić do rodu Dawida,

1 Krl 12,27 bo jeżeli ten lud będzie chodził na składanie ofiar do świątyni Pańskiej, to

zechce wrócić do swego pana, Roboama, króla Judy, i wskutek tego mogą

mnie zabić i wrócić do króla Judy, Roboama".

1 Krl 12,28 Dlatego po zastanowieniu się król sporządził dwa złote cielce i ogłosił ludowi:

"Zbyteczne jest, abyście chodzili do Jerozolimy. Izraelu, oto Bóg twój, który

cię wyprowadził z ziemi egipskiej!"

1 Krl 12,29 Postawił zatem jednego w Betel, a drugiego umieścił w Dan. 1 Krl 12,30 To oczywiście doprowadziło do grzechu, bo lud poszedł do jednego do Betel

i do drugiego aż do Dan.

1 Krl 12,31 Ponadto urządził przybytki na wyżynach oraz mianował spośród zwykłego

ludu kapłanów, którzy nie byli lewitami.

1 Krl 12,32 Następnie Jeroboam ustanowił święto w ósmym miesiącu, piętnastego dnia

tego miesiąca, naśladując święto obchodzone w Judzie, oraz sam przystąpił

do ołtarza. Tak uczynił w Betel, składając krwawą ofiarę cielcom, które spo

rządził, i ustanowił w Betel kapłanów wyżyn, które urządził.

1 Krl 12,33 Przystąpił do ołtarza, który sporządził w Betel w piętnastym dniu ósmego

miesiąca, który sobie wymyślił, aby ustanowić święto dla Izraelitów. Przy

stąpił więc do ołtarza, by złożyć ofiarę kadzielną.

Rozdział 13

1 Krl 13,01 Pewnego razu, kiedy Jeroboam stał przy ołtarzu, składając ofiarę kadzielną,

540 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 13

przyszedł z nakazu Pańskiego mąż Boży z Judy do Betel

1 Krl 13,02 i z nakazu Pańskiego tak zawołał do ołtarza: "Ołtarzu, ołtarzu! Tak mówi

Pan: Oto rodowi Dawida narodzi się syn, imieniem Jozjasz, który na tobie

złoży ofiarę z kapłanów wyżyn, spalających na tobie ofiary kadzielne. Będą

palić na tobie kości ludzkie".

1 Krl 13,03 Nadto w tym dniu dał cudowny znak, ogłaszając: "Taki będzie ten cudowny

znak, który zapowiedział Pan: Oto ten ołtarz rozpadnie się i rozsypie się po

piół, który jest na nim".

1 Krl 13,04 Kiedy król Jeroboam usłyszał słowo męża Bożego, które wypowiedział do

ołtarza w Betel, natychmiast wyciągnął znad ołtarza rękę, wołając: "Schwy

tajcie go!" A wtedy uschła mu ręka, którą wyciągnął ku niemu, i nie mógł

jej cofnąć ku sobie.

1 Krl 13,05 Ołtarz zaś rozpadł się, a popiół z ołtarza rozsypał się stosownie do cudownego

znaku danego przez męża Bożego z nakazu Pańskiego.

1 Krl 13,06 Wobec tego król zwrócił się do męża Bożego, mówiąc: "Przejednajże oblicze

Pana, twego Boga, "i pomódl się za mnie", abym odzyskał władzę w swojej

ręce!" Wtedy mąż Boży przejednał oblicze Pana i wnet król odzyskał władzę

w swojej ręce i znowu stała się taką, jak poprzednio.

1 Krl 13,07 Następnie król przemówił do męża Bożego: "Przyjdź ze mną do domu i pożyw

się, to ci złożę dar".

1 Krl 13,08 Na to mąż Boży odrzekł królowi: "Choćbyś mi dał pół twego domu, nie pójdę

z tobą i nie będę jadł chleba ani też pił wody w tym miejscu,

1 Krl 13,09 bo tak mi nakazało słowo Pańskie: "Nie będziesz jadł chleba ani też pił wody

oraz nie powrócisz tą drogą, którąś przyszedł"".

1 Krl 13,10 Poszedł więc inną drogą, nie wracając tą drogą, którą przyszedł do Betel. 1 Krl 13,11 Był zaś pewien stary prorok, mieszkający w Betel. Otóż jego synowie przyszli

i opowiedzieli mu wszystko o czynie, jakiego w owym dniu dokonał mąż Boży

w Betel, oraz powtórzyli swemu ojcu te słowa, które wypowiedział do króla. 1 Krl 13,12 Wtedy ich ojciec rzekł do nich: "Którą drogą poszedł?" Synowie jego wskazali

mu drogę, którą udał się mąż Boży, przybyły z Judy.

1 Krl 13,13 On zaś rozkazał swoim synom: "Osiodłajcie mi osła!" Więc osiodłali mu osła,

a on wsiadł na niego,

1 Krl 13,14 podążając za mężem Bożym. Kiedy znalazł go, siedzącego pod terebintem,

przemówił do niego: "Czyś ty jest mężem Bożym, który przyszedł z Judy?"

On zaś mu odrzekł: "Ja".

1 Krl 13,15 Wtedy mu powiedział: "Chodź ze mną do domu, abyś spożył chleb". 1 Krl 13,16 Ale on odrzekł mu: "Nie mogę wrócić z tobą "i iść z tobą" ani też nie będę

jadł chleba i pił z tobą wody w tej miejscowości,

1 Krl 13,17 bo Pan powiedział do mnie słowo: "Nie będziesz tam jadł chleba ani pił wody

i nie pójdziesz z powrotem tą drogą, którą przyszedłeś"".

1 Krl 13,18 Na to mu odparł: "Ja też jestem prorokiem, jak i ty. Mnie też anioł rzekł

541 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 13

słowa Pańskie: "Zawróć go ze sobą do twego domu, aby spożył chleb i napił

się wody"". Oszukał go.

1 Krl 13,19 Dlatego tamten wrócił z nim, a później w jego domu spożył chleb i napił się

wody.

1 Krl 13,20 A gdy oni siedzieli przy stole, wówczas Pan skierował słowo do proroka, który

go zawrócił z drogi.

1 Krl 13,21 Zawołał on do męża Bożego, przybyłego z Judy: "Tak mówi Pan: Za to, że

sprzeniewierzyłeś się słowom Pana i nie spełniłeś polecenia, które ci dał Pan,

Bóg twój,

1 Krl 13,22 gdyż powróciłeś i spożyłeś chleb oraz napiłeś się wody w tym miejscu, o któ

rym ci powiedział: Nie jedz tam chleba i nie pij wody! - twój trup nie wejdzie

do grobu twoich przodków".

1 Krl 13,23 Kiedy już zjedli chleb i napili się "wody", osiodłał osła owemu prorokowi,

którego zawrócił z drogi.

1 Krl 13,24 A gdy ów odjechał, na drodze napadł na niego lew i zabił go. Trup jego

leżał porzucony na drodze, a koło niego stał osioł. Również i ów lew stał koło

trupa.

1 Krl 13,25 Po upływie pewnego czasu przechodzili ludzie i ujrzawszy trupa porzucone

go na drodze oraz lwa stojącego koło trupa, przyszli i powiedzieli o tym w

mieście, w którym ów stary prorok mieszkał.

1 Krl 13,26 Gdy dowiedział się o tym prorok, który zawrócił go z drogi, powiedział: "To

jest mąż Boży, który sprzeniewierzył się słowom Pana, i dlatego Pan zesłał

na niego lwa, aby go rozszarpał i zabił, według zapowiedzianego mu wyroku

przez Pana".

1 Krl 13,27 Następnie rzekł do swoich synów: "Osiodłajcie mi osła!" Więc go osiodłali. 1 Krl 13,28 Wtedy pojechał i znalazł trupa porzuconego na drodze, jako też osła i lwa

stojących koło trupa. Lew ten nie pożarł trupa i nie rozszarpał owego osła. 1 Krl 13,29 Więc prorok podniósł trupa męża Bożego i włożył go na osła oraz przywiózł

go z powrotem do miasta, aby go opłakiwać i pogrzebać.

1 Krl 13,30 W końcu złożył jego zwłoki w swoim grobie. Zapłakano wtedy nad nim: "Ach,

mój bracie!"

1 Krl 13,31 Kiedy już go pochował, rzekł [prorok] do swoich synów: "Po mojej śmierci

pochowacie mnie w tym grobie, w którym został pochowany mąż Boży. Złóż

cie mnie koło jego kości, aby moje kości zachowane były dzięki jego kościom. 1 Krl 13,32 Bo na pewno spełni się ta zapowiedź, którą on ogłosił jako wyrok Pański

na ten ołtarz w Betel i na wszystkie przybytki wyżyn, które są w miastach

Samarii".

1 Krl 13,33 Jednak po tych wydarzeniach Jeroboam nie zawrócił ze swej złej drogi, lecz

przeciwnie, mianował kapłanów wyżyn spośród zwykłego ludu. Kto tylko

chciał, tego wprowadzał na urząd, tak iż stawał się kapłanem wyżyn. 1 Krl 13,34 Takie postępowanie stało się dla rodu Jeroboama sposobnością do grzechu i

542 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 14

powodem usunięcia go i zgładzenia z powierzchni ziemi.

Rozdział 14

1 Krl 14,01 W tym właśnie czasie zachorował syn Jeroboama Abiasz. 1 Krl 14,02 Wówczas Jeroboam powiedział swej żonie: "Postaraj się odmienić swój wy

gląd tak, żeby nie poznano, że jesteś żoną Jeroboama. Następnie pójdziesz

do Szilo, gdzie przebywa prorok Achiasz, który przepowiedział mi, że będę

królem tego ludu.

1 Krl 14,03 Weźmiesz ze sobą dziesięć chlebów oraz ciastka i gąsior miodu i pójdziesz do

niego. On ci oznajmi, co będzie z chłopcem".

1 Krl 14,04 Żona Jeroboama tak uczyniła i wyruszywszy, przyszła do Szilo i weszła do

domu Achiasza. Achiasz zaś już nie widział, bo wskutek starości był ociem

niały.

1 Krl 14,05 Ale Pan rzekł do Achiasza: "Oto przyszła żona Jeroboama, aby dowiedzieć

się od ciebie o swoim synu, bo on jest chory. Tak i tak jej powiesz. Kiedy

będzie wchodzić, będzie przebrana".

1 Krl 14,06 Dlatego kiedy Achiasz usłyszał odgłos stąpania wchodzącej przez drzwi, po

wiedział: "Wejdź, żono Jeroboama! Czemu to przebrałaś się? A właśnie otrzy

małem dla ciebie przykre zlecenie.

1 Krl 14,07 Idź, powiedz Jeroboamowi: Tak mówi Pan, Bóg Izraela: "Za to, że wywyż

szyłem cię spośród ludu i uczyniłem wodzem mego ludu izraelskiego 1 Krl 14,08 oraz oderwałem królestwo od domu Dawida, aby je dać tobie, tyś nie stał się

jak mój sługa Dawid, który zachował moje polecenia i który postępował za

Mną z całego serca swego, czyniąc tylko to, co jest słuszne w moich oczach. 1 Krl 14,09 Ale stałeś się przez twoje postępowanie gorszym od wszystkich twoich przod

ków, bo ośmieliłeś się uczynić sobie innych bogów - posągi ulane z metalu,

aby Mnie tym drażnić, a Mną wzgardziłeś.

1 Krl 14,10 Dlatego sprowadzę nieszczęście na ród Jeroboama, gdyż wytępię z domu Je

roboama nawet chłopca, niewolnika i wolnego w Izraelu. Tak więc usunę ślad

po rodzie Jeroboama, jak uprząta się gnój bez reszty.

1 Krl 14,11 Kto z należących do Jeroboama umrze w mieście, tego będą żarły psy, a tego,

kto umrze w polu, będą żarły powietrzne ptaki, gdyż tak rzekł Pan". 1 Krl 14,12 Ty zaś ruszaj i idź do twego domu! Kiedy twe nogi wejdą do miasta, dziecko

umrze.

1 Krl 14,13 Potem cały Izrael będzie je opłakiwał i pochowają je, bo tylko ono z rodu

Jeroboama wejdzie do grobu, gdyż z rodu Jeroboama tylko w nim znalazło

się coś miłego dla Pana, Boga Izraela.

1 Krl 14,14 Pan sam ustanowi sobie nad Izraelem króla, który wytępi ród Jeroboama,

543 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 15

"co już teraz się zaczyna".

1 Krl 14,15 Potem Pan uderzy Izraela i zachwieje nim, jak chwieje się trzcina na wodzie,

aż wreszcie wyrwie Izraela z tej pięknej ziemi, którą dał ich przodkom. Póź

niej rozsieje ich poza Rzekę za to, że zrobili sobie aszery i pobudzali Pana do

gniewu.

1 Krl 14,16 Opuści On Izraela z powodu grzechów Jeroboama, który sam zgrzeszył i do

prowadził do grzechu Izraela".

1 Krl 14,17 Żona Jeroboama wstała, wyruszyła i wróciła do Tirsy. Kiedy wchodziła na

próg domu, wtedy zmarł ów chłopiec.

1 Krl 14,18 Potem pochowano go, przy czym opłakiwał go cały Izrael, według zapowiedzi

Pana, którą wyrzekł przez swego sługę, proroka Achiasza.

1 Krl 14,19 Pozostałe zaś dzieje Jeroboama, jak toczył wojnę i jak królował, opisane są

w Księdze Królów Izraela.

1 Krl 14,20 A okres czasu, w którym królował Jeroboam, trwał dwadzieścia dwa lata. Po

tem spoczął przy swoich przodkach, a jego syn Nadab został w jego miejsce

królem.

1 Krl 14,21 W Judzie zaś królował syn Salomona, Roboam. Miał on czterdzieści jeden lat

w chwili objęcia władzy, a siedemnaście lat królował w Jerozolimie, tym mie

ście, które Pan wybrał ze wszystkich pokoleń Izraela na to, aby tam umieścić

swoje Imię. Jego matce było na imię Naama, Ammonitka.

1 Krl 14,22 Juda też czynił to, co jest złe w oczach Pana. Wskutek tego drażnili Go

bardziej, niż to czynili jego przodkowie swoimi grzechami, jakie popełniali. 1 Krl 14,23 Bo i oni sobie zbudowali wyżyny i stele, i aszery przy ołtarzach na każdym

wzgórzu wyniosłym i pod każdym drzewem zielonym.

1 Krl 14,24 Zaczął się również w kraju nierząd sakralny. Postępowali według wszelkich

obrzydliwości pogan, których Pan wypędził sprzed Izraelitów.

1 Krl 14,25 Dlatego w piątym roku [panowania] króla Roboama nadciągnął przeciw Je

rozolimie król Egiptu Szeszonk

1 Krl 14,26 i zabrał kosztowności świątyni Pańskiej oraz kosztowności pałacu królewskie

go. Wszystko to zabrał. Zabrał również wszystkie złote tarcze, które sporzą

dził Salomon.

1 Krl 14,27 Wobec tego król Roboam zamiast nich sporządził tarcze z brązu i powierzył

je dowódcom straży pilnującej wejścia do pałacu królewskiego.

1 Krl 14,28 Odtąd za każdym razem, kiedy król wchodził do świątyni Pańskiej, straż je

nosiła, a potem odnosiła do zbrojowni straży.

1 Krl 14,29 A czyż pozostałe dzieje Roboama i wszystko, co zdziałał, nie są opisane w

Księdze Kronik Królów Judy?

1 Krl 14,30 Ponadto między Roboamem a Jeroboamem była wojna przez cały czas. 1 Krl 14,31 Potem Roboam spoczął przy swoich przodkach w Mieście Dawidowym. "Je

go matce było na imię Naama, Ammonitka". Syn jego Abijjam został w jego

mieście królem.

544 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 15

Rozdział 15

1 Krl 15,01 Abijjam zaczął królować w Judzie w osiemnastym roku [rządów] króla Jero

boama, syna Nebata.

1 Krl 15,02 Trzy lata był królem w Jerozolimie, a jego matce było na imię Maaka, córka

Abiszaloma.

1 Krl 15,03 Poszedł on drogą wszelkich grzechów swego ojca, które przed nim popełniał,

dlatego że serce jego nie było szczere wobec Pana, Boga swego, jakim było

serce jego przodka, Dawida.

1 Krl 15,04 Jednak właśnie ze względu na Dawida, Pan, Bóg jego, zachował mu ród w

Jerozolimie, dając mu jego synów jako następców i zachowując Jerozolimę 1 Krl 15,05 za to, że Dawid czynił to, co jest słuszne w oczach Pana, i nie zaniedbał

niczego, co mu nakazał w ciągu całego swego życia z wyjątkiem sprawy Che

tyty Uriasza.

1 Krl 15,07 A czyż pozostałe dzieje Abijjama oraz wszystko, co uczynił, nie są opisane w

Księdze Kronik Królów Judy? Ponadto również między Abijjamem i Jerobo

amem trwała wojna.

1 Krl 15,08 Potem Abijjam spoczął przy swoich przodkach i pochowano go w Mieście

Dawidowym. Syn jego Asa został w jego miejsce królem.

1 Krl 15,09 Asa, król Judy, objął władzę w dwudziestym roku [panowania] Jeroboama,

króla Izraela,

1 Krl 15,10 i królował w Jerozolimie w ciągu czterdziestu jeden lat. Jego matce było na

imię Maaka, córka Abiszaloma.

1 Krl 15,11 Asa czynił to, co jest słuszne w oczach Pana, tak jak jego przodek Dawid, 1 Krl 15,12 gdyż kazał wysiedlić z kraju uprawiających nierząd sakralny i usunął wszelkie

bożki, które zrobili jego przodkowie.

1 Krl 15,13 A nawet swą matkę Maakę pozbawił godności królowej-matki za to, że spo

rządziła bożka ku czci Aszery. Ponadto Asa ściął i spalił tego bożka przy

potoku Cedron.

1 Krl 15,14 Ale nie usunięto wyżyn. Jednak serce Asy w ciągu całego życia jego było

szczere wobec Pana.

1 Krl 15,15 Złożył on w świątyni Pańskiej sprzęty poświęcone na ofiarę przez swego ojca

i przez siebie, srebro i złoto oraz naczynia.

1 Krl 15,16 Również między Asą i królem Izraela, Baszą, trwała wojna w ciągu całego

ich życia.

1 Krl 15,17 Albowiem król Izraela, Basza, wtargnął do Judy i zaczął umacniać Rama,

aby nikomu nie dać wychodzić i wchodzić do króla Judy, Asy.

1 Krl 15,18 Wobec tego Asa wziął srebro i złoto, pozostałe w skarbcach świątyni Pańskiej

i w skarbcach pałacu królewskiego, i powierzywszy je swoim sługom, posłał

je król Asa przebywającemu w Damaszku królowi Aramu Ben-Hadadowi, sy

545 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 16

nowi Tabrimona, syna Chezjona, z tymi słowami:

1 Krl 15,19 "Trwa przymierze pomiędzy mną a tobą, jak było między moim ojcem a two

im ojcem. Oto posyłam ci podarunek: srebro i złoto. Wyrusz i zerwij swoje

przymierze z Baszą, królem Izraela, a wtedy odstąpi ode mnie". 1 Krl 15,20 Ben-Hadad posłuchał króla Asy i posławszy dowódców swego wojska na mia

sta izraelskie, napadł na Ijjon i Dan oraz na Abel koło Bet-Maaka, jako też

na Kinerot, aż po kraj Neftalego.

1 Krl 15,21 Gdy tylko Basza dowiedział się o tym, zaniechał umacniania Rama i nieba

wem wrócił do Tirsy.

1 Krl 15,22 Wtedy król Asa zwołał wszystkich bez wyjątku z Judy, aby zabrali z Rama

kamienie i drewno, z którego poprzednio budował Basza. Potem król Asa

rozbudował z niego Geba Beniamina oraz Mispa.

1 Krl 15,23 A czyż pozostałe dzieje Asy i cała jego działalność oraz wszystko, co uczynił,

a także miasta, które zbudował, nie są opisane w Księdze Kronik Królów

Judy? Kiedy jednak się zestarzał, zachorował na nogi.

1 Krl 15,24 W końcu spoczął Asa przy swoich przodkach i został pochowany w Mieście

Dawida, swego przodka. A jego syn Jozafat został w jego miejsce królem. 1 Krl 15,25 Nadab zaś, syn Jeroboama, objął władzę nad Izraelem w drugim roku [pa

nowania] króla judzkiego Asy i dwa lata panował nad Izraelem, 1 Krl 15,26 czyniąc to, co złe w oczach Pana, idąc drogą swego ojca w jego grzechu, do

którego doprowadził Izraela.

1 Krl 15,27 Basza, syn Achiasza, z rodu Issachara, uknuł spisek przeciw niemu. Basza

napadł na niego koło Gibbetonu, będącego we władaniu Filistynów, kiedy

Nadab i wojsko całego Izraela oblegali Gibbeton.

1 Krl 15,28 Wówczas, to jest w trzecim roku [panowania] Asy, króla Judy, Basza zabił go

i został w jego miejsce królem.

1 Krl 15,29 Z chwilą objęcia władzy wymordował cały ród Jeroboama. Nie zostawił z

rodu Jeroboama ani jednej żywej duszy, dopóki jej nie wytracił zgodnie z

zapowiedzią Pana, którą On wyrzekł przez swego sługę Achiasza z Szilo, 1 Krl 15,30 z powodu grzechów Jeroboama, który sam zgrzeszył i doprowadził do grzechu

Izraela, pobudzając do gniewu Pana, Boga Izraela.

1 Krl 15,31 A czyż pozostałe dzieje Nadaba i wszystko, co uczynił, nie są opisane w Księ

dze Kronik Królów Izraela?

1 Krl 15,32 (

1 Krl 15,16) Również między Asą i królem Izraela, Baszą, trwała wojna w ciągu całego

ich życia.

1 Krl 15,33 W trzecim roku [panowania] Asy, króla Judy, został królem nad Izraelem w

Tirsie syn Achiasza, Basza, na dwadzieścia cztery lata.

1 Krl 15,34 Czynił on to, co złe w oczach Pana, gdyż szedł drogą Jeroboama w jego

grzechu, do którego ten doprowadził Izraela.

546 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 16

Rozdział 16

1 Krl 16,01 Pan skierował następujące słowo przeciw Baszy do Jehu, syna Chananiego: 1 Krl 16,02 "Za to, że podniosłem cię z prochu i uczyniłem cię wodzem mego ludu izra

elskiego, ty poszedłeś drogą Jeroboama, a przez to doprowadziłeś do grzechu

mój lud izraelski, aby Mnie obrażać ich grzechami!

1 Krl 16,03 Oto więc Ja usunę potomstwo Baszy i potomstwo jego rodu oraz postąpię z

jego rodem, jak z rodem Jeroboama, syn Nebata.

1 Krl 16,04 Zmarłego z rodu Baszy w mieście będą żarły psy, zmarłego zaś w polu będą

żarły ptaki powietrzne".

1 Krl 16,05 A czyż pozostałe dzieje Baszy i to, co uczynił, oraz jego działalność nie są

opisane w Księdze Kronik Królów Izraela?

1 Krl 16,06 Potem Basza spoczął przy swoich przodkach i został pochowany w Tirsie, a

jego syn, Ela, został w jego miejsce królem.

1 Krl 16,07 Ponownie przemówił Pan przez proroka Jehu, syna Chananiego, przeciw Ba

szy i jego rodowi, z powodu całego zła, jakiego dopuścił się w oczach Pana,

drażniąc Go dziełem swoich rąk, jak to czynił ród Jeroboama, a także z po

wodu wytępienia tego rodu.

1 Krl 16,08 W roku dwudziestym szóstym [panowania] Asy, króla Judy, Ela, syn Baszy,

został królem nad Izraelem w Tirsie na dwa lata.

1 Krl 16,09 Jego podwładny Zimri, wódz połowy rydwanów, uknuł spisek przeciw niemu.

Kiedy więc oddawał się on pijaństwu w Tirsie, w domu Arsy, zarządcy pałacu

w Tirsie,

1 Krl 16,10 wtedy Zimri wtargnął i, zadawszy mu cios śmiertelny, został w jego miejsce

królem w dwudziestym siódmym roku Asy, króla Judy.

1 Krl 16,11 Gdy tylko został królem i zasiadł na swym tronie, wybił cały ród Baszy, nie

zostawiając mu żadnego chłopca, oraz jego krewnych i przyjaciół. 1 Krl 16,12 Wytępił więc Zimri cały ród Baszy zgodnie z zapowiedzią Pana, daną Baszy

przez proroka Jehu,

1 Krl 16,13 za wszystkie grzechy Baszy oraz grzechy jego syna Eli, które popełnili i któ

rymi do grzechu doprowadzili Izraela, drażniąc przez to Pana, Boga Izraela,

swoimi marnymi bożkami.

1 Krl 16,14 A czyż pozostałe dzieje Eli i wszystko, co uczynił, nie są opisane w Księdze

Kronik Królów Izraela?

1 Krl 16,15 W roku dwudziestym siódmym [panowania] Asy, króla Judy, Zimri panował

w Tirsie siedem dni, dopóki lud obozował pod Gibbetonem, będącym we

władaniu Filistynów.

1 Krl 16,16 Ale kiedy tylko ów lud obozujący usłyszał wieść: "Zimri uknuł spisek i zabił

króla", wtedy cały Izrael, przebywający wówczas w obozie, ogłosił królem

wodza wojska izraelskiego, Omriego.

547 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 16

1 Krl 16,17 Następnie Omri, a z nim cały Izrael, wyruszył spod Gibbetonu i oblegli Tir

sę.

1 Krl 16,18 Niebawem, kiedy Zimri zobaczył, że miasto zostało zdobyte, wówczas wszedł

do baszty pałacu królewskiego i podpalił nad sobą pałac królewski i wskutek

tego zmarł

1 Krl 16,19 z powodu swoich grzechów, których dopuścił się, czyniąc to, co złe w oczach

Pana, idąc drogą Jeroboama w grzechu, do którego doprowadził on Izraela. 1 Krl 16,20 A czyż pozostałe dzieje Zimriego oraz jego spisek, który uknuł, nie są opisane

w Księdze Kronik Królów Izraela?

1 Krl 16,21 Wówczas lud izraelski podzielił się. Połowa chciała obwołać królem Tibniego,

syna Ginata, a połowa była za Omrim.

1 Krl 16,22 Jednak ten lud, który był za Omrim, przemógł ów lud, który był za Tibnim,

synem Ginata. Wskutek tego Tibni zginął, a zaczął królować Omri. 1 Krl 16,23 W roku trzydziestym pierwszym [panowania] Asy, króla Judy, Omri objął

władzę nad Izraelem na dwanaście lat. W Tirsie królował sześć lat. 1 Krl 16,24 Potem kupił od Szemera za dwa talenty srebra górę Szomron. Następnie

zabudował tę górę, i miasto, które zbudował, nazwał od imienia Szemera,

właściciela tej góry - Samaria.

1 Krl 16,25 Omri również czynił to, co złe w oczach Pana; a nawet stał się gorszym od

wszystkich swoich poprzedników,

1 Krl 16,26 idąc drogą Jeroboama, syna Nebata, w jego grzechu, do których doprowadził

on Izraela, drażniąc swymi marnymi bożkami Pana, Boga Izraela. 1 Krl 16,27 A czyż pozostałe dzieje Omriego oraz wszystko, co zdziałał, i jego działalność

nie są opisane w Księdze Kronik Królów Izraela?

1 Krl 16,28 Omri spoczął przy swoich przodkach i został pochowany w Samarii. Jego syn

Achab został w jego miejsce królem.

1 Krl 16,29 Achab, syn Omriego, objął władzę nad Izraelem w roku trzydziestym ósmym

[panowania] Asy, króla Judy, i królował Achab, syn Omriego, nad Izraelem

w Samarii dwadzieścia dwa lata.

1 Krl 16,30 Achab, syn Omriego, również czynił to, co złe w oczach Pana, i stał się gor

szym od wszystkich swoich poprzedników.

1 Krl 16,31 Doszło do tego, że nie wystarczało mu popełnianie grzechów Jeroboama, syna

Nebata, gdyż wziąwszy sobie za żonę Izebel, córkę Etbaala, króla Sydończy

ków, zaczął służyć Baalowi i oddawać mu pokłon.

1 Krl 16,32 Ponadto wzniósł ołtarz Baalowi w świątyni Baala, którą zbudował w Sama

rii.

1 Krl 16,33 Achab sporządził też aszerę. Wskutek tego Achab jeszcze więcej czynił [złego]

niż wszyscy królowie, którzy przed nim byli, drażniąc Pana, Boga Izraela. 1 Krl 16,34 Za jego czasów Chiel z Betel odbudował Jerycho według zapowiedzi Pana,

którą wyrzekł przez Jozuego, syna Nuna; założył jego fundamenty na swoim

pierworodnym, Abiramie, a na swoim najmłodszym, Segibie, postawił jego

548 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 17

bramy.

Rozdział 17

1 Krl 17,01 Prorok Eliasz z Tiszbe w Gileadzie rzekł do Achaba: "Na życie Pana, Boga

Izraela, któremu służę! Nie będzie w tych latach ani rosy, ani deszczu, dopóki

nie powiem".

1 Krl 17,02 Potem Pan skierował do niego to słowo:

1 Krl 17,03 "Odejdź stąd i udaj się na wschód, aby ukryć się przy potoku Kerit, który

jest na wschód od Jordanu.

1 Krl 17,04 Wodę będziesz pił z potoku, krukom zaś kazałem, żeby cię tam żywiły". 1 Krl 17,05 Poszedł więc, aby uczynić według rozkazu Pańskiego, i podążył, żeby za

mieszkać przy potoku Kerit na wschód od Jordanu.

1 Krl 17,06 A kruki przynosiły mu rano chleb i mięso wieczorem, a wodę pijał z potoku. 1 Krl 17,07 Lecz po upływie pewnego czasu potok wysechł, gdyż w kraju nie padał

deszcz.

1 Krl 17,08 Wówczas Pan skierował do niego to słowo:

1 Krl 17,09 "Wstań! Idź do Sarepty koło Sydonu i tam będziesz mógł zamieszkać, albo

wiem kazałem tam [pewnej] wdowie, aby cię żywiła".

1 Krl 17,10 Wtedy wstał i zaraz poszedł do Sarepty. Kiedy wchodził do bramy tego mia

sta, pewna wdowa zbierała tam sobie drwa. Więc zawołał ją i powiedział:

"Daj mi, proszę, trochę wody w naczyniu, abym się napił".

1 Krl 17,11 Ona zaś zaraz poszła, aby jej nabrać, ale zawołał na nią i rzekł: "Weź, proszę,

dla mnie i kromkę chleba!"

1 Krl 17,12 Na to odrzekła: "Na życie Pana, Boga twego! Już nie mam pieczywa - tylko

garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w baryłce. Właśnie zbieram kilka kawał

ków drewna i kiedy przyjdę, przyrządzę sobie i memu synowi [strawę]. Zjemy

to, a potem pomrzemy".

1 Krl 17,13 Eliasz zaś jej powiedział: "Nie bój się! Idź, zrób, jak rzekłaś; tylko najpierw

zrób z tego mały podpłomyk dla mnie i przynieś mi! A sobie i twemu synowi

zrobisz potem.

1 Krl 17,14 Bo Pan, Bóg Izraela, rzekł tak: "Dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy

nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię"". 1 Krl 17,15 Poszła więc i zrobiła, jak Eliasz powiedział, a potem zjadł on i ona oraz jej

syn, i tak było co dzień.

1 Krl 17,16 Dzban mąki nie wyczerpał się i baryłka oliwy nie opróżniła się według obiet

nicy, którą Pan wypowiedział przez Eliasza.

1 Krl 17,17 Po tych wydarzeniach zachorował syn tej kobiety, będącej głową rodziny.

Niebawem jego choroba tak bardzo się wzmogła, że przestał oddychać.

549 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 18

1 Krl 17,18 Wówczas powiedziała ona Eliaszowi: "Czego ty, mężu Boży, chcesz ode mnie?

Czy po to przyszedłeś do mnie, aby mi przypomnieć moją winę i przyprawić

o śmierć mego syna?"

1 Krl 17,19 Na to Eliasz jej odpowiedział: "Daj mi twego syna!" Następnie, wziąwszy

go z jej łona, zaniósł go do górnej izby, gdzie sam mieszkał, i położył go na

swoim łóżku.

1 Krl 17,20 Potem wzywając Pana, rzekł: "O Panie, Boże mój! Czy nawet na wdowę,

u której zamieszkałem, sprowadzasz nieszczęście, dopuszczając śmierć jej sy

na?"

1 Krl 17,21 Później trzykrotnie rozciągnął się nad dzieckiem i znów wzywając Pana rzekł:

"O Panie, Boże mój! Błagam cię, niech dusza tego dziecka wróci do niego!" 1 Krl 17,22 Pan zaś wysłuchał wołania Eliasza, gdyż dusza dziecka powróciła do niego,

a ono ożyło.

1 Krl 17,23 Wówczas Eliasz wziął dziecko i zaniósł z górnej izby tego domu, i zaraz oddał

je matce. Następnie Eliasz rzekł: "Patrz, syn twój żyje!"

1 Krl 17,24 A wtedy ta kobieta powiedziała do Eliasza: "Teraz już wiem, że naprawdę

jesteś mężem Bożym i słowo Pańskie w twoich ustach jest prawdą".

Rozdział 18

1 Krl 18,01 Po upływie wielu dni, w trzecim roku, Pan skierował do Eliasza to słowo:

"Idź, ukaż się Achabowi, albowiem ześlę deszcz na ziemię".

1 Krl 18,02 Poszedł więc Eliasz, aby ukazać się Achabowi, a wtedy w Samarii panował

głód.

1 Krl 18,03 Achab wezwał Obadiasza, zarządcę pałacu. A Obadiasz odznaczał się wielką

bojaźnią Pańską,

1 Krl 18,04 bo gdy Izebel tępiła proroków Pańskich, to Obadiasz zaopiekował się stu

prorokami, ukrył ich po pięćdziesięciu w grocie i żywił ich chlebem i wodą. 1 Krl 18,05 Otóż Achab powiedział do Obadiasza: "Chodź, przejdziemy kraj w kierunku

wszystkich wód i do wszystkich potoków. Może gdzie znajdziemy trawę, to

wyżywimy konie i muły i nie zamorzymy bydła".

1 Krl 18,06 Potem podzielili między siebie kraj, aby go obejść. Achab poszedł osobno

jedną drogą. Obadiasz zaś poszedł osobno drugą drogą.

1 Krl 18,07 Kiedy Obadiasz był w drodze, zdarzyło się, że właśnie spotkał go Eliasz. A on

go poznał i upadłszy na twarz, powiedział: "Czyś to ty, panie mój, Eliaszu?" 1 Krl 18,08 Eliasz mu odpowiedział: "Ja. Idź, powiedz swemu panu: "Oto jest Eliasz"". 1 Krl 18,09 Obadiasz zaś rzekł: "Czym zgrzeszyłem, że wydajesz twego sługę na śmierć

z ręki Achaba?

1 Krl 18,10 Na życie Pana, Boga twego! Nie ma narodu ani królestwa, do którego by nie

550 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 18

posłał mój pan, aby cię odszukać. Gdy zaś powiedziano: "Nie ma", to kazał

przysięgać każdemu królestwu i każdemu narodowi na to, że ciebie nie można

znaleźć.

1 Krl 18,11 Ty zaś teraz mówisz: "Idź, powiedz twemu panu: Oto jest Eliasz". 1 Krl 18,12 Przecież może się zdarzyć, że kiedy ja odejdę od ciebie, to tchnienie Pańskie

uniesie ciebie, nie wiem dokąd. Gdy zaś przyjdę powiedzieć Achabowi, a on

cię nie znajdzie, to wówczas może mnie zabić! A wszak twój sługa boi się

Pana od swojej młodości.

1 Krl 18,13 Czyż nie oznajmiono memu panu, co uczyniłem, kiedy Izebel zabijała proro

ków Pańskich? Jak wówczas ukryłem stu ludzi spośród proroków Pańskich,

po pięćdziesięciu w grocie, i żywiłem ich chlebem i wodą.

1 Krl 18,14 A ty teraz mówisz: "Idź, powiedz twemu panu: Oto jest Eliasz!" Ależ on mnie

zabije!"

1 Krl 18,15 Na to Eliasz odpowiedział: "Na życie Pana Zastępów, któremu służę, zapraw

dę dziś mu się ukażę".

1 Krl 18,16 Obadiasz więc poszedł naprzeciw Achaba, zaraz go zawiadomił "i natych

miast uciekł". Achab zaś poszedł naprzeciw Eliasza.

1 Krl 18,17 Gdy Achab zobaczył Eliasza, powiedział mu: "To ty jesteś ten dręczyciel

Izraela!"

1 Krl 18,18 A on mu odrzekł: "Nie ja dręczę Izraela, ale właśnie ty i ród twego ojca wa

szym porzucaniem przykazań Pańskich, a ponadto ty poszedłeś za Baalami. 1 Krl 18,19 Więc zaraz wydaj rozkaz, aby zgromadzić przy mnie całego Izraela na górze

Karmel, a także czterystu pięćdziesięciu proroków Baala oraz czterystu pro

roków Aszery, stołowników Izebel".

1 Krl 18,20 Achab rozesłał polecenie wszystkim Izraelitom i zgromadził proroków na gó

rze Karmel.

1 Krl 18,21 Wówczas Eliasz zbliżył się do całego ludu i rzekł: "Dopókiż będziecie chwiać

się na obie strony? Jeżeli Jahwe jest [prawdziwym] Bogiem, to Jemu służcie,

a jeżeli Baal, to służcie jemu!" Na to nie odpowiedzieli mu ani słowa. 1 Krl 18,22 Wtedy Eliasz przemówił do ludu: "Tylko ja sam ocalałem jako prorok Pański,

proroków zaś Baala jest czterystu pięćdziesięciu.

1 Krl 18,23 Wobec tego niech nam dadzą dwa młode cielce. Oni niech wybiorą sobie jed

nego cielca i porąbią go oraz niech go umieszczą na drwach, ale ognia niech

nie podkładają! Ja zaś oprawię drugiego cielca oraz umieszczę na drwach i

też ognia nie podłożę.

1 Krl 18,24 Potem wy będziecie wzywać imienia waszego boga, a następnie ja będę wzy

wać imienia Pana, aby okazało się, że ten Bóg, który odpowie ogniem, jest

[naprawdę] Bogiem". Cały lud, odpowiadając na to, zawołał: "Dobry po

mysł!"

1 Krl 18,25 Eliasz więc rzekł do proroków Baala: "Wybierzcie sobie jednego młodego

cielca i zacznijcie pierwsi, bo was jest więcej. Następnie wzywajcie imienia

551 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 18

waszego boga, ale ognia nie podkładajcie!"

1 Krl 18,26 Wzięli więc cielca i oprawili go, a potem wzywali imienia Baala od rana aż

do południa, wołając: "O Baalu, odpowiedz nam!" Ale nie było ani głosu,

ani odpowiedzi. Zaczęli więc tańczyć przyklękając przy ołtarzu, który przy

gotowali.

1 Krl 18,27 Kiedy zaś nastało południe, Eliasz szydził z nich, mówiąc: "Wołajcie głośniej,

bo to bóg! Więc może zamyślony albo jest zajęty, albo udaje się w drogę. Mo

że on śpi, więc niech się obudzi!"

1 Krl 18,28 Potem wołali głośniej i kaleczyli się według swojego zwyczaju mieczami oraz

oszczepami, aż się pokrwawili.

1 Krl 18,29 Nawet kiedy już południe minęło, oni jeszcze prorokowali aż do czasu skła

dania ofiary z pokarmów. Ale nie było ani głosu, ani odpowiedzi, ani też

dowodu uwagi.

1 Krl 18,30 Wreszcie Eliasz przemówił do ludu: "Zbliżcie się do mnie!" A oni przybliżyli

się do niego. Po czym naprawił rozwalony ołtarz Pański.

1 Krl 18,31 Potem Eliasz wziął dwanaście kamieni według liczby pokoleń potomków Ja

kuba, któremu Pan powiedział: "Imię twoje będzie Izrael".

1 Krl 18,32 Następnie ułożył kamienie na kształt ołtarza ku czci Pana i wykopał dokoła

ołtarza rów o pojemności dwóch sea ziarna.

1 Krl 18,33 Potem ułożył drwa i porąbawszy młodego cielca, położył go na tych drwach 1 Krl 18,34 i rozkazał: "Napełnijcie cztery dzbany wodą i wylejcie do rowu oraz na drwa!"

I tak zrobili. Potem polecił: "Wykonajcie to drugi raz!" Oni zaś to wykonali.

I znów nakazał: "Wykonajcie trzeci raz!"

1 Krl 18,35 Oni zaś wykonali to po raz trzeci, aż woda oblała ołtarz dokoła i napełniła

też rów.

1 Krl 18,36 Następnie w porze składania ofiary z pokarmów prorok Eliasz wystąpił i rzekł:

"O Panie, Boże Abrahama, Izaaka oraz Izraela! Niech dziś będzie wiadomo,

że Ty jesteś Bogiem w Izraelu, a ja Twój sługa na Twój rozkaz to wszystko

uczyniłem.

1 Krl 18,37 Wysłuchaj mnie, o Panie! Wysłuchaj, aby ten lud zrozumiał, że Ty, o Panie,

jesteś Bogiem i Ty nawróciłeś ich serce".

1 Krl 18,38 A wówczas spadł ogień od Pana "z nieba" i strawił żertwę i drwa oraz ka

mienie i muł, jako też pochłonął wodę z rowu.

1 Krl 18,39 Cały lud to ujrzał i upadł na twarz, a potem rzekł: "Naprawdę Jahwe jest

Bogiem! Naprawdę Pan jest Bogiem!"

1 Krl 18,40 Eliasz zaś im rozkazał: "Chwytajcie proroków Baala! Niech nikt z nich nie

ujdzie!" Zaraz więc ich schwytali. Eliasz zaś sprowadził ich do potoku Kiszon

i tam ich wytracił.

1 Krl 18,41 Potem Eliasz powiedział Achabowi: "Idź! Jedz i pij, bo słyszę odgłos desz

czu".

1 Krl 18,42 Achab zatem poszedł jeść i pić, a Eliasz wszedł na szczyt Karmelu i pochy

552 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 19

liwszy się ku ziemi, wtulił twarz między swoje kolana.

1 Krl 18,43 Potem powiedział swemu słudze: "Podejdź no, spójrz w stronę morza!" On

podszedł, spojrzał i wnet powiedział: "Nie ma nic!" Na to mu odrzekł: "Wra

caj siedem razy!"

1 Krl 18,44 Za siódmym razem [sługa] powiedział: "Oto obłok mały, jak dłoń człowieka,

podnosi się z morza!" Wtedy mu rozkazał: "Idź, powiedz Achabowi: "Zaprzę

gaj i odjeżdżaj, aby cię deszcz nie zaskoczył"".

1 Krl 18,45 Niebawem chmury oraz wiatr zaciemniły niebo i spadła ulewa, więc Achab

wsiadł na wóz i udał się do Jizreel.

1 Krl 18,46 A ręka Pańska wspomogła Eliasza, bo opasawszy swe biodra pobiegł przed

Achabem w kierunku Jizreel.

Rozdział 19

1 Krl 19,01 Kiedy Achab opowiedział Izebeli wszystko, Eliasz uczynił, i jak pozabijał

mieczem proroków,

1 Krl 19,02 wtedy Izebel wysłała do Eliasza posłańca, aby powiedział: ""Chociaż ty jesteś

Eliasz, to jednak ja jestem Izebel!" Niech to sprawią bogowie i tamto dorzu

cą, jeśli nie postąpię jutro z twoim życiem, jak [się stało] z życiem każdego z

nich".

1 Krl 19,03 Wtedy "Eliasz" zląkłszy się, powstał i ratując się ucieczką, przyszedł do Beer

Szeby w Judzie i tam zostawił swego sługę,

1 Krl 19,04 a sam na [odległość] jednego dnia drogi poszedł na pustynię. Przyszedłszy,

usiadł pod jednym z janowców i pragnąc umrzeć, rzekł: "Wielki już czas, o

Panie! Odbierz mi życie, bo nie jestem lepszy od moich przodków". 1 Krl 19,05 Po czym położył się tam i zasnął. A oto anioł, trącając go, powiedział mu:

"Wstań, jedz!"

1 Krl 19,06 Eliasz spojrzał, a oto przy jego głowie podpłomyk i dzban z wodą. Zjadł więc

i wypił, i znów się położył.

1 Krl 19,07 Powtórnie anioł Pański wrócił i trącając go, powiedział: "Wstań, jedz, bo

przed tobą długa droga".

1 Krl 19,08 Powstawszy zatem, zjadł i wypił. Następnie mocą tego pożywienia szedł

czterdzieści dni i czterdzieści nocy aż do Bożej góry Horeb.

1 Krl 19,09 Tan wszedł do pewnej groty, gdzie przenocował. Wtedy Pan skierował do

niego słowo i przemówił: "Co ty tu robisz, Eliaszu?"

1 Krl 19,10 A on odpowiedział: "Żarliwością rozpaliłem się o chwałę Pana, Boga Za

stępów, gdyż Izraelici opuścili Twoje przymierze, rozwalili Twoje ołtarze i

Twoich proroków zabili mieczem. Tak że ja sam tylko zostałem, a oni godzą

jeszcze i na moje życie".

553 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 20

1 Krl 19,11 Wtedy rzekł: "Wyjdź, aby stanąć na górze wobec Pana!" A oto Pan prze

chodził. Gwałtowna wichura rozwalająca góry i druzgocąca skały [szła] przed

Panem; ale Pan nie był w wichurze. A po wichurze - trzęsienie ziemi: Pan nie

był w trzęsieniu ziemi.

1 Krl 19,12 Po trzęsieniu ziemi powstał ogień: Pan nie był w ogniu. A po tym ogniu

szmer łagodnego powiewu.

1 Krl 19,13 Kiedy tylko Eliasz go usłyszał, zasłoniwszy twarz płaszczem, wyszedł i stanął

przy wejściu do groty. A wtedy rozległ się głos mówiący do niego: "Co ty tu

robisz, Eliaszu?"

1 Krl 19,14 Eliasz zaś odpowiedział: "Żarliwością rozpaliłem się o chwałę Pana, Boga

Zastępów, gdyż Izraelici opuścili Twoje przymierze, rozwalili Twoje ołtarze i

Twoich proroków zabili mieczem. Tak że ja sam tylko zostałem, a oni godzą

jeszcze i na moje życie".

1 Krl 19,15 Wtedy Pan rzekł do niego: "Idź, wracaj twoją drogą ku pustyni Damaszku.

A kiedy tam przybędziesz, namaścisz Chazaela na króla Aramu. 1 Krl 19,16 Później namaścisz Jehu, syna Nimsziego, na króla Izraela. A wreszcie Elize

usza, syna Szafata z Abel-Mechola, namaścisz na proroka po tobie. 1 Krl 19,17 A stanie się tak: uratowanego przed mieczem Chazaela zabije Jehu, a urato

wanego przed mieczem Jehu zabije Elizeusz.

1 Krl 19,18 Zostawię jednak w Izraelu siedem tysięcy takich, których kolana nie ugięły

się przed Baalem i których usta go nie ucałowały".

1 Krl 19,19 [Eliasz] stamtąd poszedł i odnalazł Elizeusza, syna Szafata, orzącego: dwana

ście par [wołów] przed nim, a on przy dwunastej. Wtedy Eliasz, podszedłszy

do niego, zarzucił na niego swój płaszcz.

1 Krl 19,20 Wówczas Elizeusz zostawił woły i pobiegłszy za Eliaszem, powiedział: "Po

zwól mi ucałować mego ojca i moją matkę, abym potem poszedł za tobą".

On mu odpowiedział: "Idź i wracaj, bo po co to ci uczyniłem?" 1 Krl 19,21 Wtedy powrócił do niego i zaraz wziął parę wołów, złożył je na ofiarę, a na

jarzmie wołów ugotował ich mięso oraz dał ludziom, aby zjedli. Następnie

wybrał się i poszedłszy za Eliaszem, stał się jego sługą.

Rozdział 20

1 Krl 20,01 Ben-Hadad, król Aramu, zebrał całe swoje wojsko - a było wraz z nim trzy

dziestu dwóch królów, jako też konie i rydwany - a następnie nadciągnął,

obległ Samarię i natarł na nią.

1 Krl 20,02 Niebawem wysłał posłów do króla Izraela, Achaba, do miasta, 1 Krl 20,03 aby mu oświadczyli: "Tak rzekł Ben-Hadad: Twoje srebro i twoje złoto jest

moje oraz twoje żony i twoi synowie są moi".

554 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 20

1 Krl 20,04 Na to odpowiedział król Izraela tymi słowami: "Według twego słowa, panie

mój, królu, twój jestem ja i wszystko, co moje".

1 Krl 20,05 Potem posłowie ci wrócili i powiedzieli: "Tak kazał powiedzieć Ben-Hadad:

Wobec tego, że posłałem do ciebie, aby powiedziano: Twoje srebro i twoje

złoto oraz twoje żony i twoich synów mnie wydasz,

1 Krl 20,06 to nieodwołalnie jutro poślę do ciebie moje sługi, aby przeszukali twój dom i

domy twoich sług, a wszystko, co im się spodoba, mają przejmować w swoje

ręce i muszą zabierać".

1 Krl 20,07 Wtedy król izraelski zwołał całą starszyznę kraju i rzekł: "Zrozumiejcież i

zauważcie, że on ma złe zamiary. Kiedy przysłał do mnie po moje żony i po

moich synów oraz po moje srebro i złoto, to mu nie odmówiłem". 1 Krl 20,08 Wtedy cała starszyzna i cały lud powiedzieli mu: "Nie słuchaj i nie zgadzaj

się!"

1 Krl 20,09 Rzekł więc do posłów Ben-Hadada: "Powiedzcie memu panu, królowi: Wszyst

ko, co początkowo poleciłeś twemu słudze, uczynię, ale tej rzeczy nie będę

mógł zrobić". Posłowie zaraz poszli i zanieśli odpowiedź.

1 Krl 20,10 Ben-Hadad znowu posyłając do niego, rzekł: "Niechaj bogowie to mi uczy

nią i tamto dorzucą, jeśli starczy gruzu Samarii dla garści wszystkich ludzi,

których mam pod sobą".

1 Krl 20,11 Król izraelski, odpowiadając na to, rzekł: "Powiedzcie: Przypasujący broń

niech się nie chwali, jak odpasujący".

1 Krl 20,12 [Ben-Hadad] słuchał tego sprawozdania, kiedy pił sam i królowie w namio

tach. Wówczas powiedział swoim poddanym: "Stańcie w szyku!" Więc stanęli

w szyku przeciw miastu.

1 Krl 20,13 A oto pewien prorok podszedł do Achaba, króla izraelskiego, i rzekł: "Tak

mówi Pan: Czyś nie widział całego tego wielkiego mnóstwa? Oto Ja dam je

dziś w twoje ręce, a przez to poznasz, że Ja jestem Panem".

1 Krl 20,14 Wtedy Achab zapytał: "Przez kogo?" Odrzekł: "Tak mówi Pan: Przez drużyny

naczelników krajowych". Achab ponownie zapytał: "Kto rozpocznie bitwę?"

Odpowiedział: "Ty!"

1 Krl 20,15 Dokonał więc przeglądu drużyn naczelników krajowych. Zebrało się ich dwu

stu trzydziestu dwóch. Po nich dokonał przeglądu całego ludu, wszystkich

zbrojnych Izraelitów. [Było ich] siedem tysięcy.

1 Krl 20,16 Wkrótce wyszli w południe, kiedy Ben-Hadad oddawał się pijaństwu w na

miotach, a z nim trzydziestu dwóch wspomagających go królów. 1 Krl 20,17 Najpierw wyszły drużyny naczelników krajowych. Wtedy posłano do Ben

Hadada i zawiadomiono go, mówiąc: "Wyszli ludzie z Samarii". 1 Krl 20,18 A on rzekł: "Czy wyszli w zamiarach pokojowych, czy też wyszli walczyć,

bierzcie ich żywcem!"

1 Krl 20,19 A tymi, którzy wyszli z miasta, były drużyny naczelników krajowych i wojsko

za nimi.

555 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 20

1 Krl 20,20 Każdy pokonał swego przeciwnika. Dlatego Aramejczycy uciekli, a Izraelici

ich gonili. Ben-Hadad, król syryjski, też ratował się ucieczką na koniu razem

z jezdnymi.

1 Krl 20,21 Wyszedł też król izraelski i zabrał konie oraz rydwany. Zadał więc Aramowi

wielką klęskę.

1 Krl 20,22 Ponownie podszedł ów prorok do króla izraelskiego i rzekł do niego: "Idź!

Nabierz odwagi i zastanów się oraz przewiduj, co powinieneś uczynić, bo po

upływie roku król Aramu napadnie na ciebie".

1 Krl 20,23 Również i słudzy króla Aramu rzekli do niego: "Ich bogowie są bogami gór.

Dlatego nas pokonali. Natomiast walczmy z nimi na równinie, wtedy na pew

no my ich pokonamy!

1 Krl 20,24 Więc tak zrób: Usuń każdego z królów z jego stanowiska, a zamiast nich

ustanów namiestników.

1 Krl 20,25 Ty zaś musisz wystawić nowe wojsko, takie jak to, które ci poległo; również

konie jak tamte konie oraz rydwany jak tamte rydwany. A potem walczmy

z nimi na równinie, to na pewno ich pokonamy". Posłuchał ich głosu i tak

zrobił.

1 Krl 20,26 Po upływie roku rzeczywiście Ben-Hadad dokonał przeglądu Aramejczyków

i nadciągnął do Afek na bitwę z Izraelem.

1 Krl 20,27 Dokonawszy też przeglądu, Izraelici zaopatrzeni w żywność wyruszyli na

przeciw nim. I rozłożyli się obozem Izraelici przed nimi jak dwa stadka kóz,

Aramejczycy zaś zapełnili okolicę.

1 Krl 20,28 Wtedy zbliżył się do króla izraelskiego mąż Boży i rzekł: "Tak mówi Pan:

Ponieważ Aramejczycy powiedzieli: "Pan, Bóg Izraela, jest Bogiem gór, a nie

jest On Bogiem równin", dam całe to wielkie mnóstwo w twoje ręce, abyście

wiedzieli, że Ja jestem Panem".

1 Krl 20,29 Siedem dni obozowali jedni naprzeciw drugich. Dopiero siódmego dnia doszło

do bitwy, a wówczas Izraelici pobili jednego dnia sto tysięcy pieszych Ara

mejczyków.

1 Krl 20,30 Kiedy pozostali uciekli do Afek, do miasta, wtedy zwalił się mur na dwa

dzieścia siedem tysięcy pozostałych ludzi. Ben-Hadad też uciekł i w mieście

chodził z ukrycia w ukrycie.

1 Krl 20,31 Jego słudzy powiedzieli mu: "Racz zauważyć! Słyszeliśmy, że królowie rodu

Izraela są łaskawymi królami. Pozwól, że opaszemy worami nasze biodra, a

powrozami nasze szyje. Potem pójdziemy do króla izraelskiego, może zostawi

nas przy życiu".

1 Krl 20,32 Opasali więc worami biodra, a powrozami szyje, i przyszedłszy do króla izra

elskiego, powiedzieli: "Twój sługa Ben-Hadad mówi: Proszę, daruj mi życie!"

A on odpowiedział: "Czy jeszcze żyje? On jest moim bratem".

1 Krl 20,33 Ludzie ci, wziąwszy to za dobry znak, skwapliwie podchwycili go za słowo i

powiedzieli: "Ben-Hadad bratem twoim!" On zaś rozkazał: "Idźcie i przypro

556 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 21

wadźcie go!" Wkrótce Ben-Hadad wyszedł do niego. Wtedy go przyprowadzili

do niego na rydwan.

1 Krl 20,34 Potem [Ben-Hadad] do niego powiedział: "Te miasta, które mój ojciec za

brał twemu ojcu, zwrócę ci. Ponadto będziesz mógł urządzić sobie bazary w

Damaszku, jak urządził sobie mój ojciec w Samarii. Mnie zaś na podstawie

przymierza uwolnisz". Następnie [Achab] zawarł z nim przymierze i wtedy

go uwolnił.

1 Krl 20,35 Pewien człowiek spośród uczniów prorockich rzekł, z rozkazu Pana, do swego

współtowarzysza: "Uderzże mnie!" Ale ów człowiek nie chciał go uderzyć. 1 Krl 20,36 Wówczas mu rzekł: "Ponieważ nie posłuchałeś głosu Pana, oto skoro tylko

odejdziesz ode mnie, napadnie na ciebie lew!" Kiedy odszedł od niego, lew

upatrzył go sobie i zabił go.

1 Krl 20,37 [Ów człowiek] znalazł sobie innego człowieka i rzekł: "Uderzże mnie!" Wtedy

ten człowiek wymierzył mu taki cios, że go zranił.

1 Krl 20,38 A ów prorok poszedł i stanąwszy królowi izraelskiemu na drodze, nie dał się

poznać, dzięki przepasce na oczach.

1 Krl 20,39 A kiedy król go mijał, wtedy on zawołał do króla i rzekł: "Twój sługa wszedł

w wir walki i oto jakiś człowiek oddalił się i przyprowadziwszy kogoś do mnie,

powiedział: "Pilnuj tego człowieka. Jeśliby go zabrakło, to będziesz musiał

za jego życie oddać twoje życie albo będziesz musiał zapłacić talent srebra". 1 Krl 20,40 I właśnie zdarzyło się, że kiedy twój sługa rozglądał się tu i tam, wówczas

[pilnowany] znikł". Król izraelski wówczas mu powiedział: "Taki niech będzie

na ciebie wyrok, ty sam rozstrzygnąłeś".

1 Krl 20,41 A on szybko odsunął opaskę ze swoich oczu. Dopiero wtedy król izraelski

spostrzegł, że to jest jeden z proroków.

1 Krl 20,42 Wówczas powiedział mu: "Tak mówi Pan: Za to, że wypuściłeś ze swojej ręki

człowieka, który podlega mojej klątwie, będziesz musiał za jego życie oddać

twoje życie i twój lud za jego lud".

1 Krl 20,43 Król izraelski odjechał więc niezadowolony i rozgniewany. Niebawem przyje

chał do Samarii.

Rozdział 21

1 Krl 21,01 Po tych wydarzeniach stało się, co następuje. Nabot z Jizreel miał winnicę

"w Jizreel" obok pałacu Achaba, króla Samarii.

1 Krl 21,02 Achab zatem zwrócił się do Nabota mówiąc: "Oddaj mi na własność two

ją winnicę, aby została przerobiona dla mnie na ogród warzywny, gdyż ona

przylega do mego domu. A ja za nią dam ci winnicę lepszą od tej, chyba że

wydaje ci się słuszne, abym ci dał pieniądze jako zapłatę za nią".

557 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 21

1 Krl 21,03 Nabot zaś odpowiedział: "Niech mnie broni Pan przed tym, bym miał ci

oddać dziedzictwo mych przodków".

1 Krl 21,04 Achab więc przyszedł do swego domu rozgoryczony i rozgniewany słowami,

które Nabot z Jizreel wypowiedział do niego, a mianowicie: "Nie dam tobie

dziedzictwa moich przodków". Następnie położył się na swoim łożu, odwrócił

twarz i nic nie jadł.

1 Krl 21,05 Niebawem przyszła do niego Izebel, jego żona, i zapytała go: "Czemu duch

twój jest tak rozgoryczony, że nic nie jesz?"

1 Krl 21,06 On zaś jej odpowiedział: "Bo rozmawiałem z Nabotem z Jizreel. Powiedzia

łem mu: Sprzedaj mi twoją winnicę za pieniądze albo, jeśli chcesz, dam ci

zamiast niej inną winnicę. A on powiedział: Nie dam tobie mojej winnicy". 1 Krl 21,07 Na to rzekła do niego Izebel, jego żona: "To ty teraz tak sprawujesz rządy

królewskie nad Izraelem? Wstań, jedz i bądź dobrej myśli. To ja ci dam win

nicę Nabota z Jizreel".

1 Krl 21,08 Potem w imieniu Achaba napisała listy i opieczętowała jego pieczęcią, a

następnie wysłała do starszyzny i dostojników, którzy byli w mieście, sąsia

dujących z Nabotem.

1 Krl 21,09 W listach tak napisała: "Ogłoście post i posadźcie Nabota przed ludem. 1 Krl 21,10 Posadźcie też naprzeciw niego dwóch ludzi nikczemnych, by zaświadczyli

przeciw niemu, mówiąc: "Zbluźniłeś Bogu i królowi". Potem go wyprowadź

cie i kamienujcie tak, aby zmarł".

1 Krl 21,11 Jego współobywatele, starsi oraz dostojnicy, mieszkający w mieście, zrobili,

jak im Izebel poleciła i jak było napisane w listach, które do nich wysłała. 1 Krl 21,12 A więc ogłosili post i posadzili Nabota przed ludem.

1 Krl 21,13 Potem przyszło dwóch ludzi nikczemnych, którzy zasiadłszy wobec niego, za

świadczyli przeciw niemu, mówiąc: "Nabot zbluźnił Bogu i królowi". Dlatego

wyprowadzili go za miasto i ukamienowali go, wskutek czego zmarł. 1 Krl 21,14 Sami zaś posłali do Izebel, aby powiedzieć: "Nabot został ukamienowany i

zmarł".

1 Krl 21,15 Kiedy więc Izebel usłyszała, że Nabot został ukamienowany i zmarł, powie

działa Achabowi: "Wstań, weź w posiadanie winnicę Nabota z Jizreel, której

nie zgodził się dać ci za pieniądze, bo Nabot nie żyje, lecz umarł". 1 Krl 21,16 Kiedy tylko Achab usłyszał, że Nabot umarł, zaraz wstał, aby zejść do win

nicy Nabota z Jizreel i wziąć ją w posiadanie.

1 Krl 21,17 Wtedy Pan skierował słowo do Eliasza z Tiszbe:

1 Krl 21,18 "Wstań i zejdź na spotkanie Achaba, króla izraelskiego. Jest on właśnie w

Samarii, w winnicy Nabota, do której zszedł, aby wziąć ją w posiadanie. 1 Krl 21,19 I powiesz mu: "Tak mówi Pan: Czyż nie dokonałeś mordu, a nadto zagrabi

łeś [winnicę]?" Potem powiesz mu: "Tak mówi Pan: Tam, gdzie psy wylizały

krew Nabota, będą lizały psy również i twoją krew"".

1 Krl 21,20 Achab odpowiedział na to Eliaszowi: "Już znalazłeś mnie, mój wrogu?" Wów

558 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 22

czas [Eliasz] rzekł: "Znalazłem, bo zaprzedałeś się, żeby czynić to, co jest złe

w oczach Pana, "aby Go obrażać".

1 Krl 21,21 Oto Ja sprowadzę na ciebie nieszczęście, gdyż wymiotę i wytępię z domu

Achaba nawet chłopca, niewolnika i wolnego w Izraelu,

1 Krl 21,22 i postąpię z twoim rodem, jak z rodem Jeroboama, syna Nebata, i jak z

rodem Baszy, syna Achiasza, za to, że Mnie do gniewu pobudziłeś i ponadto

doprowadziłeś do grzechu Izraela.

1 Krl 21,23 Również i o Izebel tak mówi Pan: Psy będą żarły Izebel pod murem Jizreel. 1 Krl 21,24 Zmarłego z rodu Achaba w mieście będą żarły psy, a zmarłego w polu będą

żarły ptaki powietrzne".

1 Krl 21,25 Naprawdę, nie było nikogo, kto by tak, jak Achab, zaprzedał się, aby czynić

to, co jest złe w oczach Pana. Albowiem do tego skłoniła go żona jego Ize

bel.

1 Krl 21,26 Bardzo haniebnie postępował, służąc bożkom; zupełnie tak, jak to czynili

Amoryci, których Pan wydziedziczył na rzecz Izraelitów.

1 Krl 21,27 Kiedy Achab usłyszał te słowa, rozdarł szaty i włożył wór na ciało oraz po

ścił. Kładł się też spać w worze i chodził pokornie.

1 Krl 21,28 Wtedy Pan skierował słowo do Eliasza z Tiszbe:

1 Krl 21,29 "Zapewne zobaczyłeś, że Achab upokorzył się przede Mną? Dlatego że upo

korzył się przede Mną, nie dopuszczę nieszczęścia za jego życia. Nieszczęście

dopuszczę na jego ród za życia jego syna".

Rozdział 22

1 Krl 22,01 Przez trzy lata panował pokój, nie było wojny między Aramem a Izraelem. 1 Krl 22,02 W trzecim roku król judzki Jozafat odwiedził króla izraelskiego. 1 Krl 22,03 Wówczas król izraelski rzekł do swoich sług: "Czyż nie wiecie, że Ramot w

Gileadzie do nas należy? A my nie kwapimy się do odebrania go królowi Ara

mu!"

1 Krl 22,04 Następnie zwrócił się do Jozafata: "Czy pójdziesz ze mną na wojnę o Ramot

w Gileadzie?" Jozafat zaś odpowiedział królowi Izraela: "Ja tak, jak i ty; lud

mój, jak i twój lud, konie moje, jak i twoje konie".

1 Krl 22,05 Ponadto Jozafat rzekł królowi izraelskiemu: "Najpierw zapytaj, proszę, o sło

wo Jahwe!"

1 Krl 22,06 Król więc izraelski zgromadził około czterystu proroków i rzekł do nich: "Czy

powinienem wyruszyć na wojnę o Ramot w Gileadzie, czy też powinienem

tego zaniechać?" A oni odpowiedzieli: "Wyruszaj, z pewnością Pan da je w

ręce króla".

1 Krl 22,07 Jednak Jozafat rzekł: "Czy nie ma tu jeszcze jakiegoś proroka Pańskiego,

559 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 22

abyśmy mogli przez niego zapytać?"

1 Krl 22,08 Na to król izraelski odrzekł Jozafatowi: "Jest jeszcze jeden mąż, przez którego

można zapytać Pana, ale ja go nienawidzę, bo nie prorokuje mi dobrze, tylko

źle. To jest Micheasz, syn Jimli". Wtedy Jozafat powiedział: "Nie mów tak,

królu!"

1 Krl 22,09 Zawołał więc król izraelski któregoś dworzanina i rzekł: "Pospiesz się po Mi

cheasza, syna Jimli!"

1 Krl 22,10 Król izraelski i Jozafat, król judzki, ubrani w szaty królewskie siedzieli na

swoich tronach na placu u wrót bramy Samarii, a przed nimi prorokowali

wszyscy prorocy.

1 Krl 22,11 Sedecjasz, syn Kenaany, sporządził sobie rogi żelazne i powiedział: "Tak mówi

Pan: Nimi będziesz bódł Aram aż do ich wytępienia".

1 Krl 22,12 I wszyscy prorocy podobnie prorokowali, mówiąc: "Idź na Ramot w Gileadzie

i zwyciężaj! Pan da je w ręce króla".

1 Krl 22,13 Ten zaś posłaniec, który poszedł zawołać Micheasza, powiedział mu tak:

"Zauważ! Przepowiednie tych proroków są jednozgodnie pomyślne dla króla.

Niechże więc twoja przepowiednia będzie jak każdego z nich taką, żebyś za

powiedział powodzenie".

1 Krl 22,14 Wówczas Micheasz odrzekł: "Na życie Pana! Na pewno będę mówił to, co

Pan mi powie".

1 Krl 22,15 Potem przyszedł przed króla. Wtedy się król do niego odezwał: "Micheaszu!

Czy powinniśmy wyruszyć na wojnę o Ramot w Gileadzie, czy też powinni

śmy tego zaniechać?" Wtedy do niego przemówił: "Wyruszaj i zwyciężaj, a

Pan da je w ręce króla".

1 Krl 22,16 Król zaś mu powiedział: "Ile razy ja cię mam zaklinać, żebyś mi mówił tylko

prawdę w imieniu Pana?"

1 Krl 22,17 Wówczas rzekł: "Ujrzałem całego Izraela rozproszonego po górach, jak owce

bez pasterza, i Pan rzekł: Nie ma nad nimi pana. Niech wróci każdy w pokoju

do swego domu".

1 Krl 22,18 Wtedy król izraelski zwrócił się Jozafata: "Czyż ci nie powiedziałem? Nie

prorokuje mi pomyślności, tylko nieszczęścia".

1 Krl 22,19 Tamten zaś dalej mówił: "Dlatego słuchaj wyroku Pańskiego! Ujrzałem Pana

siedzącego na swym tronie, a stały przy Nim po Jego prawej i po lewej stronie

wszystkie zastępy niebieskie.

1 Krl 22,20 Wówczas Pan rzekł: "Kto zwiedzie Achaba, aby poszedł i poległ w Ramot w

Gileadzie?" Gdy zaś jeden rzekł tak, a drugi mówił inaczej,

1 Krl 22,21 wystąpił pewien duch i stanąwszy przed Panem, powiedział: "Ja go zwiodę".

Wtedy Pan rzekł do niego: "Jak?"

1 Krl 22,22 On zaś odrzekł: "Wyjdę i stanę się duchem kłamstwa w ustach wszystkich je

go proroków". Wówczas rzekł: "Możesz zwieść, to ci się uda. Idź i tak uczyń!" 1 Krl 22,23 Dał więc Pan teraz ducha kłamstwa w usta tych wszystkich twoich proroków.

560 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 22

A na ciebie Pan ma zesłać nieszczęście".

1 Krl 22,24 Wtedy Sedecjasz, syn Kenaany, podszedł i uderzył Micheasza w policzek,

mówiąc: "Którędyż to duch Pański odszedł ode mnie, aby mówić z tobą?" 1 Krl 22,25 A Micheasz odrzekł: "Oto ty sam zobaczysz tego dnia, kiedy będziesz prze

chodził z ukrycia w ukrycie, aby się schować".

1 Krl 22,26 Król izraelski zaś rozkazał: "Weź Micheasza i każ go zaprowadzić do Amona,

dowódcy miasta, i do syna królewskiego, Joasza,

1 Krl 22,27 i powiedz: "Tak rzekł król: Wtrąćcie go do więzienia i żywcie go chlebem i

wodą jak najskąpiej aż do mego powrotu w pokoju"".

1 Krl 22,28 Na to Micheasz powiedział: "Gdybyś miał powrócić w pokoju, to znaczyłoby,

że Pan nie mówił przeze mnie". "I dodał: "Słuchajcie wszystkie narody!"" 1 Krl 22,29 Jednak król izraelski i Jozafat, król judzki, wyruszyli na Ramot w Gileadzie. 1 Krl 22,30 [Tam] król izraelski powiedział Jozafatowi: "Zanim pójdę w bój, przebiorę

się, ty zaś wdziej swoje szaty!" Następnie król izraelski przebrał się i dopiero

wtedy przystąpił do walki.

1 Krl 22,31 A król Aramu swoim trzydziestu dwu dowódcom rydwanów wydał taki roz

kaz: "Nie walczcie ani z małym, ani z wielkim, tylko z samym królem izrael

skim".

1 Krl 22,32 Toteż kiedy dowódcy rydwanów zobaczyli Jozafata, powiedzieli: "Ten jest

królem izraelskim". Wtedy otoczyli go, aby z nim walczyć. Wówczas Jozafat

wydał okrzyk bojowy.

1 Krl 22,33 Kiedy dowódcy rydwanów spostrzegli, że nie jest on królem izraelskim, za

wrócili od niego.

1 Krl 22,34 A pewien człowiek naciągnął łuk i przypadkiem ugodził króla izraelskiego

między spojenia pancerza. Powiedział więc król swojemu woźnicy: "Zawróć

i wywieź mnie spośród wojska, bo zostałem zraniony".

1 Krl 22,35 Tego dnia rozgorzała walka, a król utrzymał się stojąc na rydwanie naprze

ciw Aramejczyków. Wieczorem zaś zmarł, a krew rany ściekała do wnętrza

rydwanu.

1 Krl 22,36 O zachodzie słońca obóz obiegło wołanie: "Każdy do swego miasta i każdy

do swego kraju!

1 Krl 22,37 Król zmarł!" A potem powrócili do Samarii. Następnie pogrzebano króla w

Samarii.

1 Krl 22,38 Potem obmyto rydwan nad sadzawką Samarii. Wtedy psy zlizały z niego

krew, a nierządnice obmyły według zapowiedzi, którą wyrzekł Pan. 1 Krl 22,39 A czyż pozostałe dzieje Achaba i wszystko, co uczynił, oraz dom z kości sło

niowej, który zbudował, nie są opisane w Księdze Kronik Królów Izraela? 1 Krl 22,40 Achab spoczął przy swoich przodkach, a syn jego Ochozjasz został w jego

miejsce królem.

1 Krl 22,41 Jozafat, syn Asy, objął władzę w Judzie w czwartym roku Achaba, króla

izraelskiego.

561 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 11 - Pierwsza Księga Królewska Rozdział 22

1 Krl 22,42 W chwili objęcia rządów Jozafat miał trzydzieści pięć lat, a królował w Jerozo

limie dwadzieścia pięć lat. Jego matce było na imię Azuba - córka Szilchiego. 1 Krl 22,43 Poszedł on we wszystkim drogą swego ojca, Asy. Nie zboczył z niej starając

się czynić to, co słuszne w oczach Pańskich.

1 Krl 22,44 Tylko wyżyn nie usunięto. Lud składał jeszcze ofiary całopalne i kadzielne

na wyżynach.

1 Krl 22,45 Jozafat zachował pokój z królem izraelskim.

1 Krl 22,46 A czyż pozostałe dzieje Jozafata i dzielność, jaką okazał i z jaką walczył, nie

są opisane w Księdze Kronik Królów Judy?

1 Krl 22,47 Usunął też z kraju resztę uprawiających nierząd sakralny, który trwał za

czasów jego ojca.

1 Krl 22,48 Kiedy w Edomie nie było króla, ustanowił króla.

1 Krl 22,49 Jozafat wystawił flotę dalekomorską, aby płynęła do Ofiru po złoto. Jednak

nie popłynęła, bo uległa rozbiciu pod Esjon-Geber.

1 Krl 22,50 Wtedy Ochozjasz, syn Achaba, powiedział Jozafatowi: "Niech moi słudzy idą

na okręty z twoimi sługami!" Ale Jozafat nie chciał.

1 Krl 22,51 Jozafat spoczął przy swoich przodkach i został pochowany przy swoich przod

kach w Mieście Dawida, swego praojca, a jego syn, Joram, został w jego miej

sce królem.

1 Krl 22,52 Ochozjasz, syn Achaba, objął władzę w Samarii w siedemnastym roku [pa

nowania] Jozafata, króla judzkiego, i królował w Izraelu dwa lata. 1 Krl 22,53 Czynił to, co jest złe w oczach Pańskich, bo poszedł drogą swego ojca i drogą

swej matki oraz drogą Jeroboama, syna Nebata, który doprowadził Izraela

do grzechu.

1 Krl 22,54 Poszedł bowiem na służbę Baala i oddawał mu pokłon, czym rozdrażnił Pana,

Boga Izraela, zupełnie tak, jak uczynił jego ojciec.

562 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12

Druga Księga Królewska

Rozdział 1

2 Krl 1,01 Następnie - po śmierci Achaba - zbuntował się Moab przeciw Izraelowi. 2 Krl 1,02 Ochozjasz zaś wypadł przez kratę w swej górnej komnacie w Samarii i cho

rował. Wysłał więc posłańców mówiąc do nich: "Idźcie, wywiadujcie się u

Beelzebuba, boga Ekronu, czy wyzdrowieję z tej mojej choroby". 2 Krl 1,03 Lecz Anioł Pański powiedział do Eliasza z Tiszbe: "Wstań, wyjdź naprzeciw

posłańców króla Samarii i powiedz im: Czyż nie ma Boga w Izraelu, że wy

idziecie wywiadywać się u Beelzebuba, boga Ekronu?

2 Krl 1,04 Dlatego tak mówi Pan: Z łoża, do którego wszedłeś, już nie zejdziesz, ponie

waż umrzesz na pewno!" I odszedł Eliasz.

2 Krl 1,05 Kiedy posłańcy wrócili do Ochozjasza, rzekł do nich: "Czemu już powrócili

ście?"

2 Krl 1,06 Odpowiedzieli mu: "Jakiś człowiek wyszedł naprzeciw nas i rzekł do nas:

"Idźcie, wróćcie do króla, który was wysłał, i powiedzcie mu: Tak mówi Pan:

Czyż nie ma Boga w Izraelu, że ty polecasz wywiadywać się u Beelzebuba,

boga Ekronu? Dlatego z łoża, do którego wszedłeś, już nie zejdziesz, ponie

waż umrzesz na pewno!""

2 Krl 1,07 On zaś rzekł do nich: "Jak wyglądał ten człowiek, który wyszedł naprzeciw

was i wypowiedział do was te słowa?"

2 Krl 1,08 Odpowiedzieli mu: "Był to człowiek w płaszczu z sierści i pasem skórzanym

przepasany dokoła bioder". Wtedy zawołał: "To Eliasz z Tiszbe!" 2 Krl 1,09 Posłał zatem po niego pięćdziesiątnika wraz z jego pięćdziesiątką. Przyszedł

więc on do Eliasza, gdy właśnie przebywał na szczycie góry, i powiedział do

niego: "Mężu Boży! Na rozkaz króla, zejdź!"

2 Krl 1,10 Odpowiadając Eliasz rzekł do pięćdziesiątnika: "Jeżeli ja jestem mężem Bo

563

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 2

żym, niech spadnie ogień z nieba i pochłonie ciebie wraz z twoją pięćdzie

siątką!" I spadł ogień z nieba i pochłonął go wraz z jego pięćdziesiątką. 2 Krl 1,11 Wtedy król powtórnie wysłał po niego innego pięćdziesiątnika wraz z jego

pięćdziesiątką. Ten odezwał się i rzekł do niego: "Mężu Boży! Tak rozkazuje

król: Zejdź natychmiast!"

2 Krl 1,12 Odpowiadając Eliasz rzekł do nich: "Jeżeli ja jestem mężem Bożym, niech

spadnie ogień z nieba i pochłonie ciebie wraz z twoją pięćdziesiątką!" A ogień

Boży spadł z nieba i pochłonął go wraz z jego pięćdziesiątką.

2 Krl 1,13 Wtedy król znowu wysłał trzeciego pięćdziesiątnika wraz z jego pięćdziesiąt

ką. Gdy trzeci pięćdziesiątnik przyszedł, upadł na kolana przed Eliaszem i

błagał go o miłosierdzie w tych słowach: "Mężu Boży! Niechże życie moje

oraz życie tych sług twoich pięćdziesięciu drogie będzie w oczach twoich! 2 Krl 1,14 Oto ogień spadł z nieba i pochłonął obydwóch poprzednich pięćdziesiątni

ków wraz z ich pięćdziesiątkami. Lecz teraz niech życie moje drogie będzie w

oczach twoich!"

2 Krl 1,15 Wtedy Anioł Pański powiedział do Eliasza: "Zejdź z nim razem, nie bój się

go!" Eliasz podniósł się i zszedł z nim razem do króla,

2 Krl 1,16 i powiedział do niego: "Tak mówi Pan: Ponieważ wysłałeś posłańców, by wy

wiadywać się u Beelzebuba, boga Ekronu - czyż nie ma Boga w Izraelu, by

szukać Jego wyroku? - przeto z łoża, do którego wszedłeś, już nie zejdziesz,

ponieważ umrzesz na pewno!"

2 Krl 1,17 Umarł więc król według wyroku Pańskiego, który Eliasz oznajmił. A brat je

go, Joram, został w jego miejsce królem w drugim roku [panowania] Jorama,

syna Jozafata, króla judzkiego, bo [Ochozjasz] nie miał syna.

2 Krl 1,18 A czyż pozostałe czyny Ochozjasza, których dokonał, nie są opisane w Księdze

Kronik Królów Izraela?

Rozdział 2

2 Krl 2,01 Kiedy Pan miał wśród wichru unieść Eliasza do nieba, szedł Eliasz z Elize

uszem z Gilgal.

2 Krl 2,02 Wtedy rzekł Eliasz do Elizeusza: "Zostańże tutaj, bo Pan posłał mnie aż

do Betel". Elizeusz zaś odpowiedział: "Na życie Pana i na twoje życie: nie

opuszczę cię!" Zatem przyszli do Betel.

2 Krl 2,03 Wtedy uczniowie proroków, którzy byli w Betel, wyszli do Elizeusza i po

wiedzieli do niego: "Czy wiesz, że Pan dzisiaj zabierze pana twego wzwyż,

ponad twą głowę?" On zaś odrzekł: "Również i ja to wiem. Milczcie!" 2 Krl 2,04 Wtedy powiedział do niego Eliasz: "Elizeuszu! Zostańże tutaj, bo Pan posłał

mnie aż do Jerycha". On zaś odrzekł: "Na życie Pana i na twoje życie: nie

564 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 2

opuszczę cię!" Weszli więc do Jerycha.

2 Krl 2,05 Wtedy uczniowie proroków, którzy byli w Jerychu, przybliżyli się do Elize

usza i powiedzieli do niego: "Czy wiesz, że Pan dzisiaj zabiera pana twojego

wzwyż, ponad twą głowę?" On zaś odpowiedział: "Również i ja to wiem.

Milczcie!"

2 Krl 2,06 Wtedy rzekł Eliasz do niego: "Zostańże tutaj, bo Pan posłał mnie aż do

Jordanu". Elizeusz zaś odpowiedział: "Na życie Pana i na twoje życie: nie

opuszczę cię!" I szli dalej razem.

2 Krl 2,07 A pięćdziesiąt osób z uczniów proroków poszło i stanęło z przeciwka, z dala,

podczas gdy oni obydwaj przystanęli nad Jordanem.

2 Krl 2,08 Wtedy Eliasz zdjął swój płaszcz, zwinął go i uderzył wody, tak iż się rozdzie

liły w obydwie strony. A oni we dwóch przeszli po suchym łożysku. 2 Krl 2,09 Kiedy zaś przeszli, rzekł Eliasz do Elizeusza: "Żądaj, co mam ci uczynić,

zanim wzięty będę od ciebie". Elizeusz zaś powiedział: "Niechby - proszę

dwie części twego ducha przeszły na mnie!"

2 Krl 2,10 On zaś odrzekł: "Trudnej rzeczy zażądałeś. Jeżeli mnie ujrzysz, jak wzięty

będę od ciebie, spełni się twoje życzenie; jeśli zaś nie [ujrzysz], nie spełni

się".

2 Krl 2,11 Podczas gdy oni szli i rozmawiali, oto [zjawił się] wóz ognisty wraz z ru

makami ognistymi i rozdzielił obydwóch: a Eliasz wśród wichru wstąpił do

niebios.

2 Krl 2,12 Elizeusz zaś patrzał i wołał: "Ojcze mój! Ojcze mój! Rydwanie Izraela i jego

jeźdźcze". I już go więcej nie ujrzał. Ująwszy następnie szaty swoje, Elizeusz

rozdarł je na dwie części

2 Krl 2,13 i podniósł płaszcz Eliasza, który spadł z góry od niego. Wrócił i stanął nad

brzegiem Jordanu.

2 Krl 2,14 I wziął płaszcz Eliasza, który spadł z góry od niego, uderzył wody, "lecz one

się nie rozdzieliły". Wtedy rzekł: "Gdzie jest Pan, Bóg Eliasza?" I uderzył

wody, a one rozdzieliły się w obydwie strony. Elizeusz zaś przeszedł środ

kiem.

2 Krl 2,15 Uczniowie proroków, którzy byli w Jerychu, ujrzeli go z przeciwka, i oświad

czyli: "Duch Eliasza spoczął na Elizeuszu". Wyszli zatem naprzeciw niego,

oddali mu pokłon do ziemi

2 Krl 2,16 i powiedzieli do niego: "Oto wśród twoich sług jest pięćdziesięciu dzielnych

ludzi. Niechaj pójdą i poszukają pana twojego, czy go nie uniósł Duch Pański

i nie spuścił na jakąś górę lub na jakąś dolinę". Lecz on odpowiedział: "Nie

posyłajcie!"

2 Krl 2,17 A gdy nalegali na niego zbyt mocno, powiedział: "Poślijcie!" Posłali więc

pięćdziesięciu mężów, którzy szukali Eliasza trzy dni i nie znaleźli go. 2 Krl 2,18 Skoro wrócili do niego, gdy przebywał w Jerychu, rzekł do nich: "Czyż wam

nie powiedziałem: Nie chodźcie?"

565 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 3

2 Krl 2,19 Mieszkańcy miasta mówili do Elizeusza: "Patrz! Położenie miasta jest miłe,

jak ty, panie mój, widzisz, lecz woda jest niezdrowa, a ziemia nie daje pło

dów".

2 Krl 2,20 On zaś rzekł: "Przynieście mi nową misę i włóżcie w nią soli!" I przynieśli

mu.

2 Krl 2,21 Wtedy podszedł do źródła wody, wrzucił w nie sól i powiedział: "Tak mówi

Pan: Uzdrawiam te wody, już odtąd nie wyjdą stąd ani śmierć, ani niepłod

ność".

2 Krl 2,22 Wody więc zostały uzdrowione aż po dzień dzisiejszy - według słowa, które

wypowiedział Elizeusz.

2 Krl 2,23 Stamtąd poszedł do Betel. Kiedy zaś postępował drogą, mali chłopcy wybie

gli z miasta i naśmiewali się z niego wzgardliwie, mówiąc do niego: "Przyjdź

no, łysku! Przyjdź no, łysku!"

2 Krl 2,24 On zaś odwrócił się, spojrzał na nich i przeklął ich w imię Pańskie. Wów

czas wypadły z lasu dwa niedźwiedzie i rozszarpały spośród nich czterdzieści

dwoje dzieci.

2 Krl 2,25 Stamtąd Elizeusz poszedł na górę Karmel, skąd udał się do Samarii.

Rozdział 3

2 Krl 3,01 Joram, syn Achaba, objął władzą nad Izraelem w Samarii w osiemnastym

roku [panowania] Jozafata, króla judzkiego, i królował dwanaście lat. 2 Krl 3,02 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, jednakże nie tak bardzo, jak

jego ojciec i jego matka, ponieważ usunął stelę Baala, którą sporządził jego

ojciec.

2 Krl 3,03 Przylgnął jednak do grzechu, do którego doprowadził Izraela Jeroboam, syn

Nebata, i nie zerwał z nim.

2 Krl 3,04 Mesza, król Moabu, był hodowcą trzód i dostarczał królowi izraelskiemu sto

tysięcy owiec i wełnę ze stu tysięcy baranów.

2 Krl 3,05 Lecz po śmierci Achaba król Moabu zbuntował się przeciwko królowi izrael

skiemu.

2 Krl 3,06 W tym samym czasie król Joram wyszedł z Samarii i dokonywał przeglądu

całego Izraela.

2 Krl 3,07 Podróżując, polecił oświadczyć Jozafatowi, królowi judzkiemu: "Król Moabu

zbuntował się przeciwko mnie. Czy zechcesz wyruszyć ze mną na wojnę prze

ciw Moabowi?" Odpowiedział: "Wyruszę; ja tak, jak i ty, lud mój, jak i twój

lud, konie moje, jak i twoje konie".

2 Krl 3,08 A on jeszcze zapytał: "Którą drogą wyruszymy?" Odpowiedział: "Drogą przez

pustynię Edomu".

566 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 3

2 Krl 3,09 Zatem wyruszyli w drogę: król izraelski, król judzki i król Edomu. Kiedy

zaś krążyli po drogach siedem dni, zabrakło wody dla wojska obozującego i

bydła, które szło za nimi.

2 Krl 3,10 Wtedy król izraelski zawołał: "Biada! Albowiem Pan zwołał tych trzech kró

lów, by ich wydać w ręce Moabu".

2 Krl 3,11 Jozafat zaś odrzekł: "Czy tu nie ma proroka Pańskiego, byśmy przez niego

mogli zapytać się Pana?" Odpowiedział jeden ze sług króla izraelskiego: "Jest

tu Elizeusz, syn Szafata, który polewał wodą ręce Eliasza".

2 Krl 3,12 Jozafat zaś powiedział: "On ma słowo Pańskie". Więc król izraelski, Jozafat,

i król Edomu poszli do niego.

2 Krl 3,13 Elizeusz zaś rzekł do króla izraelskiego: "Cóż ja mam do ciebie, a ty do mnie?

Idź do proroków ojca twego i do proroków twojej matki!" Odpowiedział mu

król Izraela: "Nie! Czy Pan zwołał tych trzech królów, aby ich wydać w ręce

Moabu?"

2 Krl 3,14 Elizeusz odrzekł: "Na życie Pana Zastępów, przed którego obliczem stoję!

Gdybym nie miał względu na Jozafata, króla judzkiego - to ani bym na cie

bie nie zważał, ani bym na ciebie nie spojrzał.

2 Krl 3,15 Teraz jednak przyprowadźcie mi harfiarza". Kiedy zaś harfiarz grał na stru

nach, spoczęła na nim ręka Pańska

2 Krl 3,16 i powiedział: "Tak mówi Pan: Wykopcie w tym wąwozie rowy obok rowów. 2 Krl 3,17 Bo tak mówi Pan: Nie zobaczycie wiatru, nie zobaczycie deszczu, a przecież

wąwóz ten napełni się wodą i pić będziecie wy, wasze stada i wasze bydło. 2 Krl 3,18 Lecz jeszcze tego jest mało w oczach Pana, ponieważ wyda On Moab w wasze

ręce.

2 Krl 3,19 Zburzycie wszystkie miasta obwarowane "i wszystkie znaczniejsze miasta".

Wytniecie wszystkie drzewa użyteczne. Zasypiecie wszystkie źródła wód.

Wszystkie zaś pola uprawne spustoszycie narzucając kamieni".

2 Krl 3,20 Rano więc - w porze składania ofiar z pokarmów - oto napłynęła woda drogą

od strony Edomu, tak iż okolica wypełniła się wodą.

2 Krl 3,21 Kiedy wszyscy Moabici dowiedzieli się, że królowie wyruszyli, aby stoczyć z

nimi bitwę, zwołali wszystkich zdolnych do noszenia broni i stanęli na grani

cy.

2 Krl 3,22 Kiedy rano wstali i kiedy słońce rozbłysło nad wodami, Moabici ujrzeli z

oddali wodę czerwoną jak krew.

2 Krl 3,23 Powiedzieli więc: "To krew! Z pewnością królowie powycinali się nawzajem,

uderzywszy jeden na drugiego. A teraz pójdźmy po łupy, Moabie!" 2 Krl 3,24 Kiedy przyszli pod obóz Izraela, Izraelici powstali i uderzyli na Moabitów, tak

iż ci przed nimi rzucili się do ucieczki. Oni zaś szli naprzód i bili Moabitów. 2 Krl 3,25 Burzyli miasta. Każdy rzucał kamienie na wszelkie pola uprawne, aby je nimi

pokryć. Zasypywali wszystkie źródła wody. Wycinali wszelkie drzewa uży

teczne. Wreszcie pozostało tylko Kir-Chareszet. Osaczyli je procarze i rzucali

567 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 4

na nie kamieniami.

2 Krl 3,26 Kiedy król Moabu ujrzał, że nie może sprostać bitwie, wziął ze sobą siedmiu

set mężów dobywających miecza, aby przebić się do króla Edomu, lecz nie

zdołał.

2 Krl 3,27 Wtedy wziął syna swego pierworodnego, który miał po nim panować, i zło

żył go jako ofiarę całopalną na murze. Wówczas wielkie oburzenie ogarnęło

Izraelitów, tak iż odeszli od niego i wrócili do swojego kraju.

Rozdział 4

2 Krl 4,01 Pewna kobieta spośród żon uczniów proroków wołała do Elizeusza tymi sło

wami: "Twój sługa a mój mąż umarł. A ty wiesz, że twój sługa bał się Pana.

Lecz lichwiarz przyszedł, aby zabrać sobie dwoje moich dzieci na niewolni

ków".

2 Krl 4,02 Elizeusz zaś rzekł do niej: "Co mógłbym uczynić dla ciebie? Wskaż mi, co

posiadasz w mieszkaniu?" Odpowiedziała: "Służebnica twoja nie posiada ni

czego w mieszkaniu poza garncem oliwy".

2 Krl 4,03 On zaś rzekł: "Idź, pożycz sobie z zewnątrz naczynia od wszystkich sąsiadów

twoich, naczynia puste, i to nie mało.

2 Krl 4,04 Następnie wrócisz, zamkniesz drzwi za sobą i za synami i będziesz nalewała

do tych wszystkich naczyń, a wypełnione odstawisz".

2 Krl 4,05 Odeszła więc od niego "i postąpiła w ten sposób". Następnie zamknęła drzwi

za sobą i za swoimi synami. Ci jej donosili naczynia, a ona nalewała. 2 Krl 4,06 Kiedy wypełniły się naczynia, rzekła do syna swego: "Przynieś mi jeszcze

naczynie!" Odpowiedział jej: "Już nie ma naczyń". Wtedy oliwa przestała

płynąć.

2 Krl 4,07 Poszła więc kobieta oznajmić mężowi Bożemu, który powiedział: "Idź, sprze

daj oliwę, zwróć twój dług, z reszty zaś żyjcie ty i twoi synowie!" 2 Krl 4,08 Pewnego dnia Elizeusz przechodził przez Szunem. Była tam kobieta bogata,

która zawsze nakłaniała go do spożycia posiłku. Ilekroć więc przechodził,

udawał się tam, by spożyć posiłek.

2 Krl 4,09 Powiedziała ona do swego męża: "Oto jestem przekonana, że świętym mężem

Bożym jest ten, który ciągle do nas przychodzi.

2 Krl 4,10 Przygotujmy mały pokój górny, obmurowany, i wstawmy tam dla niego łóżko,

stół, krzesło i lampę. Kiedy przyjdzie do nas, to tam się uda".

2 Krl 4,11 Gdy więc pewnego dnia Elizeusz tam przyszedł, udał się do górnego pokoju

i tamże położył się do snu.

2 Krl 4,12 I powiedział do Gechaziego, swojego sługi: "Zawołaj tę Szunemitkę!" Zawołał

ją i stanęła przed nim.

568 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 4

2 Krl 4,13 Rzekł do niego: "Proszę, powiedz jej: Oto podjęłaś dla nas te wszystkie sta

rania. Co można uczynić dla ciebie? Czy można przemówić słowo za tobą do

króla lub do dowódcy wojska?" Odpowiedziała: "Ja mieszkam pośród swego

ludu".

2 Krl 4,14 Mówił dalej: "Co więc można uczynić dla niej?" Odpowiedział Gechazi: "Nie

stety, ona nie ma syna, a mąż jej jest stary".

2 Krl 4,15 Rzekł więc: "Zawołaj ją!" Zawołał ją i stanęła przed wejściem. 2 Krl 4,16 I powiedział: "O tej porze za rok będziesz pieściła syna". Odpowiedziała:

"Ach, "mężu Boży", panie mój! Nie oszukuj służebnicy twojej!" 2 Krl 4,17 Potem kobieta poczęła i urodziła syna o tej samej porze, po roku, jak jej

zapowiedział Elizeusz.

2 Krl 4,18 Chłopiec dorastał. Pewnego dnia wyszedł do swego ojca, do żniwiarzy 2 Krl 4,19 i odezwał się do ojca: "Moja głowa! Moja głowa!" On zaś rozkazał słudze:

"Zabierz go do matki!"

2 Krl 4,20 Zabrał go i zaprowadził do jego matki. Pozostał on na jej kolanach aż do

południa i umarł.

2 Krl 4,21 Wtedy weszła ona i położyła go na łóżku męża Bożego, zamknęła za sobą

drzwi i wyszła.

2 Krl 4,22 Zawołała swego męża mówiąc: "Przyślij mi - proszę - jednego ze sług z jedną

oślicą. Pobiegnę do męża Bożego i wrócę".

2 Krl 4,23 Odpowiedział: "Czemu wyruszasz do niego dzisiaj? Nie ma ani nowiu, ani

szabatu". Odrzekła: "Bądź spokojny!"

2 Krl 4,24 Osiodłała oślicę i rzekła do sługi swego: "Prowadź, idź! Nie zatrzymuj mnie

w drodze, aż ci rozkażę".

2 Krl 4,25 Wyruszyła i dotarła do męża Bożego na górze Karmel. Kiedy mąż Boży uj

rzał ją z daleka, rzekł do sługi swego, Gechaziego: "Oto owa Szunemitka. 2 Krl 4,26 Teraz więc biegnijże na jej spotkanie i zapytaj ją: Czy dobrze ci się powodzi?

Czy powodzi się twojemu mężowi? Czy powodzi się twojemu dziecku?" Od

powiedziała: "Powodzi się".

2 Krl 4,27 Kiedy przyszła do męża Bożego na górę, ujęła go za nogi. A Gechazi zbliżył

się, żeby ją odsunąć. Lecz mąż Boży powiedział: "Zostaw ją, bo dusza jej w

smutku pogrążona, a Pan ukrył to przede mną i nie oznajmił mi". 2 Krl 4,28 Ona zaś rzekła: "Czy ja prosiłam pana mojego o syna? Czyż nie powiedzia

łam: Nie oszukuj mnie?"

2 Krl 4,29 Wtedy [Elizeusz] powiedział Gechaziemu: "Przepasz biodra, weź laskę moją

w dłoń, a idź! Jeżeli spotkasz kogo, nie pozdrawiaj go; a jeżeli kto ciebie

pozdrowi, nie odpowiadaj mu. I położysz laskę moją na chłopcu". 2 Krl 4,30 Lecz matka chłopca rzekła: "Na życie Pana i na twoje życie: Nie opuszczę

cię!" Wtedy Elizeusz wstał i poszedł za nią.

2 Krl 4,31 Gechazi zaś wyprzedził ich i położył laskę na chłopcu, lecz nie było ani gło

su, ani znaku życia. Gechazi więc wrócił do niego i oznajmił mu, mówiąc:

569 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 5

"Chłopiec się nie obudził".

2 Krl 4,32 Elizeusz wszedł do domu, a oto na jego własnym łóżku chłopiec leżał martwy. 2 Krl 4,33 Wszedł, zamknął drzwi za sobą i za nim, i modlił się do Pana. 2 Krl 4,34 Następnie wszedł [na łóżko], rozciągnął się na dziecku, położył twarz swoją

na jego twarzy, oczy swoje na jego oczach, dłonie swoje na jego dłoniach - i

pochylony nad nim pozostawał, tak iż się rozgrzało ciało chłopca. 2 Krl 4,35 Znowu chodził po domu tam i z powrotem, wchodził [na łóżko] i pochylał się

nad nim. Wtedy chłopiec ziewnął siedem razy i otworzył oczy.

2 Krl 4,36 On zaś zawołał Gechaziego, mówiąc: "Zawołaj tę Szunemitkę!" Kiedy ją za

wołał, a przyszła do niego, powiedział: "Zabierz twojego syna!" 2 Krl 4,37 Weszła, upadła do jego stóp i oddała mu pokłon aż do ziemi, następnie za

brała swojego syna i odeszła.

2 Krl 4,38 Elizeusz wrócił do Gilgal. A głód był w kraju. Gdy uczniowie proroków sie

dzieli przed nim, rzekł do sługi swego: "Wstaw wielki kocioł i ugotuj polewkę

dla uczniów prorockich".

2 Krl 4,39 Jeden zaś wyszedł na pole, aby nazbierać jarzyn. Znalazł dziką roślinę i na

rwał z niej pnączy dzikich kolokwint napełniając nimi swój płaszcz. Wrócił i

nakroił ich do kotła z polewką, bo ich nie znano.

2 Krl 4,40 Następnie podał ludziom do spożycia. Gdy tylko skosztowali polewki, krzyk

nęli: "Śmierć jest w kotle, mężu Boży!" i nie mogli jeść.

2 Krl 4,41 On zaś powiedział: "Przynieście więc mąki!" I wsypał ją do kotła, mówiąc:

"Rozlej ludziom i niech jedzą!" I już nie było nic trującego w kotle. 2 Krl 4,42 Pewien człowiek przyszedł z Baal-Szalisza, przynosząc mężowi Bożemu chleb

z pierwocin, dwadzieścia chlebów jęczmiennych i świeżego zboża w worku.

On zaś rozkazał: "Podaj ludziom i niech jedzą!"

2 Krl 4,43 Lecz sługa jego odrzekł: "Jakże to rozdzielę między stu ludzi?" A on od

powiedział: "Podaj ludziom i niech jedzą, bo tak mówi Pan: Nasycą się i

pozostawią resztki".

2 Krl 4,44 Położył więc to przed nimi, a ci jedli i pozostawili resztki - według słowa

Pańskiego.

Rozdział 5

2 Krl 5,01 Naaman, wódz wojska króla Aramu, miał wielkie znaczenie u swego pana i

doznawał względów, ponieważ przez niego Pan spowodował ocalenie Aramej

czyków. Lecz ten człowiek - "dzielny wojownik" - był trędowaty. 2 Krl 5,02 Kiedyś podczas napadu zgraje Aramejczyków zabrały z ziemi Izraela młodą

dziewczynę, którą przeznaczono do usług żonie Naamana.

2 Krl 5,03 Ona rzekła do swojej pani: "O, gdyby pan mój udał się do proroka, który

570 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 5

jest w Samarii! Ten by go wtedy uwolnił od trądu".

2 Krl 5,04 Naaman więc poszedł oznajmić to swojemu panu, powtarzając słowa dziew

czyny, która pochodziła z kraju Izraela.

2 Krl 5,05 A król Aramu odpowiedział: "Wyruszaj! A ja poślę list do króla izraelskie

go". Wyruszył więc, zabierając ze sobą dziesięć talentów srebra, sześć tysięcy

syklów złota i dziesięć ubrań zamiennych.

2 Krl 5,06 I przedłożył królowi izraelskiemu list o treści następującej: "Z chwilą gdy doj

dzie do ciebie ten list, [wiedz], iż posyłam do ciebie Naamana, sługę mego,

abyś go uwolnił od trądu".

2 Krl 5,07 Kiedy przeczytano list królowi izraelskiemu, rozdarł swoje szaty i powiedział:

"Czy ja jestem Bogiem, żebym mógł uśmiercać i ożywiać? Bo ten poleca mi

uwolnić człowieka od trądu! Tylko dobrze zastanówcie się i rozważcie, czy on

nie szuka zaczepki ze mną?"

2 Krl 5,08 Lecz kiedy Elizeusz, mąż Boży, dowiedział się, iż król izraelski rozdarł swoje

szaty, polecił powiedzieć królowi: "Czemu rozdarłeś szaty? Niechże on przyj

dzie do mnie, a dowie się, że jest prorok w Izraelu".

2 Krl 5,09 Więc Naaman przyjechał swymi końmi i swoim powozem, i stanął przed

drzwiami domu Elizeusza.

2 Krl 5,10 Elizeusz zaś kazał mu przez posłańca powiedzieć: "Idź, obmyj się siedem razy

w Jordanie, a ciało twoje będzie takie jak poprzednio i staniesz się czysty!" 2 Krl 5,11 Rozgniewał się Naaman i odszedł ze słowami: "Przecież myślałem sobie: Na

pewno wyjdzie, stanie, następnie wezwie imienia Pana, Boga swego, poru

szywszy ręką nad miejscem [chorym] i odejmie trąd.

2 Krl 5,12 Czyż Abana i Parpar, rzeki Damaszku, nie są lepsze od wszystkich wód Izra

ela? Czyż nie mogłem się w nich wykąpać i być oczyszczonym?" Pełen gniewu

zawrócił, by odejść.

2 Krl 5,13 Lecz słudzy jego przybliżyli się i przemówili do niego tymi słowami: "Gdyby

prorok kazał ci spełnić coś trudnego, czy byś nie wykonał? O ileż więc bar

dziej, jeśli ci powiedział: Obmyj się, a będziesz czysty?"

2 Krl 5,14 Odszedł więc Naaman i zanurzył się siedem razy w Jordanie, według słowa

męża Bożego, a ciało jego na powrót stało się jak ciało małego dziecka i zo

stał oczyszczony.

2 Krl 5,15 Wtedy wrócił do męża Bożego z całym orszakiem, wszedł i stanął przed nim,

mówiąc: "Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem!

A teraz zechciej przyjąć dar wdzięczności od twego sługi!"

2 Krl 5,16 On zaś odpowiedział: "Na życie Pana, przed którego obliczem stoję - nie

wezmę!" Tamten nalegał na niego, aby przyjął, lecz on odmówił. 2 Krl 5,17 Wtedy Naaman rzekł: "Jeśli już nie [chcesz], to niechże dadzą twemu słudze

tyle ziemi, ile para mułów unieść może, ponieważ odtąd twój sługa nie będzie

składał ofiary całopalnej ani ofiary krwawej innym bogom, jak tylko Panu. 2 Krl 5,18 To jedynie niech Pan Bóg tylko przebaczy twemu słudze: kiedy pan mój

571 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 6

wchodzi do świątyni Rimmona, aby tam oddać pokłon, opiera się na moim

ramieniu - wtedy i ja muszę oddać pokłon w świątyni Rimmona, "podczas

gdy on oddaje pokłon". Tę jedynie czynność niech Pan Bóg przebaczy twemu

słudze!"

2 Krl 5,19 On zaś odpowiedział mu: "Idź w pokoju!" Kiedy odszedł od niego szmat

drogi,

2 Krl 5,20 Gechazi, sługa Elizeusza, męża Bożego, powiedział sobie: "Oto mój pan

oszczędził tego Aramejczyka, Naamana, nie przyjmując od niego rzeczy, któ

re przyniósł. Na życie Pana - pobiegnę za nim i wezmę od niego cośkolwiek". 2 Krl 5,21 I pobiegł Gechazi za Naamanem. Kiedy Naaman ujrzał, że biegnie za nim,

wyskoczył z wozu na jego spotkanie i powiedział: "Czy [wszystko] idzie do

brze?"

2 Krl 5,22 Odpowiedział: "Dobrze. Pan mój polecił mi powiedzieć: W tej oto chwili

przyszli do mnie dwaj młodzieńcy z góry Efraima, uczniowie proroków. Daj

mi - proszę - jeden talent srebra i dwa ubrania zamienne".

2 Krl 5,23 Odpowiedział Naaman: "Racz przyjąć dwa talenty". Nalegał na niego, za

wiązał dwa talenty srebra w dwóch workach, do tego dwa ubrania zamienne,

i wręczył dwom swoim sługom, którzy go nieśli przed nim.

2 Krl 5,24 Kiedy przyszedł do Ofelu, Gechazi odebrał te rzeczy z ich rąk i złożył w

domu. Następnie odprawił mężów, którzy odeszli.

2 Krl 5,25 Sam zaś poszedł i stawił się przed swoim panem, a Elizeusz zapytał go: "Skąd

ty idziesz, Gechazi?" Odparł: "Sługa twój nigdzie nie chodził".

2 Krl 5,26 Lecz on powiedział do niego: "Nie, serce moje ci towarzyszyło, kiedy ktoś

odwrócił się na wozie swoim na twoje spotkanie. Czy teraz jest czas brać

srebro, aby nabywać ubrania, drzewa oliwne, winnicę, drobne i duże bydło,

niewolników i niewolnice?

2 Krl 5,27 A trąd Naamana przylgnie do ciebie i do twojego potomstwa na zawsze".

Gechazi więc oddalił się od niego biały od trądu jak śnieg.

Rozdział 6

2 Krl 6,01 Uczniowie proroków powiedzieli do Elizeusza: "Oto miejsce, w którym my z

tobą mieszkamy, jest za ciasne dla nas.

2 Krl 6,02 Chcemy iść nad Jordan, i niech każdy stamtąd weźmie jedną belkę, aby

śmy urządzili sobie schronienie, gdzie moglibyśmy zamieszkać!" Odpowie

dział: "Idźcie!"

2 Krl 6,03 Ktoś odezwał się: "Racz - proszę - iść razem ze sługami twoimi". Odpowie

dział: "Pójdę",

2 Krl 6,04 i poszedł z nimi. Przyszedłszy nad Jordan, ścinali drzewa.

572 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 6

2 Krl 6,05 Wówczas jednemu przy ścinaniu pnia siekiera wpadła do wody i on zawołał:

"Ach, panie! - i to jeszcze pożyczona".

2 Krl 6,06 Lecz mąż Boży zapytał: "Gdzie upadła?" On zaś wskazał mu miejsce. Wtedy

odłupał kawał drewna, wrzucił tam i sprawił, że siekiera wypłynęła. 2 Krl 6,07 I powiedział: "Wyjmij [ją] sobie!" On zaś wyciągnąwszy rękę, chwycił ją. 2 Krl 6,08 Król Aramu wojował z Izraelem. Odbył naradę ze swoimi sługami, oświad

czając, że chce rozbić obóz na pewnym określonym miejscu.

2 Krl 6,09 Wtedy mąż Boży polecił powiedzieć królowi izraelskiemu: "Strzeż się prze

chodzić przez owo miejsce, bo tamtędy schodzą Aramejczycy".

2 Krl 6,10 Król izraelski posłał męża na to miejsce. I ostrzegł go, by się tam miał na

baczności, i to wielokrotnie.

2 Krl 6,11 Przeraziło się serce króla Aramu z powodu tej sprawy. Zwołał więc sługi swo

je i zapytał ich: "Czemu nie wskazujecie mi, kto zdradza nas przed królem

izraelskim?"

2 Krl 6,12 Odpowiedział mu jeden ze sług jego: "Nie, panie mój, królu! To Elizeusz,

który jest prorokiem w Izraelu, oznajmia królowi izraelskiemu słowa, które

ty wymawiasz w swoim pokoju sypialnym".

2 Krl 6,13 A on odpowiedział: "Idźcie i zobaczcie, gdzie on się znajduje, a ja każę go

ująć". Doniesiono mu: "Oto jest w Dotan".

2 Krl 6,14 Wtedy wysłał tam konie, rydwany i silny oddział wojska. Wyruszyli w nocy

i otoczyli miasto.

2 Krl 6,15 Kiedy sługa męża Bożego wstał rano i wyszedł, oto wojsko razem z końmi

i rydwanami otaczało miasto. Wtedy sługa jego powiedział do niego: "Ach,

panie! Jakże postąpimy?"

2 Krl 6,16 Odpowiedział: "Nie lękaj się, bo liczniejsi są ci, co są z nami, aniżeli ci, co są

z nimi".

2 Krl 6,17 Potem Elizeusz modlił się tymi słowami: "Panie! Racz otworzyć oczy jego,

aby widział". Pan otworzył oczy sługi, a on zobaczył: oto góra pełna była

ognistych rumaków i rydwanów otaczających Elizeusza.

2 Krl 6,18 Kiedy [Aramejczycy] schodzili do niego, Elizeusz modlił się do Pana tymi

słowami: "Dotknij - proszę - tych ludzi ślepotą!" I dotknął ich Pan ślepotą,

według prośby Elizeusza.

2 Krl 6,19 Wtedy Elizeusz odezwał się do nich: "To nie ta droga, to nie to miasto.

Chodźcie za mną, a zaprowadzę was do człowieka, którego szukacie". I za

prowadził ich do Samarii.

2 Krl 6,20 Kiedy weszli do Samarii, Elizeusz powiedział: "Panie! Otwórz im oczy, aby

widzieli". Pan otworzył im oczy i widzieli, że byli właśnie w pośrodku Sama

rii.

2 Krl 6,21 Jak tylko król izraelski ujrzał ich, powiedział do Elizeusza: "Czy mam ich

zabić, mój ojcze?"

2 Krl 6,22 Odpowiedział: "Nie zabijaj! Czy zabijasz tych, których pojmałeś swoim mie

573 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 7

czem i swoim łukiem? Daj im chleba i wody, aby jedli i pili, a następnie

wrócili do swego pana".

2 Krl 6,23 Więc zgotował im wielką ucztę. Kiedy się najedli i napili, odprawił ich, i ode

szli do swojego pana. Odtąd już oddziały aramejskie nie wpadały do kraju

Izraela.

2 Krl 6,24 Potem Ben-Hadad, król Aramu, ściągnął całe wojsko, wyruszył i oblegał Sa

marię.

2 Krl 6,25 Powstał zatem wielki głód w Samarii. Bo oto nieprzyjaciele oblegali ją, tak iż

głowa osła kosztowała osiemdziesiąt srebrnych syklów, a ćwiartka kaba dzi

kiej cebuli pięć syklów srebra.

2 Krl 6,26 Kiedy król izraelski przechodził po murze, pewna kobieta zawołała do niego:

"Wspomóż mnie, panie mój, królu!"

2 Krl 6,27 Odpowiedział: "Pan ciebie nie wspomaga, z czego ja mam ciebie wspomóc?

Czy z klepiska lub tłoczni?"

2 Krl 6,28 Następnie król rzekł do niej: "Co tobie jest?" Odpowiedziała: "Ta oto kobie

ta powiedziała mi: "Daj twojego syna, a zjemy go dzisiaj, mojego zaś syna

zjemy jutro".

2 Krl 6,29 Ugotowałyśmy więc mojego syna i zjadłyśmy go. Dnia następnego powiedzia

łam do niej: "Daj twego syna, żebyśmy go zjadły", lecz ona ukryła swojego

syna".

2 Krl 6,30 Kiedy król usłyszał słowa kobiety, rozdarł swoje szaty. Gdy zaś przechadzał

się po murze, lud widział, że pod spodem nosił wór na swoim ciele. 2 Krl 6,31 Oświadczył wtedy: "To niech mi uczyni Bóg i tamto dorzuci, jeżeli głowa

Elizeusza, syna Szafata, pozostanie na nim jeszcze dzisiaj!"

2 Krl 6,32 Kiedy Elizeusz siedział w swoim domu, a starszyzna siedziała razem z nim,

król wysłał przed sobą człowieka. Lecz zanim posłaniec wszedł do Elizeusza,

ten odezwał się do starszyzny: "Czy widzicie, że ten syn zabójcy posłał [ko

goś] po moją głowę? Uważajcie! W chwili gdy posłaniec będzie wchodził,

zamknijcie drzwi i powstrzymajcie go nimi. Czyż za nim nie słychać odgło

sów kroków jego pana?"

2 Krl 6,33 Gdy jeszcze rozmawiał z nimi, oto król przystąpił do niego i powiedział:

"Patrz! To nieszczęście pochodzi od Pana. Dlaczego mam jeszcze nadzieję

pokładać w Panu?"

Rozdział 7

2 Krl 7,01 Elizeusz zaś odpowiedział: "Posłuchajcie słowa Pańskiego! Tak mówi Pan:

Jutro o tej samej porze jedna sea najczystszej mąki będzie za jednego sykla,

dwie sea jęczmienia też za jednego sykla - w bramie Samarii".

574 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 7

2 Krl 7,02 W odpowiedzi na to tarczownik, na którego ramieniu król się wspierał, rzekł

do męża Bożego: "Chociażby nawet Pan zrobił okna w niebiosach, czy mo

głoby spełnić się to słowo?" Odpowiedział [Elizeusz]: "Ty właśnie ujrzysz to

swoimi oczami, lecz jeść z tego nie będziesz!"

2 Krl 7,03 Czterech trędowatych znajdowało się u wejścia bramy. Jeden do drugiego

powiedział: "Po cóż tutaj siedzimy, aż pomrzemy?

2 Krl 7,04 Jeżeli powiemy: Chodźmy do miasta - a w mieście panuje głód - to tam

umrzemy. Jeżeli zaś zostaniemy tutaj, również umrzemy. A teraz - nuże

zbiegnijmy do obozu aramejskiego. Jeżeli nas pozostawią przy życiu, to bę

dziemy żyli. Jeżeli zaś nas zabiją, to umrzemy".

2 Krl 7,05 Powstali zatem o zmierzchu, aby wejść do obozu aramejskiego. Dotarli aż do

krańca obozu aramejskiego: a oto nie było tam nikogo.

2 Krl 7,06 Pan bowiem sprawił, że w obozie aramejskim usłyszano turkot rydwanów, tę

tent koni i wrzawę ogromnego wojska, tak iż mówili jeden do drugiego: "Oto

król izraelski najął przeciwko nam królów chetyckich i królów egipskich, aby

ruszyli przeciwko nam".

2 Krl 7,07 Powstali więc [Aramejczycy] i uciekli o zmierzchu, zostawiając swoje namioty,

swoje konie, swoje osły, obóz - tak jak był - i uciekli, aby ratować życie. 2 Krl 7,08 Owi trędowaci zaś dotarli aż do krańca obozu, weszli do jakiegoś namiotu,

jedli i pili. Następnie wynieśli stamtąd srebro, złoto i ubrania, które poszli

ukryć. Potem wrócili, weszli do innego namiotu, unieśli stamtąd łup, który

poszli ukryć.

2 Krl 7,09 Wtedy powiedział jeden do drugiego: "Nie postępujemy właściwie. Dzień dzi

siejszy jest dniem radosnej nowiny, a my milczymy. Jeżeli będziemy zwlekali

aż do brzasku porannego, to spotka nas kara. Nuże, chodźmy teraz i zanie

śmy wieść do pałacu królewskiego".

2 Krl 7,10 Poszli tam, zawołali na straże miasta i oznajmili im: "Weszliśmy do obozu

aramejskiego, lecz nie ma tam nikogo, nawet nie słychać żadnego głosu ludz

kiego, tylko konie na uwięzi, osły na uwięzi i namioty - tak jak były". 2 Krl 7,11 Strażnicy nawołując się zanieśli wieść do wnętrza pałacu królewskiego. 2 Krl 7,12 Król wstał w nocy i powiedział do sług swoich: "Chcę wam wyjaśnić, co

knują Aramejczycy przeciwko nam. Wiedzą, że głodujemy. Dlatego wyszli z

obozu, aby się ukryć na polu, mówiąc: Kiedy wyjdą z miasta, przychwycimy

ich żywych i wtargniemy do miasta".

2 Krl 7,13 Jeden ze sług jego odpowiedział: "Niechże wezmą pięć koni z tych, które tu

żywe pozostały - będzie z nimi tak, jak z całym mnóstwem Izraela, które

ginie - poślijmy i zróbmy wywiad".

2 Krl 7,14 Wzięto więc dwa rydwany z końmi, które król wysłał za wojskiem aramej

skim, polecając: "Jedźcie i badajcie!"

2 Krl 7,15 Ruszyli za nimi aż do Jordanu. Oto cała droga pełna była szat i broni, które

Aramejczycy porzucili podczas swej ucieczki. Posłańcy wrócili i powiadomili

575 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 8

króla.

2 Krl 7,16 Wówczas lud wyszedł i złupił obóz aramejski. Wtedy jedna sea najczystszej

mąki kosztowała jednego sykla, dwie sea jęczmienia też jednego sykla - we

dług słowa Pańskiego.

2 Krl 7,17 Król rozkazał, żeby tarczownik - na którego ramieniu się wspierał - sprawo

wał nadzór w bramie. Lecz tłum zadeptał go w bramie na śmierć - tak jak

przepowiedział mąż Boży, który mówił w chwili przyjścia króla do niego. 2 Krl 7,18 Kiedy bowiem mąż Boży powiedział do króla: "Jutro o tej samej porze dwie

sea jęczmienia będą za jednego sykla, a jedna sea najczystszej mąki za jed

nego sykla - w bramie Samarii",

2 Krl 7,19 to tarczownik odpowiedział mężowi Bożemu: "Chociażby nawet Pan zrobił

okna w niebiosach, czy mogłoby się spełnić to słowo?" On zaś rzekł: "Ty

właśnie ujrzysz to swoimi oczami, lecz jeść z tego nie będziesz". 2 Krl 7,20 I tak się z nim stało. Zadeptał go bowiem tłum w bramie na śmierć.

Rozdział 8

2 Krl 8,01 Elizeusz powiedział do kobiety, której syna wskrzesił: "Wstań, idź razem z

rodziną twoją, zamieszkaj na obczyźnie - tam gdzie będziesz mogła - ponie

waż Pan sprowadził głód. Idzie on już na kraj na okres siedmiu lat". 2 Krl 8,02 Kobieta wstała i spełniła to, co powiedział mąż Boży. Poszła ona razem z

rodziną swoją i żyła na obczyźnie w kraju Filistynów przez siedem lat. 2 Krl 8,03 Po upływie siedmiu lat kobieta wróciła z kraju Filistynów i udała się do

króla, błagając o zwrot jej domu i jej pola.

2 Krl 8,04 Król zaś - w czasie rozmowy z Gechazim, sługą męża Bożego - powiedział:

"Opowiedz mi wszystkie wielkie dzieła, których dokonał Elizeusz". 2 Krl 8,05 Podczas gdy Gechazi opowiadał królowi, jak [prorok] wskrzesił zmarłego,

właśnie nadeszła kobieta, której syna wskrzesił, i odwołała się do króla w

sprawie domu i pola. Wtedy Gechazi powiedział: "Panie mój, królu, oto ko

bieta i oto jej syn, którego wskrzesił Elizeusz".

2 Krl 8,06 Król wypytał kobietę, a ona mu opowiedziała. Wtedy król przydzielił jej jed

nego dworzanina, nakazując: "Przywróć jej całą posiadłość oraz wszystkie

dochody z pola od dnia, odkąd opuściła kraj, aż do dzisiaj".

2 Krl 8,07 Elizeusz przyszedł do Damaszku. Kiedy Ben-Hadad, król Aramu, chorował,

oznajmiono mu: "Mąż Boży przyszedł aż tutaj".

2 Krl 8,08 Wtedy król powiedział do Chazaela: "Weź dar ze sobą, idź na spotkanie męża

Bożego i przez niego wypytaj się Pana, czy wyzdrowieję z tej choroby". 2 Krl 8,09 Poszedł więc Chazael na jego spotkanie, wziął dary ze sobą i wszelkie kosztow

ności z Damaszku - obładowując czterdzieści wielbłądów. Przyszedł i stanął

576 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 8

przed nim, mówiąc: "Twój syn, Ben-Hadad, król Aramu, posłał mnie do cie

bie z pytaniem: "Czy wyzdrowieję z tej choroby?""

2 Krl 8,10 Odpowiedział mu Elizeusz: "Idź i powiedz mu: "Będziesz żył na pewno". Lecz

Pan objawił mi, że na pewno on umrze".

2 Krl 8,11 Następnie utkwił swój wzrok, wytężył go bardzo mocno i zapłakał mąż Boży. 2 Krl 8,12 A Chazael zapytał: "Dlaczego pan mój płacze?" Odpowiedział: "Ponieważ

wiem, co złego uczynisz synom Izraela: ich warownie zniszczysz ogniem, kwiat

ich wojowników pozabijasz, ich drobne dzieci roztrzaskasz, a ich brzemienne

kobiety będziesz rozpruwał".

2 Krl 8,13 Wtedy Chazael zawołał: "Czymże jest twój sługa - ten [zdechły] pies - żeby

miał wykonać to straszne dzieło?" Elizeusz odpowiedział: "Pan objawił mi,

że będziesz królem Aramu".

2 Krl 8,14 Oddalił się więc Chazael od Elizeusza i poszedł do swego pana, który go

zapytał: "Co tobie powiedział Elizeusz?" A on odrzekł: "Powiedział mi, że

na pewno będziesz żył".

2 Krl 8,15 Następnego dnia Chazael wziął nakrycie, zamoczył w wodzie i rozciągnął na

jego twarzy, tak iż on umarł. Chazael zaś w jego miejsce został królem. 2 Krl 8,16 W piątym roku [panowania] Jorama, syna Achaba, króla izraelskiego, Joram,

syn Jozafata, został królem judzkim.

2 Krl 8,17 W chwili objęcia rządów miał trzydzieści dwa lata i panował osiem lat w

Jerozolimie.

2 Krl 8,18 Kroczył on drogą królów izraelskich - podobnie jak czynił ród Achaba

ponieważ córka Achaba była jego żoną. Czynił on to, co jest złe w oczach

Pańskich.

2 Krl 8,19 Jednakże Pan nie chciał zniszczyć Judy ze względu na swego sługę, Dawida

- tak jak mu obiecał, iż da mu przed sobą ród na zawsze.

2 Krl 8,20 Za jego czasów Edom wyrwał się spod władzy Judy i wybrał sobie króla. 2 Krl 8,21 Wtedy Joram ze wszystkimi rydwanami przeszedł do Sair. Kiedy powstał

w nocy [do natarcia], uderzyli na niego Edomici, którzy okrążyli jego oraz

dowódców rydwanów. Lud zaś uciekł do swoich namiotów.

2 Krl 8,22 Edom zatem wyrwał się spod władzy Judy aż do dnia dzisiejszego. W tym

samym czasie odpadła i Libna.

2 Krl 8,23 A czyż pozostałe dzieje Jorama i wszystkie jego czyny nie są opisane w Księ

dze Kronik Królów Judy?

2 Krl 8,24 I spoczął Joram ze swymi przodkami, i pochowano go obok przodków w Mie

ście Dawidowym; syn zaś jego Ochozjasz został w jego miejsce królem. 2 Krl 8,25 W dwunastym roku [panowania] Jorama, syna Achaba, króla Izraela - Ocho

zjasz, syn Jorama, został królem Judy.

2 Krl 8,26 W chwili objęcia władzy Ochozjasz miał dwadzieścia dwa lata i królował je

den rok w Jerozolimie. Jego matka miała na imię Atalia, wnuczka Omriego,

króla izraelskiego.

577 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 9

2 Krl 8,27 Kroczył on drogą rodu Achaba i czynił to, co jest złe w oczach Pańskich, jak

ród Achaba, ponieważ był spowinowacony z rodem Achaba.

2 Krl 8,28 Ochozjasz wyruszył z Joramem, synem Achaba, na wojnę przeciw Chazaelo

wi, królowi Aramu, w Ramot w Gileadzie. Lecz Aramejczycy zranili Jorama. 2 Krl 8,29 Zatem król Joram wycofał się do Jizreel, aby leczyć się z ran, które mu zadali

Aramejczycy w Ramot, kiedy walczył przeciw Chazaelowi, królowi Aramu.

Wtedy Ochozjasz, syn Jorama, król judzki, przyszedł odwiedzić Jorama, syna

Achaba, w Jizreel, ponieważ był chory.

Rozdział 9

2 Krl 9,01 Prorok Elizeusz wezwał jednego z uczniów prorockich i powiedział mu: "Prze

pasz biodra, weź z sobą to naczyńko z oliwą i idź do Ramot w Gileadzie. 2 Krl 9,02 Przyszedłszy tam, rozejrzyj się za Jehu, synem Jozafata, syna Nimsziego.

Wejdź i nakłoń go, by podniósł się z grona swoich towarzyszów i zaprowadź

go do najskrytszej izby.

2 Krl 9,03 Wtedy weźmiesz naczyńko z oliwą i wylejesz ją na jego głowę, mówiąc:

"Tak mówi Pan: Namaściłem cię na króla nad Izraelem". Następnie otwo

rzysz drzwi i uciekniesz bezzwłocznie".

2 Krl 9,04 Młodzieniec więc, "młody prorok", udał się do Ramot w Gileadzie. 2 Krl 9,05 Kiedy przyszedł, oto dowódcy wojska siedzieli razem. A on powiedział: "Mam

ci powiedzieć słowo, wodzu!" Jehu zapytał: "Komu z nas wszystkich?" Od

powiedział: "Tobie, wodzu!"

2 Krl 9,06 Wtedy [Jehu] podniósł się i wszedł do domu. Tamten zaś wylał mu na głowę

oliwę, mówiąc do niego: "Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Namaściłem cię na

króla nad ludem Pańskim, nad Izraelem.

2 Krl 9,07 Wytracisz ród Achaba, twego władcy, a ja pomszczę krew sług moich, pro

roków, i krew wszystkich sług Pańskich na Izebeli.

2 Krl 9,08 Zginie cała rodzina Achaba. Wytępię Achabowi nawet chłopca, niewolnika i

wolnego w Izraelu.

2 Krl 9,09 I postąpię z rodziną Achaba jak z rodziną Jeroboama, syna Nebata, i jak z

domem Baszy, syna Achiasza.

2 Krl 9,10 Izebelę zaś pożrą psy na polu Jizreel, a nikt [jej] nie pochowa". Następnie

otworzył drzwi i uciekł.

2 Krl 9,11 Jehu wyszedł do sług swego władcy, którzy go zapytali: "Czy wszystko dobrze

u ciebie? Po co ten szaleniec przyszedł do ciebie?" Odpowiedział im: "Wiecie,

co za człowiek i jaka jego gadanina".

2 Krl 9,12 Lecz oni powiedzieli: "Kłamstwo! Opowiedz nam!" Wtedy rzekł: "Tak a tak

powiedział do mnie: "Tak mówi Pan: Namaściłem cię na króla Izraela"".

578 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 9

2 Krl 9,13 Wtedy pospiesznie zdjęli swoje okrycia, rozesłali je pod nim, na samych stop

niach, zatrąbili i ogłosili: "Jehu jest królem!"

2 Krl 9,14 Jehu, syn Jozafata, syna Nimsziego, uknuł spisek przeciw Joramowi. Otóż

Joram wraz z całym Izraelem strzegł Ramot w Gileadzie przed Chazaelem,

królem Aramu.

2 Krl 9,15 Jednakże król Joram wycofał się do Jizreel, aby leczyć się z ran, które mu

zadali Aramejczycy, gdy walczył przeciw Chazaelowi, królowi Aramu. - Jehu

powiedział: "Jeżeli jest taka wola wasza, niech żaden zbieg nie wychodzi z

miasta, aby zanieść wieść do Jizreel".

2 Krl 9,16 Następnie Jehu wsiadł na rydwan i wyruszył do Jizreel, ponieważ Joram tam

wypoczywał. A Ochozjasz, król judzki, przybył odwiedzić Jorama. 2 Krl 9,17 Kiedy stojący na czatach na wieży w Jizreel ujrzał orszak Jehu w pochodzie,

zawołał: "Widzę orszak". Joram zaś rozkazał: "Weź jeźdźca, poślij naprzeciw

nich i niech zapyta, czy [zwiastują] pokój?"

2 Krl 9,18 Więc jeździec na koniu ruszył naprzeciw niego i powiedział: Tak mówi król:

"Czy [przyjście to oznacza] pokój?" Odpowiedział Jehu: "Co ciebie obchodzi

pokój? Jedź za mną!" Stojący zaś na czatach oznajmił: "Przyszedł posłaniec

do nich, lecz nie wraca".

2 Krl 9,19 Wysłał więc król drugiego jeźdźca na koniu, który podjechał do nich i po

wiedział: "Tak mówi król: Czy [przyjście to oznacza] pokój?" Odpowiedział

Jehu: "Co ciebie obchodzi pokój? Jedź za mną!"

2 Krl 9,20 Stojący zaś na czatach oznajmił: "Przyszedł aż do nich, lecz nie wraca. A

sposób jazdy tamtego jest podobny do jeżdżenia Jehu, wnuka Nimsziego, po

nieważ jeździ szaleńczo".

2 Krl 9,21 Wtedy Joram kazał zaprzęgać. Zaprzężono więc jego rydwan. Zatem Joram,

król izraelski, i Ochozjasz, król judzki - każdy na swoim rydwanie - wyruszyli

naprzeciw Jehu; spotkali go na polu Nabota z Jizreel.

2 Krl 9,22 Kiedy Joram ujrzał Jehu, zapytał: "Czy [przyjście to oznacza] pokój, Jehu?"

Ten zaś odpowiedział: "Jaki pokój? Gdy jeszcze trwają czyny nierządne two

jej matki Izebeli i liczne jej czarodziejstwa!"

2 Krl 9,23 Wtedy Joram zawrócił i rzucił się do ucieczki, wołając do Ochozjasza: "Zdra

da, Ochozjaszu!"

2 Krl 9,24 Lecz Jehu chwycił ręką za łuk i trafił Jorama między ramiona, tak iż strzała

przeszyła jego serce, a on padł na swój rydwan.

2 Krl 9,25 Wtedy Jehu rzekł do Bidkara, swego tarczownika: "Zabierz i rzuć go na rolę

Nabota z Jizreel. Bo przypomnij sobie: ja i ty jechaliśmy konno we dwóch za

jego ojcem Achabem, kiedy Pan wypowiedział przeciw niemu ten wyrok: 2 Krl 9,26 "Naprawdę, widziałem wczoraj wieczorem krew Nabota i krew synów jego

wyrocznia Pana. I odpłacę tobie na tym polu - wyrocznia Pana". Teraz więc

zabierz i rzuć go na pole - według słowa Pańskiego".

2 Krl 9,27 Kiedy Ochozjasz, król judzki, zobaczył to, uciekał drogą na Bet-Haggan.

579 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 10

Lecz Jehu ścigał go i rozkazał: "Także jego zabijcie!" Zranili go więc na jego

rydwanie u wejścia do Gur, które leży przy Jibleam. A on uciekał dalej do

Megiddo, gdzie umarł.

2 Krl 9,28 Słudzy jego przewieźli go do Jerozolimy i pochowali go w grobie jego, razem

z przodkami, w Mieście Dawidowym.

2 Krl 9,29 W jedenastym roku [panowania] Jorama, syna Achaba, został Ochozjasz kró

lem judzkim.

2 Krl 9,30 Kiedy Jehu wszedł do Jizreel, a Izebel się o tym dowiedziała, poczerniła sobie

powieki, ustroiła głowę i patrzała z góry przez okno.

2 Krl 9,31 Gdy Jehu wchodził przez bramę, zawołała: "Czy dobrze ci się powodzi, Zimri,

zabójco swego pana?"

2 Krl 9,32 On zaś podniósł głowę w stronę okna i zawołał: "Kto jest ze mną? Kto?" I

spojrzeli ku niemu z góry dwaj lub trzej eunuchowie.

2 Krl 9,33 Wtedy rozkazał: "Wyrzućcie ją!" I wyrzucili ją, a krew jej obryzgała mur i

konie, które ją roztratowały.

2 Krl 9,34 Następnie wszedł, a kiedy najadł się i napił, powiedział: "Zajmijcie się tą

przeklętą i pochowajcie ją, ponieważ jest córką króla".

2 Krl 9,35 Wyszli, aby ją pogrzebać, lecz znaleźli po niej tylko czaszkę, nogi i dłonie. 2 Krl 9,36 Kiedy wrócili i oznajmili mu, powiedział: "Oto słowo Pana, które wypowie

dział przez sługę swego Eliasza z Tiszbe: "Na polu Jizreel psy będą żarły

ciało Izebeli.

2 Krl 9,37 A trup Izebeli będzie jak gnój na polu w obrębie Jizreel, tak że nie będzie

można powiedzieć: To jest Izebel"".

Rozdział 10

2 Krl 10,01 W Samarii było siedemdziesięciu synów Achaba. Jehu napisał list i wysłał

go do Samarii, do przywódców miasta, do starszyzny i do opiekunów dzieci

Achaba - list treści następującej:

2 Krl 10,02 "Teraz, gdy dotrze do was to pismo, macie ze sobą synów pana waszego,

macie rydwany i konie, miasto warowne oraz broń.

2 Krl 10,03 Obmyślcie więc, kto z synów pana waszego jest najlepszy i najodpowiedniej

szy, posadźcie go na tronie jego ojca i bijcie się o dom pana waszego!" 2 Krl 10,04 Ogarnęła ich bardzo wielka trwoga i powiedzieli: "Oto dwaj królowie mu się

nie oparli, a jakże my się oprzemy?"

2 Krl 10,05 Wtedy zarządca pałacu, zarządca miasta, starszyzna i wychowawcy prze

kazali Jehu tę odpowiedź: "Jesteśmy twoimi sługami. Wszystko, cokolwiek

rozkażesz nam, wypełnimy. Nikogo nie wybierzemy na króla. Czyń, co uznasz

za słuszne".

580 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 10

2 Krl 10,06 Jehu napisał do nich drugi list tej treści: "Jeżeli jesteście ze mną i słuchacie

mego rozkazu, weźcie głowy synów waszego pana i przyjdźcie do mnie jutro o

tym samym czasie do Jizreel!" A synowie króla, siedemdziesięciu ludzi, prze

bywali u znakomitych obywateli miasta, którzy ich wychowywali. 2 Krl 10,07 Skoro tylko list ten przyszedł do nich, wzięli synów króla, zamordowali wszyst

kich siedemdziesięciu, głowy ich włożyli do koszów i posłali do niego, do Ji

zreel.

2 Krl 10,08 Posłaniec przyszedł oznajmić mu: "Przyniesiono głowy synów króla". On zaś

powiedział: "Ułóżcie je w dwa stosy u wejścia do bramy, aż do rana!" 2 Krl 10,09 Rano zaś wyszedł i stojąc przemówił do całego ludu: "Jesteście bez winy. Oto

ja uknułem spisek przeciwko panu mojemu i zabiłem go. Lecz kto zabił tych

wszystkich?

2 Krl 10,10 Zrozumiejcież nareszcie, że nic ze słowa Pana, które On wypowiedział przeciw

domowi Achaba, nie przepadnie. Pan wykonał to, co powiedział przez sługę

swego, Eliasza".

2 Krl 10,11 I Jehu pozabijał wszystkich pozostałych z rodziny Achaba w Jizreel, wszyst

kich jego możnych, zaufanych i kapłanów, tak iż nikomu z nich nie pozwolił

umknąć.

2 Krl 10,12 Następnie wstał i wyruszył do Samarii. Kiedy Jehu był w drodze, w Szałasach

Pasterskich,

2 Krl 10,13 napotkał braci Ochozjasza, króla judzkiego, i zapytał: "Kim wy jesteście?"

Odpowiedzieli: "Jesteśmy braćmi Ochozjasza i przyszliśmy pozdrowić synów

króla i synów królowej matki".

2 Krl 10,14 Wtedy rozkazał: "Pochwyćcie ich żywych!" Pochwycono więc ich żywych i za

mordowano ich nad cysterną Szałasów, czterdziestu dwóch ludzi; nie oszczę

dził z nich ani jednego.

2 Krl 10,15 Odszedłszy stamtąd, Jehu spotkał Jonadaba, syna Rekaba, który mu wyszedł

naprzeciw i pozdrowił go. Zapytał go: "Czy serce twoje jest szczere, jak ser

ce moje w stosunku do serca twego?" Odpowiedział Jonadab: "Tak jest".

"Jeżeli tak, podaj mi swą rękę!" Podał mu swą rękę, a on posadził go przy

sobie na rydwanie

2 Krl 10,16 i powiedział: "Chodź ze mną, a zobaczysz moją gorliwość o Pana". I jechał

z nim na swoim rydwanie.

2 Krl 10,17 Następnie wjechał do Samarii i pozabijał wszystkich, co pozostali po Achabie

w Samarii, aż zniszczył go według słowa, które Pan wypowiedział do Eliasza. 2 Krl 10,18 Jehu zgromadził cały lud i powiedział do niego: "Achab za mało czcił Baala,

Jehu będzie czcił go bardziej.

2 Krl 10,19 Teraz więc zwołajcie do mnie wszystkich proroków Baala, wszystkie jego słu

gi i wszystkich jego kapłanów. Niech nikogo nie zabraknie, ponieważ mam

złożyć wielką ofiarę krwawą Baalowi. Kogokolwiek by zabrakło, nie pozosta

nie przy życiu". Jehu działał w sposób podstępny, aby wytracić wyznawców

581 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 10

Baala.

2 Krl 10,20 Jehu dalej rozkazał: "Urządźcie święte zgromadzenie dla Baala!"; i zwołali

je.

2 Krl 10,21 Jehu rozesłał posłańców po całym Izraelu, i przyszli wszyscy wyznawcy Ba

ala. Nie pozostał nikt, kto by nie przyszedł. Weszli więc do świątyni Baala,

która wypełniła się od krańca do krańca.

2 Krl 10,22 Wtedy rzekł do strażnika szatni: "Wyłóż szaty dla wszystkich czcicieli Ba

ala!"; i wyłożył dla nich szaty.

2 Krl 10,23 Wtedy Jehu wraz z Jonadabem, synem Rekaba, wszedł do świątyni Baala i

powiedział do czcicieli Baala: "Przeszukajcie i zobaczcie, czy nie ma tutaj z

wami kogoś z czcicieli Jahwe, a są tylko czciciele Baala".

2 Krl 10,24 Następnie wyszedł, aby złożyć ofiary krwawe i całopalne. Jehu postawił na

zewnątrz osiemdziesięciu swoich ludzi i powiedział: "Ktokolwiek by pozwolił

ujść komuś z ludzi, których ja wydaję w ręce wasze, płaci życiem swoim za

życie zbiega".

2 Krl 10,25 Kiedy Jehu skończył składać ofiarę całopalną, rozkazał straży przybocznej i

tarczownikom: "Idźcie, uderzcie na nich! Niech nikt nie ujdzie!" Więc straż

przyboczna i tarczownicy wycięli ich ostrzem miecza, położyli ich trupem i

dotarli aż do sanktuarium świątyni Baala.

2 Krl 10,26 Wynieśli stele świątyni Baala i spalili je.

2 Krl 10,27 Następnie wyrzucili aszerę świątyni Baala i spalili ją. Potłukli też stele Ba

ala. Wreszcie zburzyli świątynię Baala i zamienili ją na kloaki - aż do dnia

dzisiejszego.

2 Krl 10,28 Tak Jehu wyrugował Baala z Izraela,

2 Krl 10,29 Nie zerwał jednakże Jehu z grzechami Jeroboama, syna Nebata, do których

ów doprowadził Izraela - ze złotymi cielcami w Betel i Dan.

2 Krl 10,30 Przeto Pan powiedział do Jehu: "Ponieważ dobrze wykonałeś, co było słuszne

w moich oczach, według wszystkich zamiarów mego serca postąpiłeś z do

mem Achaba, to synowie twoi aż do czwartego pokolenia będą zasiadali na

tronie Izraela".

2 Krl 10,31 Lecz Jehu nie starał się pilnie, z całego serca, postępować według Prawa

Pana, Boga Izraela. Nie zerwał z grzechami Jeroboama, do których ten do

prowadził Izraela.

2 Krl 10,32 W owym czasie Pan zaczął uszczuplać Izraela: Chazael pobił Izraelitów na

całym ich obszarze,

2 Krl 10,33 od Jordanu na wschód słońca, cały obszar Gileadu, Gadytów, Rubenitów,

Manassytów - od Aroeru, który leży nad rzeką Arnon - Gilead i Baszan. 2 Krl 10,34 A czyż pozostałe dzieje Jehu, wszystkie jego czyny i cała jego dzielność nie

są opisane w Księdze Kronik Królów Izraela?

2 Krl 10,35 I spoczął Jehu ze swymi przodkami i pochowano go w Samarii. Jego syn

Joachaz został w jego miejsce królem.

582 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 11

2 Krl 10,36 Czas zaś, w którym Jehu panował nad Izraelem w Samarii, wynosił dwadzie

ścia osiem lat.

Rozdział 11

2 Krl 11,01 Kiedy Atalia, matka Ochozjasza, dowiedziała się, że syn jej umarł, zabrała

się do wytępienia całego potomstwa królewskiego.

2 Krl 11,02 Lecz Joszeba, córka króla Jorama, siostra Ochozjasza, zabrała Joasza, syna

Ochozjasza - wyniósłszy go potajemnie spośród mordowanych synów kró

lewskich - i przed wzrokiem Atalii skryła go wraz z jego mamką w pokoju

sypialnym, tak iż nie został zabity.

2 Krl 11,03 Przebywał więc z nią sześć lat ukryty w świątyni Pańskiej, podczas gdy Atalia

rządziła w kraju.

2 Krl 11,04 W siódmym roku Jojada polecił sprowadzić setników, Karyjczyków i straż

przyboczną, przyprowadził ich do siebie w świątyni Pańskiej. Zawarł z nimi

układ i kazał im złożyć przysięgę "w świątyni Pańskiej", i pokazał im syna

królewskiego.

2 Krl 11,05 Następnie wydał im taki rozkaz: "Oto rozkaz, który macie wykonać. Jedna

trzecia z was, podejmujących służbę w szabat, ma trzymać straż przy pałacu

królewskim.

2 Krl 11,06 Jedna trzecia przy Bramie Sur. Jedna trzecia przy bramie za strażą. Trzy

majcie kolejno straż nad pałacem.

2 Krl 11,07 Dwa oddziały z was wszystkich - schodzących ze służby w szabat - mają

trzymać straż w świątyni Pańskiej przy królu.

2 Krl 11,08 Otoczcie w krąg króla, każdy z bronią w ręku! Kto by chciał wtargnąć w

szeregi, niech zginie! Bądźcie przy królu, dokądkolwiek się uda!" 2 Krl 11,09 Setnicy wykonali wszystko, jak im rozkazał kapłan Jojada. Każdy wziął swo

ich ludzi - tak tych, co podejmują służbę w szabat, jak i tych, co w szabat z

niej schodzą, i przyszli do kapłana Jojady.

2 Krl 11,10 Kapłan zaś wręczył setnikom włócznie i tarcze króla Dawida, które były w

świątyni Pańskiej.

2 Krl 11,11 Straż przyboczna ustawiła się naokoło króla - każdy z bronią w ręku - od

węgła południowego świątyni aż do północnego, przed ołtarzem i świątynią. 2 Krl 11,12 Wówczas wyprowadził syna królewskiego, włożył na niego diadem i [wręczył]

świadectwo; ustanowiono go królem i namaszczono. Wtedy klaskano w dłonie

i wołano: "Niech żyje król!"

2 Krl 11,13 Słysząc wrzawę ludu, Atalia udała się do ludu, do świątyni Pańskiej. 2 Krl 11,14 Spojrzała: a oto król stoi przy kolumnie - zgodnie ze zwyczajem, dowódcy

i trąby naokoło króla, cały lud kraju raduje się i dmie w trąby. Atalia więc

583 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 12

rozdarła szaty i zawołała: "Spisek! Spisek!"

2 Krl 11,15 Wtedy kapłan Jojada wydał rozkaz setnikom dowodzącym wojskiem, pole

cając im: "Wyprowadźcie ją ze świątyni poza szeregi, a gdyby ktoś za nią

szedł, niech zginie od miecza!" Mówił bowiem kapłan: "Nie powinna zginąć

w świątyni Pańskiej".

2 Krl 11,16 Pochwycono ją, i gdy weszła na drogę, którą wjeżdżają konie ku pałacowi,

została tam zabita.

2 Krl 11,17 Jojada zawarł przymierze między Panem a królem i ludem, by byli ludem

Pańskim, "oraz między królem a ludem".

2 Krl 11,18 Po czym cały lud kraju wyruszył do świątyni Baala i zburzył ją. Ołtarze

jej i posągi potłuczono całkowicie, a Mattana, kapłana Baala, zabito przed

ołtarzami. I ustanowił kapłan [Jojada] straż nad świątynią Pańską. 2 Krl 11,19 Następnie wziął setników, Karyjczyków, straż przyboczną i cały lud kraju.

Wyprowadzili króla ze świątyni Pańskiej i wkroczyli przez Bramę Straży do

pałacu królewskiego. Tak więc [Joasz] zasiadł na tronie królewskim. 2 Krl 11,20 Cały lud kraju radował się, a miasto zażywało spokoju. Atalię zaś zabito

mieczem w pałacu króla.

Rozdział 12

2 Krl 12,01 W chwili objęcia rządów Joasz miał siedem lat.

2 Krl 12,02 W siódmym roku [panowania] Jehu, Joasz został królem i panował czterdzie

ści lat w Jerozolimie. Matce jego było na imię Sibeja - z Beer-Szeby. 2 Krl 12,03 Joasz czynił to, co jest słuszne w oczach Pańskich, przez wszystkie dni, póki

pouczał go kapłan Jojada.

2 Krl 12,04 Jedynie wyżyny nie zostały jeszcze usunięte. Lud w dalszym ciągu składał

na wyżynach ofiary krwawe i kadzielne.

2 Krl 12,05 Joasz polecił kapłanom: "Wszystkie pieniądze, które jako dar święty wnosi

się do świątyni Pańskiej - pieniądze bieżące, które ktoś płaci według wyzna

czonej mu kwoty za osoby - wszystkie pieniądze, które ktoś z własnej woli

wnosi do świątyni Pańskiej

2 Krl 12,06 zbiorą kapłani od osób sobie znanych i obrócą je na naprawę uszkodzeń świą

tyni, gdziekolwiek takie uszkodzenie się znajdzie".

2 Krl 12,07 Lecz jeszcze w dwudziestym trzecim roku króla Joasza kapłani nie naprawili

uszkodzeń świątyni.

2 Krl 12,08 Wtedy król Joasz zawezwał kapłana Jojadę oraz kapłanów i rzekł do nich:

"Dlaczego nie naprawiacie uszkodzeń świątyni? Odtąd już nie wolno wam

brać pieniędzy od znanych wam osób, lecz przekażecie je na naprawę szkód

świątyni Pańskiej".

584 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 13

2 Krl 12,09 Kapłani zgodzili się nie brać pieniędzy od ludu i nie troszczyć się o naprawę

uszkodzeń świątyni.

2 Krl 12,10 Wtedy kapłan Jojada wziął jedną skrzynię, zrobił otwór w jej przykrywie

i postawił ją obok ołtarza, po prawej stronie wejścia do świątyni Pańskiej.

Kapłani zaś - stróże progów - składali tam wszystkie pieniądze wniesione do

świątyni Pańskiej.

2 Krl 12,11 Kiedy zauważono, że dużo jest pieniędzy w skrzyni, przychodził sekretarz

króla oraz arcykapłan i wtedy zsypywano i obliczano pieniądze, które się

znajdowały w świątyni Pańskiej.

2 Krl 12,12 Pieniądze odważone przekazywano kierownikom robót, nadzorcom świątyni

Pańskiej. Ci zaś wydawali je na stolarzy i budowniczych - pracujących w

świątyni Pańskiej

2 Krl 12,13 murarzy, kamieniarzy oraz na kupno drewna i kamieni ciosowych do napra

wienia uszkodzeń świątyni Pańskiej, wreszcie na wszystkie wydatki celem

odbudowy świątyni.

2 Krl 12,14 Jednakże z monet, które wpływały do świątyni Pańskiej, nie wyrabiano cza

rek srebrnych, nożyc, kropielnic, trąb ani żadnych przedmiotów złotych lub

srebrnych dla świątyni Pańskiej,

2 Krl 12,15 ale wydawano je robotnikom, którzy ich używali do naprawy świątyni Pań

skiej.

2 Krl 12,16 I nie robiono obliczeń z ludźmi, w ręce których przekazywano pieniądze, aby

je wydawali na robotników, ponieważ działali z niezachwianą wiernością. 2 Krl 12,17 Pieniądze [dane] jako zadośćuczynienie za winy i grzechy nie wchodziły do

świątyni Pańskiej - były własnością kapłanów.

2 Krl 12,18 W tym czasie Chazael, król Aramu, wyruszył na wojnę przeciw Gat i zdobył

je. Następnie Chazael powziął postanowienie, by wyruszyć przeciw Jerozoli

mie.

2 Krl 12,19 Wtedy Joasz, król judzki, zabrał wszystkie dary święte, które ofiarowali kró

lowie judzcy: Jozafat, Joram i Ochozjasz, jego przodkowie - łącznie ze swoimi

świętymi darami - oraz całe złoto zgromadzone w skarbcach świątyni Pań

skiej i pałacu królewskiego, i posłał Chazaelowi, królowi Aramu, a ten się

oddalił od Jerozolimy.

2 Krl 12,20 A czyż pozostałe dzieje Joasza i wszystkie jego czyny nie są opisane w Księdze

Kronik Królów Judy?

2 Krl 12,21 Słudzy jego powstali, uknuli spisek i zabili Joasza w pałacu na Millo, gdy

zstępował do Silla

2 Krl 12,22 mianowicie Jozabad, syn Szimeata, i Jozabad, syn Szomera - słudzy jego,

zabili go i poniósł śmierć. Pochowano go w Mieście Dawidowym, razem z

jego przodkami. I syn jego Amazjasz został w jego miejsce królem.

585 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 13

Rozdział 13

2 Krl 13,01 W dwudziestym trzecim roku [panowania] Joasza, syna Ochozjasza, króla

judzkiego, Joachaz, syn Jehu, został królem izraelskim w Samarii, na sie

demnaście lat.

2 Krl 13,02 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, naśladując grzech Jeroboama,

syna Nebata, do którego ów doprowadził Izraela - nie zerwał z nim. 2 Krl 13,03 Wtedy zapłonął gniew Pana przeciw Izraelitom, i wydał ich w ręce Chazaela,

króla Aramu, oraz w ręce Ben-Hadada, syna Chazaela - przez cały czas. 2 Krl 13,04 Lecz Joachaz przebłagał oblicze Pańskie, tak iż Pan wysłuchał go, ponieważ

widział ucisk Izraelitów, jakim ciemiężył ich król Aramu.

2 Krl 13,05 Zatem Pan dał Izraelowi wybawiciela, który ich wyzwolił spod mocy Aramu,

tak iż Izraelici mieszkali w swoich namiotach, jak przedtem.

2 Krl 13,06 Jednakże nie odwrócili się od grzechu rodu Jeroboama, do którego ów dopro

wadził Izraela - trwali w nim. A nawet aszera stała w Samarii.

2 Krl 13,07 Gdy Joachazowi zostało nie więcej żołnierzy, jak tylko pięćdziesięciu jeźdź

ców, dziesięć rydwanów i dziesięć tysięcy pieszych, wytracił ich król Aramu

i starł jak proch, który się depcze.

2 Krl 13,08 A czyż pozostałe dzieje Joachaza, wszystkie jego czyny i jego dzielność, nie

są opisane w Księdze Kronik Królów Izraela?

2 Krl 13,09 I spoczął Joachaz razem ze swymi przodkami, i pochowano go w Samarii. A

syn jego Joasz został w jego miejsce królem.

2 Krl 13,10 W trzydziestym siódmym roku [panowania] Joasza, króla judzkiego - Joasz,

syn Joachaza, został królem izraelskim w Samarii, na szesnaście lat. 2 Krl 13,11 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich. Nie zerwał z całym grzechem

Jeroboama, syna Nebata, do którego ów doprowadził Izraela - trwał w nim. 2 Krl 13,12 A czyż pozostałe dzieje Joasza, wszystkie jego czyny i dzielność, z jaką walczył

przeciw Amazjaszowi, królowi judzkiemu - nie są opisane w Księdze Kronik

Królów Izraela?

2 Krl 13,13 I spoczął Joasz ze swymi przodkami, a Jeroboam zasiadł na jego tronie. Joasz

pochowany został w Samarii, razem z królami izraelskimi.

2 Krl 13,14 Kiedy Elizeusz zapadł na chorobę śmiertelną, przyszedł do niego Joasz, król

izraelski, i płacząc pochylony nad jego twarzą mówił: "Ojcze mój! Ojcze mój!

Rydwanie Izraela i jego jeźdźcze!"

2 Krl 13,15 Elizeusz zaś rzekł do niego: "Weź łuk i strzały!" I przyniósł do niego łuk i

strzały.

2 Krl 13,16 Wtedy on rzekł do króla izraelskiego: "Połóż rękę swą na łuk!" Król położył

swą rękę, a Elizeusz nałożył ręce swoje na ręce króla

2 Krl 13,17 i powiedział: "Otwórz okno na wschód!" Kiedy otworzył, Elizeusz rzekł:

"Strzelaj!" - i strzelił, a on rzekł: "Strzała zwycięstwa od Pana! Strzała zwy

586 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 14

cięstwa przeciw Aramowi! Pobijesz Aram w Afek, doszczętnie!" 2 Krl 13,18 Następnie rzekł: "Weź strzały!" Kiedy je wziął, rzekł do króla Izraela: "Uderz

o ziemię!" A on uderzył trzy razy i zaprzestał.

2 Krl 13,19 Wtedy mąż Boży rozgniewał się na niego i rzekł: "Trzeba było uderzyć pięć

albo sześć razy! Wtedy byś pokonał Aram doszczętnie, teraz zaś pokonasz

Aram tylko trzy razy!"

2 Krl 13,20 Elizeusz umarł i pochowano go. Oddziały zaś Moabitów wpadały do kraju

każdego roku.

2 Krl 13,21 Zdarzyło się, że grzebiący człowieka ujrzeli jeden oddział [nieprzyjacielski].

Wrzucili więc tego człowieka do grobu Elizeusza i oddalili się. Człowiek ten

dotknął kości Elizeusza, ożył i stanął na nogi.

2 Krl 13,22 Chazael, król Aramu, gnębił Izraelitów przez całe życie Joachaza. 2 Krl 13,23 Lecz Pan okazał im łaskę, zmiłował się nad nimi i zwrócił się ku nim ze

względu na przymierze swoje z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem. Nie chciał

ich zatracić i nie odrzucił ich od swego oblicza, "aż do tego czasu". 2 Krl 13,24 Chazael, król Aramu, umarł, a jego syn Ben-Hadad został w jego miejsce

królem.

2 Krl 13,25 Wtedy Joasz, syn Joachaza, znowu odbił miasta z rąk Ben-Hadada, syna Cha

zaela, które ów zabrał ojcu jego, Joachazowi, na wojnie. Trzykrotnie pobił

go Joasz i odzyskał miasta izraelskie.

Rozdział 14

2 Krl 14,01 W drugim roku [panowania] Joasza, syna Joachaza, króla Izraela - Amazjasz,

syn Joasza, został królem judzkim.

2 Krl 14,02 W chwili objęcia rządów miał dwadzieścia pięć lat i panował dwadzieścia

dziewięć lat w Jerozolimie. Matce jego było na imię Joaddan z Jerozolimy. 2 Krl 14,03 Czynił on to, co jest słuszne w oczach Pańskich, jednak nie tak, jak praojciec

jego, Dawid. Zupełnie tak postępował, jak jego ojciec Joasz.

2 Krl 14,04 Jedynie wyżyny nie zostały usunięte. W dalszym ciągu lud składał ofiary

krwawe i kadzielne na wyżynach.

2 Krl 14,05 Skoro tylko umocnił władzę królewską w swoim ręku, zabił tych spośród sług

swoich, którzy zabili jego ojca, króla.

2 Krl 14,06 Lecz nie skazał na śmierć synów zabójców - zgodnie z tym, co jest napisane

w księdze Prawa Mojżeszowego, gdzie Pan przykazał: Ojcowie nie poniosą

śmierci za winy swych synów ani synowie za winy ojców. Każdy umrze za

swój własny grzech.

2 Krl 14,07 To on pokonał Edomitów w Dolinie Soli, w liczbie dziesięciu tysięcy, i zdobył

w bitwie Selę, i nadał jej nazwę Jokteel, którą nosi aż do dnia dzisiejszego.

587 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 14

2 Krl 14,08 Wówczas Amazjasz wysłał posłów do Joasza, syna Joachaza, syna Jehu, króla

izraelskiego ze słowami: "Przyjdź, a zmierzymy się zbrojnie!"

2 Krl 14,09 Joasz zaś, król izraelski, przekazał Amazjaszowi, królowi judzkiemu, taką

odpowiedź: "Cierń na Libanie przesłał cedrowi na Libanie taką prośbę: Daj

córkę swoją mojemu synowi za żonę! Lecz dziki zwierz na Libanie przebiegł

i rozdeptał cierń.

2 Krl 14,10 Pobiłeś zupełnie Edomitów i serce twoje uniosło się pychą. Bądź sobie sław

ny, lecz pozostań w domu swoim! Dlaczego masz się narażać na nieszczęście

i masz upaść ty, a razem z tobą i Juda?"

2 Krl 14,11 Lecz Amazjasz nie słuchał, i Joasz, król izraelski, wyruszył. Zmierzyli się

zbrojnie - on i Amazjasz, król judzki, w Bet-Szemesz, które należy do Judy. 2 Krl 14,12 Juda został pobity przez Izraela, i uciekł każdy do swego namiotu. 2 Krl 14,13 Amazjasza zaś, króla judzkiego, syna Joasza, wnuka Ochozjasza, pojmał

Joasz, król izraelski, w Bet-Szemesz i zaprowadził go do Jerozolimy. Zrobił

wyłom w murze Jerozolimy od Bramy Efraima aż do Bramy Węgła na czte

rysta łokci.

2 Krl 14,14 Zabrał też całe złoto i srebro, wszystkie przedmioty, które znajdowały się w

świątyni Pańskiej i w skarbcach pałacu królewskiego, oraz zakładników - i

wrócił do Samarii.

2 Krl 14,15 A czyż pozostałe dzieła Joasza, których dokonał, jego dzielność oraz to, jak

walczył z Amazjaszem, królem judzkim, nie są opisane w Księdze Kronik

Królów Izraela?

2 Krl 14,16 I spoczął Joasz ze swymi przodkami, i pochowany został w Samarii, razem z

królami izraelskimi, a syn jego Jeroboam został w jego miejsce królem. 2 Krl 14,17 Amazjasz, syn Joasza, króla judzkiego, żył jeszcze piętnaście lat po śmierci

Joasza, syna Joachaza, króla izraelskiego.

2 Krl 14,18 A czyż pozostałe dzieje Amazjasza nie są opisane w Księdze Kronik Królów

Judy?

2 Krl 14,19 Przeciwko niemu uknuto spisek w Jerozolimie, uciekł więc do Lakisz. Urzą

dzono za nim pościg do Lakisz i tam go zabito.

2 Krl 14,20 Przywieziono go końmi i pogrzebano z jego przodkami w Jerozolimie, w Mie

ście Dawidowym.

2 Krl 14,21 A cały naród Judy wziął Azariasza, który miał wtedy szesnaście lat, i obrał

go królem w miejsce jego ojca Amazjasza.

2 Krl 14,22 To on obwarował Elat i przywrócił go Judzie, kiedy król spoczął ze swymi

przodkami.

2 Krl 14,23 W piętnastym roku [panowania] Amazjasza, syna Joasza, króla judzkiego

Jeroboam, syn Joasza, został królem izraelskim w Samarii - na czterdzieści

jeden lat.

2 Krl 14,24 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich: nie zerwał z całym grzechem

Jeroboama, syna Nebata, do którego ów doprowadził Izraela.

588 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 15

2 Krl 14,25 To on przywrócił granice Izraela od Wejścia do Chamat aż do morza Araby

zgodnie ze słowem Pana, Boga Izraela, które wypowiedział przez sługę swego

Jonasza, syna Amittaja, proroka pochodzącego z Gat-ha-Chefer. 2 Krl 14,26 Albowiem Pan widział niezmiernie gorzką niedolę Izraela, iż nie było ani nie

wolnika, ani wolnego, i nie było, kto by pomógł Izraelowi.

2 Krl 14,27 I Pan nie wydał wyroku wytracenia imienia Izraela pod niebem, lecz ocalił

go ręką Jeroboama, syna Joasza.

2 Krl 14,28 A czyż pozostałe dzieje Jeroboama, wszystkie jego czyny i jego dzielność, z

jaką walczył i z jaką przywrócił Izraelowi Damaszek i Chamat - nie są opisane

w Księdze Kronik Królów Izraela?

2 Krl 14,29 I spoczął Jeroboam z przodkami swoimi, z królami izraelskimi, a syn jego

Zachariasz, został w jego miejsce królem.

Rozdział 15

2 Krl 15,01 W dwudziestym siódmym roku [panowania] Jeroboama, króla izraelskiego

Azariasz, syn Amazjasza, został królem judzkim.

2 Krl 15,02 W chwili objęcia rządów miał szesnaście lat i panował pięćdziesiąt dwa lata

w Jerozolimie. Matce jego było na imię Jekolia - z Jerozolimy.

2 Krl 15,03 Czynił on to, co jest słuszne w oczach Pańskich - tak jak czynił jego ojciec

Amazjasz.

2 Krl 15,04 Jedynie wyżyny nie zostały usunięte. W dalszym ciągu lud składał na wyży

nach ofiary krwawe i kadzielnice.

2 Krl 15,05 Lecz Pan dotknął króla, tak iż stał się trędowaty aż do dnia swojej śmierci,

i mieszkał w domu odosobnienia - podczas gdy Jotam, jego syn, kierował

pałacem i sądził lud kraju.

2 Krl 15,06 A czyż pozostałe dzieje Azariasza i wszystkie jego czyny nie są opisane w

Księdze Kronik Królów Judy?

2 Krl 15,07 I spoczął Azariasz ze swymi przodkami, i pochowano go z jego przodkami w

Mieście Dawidowym. A syn jego Jotam został w jego miejsce królem. 2 Krl 15,08 W trzydziestym ósmym roku [panowania] Azariasza, króla judzkiego, Zacha

riasz, syn Jeroboama, został królem izraelskim w Samarii - na sześć miesięcy. 2 Krl 15,09 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, tak jak czynili jego przodkowie.

Nie zerwał z "całym" grzechem Jeroboama, syna Nebata, do którego ów do

prowadził Izraela.

2 Krl 15,10 Szallum, syn Jabesza, uknuł spisek przeciw niemu, zadał mu cios śmiertelny

w Jibleam i został w jego miejsce królem.

2 Krl 15,11 Pozostałe zaś dzieje Zachariasza opisano w Księdze Kronik Królów Izraela. 2 Krl 15,12 Takie było słowo Pana, które wypowiedział do Jehu: "Synowie twoi aż do

589 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 15

czwartego pokolenia będą zasiadali na tronie Izraela". I tak się spełniło. 2 Krl 15,13 Szallum, syn Jabesza, został królem w trzydziestym dziewiątym roku [pano

wania] Ozjasza, króla judzkiego, i rządził jeden miesiąc w Samarii. 2 Krl 15,14 Menachem, syn Gadiego, przyszedł z Tirsy i wszedł do Samarii. Zadał cios

śmiertelny Szallumowi, synowi Jabesza, w Samarii, i został w jego miejsce

królem.

2 Krl 15,15 Pozostałe zaś dzieje Szalluma oraz spisek, jaki uknuł, opisano w Księdze Kro

nik Królów Izraela.

2 Krl 15,16 Podówczas Menachem spustoszył Tappuach - zabijając wszystkich, którzy w

nim byli - oraz okolice jego, począwszy od Tirsy, ponieważ mu nie otworzono

bram. Spustoszył je, a wszystkie w nim brzemienne kobiety rozpruwał. 2 Krl 15,17 W trzydziestym dziewiątym roku [panowania] Azariasza, króla judzkiego,

Menachem, syn Gadiego, został królem izraelskim w Samarii - na dziesięć

lat.

2 Krl 15,18 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich; nie zerwał z grzechami Jerobo

ama, syna Nebata, do których ów doprowadził Izraela. Za jego czasu 2 Krl 15,19 wtargnął do kraju Pul, król asyryjski. Menachem dał Pulowi tysiąc talentów

srebra, aby zapewnić sobie jego pomoc i umocnić władzę królewską w swoim

własnym ręku.

2 Krl 15,20 Menachem uzyskał te pieniądze od Izraelitów, od wszystkich ludzi zamożnych

- po pięćdziesiąt syklów od głowy - aby je wręczyć królowi asyryjskiemu. Wy

cofał się więc król asyryjski, nie zatrzymując się tam w kraju.

2 Krl 15,21 A czyż pozostałe dzieje Menachema i wszystkie jego czyny nie są opisane w

Księdze Kronik Królów Izraela?

2 Krl 15,22 I spoczął Menachem ze swoimi przodkami, a syn jego, Pekachiasz, został w

jego miejsce królem.

2 Krl 15,23 W pięćdziesiątym roku [panowania] Azariasza, króla judzkiego - Pekachiasz,

syn Menachema, został królem izraelskim w Samarii - na dwa lata. 2 Krl 15,24 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich. Nie zerwał z grzechami Jerobo

ama, syna Nebata, do których ów doprowadził Izraela.

2 Krl 15,25 Tarczownik jego, Pekach, syn Remaliasza, uknuł spisek przeciw niemu i zabił

go w Samarii, w baszcie pałacu królewskiego - Argoba też i Arieha - a razem

z nim pięćdziesięciu ludzi z Gileadu. Zabił go i został w jego miejsce królem. 2 Krl 15,26 Pozostałe zaś dzieje Pekachiasza i wszystkie jego czyny opisano w Księdze

Kronik Królów Izraela.

2 Krl 15,27 W pięćdziesiątym drugim roku [panowania] Azariasza, króla judzkiego, Pe

kach, syn Remaliasza, został królem izraelskim w Samarii, na dwadzieścia

lat.

2 Krl 15,28 Czynił on to, co jest złe w oczach Pana. Nie zerwał z grzechem Jeroboama,

syna Nebata, do którego ów doprowadził Izraela.

2 Krl 15,29 Za czasu Pekacha, króla izraelskiego, wtargnął Tiglat-Pileser, król asyryjski, i

590 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 16

zajął Ijjon, Abel-Bet-Maaka, Janoach, Kedesz, Chasor, Gilead, Galileję, cały

kraj Neftalego, a pojmanych przesiedlił do Asyrii.

2 Krl 15,30 Ozeasz, syn Eli, uknuł spisek przeciwko Pekachowi, synowi Remaliasza. Za

dał mu cios śmiertelny i został w jego miejsce królem "w dwudziestym roku

[panowania] Jotama, syna Ozjasza".

2 Krl 15,31 Pozostałe zaś dzieje Pekacha i wszystkie jego czyny opisano w Księdze Kronik

Królów Izraela.

2 Krl 15,32 W drugim roku [panowania] Pekacha, syna Remaliasza, króla izraelskiego,

Jotam, syn Azariasza, został królem judzkim.

2 Krl 15,33 W chwili objęcia rządów miał dwadzieścia pięć lat i panował szesnaście lat w

Jerozolimie. Matce jego było na imię Jerusza - córka Sadoka.

2 Krl 15,34 Czynił on to, co jest słuszne w oczach Pańskich. Działał zupełnie tak, jak

jego ojciec Azariasz.

2 Krl 15,35 Jedynie wyżyny nie zostały usunięte. W dalszym ciągu lud składał na wy

żynach ofiary krwawe i kadzielne. On to zbudował Bramę Górną świątyni

Pańskiej.

2 Krl 15,36 A czyż pozostałe dzieje Jotama i wszystkie jego czyny nie są opisane w Księ

dze Kronik Królów Judy?

2 Krl 15,37 W owym czasie Pan zaczął posyłać przeciw Judzie Resina, króla Aramu, i

Pekacha, syna Remaliasza.

2 Krl 15,38 I spoczął Jotam przy swoich przodkach i pochowano go z jego przodkami w

Mieście Dawida, jego praojca, a jego syn Achaz został w jego miejsce królem.

Rozdział 16

2 Krl 16,01 W siedemnastym roku [panowania] Pekacha, syna Remaliasza, Achaz, syn

Jotama, został królem judzkim.

2 Krl 16,02 W chwili objęcia rządów Achaz miał dwadzieścia lat, a szesnaście lat panował

w Jerozolimie. Nie czynił on tego, co jest słuszne w oczach Pana, Boga jego,

tak jak jego praojciec, Dawid,

2 Krl 16,03 lecz kroczył drogą królów izraelskich. A nawet syna swego przeprowadził

przez ogień - na modłę ohydnych grzechów pogan, których Pan wypędził

przed Izraelitami.

2 Krl 16,04 Składał ofiary krwawe i kadzielne na wyżynach i pagórkach, i pod każdym

drzewem zielonym.

2 Krl 16,05 Wówczas Resin, król Aramu, i Pekach, syn Remaliasza, król izraelski, wyruszy

li do bitwy przeciw Jerozolimie. Osaczyli Achaza, lecz nie mogli go pokonać. 2 Krl 16,06 W tym samym czasie Resin, król Aramu, włączył Elat do Edomu. Wypędził

Judejczyków z Elat, a Edomici weszli do Elat i zamieszkali aż do dnia dzi

591 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 17

siejszego.

2 Krl 16,07 Wtedy Achaz wysłał posłów do króla asyryjskiego Tiglat-Pilesera ze słowa

mi: "Jestem twoim sługą i twoim synem. Przyjdź i wybaw mnie z ręki króla

Aramu i z ręki króla izraelskiego, którzy stanęli przeciwko mnie". 2 Krl 16,08 Achaz wziął srebro i złoto, które było w świątyni Pańskiej i w skarbcach pa

łacu królewskiego, i przesłał je królowi asyryjskiemu jako dar hołdowniczy. 2 Krl 16,09 Król asyryjski wysłuchał go. Wyruszył król asyryjski przeciwko Damaszkowi

i zajął go, a mieszkańców zabrał w niewolę do Kir. Resina zaś kazał zabić. 2 Krl 16,10 Kiedy król Achaz udał się na spotkanie z Tiglat-Pileserem, królem asyryj

skim, do Damaszku, ujrzał ołtarz w Damaszku. Wtedy król Achaz przesłał

kapłanowi Uriaszowi podobiznę ołtarza i wzorzec całej jego budowy. 2 Krl 16,11 Zatem kapłan Uriasz zbudował ołtarz. Jak król Achaz polecił we wszystkich

wskazaniach z Damaszku, tak pracę wykonał kapłan Uriasz, zanim jeszcze

król Achaz wrócił z Damaszku.

2 Krl 16,12 Kiedy król przybył z Damaszku i ujrzał ołtarz, zbliżył się do ołtarza i wstąpił

na niego.

2 Krl 16,13 I kazał w dym obrócić swą ofiarę całopalną i ofiarę pokarmową, wylał ofiarę

płynną, a krwią swych ofiar biesiadnych kropił ołtarz.

2 Krl 16,14 Ołtarz z brązu, który stał przed obliczem Pańskim, kazał odsunąć sprzed

świątyni - z przestrzeni między ołtarzem a świątynią Pańską - i postawić go

obok [wielkiego] ołtarza na północ.

2 Krl 16,15 Kapłanowi Uriaszowi zaś król Achaz wydał rozkaz następujący: "Na wielkim

ołtarzu masz palić ofiarę całopalną poranną i ofiarę pokarmową wieczorną,

ofiarę całopalną króla i jego ofiarę pokarmową, oraz ofiarę całopalną całego

ludu kraju, jego ofiary pokarmowe i płynne. Będziesz też na niego wylewał

całą krew ofiar całopalnych i krew ofiar krwawych. To zaś, co się odnosi do

ołtarza z brązu, ma pozostać do mego rozpatrzenia".

2 Krl 16,16 Kapłan Uriasz wykonał wszystko, co mu rozkazał król Achaz. 2 Krl 16,17 Król Achaz kazał odciąć listwy z podwozi i wyjąć z nich kadzie. Kazał również

zdjąć "morze" sponad wołów miedzianych, które pod nim były, i postawić je

na posadzce kamiennej.

2 Krl 16,18 Następnie kazał usunąć kryty krużganek szabatowy, który zbudowano przy

świątyni, oraz zewnętrzne wejście królewskie do świątyni Pańskiej - ze wzglę

du na króla asyryjskiego.

2 Krl 16,19 A czyż pozostałe dzieje Achaza i wszystkie jego czyny nie są opisane w Księ

dze Kronik Królów Judy?

2 Krl 16,20 I spoczął Achaz ze swymi przodkami, i pochowany został z przodkami swymi

w Mieście Dawidowym, a syn jego, Ezechiasz, został w jego miejsce królem.

592 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 17

Rozdział 17

2 Krl 17,01 W dwunastym roku [panowania] Achaza, króla judzkiego - Ozeasz, syn Eli,

został królem izraelskim w Samarii - na dziewięć lat.

2 Krl 17,02 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, jednakże nie tak, jak królowie

Izraela, którzy żyli przed nim.

2 Krl 17,03 Przeciwko niemu wyruszył Salmanassar, król asyryjski, a Ozeasz poddał się

mu i płacił mu daninę.

2 Krl 17,04 Lecz król asyryjski wykrył spisek Ozeasza. Ozeasz bowiem wysłał posłów do

króla egipskiego, So, i nie przysyłał daniny królowi asyryjskiemu, jak każdego

roku. Wtedy król asyryjski pojmał go i zamknął w więzieniu.

2 Krl 17,05 Król asyryjski najechał cały kraj, przyszedł pod Samarię i oblegał ją przez

trzy lata.

2 Krl 17,06 W dziewiątym roku [panowania] Ozeasza król asyryjski zdobył Samarię i za

brał Izraelitów w niewolę do Asyrii, i przesiedlił ich do Chalach, nad Chabor

- rzekę Gozanu, i do miast Medów.

2 Krl 17,07 Stało się tak, bo Izraelici zgrzeszyli przeciwko Panu, Bogu swemu, który ich

wyprowadził z Egiptu, spod ręki faraona, króla egipskiego. Czcili oni bogów

obcych

2 Krl 17,08 i naśladowali obyczaje ludów, które Pan wypędził przed Izraelitami, oraz

królów izraelskich, których wybrali.

2 Krl 17,09 I wymyślili sobie Izraelici rzeczy przewrotne na przekór Panu, Bogu swemu.

Zbudowali sobie wyżyny we wszystkich swoich miejscowościach - od wieży

strażniczej aż do miasta warownego.

2 Krl 17,10 Ustawili sobie stele i aszery na każdym wyniosłym pagórku i pod każdym

drzewem zielonym.

2 Krl 17,11 I składali ofiary kadzielne tamże - na wszystkich wyżynach - podobnie jak

ludy, które Pan usunął przed nimi. Spełniali czyny grzeszne, drażniąc Pana. 2 Krl 17,12 I służyli bożkom, o których Pan powiedział im: "Nie czyńcie tego!" 2 Krl 17,13 Pan jednak ciągle ostrzegał Izraela i Judę przez wszystkich swoich proroków

i wszystkich "widzących", mówiąc: "Zawróćcie z waszych dróg grzesznych i

przestrzegajcie poleceń moich i postanowień moich, według całego Prawa,

które nadałem waszym przodkom i które przekazałem wam przez sługi moje

- proroków".

2 Krl 17,14 Lecz oni nie słuchali i twardym uczynili swój kark, jak kark ich przodków,

którzy nie zawierzyli Panu, Bogu swojemu.

2 Krl 17,15 Odrzucili przykazania Jego i przymierze, które zawarł z przodkami, oraz roz

kazy, które im wydał. Szli za nicością i stali się niczym - naśladując ludy

wokół siebie, co do których przykazał im Pan, aby nie postępowali tak, jak

one.

593 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 17

2 Krl 17,16 Odrzucili wszystkie polecenia Pana, Boga swego, i ulali sobie posągi - dwa

cielce. Zrobili sobie aszerę i oddawali pokłon całemu wojsku niebieskiemu, i

służyli Baalowi.

2 Krl 17,17 Przeprowadzali synów swoich i córki przez ogień. Uprawiali wróżbiarstwo i

czarnoksięstwo. Oddali się czynieniu tego, co jest złe w oczach Pana, drażniąc

Go.

2 Krl 17,18 Wtedy Pan zapłonął gwałtownym gniewem przeciw Izraelowi i odrzucił go

od swego oblicza. Pozostało tylko samo pokolenie Judy.

2 Krl 17,19 Również Juda nie przestrzegał poleceń Pana, Boga swego, i naśladował oby

czaje, które Izrael wprowadził.

2 Krl 17,20 Wtedy Pan odrzucił całe potomstwo Izraela, poniżył je i wydał je w moc

łupieżców, aż wreszcie odrzucił je od swego oblicza.

2 Krl 17,21 Albowiem oderwał Izraela od domu Dawida, a Izrael obrał sobie za króla Je

roboama, syna Nebata. Jeroboam zaś oderwał Izraela od Pana i doprowadził

go do wielkiego grzechu.

2 Krl 17,22 Izraelici naśladowali wszystkie grzechy, które Jeroboam popełnił - nie odstą

pili od nich.

2 Krl 17,23 Aż wreszcie Pan odrzucił Izraela od swego oblicza, tak jak zapowiedział przez

wszystkie sługi swoje, proroków. I przesiedlił Izraelitów z własnego kraju w

niewolę do Asyrii, gdzie są aż do dnia dzisiejszego.

2 Krl 17,24 Król asyryjski kazał przyjść ludziom z Babilonu, z Kuta, z Awwa, z Chamat

i z Sefarwaim, i osiedlił ich w miastach Samarii zamiast Izraelitów. Wzięli

więc oni w posiadanie Samarię i osiedlili się w jej miejscowościach. 2 Krl 17,25 W początkach swego zamieszkania nie oddawali oni tam czci Panu, zatem

Pan nasyłał na nich lwy, które wśród nich dokonywały spustoszenia. 2 Krl 17,26 Doniesiono więc królowi asyryjskiemu: "Ludy, które zabrałeś do niewoli i

osiedliłeś w miejscowościach Samarii, nie znają obrzędu Boga tego kraju. I

nasłał na nich lwy, które ich zabijają, ponieważ nie znają oni obrzędu Boga

kraju".

2 Krl 17,27 Wtedy król asyryjski przykazał: "Zaprowadźcie tam jednego z kapłanów, któ

rych stamtąd zabraliście do niewoli. Niech idzie i mieszka tam, i naucza ich

obrzędu Boga tego kraju!"

2 Krl 17,28 Wtedy jeden z kapłanów, których zabrano do niewoli z Samarii, odszedł i

zamieszkał w Betel, i pouczał ich, jak mają oddawać cześć Panu. 2 Krl 17,29 Każdy naród tworzył sobie własnych bogów i stawiał ich w świątyniach wy

żynnych, które zbudowali Samarytanie - każdy naród w tych miejscowościach,

w których mieszkał.

2 Krl 17,30 Mianowicie: ludzie z Babilonu ulepili Sukkot-Benota, ludzie z Kuta ulepili

Nergala, ludzie z Chamat, ulepili Aszima,

2 Krl 17,31 Awwici ulepili Nibchaza i Tartaka, Sefarwaici zaś palili swoje dzieci w ogniu

na cześć Adrameleka i Anammeleka - bogów Sefarwaim.

594 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 18

2 Krl 17,32 Czcili również Pana, lecz spomiędzy swoich ustanowili sobie kapłanów na

wyżynach, którzy sprawowali dla nich obrzędy w świątyniach wyżynnych. 2 Krl 17,33 Czcili Pana i zarazem służyli bożkom swoim według zwyczajów ludów, z któ

rych [krain] zostali przesiedleni.

2 Krl 17,34 Jeszcze do dzisiejszego dnia postępują według starych zwyczajów. Nie czczą

Pana i nie postępują według Jego postanowień i nakazów, według Prawa i

polecenia, jakie Pan dał synom Jakuba, któremu nadał imię Izrael. 2 Krl 17,35 Pan zawarł z nimi przymierze i przykazał im: "Nie będziecie czcili bogów

obcych, nie będziecie oddawać im pokłonu, nie będziecie im służyli i nie bę

dziecie im składali ofiar.

2 Krl 17,36 Jedynie Pana, który wyprowadził was z kraju Egiptu mocą wielką i ramie

niem wyciągniętym - Jego czcić będziecie, Jemu będziecie oddawać pokłon i

Jemu składać ofiary.

2 Krl 17,37 Postanowień i nakazów, Prawa i polecenia, które napisał wam, przestrzegać

będziecie i wypełniać je na zawsze. Obcych zaś bogów czcić nie będziecie. 2 Krl 17,38 Nie zapominajcie o przymierzu, które z wami zawarłem, i nie czcijcie bogów

obcych.

2 Krl 17,39 Czcijcie jedynie Pana, Boga waszego, a On wyzwoli was z mocy wszystkich

waszych nieprzyjaciół".

2 Krl 17,40 Lecz oni nie słuchali, tylko postępowali według swoich starych zwyczajów. 2 Krl 17,41 Ludy więc owe czciły Pana i zarazem służyły swoim bożkom. Również ich

dzieci oraz dzieci ich dzieci postępują tak, jak czynili ich ojcowie - aż do dnia

dzisiejszego.

Rozdział 18

2 Krl 18,01 W trzecim roku [panowania] Ozeasza, syna Eli, króla izraelskiego, Ezechiasz,

syn Achaza, został królem judzkim.

2 Krl 18,02 W chwili objęcia rządów miał dwadzieścia pięć lat i panował dwadzieścia

dziewięć lat w Jerozolimie. Jego matce było na imię Abijja - córka Zacharia

sza.

2 Krl 18,03 Czynił on to, co jest słuszne w oczach Pańskich, zupełnie tak jak jego przo

dek, Dawid.

2 Krl 18,04 On to usunął wyżyny, potrzaskał stele, wyciął aszery i potłukł węża miedzia

nego, którego sporządził Mojżesz, ponieważ aż do tego czasu Izraelici składali

mu ofiary kadzielne - nazywając go Nechusztan.

2 Krl 18,05 W Panu, Bogu Izraela, pokładał nadzieję. I po nim nie było podobnego do

niego między wszystkimi królami Judy, jak i między tymi, co żyli przed nim. 2 Krl 18,06 Przylgnął do Pana - nie zerwał z Nim i przestrzegał Jego przykazań, które

595 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 18

Pan zlecił Mojżeszowi.

2 Krl 18,07 Toteż Pan był z nim. We wszystkim, co przedsiębrał, miał powodzenie. Zbun

tował się on przeciwko królowi Asyrii i nie był mu poddany.

2 Krl 18,08 To on pokonał Filistynów aż do Gazy i jej okolic, od wieży strażniczej aż do

miasta warownego.

2 Krl 18,09 W czwartym roku [panowania] króla Ezechiasza, który był siódmym rokiem

Ozeasza, syna Eli, króla izraelskiego - wyruszył Salmanassar, król asyryjski,

przeciw Samarii i oblegał ją.

2 Krl 18,10 Zdobyto ją po upływie trzech lat. W szóstym roku [panowania] Ezechiasza,

który jest dziewiątym rokiem [panowania] Ozeasza, króla izraelskiego, zdo

byta została Samaria.

2 Krl 18,11 Król asyryjski przesiedlił Izraelitów w niewolę do Asyrii i osiedlił ich w Cha

lach, nad Chabor, rzeką Gozanu, i w miastach Medów.

2 Krl 18,12 [Stało się tak] dlatego, że nie słuchali głosu Pana, Boga swego, i przekroczyli

Jego przymierze - wszystko, cokolwiek przykazał Mojżesz, sługa Pański. Nie

słuchali tego ani nie spełniali.

2 Krl 18,13 W czternastym roku panowania króla Ezechiasza najechał Sennacheryb, król

asyryjski, wszystkie warowne miasta judzkie i zdobył je.

2 Krl 18,14 Wtedy Ezechiasz, król judzki, wysłał poselstwo do króla asyryjskiego do La

kisz ze słowami: "Zbłądziłem. Odstąp ode mnie! Cokolwiek [jako karę] mi

nałożysz, to poniosę". Król asyryjski wymierzył Ezechiaszowi, królowi Judy,

trzysta talentów srebra i trzydzieści talentów złota.

2 Krl 18,15 I Ezechiasz dostarczył wszystkich pieniędzy, które znajdowały się w świątyni

Pańskiej i w skarbcach pałacu królewskiego.

2 Krl 18,16 W tym samym czasie Ezechiasz kazał oderwać obicia drzwi i futryn świątyni

Pańskiej, które król judzki Ozjasz kazał obić metalem - i dał je królowi asy

ryjskiemu.

2 Krl 18,17 Z Lakisz król asyryjski posłał naczelnego dowódcę, przełożonego dworzan

i rabsaka z licznym wojskiem do Jerozolimy, przeciw królowi Ezechiaszowi.

Wyruszyli i przyszli do Jerozolimy, zatrzymali się przy kanale wyższej sa

dzawki na drodze Pola Folusznika

2 Krl 18,18 i polecił zawołać króla. Wyszli do nich: zarządca pałacu Eliakim, syn Chil

kiasza, pisarz Szebna i pełnomocnik Joach, syn Asafa.

2 Krl 18,19 Wtedy rabsak odezwał się do nich: "Powiedzcie Ezechiaszowi: Tak mówi wiel

ki król, król asyryjski: Cóż to za bezpieczeństwo, któremu zaufałeś? 2 Krl 18,20 Myślisz może, iż próżne słowa zdołają zastąpić radę i siłę do walki? W kimże

pokładasz ufność, że się przeciwko mnie zbuntowałeś?

2 Krl 18,21 Oto ty się opierasz na Egipcie, na tej nadłamanej lasce trzcinowej, która gdy

się kto oprze na niej, wchodzi w dłoń i przebija ją. Takim jest faraon, król

egipski, dla wszystkich, którzy na nim polegają.

2 Krl 18,22 Jeśli mi powiecie: "W Panu, Bogu naszym, położyliśmy ufność", to czyż On

596 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 19

nie jest tym, którego wyżyny i ołtarze poznosił Ezechiasz, nakazując Judzie

i Jerozolimie: Przed tym tylko ołtarzem w Jerozolimie, będziecie pokłon od

dawać [Bogu]?

2 Krl 18,23 Teraz więc, proszę, zrób zakład z panem moim, królem asyryjskim! Dam ci

dwa tysiące koni, jeżeli zdołasz wystawić do nich jeźdźców.

2 Krl 18,24 Jak zmusisz do odwrotu namiestnika, jednego z najmniejszych sług pana me

go? Lecz ty zaufałeś Egiptowi, ze względu na rydwany i jazdę.

2 Krl 18,25 A teraz czyż to ja wbrew woli Pańskiej wyruszyłem przeciwko temu miejscu,

aby je pustoszyć? Pan powiedział do mnie: "Wyrusz przeciwko temu krajowi

i spustosz go!""

2 Krl 18,26 Eliakim, syn Chilkiasza, Szebna i Joach powiedzieli do rabsaka: "Mów, pro

simy, do sług twoich po aramejsku, gdyż rozumiemy [ten język]; nie mów do

nas po hebrajsku wobec słuchającego ludu, który jest na murach". 2 Krl 18,27 Lecz rabsak im odrzekł: "Czy do pana twego i do ciebie posłał mię pan mój,

abym mówił te słowa? Czy raczej do ludzi, którzy siedzą na murach [skazani]

na jedzenie swego kału i picie swego moczu razem z wami?"

2 Krl 18,28 Stał więc rabsak i wołał donośnym głosem po hebrajsku tymi słowami: "Słu

chajcie słów wielkiego króla, króla asyryjskiego!

2 Krl 18,29 Tak mówi król: Niech was nie zwodzi Ezechiasz, ponieważ nie potrafi was

ocalić z mojej ręki,

2 Krl 18,30 i niech was Ezechiasz nie ożywia nadzieją w Panu, zapewniając: Pan wybawi

nas na pewno i nie wyda miasta tego w ręce króla asyryjskiego. 2 Krl 18,31 Nie słuchajcie Ezechiasza, bo tak mówi król asyryjski: Zawrzyjcie ze mną

pokój i mnie się poddajcie! A będziecie jedli owoce ze swej winorośli i ze

swego drzewa figowego, i będziecie pili wodę każdy ze swej cysterny, 2 Krl 18,32 aż przyjdę zabrać was do kraju, który jest podobny do waszego - kraju zboża

i moszczu, kraju chleba i winnic, kraju oliwy i miodu, abyście żyli, a nie

umarli. Nie słuchajcie Ezechiasza, ponieważ oszukuje was, mówiąc: Wybawi

nas Pan!

2 Krl 18,33 Czy naprawdę bogowie narodów zdołali wybawić każdy swój kraj z ręki króla

asyryjskiego?

2 Krl 18,34 Gdzie są bogowie Chamatu i Arpadu, gdzie bogowie Sefarwaim, "Heny i Iw

wy? Gdzie są bogowie Samarii?" Czy wybawili Samarię z mojej ręki? 2 Krl 18,35 Którzy spośród wszystkich bogów tych krajów wybawili swe kraje z mojej

ręki, żeby miał Pan wybawić z mojej ręki Jerozolimę?"

2 Krl 18,36 Lud milczał i nie odpowiedział mu ani słowa, bo taki był rozkaz królewski:

"Nie odpowiadajcie mu!"

2 Krl 18,37 Z rozdartymi więc szatami przyszli do króla zarządca pałacu Eliakim, syn

Chilkiasza, pisarz Szebna i syn Asafa, pełnomocnik Joach, i oznajmili mu

wypowiedź rabsaka.

597 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 19

Rozdział 19

2 Krl 19,01 Gdy to usłyszał król Ezechiasz, rozdarł swe szaty, okrył się worem i udał się

do świątyni Pańskiej.

2 Krl 19,02 Potem posłał Eliakima, zarządcę pałacu, Szebnę, pisarza i starszych kapła

nów obleczonych w wory, do proroka Izajasza, syna Amosa,

2 Krl 19,03 by mu powiedzieli: "Tak mówi Ezechiasz: Ten dzień jest dniem utrapienia i

kary, i hańby! Albowiem dojrzały dzieci do swoich narodzin, a nie ma siły do

ich porodzenia!

2 Krl 19,04 Może Pan, Bóg twój, raczy usłyszeć "wszystkie" słowa rabsaka, którego przy

słał król asyryjski, jego pan, aby znieważać Boga żywego i ukarze go za słowa,

które usłyszał Pan, Bóg twój. Przeto wznieś modlitwę za Resztę, która jesz

cze pozostaje".

2 Krl 19,05 Przyszli więc słudzy króla Ezechiasza do Izajasza.

2 Krl 19,06 Izajasz zaś rzekł do nich: "Tak powiecie waszemu panu: Tak mówi Pan: Nie

bój się słów, które usłyszałeś, a którymi pachołcy króla asyryjskiego Mi bluź

nili!

2 Krl 19,07 Oto Ja spowoduję w nim takie usposobienie, że na wiadomość, którą usłyszy,

wróci do swego kraju, i sprawię, że w swoim kraju padnie od miecza". 2 Krl 19,08 Wrócił rabsak i zastał króla asyryjskiego zdobywającego Libnę. Posłyszał

bowiem, że [król] ustąpił spod Lakisz.

2 Krl 19,09 Gdy [król] otrzymał wieść o Tirhace, królu Kusz, głoszącą: "Wyruszył na

wojnę przeciw tobie", "powtórnie" wyprawił posłów do Ezechiasza, poleca

jąc:

2 Krl 19,10 "Tak powiecie Ezechiaszowi, królowi judzkiemu: Niech twój Bóg, w którym

położyłeś nadzieję, nie zwodzi cię zapewnieniem: Nie będzie wydana Jerozo

lima w ręce króla asyryjskiego!

2 Krl 19,11 Oto ty słyszałeś, co zrobili królowie asyryjscy wszystkim krajom, przezna

czając je na zagładę, a ty miałbyś ocaleć?

2 Krl 19,12 Czy bogowie narodów, które moi przodkowie wyniszczyli, ocalili je? Gozan,

Charan, Resef i Edomitów, którzy byli w Telassar?

2 Krl 19,13 Gdzie jest król Chamatu i król Arpadu, i król miasta Sefarwaim, Heny i Iw

wy?

2 Krl 19,14 Ezechiasz wziął list z rąk posłów i przeczytał go, następnie poszedł do świą

tyni Pańskiej i rozwinął go przed Panem.

2 Krl 19,15 I zanosił modły Ezechiasz przed obliczem Pańskim, mówiąc: "Panie, Boże

Izraela! Który zasiadasz na cherubach, Ty sam jeden jesteś Bogiem wszyst

kich królestw świata. Tyś uczynił niebo i ziemię.

2 Krl 19,16 Nakłoń, Panie, Twego ucha, i usłysz! Otwórz, Panie, Twoje oczy, i popatrz!

Słuchaj słów Sennacheryba, które przesłał, by znieważać Boga żywego.

598 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 19

2 Krl 19,17 To prawda, o Panie, że królowie asyryjscy wyniszczyli narody i ich kraje. 2 Krl 19,18 W ogień wrzucili ich bogów, bo ci nie byli bogami, lecz tylko dziełem rąk

ludzkich - z drzewa i z kamienia - więc ich zniszczyli.

2 Krl 19,19 Teraz więc, Panie, Boże nasz, wybaw nas z jego ręki! I niech wiedzą wszystkie

królestwa ziemi, że Ty sam jesteś Bogiem, o Panie!"

2 Krl 19,20 Wówczas Izajasz, syn Amosa, posłał Ezechiaszowi oświadczenie: Tak mówi

Pan, Bóg Izraela: "Wysłuchałem tego, o co modliłeś się do Mnie w sprawie

Sennacheryba, króla Asyrii.

2 Krl 19,21 Oto wyrocznia, jaką wydał Pan co do niego: Gardzi tobą, szydzi z ciebie

Dziewica, Córa Syjonu. Za tobą potrząsa głową Córa Jeruzalem. 2 Krl 19,22 Komuś ubliżył i komu zbluźnił? Przeciw komu twój głos podniosłeś i w górę

wzbiłeś twe oczy? Przeciw Świętemu Izraela!

2 Krl 19,23 Przez twych posłańców urągałeś Panu. Mówiłeś: "Z mnóstwem mych rydwa

nów wyszedłem na szczyty górskie, na najdalsze grzbiety Libanu. Wyciąłem

jego cedry najwyższe i co najpiękniejsze jego cyprysy. Wtargnąłem w jego

ostatnie ustronie, w jego bujną gęstwinę leśną.

2 Krl 19,24 Drążyłem studnię i piłem obce wody, stopami nóg moich wysuszyłem wszyst

kie rzeki Egiptu".

2 Krl 19,25 Czy nie słyszałeś? Z dawna to przygotowałem. Co ułożyłem od prastarych

czasów, to teraz w czyn wprowadzam. Miałeś obrócić w stosy gruzów obwa

rowane miasta.

2 Krl 19,26 Mieszkańcy ich bezsilni, przelękli się i okryli wstydem. Stali się jak rośliny na

polu, jak młoda trawa zielona, jak zielsko na dachach spalone podmuchem

wiatru wschodniego.

2 Krl 19,27 Lecz Ja wiem, kiedy wstajesz [i kiedy] spoczywasz, kiedy wychodzisz i kiedy

powracasz, "i jak cię ponosi złość przeciw Mnie".

2 Krl 19,28 Ponieważ cię złość ponosi przeciw Mnie i twa zuchwałość doszła do moich

uszu, przeto ci w nozdrza założę moje kółka i moje wędzidło na wargi, by

zmusić cię do odwrotu drogą, którą przybyłeś!

2 Krl 19,29 To niechaj ci za znak posłuży: W tym roku żywcie się ziarnem, pozostawio

nym po zbiorze, na przyszły rok następnym, tym, co samo obrodzi. Ale na

trzeci rok siejcie i zbierajcie, zakładajcie winnice i jedzcie ich owoce. 2 Krl 19,30 Reszta ocalałych z domu Judy ponownie zapuści w głąb korzenie i w górze

wyda owoce.

2 Krl 19,31 Albowiem z Jeruzalem wyjdzie Reszta, i z góry Syjon garstka ocalałych. Za

zdrosna miłość Pana "Zastępów" tego dokona!

2 Krl 19,32 Dlatego tak mówi Pan o królu asyryjskim: Nie wejdzie on do tego miasta

ani nie wypuści tam strzały, nie nastawi przeciw niemu tarczy ani nie usypie

przeciwko niemu wału.

2 Krl 19,33 Drogą, tą samą, którą przybył, powróci, a do miasta tego nie wejdzie - Wy

rocznia Pana.

599 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 20

2 Krl 19,34 Otoczę opieką to miasto i ocalę je przez wzgląd na Mnie i na sługę mego,

Dawida".

2 Krl 19,35 Tejże samej nocy wyszedł Anioł Pański i pobił w obozie Asyryjczyków sto

osiemdziesiąt pięć tysięcy ludzi. Rano, kiedy wstali, oto ci wszyscy byli mar

twymi ciałami.

2 Krl 19,36 Sennacheryb, król asyryjski, zwinął więc obóz i odszedł. Wrócił się i pozostał

w Niniwie.

2 Krl 19,37 A gdy oddawał pokłon w świątyni swego boga, Nisroka, [synowie jego], Ad

ramelek i Sareser, zabili go mieczem, a sami zbiegli do kraju Ararat. Syn zaś

jego, Asarhaddon, został w jego miejsce królem.

Rozdział 20

2 Krl 20,01 W owych dniach Ezechiasz zachorował śmiertelnie. Prorok Izajasz, syn Amo

sa, przyszedł do niego i rzekł mu: "Tak mówi Pan: Rozporządź domem swoim,

bo umrzesz - nie będziesz żył".

2 Krl 20,02 Wtedy [Ezechiasz] odwrócił się do ściany i modlił się do Pana mówiąc: 2 Krl 20,03 "Ach, Panie, wspomnij na to, proszę, że postępowałem wobec Ciebie wiernie

i z doskonałym sercem, że czyniłem, co jest dobre w Twoich oczach". I płakał

Ezechiasz bardzo rzewnie.

2 Krl 20,04 Jeszcze Izajasz nie wyszedł z dziedzińca środkowego, kiedy Pan skierował do

niego słowo:

2 Krl 20,05 "Wróć i powiedz Ezechiaszowi, władcy mojego ludu: Tak mówi Pan, Bóg

Dawida, twego praojca: Słyszałem twoją modlitwę, widziałem twoje łzy. Oto

uzdrawiam cię: trzeciego dnia pójdziesz do świątyni Pańskiej

2 Krl 20,06 i dodam do dni twego życia piętnaście lat. Wybawię ciebie i to miasto z ręki

króla asyryjskiego i roztoczę opiekę nad tym miastem ze względu na Mnie i

ze względu na mego sługę, Dawida".

2 Krl 20,07 Wtedy Izajasz powiedział: "Weźcie placek figowy!" Gdy wzięli i położyli na

wrzód, Ezechiasz wyzdrowiał.

2 Krl 20,08 Ezechiasz rzekł do Izajasza: "Jaki będzie znak tego, że Pan mnie uzdrowi, iż

trzeciego dnia pójdę do świątyni Pańskiej?"

2 Krl 20,09 Odpowiedział Izajasz: "Oto ci będzie ten znak od Pana, że spełni On tę rzecz,

którą przyrzekł: Czy cień ma się posunąć o dziesięć stopni, czy też ma się

cofnąć o dziesięć stopni?"

2 Krl 20,10 Ezechiasz rzekł: "To łatwe dla cienia postąpić o dziesięć stopni. Nie - niech

cień się cofnie o dziesięć stopni!"

2 Krl 20,11 Wtedy prorok Izajasz wołał do Pana, a Ten przesunął cień na stopniach zega

ra Achaza - po których opadał równocześnie ze słońcem - o dziesięć stopni.

600 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 21

2 Krl 20,12 W owym czasie Merodak-Baladan, syn Baladana, króla babilońskiego, wy

słał przez posłów listy i dar do Ezechiasza, bo dowiedział się, że był chory i

wyzdrowiał.

2 Krl 20,13 Ezechiasz był im rad i pokazał im cały swój skarbiec, srebro i złoto, wonności

i cenną oliwę, zbrojownię i wszystko, co się znajdowało w jego składach. Nie

było rzeczy, której by nie pokazał im Ezechiasz w swoim pałacu i w całym

swym państwie.

2 Krl 20,14 Wówczas prorok Izajasz przyszedł do króla Ezechiasza i zagadnął go: "Co

mówili ci mężowie i skąd przybyli do ciebie?" Ezechiasz odrzekł: "Z dalekiego

kraju przybyli, z Babilonu".

2 Krl 20,15 Znowu zapytał: "Co widzieli w twoim pałacu?" Odpowiedział Ezechiasz:

"Widzieli wszystko, cokolwiek jest w moim pałacu. Nie było rzeczy w moich

składach, której bym im nie pokazał".

2 Krl 20,16 Wtedy Izajasz powiedział do Ezechiasza: "Posłuchaj słowa Pańskiego: 2 Krl 20,17 Oto nadejdą dni, gdy to wszystko - co jest w twoim pałacu i co nagromadzili

twoi przodkowie aż do dnia dzisiejszego - zostanie zabrane do Babilonu. Nic

nie zostanie - mówi Pan.

2 Krl 20,18 A synów twoich, którzy będą pochodzić od ciebie, "którym dasz życie", wy

bierze się na dworzan do pałacu króla babilońskiego".

2 Krl 20,19 Ezechiasz zaś rzekł do Izajasza: "Pomyślne jest słowo Pańskie, któreś wygło

sił". Myślał bowiem: "Czemu nie? Będzie pokój i pewność przynajmniej za

mojego życia".

2 Krl 20,20 A czyż pozostałe dzieje Ezechiasza, cała jego działalność i to, jak zbudował

sadzawkę i wodociąg i sprowadził wodę do miasta - nie są opisane w Księdze

Kronik Królów Judy?

2 Krl 20,21 I spoczął Ezechiasz ze swymi przodkami, a syn jego Manasses, został w jego

miejsce królem.

Rozdział 21

2 Krl 21,01 W chwili objęcia rządów Manasses miał dwanaście lat i panował pięćdziesiąt

pięć lat w Jerozolimie. Matce jego było na imię Chefsiba.

2 Krl 21,02 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich - na modłę ohydnych grzechów

tych ludów, które Pan wypędził przed Izraelitami.

2 Krl 21,03 Na powrót odbudował wyżyny, które zniósł jego ojciec, Ezechiasz. Wznosił

ołtarze Baalowi i zrobił aszerę - tak jak robił Achab, król Izraela. Oddawał

pokłon całemu wojsku niebieskiemu i służył mu.

2 Krl 21,04 Budował również ołtarze w świątyni Pańskiej, o której Pan powiedział: "W

Jeruzalem kładę moje Imię".

601 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 21

2 Krl 21,05 Budował ołtarze całemu wojsku niebieskiemu na obydwóch dziedzińcach świą

tyni Pańskiej.

2 Krl 21,06 Przeprowadził syna swego przez ogień, uprawiał wróżbiarstwo i czary, usta

nowił zaklinaczy i wieszczków. Mnóstwo zła uczynił w oczach Pana, tak iż

Go pobudził do gniewu.

2 Krl 21,07 Posąg Aszery, który sporządził, postawił w świątyni, o której Pan powiedział

do Dawida i do syna jego, Salomona: "W świątyni tej i w Jeruzalem, które

wybrałem ze wszystkich pokoleń Izraela, kładę moje Imię na wieki. 2 Krl 21,08 I już nie dopuszczę, by noga Izraelitów poszła na tułaczkę z dala od ziemi,

którą dałem ich przodkom - o ile tylko będą pilnie przestrzegali wszystkiego,

co im przykazałem, oraz całego Prawa, które im nadał sługa mój, Mojżesz". 2 Krl 21,09 Lecz oni nie słuchali, a Manasses wprowadził ich w błąd, tak iż czynili większe

zło aniżeli narody pogańskie, które Pan wytracił przed Izraelitami. 2 Krl 21,10 Wtedy Pan powiedział przez sługi swoje - proroków - te słowa: 2 Krl 21,11 "Ponieważ Manasses, król judzki, popełnił te ohydne grzechy - gorsze zło

aniżeli wszystko, co czynili Amoryci przed nim - i nawet Judę doprowadził

do grzechu przez swoje bożki,

2 Krl 21,12 przeto tak mówi Pan, Bóg Izraela: Oto Ja sprowadzam zagładę na Jeruzalem

i na Judę, tak iż wszystkim, którzy o tym usłyszą, zadzwoni w obu uszach. 2 Krl 21,13 Rozciągnę nad Jeruzalem sznur [zniszczenia] Samarii i pion domu Achaba. I

wytrę Jeruzalem, tak jak wyciera się miskę, a po wytarciu obraca się dnem

do góry.

2 Krl 21,14 Odrzucę resztę mego dziedzictwa, wydam je w ręce nieprzyjaciół, tak iż staną

się łupem i pastwą wszystkich swoich wrogów,

2 Krl 21,15 ponieważ czynili to, co jest złe w moich oczach, i obrażali Mnie od chwili

wyjścia ich przodków z Egiptu aż do dnia dzisiejszego".

2 Krl 21,16 Nawet krew niewinną przelał Manasses w tak ogromnej ilości, iż napełnił nią

Jerozolimę od krańca do krańca - oprócz grzechów, w które wciągnął Judę,

czyniąc to, co jest złe w oczach Pańskich.

2 Krl 21,17 A czyż pozostałe dzieje Manassesa, wszystkie jego czyny i grzechy, które po

pełnił, nie są opisane w Księdze Kronik Królów Judy?

2 Krl 21,18 I spoczął Manasses ze swymi przodkami, i pochowany został w ogrodzie swe

go domu, w ogrodzie Uzzy, a syn jego Amon został w jego miejsce królem. 2 Krl 21,19 W chwili objęcia rządów Amon miał dwadzieścia dwa lata i panował dwa

lata w Jerozolimie. Matce jego było na imię Meszulemet - córka Charusa z

Jotba.

2 Krl 21,20 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, tak jak czynił jego ojciec, Ma

nasses.

2 Krl 21,21 Kroczył on tą samą drogą, którą szedł jego ojciec. Służył bożkom, którym

służył jego ojciec, i pokłon im oddawał.

2 Krl 21,22 Opuścił Pana, Boga swoich przodków, i nie kroczył drogą Pańską.

602 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 22

2 Krl 21,23 Słudzy Amona uknuli spisek przeciw niemu i zabili króla w jego pałacu. 2 Krl 21,24 Lecz lud kraju wytracił wszystkich, którzy spiskowali przeciw królowi Amo

nowi, i w jego miejsce lud kraju ustanowił królem syna jego Jozjasza. 2 Krl 21,25 A czyż pozostałe czyny Amona, których dokonał, nie są opisane w Księdze

Kronik Królów Judy?

2 Krl 21,26 Pochowano go w jego grobowcu, w ogrodzie Uzzy, a syn jego Jozjasz został

w jego miejsce królem.

Rozdział 22

2 Krl 22,01 W chwili objęcia rządów Jozjasz miał osiem lat i panował trzydzieści jeden

lat w Jerozolimie. Matce jego było na imię Jedida - córka Adajasza z Boskat. 2 Krl 22,02 Czynił on to, co jest słuszne w oczach Pańskich, i kroczył we wszystkim drogą

praojca swego, Dawida - nie zbaczając ani na prawo, ani na lewo. 2 Krl 22,03 W osiemnastym roku [panowania] króla Jozjasza posłał on pisarza Szafana,

syna Asaliasza, syna Meszullama, do świątyni Pańskiej z następującym po

leceniem:

2 Krl 22,04 "Idź do arcykapłana Chilkiasza. Niech przygotuje wszystkie pieniądze, które

wpłynęły do świątyni Pańskiej, jakie zebrali stróże progów od ludu. 2 Krl 22,05 I niech je wręczy kierownikom robót, nadzorcom świątyni Pańskiej. Ci zaś

niech z nich wydają na robotników pracujących w świątyni Pańskiej, celem

naprawienia szkód świątyni:

2 Krl 22,06 na cieśli, budowniczych i murarzy, oraz na zakup drewna i kamieni ciosowych,

celem naprawienia świątyni.

2 Krl 22,07 Tylko nie trzeba żądać od nich sprawozdania z pieniędzy im doręczonych,

ponieważ pracują z niezachwianą wiernością".

2 Krl 22,08 Wówczas to arcykapłan Chilkiasz powiedział do pisarza Szafana: "Znalazłem

księgę Prawa w świątyni Pańskiej". I dał Chilkiasz księgę Szafanowi, który

ją czytał.

2 Krl 22,09 Następnie pisarz Szafan poszedł do króla i zdał mu sprawę z tego zdarzenia w

słowach: "Słudzy twoi wybrali pieniądze znajdujące się w świątyni i wręczyli

je kierownikom robót, nadzorcom świątyni Pańskiej".

2 Krl 22,10 I pisarz Szafan oznajmił królowi: "Kapłan Chilkiasz dał mi księgę" - i Szafan

odczytał ją wobec króla.

2 Krl 22,11 Kiedy król usłyszał słowa księgi Prawa, rozdarł szaty. 2 Krl 22,12 Następnie król rozkazał kapłanowi Chilkiaszowi i Achikamowi, synowi Szafa

na, Akborowi, synowi Micheasza, pisarzowi Szafanowi i urzędnikowi królew

skiemu Asajaszowi:

2 Krl 22,13 "Idźcie poradzić się Pana co do mnie, co do ludu i całego pokolenia Judy w

603 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 23

związku ze słowami tejże znalezionej księgi. Bo wielki gniew Pański zapłonął

przeciwko nam z tego powodu, przodkowie nasi nie słuchali słów tejże księgi,

by spełnić wszystko, co jest w niej napisane".

2 Krl 22,14 Kapłan Chilkiasz i Achikam, Akbor, Szafan i Asajasz udali się do prorokini

Chuldy, żony Szalluma, syna Tikwy, syna Charchasa, strażnika szat. Miesz

kała ona w Jerozolimie, w nowym mieście. Opowiedzieli jej,

2 Krl 22,15 a ona rzekła do nich: "Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Powiedzcie mężowi, który

posłał was do Mnie:

2 Krl 22,16 Tak mówi Pan: Oto sprowadzam zagładę na to miejsce i na jego mieszkańców

- wszystkie wyroki księgi, którą czytał król judzki,

2 Krl 22,17 za to, że opuścili Mnie i składali ofiary kadzielne bogom obcym, drażniąc

Mnie wszystkimi dziełami rąk swoich. Dlatego zapłonął mój gniew przeciw

temu miejscu i nie zagaśnie.

2 Krl 22,18 A do króla judzkiego, który posłał was, aby radzić się Pana, powiecie w ten

sposób: Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Co do słów, które słyszałeś... 2 Krl 22,19 Ponieważ ulękło się twoje serce i upokorzyłeś się przed obliczem Pana, słucha

jąc tego, co wypowiedziałem przeciwko temu miejscu i mieszkańcom jego, iż

staną się przedmiotem grozy i przekleństwa; ponieważ rozdarłeś szaty swoje

i płakałeś przed obliczem moim, to również i Ja wysłuchałem [ciebie] - wy

rocznia Pana!

2 Krl 22,20 Oto Ja przyłączę cię do twoich przodków i będziesz pochowany spokojnie w

swoim grobie. I oczy twoje nie ujrzą całej zagłady, jaką sprowadzam na to

miejsce". A oni zanieśli tę odpowiedź królowi.

Rozdział 23

2 Krl 23,01 Wtedy król polecił przez posłów, by zebrała się koło niego cała starszyzna

Judy i Jerozolimy.

2 Krl 23,02 I wszedł król do świątyni Pańskiej, a wraz z nim wszyscy ludzie z Judy i wszy

scy mieszkańcy Jerozolimy, kapłani i prorocy oraz cały lud, od najmniejszych

aż do największych. Odczytał głośno całą treść księgi przymierza, znalezionej

w świątyni Pańskiej.

2 Krl 23,03 Następnie król stanął przy kolumnie i zawarł przymierze przed obliczem

Pańskim, że pójdą za Panem, że będą przestrzegali Jego poleceń, przykazań

i praw całym sercem i całą duszą, że w czyn zamienią słowa tego przymierza,

spisane w tejże księdze. I cały lud przystąpił do przymierza.

2 Krl 23,04 Następnie król wydał rozkaz arcykapłanowi Chilkiaszowi, kapłanom drugiego

rzędu oraz strażnikom progów, aby usunęli ze świątyni Pańskiej wszystkie

przedmioty sporządzone dla Baala Aszery i całego wojska niebieskiego. Ka

604 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 23

zał je spalić na zewnątrz Jerozolimy, na polach nad Cedronem, a popiół z

nich zanieść do Betel.

2 Krl 23,05 Zniósł kapłanów pogańskich, których ustanowili królowie judzcy i którzy skła

dali ofiary kadzielne na wyżynach, w miastach Judy i w okolicach Jerozolimy,

oraz tych, którzy składali ofiary kadzielne Baalowi, słońcu, księżycowi, gwiaz

dozbiorom i całemu wojsku niebieskiemu.

2 Krl 23,06 Usunął Aszerę ze świątyni Pańskiej, na zewnątrz Jerozolimy do doliny Cedro

nu i spalił ją w dolinie Cedronu, starł na popiół i rzucił popiół jej na groby

pospolitego ludu.

2 Krl 23,07 Zburzył domy osób, uprawiających nierząd sakralny w świątyni Pańskiej,

gdzie kobiety przędły zasłony dla Aszery.

2 Krl 23,08 Kazał zgromadzić się wszystkim kapłanom z miast Judy i splugawił wyżyny,

gdzie ci kapłani składali ofiary - od Geba aż do Beer-Szeby. Zniszczył chram

Kozłów, który znajdował się u wejścia do bramy Jozuego, zarządcy miasta,

po lewej stronie, gdy wchodzi się do bramy miejskiej.

2 Krl 23,09 Jednakże kapłanom wyżyn nie wolno było przystępować do ołtarza Pańskiego

w Jerozolimie, wyjąwszy to, że mogli jeść chleby przaśne wśród swoich braci. 2 Krl 23,10 Następnie splugawił Palenisko-Zgrozę w Dolinie Synów Hinnoma, aby już nikt

odtąd nie przeprowadzał swego syna lub swojej córki przez ogień na cześć

Molocha.

2 Krl 23,11 Kazał usunąć konie, które królowie judzcy poświęcili Słońcu u wejścia do

świątyni Pańskiej, blisko mieszkania eunucha Netanmeleka, które było w ob

rębie podwórca, i spalił w ogniu rydwan słoneczny.

2 Krl 23,12 Ołtarze zaś na tarasie "górnej izby Achaza", które zrobili królowie Judy, oraz

ołtarze, które zrobił Manasses w obydwóch dziedzińcach świątyni Pańskiej

król zburzył i wyrwał stamtąd, a proch ich wrzucił do doliny Cedronu. 2 Krl 23,13 Nadto król splugawił wyżyny, które stały naprzeciw Jerozolimy, na południe

od Góry Oliwnej, i które Salomon, król izraelski, zbudował dla Asztarty

ohydy Sydończyków, dla Kemosza - ohydy Moabitów, i dla Milkoma - obrzy

dliwości Ammonitów.

2 Krl 23,14 Połamał stele i wyciął aszery, a miejsca ich zarzucił kośćmi ludzkimi. 2 Krl 23,15 Nawet ołtarz będący w Betel - wyżynę utworzoną przez Jeroboama, syna

Nebata, który doprowadził Izraela do grzechu - zburzył również ten ołtarz i

wyżynę, potłukł jej kamienie, starł na proch, spalił też aszerę.

2 Krl 23,16 Jozjasz rozglądnął się i ujrzał grobowce, które były tam na górze. Polecił

zabrać kości z grobowców i spalił na ołtarzu, aby go splugawić - zgodnie z

wyrokiem Pańskim, obwieszczonym przez męża Bożego, który przepowiedział

owe sprawy.

2 Krl 23,17 Zapytał dalej: "Co to za pomnik tu widzę?" Odpowiedzieli mu ludzie z miasta:

"To grobowiec męża Bożego, co przyszedł z Judy i zapowiedział te sprawy,

które ty wykonujesz nad grobowcem w Betel".

605 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 23

2 Krl 23,18 On zaś rzekł: "Zostawcie go w spokoju! Niech nikt nie rozrzuca jego kości!"

Pozostawiono więc kości jego nietknięte, razem z kośćmi proroka, który przy

szedł z Samarii.

2 Krl 23,19 Jozjasz usunął również wszystkie przybytki wyżyn, które zbudowali królowie

Izraela we wszystkich miejscowościach Samarii, aby pobudzić Pana do gnie

wu. I postąpił z nimi zupełnie tak, jak z Betel.

2 Krl 23,20 Wszystkich zaś kapłanów wyżyn, którzy tam byli, zabił nad ołtarzami i palił

kości ludzkie na nich. Następnie wrócił do Jerozolimy.

2 Krl 23,21 Król wydał całemu ludowi następujący rozkaz: "Świętujcie Paschę na cześć

Pana, Boga waszego, jak jest napisane w tejże księdze przymierza". 2 Krl 23,22 Naprawdę, nie obchodzono takiej Paschy, jak ta, od dni sędziów, którzy rzą

dzili Izraelem, i podczas całego okresu [rządów] królów Izraela i królów Judy. 2 Krl 23,23 Dopiero w osiemnastym roku panowania króla Jozjasza obchodzono taką Pas

chę na cześć Pana w Jerozolimie.

2 Krl 23,24 Co więcej, zaklinaczy, wieszczków, posążki domowe bóstw, bożki i wszystkie

ohydy, które widziało się w kraju Judy i w Jerozolimie, Jozjasz usunął w

tym celu, aby w czyn zamienić słowa Prawa, spisane w księdze, jaką znalazł

kapłan Chilkiasz w świątyni Pańskiej.

2 Krl 23,25 Nie było przed nim króla podobnego do niego, który by zwrócił się do Pana

całym sercem, całą duszą i całą mocą - zgodnie z całym Prawem Mojżesza.

I po nim już nie zjawił się taki jak on.

2 Krl 23,26 Jednakże Pan nie poniechał żaru wielkiego gniewu. Gniew ten zapłonął prze

ciw Judzie za wszystkie zniewagi, które Mu wyrządził Manasses. 2 Krl 23,27 I Pan powiedział: "Nawet Judę odtrącę od oblicza mego, tak jak odtrąciłem

Izraela. Odrzucę to miasto, które wybrałem, Jeruzalem, i świątynię, o której

powiedziałem: Tam będzie moje Imię!"

2 Krl 23,28 A czyż pozostałe dzieje Jozjasza i wszystkie jego czyny nie są opisane w

Księdze Kronik Królów Judy?

2 Krl 23,29 Za jego czasu faraon Neko, król egipski, wyruszył do króla asyryjskiego nad

rzekę Eufrat. Gdy król Jozjasz wyszedł przeciw niemu, Neko spowodował je

go śmierć w Megiddo, zaraz przy pierwszym spotkaniu.

2 Krl 23,30 Słudzy jego odwieźli na rydwanie jego zwłoki z Megiddo, sprowadzili je do

Jerozolimy i pochowali w jego grobowcu. Lud kraju wziął Joachaza, syna

Jozjasza, namaścił go i obrał królem w miejsce jego ojca.

2 Krl 23,31 W chwili objęcia rządów Joachaz miał dwadzieścia trzy lata, a trzy miesiące

panował w Jerozolimie. Matce jego było na imię Chamutal - córka Jeremiasza

z Libny.

2 Krl 23,32 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, zupełnie tak, jak jego przodko

wie.

2 Krl 23,33 Faraon Neko zakuł go w kajdany w Ribla, w kraju Chamat, by nie panował

w Jerozolimie, i nałożył na kraj daninę w wysokości stu talentów srebra i

606 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 24

dziesięciu talentów złota.

2 Krl 23,34 Faraon Neko ustanowił królem Eliakima, syna Jozjasza, w miejsce Jozjasza,

jego ojca, i zmienił mu imię na Jojakim. Joachaza zaś pojmał i zaprowadził

do Egiptu, gdzie umarł.

2 Krl 23,35 Jojakim dostarczał faraonowi srebra i złota. Jednakże musiał kraj opodat

kować, aby dostarczyć pieniędzy według rozkazu faraona. Na każdym z ludu

ziemi, stosownie do swego oszacowania, wymógł [daninę] srebra i złota, aby

ją dać faraonowi Neko.

2 Krl 23,36 W chwili objęcia rządów Jojakim miał dwadzieścia pięć lat i panował jede

naście lat w Jerozolimie. Matce jego było na imię Zebidda - córka Pedajasza

z Rumy.

2 Krl 23,37 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, zupełnie tak, jak jego przodkowie.

Rozdział 24

2 Krl 24,01 Za jego czasu Nabuchodonozor, król Babilonu, ruszył do wojny. Jojakim był

mu poddany przez trzy lata, następnie na nowo zbuntował się przeciwko nie

mu.

2 Krl 24,02 Wtedy Pan wysłał przeciw niemu oddziały Chaldejczyków, oddziały Ara

mejczyków, oddziały Moabitów, oddziały Ammonitów - wysłał ich przeciw

Judzie, aby go zniszczyć zgodnie ze słowem, które Pan wypowiedział przez

sługi swoje, proroków.

2 Krl 24,03 Jedynie z powodu gniewu Pana przyszło to na Judę po to, by go odrzucić od

oblicza Jego skutkiem grzechów Manassesa, odpowiednio do wszystkiego, co

popełnił.

2 Krl 24,04 A także skutkiem krwi niewinnej, którą wylał, topiąc Jerozolimę w niewinnej

krwi, Pan już nie chciał przebaczyć.

2 Krl 24,05 A czyż pozostałe dzieje Jojakima i wszystkie jego czyny nie są opisane w

Księdze Kronik Królów Judy?

2 Krl 24,06 I spoczął Jojakim ze swymi przodkami, a syn jego Jojakin został w jego

miejsce królem.

2 Krl 24,07 Król egipski już odtąd nie wychodził ze swego kraju, ponieważ król babiloński

podbił wszystko, co należało do króla egipskiego, od Potoku Egipskiego aż

do rzeki Eufratu.

2 Krl 24,08 W chwili objęcia władzy Jojakin miał osiemnaście lat i panował w Jerozo

limie trzy miesiące. Matce jego było na imię Nechuszta - córka Elnatana z

Jerozolimy.

2 Krl 24,09 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, zupełnie tak, jak jego ojciec. 2 Krl 24,10 W owym czasie słudzy Nabuchodonozora, króla babilońskiego, wyruszyli prze

607 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 25

ciw Jerozolimie i oblegli miasto.

2 Krl 24,11 Nabuchodonozor, król babiloński, stanął pod miastem, podczas gdy słudzy

jego oblegali je.

2 Krl 24,12 Wtedy Jojakin, król judzki, wyszedł ku królowi babilońskiemu wraz ze swoją

matką, swymi sługami, książętami i dworzanami. A król babiloński pojmał

go w ósmym roku swego panowania.

2 Krl 24,13 Również zabrał stamtąd wszystkie skarby świątyni Pańskiej i skarby pałacu

królewskiego. Połamał wszystkie przedmioty złote, które wykonał Salomon,

król izraelski, dla świątyni Pańskiej - tak jak Pan przepowiedział. 2 Krl 24,14 I przesiedlił na wygnanie całą Jerozolimę, mianowicie wszystkich książąt i

wszystkich dzielnych wojowników, dziesięć tysięcy pojmanych, oraz wszyst

kich kowali i ślusarzy. Pozostała jedynie najuboższa ludność kraju. 2 Krl 24,15 Przesiedlił też Jojakina do Babilonu. Także matkę króla, żony króla, jego

dworzan i możnych kraju zabrał do niewoli z Jerozolimy do Babilonu. 2 Krl 24,16 Wszystkich ludzi znacznych w liczbie siedmiu tysięcy, kowali i ślusarzy w

liczbie tysiąca, wszystkich wojowników król babiloński uprowadził do niewo

li, do Babilonu.

2 Krl 24,17 W jego zaś miejsce król babiloński ustanowił królem jego stryja, Mattaniasza,

zmieniając jego imię na Sedecjasz.

2 Krl 24,18 W chwili objęcia rządów Sedecjasz miał dwadzieścia jeden lat i panował

jedenaście lat w Jerozolimie. Matce jego było na imię Chamutal - córka Je

remiasza z Libny.

2 Krl 24,19 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, zupełnie tak, jak Jojakin. 2 Krl 24,20 Prawdziwie, z powodu gniewu Pana przyszło to na Jerozolimę i na Judę, tak

iż w końcu odrzucił On ich od oblicza swego. Sedecjasz zbuntował się przeciw

królowi babilońskiemu.

Rozdział 25

2 Krl 25,01 W dziewiątym roku jego panowania, dziesiątego miesiąca i dziesiątego dnia

miesiąca przybył król babiloński, Nabuchodonozor, wraz z całym swoim woj

skiem przeciw Jerozolimie, obległ ją, budując dokoła niej wały oblężnicze. 2 Krl 25,02 Miasto było oblężone aż do jedenastego roku [panowania] króla Sedecjasza. 2 Krl 25,03 [W czwartym zaś miesiącu], dziewiątego dnia miesiąca, kiedy głód srożył się

w mieście i nie było już chleba dla ludu kraju,

2 Krl 25,04 uczyniono wyłom w mieście. Wszyscy wojownicy uciekli z miasta nocą przez

bramę między podwójnym murem powyżej ogrodów królewskich. Chaldej

czycy zaś znajdowali się dokoła miasta. Wyszli więc drogą prowadzącą ku

Arabie.

608 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 25

2 Krl 25,05 Wojsko chaldejskie ścigało króla i dopędziło go na stepie Jerycha, całe zaś

jego wojsko opuściło go idąc w rozsypkę.

2 Krl 25,06 Pojmali więc króla i zaprowadzili go do króla babilońskiego, do Ribla, i wydali

na niego wyrok.

2 Krl 25,07 Synów Sedecjasza wymordowano na jego oczach, a [król babiloński] rozkazał

wyłupić oczy Sedecjaszowi i zakuć go w podwójne kajdany z brązu. Następ

nie uprowadził go do Babilonu.

2 Krl 25,08 W piątym zaś miesiącu, siódmego dnia miesiąca - był to dziewiętnasty rok

[panowania] króla babilońskiego, Nabuchodonozora - wkroczył do Jerozolimy

Nebuzaradan, dowódca straży przybocznej, sługa króla babilońskiego. 2 Krl 25,09 Spalił świątynię Pańską, pałac królewski i wszystkie domy Jerozolimy

wszystkie wielkie domy spalił ogniem.

2 Krl 25,10 Całe zaś wojsko chaldejskie, które było z dowódcą straży przybocznej, zbu

rzyło cały mur dokoła Jerozolimy.

2 Krl 25,11 Resztę zaś ludu, która pozostała w mieście, zbiegów, którzy przeszli do króla

babilońskiego, oraz resztę tłumu Nebuzaradan, dowódca straży przybocznej,

przesiedlił na wygnanie.

2 Krl 25,12 Lecz spośród biednego ludu ziemi dowódca straży przybocznej pozostawił

niektórych jako uprawiających winnice i jako rolników.

2 Krl 25,13 Chaldejczycy połamali kolumny z brązu w świątyni Pańskiej, podstawy oraz

"morze" z brązu w świątyni Pańskiej, a brąz z nich przenieśli do Babilonu. 2 Krl 25,14 Zabrali również kotły, łopatki, nożyce, czasze i wszystkie przedmioty z brązu,

których używano do służby Bożej.

2 Krl 25,15 Dowódca straży przybocznej zabrał także popielnice i kropielnice, które były

całe ze złota i całe ze srebra.

2 Krl 25,16 A brązu z dwóch kolumn, jednego "morza" i podstaw, które Salomon spra

wił dla świątyni Pańskiej - z tych wszystkich przedmiotów niepodobna było

zważyć.

2 Krl 25,17 Osiemnaście łokci wynosiła wysokość jednej kolumny, głowica jej była z brą

zu, a wysokość głowicy wynosiła pięć łokci. Naokoło głowicy była siatka z

jabłkami granatu - wszystko z brązu. Druga kolumna miała takie same [jabł

ka granatu] nad siatką.

2 Krl 25,18 Dowódca straży przybocznej pojmał Seracjasza, najwyższego kapłana, Sefa

niasza, kapłana zastępcę, oraz trzech stróżów progów.

2 Krl 25,19 Z miasta zaś pojmał jednego dworzanina, który był dowódcą wojskowym, pię

ciu ludzi spośród najbliższego otoczenia króla, których znaleziono w mieście,

pisarza dowódcy wojska, sporządzającego spis ludności kraju, oraz sześćdzie

sięciu spośród prostej ludności kraju, przebywającej w mieście.

2 Krl 25,20 Nebuzaradan, dowódca straży przybocznej, pojmał ich i zaprowadził do króla

babilońskiego do Ribla.

2 Krl 25,21 Król babiloński kazał ich zabić i zamordowano ich w Ribla, w kraju Chamat.

609 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 12 - Druga Księga Królewska Rozdział 25

Wówczas Juda został uprowadzony do niewoli z dala od własnego kraju. 2 Krl 25,22 A dla ludności, która pozostała w kraju Judy - którą zostawił Nabuchodono

zor, król babiloński, wyznaczył na rządcę Godoliasza, syna Achikama, syna

Szafana.

2 Krl 25,23 Wszyscy dowódcy wojskowi i ich ludzie dowiedzieli się, że król babiloński wy

znaczył na rządcę Godoliasza, i przyszli do Godoliasza, do Mispa, mianowicie:

Izmael, syn Netaniasza, Jochanan, syn Kareacha, Serajasz, syn Tanchumeta

z Netofy, Jaazaniasz, syn Maakatyty - oni wraz ze swoimi ludźmi. 2 Krl 25,24 Wtedy Godoliasz złożył przysięgę im oraz ich ludziom i powiedział do nich:

"Nie lękajcie się służyć Chaldejczykom, mieszkajcie w kraju, służcie królowi

babilońskiemu, a będzie się wam dobrze powodziło".

2 Krl 25,25 Lecz siódmego miesiąca przyszedł Izmael, syn Netaniasza, syna Eliszama, z

rodu królewskiego, a z nim dziesięciu ludzi i zabili Godoliasza oraz Judejczy

ków i Chaldejczyków, którzy byli z nim w Mispa.

2 Krl 25,26 Wówczas cały lud - od najmniejszego aż do największego - i dowódcy woj

skowi powstali i wyruszyli do Egiptu, ponieważ bali się Chaldejczyków. 2 Krl 25,27 W trzydziestym siódmym roku po uprowadzeniu do niewoli Jojakina, kró

la judzkiego, dwunastego miesiąca, dnia dwudziestego siódmego miesiąca

Ewil Merodak, król babiloński, w roku objęcia swej władzy ułaskawił Joja

kina, króla judzkiego, i kazał wyprowadzić go z więzienia.

2 Krl 25,28 Rozmawiał z nim łaskawie i wyniósł jego tron ponad tron królów, którzy

przebywali z nim w Babilonie.

2 Krl 25,29 Zdjął więc Jojakin swoje szaty więzienne i jadał zawsze u króla przez wszyst

kie dni swego życia.

2 Krl 25,30 Król babiloński zapewnił mu stałe utrzymanie, dzień po dniu, przez cały czas

jego życia.

610 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13

Pierwsza Księga Kronik

Rozdział 1

1 Krn 1,01 Adam, Set, Enosz,

1 Krn 1,02 Kenan, Mahalaleel, Jered,

1 Krn 1,03 Henoch, Metuszelach, Lamek, 1 Krn 1,04 Noe, Sem, Cham i Jafet.

1 Krn 1,05 Synowie Jafeta: Gomer, Magog, Madaj, Jawan, Tubal, Meszek i Tiras. 1 Krn 1,06 Synowie Gomera: Aszkanaz, Rifat i Togarma.

1 Krn 1,07 Synowie Jawana: Elisza i Tarszisz, Kittim i Dodanim. 1 Krn 1,08 Synowie Chama: Kusz, Misraim, Put i Kanaan.

1 Krn 1,09 Synowie Kusza: Seba, Chawila, Sabta, Rama i Sabteka. Synowie Ramy: Saba

i Dedan.

1 Krn 1,10 Kusz [jeszcze] był ojcem Nimroda, który był pierwszym mocarzem na ziemi. 1 Krn 1,11 Misraim był ojcem Ludytów, Anamitów, Lehabitów, Naftuchitów, 1 Krn 1,12 Patrusytów, Kasluchitów i Kaftorytów, z których wyszli Filistyni. 1 Krn 1,13 Kanaan zaś był ojcem Sydona, swego pierworodnego, potem Cheta, 1 Krn 1,14 oraz Jebusyty, Amoryty, Girgaszyty,

1 Krn 1,15 Chiwwity, Arkity, Synity,

1 Krn 1,16 Arwadyty, Semaryty i Chamatyty.

1 Krn 1,17 Synowie Sema: Elam, Aszszur, Arpachszad, Lud i Aram. [Synowie Arama]:

Us, Chul, Geter i Meszek.

1 Krn 1,18 Arpachszad był ojcem Szelacha, a Szelach - Ebera.

1 Krn 1,19 Eberowi urodzili się dwaj synowie: imię jednego Peleg, gdyż za jego dni ziemia

została podzielona, a imię brata jego - Joktan.

1 Krn 1,20 Joktan był ojcem Almodada, Szelefa, Chasarmaweta, Jeracha, 1 Krn 1,21 Hadorama, Uzala, Dikli,

611

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 1

1 Krn 1,22 Ebala, Abimaela, Saby,

1 Krn 1,23 Ofira, Chawili i Jobaba. Wszyscy ci byli synami Joktana. 1 Krn 1,24 Sem, Arpachszad, Szelach,

1 Krn 1,25 Eber, Peleg, Reu, 1 Krn 1,26 Serug, Nachor, Terach, 1 Krn 1,27 Abram, to jest Abraham.

1 Krn 1,28 Synowie Abrahama: Izaak i Izmael.

1 Krn 1,29 Oto ich rodowód: pierworodny Izmaela Nebajot, potem Kedar, Adbeel, Mib

sam,

1 Krn 1,30 Miszma, Duma, Massa, Chadad, Tema,

1 Krn 1,31 Jetur, Nafisz i Kedma. Ci byli synami Izmaela.

1 Krn 1,32 Synowie Ketury, drugorzędnej żony Abrahama: porodziła ona Zimrana, Jok

szana, Medana, Midiana, Jiszbaka i Szuacha. Synowie Jokszana: Saba i De

dan.

1 Krn 1,33 Synowie Midiana: Efa, Efer, Henoch, Abida i Eldaa. Wszyscy ci byli synami

Ketury.

1 Krn 1,34 Abraham był ojcem Izaaka. Synowie Izaaka: Ezaw i Izrael. 1 Krn 1,35 Synowie Ezawa: Elifaz, Reuel, Jeusz, Jalam i Korach.

1 Krn 1,36 Synowie Elifaza: Teman, Omar, Sefi, Gatam, Kenaz, Timna i Amalek. 1 Krn 1,37 Synowie Reuela: Nachat, Zerach, Szamma i Mizza.

1 Krn 1,38 Synowie Seira: Lotan, Szobal, Sibeon, Ana, Diszon, Eser i Diszan. 1 Krn 1,39 Synowie Lotana: Chori i Homam. Siostra Lotana: Timna. 1 Krn 1,40 Synowie Szobala: Alian, Manachat, Ebal, Szefi i Onam. Synowie Sibeona:

Aja i Ana.

1 Krn 1,41 Synowie Any: Diszon. Synowie Diszona: Chamran, Eszban, Jitran i Keran. 1 Krn 1,42 Synowie Esera: Bilhan, Zaawan i Akan. Synowie Diszana: Us i Aran. 1 Krn 1,43 Oto królowie, którzy panowali w kraju Edomu, zanim jakikolwiek król pano

wał nad Izraelitami: Bela, syn Beora, a nazwa miasta jego: Dinhaba. 1 Krn 1,44 I umarł Bela, a królował w jego miejsce Jobab, syn Zeracha z Bosry. 1 Krn 1,45 Umarł Jobab i królował w jego miejsce Chuszam z kraju Temanitów. 1 Krn 1,46 Umarł Chuszam i królował w jego miejsce Hadad, syn Bedada, który poraził

Madianitów na polach Moabu, a nazwa miasta jego Awit.

1 Krn 1,47 Umarł Hadad i królował w jego miejsce Samla z Masreki. 1 Krn 1,48 Umarł Samla i królował w jego miejsce Szaul z Rechobot Nadrzecznego. 1 Krn 1,49 Umarł Szaul i królował w jego miejsce Baal-Chanan, syn Akbora. 1 Krn 1,50 Umarł Baal-Chanan i królował w jego miejsce Hadad, a nazwa miasta jego

Pai, imię zaś jego żony Mehetabel, córki Matredy, córki Mezahaba. 1 Krn 1,51 Umarł też i Hadad. Naczelnikami szczepów Edomu byli: naczelnik Timna,

naczelnik Alia, naczelnik Jetet,

1 Krn 1,52 naczelnik Oholibama, naczelnik Ela, naczelnik Pinon, naczelnik Kenaz, na

czelnik Teman, naczelnik Mibsar,

612 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 2

1 Krn 1,53 naczelnik Magdiel, naczelnik Iram. Ci byli naczelnikami Edomu.

Rozdział 2

1 Krn 2,01 Oto synowie Izraela: Ruben, Symeon, Lewi, Juda, Issachar, Zabulon, 1 Krn 2,02 Dan, Józef, Beniamin, Neftali, Gad i Aser.

1 Krn 2,03 Synowie Judy: Er, Onan i Szela. ci trzej urodzili się mu z Bat-Szuy, Kana

nejki. Lecz Er, pierworodny Judy, okazał się złym w oczach Pana i spotkała

go śmierć.

1 Krn 2,04 Także synowa jego, Tamar, urodziła mu Peresa i Zeracha. Wszystkich synów

Judy było pięciu.

1 Krn 2,05 Synowie Peresa: Chesron i Chamul.

1 Krn 2,06 Synowie Zeracha: Zimri, Etan, Heman, Kalkol i Dara, wszystkich ich pięciu. 1 Krn 2,07 Synowie Karmiego: Akar, który zatrwożył Izraela z powodu kradzieży rzeczy

obłożonych klątwą.

1 Krn 2,08 Syn Etana: Azariasz.

1 Krn 2,09 Synowie Chesrona, którzy mu się urodzili: Jerachmeel, Ram i Kelubaj. 1 Krn 2,10 Ram był ojcem Amminadaba. Amminadab zaś - Nachszona, naczelnika po

tomków Judy.

1 Krn 2,11 Nachszon był ojcem Szalmy, a Szalma - Booza.

1 Krn 2,12 Booz był ojcem Obeda, a Obed - Jessego.

1 Krn 2,13 Jesse był ojcem: pierworodnego Eliaba, drugiego Abinadaba, trzeciego Szi

mei,

1 Krn 2,14 czwartego Netaneela, piątego Raddaja,

1 Krn 2,15 szóstego Osema, siódmego Dawida.

1 Krn 2,16 A siostrami ich były: Seruja i Abigail. Synowie Serui: Abiszaj, Joab i Asahel,

trzej;

1 Krn 2,17 Abigail zaś urodziła Amasę; ojcem Amasy był Jeter, Izmaelita. 1 Krn 2,18 Kaleb, syn Chesrona, wziął za żonę Azubę, z której miał Jeriota. Oto [jeszcze]

jej synowie: Jeszer, Szobab i Ardon.

1 Krn 2,19 A gdy umarła Azuba, Kaleb wziął sobie za żonę Efratę, która mu urodziła

Chura.

1 Krn 2,20 Chur zaś był ojcem Uriego, a Uri - Besaleela.

1 Krn 2,21 Potem zbliżył się Chesron do córki Makira, ojca Gileada, wziął ją za żonę,

gdy miał sześćdziesiąt lat, a urodziła mu Seguba.

1 Krn 2,22 Segub był ojcem Jaira, który miał dwadzieścia trzy miasta w ziemi Gilead. 1 Krn 2,23 Zabrał też Aramowi i krajowi Geszur Osiedla Jaira i Kenat z przynależnymi

sześćdziesięcioma miejscowościami; wszystkie one należały do synów Makira,

ojca Gileada.

613 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 2

1 Krn 2,24 Po śmierci Chesrona w Kaleb-Efrata, żona Chesrona, Abijja, urodziła mu

Aszchura, ojca Tekoa.

1 Krn 2,25 Synami Jerachmeela, pierworodnego Chesrona, byli: Ram - pierworodny, Bu

na, Oren, Osem i Achiasz.

1 Krn 2,26 Miał też Jerachmeel inną żonę, imieniem Atara; ta była matką Onama. 1 Krn 2,27 Synowie Rama, pierworodnego Jerachmeela: Maas, Jamin i Eker. 1 Krn 2,28 Synami Onama byli: Szammaj i Jada. Synami Szammaja: Nadab i Abiszur. 1 Krn 2,29 Żonie Abiszura, która mu urodziła Achbana i Molida, było na imię Abichajil. 1 Krn 2,30 Synami Nadaba: Seled i Appaim. Seled umarł bezdzietny. 1 Krn 2,31 Synem Appaima: Jiszi. Synem Jisziego: Szeszan. Synem Szeszana: Achlaj. 1 Krn 2,32 Synami Jady, brata Szammaja: Jeter i Jonatan. Jeter umarł bezdzietny. 1 Krn 2,33 Synami Jonatana: Pelet i Zara. Ci byli synami Jerachmeela. 1 Krn 2,34 Szeszan nie miał synów, tylko córki, ale miał sługę Egipcjanina imieniem

Jarcha.

1 Krn 2,35 Dał przeto Szeszan słudze swemu, Jarsze, córkę swą za żonę i urodziła mu

Attaja.

1 Krn 2,36 Attaj zaś był ojcem Natana, a Natan - Zabada.

1 Krn 2,37 Zabad był ojcem Eflala, a Eflal - Obeda.

1 Krn 2,38 Obed był ojcem Jehu, a Jehu - Azariasza.

1 Krn 2,39 Azariasz był ojcem Chelesa, a Cheles - Eleasy.

1 Krn 2,40 Eleasa był ojcem Sismaja, a Sismaj - Szalluma.

1 Krn 2,41 Szallum był ojcem Jekamiasza, a Jekamiasz - Eliszamy. 1 Krn 2,42 Synowie Kaleba, brata Jerachmeela: Mesza, jego pierworodny, który był oj

cem Zifa i Mareszy, "ojca" Chebrona.

1 Krn 2,43 Synowie Chebrona: Korach, Tappuach, Rekem i Szema. 1 Krn 2,44 Szema był ojcem Rachama, ojca Jorkeama, a Rekem był ojcem Szammaja. 1 Krn 2,45 Synem Szammaja był Maon, a Maon był ojcem Bet-Sura. 1 Krn 2,46 Efa, drugorzędna żona Kaleba, urodziła Charana, Mosę i Gazera. Charan był

ojcem Gazera.

1 Krn 2,47 Synowie Jahdaja: Regem, Jotam, Geszan, Pelet, Efa i Szaaf. 1 Krn 2,48 Drugorzędna żona Kaleba, Maaka, urodziła Szebera i Tirchanę. 1 Krn 2,49 Urodziła ona także Szaafa, ojca Madmanny, Szewę, ojca Makbeny i ojca Gi

bea. Córką Kaleba była Aksa.

1 Krn 2,50 Ci byli synami Kaleba. Synami Chura, pierworodnego Efraty: Szobal, ojciec

Kiriat-Jearim,

1 Krn 2,51 Salma, ojciec Bet-Lechem, Charef, ojciec Bet-Gader.

1 Krn 2,52 Szobal, ojciec Kiriat-Jearim, miał synów: Reajasza, Chasriego i Manachata, 1 Krn 2,53 i rody Kiriat-Jearim, Jitrytów, Putytów, Szumatytów i Miszraitów; od nich

wyszli Soreatyci i Esztaulici.

1 Krn 2,54 Synowie Salmy: Bet-Lechem, Netofatyci, Atrot Bet-Joab, połowa Manachty

tów, Soreici,

614 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 3

1 Krn 2,55 rody pisarzy, mieszkających w Jabbes, Tireatyci, Szimeatyci, Sukatyci. Ci są zatem Kenitami, pochodzącymi z Chammat, od ojca domu Rekaba.

Rozdział 3

1 Krn 3,01 Oto synowie Dawida, którzy urodzili mu się w Hebronie: pierworodny Amnon

z Achinoam, Jizreelitki, drugi Daniel z Abigail, pochodzącej z Karmelu, 1 Krn 3,02 trzeci Absalom, syn Maaki, córki Talmaja, króla Geszuru, czwarty Adoniasz,

syn Chaggity,

1 Krn 3,03 piąty Szefatiasz z Abitali, szósty Jitream z jego żony Egli. 1 Krn 3,04 Sześciu mu się urodziło w Hebronie, gdzie królował siedem lat i sześć miesięcy.

Potem królował on trzydzieści trzy lata w Jerozolimie.

1 Krn 3,05 A synowie, którzy urodzili mu się w Jerozolimie: Szimea, Szobab, Natan,

Salomon, czterej z Batszeby, córki Ammiela.

1 Krn 3,06 Potem Jibchar, Eliszua, Elifelet. 1 Krn 3,07 Nogah, Nefeg, Jafia,

1 Krn 3,08 Eliszama, Eliada, Elpalet, dziewięciu.

1 Krn 3,09 Wszyscy ci byli synami Dawida, nie licząc synów żon drugorzędnych. A sio

strą ich była Tamar.

1 Krn 3,10 Synem Salomona był Roboam; synem Roboama - Abiasz, synem Abiasza

Asa, synem Asy - Jozafat,

1 Krn 3,11 synem Jozafata - Joram, synem Jorama - Ochozjasz, synem Ochozjasza

Joasz,

1 Krn 3,12 synem Joasza - Amazjasz, synem Amazjasza - Azariasz, synem Azariasza

Jotam,

1 Krn 3,13 synem Jotama - Achaz, synem Achaza - Ezechiasz, synem Ezechiasza - Ma

nasses,

1 Krn 3,14 synem Manassesa - Amon, synem Amona - Jozjasz.

1 Krn 3,15 Synowie Jozjasza: pierworodny Jochanan, drugi Jojakim, trzeci Sedecjasz,

czwarty Szallum.

1 Krn 3,16 Synowie Jojakima: jego syn Jechoniasz, jego syn Sedecjasz. 1 Krn 3,17 Synowie Jechoniasza uprowadzonego do niewoli: jego syn Szealtiel, 1 Krn 3,18 Malkiram, Pedajasz, Szeneassar, Jekamiasz, Hoszama i Nedabiasz. 1 Krn 3,19 Synowie Pedajasza: Zorobabel i Szimei. Synami Zorobabela: Meszullam i

Chananiasz oraz ich siostra Szelomit.

1 Krn 3,20 [Synowie Meszullama]: Chaszuba, Ohel, Berekiasz, Chasadiasz i Juszab

Chesed, pięciu.

1 Krn 3,21 Synowie Chananiasza: Pelatiasz i Izajasz; syn jego Refajasz, syn jego Arnan,

syn jego Obadiasz, syn jego Szekaniasz.

615 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 4

1 Krn 3,22 Synowie Szekaniasza: Szemajasz, Chattusz, Jigeal, Bariach, Neariasz i Szafat,

sześciu.

1 Krn 3,23 Synowie Neariasza: Elioenaj, Ezechiasz i Azrikam, trzej. 1 Krn 3,24 Synowie Elioenaja: Hodawiasz, Eliaszib, Pelajasz, Akkub, Jochanan, Delajasz

i Anani, siedmiu.

Rozdział 4

1 Krn 4,01 Synowie Judy: Peres, Chesron, Karmi, Chur i Szobal.

1 Krn 4,02 Reajasz, syn Szobala, był ojcem Jachata, a Jachat - Achumaja i Lahada. Te

są rody Soreatytów.

1 Krn 4,03 A ci byli z ojca Etama: Jizreel, Jiszma i Jidbasz, a imię ich siostry: Haslel

poni.

1 Krn 4,04 Penuel był ojcem Gedora, a Ezer - ojcem Chuszy. Oto synowie Chura, pier

worodnego Efraty, ojca Betlejem.

1 Krn 4,05 Aszchur, ojciec Tekoa, miał dwie żony: Cheleę i Naarę. 1 Krn 4,06 Naara urodziła mu Achuzama, Chefera, Temniego i Achasztariego. Ci byli

synami Naary.

1 Krn 4,07 Synowie Chelei: Seret, Sochar i Etnan.

1 Krn 4,08 Kos był ojcem Anuba, Sobeby i rodów Acharchela, syna Haruma. 1 Krn 4,09 Jabes był bardziej poważany niż jego bracia. Matka jego dała mu imię Jabes,

mówiąc: "Ponieważ w bólu porodziłam".

1 Krn 4,10 A wzywał Jabes Boga Izraelowego, mówiąc: "Obyś skutecznie mi błogosławił

i rozszerzył granice moje, a ręka Twoja była ze mną, i obyś zachował mnie

od złego, a utrapienie moje się skończyło!" I sprawił Bóg to, o co on prosił. 1 Krn 4,11 Kelub, brat Szuchy, był ojcem Mechira, który był ojcem Esztona. 1 Krn 4,12 Eszton był ojcem Bet-Rafa, Paseacha i Techinny, ojca Ir-Nachasz. Ci mężowie

są z Rekab.

1 Krn 4,13 Synowie Kenaza: Otniel i Serajasz. Synowie Otniela: Chatat i Meonotaj. 1 Krn 4,14 Meonotaj był ojcem Ofry. Serajasz był ojcem Joaba, ojca Ge-Haraszim, byli

oni bowiem rzemieślnikami.

1 Krn 4,15 Synowie Kaleba, syna Jefunnego: Ir, Ela i Naam. Syn Eli: Kenaz. 1 Krn 4,16 Synowie Jehalleleela: Zif, Zifa, Tiria i Asareel.

1 Krn 4,17 Synowie Ezry: Jeter, Mered, Efer i Jalon. Potem [Bitia] poczęła Miriam,

Szammaja i Iszbacha, ojca Esztemoy.

1 Krn 4,18 A tegoż żona, Judejka, urodziła Jereda, ojca Gedora, Chebera, ojca Soko, i

Jekutiela, ojca Zanoacha. Ci są synowie Bitii, córki faraona, którą poślubił

Mered.

1 Krn 4,19 Synowie żony Hodijji, siostry Nachama, ojca Keili, Garmity, i Esztemoy, Ma

616 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 4

akatyty.

1 Krn 4,20 Synowie Szymona: Amnon, Rinna, Ben-Chanan i Tilon. Synowie Jisziego:

Zochet i Ben-Zochet.

1 Krn 4,21 Synowie Szeli, syna Judy: Er, ojciec Leki, Laedy, ojciec Mareszy i rodów z

wytwórni bisioru w Bet-Aszbea;

1 Krn 4,22 Jokim i mężowie z Kozeby oraz Joasz i Saraf, którzy panowali w Moabie,

zanim powrócili do Lechem. Są to wydarzenia bardzo dawne.

1 Krn 4,23 Byli zaś oni garncarzami. Jako mieszkańcy Netaim i Gedery mieszkali tam

przy królu ze względu na prace dla niego wykonywane.

1 Krn 4,24 Synowie Symeona: Nemuel, Jamin, Jarib, Zerach, Saul; 1 Krn 4,25 Jego synem Szallum, synem Szalluma - Mibsam, jego zaś synem był Misz

ma.

1 Krn 4,26 Synowie Miszmy: Chammuel, jego synem był Zakkur, synem Zakkura zaś

Szimei.

1 Krn 4,27 Szimei miał szesnastu synów i sześć córek, lecz jego bracia nie mieli wiele

dzieci i wszystkie ich rody nie rozmnożyły się tak, jak potomków Judy. 1 Krn 4,28 Mieszkali oni w miastach: Beer-Szeba, Molada, Chasar-Szual, 1 Krn 4,29 Bilha, Esem, Tolad,

1 Krn 4,30 Betuel, Chorma, Siklag,

1 Krn 4,31 Bet-Markabot, Chasar-Susim, Bet-Birei, Szaarim. Miasta te należały do nich

aż do panowania Dawida.

1 Krn 4,32 A osiedlami ich były: Etam, Ain, Rimmon, Token i Aszan, pięć miast 1 Krn 4,33 oraz wszystkie ich wioski, które były naokoło tych miast aż do Baalat. Takie

były ich siedziby według ich spisów rodowych.

1 Krn 4,34 Meszobab, Jamlek, Josza, syn Amazjasza,

1 Krn 4,35 Joel, Jehu, syn Joszibiasza, syna Serajasza, syna Asjela, 1 Krn 4,36 Elioenaj, Jaakoba, Jeszochajasz, Asajasz, Adiel, Jesimiel, Benajasz, 1 Krn 4,37 Ziza, syn Szifiego, syna Allona, syna Jedajasza, syna Szimriego, syna Szema

jasza.

1 Krn 4,38 Ci wymienieni tu imiennie byli naczelnikami swoich rodów. Rodziny ich roz

szerzyły się bardzo.

1 Krn 4,39 Poszli więc aż do wąwozu Gedor, aż do wschodniej strony doliny, szukając

pastwiska dla swych trzód.

1 Krn 4,40 I znaleźli pastwisko obfite i dobre, okolicę obszerną, spokojną i bezpieczną,

albowiem już przedtem mieszkali tam Chamici.

1 Krn 4,41 Ci zapisani tu imiennie przybyli za czasów króla judzkiego, Ezechiasza, znisz

czyli ich namioty, a Meunitów, którzy się tam znajdowali, obłożyli klątwą, aż

do tego dnia, zamieszkawszy na ich miejscu, ponieważ znaleźli tam pastwisko

dla swych trzód.

1 Krn 4,42 Niektórzy z nich, pięciuset mężów z synów Symeona, udali się na górę Seir,

a na ich czele byli: Pelatiasz, Neariasz, Refajasz i Uzzjel, synowie Jisziego.

617 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 5

1 Krn 4,43 Rozbili oni ocalałą resztę Amalekitów i zamieszkali tam aż do dnia dzisiej

szego.

Rozdział 5

1 Krn 5,01 Synowie Rubena, pierworodnego Izraela. Wprawdzie był on pierworodnym,

lecz ponieważ skalał łoże swego ojca, pierworodztwo jego dane było synom

Józefa, syna Izraela, więc nie podawało się rodowodów według pierworodz

twa.

1 Krn 5,02 Chociaż Juda był najpotężniejszym z braci swoich i z niego miał pochodzić

władca, jednak pierworodztwo należało do Józefa.

1 Krn 5,03 Synowie Rubena, pierworodnego Izraela: Henoch, Pallu, Chesron i Karmi. 1 Krn 5,04 Synowie Joela: jego synem Szemajasz, jego synem Gog, jego synem Szimei, 1 Krn 5,05 jego synem Mika, jego synem Reajasz, jego synem Baal, 1 Krn 5,06 jego synem Beera, którego król Asyrii Tiglat-Pileser uprowadził do niewoli;

był on naczelnikiem Rubenitów.

1 Krn 5,07 Braćmi ich według ich rodów, kiedy spisywano rodowody ich pokoleń, byli:

naczelnik Jejel, Zachariasz,

1 Krn 5,08 Bela, syn Azaza, syna Szemy, syna Joela, który zamieszkiwał Aroer aż do

Nebo i Baal-Meon.

1 Krn 5,09 Ku wschodowi zaś zamieszkiwał aż po wejście na pustynię [ciągnącą się] od

rzeki Eufrat, gdyż pomnożyły się ich trzody w ziemi Gilead.

1 Krn 5,10 Za czasów Saula prowadzili wojnę z Hagrytami, którzy wpadli w ich ręce,

zamieszkali więc w ich namiotach w całej okolicy wschodniej Gileadu. 1 Krn 5,11 Synowie Gada zamieszkiwali naprzeciwko nich w ziemi Baszan aż do Salka. 1 Krn 5,12 Joel pierwszy, drugi Szafan, potem Janaj i Szafat w Baszanie. 1 Krn 5,13 Braćmi ich są według ich rodów: Mikael, Meszullam, Szeba, Joraj, Jakan,

Zija i Eber - siedmiu.

1 Krn 5,14 A ci byli synami Abichaila: Ben-Churi, Ben-Jaroach, Ben-Gilead, Ben-Mikael,

Ben-Jesziszaj, Ben-Jechdo, Ben-Buz.

1 Krn 5,15 Achi, syn Abdiela, syna Guniego, był głową ich rodów. 1 Krn 5,16 Zamieszkiwali oni w Gileadzie, Baszanie i przynależnych miejscowościach, na

wszystkich pastwiskach Sirionu, leżących na ich krańcach.

1 Krn 5,17 Wszystkie ich rodowody zostały sporządzone za czasów Jotama, króla Judy,

i Jeroboama, króla Izraela.

1 Krn 5,18 Synów Rubena i synów Gada oraz połowy pokolenia Manassesa, ludzi walecz

nych, mężów noszących tarczę i miecz, strzelających z łuku i wyszkolonych

w rzemiośle wojennym było czterdzieści cztery tysiące siedemset sześćdzie

sięciu, gdy udawali się na wojnę.

618 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 6

1 Krn 5,19 A rozpoczęli wojnę z Hagrytami, Jetur zaś, Nafisz i Nadab 1 Krn 5,20 przyszli im z pomocą przeciwko nim. Dostali się więc w ich ręce Hagryci i

wszyscy, którzy z nimi byli, albowiem podczas walki wzywali Boga, który ich

wysłuchał, bo pokładali w Nim ufność.

1 Krn 5,21 Uprowadzili zaś z ich stad: pięćdziesiąt tysięcy wielbłądów, dwieście pięćdzie

siąt tysięcy owiec, dwa tysiące osłów i sto tysięcy ludzi.

1 Krn 5,22 Rzeczywiście mnóstwo padło zabitych, albowiem była to wojna Boża. I za

mieszkali na ich miejscu aż do niewoli.

1 Krn 5,23 Synowie połowy pokolenia Manassesa osiedlili się w tym kraju, od Baszanu

aż do Baal-Hermonu, Seniru i góry Hermon. Byli oni liczni.

1 Krn 5,24 Oto naczelnicy ich rodów: Efer, Jiszi, Eliel, Azriel, Jeremiasz, Hodawiasz i

Jachdiel, dzielni wojownicy, ludzie sławni, naczelnicy swoich rodów. 1 Krn 5,25 Lecz sprzeniewierzyli się Bogu swych ojców i dopuszczali się nierządu z bo

gami ludów tamtego kraju, które Bóg wytracił przed nimi.

1 Krn 5,26 Bóg Izraela pobudził ducha Pula, króla asyryjskiego, ducha Tiglat-Pilesera,

króla asyryjskiego, i uprowadził do niewoli Rubenitów, Gadytów oraz połowę

pokolenia Manassesa. Przyprowadził on ich do Chalach, Chabor, Hara i do

rzeki Gozan, gdzie przebywają aż do dnia dzisiejszego.

1 Krn 5,27 Synowie Lewiego: Gerszon, Kehat i Merari.

1 Krn 5,28 Synowie Kehata: Amram, Jishar, Chebron i Uzzjel.

1 Krn 5,29 Dzieci Amrama: Aaron, Mojżesz i Miriam. Synowie Aarona: Nadab, Abihu,

Eleazar i Itamar.

1 Krn 5,30 Eleazar był ojcem Pinchasa, a Pinchas - Abiszuy.

1 Krn 5,31 Abiszua był ojcem Bukkiego, a Bukki - Uzziego.

1 Krn 5,32 Uzzi był ojcem Zerachiasza, a Zerachiasz - Merajota.

1 Krn 5,33 Merajot był ojcem Amariasza, a Amariasz - Achituba. 1 Krn 5,34 Achitub był ojcem Sadoka, a Sadok - Achimaasa.

1 Krn 5,35 Achimaas był ojcem Azariasza, a Azariasz - Jochanana. 1 Krn 5,36 Jochanan był ojcem Azariasza - tego, który sprawował urząd kapłański w

świątyni, którą zbudował Salomon w Jerozolimie.

1 Krn 5,37 Azariasz był ojcem Amariasza, a Amariasz - Achituba. 1 Krn 5,38 Achitub był ojcem Sadoka, a Sadok - Szalluma.

1 Krn 5,39 Szallum był ojcem Chilkiasza, a Chilkiasz - Azariasza. 1 Krn 5,40 Azariasz był ojcem Serajasza, a Serajasz - Josadaka.

1 Krn 5,41 Josadak poszedł do niewoli, do której Pan wziął Judę i Jerozolimę przez

Nabuchodonozora.

619 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 6

Rozdział 6

1 Krn 6,01 Synowie Lewiego: Gerszom, Kehat, Merari.

1 Krn 6,02 Oto imiona synów Gerszoma: Libni i Szimei.

1 Krn 6,03 Synowie Kehata: Amram, Jishar, Chebron i Uzzjel.

1 Krn 6,04 Synowie Merariego: Machli i Muszi. Oto są rody Lewiego według ich ojców: 1 Krn 6,05 Gerszoma: syn jego Libni, syn jego Jachat, syn jego Zimma, 1 Krn 6,06 syn jego Joach, syn jego Iddo, syn jego Zerach, syn jego Jeatraj. 1 Krn 6,07 Synowie Kehata: syn jego Amminadab, syn jego Korach, syn jego Assir, 1 Krn 6,08 syn jego Elkana, syn jego Ebiasaf, syn jego Assir,

1 Krn 6,09 syn jego Tachat, syn jego Uriel, syn jego Ozjasz, syn jego Saul. 1 Krn 6,10 Synowie Elkany: Amasaj i Achimot.

1 Krn 6,11 Syn jego Elkana, syn jego Sofaj, syn jego Nachat,

1 Krn 6,12 syn jego Eliab, syn jego Jerocham, syn jego Elkana.

1 Krn 6,13 Synowie Samuela: pierworodny Joel i drugi Abiasz.

1 Krn 6,14 Synowie Merariego: syn jego Machli, syn jego Libni, syn jego Szimei, syn jego

Uzza,

1 Krn 6,15 syn jego Szimea, syn jego Chaggiasz, syn jego Asajasz. 1 Krn 6,16 Tych ustanowił Dawid dla prowadzenia śpiewu w domu Bożym, odkąd spo

częła tam arka.

1 Krn 6,17 I byli na służbie śpiewaczej przed przybytkiem Namiotu Spotkania, dopóki

Salomon nie zbudował domu Pańskiego w Jerozolimie. Stawali zaś zgodnie z

ustalonym porządkiem ich służby.

1 Krn 6,18 Ci więc stawali wraz z synami swoimi: spośród synów Kehata: Heman, śpie

wak, syn Joela, syna Samuela,

1 Krn 6,19 syna Elkany, syna Jerochama, syna Eliela, syna Toacha, 1 Krn 6,20 syna Sufa, syna Elkany, syna Machata, syna Amasaja, 1 Krn 6,21 syna Elkany, syna Joela, syna Azariasza, syna Sefaniasza, 1 Krn 6,22 syna Tachata, syna Assira, syna Ebiasafa, syna Koracha, 1 Krn 6,23 syna Jishara, syna Kehata, syna Lewiego, syna Izraela. 1 Krn 6,24 Brat jego, Asaf, stał po jego prawej stronie: Asaf, syn Berekiasza, syna Szi

mei,

1 Krn 6,25 syna Mikaela, syna Baasejasza, syna Malkiasza,

1 Krn 6,26 syna Etniego, syna Zeracha, syna Adajasza,

1 Krn 6,27 syna Etana, syna Zimmy, syna Szimejego,

1 Krn 6,28 syna Jachata, syna Gerszoma, syna Lewiego.

1 Krn 6,29 Synowie Merariego, ich bracia, stawali po lewej stronie: Etan, syn Kisziego,

syna Abdiego, syna Malluka,

1 Krn 6,30 syna Chaszabiasza, syna Amazjasza, syna Chilkiasza,

1 Krn 6,31 syna Amsjego, syna Baniego, syna Szemera,

620 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 6

1 Krn 6,32 syna Machliego, syna Musziego, syna Merariego, syna Lewiego. 1 Krn 6,33 Bracia ich, lewici, byli przeznaczeni do wszelkich usług w przybytku domu

Bożego.

1 Krn 6,34 Aaron zaś i jego synowie zamieniali w dym ofiary na ołtarzu całopalenia i na

ołtarzu kadzenia, zgodnie z całą posługą w Miejscu Najświętszym i aby do

konywać przebłagania za Izraela, według tego wszystkiego, co nakazał sługa

Boży, Mojżesz.

1 Krn 6,35 Oto są synowie Aarona: synem jego Eleazar, synem jego Pinchas, synem jego

Abiszua,

1 Krn 6,36 synem jego Bukki, synem jego Uzzi, synem jego Zerachiasz, 1 Krn 6,37 synem jego Merajot, synem jego Amariasz, synem jego Achitub, 1 Krn 6,38 synem jego Sadok, synem jego Achimaas.

1 Krn 6,39 A oto miejsce ich zamieszkania, według ich siedzib w wyznaczonych dla nich

granicach. Synom Aarona, z rodu Kehata - taki bowiem dział wyznaczono

im przez losowanie

1 Krn 6,40 dano Hebron w ziemi judzkiej wraz z otaczającymi go pastwiskami. 1 Krn 6,41 Pola zaś miejskie i ich osiedla dano Kalebowi, synowi Jefunnego. 1 Krn 6,42 Synom Aarona dano także miasta ucieczki: Hebron i Libnę wraz z ich pa

stwiskami, Jattir i Esztemoa z ich pastwiskami,

1 Krn 6,43 Chilaz z jego pastwiskami, Debir z jego pastwiskami,

1 Krn 6,44 Aszan z jego pastwiskami i Bet-Szemesz z jego pastwiskami. 1 Krn 6,45 Od pokolenia Beniamina: Geba z jej pastwiskami, Alemet z jego pastwiskami

i Anatot z jego pastwiskami; wszystkich miast trzynaście według ich rodzin. 1 Krn 6,46 Pozostałym synom Kehata, spośród rodzin tegoż pokolenia, przypadło losem

miast dziesięć od pokolenia, to jest od połowy Manassesa.

1 Krn 6,47 Synom Gerszoma, według ich rodzin, od pokolenia Issachara, od pokolenia

Asera, od pokolenia Neftalego i od pokolenia Manassesa w Baszanie: trzyna

ście miast.

1 Krn 6,48 Synom Merariego według ich rodzin przypadło losem od pokolenia Rubena,

od pokolenia Gada i od pokolenia Zabulona: dwanaście miast.

1 Krn 6,49 Izraelici dali lewitom te miasta wraz z ich pastwiskami. 1 Krn 6,50 Dali oni losem z ziem należących do pokolenia synów Judy, do pokolenia

synów Symeona i do pokolenia synów Beniamina te miasta, którym nadali

ich imiona.

1 Krn 6,51 Niektóre rodziny synów Kehata miały miasta wylosowane od pokolenia Efra

ima.

1 Krn 6,52 Dano im miasta ucieczki: Sychem z jego pastwiskami na górze Efraima, Gezer

z jego pastwiskami,

1 Krn 6,53 Jokmeam z jego pastwiskami, Bet-Choron z jego pastwiskami, 1 Krn 6,54 Ajjalon z jego pastwiskami i Gat-Rimmon z jego pastwiskami. 1 Krn 6,55 A od połowy pokolenia Manassesa - dla pozostałych rodzin Kehata: Aner z

621 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 7

jego pastwiskami i Bileam z jego pastwiskami.

1 Krn 6,56 Synom Gerszoma dano od połowy pokolenia Manassesa: Golan w Baszanie z

jego pastwiskami i Asztarot z jego pastwiskami.

1 Krn 6,57 Od pokolenia Issachara: Kedesz z jego pastwiskami, Dobrat z jego pastwiska

mi,

1 Krn 6,58 Ramot z jego pastwiskami i Anem z jego pastwiskami. 1 Krn 6,59 Od pokolenia Asera: Maszal z jego pastwiskami, Abdon z jego pastwiskami, 1 Krn 6,60 Chukok z jego pastwiskami i Rechob z jego pastwiskami. 1 Krn 6,61 Od pokolenia Neftalego: Kadesz w Galilei z jego pastwiskami, Chammon z

jego pastwiskami i Kiriataim z jego pastwiskami.

1 Krn 6,62 Pozostałym synom Merariego od pokolenia Zabulona: Rimmono z jego pa

stwiskami i Tabor z jego pastwiskami.

1 Krn 6,63 A za Jordanem, koło Jerycha, na wschód od Jordanu, od pokolenia Rubena:

Beser w pustyni z jego pastwiskami, Jahsę z jej pastwiskami,

1 Krn 6,64 Kedemot z jego pastwiskami i Mefaat z jego pastwiskami. 1 Krn 6,65 Od pokolenia Gada: Ramot w Gileadzie z jego pastwiskami, Machanaim z

jego pastwiskami,

1 Krn 6,66 Cheszbon z jego pastwiskami i Jazer z jego pastwiskami.

Rozdział 7

1 Krn 7,01 Synowie Issachara: Tola, Pua, Jaszub i Szimron, czterej. 1 Krn 7,02 Synowie Toli: Uzzi, Refajasz, Jeriel, Jachmaj, Jibsam i Samuel, naczelnicy

rodów Toli, dzielni wojownicy - za czasów Dawida liczba ich wynosiła według

ich rodowodów dwadzieścia dwa tysiące sześciuset.

1 Krn 7,03 Synowie Uzzjego: Izrachiasz, a synowie Izrachiasza: Mikael, Obadiasz, Joel,

Jiszszijasz, pięciu, wszyscy naczelnicy rodów.

1 Krn 7,04 Przy nich były hufce zbrojne do walki, według spisów i według ich rodów

liczące trzydzieści sześć tysięcy, mieli bowiem wiele żon i synów. 1 Krn 7,05 A bracia ich we wszystkich rodach Issachara, dzielni wojownicy, liczyli osiem

dziesiąt siedem tysięcy; wszyscy zapisani w rodowodach.

1 Krn 7,06 [Synowie] Beniamina: Bela, Beker i Jediael, trzej.

1 Krn 7,07 Synowie Beli: Esbon, Uzzi, Uzzjel, Jerimot i Iri, pięciu, naczelnicy rodów,

dzielni wojownicy; według swoich wykazów rodowych liczyli dwadzieścia dwa

tysiące trzydziestu czterech.

1 Krn 7,08 Synowie Bekera: Zemira, Joasz, Eliezer, Elioenaj, Omri, Jeremot, Abiasz,

Anatot i Alamet; ci wszyscy są synami Bekera.

1 Krn 7,09 Według wykazów rodowych dla swego pokolenia, naczelnicy rodów, dzielni

wojownicy, liczyli dwadzieścia tysięcy dwustu.

622 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 7

1 Krn 7,10 Synowie Jediaela: Bilhan, a synowie Bilhana: Jeusz, Beniamin, Ehud, Kena

ana, Zetan, Tarszisz i Achiszachar.

1 Krn 7,11 Wszyscy ci byli synami Jediaela: naczelnicy rodów, dzielni wojownicy, liczyli

siedemnaście tysięcy dwustu, gdy wychodzili w szyku na wojnę. 1 Krn 7,12 Szuppim i Chuppim, synowie Ira, Chuszim, syn Achera. 1 Krn 7,13 Synowie Neftalego: Jachasjel, Guni, Jeser i Szallum, potomkowie z Bilhy. 1 Krn 7,14 Synowie Manassesa: Asriel, którego urodziła drugorzędna jego żona, Aramej

ka. Urodziła ona Makira, ojca Gileada.

1 Krn 7,15 Makir wziął żony dla Chuppima i Szuppima. Imię jego siostry było Maaka.

Imię drugiego syna Selofchad, lecz Selofchad miał tylko córki.

1 Krn 7,16 Maaka, żona Makira, urodziła syna i dała mu imię Peresz. A bratu jego było

na imię Szeresz, którego synami byli Ulam i Rekem.

1 Krn 7,17 Syn Ulama: Bedan. Ci byli synami Gileada, syna Makira, syna Manassesa. 1 Krn 7,18 Ich siostra, Hammoleket, urodziła Iszhoda, Abiezera i Machlę. 1 Krn 7,19 Synami Szemidy byli: Achian, Szekem, Likchi i Aniam. 1 Krn 7,20 Synowie Efraima: synem jego Szutelach, synem jego Bered, synem jego Ta

chat, synem jego Eleada, synem jego Tachat,

1 Krn 7,21 synem jego Zabad, synem jego Szutelach, a także Ezer i Elead. Zabili ich

ludzie z Gat, urodzeni w tym kraju, bo tamci zstąpili, aby zabrać ich stada. 1 Krn 7,22 Efraim, ich ojciec, przez długi czas obchodził żałobę i przychodzili bracia

jego, aby go pocieszyć.

1 Krn 7,23 Potem zbliżył się do żony swej, która poczęła i urodziła syna, i dał mu imię

Beria, ponieważ stało się nieszczęście w jego domu.

1 Krn 7,24 Jego córką była Szeera, która zbudowała Bet-Choron niższe i wyższe oraz

Uzzen-Szeera.

1 Krn 7,25 Synami jego byli Refach i Reszef, synem jego Telach, synem jego Tachan, 1 Krn 7,26 synem jego Ladan, synem jego Ammihud, synem jego Eliszama, 1 Krn 7,27 synem jego Nun, synem jego Jozue.

1 Krn 7,28 Ich posiadłości i ich siedziby były w Betel i miejscowościach przynależnych;

w Naaran ku wschodowi, a ku zachodowi w Gezer i miejscowościach przy

należnych, w Sychem i miejscowościach przynależnych aż do Ajji i miast

przynależnych.

1 Krn 7,29 W rękach synów Manassesa były: Bet-Szean i miejscowości przynależne, Ta

anak i miejscowości przynależne, Megiddo i miejscowości przynależne, Dor i

miejscowości przynależne. W tych mieszkali synowie Józefa, syna Izraela. 1 Krn 7,30 Synowie Asera: Jimna, Jiszwa, Jiszwi, Beria i siostra ich Serach. 1 Krn 7,31 Synowie Berii: Cheber i Malkiel; ten był ojcem Birzaita. 1 Krn 7,32 Cheber był ojcem Jafleta, Szemera, Chotama i siostry ich Szuy. 1 Krn 7,33 Synowie Jafleta: Pasak, Bimhal i Aszwat; to są synowie Jafleta. 1 Krn 7,34 Synowie Szemera: Achi, Rohga, Chubba i Aram.

1 Krn 7,35 Synowie brata jego, Helema: Sofach, Jimna, Szelesz i Amal.

623 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 8

1 Krn 7,36 Synowie Sofacha: Suach, Charnefer, Szual, Beri i Jimra; 1 Krn 7,37 Beser, Hod, Szamma-Szilsza, Jitran i Beera.

1 Krn 7,38 Synowie Jetera: Jefune, Pispa i Ara.

1 Krn 7,39 Synowie Ulli: Arach, Channiel i Risja.

1 Krn 7,40 Wszyscy ci synowie Asera, naczelnicy rodów, znamienici mężowie, dzielni wo

jownicy, główni wśród książąt, a według spisów liczyli w swoich rodowodach

dwadzieścia sześć tysięcy wojska zdolnego do walki.

Rozdział 8

1 Krn 8,01 Beniamin był ojcem swego pierworodnego Beli; drugiego - Aszbela, trzeciego

- Achracha,

1 Krn 8,02 czwartego - Nochy, piątego - Rafy.

1 Krn 8,03 Synami Beli byli: Addar, Gera, ojciec Ehuda,

1 Krn 8,04 Abiszua, Naaman i Achoach,

1 Krn 8,05 Gera, Szefufan i Churam.

1 Krn 8,06 Oto synowie Ehuda; ci byli naczelnikami rodów mieszkających w Geba i prze

siedlili ich do Manachat:

1 Krn 8,07 Naaman, Achiasz i Gera; on to ich przesiedlił i był ojcem Uzzy i Achichuda, 1 Krn 8,08 a Szacharaima - w kraju Moabu. Potem gdy odprawił swe żony: Chuszim i

Baarę,

1 Krn 8,09 miał ze swej nowej żony: Jobaba, Sibię, Meszę, Malkoma, 1 Krn 8,10 Jeusa, Sakiasza i Mirmę; ci byli jego synami, naczelnikami rodów. 1 Krn 8,11 Z Chuszim miał: Abituba i Elpaala.

1 Krn 8,12 Synowie Elpaala: Eber, Miszam i Szemed, on to zbudował Ono, Lod i miej

scowości przynależne.

1 Krn 8,13 Beria i Szema byli naczelnikami rodów mieszkających w Ajjalonie; oni to

wypędzili mieszkańców Gat.

1 Krn 8,14 Achio, Szaszak, Jeremot,

1 Krn 8,15 Zebadiasz, Arad, Eder,

1 Krn 8,16 Mikael, Jiszpa i Jocha, byli synami Berii,

1 Krn 8,17 Zebadiasz, Meszullam, Chizki, Cheber,

1 Krn 8,18 Jiszmeraj, Jizlia i Jobab, byli synami Elpaala.
1 Krn 8,19 Jakim, Zikri, Zabdi,
1 Krn 8,20 Elienaj, Silletaj, Eliel,

1 Krn 8,21 Adajasz, Berajasz, Szimrat byli synami Szimejego.

1 Krn 8,22 Jiszpan, Eber, Eliel, 1 Krn 8,23 Abdon, Zikri, Chanan,

1 Krn 8,24 Chananiasz, Elam, Antotiasz,

624 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 9

1 Krn 8,25 Jifdejasz i Peniel byli synami Szaszaka.

1 Krn 8,26 Szamszeraj, Szechariasz, Ataliasz,

1 Krn 8,27 Jaareszjasz, Eliasz, Zikri byli synami Jerochama.

1 Krn 8,28 Ci byli naczelnikami rodów według ich spisów; zamieszkali oni w Jerozolimie. 1 Krn 8,29 W Gibeonie mieszkał Abi-Gibeon; imię jego żony było Maaka. 1 Krn 8,30 Jego synem pierworodnym był Abdon, potem Sur, Kisz, Baal, Ner, Nadab, 1 Krn 8,31 Gedor, Achio i Zeker.

1 Krn 8,32 Miklot był ojcem Szimejego. Oni również mieszkali w pobliżu swych krew

nych ze swoimi braćmi w Jerozolimie.

1 Krn 8,33 Ner był ojcem Kisza, Kisz - Saula. Saul był ojcem Jonatana, Malkiszuy, Abi

nadaba i Eszbaala.

1 Krn 8,34 Synem Jonatana był Meribbaal; Meribbaal był ojcem Miki. 1 Krn 8,35 Synowie Miki: Piton, Melek, Tarea i Achaz.

1 Krn 8,36 Achaz był ojcem Joaddy; Joadda - Alemeta, Azmaweta i Zimriego; Zimri był

ojcem Mosy.

1 Krn 8,37 Mosa był ojcem Binei; jego synem był Rafa, synem jego Eleasa, synem jego

Asel.

1 Krn 8,38 Asel miał sześciu synów, a oto ich imiona: Azrikam, Bokru, Izmael, Szeariasz,

Obadiasz i Chanan. Wszyscy oni byli synami Asela.

1 Krn 8,39 Synowie jego brata Eszeka: Ulam, jego pierworodny, drugi Jeusz, trzeci Eli

felet.

1 Krn 8,40 Synowie Ulama byli dzielnymi wojownikami, strzelającymi z łuku. Mieli oni

wielu synów i wnuków - stu pięćdziesięciu. Ci wszyscy byli potomkami Be

niamina.

Rozdział 9

1 Krn 9,01 Wszyscy Izraelici byli umieszczeni w wykazach rodowych. Oto oni spisani zo

stali w księdze królów izraelskich i judzkich. Byli oni uprowadzeni do niewoli

babilońskiej z powodu swych występków.

1 Krn 9,02 Pierwsi mieszkańcy, którzy weszli do swych posiadłości w swoich miastach:

Izraelici, kapłani, lewici i niewolnicy świątyni.

1 Krn 9,03 W Jerozolimie zamieszkiwali potomkowie Judy, Beniamina, Efraima i Ma

nassesa.

1 Krn 9,04 Utaj, syn Ammihuda, syna Omriego, syna Imriego, syna Baniego, jednego z

synów Peresa, syna Judy.

1 Krn 9,05 Z Szilonitów: pierworodny Asajasz i jego synowie.

1 Krn 9,06 Z synów Zeracha: Jeuel i sześciuset dziewięćdziesięciu ich braci. 1 Krn 9,07 Z synów Beniamina: Sallu, syn Meszullama, syna Hodawiasza, syna Hasse

625 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 9

nuy.

1 Krn 9,08 Jibnejasz, syn Jerochama, Ela, syn Uzziego, syna Mikriego, Meszullam, syn

Szefatiasza, syn Reuela, syna Jibniasza.

1 Krn 9,09 Braci ich według ich rodowodów było dziewięćset pięćdziesięciu sześciu. Wszy

scy ci mężowie byli naczelnikami swoich rodów.

1 Krn 9,10 Z kapłanów: Jedajasz, Jojarib, Jakin.

1 Krn 9,11 Azariasz, syn Chilkiasza, syna Meszullama, syna Sadoka, syna Merajota, syn

Achituba, zwierzchnik domu Bożego.

1 Krn 9,12 Adajasz, syn Jerochama, syna Paszchura, syna Malkiasza; Masaj, syn Adiela,

syna Jachzery, syna Meszullama, syna Meszillemita, syna Immera. 1 Krn 9,13 Braci ich, naczelników swoich rodów, było tysiąc siedmiuset sześćdziesięciu

dzielnych wojowników, zatrudnionych obsługą domu Bożego.

1 Krn 9,14 Z lewitów: Szemajasz, syn Chaszszuba, syna Azrikama, syna Chaszabiasza,

z synów Merariego.

1 Krn 9,15 Bakbakar, Cheresz, Galal, Mattaniasz, syn Miki, syna Zikriego, syna Asafa. 1 Krn 9,16 Obadiasz, syn Szemajasza, syna Galala, syna Jedutuna, i Berekiasz, syn Asy,

syna Elkany, który mieszkał w zagrodach Netofatytów.

1 Krn 9,17 Odźwierni: Szallum, Akkub, Talmon, Achiman i ich bracia. Szallum był prze

łożonym.

1 Krn 9,18 Jest on nim jeszcze teraz w Bramie Królewskiej, od wschodu. Ci byli odźwier

nymi w obozach lewitów.

1 Krn 9,19 Szallum, syn Korego, syna Ebiasafa, syna Koracha, i bracia jego z domu jego

ojca, Korachici, zatrudnieni obsługą, byli stróżami progów namiotu, a ich

ojcowie strzegli wejścia do obozu Pańskiego.

1 Krn 9,20 Pinchas, syn Eleazara, był dawniej ich przełożonym - Pan niech będzie z

nim!

1 Krn 9,21 Zachariasz, syn Meszelemiasza, był odźwiernym przy wejściu do Namiotu

Spotkania.

1 Krn 9,22 Wszystkich wybranych na odźwiernych przy bramach było dwustu dwuna

stu. Byli oni zapisani w wykazach rodowych w swoich osiedlach. Stałe zaś ich

obowiązki ustanowił Dawid i Samuel "Widzący".

1 Krn 9,23 Zarówno oni, jak i ich synowie czuwali nad bramami świątyni Pańskiej, domu

namiotu, aby pełnić straż.

1 Krn 9,24 Z czterech stron znajdowali się odźwierni: od wschodu, zachodu, północy i

południa.

1 Krn 9,25 Bracia ich, mieszkający w swoich zagrodach, przychodzili od czasu do czasu,

by być z nimi przez siedem dni,

1 Krn 9,26 ponieważ w stałej służbie byli czterej przełożeni odźwiernych. Byli to lewici

odpowiedzialni za komnaty i skarbce domu Bożego.

1 Krn 9,27 Nocowali w obrębie domu Bożego, do nich bowiem należała piecza i obowią

zek otwierania go każdego rana.

626 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 10

1 Krn 9,28 Niektórzy z nich mieli pieczę nad sprzętami używanymi do służby Bożej, bo

wnosili je policzone i w tejże liczbie wynosili.

1 Krn 9,29 Inni spośród nich czuwali nad przyborami i nad wszystkimi naczyniami świę

tymi, nad najczystszą mąką, winem, oliwą, kadzidłem i balsamami. 1 Krn 9,30 A synowie kapłanów przyprawiali pachnące mieszanki do balsamów. 1 Krn 9,31 Mattitiasz, spośród lewitów, ten, który był pierworodnym Szalluma Korachi

ty, miał sobie powierzony stały wypiek ciasta na ofiary.

1 Krn 9,32 Spośród synów Kehata, spośród ich braci, niektórzy mieli za zadanie układać

chleby pokładne w każdy szabat.

1 Krn 9,33 A ci, którzy byli śpiewakami, naczelnikami rodzin lewickich, pozostawali w

komnatach wolni od innych zajęć, ponieważ dniem i nocą przypadała na nich

służba.

1 Krn 9,34 Ci byli naczelnikami rodów lewickich według swego pokrewieństwa, a miesz

kali w Jerozolimie.

1 Krn 9,35 W Gibeonie mieszkał Abi-Gibeon i Jejel, a imię żony jego było Maaka. 1 Krn 9,36 Jego synem pierworodnym był Abdon, potem Sur, Kisz, Baal, Ner, Nadab, 1 Krn 9,37 Gedor, Achio, Zachariasz i Miklot.

1 Krn 9,38 Miklot był ojcem Szimmeama. Oni również mieszkali w pobliżu swych krew

nych ze swoimi braćmi w Jerozolimie.

1 Krn 9,39 Ner był ojcem Kisza, Kisz - Saula, Saul był ojcem Jonatana, Malkiszuy, Abi

nadaba i Eszbaala.

1 Krn 9,40 Synem Jonatana był Meribbaal, a Meribbaal był ojcem Miki. 1 Krn 9,41 Synowie Miki: Piton, Melek i Tachrea.

1 Krn 9,42 Achaz był ojcem Jary; Jara - Alemeta, Azmaweta i Zimriego; Zimri był ojcem

Mosy.

1 Krn 9,43 Mosa był ojcem Binei; synem jego był Refajasz, synem jego Eleasa, synem

jego Asel.

1 Krn 9,44 Asel miał sześciu synów; a ich imiona: Azrikam, Bokru, Izmael, Szeariasz,

Obadiasz, i Chanan. To są synowie Asela.

Rozdział 10

1 Krn 10,01 Filistyni walczyli z Izraelitami; mężowie izraelscy uciekli przed Filistynami i

padli pobici na wzgórzu Gilboa.

1 Krn 10,02 Filistyni rozpoczęli natarcie na Saula i na jego synów, zabijając Jonatana,

Abinadaba i Malkiszuę, synów Saula.

1 Krn 10,03 W końcu walka srożyła się wokół Saula. Wytropili go łucznicy, a on zadrżał

na widok łuczników.

1 Krn 10,04 I odezwał się Saul do swego giermka: "Dobądź swego miecza i przebij mnie

627 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 11

nim, ażeby nie przyszli ci nieobrzezańcy i nie naigrawali się ze mnie". Lecz

giermek nie chciał tego uczynić, gdyż bardzo się bał. Saul więc dobył miecza

i sam rzucił się na niego.

1 Krn 10,05 Gdy giermek zobaczył, że Saul umarł, sam też rzucił się na miecz i razem

umarł.

1 Krn 10,06 Umarł więc Saul i trzej jego synowie, cały też dom jego zginął razem w tym

dniu.

1 Krn 10,07 Skoro wszyscy Izraelici mieszkający w dolinie spostrzegli, że tamci uciekają i

że poległ Saul i jego synowie, opuścili swoje miasta i zbiegli, a nadeszli Fili

styni i zamieszkali w nich.

1 Krn 10,08 Nazajutrz przyszli Filistyni złupić ciała zabitych i znaleźli Saula i jego synów,

leżących na wzgórzu Gilboa.

1 Krn 10,09 A złupiwszy go, zabrali jego głowę i zbroję. Po całej ziemi filistyńskiej roze

słali polecenie, aby obwieścić radosną nowinę swoim bogom i ludowi. 1 Krn 10,10 Zbroję jego złożyli w świątyni swoich bogów, a czaszkę jego przytwierdzili w

świątyni Dagona.

1 Krn 10,11 Gdy usłyszeli wszyscy mieszkańcy Jabesz w Gileadzie o tym wszystkim, jak

Filistyni postąpili z Saulem,

1 Krn 10,12 powstali wszyscy dzielni ludzie, a zabrawszy zwłoki Saula i zwłoki jego sy

nów, sprowadzili je do Jabesz i pochowali kości ich pod terebintem w Jabesz.

Pościli potem przez siedem dni.

1 Krn 10,13 Saul umarł na skutek własnego przewinienia, które popełnił wobec Pana,

przeciw słowu Pańskiemu, którego nie strzegł. Zasięgał on nawet rady u wróż

biarki,

1 Krn 10,14 a nie radził się Pana; On więc zesłał na niego śmierć, a królestwo jego przeniósł

na Dawida, syna Jessego.

Rozdział 11

1 Krn 11,01 Wtedy zgromadzili się wszyscy Izraelici przy Dawidzie w Hebronie i rzekli:

"Oto myśmy kości twoje i ciało.

1 Krn 11,02 Nawet już przedtem, gdy Saul był królem, tyś wyprowadzał i przyprowadzał

Izraela, bo Pan, Bóg twój, rzekł do ciebie: "Ty będziesz pasł mój lud - Izra

ela, i ty będziesz wodzem mojego ludu - Izraela"".

1 Krn 11,03 Wszyscy więc starsi Izraela przybyli do króla do Hebronu. I Dawid zawarł

z nimi w Hebronie przymierze wobec Pana. Namaścili więc Dawida na króla

nad Izraelem, zgodnie z nakazem Pańskim, przekazanym przez Samuela. 1 Krn 11,04 I wyruszył Dawid z całym Izraelem na Jerozolimę, zwaną Jebus; mieszkań

cami tamtejszego kraju byli Jebusyci.

628 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 11

1 Krn 11,05 I rzekli mieszkańcy Jebus do Dawida: "Nie wejdziesz tutaj". Dawid jednak

zdobył twierdzę Syjon, to jest Miasto Dawidowe.

1 Krn 11,06 I powiedział Dawid: "Ktokolwiek pierwszy pokona Jebusytów, będzie wodzem

i księciem". Joab, syn Serui, pierwszy wszedł do góry i został wodzem. 1 Krn 11,07 Dawid zamieszkał w twierdzy, dlatego nazwano ją Miastem Dawidowym. 1 Krn 11,08 Zbudował potem miasto dokoła, tak Millo, jak i otoczenie, Joab zaś odnowił

resztę miasta.

1 Krn 11,09 Dawid stawał się coraz potężniejszym, bo Pan Zastępów był z nim. 1 Krn 11,10 Oto dowódcy bohaterów Dawida, którzy wraz z nim stali się potężni pod jego

panowaniem, a którzy wraz z całym Izraelem uczynili go królem zgodnie ze

słowem Pańskim o Izraelu.

1 Krn 11,11 Oto imiona bohaterów Dawida: Jaszobeam, syn Chakmoniego, dowódca trzy

dziestu. Ten właśnie, który wymachiwał włócznią nad trzystu zabitymi w

jednym spotkaniu.

1 Krn 11,12 Po nim jest Eleazar, syn Dodo, Achochita, jeden z trzech bohaterów. 1 Krn 11,13 Był on z Dawidem w Pas-Dammim i tam zebrali się Filistyni do walki. A

była tam działka pola pełna jęczmienia. Kiedy zaś wojsko uciekło przed Fi

listynami,

1 Krn 11,14 on pozostał na środku działki, oswobodził ją i pobił Filistynów. Pan sprawił

wtedy wielkie zwycięstwo.

1 Krn 11,15 Trzej spośród trzydziestu zeszli po skale do Dawida, do jaskini Adullam,

podczas gdy obóz Filistynów był rozłożony w dolinie Refaim.

1 Krn 11,16 Dawid był wtedy w twierdzy, a załoga filistyńska była wówczas w Betlejem. 1 Krn 11,17 Dawid poczuł pragnienie i rzekł: "Kto mi da napić się wody z cysterny, która

jest przy bramie w Betlejem?"

1 Krn 11,18 Przedarli się więc ci trzej przez obóz filistyński i zaczerpnęli wody z cysterny,

która jest przy bramie w Betlejem. Zabrali ją z sobą i przynieśli Dawidowi.

Dawid jednak nie chciał jej pić, lecz wylał ją w ofierze dla Pana. 1 Krn 11,19 I rzekł: "Niechaj mnie Bóg strzeże od uczynienia tej rzeczy! Czyż mam pić

krew tych ludzi wraz z ich życiem? Wszak przynieśli ją z narażeniem swego

życia". I nie chciał jej pić. To uczynili ci trzej bohaterowie.

1 Krn 11,20 Abiszaj, brat Joaba, był dowódcą trzydziestu. Wymachiwał on włócznią nad

trzystu zabitymi i zażywał sławy u trzydziestu.

1 Krn 11,21 Spośród trzydziestu był on podwójnie poważany i był ich dowódcą, lecz nie

dorównał owym trzem.

1 Krn 11,22 Benajasz, syn Jojady, był mężem walecznym, wielkim w czynach, rodem z

Kabseel. Pobił on dwóch [synów] Ariela z Moabu. On też zszedł do cysterny

i zabił w niej lwa w dzień, gdy była śnieżyca.

1 Krn 11,23 Zabił on także Egipcjanina, o wzroście pięciu łokci. Egipcjanin trzymał w

ręku dzidę [grubą] jak wał tkacki, podczas gdy on poszedł na niego z kijem.

Wyrwawszy dzidę z ręki Egipcjanina, zabił go własną jego dzidą.

629 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 12

1 Krn 11,24 Tego dokonał Benajasz, syn Jojady. Miał sławę wśród trzydziestu bohate

rów.

1 Krn 11,25 Był on bardziej poważany niż trzydziestu, lecz nie dorównał owym trzem.

Dawid postawił go na czele swojej straży przybocznej.

1 Krn 11,26 Bohaterowie waleczni: Asahel, brat Joaba, Elchanan, syn Dodo z Betlejem, 1 Krn 11,27 Szammot z Haroru, Cheles z Pelonu,

1 Krn 11,28 Ira, syn Ikesza z Tekoa, Abiezer z Anatot,

1 Krn 11,29 Sibbekaj Chuszyta, Ilaj Achochita,

1 Krn 11,30 Maheraj z Netofy, Cheled, syn Baany z Netofy,

1 Krn 11,31 Itaj, syn Ribaja z Gibea synów Beniamina, Benajasz z Pireatonu, 1 Krn 11,32 Churaj z Potoków Gaasz, Abiel z Araby,

1 Krn 11,33 Azmawet z Bachurim, Eliachba z Szaalbonu,

1 Krn 11,34 "Bene-" Chaszem z Gizonu, Jonatan, syn Szagiego z Hararu, 1 Krn 11,35 Achiam, syn Sakara z Hararu, Elifelet, syn Ura,

1 Krn 11,36 Chefer z Mekery, Achiasz z Pelonu,

1 Krn 11,37 Chesro z Karmelu, Naaraj, syn Ezbaja,

1 Krn 11,38 Joel, brat Natana, Mibchar, syn Hagriego,

1 Krn 11,39 Selek z Ammonu, Nachraj z Beerot, giermek Joaba, syna Serui, 1 Krn 11,40 Ira z Jattiru, Gareb z Jattiru,

1 Krn 11,41 Uriasz Chetyta, Zabad, syn Achlaja,

1 Krn 11,42 Adina, syn Szizy, Rubenita, naczelnik Rubenitów, odpowiedzialny za trzy

dziestu;

1 Krn 11,43 Chanan, syn Maaki, Jozafat Mitnita,

1 Krn 11,44 Ozjasz z Asztarot, Szama i Jeuel, synowie Chotama z Aroeru, 1 Krn 11,45 Jediael, syn Szimriego, i jego brat Jocha z Tis,

1 Krn 11,46 Eliel z Machawitów, Jeribaj i Joszawiasz, synowie Elnaama, Jitma z Moabu, 1 Krn 11,47 Eliel, Obed i Jaasjel z Soby.

Rozdział 12

1 Krn 12,01 Ci przybyli do Dawida do Siklag, gdy jeszcze musiał się trzymać z dala od

Saula, syna Kisza: oni należeli do bohaterów, pomocników w walce. 1 Krn 12,02 Uzbrojeni w łuki, umieli strzelać tak z prawej jak i z lewej ręki, i [rzucać]

kamieniami i [wypuszczać] strzały z łuku. Spośród braci Saula z [pokolenia]

Beniamina:

1 Krn 12,03 na czele stali Achiezer i Joasz, synowie Szemajasza z Gibea, Jezjel i Pelet,

synowie Azmaweta, Berekiasz i Jehu z Anatot;

1 Krn 12,04 Jiszmajasz z Gibeonu, najdzielniejszy między trzydziestoma i dowodził trzy

dziestoma;

630 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 12

1 Krn 12,05 Jeremiasz, Jachazjel, Jochanan, Jozabad z Gederot;

1 Krn 12,06 Eleuzaj, Jerimot, Bealiasz, Szemariasz, Szefatiasz z Charif; 1 Krn 12,07 Elkana, Jiszszijasz, Azareel, Joezer, Jaszobeam, Korachici; 1 Krn 12,08 Joela, Zebadiasz, synowie Jerochama z Gedoru.

1 Krn 12,09 Z Gadytów przyłączyli się do Dawida w warowni pustynnej dzielni wojownicy,

żołnierze gotowi do walki, którzy celowali w posługiwaniu się tarczą i włócz

nią. Z wyglądu podobni do lwów, byli szybkonodzy jak gazele na górach. 1 Krn 12,10 Dowódcą był Ezer, drugim - Obadiasz, trzecim - Eliab, 1 Krn 12,11 czwartym - Maszmanna, piątym - Jeremiasz,

1 Krn 12,12 szóstym - Attaj, siódmym - Eliel,

1 Krn 12,13 ósmym - Jochanan, dziewiątym - Elzabad,

1 Krn 12,14 dziesiątym - Jeremiasz, jedenastym - Makbannaj.

1 Krn 12,15 Ci z potomków Gada byli jako dowódcy wojska: każdy niższy stopniem - nad

stu, a wyższy - nad tysiącem.

1 Krn 12,16 Są to ci, którzy przeszli Jordan w miesiącu pierwszym, gdy wylewa on wszę

dzie z brzegów, i którzy zmusili do ucieczki wszystkich mieszkańców dolin,

na wschód i na zachód.

1 Krn 12,17 Przyszli też do warowni Dawida niektórzy z potomków Beniamina i Judy. 1 Krn 12,18 Dawid wyszedł naprzeciwko nich, a odpowiadając rzekł do nich: "Jeśli przy

chodzicie do mnie usposobieni pokojowo, aby mi pomóc, będzie moje serce

w jedności z wami, lecz jeśli po to, by mnie zdradzić moim wrogom, mimo

że ręce moje wolne są od gwałtu, niechaj wejrzy w to Bóg naszych ojców i

niech osądzi!"

1 Krn 12,19 Wtedy duch owładnął Amasajem, dowódcą trzydziestu: "Pokój tobie, Dawi

dzie, i z tobą, synu Jessego, pokój tobie i pokój Temu, co cię wspiera, bo twój

Bóg twoim wsparciem!" Dawid więc ich przyjął i uczynił z nich dowódców

oddziałów.

1 Krn 12,20 Z [pokolenia] Manassesa przyłączyli się do Dawida, gdy przyszedł z Filistyna

mi, by walczyć przeciwko Saulowi. Nie pomógł on im wówczas, bo wodzowie

filistyńscy po naradzie odesłali go mówiąc: "Za [cenę] naszych głów przyłączy

się on do pana swego, Saula".

1 Krn 12,21 Gdy szedł do Siklag, przyłączyli się do niego z [pokolenia] Manassesa: Adnach,

Jozabad, Jediael, Mikael, Jozabad, Elihu i Silletaj, dowódcy nad tysiącami,

którzy byli z [pokolenia] Manassesa.

1 Krn 12,22 Oni to wsparli Dawida na czele oddziałów, bo wszyscy byli dzielnymi wojow

nikami i stali się dowódcami w wojsku.

1 Krn 12,23 Istotnie, z dnia na dzień przybywali do Dawida, aby mu pomagać, aż stał się

obóz wielki jak obóz Boży.

1 Krn 12,24 Oto liczba dowódców uzbrojonych na wojnę, którzy przybyli do Dawida do

Hebronu, by zgodnie z nakazem Pańskim przenieść na niego władzę królew

ską Saula:

631 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 13

1 Krn 12,25 Z synów Judy, noszących tarczę i włócznię, sześć tysięcy ośmiuset [uzbrojo

nych] na wojnę.

1 Krn 12,26 Z synów Symeona, dzielnych wojowników [uzbrojonych] na wojnę, siedem

tysięcy stu.

1 Krn 12,27 Z synów Lewiego cztery tysiące sześciuset.

1 Krn 12,28 Także Jojada, przywódca potomków Aarona, a z nim trzy tysiące siedmiuset. 1 Krn 12,29 I Sadok, młody, dzielny wojownik, wraz ze swym rodem - dwudziestu dwóch

dowódców.

1 Krn 12,30 Z synów Beniamina, braci Saula, trzy tysiące; większość z nich pozostawała

aż do tego czasu w służbie domu Saula.

1 Krn 12,31 Z synów Efraima dwadzieścia tysięcy ośmiuset dzielnych wojowników, mężów

sławnych w swych rodach.

1 Krn 12,32 Z połowy pokolenia Manassesa osiemnaście tysięcy, którzy imiennie zostali

wyznaczeni, aby pójść i ustanowić Dawida królem.

1 Krn 12,33 Z synów Issachara, odznaczających się głębokim zrozumieniem czasów i zna

jomością tego, co ma czynić Izrael, dwustu dowódców, oprócz wszystkich ich

braci pod ich dowództwem.

1 Krn 12,34 Z [pokolenia] Zabulona, zdolnych do wojska, wyćwiczonych do walki wszelką

bronią wojenną, pięćdziesiąt tysięcy gotowych pomagać sercem niepodziel

nym.

1 Krn 12,35 Z [pokolenia] Neftalego tysiąc dowódców, a z nimi trzydzieści siedem tysięcy

uzbrojonych w tarczę i włócznię.

1 Krn 12,36 Z Danitów, wyćwiczonych do walki, dwadzieścia osiem tysięcy sześciuset. 1 Krn 12,37 Z [pokolenia] Asera zdolnych do wojska, wyćwiczonych do walki, czterdzieści

tysięcy.

1 Krn 12,38 Z drugiej strony Jordanu: z Rubenitów, Gadytów i z połowy pokolenia Ma

nassesa, w pełnym uzbrojeniu wojennym, sto dwadzieścia tysięcy. 1 Krn 12,39 Wszyscy ci wojownicy, stający do szeregu w doskonałym duchu, przybyli do

Hebronu, aby Dawida ustanowić królem nad całym Izraelem. Lecz również i

wszyscy pozostali Izraelici byli jednomyślni w tym, że Dawida należy usta

nowić królem.

1 Krn 12,40 I pozostali tam z Dawidem przez trzy dni, jedząc i pijąc, ponieważ bracia ich

przygotowali im [żywność].

1 Krn 12,41 A także ich sąsiedzi, aż spod [posiadłości] Issachara, Zabulona i Neftalego,

przywozili im żywność na osłach, wielbłądach, mułach i wołach: wielką ilość

mąki, fig, rodzynek, wina, oliwy, bydła i owiec, ponieważ zapanowała radość

w Izraelu.

632 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 14

Rozdział 13

1 Krn 13,01 Dawid naradzał się z tysiącznikami i setnikami i ze wszystkimi zwierzchnika

mi,

1 Krn 13,02 potem rzekł do całego zgromadzenia Izraela: "Jeśli się to wam podoba i jeśli

będzie to po myśli Pana, Boga naszego, roześlijmy szybko wieść do pozosta

łych braci naszych we wszystkich ziemiach Izraela, do kapłanów i lewitów,

którzy są z nimi w ich posiadłościach miejskich. Niechaj się tu zgromadzą, 1 Krn 13,03 abyśmy sprowadzili do nas Arkę Boga naszego, bośmy się o nią nie troszczyli

w czasach Saula".

1 Krn 13,04 I odpowiedziało całe zgromadzenie, że tak należy uczynić, albowiem ta rzecz

wydała się słuszną w oczach całego ludu.

1 Krn 13,05 Zebrał więc Dawid cały lud Izraela od Szichoru egipskiego aż do Wejścia do

Chamat, aby sprowadzić Arkę Bożą z Kiriat-Jearim.

1 Krn 13,06 Potem Dawid i cały Izrael udali się do Baali, ku Kiriat-Jearim, które jest w

Judzie, aby sprowadzić stamtąd Arkę Boga, który nosi imię: Pan spoczywa

jący na cherubach.

1 Krn 13,07 Umieszczono Arkę Bożą na nowym wozie i wywieziono z domu Abinadaba,

a Uzza i Achio prowadzili wóz.

1 Krn 13,08 Dawid zaś i cały Izrael tańczyli z całej siły przed Bogiem, przy dźwiękach

pieśni, cytr, harf, lutni, bębnów, cymbałów i trąb.

1 Krn 13,09 Gdy przybyli na klepisko Kidona, Uzza wyciągnął rękę, aby podtrzymać Ar

kę, ponieważ woły szarpnęły.

1 Krn 13,10 Gniew Boży zapłonął przeciwko Uzzie i poraził go za to, że dotknął ręką

Arki, i umarł tam przed Bogiem.

1 Krn 13,11 A Dawid strapił się, dlatego że Pan dotknął takim ciosem Uzzę i nazwał to

miejsce Peres-Uzza, [tak jest] po dzień dzisiejszy.

1 Krn 13,12 I uląkł się Dawid Boga w owym dniu, mówiąc: "Jak wprowadzę do siebie

Arkę Bożą?"

1 Krn 13,13 I nie skierował Dawid Arki do siebie, do Miasta Dawidowego, lecz sprowadził

ją do domu Obed-Edoma z Gat.

1 Krn 13,14 I Arka Boża pozostawała w domu Obed-Edoma przez trzy miesiące. A Pan

błogosławił domowi Obed-Edoma i wszystkiemu, co miał.

Rozdział 14

1 Krn 14,01 Hiram, król Tyru, wysłał posłów do Dawida, z drzewem cedrowym, murarza

mi i cieślami, aby mu zbudowali pałac.

633 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 15

1 Krn 14,02 Wtedy Dawid poznał, że Pan potwierdził go jako króla nad Izraelem i wysoko

podniósł jego władzę ze względu na swój lud - Izraela.

1 Krn 14,03 W Jerozolimie Dawid wziął sobie jeszcze żony i miał jeszcze synów i córki. 1 Krn 14,04 Oto imiona dzieci, które miał w Jerozolimie: Szammua, Szobab, Natan, Sa

lomon,

1 Krn 14,05 Jibchar, Eliszua, Elpalet, 1 Krn 14,06 Nogah, Nefeg, Jafia,

1 Krn 14,07 Eliszama, Beeliada, Elifelet.

1 Krn 14,08 Filistyni usłyszawszy, że Dawid został namaszczony na króla nad całym Izra

elem, wyruszyli wszyscy, aby go pochwycić. Dawid dowiedział się o tym i

wyszedł naprzeciw nich.

1 Krn 14,09 Filistyni przybyli, rozciągnęli się w dolinie Refaim.

1 Krn 14,10 Wtedy Dawid radził się Boga, mówiąc: "Czy mam pójść na Filistynów i czy

dasz ich w moje ręce?" A Pan odrzekł mu: "Idź, i dam ich w twoje ręce". 1 Krn 14,11 Udali się oni do Baal-Perasim i tam ich Dawid pokonał. Wtedy rzekł Dawid:

"Tak rozbił Bóg moją ręką wrogów moich, jak rozbija woda [rwąca]". Dlatego

nazwano to miejsce Baal-Perasim.

1 Krn 14,12 [Filistyni] pozostawili tam swoje bożki, a Dawid rozkazał: "Niech będą spa

lone w ogniu!"

1 Krn 14,13 Lecz Filistyni jeszcze raz rozciągnęli się w dolinie.

1 Krn 14,14 I znowu radził się Dawid Boga, a Bóg mu powiedział: "Nie dokonuj natarcia

idąc za nimi, lecz obejdź ich od tyłu, a dokonasz na nich natarcia od strony

drzew balsamowych.

1 Krn 14,15 Kiedy zaś usłyszysz odgłos kroków wśród wierzchołków drzew balsamowych,

wtedy ruszysz do walki, bo wtedy wyjdzie przed tobą Bóg, by rozbić wojsko

Filistynów".

1 Krn 14,16 Dawid postąpił tak, jak mu Bóg polecił, i pokonał wojsko Filistynów, od

Gibeonu aż do Gezer.

1 Krn 14,17 Tak sława Dawida rozeszła się po wszystkich krainach, a Bóg rzucił postrach

przed nim na wszystkie narody.

Rozdział 15

1 Krn 15,01 Pobudował on sobie domy w Mieście Dawidowym, przygotował miejsce dla

Arki Bożej i rozbił dla niej namiot.

1 Krn 15,02 Wtedy rzekł Dawid: "Nikt nie powinien nosić Arki Bożej, oprócz lewitów,

albowiem to ich wybrał Pan do noszenia Arki Bożej i do obsługiwania jej na

wieki".

1 Krn 15,03 I zgromadził Dawid wszystkich Izraelitów w Jerozolimie celem przeniesienia

634 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 15

Arki Pańskiej na jej miejsce, które dla niej przygotował.

1 Krn 15,04 Zebrał Dawid synów Aarona i lewitów;

1 Krn 15,05 z synów Kehata: naczelnika Uriela i jego braci - stu dwudziestu; 1 Krn 15,06 z synów Merariego: naczelnika Asajasza i jego braci - dwustu dwudziestu; 1 Krn 15,07 z synów Gerszoma: naczelnika Joela i jego braci - stu trzydziestu; 1 Krn 15,08 z synów Elisafana: naczelnika Szemajasza i jego braci - dwustu; 1 Krn 15,09 z synów Chebrona: naczelnika Eliela i jego braci - osiemdziesięciu; 1 Krn 15,10 z synów Uzzjela: naczelnika Amminadaba i jego braci - stu dwunastu. 1 Krn 15,11 I wezwał Dawid kapłanów: Sadoka i Abiatara oraz lewitów: Uriela, Asajasza,

Joela, Szemajasza, Eliela i Amminadaba,

1 Krn 15,12 i rzekł do nich: "Wy jesteście naczelnikami rodów lewickich, oczyśćcie się

wy i bracia wasi i przenieście Arkę Pana, Boga Izraela, na miejsce, które jej

przygotowałem.

1 Krn 15,13 Ponieważ za pierwszym razem nie było was, dotknął nas ciosem Pan, Bóg

nasz, bośmy się Go nie zapytali, jak należało".

1 Krn 15,14 Kapłani więc i lewici oczyścili się, aby przenieść Arkę Pana, Boga Izraela. 1 Krn 15,15 Lewici nieśli Arkę Bożą na drążkach na swoich ramionach, jak przykazał

Mojżesz zgodnie ze słowem Pana.

1 Krn 15,16 I rzekł Dawid naczelnikom lewitów, aby ustanowili swoich braci śpiewaka

mi przy instrumentach muzycznych: cytrach, harfach, cymbałach, aby roz

brzmiewał głos donośny i radosny.

1 Krn 15,17 I ustanowili lewici Hemana, syna Joela, a z braci jego Asafa, syna Berekiasza;

z synów zaś Merariego, ich braci, Etana, syna Kuszajasza,

1 Krn 15,18 a z nimi braci ich drugiego stopnia: Zachariasza, Uzzjela, Szemiramota, Jechie

la, Unniego, Eliaba, Benajasza, Maasejasza, Mattitiasza, Elifela, Miknejasza,

Obed-Edoma, Jejela - odźwiernych.

1 Krn 15,19 Śpiewacy: Heman, Asaf i Etan grali donośnie na cymbałach z brązu; 1 Krn 15,20 Zachariasz, Uzzjel, Szemiramot, Jechiel, Unni, Eliab, Maasejasz i Benajasz

na cytrach w wysokim tonie;

1 Krn 15,21 Mattitiasz, Elifel, Miknejasz, Obed-Edom, Jejel i Azazjasz na harfach, by

dominowali w oktawie;

1 Krn 15,22 Kenaniasz, przełożony lewitów [przeznaczonych] do przenoszenia, kierował

przenoszeniem, ponieważ był do tego uzdolniony.

1 Krn 15,23 Berekiasz i Elkana byli odźwiernymi przy arce.

1 Krn 15,24 Kapłani: Szebaniasz, Jozafat, Netaneel, Amasaj, Zachariasz, Benajasz i Elie

zer grali na trąbach przed Arką Bożą, a Obed-Edom i Jechiasz byli odźwier

nymi przy Arce.

1 Krn 15,25 Wówczas to Dawid i starsi Izraela oraz wodzowie z wielką radością poszli,

aby przenieść Arkę Przymierza Pańskiego z domu Obed-Edoma. 1 Krn 15,26 Kiedy Bóg wspomagał lewitów niosących Arkę Przymierza Pańskiego, ofia

rowano siedem cielców i siedem baranów.

635 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 16

1 Krn 15,27 A Dawid był okryty płaszczem z bisioru i podobnie wszyscy lewici niosący

Arkę i śpiewający, oraz Kenaniasz, kierujący przenoszeniem. Dawid miał na

sobie także efod lniany.

1 Krn 15,28 Tak cały Izrael prowadził Arkę Przymierza Pańskiego wśród radosnych okrzy

ków, grania na trąbach, cymbałach, harfach i cytrach.

1 Krn 15,29 Gdy Arka Przymierza Pańskiego przybyła do Miasta Dawidowego, Mikal,

córka Saula, wyglądała przez okno i ujrzała króla Dawida tańczącego i gra

jącego, Wtedy wzgardziła nim w swym sercu.

Rozdział 16

1 Krn 16,01 Przyniesiono więc Arkę Bożą i ustawiono ją w środku namiotu, jaki rozpiął

dla niej Dawid, po czym złożono całopalenia i ofiary pojednania. 1 Krn 16,02 Gdy zaś Dawid skończył składanie całopaleń i ofiar pojednania, pobłogosła

wił lud w imieniu Pana.

1 Krn 16,03 I potem rozdał wszystkim Izraelitom, tak mężczyznom jak i kobietom, każ

demu po bochenku chleba, po kawałku mięsa i po kubku wina.

1 Krn 16,04 Ustanowił przed Arką Pańską niektórych lewitów z obsługi, aby sławili, dzięki

czynili i wychwalali Pana, Boga Izraelowego:

1 Krn 16,05 Asafa - przełożonym, Zachariasza - jego zastępcą, potem Uzzjela, Szemi

ramota, Jechiela, Mattitiasza, Eliaba, Benajasza, Obed-Edoma i Jejela, na

instrumentach: harfach i cytrach, Asafa zaś, by grał na cymbałach; 1 Krn 16,06 Benajasza i Jachazjela, by stale trąbili przed Arką Przymierza Bożego. 1 Krn 16,07 Owego dnia postanowił Dawid po raz pierwszy, aby tak wielbiono Pana za

pośrednictwem Asafa i jego braci:

1 Krn 16,08 Dzięki czyńcie Panu, wzywajcie Jego imienia, głoście dzieła Jego wśród na

rodów!

1 Krn 16,09 Śpiewajcie Mu, grajcie Mu psalmy, rozpowiadajcie wszystkie Jego cuda. 1 Krn 16,10 Szczyćcie się świętym Jego imieniem, niech się weseli serce szukających Pana! 1 Krn 16,11 Rozważajcie o Panu i Jego potędze, szukajcie zawsze Jego oblicza: 1 Krn 16,12 Pamiętajcie o cudach, które On zdziałał, o Jego znakach i sądach ust Jego. 1 Krn 16,13 Potomstwo Izraela, Jego sługi, synowie Izraela, Jego wybrańcy! 1 Krn 16,14 On, Pan, jest naszym Bogiem, Jego wyroki obejmują świat cały. 1 Krn 16,15 Na wieki pamięta o swoim przymierzu - obietnicę dał dla tysiąca pokoleń. 1 Krn 16,16 Zawarł je z Abrahamem i przysięgę dał Izaakowi.

1 Krn 16,17 Ustanowił dla Jakuba jako prawo wieczne przymierze dla Izraela, 1 Krn 16,18 mówiąc: "Dam tobie ziemię Kanaanu na waszą własność dziedziczną", 1 Krn 16,19 gdy was było niewielu - nieliczni i obcy w niej.

1 Krn 16,20 Wędrowali od szczepu do szczepu, z jednego królestwa do drugiego ludu,

636 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 17

1 Krn 16,21 a nie pozwolił nikomu ich uciskać i z ich powodu karał królów: 1 Krn 16,22 "Nie dotykajcie moich pomazańców i prorokom moim nie czyńcie krzywdy!" 1 Krn 16,23 Śpiewajcie Panu, wszystkie krainy, z dnia na dzień głoście Jego zbawienie! 1 Krn 16,24 Rozgłaszajcie Jego chwałę wśród pogan, Jego cuda - wśród wszystkich naro

dów,

1 Krn 16,25 bo wielki jest Pan, godzien wielkiej chwały: wzbudza On większy lęk niż

wszyscy bogowie.

1 Krn 16,26 Bo wszyscy bogowie pogan to ułuda, a Pan uczynił niebiosa. 1 Krn 16,27 Przed Nim kroczą majestat i piękno, potęga i jasność w Jego przybytku. 1 Krn 16,28 Oddajcie Panu, rodziny narodów, oddajcie Panu chwałę i potęgę, 1 Krn 16,29 oddajcie Panu chwałę Jego imienia. Nieście ofiary i wchodźcie przed Jego

oblicze, oddajcie pokłon Panu, w święte szaty odziani.

1 Krn 16,30 W obliczu Jego zadrżyj, ziemio cała! Umocnił On świat, by się nie poruszył. 1 Krn 16,31 Niech cieszy się niebo i ziemia raduje. Mówcie wśród pogan: "Pan jest kró

lem".

1 Krn 16,32 Niech szumi morze i co je napełnia, niech się weselą pola i wszystko, co na

nich.

1 Krn 16,33 Niech tak się uradują drzewa leśne w obliczu Pana, bo nadchodzi, aby rządzić

ziemią.

1 Krn 16,34 Chwalcie Pana, bo dobry, bo na wieki Jego łaskawość. 1 Krn 16,35 Mówcie: "Ratuj nas, Boże zbawienia naszego, zgromadź nas i wybaw spośród

narodów, abyśmy wielbili święte imię Twoje i dumni byli z Twej chwały". 1 Krn 16,36 Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, od wieków na wieki. A cały naród odpowie

dział: "Amen" i chwalił Pana.

1 Krn 16,37 [Dawid] pozostawił tam przed Arką Przymierza Pańskiego Asafa i jego braci,

aby pełnili służbę ustawicznie przed Arką, według porządku każdego dnia; 1 Krn 16,38 i Obed-Edoma z jego sześćdziesięciu ośmiu braćmi, Obed-Edoma, syna Je

dutuna, i Chosę jako odźwiernych;

1 Krn 16,39 kapłana Sadoka i braci jego, kapłanów [pozostawił] przed przybytkiem Pań

skim na wyżynie, która jest w Gibeonie,

1 Krn 16,40 aby stale ofiarowali Panu ofiary całopalne na ołtarzu całopalenia, rano i wie

czorem - według wszystkiego, co napisane jest w Prawie Pana, które On zlecił

Izraelowi.

1 Krn 16,41 Z nimi byli Heman i Jedutun i reszta wybranych, imiennie wyznaczonych,

aby dzięki czynić Panu, bo na wieki Jego łaskawość.

1 Krn 16,42 U Hemana i Jedutuna były przechowywane trąby i cymbały dla grających

i instrumenty towarzyszące pieśni Bożej. A synowie Jedutuna byli przy bra

mie.

1 Krn 16,43 I wrócił się cały lud - każdy do swego domu. Powrócił też Dawid, aby wnieść

błogosławieństwo do swego domu.

637 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 17

Rozdział 17

1 Krn 17,01 Gdy Dawid zamieszkał w swoim domu, rzekł do proroka Natana: "Oto ja

mieszkam w pałacu cedrowym, Arka zaś Przymierza Pańskiego pod zasłona

mi namiotu!"

1 Krn 17,02 Natan powiedział do Dawida: "Uczyń wszystko, co zamierzasz w sercu, gdyż

Bóg jest z tobą".

1 Krn 17,03 Lecz tejże samej nocy Bóg skierował do Natana następujące słowa: 1 Krn 17,04 "Idź i powiedz mojemu słudze Dawidowi: To mówi Pan: Nie ty zbudujesz mi

dom na mieszkanie.

1 Krn 17,05 Nie mieszkałem bowiem w domu od dnia, w którym wywiodłem Izraela, aż

do tego dnia, ale przechodziłem z namiotu do namiotu lub przybytku. 1 Krn 17,06 Gdziekolwiek wędrowałem z całym Izraelem, czy choćby do jednego z sędziów,

którym nakazałem paść mój lud, czy powiedziałem kiedykolwiek: "Dlaczego

nie zbudowaliście mi domu cedrowego?"

1 Krn 17,07 A teraz przemówisz do mojego sługi Dawida: "To mówi Pan Zastępów: Za

brałem cię z pastwiska, spośród owiec, abyś był władcą nad ludem moim

izraelskim.

1 Krn 17,08 I byłem z tobą wszędzie, dokądkolwiek się udałeś, i wytraciłem przed tobą

wszystkich twoich nieprzyjaciół. Dam ci sławę największych ludzi na ziemi. 1 Krn 17,09 Wyznaczę miejsce mojemu ludowi izraelskiemu i osadzę go, i będzie mieszkał

na swoim miejscu. Nie poruszy się on już i ludzie nikczemni nie będą go już

niszczyć jak dawniej,

1 Krn 17,10 od czasów, kiedy ustanowiłem sędziów nad moim ludem izraelskim. Poniżę

wszystkich wrogów twoich, a ciebie wywyższę, bo zbuduję ci dom. 1 Krn 17,11 Kiedy wypełnią się twoje dni i będziesz musiał odejść do twoich przodków,

wzbudzę twojego potomka po tobie, którym będzie jeden z twoich synów, i

utwierdzę jego królowanie.

1 Krn 17,12 On zbuduje Mi dom, a Ja utwierdzę tron jego na wieki. 1 Krn 17,13 Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem; łaskawości mojej nie cofnę od

niego, jak cofnąłem od tego, który był przed tobą.

1 Krn 17,14 Osadzę go w moim domu i w moim królestwie na zawsze, a tron jego będzie

utwierdzony na wieki"".

1 Krn 17,15 Zgodnie z tymi wszystkimi słowami i zgodnie z tym całym widzeniem prze

mówił Natan do Dawida.

1 Krn 17,16 Poszedł więc król Dawid i usiadłszy przed Panem, mówił: "Kimże ja jestem,

o Panie, Boże, i czym mój ród, że doprowadziłeś mnie aż dotąd? 1 Krn 17,17 Ale i to jeszcze wydało się tobie za mało, o Boże, lecz dałeś o domu swego

sługi zapowiedź na daleką przyszłość. Wejrzałeś na mnie jak na człowieka

znamienitego stanu, o Panie Boże.

638 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 18

1 Krn 17,18 Cóż więcej może powiedzieć Dawid do ciebie o chwale twego sługi? Ty sam

znasz swego sługę.

1 Krn 17,19 O Panie, przez wzgląd na swego sługę i według [życzenia] twego serca uczy

niłeś całe to wielkie dzieło, aby objawić wszystkie wspaniałości. 1 Krn 17,20 O Panie, nie ma podobnego Tobie i nie ma Boga oprócz Ciebie, według tego

wszystkiego, co słyszeliśmy na własne uszy.

1 Krn 17,21 I kto jest jak lud Twój izraelski? Czyż jest jaki inny naród na ziemi, do

którego poszedłby Bóg wybawić go jako lud swój, aby zapewnić mu sławę

wielkich i straszliwych dzieł, wypędzając narody przed ludem swoim, który

wykupiłeś z Egiptu?

1 Krn 17,22 Uczyniłeś lud izraelski ludem swoim na zawsze, a Ty, Panie, stałeś się jego

Bogiem.

1 Krn 17,23 Teraz więc, o Panie, niech trwa na wieki słowo, któreś wyrzekł o słudze swoim

i o domu jego, i uczyń, jak powiedziałeś,

1 Krn 17,24 ażeby "trwało" i wielbione było imię Twe na wieki w słowach: Pan Zastępów

jest Bogiem dla Izraela! A dom Twojego sługi, Dawida, niech będzie trwały

przed tobą!

1 Krn 17,25 Tyś bowiem, Boże mój, objawił swemu słudze, że zbudujesz mu dom, stąd

to sługa twój tak ośmiela się modlić przed Twoim obliczem.

1 Krn 17,26 A teraz, Panie, Ty sam jesteś Bogiem. Skoro obiecałeś swojemu słudze to

szczęście,

1 Krn 17,27 racz teraz pobłogosławić dom swego sługi, aby trwał przed Tobą na wieki,

bo co Ty, Panie pobłogosławisz, będzie błogosławione na wieki".

Rozdział 18

1 Krn 18,01 Po tych wydarzeniach Dawid pobił Filistynów i zmusił ich do uległości; ode

brał też z rąk Filistynów Gat i miejscowości przynależne.

1 Krn 18,02 Potem pobił Moabitów i stali się Moabici niewolnikami Dawida, płacącymi

daninę.

1 Krn 18,03 Dawid pobił też Hadadezera, króla Soby i Chamat, kiedy wyprawił się, aby

utrwalić swą władzę nad rzeką Eufratem.

1 Krn 18,04 Wziął mu też Dawid tysiąc rydwanów, siedem tysięcy jeźdźców i dwadzieścia

tysięcy pieszych. Poprzecinał też Dawid ścięgna skokowe wszystkim koniom

zaprzęgowym, zostawiając z nich tylko do stu rydwanów.

1 Krn 18,05 Kiedy Aramejczycy z Damaszku przybyli na odsiecz królowi Soby, Hadade

zerowi, Dawid pobił dwadzieścia dwa tysiące ludzi spośród Aramejczyków. 1 Krn 18,06 Potem umieścił Dawid załogi w Aramie damasceńskim, i Aramejczycy stali

się poddanymi Dawida płacącymi daninę. Tak Pan udzielał Dawidowi zwy

639 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 19

cięstwa we wszystkim, co zamierzył.

1 Krn 18,07 Dawid zabrał złote uzbrojenie, jakie mieli słudzy Hadadezera, i przeniósł je

do Jerozolimy.

1 Krn 18,08 Z miast Hadadezera, Tibchat i Kun, zabrał też Dawid bardzo wiele brązu, z

którego Salomon uczynił "morze" brązowe, kolumny i naczynia brązowe. 1 Krn 18,09 Gdy usłyszał Tou, król Chamat, że Dawid rozbił całe wojsko Hadadezera,

króla Soby,

1 Krn 18,10 posłał swego syna Hadorama do króla Dawida, aby go pozdrowić i powin

szować mu, że walcząc z Hadadezerem pokonał go, bo Hadadezer prowadził

wojnę z Tou. [Posłał] także wszelkiego rodzaju naczynia złote, srebrne i brą

zowe.

1 Krn 18,11 Król Dawid poświęcił je również Panu wraz ze srebrem i złotem, które po

brał ze wszystkich narodów: z Edomu, Moabu, od Ammonitów, Filistynów i

Amalekitów.

1 Krn 18,12 Abiszaj, syn Serui, pobił osiemnaście tysięcy Edomitów w Dolinie Soli. 1 Krn 18,13 Umieścił on załogi w Edomie, a wszyscy Edomici stali się niewolnikami Da

wida. Tak Pan udzielał Dawidowi zwycięstwa we wszystkim, co zamierzył. 1 Krn 18,14 Dawid panował nad całym Izraelem, wykonując sąd i sprawiedliwość nad

całym swoim ludem.

1 Krn 18,15 Joab, syn Serui, był nad wojskiem; Joszafat, syn Achiluda, był pełnomocni

kiem;

1 Krn 18,16 Sadok, syn Achituba, i Abimelek, syn Abiatara, byli kapłanami; Szawsza był

pisarzem;

1 Krn 18,17 Benajasz, syn Jojady, był nad Keretytami i Peletytami; synowie zaś Dawida

byli pierwszymi przybocznymi króla.

Rozdział 19

1 Krn 19,01 Potem umarł Nachasz, król Ammonitów, a syn jego został w jego miejsce

królem.

1 Krn 19,02 Wtedy Dawid pomyślał sobie: "Okażę życzliwość dla Chanuna, syna Nacha

sza, tak jak jego ojciec okazał życzliwość dla mnie". Wyprawił więc Dawid

posłów, aby go pocieszyć po stracie ojca. Gdy słudzy Dawida przybyli do

Chanuna w kraju Ammonitów, aby go pocieszyć,

1 Krn 19,03 książęta ammoniccy odezwali się do Chanuna: "Może sądzisz, że Dawid przez

cześć dla twego ojca przysłał do ciebie pocieszycieli? Czyż raczej nie dla roz

poznania, wyszpiegowania, a potem zabrania kraju przybyli słudzy jego do

ciebie?"

1 Krn 19,04 Chanun więc pochwyciwszy sługi Dawida ogolił ich, obciął im szaty do po

640 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 20

łowy, aż do pośladków i odesłał ich.

1 Krn 19,05 Wtedy udali się niektórzy i oznajmili Dawidowi o tych ludziach, a on wypra

wił na ich spotkanie posłów, bo ci ludzie zostali bardzo znieważeni. Polecił

im król: "Zostańcie w Jerychu, aż wam brody odrosną, a potem wrócicie". 1 Krn 19,06 Gdy Ammonici spostrzegli, że Dawid znienawidził ich, posłał Chanun wraz

z Ammonitami tysiąc talentów srebra, aby za nie nająć rydwany i jeźdźców

z Aram-Naharaim i od Aramejczyków z Maaki i z Soby.

1 Krn 19,07 I najęli sobie trzydzieści dwa tysiące rydwanów oraz króla Maaki z jego ludź

mi, którzy przyszli i rozłożyli się obozem pod Medebą; zgromadzili się też i

Ammonici ze swoich miast i przybyli, aby walczyć.

1 Krn 19,08 A usłyszawszy o tym Dawid wyprawił Joaba wraz z całym wojskiem - ludźmi

walecznymi.

1 Krn 19,09 Ammonici wystąpili i uszykowali się do bitwy u wejścia do miasta, a sprzy

mierzeni królowie zajęli stanowiska osobno, w polu.

1 Krn 19,10 Gdy Joab spostrzegł, że walka zagraża mu z przodu i od tyłu, dobrał so

bie ludzi spośród wszystkich najdzielniejszych w Izraelu i w szyku bojowym

ustawił naprzeciw Aramejczyków.

1 Krn 19,11 Pozostałych zaś ludzi powierzył w ręce swego brata, Abiszaja, aby ich ustawił

w szyku naprzeciw Ammonitów.

1 Krn 19,12 I rzekł: "Jeśli Aramejczycy będą mieli przewagę nade mną, ty przyjdziesz mi

na pomoc; jeśli zaś Ammonici będą mieli przewagę nad tobą, ja ci przyjdę

na pomoc.

1 Krn 19,13 Odwagi! Okażmy męstwo [w walce] za nasz naród i za miasta Boga naszego!

A niech Pan uczyni to, co Mu się wyda słuszne!"

1 Krn 19,14 Zbliżył się Joab i lud, który był z nim, do Aramejczyków, aby walczyć, lecz

oni uciekli przed nim.

1 Krn 19,15 Ammonici widząc, że Aramejczycy uciekli, również i sami uciekli przed jego

bratem Abiszajem, i wycofali się do miasta. Joab więc wrócił do Jerozolimy. 1 Krn 19,16 Lecz kiedy Aramejczycy ujrzeli, że zostali pobici przez Izraela, wyprawili po

słów, aby sprowadzić Aramejczyków, którzy byli po drugiej stronie Rzeki na

czele z dowódcą wojska Hadadezera, Szofakiem.

1 Krn 19,17 Dawid, gdy go o tym powiadomiono, zebrał wszystkich Izraelitów, a przepra

wiwszy się przez Jordan, szedł ku nim i zajął stanowiska naprzeciwko. Dawid

skierował szyki do walki przeciw Aramejczykom. I walczyli z nim. 1 Krn 19,18 Lecz Aramejczycy uciekli przed Izraelitami; a Dawid zabił spośród Aramejczy

ków siedem tysięcy walczących na rydwanach i czterdzieści tysięcy pieszych;

zginął też dowódca wojska, Szofak.

1 Krn 19,19 Widząc więc poddani Hadadezera, że zostali pokonani przez Izraelitów, za

warli pokój z Dawidem i stali się jego poddanymi. Aramejczycy nie chcieli

odtąd iść na pomoc Ammonitom.

641 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 21

Rozdział 20

1 Krn 20,01 Z początkiem roku, w czasie gdy królowie zwykli wychodzić na wojnę, Joab

poprowadził siły zbrojne i spustoszył kraj Ammonitów. Potem poszedł i ob

legł Rabba. Dawid natomiast pozostał w Jerozolimie. Joab zdobył Rabba i

zburzył je.

1 Krn 20,02 Dawid zabrał koronę z głowy ich króla, a waga jej wynosiła talent złota; były

też w niej drogie kamienie. Włożono ją na głowę Dawida. I wywiózł on z

miasta łup bardzo wielki.

1 Krn 20,03 Lud zaś, jaki się w nim znajdował, kazał wyprowadzić i przydzielić do pracy

przy piłach, żelaznych kilofach i siekierach. Tak postąpił Dawid ze wszystki

mi miastami Ammonitów. Potem wrócił Dawid i cały lud do Jerozolimy. 1 Krn 20,04 Następnie doszło do wojny z Filistynami w Gezer. Wtedy to Sibbekaj Chu

szatyta zabił Sippaja, potomka Refaitów, i zostali pobici.

1 Krn 20,05 I była znowu wojna z Filistynami, podczas której Elchanan, syn Jaira, zabił

Lachmiego, brata Goliata z Gat, a drzewce jego włóczni było jak wał tkacki. 1 Krn 20,06 Była jeszcze inna bitwa w Gat, gdzie znalazł się człowiek wysokiego wzrostu,

który miał dwadzieścia cztery palce, sześć u każdej ręki i sześć u każdej stopy;

ten również był z Refaitów.

1 Krn 20,07 Urągał on Izraelowi i zabił go Jonatan, syn Szimei, brata Dawida. 1 Krn 20,08 Ci byli potomkami Refaitów w Gat: padli oni z ręki Dawida i z ręki jego sług.

Rozdział 21

1 Krn 21,01 Powstał szatan przeciwko Izraelowi i pobudził Dawida, żeby policzył Izraela. 1 Krn 21,02 Rzekł więc Dawid do Joaba i do książąt ludu: "Idźcie, a policzcie Izraela od

Beer-Szeby aż do Dan i donieście mi, abym znał ich liczbę".

1 Krn 21,03 Lecz Joab odpowiedział: "Niech Pan przysporzy stokroć więcej ludu swego,

niżeli go jest! Lecz, o panie mój, królu, czyż oni wszyscy nie są poddanymi

mego pana? Dlaczegóż pan mój tego się domaga? Czemu ma się stać przy

czyną przewinienia Izraela?"

1 Krn 21,04 Jednakże rozkaz króla przemógł Joaba. Poszedł więc Joab, a obszedłszy ca

łego Izraela, przybył do Jerozolimy.

1 Krn 21,05 Joab przekazał Dawidowi liczbę policzonego ludu. Cały Izrael liczył milion i

sto tysięcy mężczyzn dobywających miecza; w Judzie zaś czterysta siedem

dziesiąt tysięcy mężczyzn dobywających miecza.

1 Krn 21,06 Wśród nich Joab nie policzył Lewiego i Beniamina, ponieważ rozkaz króla

był przykry dla Joaba.

642 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 21

1 Krn 21,07 I nie podobała się ta rzecz Bogu, więc ukarał Izraela.

1 Krn 21,08 I rzekł Dawid do Boga: "Zgrzeszyłem bardzo tym, czego dokonałem. Lecz

teraz daruj łaskawie winę swego sługi, bo postąpiłem bardzo nierozsądnie". 1 Krn 21,09 I odezwał się Pan do Gada, "Widzącego" Dawidowego, tymi słowami: 1 Krn 21,10 "Idź i oświadcz Dawidowi te słowa: To mówi Pan: Przedkładam ci trzy rzeczy,

wybierz sobie jedną z nich, a spełnię ci ją".

1 Krn 21,11 Gad przyszedł do Dawida i rzekł do niego: "To mówi Pan: Wybierz sobie: 1 Krn 21,12 albo trzy lata głodu, albo trzy miesiące porażek od twoich wrogów, podczas

gdy miecz nieprzyjaciół twoich będzie cię ścigał, albo też trzy dni miecza

Pańskiego i zarazy w kraju, przy czym Anioł Pański będzie szerzył spusto

szenie we wszystkich granicach Izraela. A teraz rozważ, co mam odpowiedzieć

Temu, który mnie posłał".

1 Krn 21,13 I rzekł Dawid do Gada: "Jestem w wielkiej rozterce. Niech wpadnę raczej w

ręce Pana, bo wielkie jest Jego miłosierdzie, ale w ręce człowieka niech nie

wpadnę".

1 Krn 21,14 Zesłał więc Pan zarazę na Izraela i padło z Izraela siedemdziesiąt tysięcy

ludzi.

1 Krn 21,15 I posłał Bóg Anioła do Jerozolimy, aby ją wyniszczyć, lecz gdy ten dokonywał

zniszczenia, wejrzał Pan i ulitował się nad nieszczęściem i rzekł do Anioła

niszczyciela: "Wystarczy! Cofnij twą rękę!" Stał wtedy Anioł Pański blisko

klepiska Ornana Jebusyty.

1 Krn 21,16 Dawid, podniósłszy oczy, ujrzał Anioła Pańskiego, stojącego między ziemią

i niebem, a w ręku jego - miecz wyciągnięty nad Jerozolimą. Dawid więc i

starszyzna obleczeni w wory padli na twarze.

1 Krn 21,17 I rzekł Dawid do Boga: "Czyż to nie ja rozkazałem policzyć naród? To ja

zgrzeszyłem, to ja zawiniłem, a te owce cóż uczyniły? Panie, Boże mój, nie

chaj Twoja ręka obróci się na mnie i na dom mojego ojca, a nie na Twój lud,

aby go wytracić!"

1 Krn 21,18 Wtedy Anioł Pański rzekł do Gada, aby oznajmił Dawidowi, że Dawid po

winien iść i wznieść ołtarz Panu na klepisku Ornana Jebusyty.

1 Krn 21,19 Dawid więc poszedł na słowo Gada, który przemawiał w imieniu Pana. 1 Krn 21,20 Ornan obrócił się i ujrzał Anioła, on i czterej synowie jego i ukryli się; Ornan

młócił wtedy pszenicę.

1 Krn 21,21 Gdy Dawid przyszedł do Ornana, Ornan obejrzał się i ujrzał Dawida, a wy

szedłszy z klepiska, oddał pokłon Dawidowi twarzą do ziemi.

1 Krn 21,22 Wtedy Dawid rzekł do Ornana: "Odstąp mi obszar tego klepiska, a zbuduję

na nim ołtarz Panu; odstąp mi je za pełną cenę, aby plaga przestała się sro

żyć nad ludem".

1 Krn 21,23 Rzekł Ornan do Dawida: "Weź, a niech uczyni król, pan mój, co mu się wyda

słuszne. Spójrz! Oddaję woły na całopalenie, sanie młockarskie jako drwa,

pszenicę na ofiarę z pokarmów, wszystko to daję".

643 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 22

1 Krn 21,24 Król Dawid rzekł do Ornana: "Nie! Muszę bowiem kupić to za pieniądze,

albowiem tego, co do ciebie należy, nie wezmę dla Pana i nie złożę ofiar ca

łopalnych, które otrzymam za darmo".

1 Krn 21,25 Dał więc Dawid Ornanowi za pole sześćset syklów złota. 1 Krn 21,26 Następnie zbudował ołtarz Panu i złożył ofiary całopalne i ofiary biesiadne.

Wzywał Pana, który go wysłuchał, zsyłając ogień z nieba na ołtarz całopa

lenia.

1 Krn 21,27 Nakazał więc Pan Aniołowi, by schował swój miecz do pochwy. 1 Krn 21,28 W tym czasie Dawid widząc, że Pan wysłuchał go na klepisku Jebusyty Or

nana, zaraz złożył tam ofiary.

1 Krn 21,29 Przybytek zaś Pański, który Mojżesz zbudował na pustyni, i ołtarz całopale

nia, znajdował się wtedy na wyżynie w Gibeonie,

1 Krn 21,30 ale Dawid nie śmiał tam iść, aby radzić się Boga, ponieważ lękał się miecza

Anioła Pańskiego.

Rozdział 22

1 Krn 22,01 I rzekł Dawid: "Oto jest dom Pana Boga i oto jest ołtarz ofiar całopalnych

dla Izraela".

1 Krn 22,02 Dawid nakazał zebrać cudzoziemców przebywających w kraju izraelskim i

wyznaczył kamieniarzy do obrabiania kamieni ciosowych na budowę domu

Bożego.

1 Krn 22,03 Przygotował też Dawid bardzo wiele żelaza na gwoździe, na drzwi w bramach

i na spojenia oraz niezliczoną wagę brązu,

1 Krn 22,04 drzewa też cedrowego w obfitości, bo Sydończycy i Tyryjczycy nawieźli Da

widowi wielką ilość drzew cedrowych.

1 Krn 22,05 Potem rzekł Dawid: "Mój syn, Salomon, jest mądry i wątły, a dom, jaki ma

być zbudowany dla Pana, ma się wyróżniać okazałością, sławą i wspaniałością

wobec wszystkich krajów; ja więc muszę poczynić przygotowania dla niego".

I wiele przygotował Dawid przed swoją śmiercią.

1 Krn 22,06 Potem zawołał syna swego, Salomona, i nakazał mu zbudować świątynię dla

Pana, Boga Izraela.

1 Krn 22,07 Tak przemówił Dawid do Salomona: "Synu mój, ja sam zamierzałem zbudo

wać świątynię dla imienia Pana, Boga mego.

1 Krn 22,08 Ale Pan skierował do mnie takie słowa: "Przelałeś wiele krwi, prowadząc wiel

kie wojny, dlatego nie zbudujesz domu imieniu memu, albowiem zbyt wiele

krwi wylałeś na ziemię wobec Mnie.

1 Krn 22,09 Oto urodzi ci się syn, będzie on mężem pokoju, bo udzielę mu pokoju ze

wszystkimi wrogami jego wokoło; będzie miał bowiem na imię Salomon i za

644 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 23

dni jego dam Izraelowi pokój i odpoczynek.

1 Krn 22,10 On to zbuduje dom dla imienia mego, on też będzie dla Mnie synem, a Ja

będę dla niego ojcem i tron jego królowania nad Izraelem utwierdzę na wie

ki".

1 Krn 22,11 Teraz, synu mój, niechaj Pan będzie z tobą, aby ci się powodziło i abyś zbu

dował dom Panu, Bogu twemu, jak On zapowiedział o tobie.

1 Krn 22,12 Oby tylko Pan użyczył ci roztropności i rozsądku, gdy cię postawi nad Izra

elem, abyś przestrzegał prawa Pana, Boga twego.

1 Krn 22,13 Wtedy będzie ci się powodziło, gdy będziesz strzegł wypełniania praw i na

kazów, które Pan dał Mojżeszowi dla Izraela. Bądź mężny i mocny, nie bój

się ani nie lękaj!

1 Krn 22,14 Oto w trudzie przygotowałem na dom Pański: złota sto tysięcy talentów, a

srebra milion talentów, brązu zaś i żelaza bez wagi, albowiem takie jest ich

mnóstwo; przygotowałem też drzewo i kamienie, a ty możesz do tego jeszcze

dodać.

1 Krn 22,15 Masz też u siebie mnóstwo pracowników: murarzy, kamieniarzy, cieśli i wszel

kiego rodzaju rzemieślników do wszystkich prac:

1 Krn 22,16 w złocie, srebrze, brązie i żelazie. Wstań więc i działaj, a Pan niech będzie z

tobą!"

1 Krn 22,17 Nakazał też Dawid wszystkim książętom Izraela, aby pomagali jego synowi,

Salomonowi, mówiąc:

1 Krn 22,18 "Czyż Pan, Bóg wasz, nie jest z wami? Czyż nie użyczył wam pokoju dokoła?

Wydał przecież w moje ręce mieszkańców kraju, a kraj został poddany Panu

i Jego narodowi.

1 Krn 22,19 A teraz oddajcie serce wasze i duszę waszą na służbę Panu, Bogu wasze

mu: stańcie do budowy świątyni Pana Boga, abyście mogli przenieść Arkę

Przymierza Pańskiego i święte naczynia Boże do domu zbudowanego imieniu

Pańskiemu".

Rozdział 23

1 Krn 23,01 Dawid, stary i syty dni, ustanowił Salomona, swego syna, królem nad Izra

elem.

1 Krn 23,02 I zgromadził wszystkich książąt izraelskich, kapłanów i lewitów. 1 Krn 23,03 Kiedy policzono lewitów od trzydziestu lat i wyżej, liczba ich według spisu

mężczyzn wynosiła trzydzieści osiem tysięcy.

1 Krn 23,04 Z tych dwadzieścia cztery tysiące spełniało pracę w domu Pańskim; pisarzy

i sędziów było sześć tysięcy.

1 Krn 23,05 Odźwiernych było cztery tysiące, a cztery tysiące wychwalało Pana na in

645 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 23

strumentach, które [Dawid] sprawił w tym celu.

1 Krn 23,06 Dawid podzielił ich na zmiany według synów Lewiego: Gerszona, Kehata i

Merariego.

1 Krn 23,07 Z Gerszonitów byli: Ladan i Szimei.

1 Krn 23,08 Synowie Ladana: pierwszy Jechiel, potem Zetam i Joel - trzej. 1 Krn 23,09 Synowie Szimejego: Szelomit, Chazjel i Haran - trzej. Ci byli naczelnikami

rodów Ladana.

1 Krn 23,10 A synowie Szimejego: Jachat, Ziza, Jeusz i Beria. Ci czterej są synami Szi

mejego.

1 Krn 23,11 Jachat był pierwszy, Ziza drugi; Jeusz i Beria nie mieli wielu synów i byli

policzeni za jeden ród.

1 Krn 23,12 Synowie Kehata: Amram, Jishar, Chebron i Uzzjel - czterej. 1 Krn 23,13 Synowie Amrama: Aaron i Mojżesz. Aaron został odłączony, aby być poświę

conym na zawsze - on i jego synowie - do rzeczy najświętszych, aby spalali

kadzidło przed Panem, usługiwali Mu i błogosławili w Jego imieniu na wieki. 1 Krn 23,14 Co do Mojżesza, męża Bożego, jego synowie zostali zaliczeni do pokolenia

Lewiego.

1 Krn 23,15 Synowie Mojżesza: Gerszom i Eliezer.

1 Krn 23,16 Synowie Gerszoma: pierwszy Szebuel.

1 Krn 23,17 Synami Eliezera byli: pierwszy Rechabiasz; Eliezer nie miał wprawdzie innych

synów, lecz synowie Rechabiasza byli bardzo liczni.

1 Krn 23,18 Synowie Jishara: pierwszy Szelomit.

1 Krn 23,19 Synowie Chebrona: pierwszy Jerijasz, drugi Amariasz, trzeci Jachazjel, czwar

ty Jekameam.

1 Krn 23,20 Synowie Uzzjela: pierwszy Mika, drugi Jiszszijasz.

1 Krn 23,21 Synowie Merariego: Machli i Muszi. Synowie Machliego: Eleazar i Kisz. 1 Krn 23,22 Eleazar umarł nie mając synów, tylko same córki; synowie Kisza, ich bracia

wzięli je za żony.

1 Krn 23,23 Synowie Musziego - trzej: Machli, Eder i Jeremot.

1 Krn 23,24 Ci byli synami Lewiego, według ich rodów, głowami rodzin, według wykazów

liczbowych imion w ich spisach; spełniali prace w służbie domu Pańskiego,

od dwudziestego roku życia i wzwyż.

1 Krn 23,25 Rzekł bowiem Dawid: "Pan, Bóg Izraela, dał odpoczynek swemu ludowi i

zamieszkał w Jerozolimie na stałe.

1 Krn 23,26 Lewici już nie będą nosić przybytku ani wszelkich przyborów do jego obsłu

gi".

1 Krn 23,27 Zatem, według ostatnich zarządzeń Dawida, lewici byli spisywani od dwu

dziestego roku życia i wzwyż.

1 Krn 23,28 Ich stanowisko bowiem polegało na tym, że obok potomków Aarona służyli

w domu Pańskim, na dziedzińcach, w komnatach, przy oczyszczaniu wszyst

kiego, co poświęcone, i pełnili służbę w domu Pańskim.

646 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 24

1 Krn 23,29 Troszczyli się oni zarówno o chleby pokładne, o najczystszą mąkę na ofiarę z

pokarmów, o przaśne podpłomyki, jak i o to, co było pieczone na blachach i

co było smażone, i o wszystko, co było ważone i mierzone.

1 Krn 23,30 Mieli stawać co rana, by dziękować i wychwalać Pana, i tak samo wieczorem; 1 Krn 23,31 aby ofiarować wszystkie całopalenia Panu w szabat, przy nowiu księżyca i w

święta, według ilości ustalonej przepisem - ustawicznie wobec Pana. 1 Krn 23,32 Mieli pieczę nad Namiotem Spotkania, pieczę nad Miejscem Świętym i pieczę

nad synami Aarona, ich braćmi, w służbie domu Pańskiego.

Rozdział 24

1 Krn 24,01 A co do synów Aarona - oto ich podział. Synowie Aarona: Nadab, Abihu,

Eleazar i Itamar.

1 Krn 24,02 Nadab i Abihu umarli przed swoim ojcem i nie mieli synów, a urząd kapłański

spełniali Eleazar i Itamar.

1 Krn 24,03 A potomków Eleazara i Achimeleka, potomków Itamara, podzielił Dawid z

pomocą Sadoka wyznaczając im urzędy, stosownie do ich służby. 1 Krn 24,04 I okazało się, że potomków męskich Eleazara było daleko więcej niż potomków

Itamara, wybrano więc spośród potomków Eleazara szesnastu naczelników

rodów, a spośród potomków Itamara ośmiu naczelników rodów. 1 Krn 24,05 Wybrano ich za pomocą losów, na równi jednych i drugich, żeby książęta

świątyni, książęta Boży, byli i z synów Eleazara, i z synów Itamara. 1 Krn 24,06 Szemajasz, syn Netaneela, pisarz spośród lewitów, spisał ich wobec kró

la, książąt, kapłana Sadoka, Achimeleka, syna Abiatara, naczelników rodów

kapłańskich i lewickich, biorąc każdy ród na przemian, jeden z potomków

Eleazara, drugi - z Itamara.

1 Krn 24,07 Pierwszy los padł na Jojariba, drugi na Jedejasza,

1 Krn 24,08 trzeci na Charima, czwarty na Seorima,

1 Krn 24,09 piąty na Malkiasza, szósty na Mijjamina,

1 Krn 24,10 siódmy na Hakkosa, ósmy na Abiasza,

1 Krn 24,11 dziewiąty na Jeszuę, dziesiąty na Szekaniasza,

1 Krn 24,12 jedenasty na Eliasziba, dwunasty na Jakima,

1 Krn 24,13 trzynasty na Chuppę, czternasty na Jeszebeaba,

1 Krn 24,14 piętnasty na Bilgę, szesnasty na Immera,

1 Krn 24,15 siedemnasty na Chezira, osiemnasty na Happissesa,

1 Krn 24,16 dziewiętnasty na Petachiasza, dwudziesty na Ezechiela, 1 Krn 24,17 dwudziesty pierwszy na Jakina, dwudziesty drugi na Gamula, 1 Krn 24,18 dwudziesty trzeci na Delajasza, a dwudziesty czwarty na Maazjasza. 1 Krn 24,19 Taka była ich kolejność, gdy przychodzili do domu Pańskiego na swoją służ

647 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 25

bę, zgodnie z zarządzeniami przekazanymi przez ich przodka Aarona, jak mu

rozkazał Pan, Bóg Izraela.

1 Krn 24,20 Pozostali z synów Lewiego, z synów Amrama: Szubael, a z synów Szubaela:

Jechdejasz.

1 Krn 24,21 Z Rechabiasza: Jiszszijasz, najstarszy z synów Rechabiasza. 1 Krn 24,22 Z Jisharytów: Szelomot; z synów Szelomota: Jachat.

1 Krn 24,23 Z synów Chebrona: pierwszy Jerijasz, drugi Amariasz, trzeci Jachazjel, czwar

ty Jekameam.

1 Krn 24,24 Synowie Uzzjela: Mika; z synów Miki: Szamir.

1 Krn 24,25 Brat Miki: Jiszszijasz; z synów Jiszszijasza: Zachariasz. 1 Krn 24,26 Synowie Merariego: Machli i Muszi; synowie Jaazijjasza, jego syna; 1 Krn 24,27 synowie Merariego z jego syna Jaazijjasza: Szoham, Zakkur i Ibri. 1 Krn 24,28 Z Machliego: Eleazar, który nie miał synów.

1 Krn 24,29 Z Kisza: syn Kisza, Jerachmeel.

1 Krn 24,30 Synowie Musziego: Machli, Eder i Jerimot. Ci byli potomkami Lewiego we

dług ich rodów.

1 Krn 24,31 Także oni rzucali losy na podobieństwo braci swoich, potomków Aarona, w

obecności króla Dawida, Sadoka, Achimeleka, naczelników rodów kapłańskich

i lewickich, ród większy na równi ze swym najmłodszym bratnim rodem.

Rozdział 25

1 Krn 25,01 Dawid wraz z dowódcami wojska przydzielił na służbę [Bożą] tych spośród

synów Asafa, Hemana i Jedutuna, którzy prorokowali dźwiękiem harf, cytr i

cymbałów. A liczba pracowników w tej służbie była:

1 Krn 25,02 z synów Asafa: Zakkur, Józef, Netaniasz i Asareela, synowie Asafa, zależni

od Asafa, który prorokował pod kierunkiem króla.

1 Krn 25,03 Z Jedutuna - synowie Jedutuna: Gedaliasz, Seri, Izajasz, Chaszabiasz, Mat

titiasz i Szimei, sześciu pod kierunkiem ich ojca Jedutuna, który prorokował

na cytrze na cześć i chwałę Pana.

1 Krn 25,04 Z Hemana - synowie Hemana: Bukkijasz, Mattaniasz, Uzzjel, Szebuel, Je

rimot, Chananiasz, Chanani, Eliata, Giddalti, Romamti-Ezer, Joszbekasza,

Malloti, Hotir, Machazjot.

1 Krn 25,05 Ci wszyscy byli synami Hemana "Widzącego" królewskiego, zgodnie z obiet

nicą wywyższenia go przed Boga. Bóg dał Hemanowi czternastu synów i trzy

córki.

1 Krn 25,06 Ci wszyscy byli pod kierownictwem swych ojców przy śpiewie w świątyni

Pańskiej, by służyć domowi Bożemu na cymbałach, cytrach i harfach. Pod

kierunkiem króla byli: Asaf, Jedutun i Heman.

648 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 26

1 Krn 25,07 A liczba ich wraz ze wszystkimi braćmi uzdolnionymi i wyćwiczonymi w śpie

wie dla Pana, była dwustu osiemdziesięciu ośmiu.

1 Krn 25,08 Na równi ciągnęli losy o rodzaj służby, tak młodszy, jak starszy, nauczyciel

zarówno jak i uczeń.

1 Krn 25,09 Pierwszy los padł na Józefa, z [potomków] Asafa, drugi [był] Gedaliasz, on z

braćmi i z synami swymi, [razem] dwunastu.

1 Krn 25,10 Trzeci: Zakkur; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,11 Czwarty [padł] na Jisriego; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,12 Piąty: Netaniasz; synowie jego i bracia jego dwunastu. 1 Krn 25,13 Szósty: Bukkijasz; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,14 Siódmy: Jesareela; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,15 Ósmy: Izajasz; synowie jego i bracia jego - dwunastu.

1 Krn 25,16 Dziewiąty: Mattaniasz; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,17 Dziesiąty: Szimei; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,18 Jedenasty: Azareel; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,19 Dwunasty [padł] na Chaszabiasza; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,20 Trzynasty: Szubael; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,21 Czternasty: Mattitiasz; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,22 Piętnasty [padł] na Jeremota; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,23 Szesnasty [padł] na Chananiasza; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,24 Siedemnasty [padł] na Joszbekaszę; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,25 Osiemnasty [padł] na Chananiego; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,26 Dziewiętnasty [padł] na Mallotiego; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,27 Dwudziesty [padł] na Eliatę; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,28 Dwudziesty pierwszy [padł] na Hotira; synowie jego i bracia jego - dwunastu. 1 Krn 25,29 Dwudziesty drugi [padł] na Giddaltiego; synowie jego i bracia jego - dwuna

stu.

1 Krn 25,30 Dwudziesty trzeci [padł] na Machazjota; synowie jego i bracia jego - dwuna

stu.

1 Krn 25,31 Dwudziesty czwarty [padł] na Romamti-Ezera; synowie jego i bracia jego

dwunastu.

Rozdział 26

1 Krn 26,01 O zmianach odźwiernych: Z Korachitów był Meszelemiasz, syn Koracha, z

synów Ebiasafa.

1 Krn 26,02 A Meszelemiasz miał synów: pierworodny Zachariasz, drugi Jediael, trzeci

Zebadiasz, czwarty Jatniel,

1 Krn 26,03 piąty Elam, szósty Jochanan, siódmy Elioenaj.

649 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 26

1 Krn 26,04 I Obed-Edom miał synów: pierworodny Szemajasz, drugi Jozabad, trzeci Jo

ach, czwarty Sakar, piąty Netaneel,

1 Krn 26,05 szósty Ammiel, siódmy Issachar, ósmy Peulletaj - tak mu Bóg błogosławił. 1 Krn 26,06 Także synowi jego, Szemajaszowi, urodzili się synowie, którzy długo sprawo

wali władzę w swoim rodzie, ponieważ byli dzielnymi mężami.

1 Krn 26,07 Synowie Szemajasza: Otni, Rafael, Obed, Elzabad i bracia jego Elihu i Se

makiasz, dzielni mężowie.

1 Krn 26,08 Wszyscy oni byli z synów Obed-Edoma; oni, synowie ich i ich bracia, każdy

dzielny i sposobny do służby: było ich, [synów] Obed-Edoma, sześćdziesięciu

dwóch.

1 Krn 26,09 I Meszelemiasz miał synów i braci, dzielnych mężów, osiemnastu. 1 Krn 26,10 Także Chosa, z potomków Merariego, miał synów; Szimri został naczelnikiem,

bo chociaż nie był pierworodnym, ale ojciec postawił go na czele [rodziny], 1 Krn 26,11 drugi Chilkiasz, trzeci Tebaliasz, czwarty Zachariasz. Wszystkich synów i

braci Chosy - trzynastu.

1 Krn 26,12 Wśród nich dobierano zmiany odźwiernych; przełożeni tych mężów na równi

z braćmi swoimi mieli zajęcia przy obsłudze domu Pańskiego.

1 Krn 26,13 Ciągnęli losy o każdą bramę, zarówno mały, jak i wielki, według swoich ro

dów.

1 Krn 26,14 Dla Szelemiasza padł los na bramę strony wschodniej. Potem ciągnęli los dla

jego syna Zachariasza, mądrego doradcy, i padł jego los na stronę północną. 1 Krn 26,15 Dla Obed-Edoma - na południową, a dla jego synów - na składnicę. 1 Krn 26,16 Dla "Szuppima" i Chosy na stronę zachodnią z bramą Szalleket, przy drodze

wiodącej w górę: straż naprzeciw straży.

1 Krn 26,17 Od wschodu sześciu lewitów, od północy codziennie czterech, od południa

codziennie czterech i przy składnicach po dwóch.

1 Krn 26,18 Przy zachodniej kolumnadzie: czterej przy drodze, dwaj przy samej kolum

nadzie.

1 Krn 26,19 Oto są zmiany odźwiernych spośród Korachitów i spośród synów Merariego. 1 Krn 26,20 Lewici, ich bracia, czuwali nad skarbcami domu Bożego i nad skarbcami rze

czy świętych.

1 Krn 26,21 Synowie Ladana byli Gerszonitami przez Ladana i naczelników rodów z La

dana Gerszonity i [obejmowali] Jechielitów.

1 Krn 26,22 Synowie Jechielego: Zetam i brat jego Joel mieli pieczę nad skarbcami domu

Pańskiego.

1 Krn 26,23 Spośród Amramitów, Jisharytów, Chebronitów i Uzzjelitów byli: 1 Krn 26,24 Szebuel, syn Gerszona, syna Mojżesza, przełożony nad skarbcami. 1 Krn 26,25 A oto bracia, potomkowie Eliezera: jego syn Rechabiasz, jego syn Izajasz,

jego syn Joram, jego syn Zikri, jego syn Szelomit.

1 Krn 26,26 Ten to Szelomit i jego bracia zarządzali wszystkimi skarbcami rzeczy świę

tych, jakie ofiarowali Dawid, naczelnicy rodów, tysiącznicy, setnicy i dowódcy

650 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 27

wojska.

1 Krn 26,27 To, co było z wojen i z łupów, poświęcili na utrzymanie domu Pańskiego. 1 Krn 26,28 I wszystko, co poświęcił Samuel "Widzący", Saul, syn Kisza, Abner, syn Ne

ra, Joab, syn Serui, oraz wszystko, co poświęcone, było pod opieką Szelomita

i jego braci.

1 Krn 26,29 Z Jisharytów: Kenaniasz i synowie jego byli przeznaczeni do spraw zewnętrz

nych Izraela jako urzędnicy i sędziowie.

1 Krn 26,30 Z Chebronitów: Chaszabiasz i bracia jego, tysiąc siedmiuset ludzi dzielnych,

sprawowali nadzór nad Izraelem po drugiej stronie Jordanu na zachód we

wszystkich sprawach Pańskich i w posłudze królewskiej.

1 Krn 26,31 Co do Chebronitów: Jeriasz był przełożonym Chebronitów dla pokolenia swe

go rodu; w czterdziestym roku panowania Dawida czyniono poszukiwania i

znaleziono pośród nich dzielnych mężów w Jazer w Gileadzie,

1 Krn 26,32 braci jego, dwa tysiące siedmiuset ludzi dzielnych, przedniejszych rodów, któ

rych król Dawid ustanowił nad Rubenitami, Gadytami i połową pokolenia

Manassesa dla wszystkich spraw Bożych i spraw królewskich.

Rozdział 27

1 Krn 27,01 A oto Izraelici według ich liczby. Naczelnicy rodów, tysiącznicy, setnicy i

urzędnicy, którzy służyli królowi we wszystkich sprawach hufców, przycho

dzących i odchodzących co miesiąc przez wszystkie miesiące roku. Każdy

hufiec liczył dwadzieścia cztery tysiące.

1 Krn 27,02 Nad pierwszym hufcem w miesiącu pierwszym stał Jaszobeam, syn Zabdiela,

a hufiec jego liczył dwadzieścia cztery tysiące;

1 Krn 27,03 był on potomkiem Peresa i wodzem wszystkich dowódców wojska w miesiącu

pierwszym.

1 Krn 27,04 W drugim miesiącu hufcem dowodził Dodaj Achochita, "a w hufcu jego był

przełożony Miklot", a hufiec jego liczył dwadzieścia cztery tysiące ludzi. 1 Krn 27,05 Trzecim dowódcą wojska na miesiąc trzeci był Benajasz, syn arcykapłana

Jojady, a hufiec jego liczył dwadzieścia cztery tysiące.

1 Krn 27,06 Ten to Benajasz był bohaterem między trzydziestoma i dowodził trzydzie

stoma, a jego syn Ammizabab należał do jego hufca.

1 Krn 27,07 Czwartym, na miesiąc czwarty, był Asahel, brat Joaba, a po nim jego syn

Zebadiasz, a hufiec jego liczył dwadzieścia cztery tysiące.

1 Krn 27,08 Piątym dowódcą, na miesiąc piąty, był książę Szamhut Jizrachita, a hufiec

jego liczył dwadzieścia cztery tysiące.

1 Krn 27,09 Szóstym, na miesiąc szósty, był Ira, syn Ikkesza z Tekoa, a hufiec jego liczył

dwadzieścia cztery tysiące.

651 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 27

1 Krn 27,10 Siódmym, na miesiąc siódmy, był Cheles Pelonita, z synów Efraima, a hufiec

jego liczył dwadzieścia cztery tysiące.

1 Krn 27,11 Ósmym, na miesiąc ósmy, był Sibbekaj z Chuszy, Zarechita, a hufiec jego

liczył dwadzieścia cztery tysiące.

1 Krn 27,12 Dziewiątym, na miesiąc dziewiąty, był Abiezer z Anatot, Beniaminita, a hu

fiec jego liczył dwadzieścia cztery tysiące.

1 Krn 27,13 Dziesiątym, na miesiąc dziesiąty, był Maheraj z Netofy, Zerachita, a hufiec

jego liczył dwadzieścia cztery tysiące.

1 Krn 27,14 Jedenastym, na miesiąc jedenasty, był Benajasz z Pireatonu, z synów Efra

ima, a hufiec jego liczył dwadzieścia cztery tysiące.

1 Krn 27,15 Dwunastym, na miesiąc dwunasty, był Cheldaj z Netofy, pochodzący od

Otniela, a hufiec jego liczył dwadzieścia cztery tysiące.

1 Krn 27,16 A nad pokoleniami Izraela stali: nad Rubenitami - przełożony Eliezer, syn

Zikriego; nad Symeonitami - Szefatiasz, syn Maaki;

1 Krn 27,17 nad Lewitami - Chaszabiasz, syn Kemuela; nad Aaronitami - Sadok; 1 Krn 27,18 nad pokoleniem Judy - Elihu, jeden z braci Dawida; nad Issacharytami

Omri, syn Mikaela;

1 Krn 27,19 nad Zabulonitami - Jiszmajasz, syn Obadiasza; nad Neftalitami - Jerimot,

syn Azriela;

1 Krn 27,20 nad Efraimitami - Ozeasz, syn Azazjasza; nad połową pokolenia Manassesa

- Joel, syn Pedajasza;

1 Krn 27,21 nad połową Manassesa w Gileadzie - Jiddo, syn Zachariasza; nad Beniami

nitami - Jaasjel, syn Abnera;

1 Krn 27,22 nad Danitami - Azareel, syn Jerochama. Ci byli książętami pokoleń Izraela. 1 Krn 27,23 Lecz Dawid nie uwzględnił w spisach liczby tych, którzy mieli dwadzieścia

lat lub mniej, ponieważ Pan powiedział, że rozmnoży Izraela jak gwiazdy na

niebie.

1 Krn 27,24 Joab, syn Serui, rozpoczął obliczać, ale nie dokończył, gdyż za to spadł gniew

na Izraela i nie umieszczono tej liczby w spisie w Kronikach Króla Dawida. 1 Krn 27,25 Nad skarbcami królewskimi stał Azmawet, syn Adiela, a nad skarbcami na

prowincji: w miastach, wioskach i zamkach, Jonatan, syn Ozjasza. 1 Krn 27,26 A nad pracownikami rolnymi do uprawy ziemi - Ezri, syn Keluba. 1 Krn 27,27 Szimei z Rama - nad winnicami, a nad dostawcami wina do składnic - Zabdi

z Szefam.

1 Krn 27,28 Nad oliwkami i sykomorami, które były w Szefeli, Baal-Chanan z Geder, a

nad składnicami oliwy - Joasz.

1 Krn 27,29 Nad bydłem pasącym się w Szaronie - Szitraj z Szaronu, a nad bydłem w

dolinach - Szafat, syn Adlaja.

1 Krn 27,30 Nad wielbłądami - Obil Izmaelita; nad oślicami - Jechdejasz z Meronot. 1 Krn 27,31 Nad owcami - Jaziz Hagryta. Ci wszyscy byli zarządcami w majętności króla

Dawida.

652 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 28

1 Krn 27,32 Jonatan, stryj Dawida, był jego doradcą jako człowiek roztropny i uczony.

Jechiel, syn Chakmoniego, zajmował się synami królewskimi.

1 Krn 27,33 Achitofel był doradcą królewskim, a Chuszaj Arkijczyk był przyjacielem kró

la.

1 Krn 27,34 Po Achitofelu byli Jojada, syn Benajasza, i Abiatar. Dowódcą wojska kró

lewskiego był Joab.

Rozdział 28

1 Krn 28,01 Dawid zgromadził w Jerozolimie wszystkich książąt izraelskich, naczelników

pokoleń i dowódców hufców, będących na usługach króla, tysiączników i set

ników, zarządców wszystkich dóbr i stad królewskich, synów swych, a także

dworzan, bohaterów i wszystkich dzielnych ludzi.

1 Krn 28,02 Powstawszy więc, król Dawid rzekł stojąc: "Posłuchajcie mnie, bracia moi

i ludu mój! Moim pragnieniem było zbudować dom odpoczynku dla Arki

Przymierza Pańskiego jako podnóżek stóp Boga naszego i poczyniłem przy

gotowania do budowy.

1 Krn 28,03 Ale Bóg rzekł do mnie: "Nie zbudujesz domu dla imienia mego, bo jesteś

mężem wojny i rozlewałeś krew".

1 Krn 28,04 Jednakże Pan, Bóg Izraela, wybrał mnie spośród całego domu ojca mego,

abym był królem nad Izraelem na zawsze; Judę bowiem wybrał na władcę,

a z rodu Judy - dom ojca mego i z synów ojca mego mnie raczył ustanowić

królem nad Izraelem.

1 Krn 28,05 A spośród wszystkich synów moich - albowiem Pan dał mi wielu synów

wybrał Salomona, syna mego, aby zasiadł na tronie królestwa Pańskiego

nad Izraelem.

1 Krn 28,06 I rzekł do mnie: "Salomon, syn twój, on to zbuduje mój dom i moje dzie

dzińce, albowiem wybrałem go sobie na syna, a Ja będę mu ojcem. 1 Krn 28,07 Królewską jego władzę utwierdzę na wieki, jeśli podobnie jak dzisiaj będzie

trwał w pełnieniu moich poleceń i nakazów".

1 Krn 28,08 Teraz więc w obliczu całego Izraela, społeczności Pańskiej i w obecności Bo

ga naszego, zachowujcie i strzeżcie wszystkich poleceń Pana, Boga waszego,

abyście posiedli tę piękną ziemię i przekazali na zawsze w dziedzictwie wa

szym synom, którzy po was będą.

1 Krn 28,09 A ty, synu mój, Salomonie, znaj Boga twego ojca i służ Mu sercem dosko

nałym i duszą ochotną, bo Pan przenika wszystkie serca i zgłębia wszystkie

tajniki myśli. Jeśli będziesz Go szukał, On pozwoli ci siebie znaleźć, ale jeśli

Go opuścisz, odrzuci cię na zawsze.

1 Krn 28,10 Bacz teraz, ciebie bowiem wybrał Pan, abyś zbudował dom na sanktuarium.

653 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 29

Bądź mocny i wykonaj to!"

1 Krn 28,11 Dawid dał Salomonowi, synowi swojemu, plan przedsionka i świątyni oraz jej

budynków, komnat górnych, sal wewnętrznych oraz pomieszczenia dla prze

błagalni.

1 Krn 28,12 I plan wszystkiego, co sam zamyślał: dziedzińców domu Pańskiego i wszyst

kich komnat dokoła, skarbców domu Bożego i skarbców rzeczy świętych; 1 Krn 28,13 zmian kapłanów i lewitów i wszelkiej pracy w obsłudze domu Pańskiego, i

wszelkich naczyń do obsługi domu Pańskiego.

1 Krn 28,14 Złota dał na wszystkie naczynia złote, według wagi każdego naczynia do

różnych posług; srebra na wszystkie naczynia srebrne, według wagi każdego

naczynia do różnych posług;

1 Krn 28,15 złota na świeczniki złote i ich lampy, według wagi każdego świecznika i jego

lamp; srebra na świeczniki srebrne, według wagi świecznika i jego lamp sto

sownie do użycia każdego świecznika;

1 Krn 28,16 i odpowiedni przydział złota na stoły chlebów pokładnych, według różnych

stołów, a srebra na stoły srebrne;

1 Krn 28,17 na widełki, kropielnice i dzbanki szczerozłote, na puchary złote, według wagi

każdego pucharu, na puchary srebrne, według wagi każdego pucharu; 1 Krn 28,18 na ołtarz kadzenia ze złota oczyszczonego, według wagi, i wzór wozu z che

rubami złotymi, rozciągającymi skrzydła i pokrywającymi Arkę Przymierza

Pańskiego.

1 Krn 28,19 "O tym wszystkim - rzekł Dawid - o pracach według planu budowy pouczony

zostałem na piśmie przez Pana".

1 Krn 28,20 I rzekł Dawid do swego syna, Salomona: "Bądź mocny i dzielny, a wykonaj

to! Nie bój się i nie przerażaj, bo Pan Bóg, mój Bóg, będzie z tobą, a nie

opuści cię ani nie zostawi, aż będą wykonane wszelkie prace dla obsługi domu

Pańskiego.

1 Krn 28,21 A oto zmiany kapłanów i lewitów do wszelkiej służby domu Bożego, któ

rzy będą z tobą w każdej pracy; każdy ochotny i zdolny do różnej posługi,

książęta też i cały lud będą całkowicie na twoje rozkazy".

Rozdział 29

1 Krn 29,01 Potem król Dawid rzekł do całego zgromadzenia: "Salomon, syn mój, jedy

ny, którego wybrał Pan, jest młody i wątły, a praca to wielka, gdyż nie dla

człowieka jest ten przybytek, ale dla Pana Boga.

1 Krn 29,02 Wszystkimi siłami swoimi przygotowałem na dom Boga mego złoto na przed

mioty złote, srebro - na srebrne, brąz - na brązowe, żelazo - na żelazne, drzewo

- na drewniane, onyksy i kamienie do wysadzania, kamienie czarne i różno

654 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 29

kolorowe i wszelkiego rodzaju drogie kamienie, a marmurów w obfitości. 1 Krn 29,03 Co więcej, z miłości dla domu Boga mego oddaję na dom Boga mego skarbiec

złota i srebra, jaki posiadam, ponad to wszystko, co już przygotowałem na

dom święty;

1 Krn 29,04 trzy tysiące talentów złota, złota z Ofiru, i siedem tysięcy talentów srebra

oczyszczonego, aby pokryć ściany świątyni;

1 Krn 29,05 złoto - na przedmioty złote, srebro - na srebrne i n wszelkie wyroby ręczne

artystów. A z was, kto byłby chętny złożyć dzisiaj dar dla Pana?" 1 Krn 29,06 Okazali się więc chętnymi naczelnicy rodów, naczelnicy pokoleń izraelskich,

tysiącznicy i setnicy, kierownicy robót królewskich.

1 Krn 29,07 Dali oni na obsługę domu Bożego: złota pięć tysięcy talentów i dziesięć ty

sięcy darejków, srebra dziesięć tysięcy talentów, miedzi osiemnaście tysięcy

talentów, żelaza sto tysięcy talentów.

1 Krn 29,08 Ci, którzy mieli drogie kamienie, dawali je do skarbca domu Pańskiego na

ręce Jechiela Gerszonity.

1 Krn 29,09 Lud radował się ze swych ofiar dobrowolnych, albowiem ze szczerego serca

okazywali hojność w darach dla Pana; także król Dawid bardzo się radował. 1 Krn 29,10 Potem Dawid błogosławił Pana wobec całego zgromadzenia i tak mówił:

"Bądź błogosławiony, o Panie, Boże ojca naszego, Izraela, na wieki wieków! 1 Krn 29,11 Twoja jest, o Panie wielkość, moc, sława, majestat i chwała, bo wszystko, co

jest na niebie i na ziemi, jest Twoje; do Ciebie, Panie, należy królowanie i

ten, co głowę wznosi ponad wszystkich".

1 Krn 29,12 Bogactwo i chwała od Ciebie pochodzą, Ty nad wszystkim panujesz, a w ręku

Twoim siła i moc, i ręką Twoją wywyższasz i utwierdzasz wszystko. 1 Krn 29,13 Teraz więc, Boże nasz, dzięki Ci składamy i wychwalamy przesławne imię

Twoje.

1 Krn 29,14 Czymże ja jestem i czym jest lud mój, żebyśmy Ci mogli ofiarować dobrowol

nie te rzeczy? Albowiem od Ciebie to wszystko pochodzi i co z ręki Twojej

mamy, dajemy Tobie.

1 Krn 29,15 Jesteśmy bowiem pielgrzymami przed Tobą i przychodniami, jak byli wszyscy

przodkowie nasi; dni nasze jak cień na ziemi [mijają] bez żadnej nadziei. 1 Krn 29,16 O Panie, Boże nasz, całe to bogactwo, któreśmy przygotowali, by zbudować

dom Tobie i Twemu świętemu imieniu, z ręki Twojej pochodzi i wszystko

jest Twoje.

1 Krn 29,17 Wiem, o Boże mój, że Ty badasz serce i upodobałeś sobie szczerość; ja też w

szczerości serca mojego ofiarowałem dobrowolnie to wszystko, a teraz z ra

dością widzę, że i lud Twój tutaj obecny pospieszył z dobrowolnymi ofiarami

dla Ciebie.

1 Krn 29,18 O Panie, Boże ojców naszych, Abrahama, Izaaka i Izraela, zachowaj to na

zawsze jako wyraz myśli i uczuć ludu Twego i skieruj ich serca ku Tobie. 1 Krn 29,19 A synowi mojemu, Salomonowi, daj serce doskonałe, aby strzegł poleceń,

655 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 13 - Pierwsza Księga Kronik Rozdział 29

przykazań i praw Twoich i żeby wykonał wszystko i zbudował przybytek, do

którego poczyniłem przygotowania".

1 Krn 29,20 Potem Dawid rzekł do całego zgromadzenia: "Błogosławcież Pana, Boga

waszego". I błogosławiło całe zgromadzenie Pana, Boga swych przodków,

klękając i oddając pokłon do ziemi w hołdzie Panu i królowi.

1 Krn 29,21 Nazajutrz złożono ofiary dla Pana i ofiarowano całopalenie Panu: tysiąc mło

dych cielców, tysiąc baranów i tysiąc jagniąt wraz z ofiarami płynnymi i

mnóstwem żertw - za całego Izraela.

1 Krn 29,22 A jedli i pili owego dnia przed Panem, z wielką radością. Po raz drugi obwołali

królem Salomona, syna Dawida, i namaścili go w imieniu Pana na władcę, a

Sadoka na arcykapłana.

1 Krn 29,23 Salomon więc zasiadł na tronie Pańskim jako król w miejsce swego ojca, Da

wida, i powodziło mu się, a cały Izrael był mu posłuszny.

1 Krn 29,24 Wszyscy książęta i bohaterowie a nawet synowie króla Dawida poddali się

królowi Salomonowi.

1 Krn 29,25 Pan zaś bardzo wywyższył Salomona w oczach całego Izraela i oblókł go w

chwałę królewską, jakiej nie posiadał przed nim żaden król w Izraelu. 1 Krn 29,26 Tak Dawid, syn Jessego, królował nad całym Izraelem. 1 Krn 29,27 A czas panowania nad Izraelem wynosił czterdzieści lat: w Hebronie panował

siedem lat, a w Jerozolimie panował trzydzieści trzy lata.

1 Krn 29,28 Umarł w późnej starości, syty dni, bogactwa i chwały, a Salomon, syn jego,

został w jego miejsce królem.

1 Krn 29,29 A dzieje króla Dawida, pierwsze i ostatnie, były już spisane w Dziejach

Samuela "Widzącego", w Dziejach Natana Proroka i w Dziejach Gada "Wi

dzącego",

1 Krn 29,30 wraz z całym królowaniem jego, potęgą i tym wszystkim, co się działo z nim,

z Izraelem i ze wszystkimi królestwami krajów.

656 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14

Druga Księga Kronik

Rozdział 1

2 Krn 1,01 Umocnił się potem Salomon, syn Dawida, w swojej władzy królewskiej, a

Pan, Bóg jego, był z nim i bardzo go wywyższył.

2 Krn 1,02 Przemówił wówczas Salomon do całego Izraela, do tysiączników i setników,

do sędziów i do wszystkich książąt całego Izraela, naczelników rodów. 2 Krn 1,03 Poszedł potem Salomon i z nim całe zgromadzenie na wyżynę, która jest

w Gibeonie, ponieważ tam był Namiot Spotkania z Bogiem, jaki sporządził

Mojżesz, sługa Pański, na pustyni.

2 Krn 1,04 Jednakże Arkę Bożą przeniósł Dawid z Kiriat-Jearim na miejsce przez siebie

przygotowane dla niej, rozbił bowiem dla niej namiot w Jerozolimie. 2 Krn 1,05 Tam przed przybytkiem Pańskim znajdował się ołtarz z brązu, który wyko

nał Besaleel, syn Uriego, syna Chura. Do Niego po radę poszedł Salomon i

zgromadzenie.

2 Krn 1,06 Wstąpił tam Salomon przed oblicze Pana na ów ołtarz z brązu, który należy

do Namiotu Spotkania, i kazał złożyć na nim tysiąc ofiar całopalnych. 2 Krn 1,07 Tej to nocy ukazał się Bóg Salomonowi i rzekł: "Proś o to, co mam ci dać". 2 Krn 1,08 A Salomon odrzekł Bogu: "Tyś okazywał mojemu ojcu, Dawidowi, wielką

łaskę, a mnie uczyniłeś w miejsce jego królem.

2 Krn 1,09 Teraz Panie Boże, niech się wypełni Twoje słowo dane mojemu ojcu Dawi

dowi, bo Ty sprawiłeś, iż jestem królem nad narodem tak licznym, jak proch

ziemi.

2 Krn 1,10 Daj mi obecnie mądrość i wiedzę, abym mógł występować wobec tego ludu:

któż bowiem zdoła sądzić ten lud Twój wielki?"

2 Krn 1,11 Wówczas odpowiedział Bóg Salomonowi: "Ponieważ dążeniem twego serca

było, nie żeby prosić o bogactwo, o skarby i chwałę, ani o śmierć tych, którzy

657

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 2

cię nienawidzą, ani o długie życie, ale pragnąłeś dla siebie mądrości i wiedzy,

aby sądzić mój lud, nad którym ustanowiłem cię królem,

2 Krn 1,12 przeto daję ci mądrość i wiedzę, ponadto obdaruję cię bogactwem, skarbami

i chwałą, jakich nie mieli królowie przed tobą i nie będą mieli po tobie". 2 Krn 1,13 Odszedł wówczas Salomon z wyżyny, która jest w Gibeonie, sprzed Namiotu

Spotkania do Jerozolimy i panował nad Izraelem.

2 Krn 1,14 Powiększył następnie Salomon liczbę rydwanów oraz jezdnych, tak że miał

tysiąc czterysta rydwanów i dwanaście tysięcy jezdnych. Rozmieścił ich w

miastach rydwanów i przy królu w Jerozolimie.

2 Krn 1,15 Złożył zaś król srebra i złota w Jerozolimie jak kamieni, co do ilości - jak

sykomor w Szefeli, jeśli chodzi o ich liczbę.

2 Krn 1,16 Konie, które posiadał Salomon, sprowadzał z Egiptu i z Koa: wędrowni kupcy

króla sprowadzali je za pieniądze z Koa.

2 Krn 1,17 Przybywali i przywozili z Egiptu rydwan za sześćset syklów, konia zaś za sto

pięćdziesiąt. Tak samo za ich pośrednictwem sprowadzano je dla wszystkich

królów chetyckich i aramejskich.

2 Krn 1,18 Rozkazał też Salomon, aby wybudowano dom dla imienia Pańskiego, a dla

niego samego pałac królewski.

Rozdział 2

2 Krn 2,01 Odliczył potem Salomon siedemdziesiąt tysięcy mężczyzn do dźwigania i

osiemdziesiąt tysięcy do wydobywania kamienia w górach, a kierowników

nad nimi trzy tysiące sześciuset.

2 Krn 2,02 Następnie przesłał Salomon do Hurama, króla Tyru, takie słowa: "Uczyń,

jak uczyniłeś mojemu ojcu Dawidowi, przysyłając mu drewno cedrowe, by

wybudować mu dom na mieszkanie.

2 Krn 2,03 Oto ja buduję dom dla imienia Pana, Boga mego, aby Mu go poświęcić, aby

palić przed Nim wonne kadzidło, składać nieustannie chleby i ofiary całopal

ne rankiem i wieczorem, w szabaty i w dni nowiu księżyca, w święta Pana,

Boga naszego, i to na wieki w Izraelu.

2 Krn 2,04 Dom ten, który ja buduję, będzie wielki, albowiem nasz Bóg większy jest od

wszystkich bogów.

2 Krn 2,05 Któż zdoła wybudować Mu dom, skoro niebiosa i najwyższe niebiosa nie mo

gą Go ogarnąć? Kimże ja jestem, aby wybudować Mu dom, aby palić przed

Nim kadzidło?

2 Krn 2,06 Przyślij mi teraz mądrego człowieka, aby umiał wyrabiać przedmioty ze zło

ta i srebra, z brązu i żelaza, z purpury, karmazynu i fioletowej purpury, aby

umiał rzeźbić, razem z artystami, którzy są ze mną w Judzie i w Jerozolimie,

658 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 3

których przygotował mój ojciec Dawid.

2 Krn 2,07 Nadeślij mi też drzewa cedrowego, cyprysowego i sandałowego z Libanu, wiem

bowiem, że słudzy twoi umieją wycinać drzewa Libanu. Oto moi słudzy będą

razem z twoimi sługami,

2 Krn 2,08 aby przygotować mi drewna w wielkiej ilości, albowiem dom, który ja buduję,

będzie wielki i budzący podziw.

2 Krn 2,09 A oto daję na wyżywienie dla drwali, twoich sług ścinających drzewa, dwa

dzieścia tysięcy kor wymłóconej pszenicy, dwadzieścia tysięcy kor jęczmienia,

dwadzieścia tysięcy bat wina i dwadzieścia tysięcy bat oliwy".

2 Krn 2,10 Na to odpowiedział na piśmie król Tyru, Huram, i wysłał je do Salomona:

"Ponieważ Pan umiłował swój lud, ustanowił ciebie nad nim królem". 2 Krn 2,11 Następnie mówił Huram: "Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, który uczynił

niebiosa i ziemię, który dał królowi Dawidowi syna mądrego, roztropnego i

rozumnego, tak iż będzie budował dom dla Pana, a dla siebie pałac królew

ski.

2 Krn 2,12 Posyłam ci obecnie mądrego, roztropnego człowieka, Hurama-Abi, 2 Krn 2,13 syna pewnej kobiety spośród Danitek i z ojca Tyryjczyka. Umie on wyrabiać

przedmioty ze złota i ze srebra, z brązu i z żelaza, z kamieni, z drewna, z

czerwonej i z fioletowej purpury, z bisioru i karmazynu. Umie on wykonywać

wszelkie rzeźby i obmyślać każdy projekt, jaki będzie mu dany, razem z twy

mi artystami i artystami mego pana, a twego ojca Dawida.

2 Krn 2,14 Teraz więc niech przyśle mój pan swoim sługom pszenicę i jęczmień, oliwę i

wino, o których mówił.

2 Krn 2,15 My zaś będziemy wycinać drzewa z Libanu stosownie do twej potrzeby i

sprowadzimy je morzem na tratwach do Jafy, ty zaś każesz je dostarczyć do

Jerozolimy".

2 Krn 2,16 Policzył więc Salomon wszystkich mężczyzn obcoplemieńców, zamieszkałych

w ziemi Izraela, według spisu jego ojca Dawida. Znalazło się ich sto pięćdzie

siąt trzy tysiące sześciuset.

2 Krn 2,17 Siedemdziesiąt tysięcy z nich przeznaczył do dźwigania, osiemdziesiąt tysięcy

do wydobywania kamienia w górach, a trzy tysiące sześciuset na kierowników,

aby dopilnowali pracy ludu.

Rozdział 3

2 Krn 3,01 Wreszcie Salomon zaczął budować dom Pański w Jerozolimie na górze Moria,

która została wskazana jego ojcu Dawidowi, w miejscu, jakie przygotował

Dawid na klepisku Ornana Jebusyty.

2 Krn 3,02 Zaczął zaś budować drugiego dnia w drugim miesiącu, w czwartym roku swe

659 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 4

go panowania.

2 Krn 3,03 Wymiary dla budowy domu Bożego, dane przez Salomona, były następują

ce: długość w mierze starożytnej sześćdziesiąt łokci, szerokość - dwadzieścia

łokci.

2 Krn 3,04 Sień, która była przed główną budowlą świątyni, miała na szerokość dziesięć,

a na długość - stosownie do szerokości świątyni - dwadzieścia łokci, wysokość

zaś jej - sto dwadzieścia łokci. Wewnątrz pokryto ją czystym złotem. 2 Krn 3,05 Wielki natomiast dom wyłożył drzewem cyprysowym, pokrył dobrym złotem,

ponadto przyozdobił na wierzchu palmami i łańcuchami.

2 Krn 3,06 I wyłożył też dla ozdoby ten dom drogocennymi kamieniami, a złoto było

złotem z Parwaim.

2 Krn 3,07 Złotem pokrył belki, progi, ściany i drzwi domu, a na ścianach wyrzeźbił

cheruby.

2 Krn 3,08 Zbudował też Miejsce Najświętsze; długość jego wynosiła dwadzieścia łokci

stosownie do szerokości domu, a szerokość jego również dwadzieścia łokci.

Pokrył go dobrym złotem, o wadze sześciuset talentów.

2 Krn 3,09 Ciężar zaś gwoździ - pięćdziesiąt syklów złota. Także i górne pomieszczenia

pokrył złotem.

2 Krn 3,10 W Miejscu Najświętszym uczynił dwa cheruby, dzieło wyrzeźbione artystycz

nie, i pokrył złotem.

2 Krn 3,11 Skrzydła cherubów rozciągały się na dwadzieścia łokci. Jedno skrzydło, się

gające do ściany przybytku, miało pięć łokci, pozostałe skrzydło, dotykające

skrzydła drugiego cheruba, również miało pięć łokci.

2 Krn 3,12 Podobnie i skrzydło drugiego cheruba sięgało ściany przybytku, miało pięć

łokci, a skrzydło pozostałe także miało pięć łokci i dotykało skrzydła drugie

go cheruba.

2 Krn 3,13 Skrzydła tych cherubów rozciągały się na dwadzieścia łokci. Stały one na

nogach, z twarzami zwróconymi ku przybytkowi.

2 Krn 3,14 Sporządził także zasłonę z fioletowej purpury, szkarłatu, karmazynu i bisioru,

następnie wyszył na niej cheruby.

2 Krn 3,15 Wystawił potem przed świątynią dwie kolumny o wysokości trzydziestu pię

ciu łokci, a głowica na szczycie każdej z nich pięciołokciowa.

2 Krn 3,16 Wyrzeźbił też łańcuchy, jak naszyjnik, i dał je na głowicę kolumny. Wykonał

następnie sto jabłek granatu i zawiesił je na tych łańcuchach.

2 Krn 3,17 Przed Miejscem Świętym wzniósł te kolumny, jedną z prawej strony, drugą z

lewej, i nazwał prawą imieniem Jakin, lewą zaś imieniem Boaz.

660 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 4

Rozdział 4

2 Krn 4,01 Uczynił też ołtarz z brązu, długi na dwadzieścia łokci, szeroki na dwadzieścia

łokci, a na dziesięć łokci wysoki.

2 Krn 4,02 Następnie sporządził odlew okrągłego "morza" o średnicy dziesięciu łokci, o

wysokości pięciu łokci i o obwodzie trzydziestu łokci.

2 Krn 4,03 Pod nim były dokoła odlewy rozchylonych kielichów kwiatowych, dziesięć

na jeden łokieć, opasujących to "morze" w krąg; w jego odlewie były razem

odlane dwa rzędy rozchylonych kielichów kwiatowych.

2 Krn 4,04 Stało ono na dwunastu wołach. Trzy zwracały się ku północy, trzy ku zacho

dowi, trzy ku południowi, trzy na wschód. Morze to znajdowało się nad nimi

u góry, a wszystkie ich zady [zwracały się] do wewnątrz.

2 Krn 4,05 Grubość jego była na szerokość dłoni, a brzeg jego był wykonany jak brzeg

kielicha kwiatu lilii. Jego pojemność wynosiła tysiąc bat.

2 Krn 4,06 Zrobił też dziesięć kadzi i postawił ich pięć po prawej stronie, a pięć po lewej,

aby obmywać w nich to, co przygotowano na całopalenie. "Morze" natomiast

służyło kapłanom do mycia się w nim.

2 Krn 4,07 Sporządził także dziesięć złotych świeczników, zgodnie z przepisami o nich, i

umieścił je w Miejscu Świętym, pięć po prawej stronie, pięć po lewej. 2 Krn 4,08 Sporządził ponadto dziesięć stołów i kazał je umieścić w Miejscu Świętym,

pięć z prawej strony, pięć z lewej, a ponadto sto złotych kropielnic. 2 Krn 4,09 Wybudował nadto dziedziniec kapłański i wielki dziedziniec oraz bramy do

niego wiodące, które pokrył brązem.

2 Krn 4,10 "Morze" zaś ustawił z prawej strony na południowy wschód. 2 Krn 4,11 Zrobił też Huram kotły, łopatki i kropielnice. Tak ukończył pracę, którą miał

wykonać w świątyni Boga dla króla Salomona, a mianowicie:

2 Krn 4,12 dwie kolumny z owalnymi głowicami na szczycie tych kolumn, następnie dwie

siatki do pokrycia dwóch owalnych głowic na szczycie tych kolumn, 2 Krn 4,13 dalej czterysta jabłek granatu na obydwu siatkach, po dwa rzędy jabłek gra

natu na każdej siatce "do pokrycia dwóch owalnych głowic, które były na

tych kolumnach",

2 Krn 4,14 i dziesięć kadzi na podstawach;

2 Krn 4,15 również jedno "morze" i dwanaście wołów pod nim,

2 Krn 4,16 kotły, łopatki, widełki do mięsa i wszystkie naczynia sporządził Huram-Abi

dla króla Salomona i dla domu Pańskiego, z polerowanego brązu. 2 Krn 4,17 Król polecił je odlać nad Jordanem w dolinie między Sukkot i Seredata. 2 Krn 4,18 Sporządził zaś Salomon wszystkich tych naczyń takie mnóstwo, iż nie można

było obliczyć wagi ich brązu.

2 Krn 4,19 Sporządził też Salomon wszystkie naczynia, które są w domu Bożym, i złoty

ołtarz, stoły na chleby pokładne,

661 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 5

2 Krn 4,20 świeczniki i ich lampy ze szczerego złota, by je zgodnie z przepisem zapalano

przed sanktuarium.

2 Krn 4,21 Ponadto kwiaty, lampy i szczypce ze złota, i to z najlepszego złota. 2 Krn 4,22 A te nożyce do knotów, kropielnice, czasze i popielnice były ze szczerego

złota. U wejścia do świątyni [zawiasy] bram wewnętrznych do Miejsca Naj

świętszego - oraz bramy świątyni do głównej budowli były także złote.

Rozdział 5

2 Krn 5,01 Tak ukończono całą robotę, której dokonał Salomon w świątyni Pańskiej.

Potem Salomon wniósł i umieścił w skarbcu domu Bożego święte dary swego

ojca Dawida: srebro, złoto i wszystkie sprzęty.

2 Krn 5,02 Wtedy też Salomon zwołał starszyznę Izraela i wszystkich naczelników po

koleń, przywódców rodów Izraelitów do Jerozolimy, na przeniesienie Arki

Przymierza Pańskiego z Miasta Dawidowego, czyli z Syjonu.

2 Krn 5,03 Zebrali się więc u króla wszyscy Izraelici na święto, siódmego miesiąca. 2 Krn 5,04 Kiedy przyszła cała starszyzna Izraela, lewici wzięli Arkę 2 Krn 5,05 i wnieśli ją oraz Namiot Spotkania i wszystkie święte sprzęty, jakie były w

namiocie. Przenieśli je kapłani oraz lewici.

2 Krn 5,06 Król zaś Salomon i cała społeczność Izraela, zgromadzona przy nim przed

Arką, składali na ofiarę owce i woły, których nie rachowano i nie obliczono z

powodu wielkiej ilości.

2 Krn 5,07 Następnie kapłani wprowadzili Arkę Przymierza Pańskiego na jej miejsce do

sanktuarium świątyni, to jest do Miejsca Najświętszego, pod skrzydła cheru

bów,

2 Krn 5,08 a cheruby miały tak rozpostarte skrzydła nad miejscem Arki, że okrywały

Arkę i jej drążki z wierzchu.

2 Krn 5,09 Drążki te były tak długie, że ich końce były widoczne przed sanktuarium

poza Arką, z zewnątrz jednak nie były widoczne. Pozostają one tam aż do

dnia dzisiejszego.

2 Krn 5,10 W Arce zaś nie było nic oprócz dwóch tablic, "tablic Przymierza", które

Mojżesz tam złożył pod Horebem, gdy Pan zawarł przymierze z Izraelitami

w czasie ich wyjścia z Egiptu.

2 Krn 5,11 Kiedy wyszli kapłani z Miejsca Świętego - gdyż wszyscy znajdujący się [tam]

kapłani oczyścili się, nie przestrzegając podziału na zmiany

2 Krn 5,12 wszyscy lewici śpiewający: Asaf, Heman, Jedutun, ich synowie i bracia, ubrani

w bisior, stali na wschód od ołtarza [grając] na cymbałach, harfach i cytrach,

a z nimi stu dwudziestu kapłanów, grających na trąbach

2 Krn 5,13 kiedy tak zgodnie, jak jeden, trąbili i śpiewali, tak iż słychać było tylko jeden

662 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 6

głos wysławiający majestat Pana, kiedy podnieśli głos wysoko przy wtórze

trąb, cymbałów i instrumentów muzycznych przy wychwalaniu Pana, że jest

dobry i że na wieki Jego łaskawość, świątynia napełniła się obłokiem chwały

Pańskiej,

2 Krn 5,14 tak iż nie mogli kapłani tam pozostać i pełnić swej służby z powodu tego

obłoku, bo chwała Pańska wypełniła świątynię Bożą.

Rozdział 6

2 Krn 6,01 Wtedy przemówił Salomon: "Pan powiedział, że będzie mieszkać w czarnej

chmurze.

2 Krn 6,02 A ja Ci wybudowałem dom na mieszkanie, miejsce przebywania Twego na

wieki".

2 Krn 6,03 Potem król się odwrócił i pobłogosławił całe zgromadzenie Izraela. Całe zaś

zgromadzenie Izraela stało.

2 Krn 6,04 Potem rzekł: "Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, który rękami wypełnił, co

zapowiedział ustami ojcu mojemu Dawidowi, mówiąc:

2 Krn 6,05 "Od tego dnia, w którym wyprowadziłem mój lud z ziemi egipskiej, nie wy

brałem ze wszystkich pokoleń Izraela żadnego miasta do wybudowania domu,

by Imię moje w nim przebywało, i nie obrałem męża, aby był władcą nad

moim ludem, Izraelem.

2 Krn 6,06 Ale wybrałem Jerozolimę, aby tam było moje Imię, i obrałem Dawida, aby

był nad moim ludem izraelskim".

2 Krn 6,07 Dawid zaś, mój ojciec, powziął zamiar zbudowania domu dla imienia Pana

Boga Izraela.

2 Krn 6,08 Wówczas Pan rzekł memu ojcu Dawidowi: "Dobrze postąpiłeś, że powziąłeś

zamiar zbudowania domu dla mego Imienia, bo wypłynęło to z twego serca. 2 Krn 6,09 Jednak nie ty będziesz budował ten dom, ale twój rodzony syn, on zbuduje

ów dom dla mego Imienia".

2 Krn 6,10 Wypełnił właśnie Pan to, co obiecał, bo nastałem po ojcu moim Dawidzie i

zasiadłem na tronie izraelskim, jak zapowiedział Pan, oraz zbudowałem dom

dla imienia Pana, Boga Izraela,

2 Krn 6,11 i tam też umieściłem Arkę, w której znajduje się Przymierze, jakie Pan zawarł

z Izraelitami".

2 Krn 6,12 Następnie stanął przed ołtarzem Pańskim wobec całego zgromadzenia izra

elskiego i wyciągnął ręce.

2 Krn 6,13 Zbudował bowiem Salomon podwyższenie z brązu i postawił pośrodku dzie

dzińca. Miało ono pięć łokci długości, pięć łokci szerokości i trzy łokcie wyso

kości. Wstąpił wówczas na nie, upadł na kolana, wobec całego zgromadzenia

663 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 6

izraelskiego, a wyciągnąwszy ręce ku niebu,

2 Krn 6,14 rzekł: "Panie, Boże Izraela, nie ma takiego Boga, jak Ty, na niebie ani na

ziemi, tak zachowującego przymierze i łaskę względem Twoich sług, którzy

czczą Cię z całego swego serca,

2 Krn 6,15 bo dotrzymałeś słowa Twemu słudze Dawidowi, memu ojcu, w tym, coś mu

przyrzekł i powiedział swoimi ustami, a co dziś wypełniłeś ręką. 2 Krn 6,16 Więc i teraz, o Panie, Boże Izraela, dotrzymaj słowa Twemu słudze, memu

ojcu Dawidowi, jak mu przyrzekłeś, mówiąc: "Nie będzie ci odjęty potomek

wobec Mnie na tronie Izraela, jeśli tylko twoi synowie strzec będą swej drogi,

postępując wobec Mnie tak, jak ty wobec Mnie postępowałeś".

2 Krn 6,17 Teraz też Panie, Boże Izraela, niech się sprawdzi Twoje słowo, które dałeś

Twemu słudze Dawidowi.

2 Krn 6,18 Czyż jednak naprawdę zamieszka Bóg z człowiekiem na ziemi? Przecież nie

bo i najwyższe niebiosa nie mogą Cię objąć, a tym mniej ta świątynia, którą

zbudowałem.

2 Krn 6,19 Zważ więc na modlitwę Twego sługi i na jego błaganie, o Panie, Boże mój, i

wysłuchaj to wołanie i modlitwę, w której Twój sługa stara się ubłagać Cię

o to,

2 Krn 6,20 aby w dzień i w nocy oczy Twoje patrzyły na tę świątynię. Jest to miejsce,

w którym zechciałeś umieścić swoje Imię, tak by wysłuchać modlitwę, jaką

zanosi Twój sługa na tym miejscu.

2 Krn 6,21 Dlatego wysłuchaj błaganie Twego sługi i Twego ludu, Izraela, ilekroć modlić

się będzie na tym miejscu, Ty zaś wysłuchaj na miejscu Twego przebywania

w niebie. Nie tylko wysłuchaj, ale też i przebacz!

2 Krn 6,22 Kiedy kto zgrzeszy przeciw swemu bliźniemu, a później wezwie go do przy

sięgi, a on przyjdzie do przysięgi wobec Twego ołtarza w tej świątyni 2 Krn 6,23 wtedy Ty wysłuchaj w niebiosach i racz działać - rozsądź między Twymi słu

gami, złego skazując na karę, aby na jego głowę [spadła odpowiedzialność] za

jego postępowanie, a sprawiedliwego uznając niewinnym, za jego uczciwość. 2 Krn 6,24 Kiedy lud Twój, Izraela, spotka klęska od nieprzyjaciela za to, że zgrzeszył

przeciw Tobie, a oni się nawrócą i będą wysławiać Twoje imię oraz błagać i

prosić przed Tobą w tej świątyni,

2 Krn 6,25 wtedy Ty wysłuchaj w niebiosach i przebacz grzech Twego ludu, Izraela, i

przyprowadź ich z powrotem do kraju, który dałeś im i ich przodkom. 2 Krn 6,26 Kiedy niebo zostanie zamknięte i nie będzie deszczu, dlatego że zgrzeszyli

przeciw Tobie, ale potem będą się modlić [zwróceni] ku temu miejscu i sławić

Twe imię oraz odwrócą się od swych grzechów, bo ich upokorzyłeś, 2 Krn 6,27 wtedy Ty wysłuchaj w niebiosach i przebacz grzech Twoich sług i ludu Twe

go, Izraela. Ty wskażesz im dobrą drogę, po której iść mają, i ześlesz deszcz

na Twoją ziemię, którą dałeś swemu ludowi na własność.

2 Krn 6,28 Gdy w kraju będzie głód lub zaraza, gdy będzie spiekota, śnieć, szarańcza

664 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 6

lub chasil, gdy wróg jego natrze na jedną z jego bram, albo wszelka klęska

lub jakakolwiek choroba

2 Krn 6,29 wszelką modlitwę i każde błaganie poszczególnego człowieka i całego ludu

Twego, Izraela - skoro przejęty klęską wyciągnie ręce do tej świątyni 2 Krn 6,30 Ty usłysz w niebie, miejscu Twego przebywania, racz się zmiłować i oddać

każdemu według jego postępowania, bo Ty znasz jego serce, bo jedynie Ty

znasz serca ludzi.

2 Krn 6,31 Niech zachowają bojaźń wobec Ciebie i chodzą Twoimi drogami po wszystkie

dni swego życia na powierzchni ziemi, którą dałeś naszym przodkom. 2 Krn 6,32 Również i cudzoziemca, który nie jest z Twego ludu, Izraela, a jednak przyj

dzie z dalekiego kraju przez wzgląd na Twe wielkie imię, mocną rękę i ramię

wyciągnięte, gdy przyjdzie i będzie się modlić w tej świątyni

2 Krn 6,33 Ty w niebie, w miejscu Twego przebywania, wysłuchaj i uczyń to wszystko,

o co ten cudzoziemiec będzie do Ciebie wołać. Niech wszystkie narody ziemi

poznają Twe imię dla nabrania bojaźni przed Tobą za przykładem ludu Twe

go, Izraela. Niech wiedzą, że Twoje imię zostało wezwane nad tą świątynią,

którą zbudowałem.

2 Krn 6,34 Gdy lud Twój wyruszy do walki ze swoimi nieprzyjaciółmi drogą, którą go

poślesz, i będzie się modlić do Ciebie, [zwracając się] ku temu miastu i do

mowi, który zbudowałem dla Twego imienia,

2 Krn 6,35 wówczas wysłuchaj w niebie ich modlitwę oraz błaganie i wymierz im spra

wiedliwość.

2 Krn 6,36 Jeśliby zaś zgrzeszyli przeciw Tobie - bo nie ma człowieka, który by nie grze

szył - a Ty za to będziesz na nich zagniewany i dlatego oddasz ich w moc

wroga, wskutek czego zaborcy uprowadzą ich do ziemi "nieprzyjaciół" dale

kiej czy bliskiej,

2 Krn 6,37 oni zaś w kraju, do którego zostali uprowadzeni, będą żałować, nawrócą się

i będą błagać Ciebie o litość w ziemi ich zesłania, mówiąc: "Zgrzeszyliśmy,

zbłądziliśmy, bezbożnie postąpiliśmy",

2 Krn 6,38 jeśli więc nawrócą się do Ciebie z całego serca i z całej swej duszy w kraju ich

zesłania i będą się modlić [zwróceni] ku krajowi, który dałeś ich przodkom,

ku miastu, któreś wybrał, i domowi, który zbudowałem dla Twego imienia 2 Krn 6,39 wówczas wysłuchaj w niebie, w miejscu Twego przebywania, ich modlitwę

oraz błagania, i wymierz im sprawiedliwość. Przebacz łaskawie Twemu ludo

wi to, czym zgrzeszył przeciw Tobie.

2 Krn 6,40 A teraz, Boże mój, niechże oczy Twe będą otwarte, a uszy Twe uważne na

modlitwę w tym miejscu.

2 Krn 6,41 A teraz powstań, Panie Boże, i zamieszkaj Ty oraz Arka Twej potęgi. Kapłani

Twoi, Panie Boże, niech przyobleką się w zbawienie, a czciciele Twoi niechaj

się radują szczęściem.

2 Krn 6,42 Panie Boże, nie odwracaj oblicza od Twego pomazańca, pamiętaj o Twej

665 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 7

dobroci wobec Twego sługi Dawida".

Rozdział 7

2 Krn 7,01 Skoro Salomon zakończył modlitwę, spadł ogień z nieba i strawił całopalenie

oraz żertwy, a chwała Pańska wypełniła dom.

2 Krn 7,02 Kapłani nie mogli wejść do domu Pańskiego, ponieważ chwała Pańska napeł

niła dom Pański.

2 Krn 7,03 Wszyscy zaś Izraelici, widząc zstępujący ogień i chwałę Pańską spoczywającą

nad świątynią, upadli twarzą ku ziemi, na posadzkę, i oddali pokłon, a potem

wysławiali Pana, że jest dobry i że na wieki Jego łaskawość.

2 Krn 7,04 Król zaś i cały lud składali ofiary przed obliczem Pana. 2 Krn 7,05 Król Salomon złożył w ofierze dwadzieścia dwa tysiące wołów i sto dwadzie

ścia tysięcy owiec. I tak poświęcili dom Boży - król i cały naród. 2 Krn 7,06 Kapłani trwali przy swoich powinnościach, lewici zaś - z instrumentami mu

zycznymi, które sprawił król Dawid dla wtórowania pieśniom na cześć Pana:

bo na wieki Jego łaskawość, gdy Dawid wychwalał Go za ich pośrednictwem.

Naprzeciw nich trąbili kapłani, a cały Izrael stał.

2 Krn 7,07 Potem poświęcił Salomon środkową część dziedzińca przed świątynią Pańską,

bo dokonał tam ofiary całopalnej i z tłuszczu ofiar biesiadnych, gdyż brą

zowy ołtarz, który sprawił Salomon, nie mógł pomieścić całopaleń i ofiar z

pokarmów i tłuszczów.

2 Krn 7,08 Wtedy Salomon, a z nim wielkie zgromadzenie całego Izraela, od Wejścia do

Chamat aż do Potoku Egipskiego, obchodzili uroczyste święto przez siedem

dni.

2 Krn 7,09 W ósmym dniu odbyło się uroczyste zebranie, bo siedem dni trwało poświę

cenie ołtarza i siedem dni uroczystość.

2 Krn 7,10 A w dwudziestym trzecim dniu siódmego miesiąca odesłał lud do ich namio

tów - ludzi radosnych i wdzięcznych w sercu za te wszystkie dobrodziejstwa,

jakie Pan wyświadczył Dawidowi, Salomonowi i swemu ludowi izraelskiemu. 2 Krn 7,11 Salomon ukończył świątynię Pańską i pałac królewski oraz szczęśliwie wyko

nał wszystko to, co pragnął sprawić w świątyni Pańskiej i w swoim pałacu. 2 Krn 7,12 Wówczas Salomonowi w nocy ukazał się Pan i rzekł mu: "Wysłuchałem twojej

modlitwy i wybrałem sobie to miejsce na dom ofiar.

2 Krn 7,13 Gdy zamknę niebiosa i nie będzie deszczu, i gdy nakażę szarańczy, by znisz

czyła pola, lub gdy ześlę na mój lud zarazę,

2 Krn 7,14 jeśli upokorzy się mój lud, nad którym zostało wezwane moje Imię, i będą

błagać, i będą szukać mego oblicza, a odwrócą się od swoich złych dróg, Ja

z nieba wysłucham i przebaczę im grzechy, a kraj ich ocalę.

666 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 8

2 Krn 7,15 Teraz moje oczy będą otwarte, a uszy moje uważne na modlitwę w tym miej

scu.

2 Krn 7,16 Teraz wybrałem i uświęciłem ten dom, aby tam było Imię moje na wieki, a

oczy moje i moje serce tam będą skierowane przez wszystkie dni. 2 Krn 7,17 Ty zaś, jeśli będziesz postępował wobec Mnie, jak postępował twój ojciec

Dawid, dbając o to, aby wypełniać wszystko, do czego cię zobowiązałem,

jeśli będziesz strzegł moich praw i nakazów

2 Krn 7,18 utrwalę tron twego królestwa, jak przyrzekłem niegdyś twemu ojcu Dawidowi,

mówiąc: Nie będzie ci odjęty potomek od rządów nad Izraelem. 2 Krn 7,19 Ale jeżeli odwrócicie się ode Mnie i porzucicie moje prawa i nakazy, które

wam dałem, oraz zechcecie pójść i służyć obcym bogom i oddawać im pokłon

2 Krn 7,20 to wykorzenię was z mojej ziemi, którą wam dałem, a dom, który poświę

ciłem memu Imieniu, odtrącę od mego oblicza i uczynię z niego przedmiot

przypowieści i pośmiewiska u wszystkich narodów.

2 Krn 7,21 Świątynia, która była tak wspaniała, będzie dla każdego przechodzącego obok

niej przedmiotem zdumienia, tak iż zapyta: "Dlaczego Pan tak uczynił temu

krajowi i tej świątyni?"

2 Krn 7,22 A odpowiedzą: "Dlatego, że opuścili Pana, Boga ich ojców, który wyprowa

dził ich z ziemi egipskiej, a upodobali sobie innych bogów oraz oddawali im

pokłon i służyli: dlatego sprowadził na nich całe to nieszczęście"".

Rozdział 8

2 Krn 8,01 Po upływie dwudziestu lat, w ciągu których zbudował Salomon świątynię

Pańską i pałac dla siebie,

2 Krn 8,02 odbudował także te miasta, które Huram dał Salomonowi, i osiedlił tam Izra

elitów.

2 Krn 8,03 Udał się też Salomon do Chamat Soby i zdobył je.

2 Krn 8,04 Odbudował ponadto Tadmor na pustyni i wszystkie miasta spichlerzy, które

zbudował w Chamat.

2 Krn 8,05 Odbudował także Bet-Choron górne i Bet-Choron dolne - warowne miasta,

umocnione murami, bramami i zaworami,

2 Krn 8,06 Baalat i wszystkie miasta spichlerzy, które należały do Salomona, i wszystkie

miasta rydwanów oraz miasta konnicy, wszystko to, co podobało się Salomo

nowi wybudować w Jerozolimie i na Libanie oraz w każdym kraju będącym

pod jego władzą.

2 Krn 8,07 A całą ludność, pozostałą z Chetytów, Amorytów, Peryzzytów, Chiwwitów,

Jebusytów, która nie pochodzi z Izraela,

667 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 9

2 Krn 8,08 stanowiąc potomstwo pozostałe w kraju po tych, których Izraelici nie wytę

pili, Salomon zaciągnął do robót przymusowych po dziś dzień.

2 Krn 8,09 Z Izraelitów zaś nikogo nie przeznaczył Salomon do prac niewolniczych, gdyż

oni byli jego wojownikami, wodzami przybocznymi, dowódcami jego rydwa

nów oraz konnicy.

2 Krn 8,10 Król Salomon miał dwustu pięćdziesięciu wyższych urzędników, którzy nad

zorowali lud.

2 Krn 8,11 Sprowadził też Salomon córkę faraona z Miasta Dawidowego do pałacu, który

dla niej zbudował. Mówił bowiem: "Nie powinna kobieta przebywać w domu

Dawida, króla izraelskiego, bo jest on miejscem świętym przez to, że weszła

do niego Arka Pańska".

2 Krn 8,12 Wówczas kazał Salomon składać Panu w ofierze całopalenia na ołtarzu Pań

skim, który postawił przed sienią,

2 Krn 8,13 aby zgodnie z porządkiem każdego dnia według nakazu Mojżesza składać

ofiary w szabaty, dni nowiu księżyca i w trzy uroczystości roku: w Święto

Przaśników, w Święto Tygodni i w Święto Namiotów.

2 Krn 8,14 Ustanowił też, według rozkładu ustalonego przez swego ojca Dawida, zmia

ny kapłanów w ich służbie i lewitów w ich obowiązkach, aby śpiewali hym

ny pochwalne i służyli kapłanom według porządku każdego dnia. Również

[ustanowił] odźwiernych według ich zmian dla każdej bramy, bo takie było

zarządzenie męża Bożego, Dawida.

2 Krn 8,15 Nie zostały zaniedbane pod żadnym względem nakazy króla odnoszące się do

kapłanów i lewitów oraz do skarbów.

2 Krn 8,16 W ten sposób zostały dokończone wszystkie dzieła Salomona od dnia zało

żenia fundamentów świątyni Pańskiej aż do całkowitego jej ukończenia. 2 Krn 8,17 Wówczas to udał się Salomon do Esjon-Geber i do Elat nad brzeg morza w

kraju Edomu.

2 Krn 8,18 Wysłał mu wtedy Huram za pośrednictwem swoich sług okręty i załogę znają

cą morze tak, iż razem ze sługami Salomona dotarli do Ofiru, wzięli stamtąd

czterysta pięćdziesiąt talentów złota i przywieźli królowi Salomonowi.

Rozdział 9

2 Krn 9,01 Również i królowa Saby, usłyszawszy rozgłos o Salomonie, przybyła, aby przez

roztrząsanie trudnych zagadnień osobiście przekonać się w Jerozolimie o [mą

drości] Salomona. [Przybyła] ze świetnym orszakiem i wielbłądami dźwiga

jącymi wonności i bardzo dużo złota oraz drogocennych kamieni. Następnie

przyszła do Salomona i odbyła z nim rozmowę o wszystkim, co postanowiła. 2 Krn 9,02 Salomon zaś udzielił jej wyjaśnień dotyczących wszystkich zagadnień, przez

668 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 9

nią poruszonych. Nie było zagadnienia nieznanego Salomonowi, którego by

jej nie wyjaśnił.

2 Krn 9,03 Gdy królowa Saby ujrzała całą mądrość Salomona oraz pałac, który zbudo

wał,

2 Krn 9,04 jak również zaopatrzenie jego stołu w potrawy i napoje, i mieszkanie jego

dworu, stanowiska usługujących mu, jego szaty, jego podczaszych i ich ubio

ry, i jego całopalenia, które składał w świątyni Pańskiej - wówczas wpadła w

zachwyt.

2 Krn 9,05 Dlatego przemówiła do króla: "Prawdziwa była wieść, którą usłyszałam w

moim kraju o twoich dziełach i o twej mądrości.

2 Krn 9,06 Jednak nie dowierzałam ich słowom, dopóki sama nie przyjechałam i nie zo

baczyłam na własne oczy, że nawet połowy mi nie opowiedziano o ogromie

twej mądrości. Przewyższyłeś pogłoski, które usłyszałam.

2 Krn 9,07 Szczęśliwe twoje żony, szczęśliwi twoi słudzy! Oni wciąż stoją przed twoim

obliczem i wsłuchują się w twoją mądrość.

2 Krn 9,08 Niech będzie błogosławiony Pan, Bóg twój, który ciebie upodobał sobie, aby

cię osadzić na swoim tronie jako króla, [oddanego] dla Pana, Boga swego. Z

miłości, jaką twój Bóg żywi względem Izraela, [chcąc] zapewnić mu trwanie

na wieki ustanowił cię nad nim królem dla wykonywania prawa i sprawiedli

wości".

2 Krn 9,09 Następnie dała królowi sto dwadzieścia talentów złota i bardzo dużo wonności

oraz drogocennych kamieni. Nigdy nie było więcej wonności od tych, które

królowa Saby dała królowi Salomonowi.

2 Krn 9,10 Także słudzy Hurama i słudzy Salomona, którzy przywozili złoto z Ofiru,

sprowadzali drewno sandałowe i drogocenne kamienie.

2 Krn 9,11 Z tego drewna sandałowego król zrobił podłogi do świątyni Pańskiej i do

pałacu królewskiego oraz cytry i harfy dla śpiewaków. Takich, jak te, nie wi

dziano przedtem w ziemi judzkiej.

2 Krn 9,12 Król Salomon zaś podarował królowej Saby wszystko to, w czym okazała

swe upodobanie i czego pragnęła, więcej niż to, co sama przywiozła królowi.

Niebawem wyruszyła w drogę powrotną do swego kraju wraz ze swą świtą. 2 Krn 9,13 Waga złota, które co rok dostarczano Salomonowi, wynosiła sześćset sześć

dziesiąt sześć talentów złota,

2 Krn 9,14 oprócz opłat handlarzy i kupców wędrownych, którzy je wnosili. Wszyscy

królowie arabscy i namiestnicy krajowi wnosili złoto i srebro Salomonowi. 2 Krn 9,15 Sporządził zatem król Salomon dwieście tarcz z kutego złota, a na każdą

tarczę wychodziło sześćset [syklów] kutego złota.

2 Krn 9,16 Ponadto trzysta puklerzy z kutego złota, na każdy puklerz wychodziło trzysta

[syklów] złota. Umieścił je król w "Domu Lasu Libanu".

2 Krn 9,17 Następnie król sporządził wielki tron z kości słoniowej, który wyłożył szcze

rym złotem.

669 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 10

2 Krn 9,18 Tron miał sześć stopni i podnóżek ze złota oraz poręcze po obu stronach

siedzenia, a przy poręczach stały dwa lwy.

2 Krn 9,19 Na sześciu stopniach stało tam po obu stronach dwanaście lwów. Czegoś ta

kiego nie uczyniono w żadnym królestwie.

2 Krn 9,20 Wszystkie też naczynia, z których pił król Salomon, były złote, również

szczerozłote były wszelkie naczynia "Domu Lasu Libanu". Nie było srebra:

nie ceniono go w czasach Salomona.

2 Krn 9,21 Król bowiem posiadał okręty, które ze sługami Hurama pływały do Tarszisz.

Co trzy lata przybywały okręty z Tarszisz, przywożąc złoto i srebro, kość

słoniową oraz małpy i pawie.

2 Krn 9,22 Dzięki temu król Salomon bogactwem i mądrością przewyższał wszystkich

królów ziemi.

2 Krn 9,23 Wszyscy więc królowie ziemi udawali się do Salomona, by posłuchać jego

mądrości, jaką Bóg obdarzył jego serce.

2 Krn 9,24 Każdy zaś z nich składał corocznie swój dar: naczynia srebrne i naczynia

złote, szaty czy też zbroje lub wonności, konie albo muły.

2 Krn 9,25 Miał więc Salomon cztery tysiące przegród dla koni i rydwanów oraz dwa

naście tysięcy jezdnych. Rozmieścił ich w miastach rydwanów i przy królu w

Jerozolimie.

2 Krn 9,26 Panował on wówczas nad wszystkimi królami od Rzeki aż do ziemi filistyń

skiej i aż do granicy Egiptu.

2 Krn 9,27 Srebra zaś król złożył w Jerozolimie tyle, ile kamieni, a cedrów - ile sykomor

na Szefeli.

2 Krn 9,28 Przywożono też dla Salomona konie z Musri i ze wszystkich krajów. 2 Krn 9,29 A czyż pozostałe dzieje Salomona, od pierwszych do ostatnich, nie są opisane

w Kronice Proroka Natana i w Proroctwie Achiasza z Szilo, i w Widzeniu

"Widzącego" Jeddo w sprawie Jeroboama, syna Nebata?

2 Krn 9,30 Królował zatem Salomon w Jerozolimie nad całym Izraelem w ciągu czter

dziestu lat.

2 Krn 9,31 Spoczął Salomon przy swoich przodkach i pochowano go w Mieście Dawida,

jego ojca. A jego syn Roboam został w jego miejsce królem.

Rozdział 10

2 Krn 10,01 Roboam udał się do Sychem, bo w Sychem zebrał się cały Izrael, aby go

ustanowić królem.

2 Krn 10,02 Usłyszał o tym Jeroboam, syn Nebata - a przebywał on w Egipcie, dokąd

uciekł przed królem Salomonem - i wrócił z Egiptu.

2 Krn 10,03 Posłano więc po niego i wezwano go. Kiedy przybył Jeroboam i cały Izrael,

670 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 10

wtedy przemówili do Roboama tymi słowami:

2 Krn 10,04 "Twój ojciec obciążył nas jarzmem, ty zaś teraz ulżyj w okrutnej pańszczyź

nie u twego ojca i w tym ciężkim jarzmie, które na nas włożył, a my ci za to

będziemy służyć".

2 Krn 10,05 Na to im odpowiedział: "[Idźcie] na trzy dni, a potem przyjdźcie do mnie z

powrotem!" Wobec tego lud się rozszedł.

2 Krn 10,06 A król Roboam zasięgnął rady starszych, którzy stanowili otoczenie jego oj

ca Salomona, za jego życia, mówiąc: "Jak mi doradzacie odpowiedzieć temu

ludowi?"

2 Krn 10,07 Oni zaś tak do niego przemówili: "Jeśli będziesz dla tego ludu dobry i okażesz

im życzliwość, a przemówisz do nich łagodnymi słowami, to będą ci sługami

przez całe życie".

2 Krn 10,08 Ale on nie poszedł za radą, którą mu dawali starsi, natomiast zasięgnął rady

młodzieńców, którzy razem z nim wzrośli i stanowili jego otoczenie. 2 Krn 10,09 Rzekł do nich: "Co wy radzicie, jak odpowiedzieć temu ludowi, który prze

mawiał do mnie takimi słowami: "Ulżyj nam w jarzmie, które włożył na nas

twój ojciec"".

2 Krn 10,10 Młodzieńcy zaś, którzy razem z nim wzrośli, przemówili do niego tak: "Te

mu ludowi, który przemawiał do ciebie, mówiąc: "Twój ojciec obciążył nas

jarzmem, ty zaś ulżyj nam w tym jarzmie", odpowiesz: Mój mały palec jest

grubszy niż biodra mego ojca,

2 Krn 10,11 gdyż dotąd mój ojciec nałożył na was jarzmo ciężkie, a ja dołożę do waszego

jarzma. Mój ojciec karcił was biczami, ja zaś będę was karcił biczami z kol

ców".

2 Krn 10,12 Trzeciego dnia, tak jak powiedział król w słowach: "Wróćcie do mnie trzeciego

dnia", przyszedł Jeroboam i cały lud do Roboama.

2 Krn 10,13 A wtedy król dał ludowi surową odpowiedź, gdyż nie poszedł za radą, którą

dawali starsi.

2 Krn 10,14 Przemówił więc do nich tak, jak radzili młodzieńcy: "Mój ojciec obciążył was

jarzmem, a ja dołożę do waszego jarzma. Mój ojciec karcił was biczami, ja

zaś będę was karcił biczami z kolców".

2 Krn 10,15 Król więc nie wysłuchał ludu, gdyż to wydarzenie dokonało się z woli Bożej,

aby Pan spełnił swą groźbę, którą wypowiedział przez Achiasza z Szilo do

Jeroboama, syna Nebata.

2 Krn 10,16 Kiedy cały Izrael [zobaczył], że król go nie wysłuchał, wtedy lud tak odrzekł

królowi: "Cóż za wspólny dział mamy z Dawidem? Wszak nie mamy dzie

dzictwa z synem Jessego! Do swoich namiotów, o Izraelu! Teraz, Dawidzie,

pilnuj swego domu!" I rzeczywiście Izrael poszedł do swoich namiotów. 2 Krn 10,17 A Roboam panował tylko nad tymi Izraelitami, którzy mieszkali w miastach

Judy.

2 Krn 10,18 Gdy zaś król Roboam wysłał Hadorama, który był przełożonym robotników

671 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 11

pracujących przymusowo, Izraelici ukamienowali go, tak iż umarł. Wobec te

go król Roboam pospieszył się, aby wsiąść na rydwan i uciec do Jerozolimy. 2 Krn 10,19 Tak więc Izrael odpadł od rodu Dawida aż po dzień dzisiejszy.

Rozdział 11

2 Krn 11,01 Roboam, przybywszy do Jerozolimy, zebrał pokolenie Judy i Beniamina, to

jest sto osiemdziesiąt tysięcy wyborowych wojowników, aby wszcząć wojnę z

Izraelem o przywrócenie władzy królewskiej Roboamowi.

2 Krn 11,02 Wówczas Pan skierował słowo do Szemajasza, męża Bożego: 2 Krn 11,03 "Powiedz królowi judzkiemu, Roboamowi, synowi Salomona, i całemu Izra

elowi w Judzie i Beniaminie, oznajmiając:

2 Krn 11,04 Tak mówi Pan: Nie wyruszajcie do walki z waszymi braćmi. Niech każdy

wróci do swego domu, bo przeze Mnie zostało zrządzone to, co się stało".

Posłuchali rozkazu Pańskiego i zawrócili z drogi przeciw Jeroboamowi. 2 Krn 11,05 Roboam osiadł w Jerozolimie i wybudował umocnione twierdze w Judzie. 2 Krn 11,06 Odbudował także Betlejem, Etam, Tekoa, 2 Krn 11,07 Bet-Sur, Soko, Adullam, 2 Krn 11,08 Gat, Mareszę, Zif, 2 Krn 11,09 Adoraim, Lakisz, Azekę,

2 Krn 11,10 Sorea, Ajjalon, Hebron; były to miasta warowne w Judzie i Beniaminie. 2 Krn 11,11 Wzmocniwszy twierdze, dał im dowódców oraz zapasy żywności, oliwy i wi

na.

2 Krn 11,12 W każdym takim mieście złożył tarcze i dzidy oraz bardzo je umocnił. Nale

żały do niego tylko Juda i Beniamin.

2 Krn 11,13 Kapłani i lewici, którzy znajdowali się w całym Izraelu, garnęli się do niego

ze wszystkich stron.

2 Krn 11,14 Lewici opuszczali swoje pastwiska i posiadłości, a szli do Judy, do Jerozolimy,

ponieważ Jeroboam wraz z synami odsunął ich od kapłaństwa Pańskiego. 2 Krn 11,15 Sam sobie ustanawiał kapłanów na wyżynach dla czczenia kozłów i cielców,

które sporządził.

2 Krn 11,16 Przybywali więc do Jerozolimy za lewitami ze wszystkich pokoleń izraelskich

ci, którzy oddawali swe serce szukaniu Pana, Boga Izraela, aby składać ofiary

Panu, Bogu swych ojców.

2 Krn 11,17 Przez trzy lata wzmocnili oni królestwo judzkie i wspierali Roboama, syna

Salomona, albowiem przez trzy lata postępowali drogą Dawida i Salomona. 2 Krn 11,18 Potem wziął sobie Roboam za żonę Machalat, córkę Jerimota, syna Dawida,

i Abihail, córkę Eliaba, syna Jessego.

2 Krn 11,19 Urodziła mu ona synów: Jeusza, Szemariasza i Zahama.

672 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 12

2 Krn 11,20 Po niej pojął Maakę, córkę Absaloma. Urodziła mu ona Abiasza i Attaja,

Zizę i Szelomita.

2 Krn 11,21 Ze wszystkich zaś swoich żon i nałożnic "miał bowiem osiemnaście żon i

sześćdziesiąt nałożnic" Roboam najbardziej ukochał Maakę, córkę Absalo

ma. Łącznie był on ojcem dwudziestu ośmiu synów i sześćdziesięciu córek. 2 Krn 11,22 Na pierwszym miejscu postawił Roboam syna Maaki, Abiasza, aby był do

wódcą wśród swoich braci, jego bowiem zamierzał ustanowić królem. 2 Krn 11,23 Następnie postąpił roztropnie, ponieważ rozesłał wszystkich swoich synów po

ziemi Judy i Beniamina, do wszystkich obwarowanych miast. Dał im wówczas

mnóstwo żywności i postarał się dla nich o wiele żon.

Rozdział 12

2 Krn 12,01 Gdy się utwierdziło i umocniło panowanie Roboama, opuścił on Prawo Pań

skie, a z nim cały Izrael.

2 Krn 12,02 W piątym roku [panowania] króla Roboama nadciągnął Sziszak, król egip

ski, przeciw Jerozolimie, albowiem [mieszkańcy jej] okazali niewierność wobec

Pana.

2 Krn 12,03 [Nadciągnął] z tysiącem dwustu rydwanami i sześćdziesięciu tysiącami jeźdź

ców oraz niezliczonym tłumem ludzi, którzy z nim wyszli z Egiptu: z Libij

czykami, Sukkijczykami i Kuszytami.

2 Krn 12,04 I zdobył on warowne miasta Judy i doszedł aż do Jerozolimy. 2 Krn 12,05 Wtedy to prorok Szemajasz udał się do Roboama i książąt judzkich, którzy

się wycofali przed Sziszakiem do Jerozolimy, i rzekł im: "Tak mówi Pan: Wy

ście mnie opuścili i Ja także was opuszczam, [oddając] w ręce Sziszaka". 2 Krn 12,06 Upokorzyli się wtedy książęta Izraela wraz z królem i rzekli: "Sprawiedliwy

jest Pan".

2 Krn 12,07 Widząc ich upokorzenie, Pan skierował te słowa do Szemajasza: "Ponieważ

upokorzyli się, nie zniszczę ich i ześlę niebawem ocalenie, i mego gniewu nie

wyleję na Jerozolimę za pośrednictwem Sziszaka.

2 Krn 12,08 Staną się jednak jego sługami, aby poznali różnicę między służbą u Mnie a

służbą królestwom [innych] ziem".

2 Krn 12,09 Nadciągnął więc król egipski, Sziszak, przeciw Jerozolimie i zabrał kosztow

ności świątyni Pańskiej oraz kosztowności pałacu królewskiego; wszystko to

zabrał. Zabrał również złote tarcze, które sporządził Salomon.

2 Krn 12,10 Wobec tego król Roboam zamiast nich sporządził tarcze z brązu i powierzył

je dowódcom straży pilnującej wejścia do pałacu królewskiego.

2 Krn 12,11 Odtąd za każdym razem, kiedy król wchodził do świątyni Pańskiej, wchodziła

straż, wnosiła je, a potem odnosiła do zbrojowni straży.

673 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 13

2 Krn 12,12 Gdy [król] się upokorzył, odwrócił się od niego gniew Pana i nie zniszczył go

całkowicie. Zresztą i w Judzie były rzeczy dobre.

2 Krn 12,13 Umocnił się więc król Roboam w Jerozolimie i panował. Kiedy został królem,

miał lat czterdzieści jeden, a siedemnaście lat panował w Jerozolimie, w mie

ście, które wybrał Pan ze wszystkich pokoleń izraelskich, aby tam umieścić

swe Imię. Jego matce było na imię Naama, Ammonitka.

2 Krn 12,14 Jednakże postępował źle, albowiem nie skłonił swego serca, aby szukać Pana. 2 Krn 12,15 A czyż dzieje Roboama, od pierwszych do ostatnich, nie są opisane w Dziejach

proroka Szemajasza i "Widzącego" Iddo, "w porządku rodowodu"? Walki zaś

Roboama z Jeroboamem trwały przez cały czas.

2 Krn 12,16 Po czym spoczął Roboam przy swoich przodkach i pogrzebany został w Mie

ście Dawidowym, a syn jego Abiasz został w jego miejsce królem.

Rozdział 13

2 Krn 13,01 Abiasz objął rządy w Judzie w osiemnastym roku [panowania] króla Jerobo

ama.

2 Krn 13,02 Trzy lata królował w Jerozolimie. Jego matce było na imię Maaka, córka

Uriela z Gibea. Między Abiaszem a Jeroboamem trwała walka.

2 Krn 13,03 Wojnę rozpoczął Abiasz siłą czterystu tysięcy walecznych wojowników, wy

borowych mężczyzn, Jeroboam zaś uszykował do walki osiemset tysięcy wy

borowych mężczyzn, dzielnych wojowników.

2 Krn 13,04 Abiasz wstąpił na szczyt góry Semaraim, położonej wśród gór efraimskich, i

rzekł: "Słuchajcie mię, Jeroboamie i cały Izraelu!

2 Krn 13,05 Czyż nie wiecie, że Pan, Bóg Izraela, dał panowanie nad Izraelem, i to na

wieki, Dawidowi, jemu i jego potomkom nierozerwalnym przymierzem? 2 Krn 13,06 Tymczasem powstał Jeroboam, syn Nebata, a sługa Salomona, syna Dawida,

i zbuntował się przeciw swemu panu.

2 Krn 13,07 Zebrali się potem u niego lekkomyślni mężowie, synowie Beliala, i sprzeciwili

się synowi Salomona, Roboamowi, który był młodzieńcem bojaźliwego serca

i dlatego im się nie oparł.

2 Krn 13,08 Teraz zaś spiskujecie, aby oprzeć się panowaniu Pańskiemu, [sprawowanemu]

poprzez potomków Dawida i jesteście licznym tłumem i macie ze sobą złote

cielce, które wam, jako bogów, sporządził Jeroboam.

2 Krn 13,09 Czy to nie wy wygnaliście kapłanów Pańskich, synów Aarona, i lewitów,

czyż to nie wy poczyniliście sobie kapłanów, jak u ludów krajów pogańskich?

Każdy, który przychodzi z młodym cielcem i siedmioma baranami, aby go

wyświęcono na kapłana, staje się kapłanem tego, który nie jest Bogiem. 2 Krn 13,10 Dla nas Pan jest naszym Bogiem i nie porzuciliśmy Go. Kapłani na usługach

674 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 14

Pana są potomkami Aarona, a także spełniają swe czynności lewici. 2 Krn 13,11 Każdego ranka i wieczora składają Panu całopalne ofiary, wonne kadzidła,

[troszczą się] o chleby pokładne na czystym stole, o złoty świecznik i jego

lampy, aby płonęły co wieczór, albowiem my przestrzegamy zarządzeń Pana,

Boga naszego, wy zaś opuściliście Go.

2 Krn 13,12 A oto z nami na czele Bóg i Jego kapłani oraz trąby sygnałowe, aby grzmia

ły przeciwko wam, Izraelici. Nie walczcie z Panem, Bogiem waszych ojców,

albowiem nie powiedzie się wam".

2 Krn 13,13 Tymczasem Jeroboam rozkazał zasadzce zejść na tyły i tak sam znalazł się

wobec Judy, a zasadzka na tyłach.

2 Krn 13,14 Obrócił się wówczas Juda, a oto czeka go walka i z przodu, i od tyłu. Zawołali

zatem do Pana, a kapłani zadęli w trąby.

2 Krn 13,15 Wtedy wszyscy z Judy podnieśli okrzyk bojowy i gdy oni krzyczeli, Bóg pobił

Jeroboama i całego Izraela wobec Abiasza i pokolenia Judy.

2 Krn 13,16 Uciekli potem Izraelici przed Judą, a Bóg oddał ich w ręce Judy. 2 Krn 13,17 Pobili ich wtedy Abiasz i jego lud oraz zadali wielką klęskę, tak że padło wów

czas z Izraela śmiertelnie rannych pięćset tysięcy wyborowych mężczyzn. 2 Krn 13,18 Upokorzyli się więc Izraelici, natomiast silnymi i odważnymi poczuli się po

tomkowie Judy, ponieważ oparli się Panu, Bogu swych ojców.

2 Krn 13,19 Abiasz ścigał Jeroboama i zabrał mu miasta: Betel z miejscowościami przyna

leżnymi, Jeszanę z miejscowościami przynależnymi i Efron z miejscowościami

przynależnymi.

2 Krn 13,20 Za życia Abiasza Jeroboam nie mógł już powrócić do sił; potem poraził go

Pan, i umarł.

2 Krn 13,21 Wzmocnił się więc Abiasz. Wziął on sobie czternaście żon i miał z nich dwu

dziestu dwóch synów i szesnaście córek.

2 Krn 13,22 Pozostałe zaś dzieje Abiasza oraz wszystko, co uczynił, i słowa opisane są w

opowiadaniu proroka Iddo.

2 Krn 13,23 Spoczął następnie Abiasz ze swymi przodkami i pochowano go w Mieście

Dawidowym. Jego syn Asa został w jego miejsce królem. Za jego dni spokój

w kraju panował przez dziesięć lat.

Rozdział 14

2 Krn 14,01 Asa czynił to, co jest dobre i słuszne w oczach Pana, Boga jego. 2 Krn 14,02 Usunął ołtarze obcych bogów i wyżyny, pokruszył stele, wyciął aszery. 2 Krn 14,03 Nakazał mieszkańcom Judy, by szukali Pana, Boga swych ojców, i wypełniali

prawo oraz przykazanie.

2 Krn 14,04 Zniósł we wszystkich miastach Judy wyżyny i stele słoneczne. Jego królestwo

675 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 15

zaznało pokoju w jego czasach.

2 Krn 14,05 Wybudował też miasta warowne w Judzie, ponieważ kraj był spokojny, i nie

prowadził wojny w owych latach, Pan bowiem udzielił mu pokoju. 2 Krn 14,06 Rzekł więc do mieszkańców Judy: "Odbudujmy te miasta i otoczmy murem,

[opatrzmy] wieżami, bramami, zaworami, dopóki jeszcze kraj jest w naszym

władaniu. Ponieważ szukaliśmy Pana, Boga naszego, On także szukał nas i

udzielił nam zewsząd pokoju". Budowali zatem i powodziło się im. 2 Krn 14,07 Asa miał trzysta tysięcy wojska z Judy, noszących tarcze i dzidy. Z pokole

nia Beniamina, uzbrojonych w tarcze i łuk dwieście osiemdziesiąt tysięcy a

wszyscy byli dzielnymi wojownikami.

2 Krn 14,08 Powstał przeciw nim Zerach Kuszyta w sile miliona żołnierzy i trzystu ry

dwanów i doszedł aż do Mareszy.

2 Krn 14,09 Przeciwko niemu wystąpił Asa. Stanęli do walki w Dolinie Sefaty w pobliżu

Mareszy.

2 Krn 14,10 Wtedy to wezwał Asa Pana, Boga swego, i rzekł: "Panie, nie ma Tobie rów

nego, by przyjść z pomocą [w walce] między potężnym a pozbawionym siły.

Wesprzyj nas, Panie, Boże nasz, bo Tobie ufamy i w Twoim imieniu wystą

piliśmy przeciwko temu mnóstwu. Panie, Ty jesteś naszym Bogiem. Nie daj

się zwyciężyć nikomu!"

2 Krn 14,11 Pobił więc Pan Kuszytów wobec Asy i wobec Judy, wskutek czego Kuszyci

uciekli.

2 Krn 14,12 Asa zaś i lud, który z nim był, ścigali ich aż do Geraru. Kuszytów padło

wtedy tylu, że nie ostał się nikt przy życiu, albowiem zostali starci przed

Panem i Jego wojskiem. Zdobyto bardzo wielki łup.

2 Krn 14,13 Zdobyli też wszystkie miasta, otaczające Gerar, ogarnął bowiem ich [miesz

kańców] bardzo wielki strach, tak iż mogli złupić je wszystkie. A łup w nich

był wielki.

2 Krn 14,14 Uderzyli także na zagrody bydła, uprowadzając mnóstwo owiec i wielbłądów,

a potem wrócili do Jerozolimy.

Rozdział 15

2 Krn 15,01 A duch Boży spoczął na Azariaszu, synu Odeda.

2 Krn 15,02 Wyszedł on naprzeciw Asie i rzekł mu: "Posłuchajcie mię, Aso i wszyscy z

Judy i Beniamina! Pan jest z wami, gdy wy jesteście z Nim. Jeśli Go będzie

cie szukać, znajdziecie, a jeśli Go opuścicie, i On was opuści.

2 Krn 15,03 Przez długi czas był Izrael bez Boga prawdziwego i bez kapłana nauczyciela,

i bez Prawa.

2 Krn 15,04 Zwrócił się wówczas w swej udręce ku Panu, Bogu Izraela. Szukał Go, a On

676 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 16

dał mu się odnaleźć.

2 Krn 15,05 W owych to czasach nie było pokoju dla wychodzącego i wracającego, albo

wiem zawisł wielki niepokój nad wszystkimi mieszkańcami kraju. 2 Krn 15,06 Naród powstał przeciw narodowi, miasto przeciw miastu, albowiem Bóg przez

różne uciski dopuszczał na nich to zamieszanie.

2 Krn 15,07 Wy zaś bądźcie mocni i nie opuszczajcie rąk, bo jest zapłata za wasze czyny". 2 Krn 15,08 Gdy Asa usłyszał te słowa i to proroctwo "proroka Odeda", nabrał otuchy i

usunął obrzydliwości z całej ziemi Judy i Beniamina oraz miast, które zdobył

na górze Efraima, i odnowił ołtarz Pański, który znajdował się przed przed

sionkiem Pańskim.

2 Krn 15,09 Zebrał potem wszystkich [ludzi] z Judy i Beniamina oraz wszystkich z Efra

ima i Manassesa, i Symeona przebywających z nimi, bo przeszli oni w wielkiej

liczbie z Izraela do niego, widząc, że ich Bóg, Jahwe, był z nim. 2 Krn 15,10 Zgromadzili się więc w Jerozolimie w trzecim miesiącu piętnastego roku pa

nowania Asy.

2 Krn 15,11 Ofiarowali w owym dniu dla Pana z łupu, jak przynieśli, siedemset wołów i

siedem tysięcy owiec.

2 Krn 15,12 Zobowiązali się przymierzem szukać Pana, Boga ich ojców, z całego serca i z

całej duszy.

2 Krn 15,13 Będzie skazany na śmierć każdy, kto by - mały czy wielki, mężczyzna czy

kobieta - nie szukał Pana, Boga Izraela.

2 Krn 15,14 Przysięgli więc wobec Pana donośnie wśród okrzyków radości i dźwięków trąb

i rogów.

2 Krn 15,15 A wszyscy z Judy cieszyli się z tej przysięgi, ponieważ z całego serca swego

przysięgli sobie i z całą chęcią szukali Go, wskutek czego pozwolił znaleźć im

pokój na wszystkich granicach.

2 Krn 15,16 Król Asa nawet swą matkę Maakę pozbawił godności [królowej] za to, że

sporządziła obrzydliwość ku czci Aszery. Asa ściął tę obrzydliwość, porąbał

i spalił przy potoku Cedron.

2 Krn 15,17 Ale choć nie usunięto wyżyn z Izraela, jednak serce Asy w ciągu całego życia

jego pozostało szczere.

2 Krn 15,18 W świątyni Bożej złożył sprzęty poświęcone na ofiarę przez swojego ojca i

przez siebie: srebro, złoto oraz naczynia.

2 Krn 15,19 Wojny zaś nie było aż do trzydziestego piątego roku panowania Asy.

Rozdział 16

2 Krn 16,01 W trzydziestym szóstym roku panowania Asy powstał przeciw Judzie Basza, król Izraela. Zaczął umacniać on Rama, aby nikomu nie dać wychodzić

677 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 17

i wchodzić do króla judzkiego - Asy.

2 Krn 16,02 Wobec tego Asa wziął srebro i złoto ze skarbów świątyni Pańskiej i pałacu

królewskiego i posłał je przebywającemu w Damaszku królowi Aramu, Ben

Hadadowi, z tymi słowami:

2 Krn 16,03 "Trwa przymierze między mną a tobą, jak było między moim ojcem a Two

im. Oto posyłam ci srebro i złoto. Wyrusz i zerwij swoje przymierze z Baszą,

królem Izraela, a wtedy odstąpi ode mnie".

2 Krn 16,04 Ben-Hadad posłuchał króla Asy i posłał dowódców swego wojska na miasta

izraelskie. Napadli oni na Ijjon, Dan i Abel-Maim oraz na wszystkie miasta

spichlerze Neftalego.

2 Krn 16,05 Gdy tylko Basza dowiedział się o tym, zaniechał umacniania Rama i zawiesił

swoją pracę.

2 Krn 16,06 Wtedy król Asa zgromadził całego Judę, aby zabrali z Rama kamienie i drew

no, z którego poprzednio budował Basza, i użył je do umocnienia nimi Geba

i Mispa.

2 Krn 16,07 W tym to czasie przyszedł do Asy, króla Judy, "Widzący" Chanani i rzekł do

niego: "Ponieważ oparłeś się na królu Aramu, a nie na Panu, Bogu twoim,

dlatego wymknie się z twojej ręki wojsko króla aramejskiego.

2 Krn 16,08 Czyż Kuszyci i Libijczycy nie byli wielką potęgą dzięki rydwanom i bardzo

licznym jeźdźcom? A jednak, gdy się oparłeś na Panu, oddał ich w twoje

ręce.

2 Krn 16,09 Albowiem oczy Pana obiegają całą ziemię, by wspierać tych, którzy mają wo

bec Niego serce szczere. Postąpiłeś nierozsądnie tym razem, i dlatego odtąd

będziesz miał walki".

2 Krn 16,10 Rozgniewał się wtedy Asa na "Widzącego" i wtrącił go do więzienia, ponie

waż jego słowa doprowadziły go do gniewu. Uciskał też Asa w tym czasie

niektórych z ludu.

2 Krn 16,11 Początkowe zaś i późniejsze dzieje Asy zapisane są wszystkie w Księdze Kró

lów judzkich i izraelskich.

2 Krn 16,12 W trzydziestym dziewiątym roku swego panowania rozchorował się Asa na

nogi i cierpiał bardzo, jednakże nawet w swej chorobie szukał nie Pana, lecz

lekarzy.

2 Krn 16,13 Spoczął następnie Asa ze swymi przodkami, i zmarł w czterdziestym pierw

szym roku swego panowania.

2 Krn 16,14 Pogrzebano go potem w jego grobie, który wykuł sobie w Mieście Dawidowym.

Złożono go na łożu wypełnionym pachnidłami i maściami, przygotowanymi

według sztuki aptekarskiej, i spalono mu bardzo wiele kadzidła.

678 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 17

Rozdział 17

2 Krn 17,01 Jego syn Jozafat został w jego miejsce królem i umocnił się przeciwko Izra

elowi.

2 Krn 17,02 Umieścił wojsko we wszystkich warownych miastach Judy i dał zarządców w

ziemi judzkiej oraz w miastach Efraima, które zdobył jego ojciec Asa. 2 Krn 17,03 Pan zaś był z Jozafatem, ponieważ postępował on takimi drogami, jak na

początku jego praojciec "Dawid", i za Baalami nie chodził,

2 Krn 17,04 lecz szukał Boga swoich ojców i postępował zgodnie z Jego przykazaniami.

Występków Izraela nie naśladował.

2 Krn 17,05 Umocnił więc Pan władzę królewską w jego ręku. Wszyscy z Judy oddawali

Jozafatowi daninę, tak że posiadał obfite bogactwo i wielką sławę. 2 Krn 17,06 Serce jego umocniło się na drogach Pańskich, nadal więc usuwał wyżyny i

aszery z Judy.

2 Krn 17,07 W trzecim roku swego panowania posłał swoich dowódców: Ben-Chaila i Oba

diasza, Zachariasza, Netaneela i Mikajasza, aby nauczali w miastach judz

kich.

2 Krn 17,08 Z nimi zaś lewitów Szemajasza i Netaniasza, Zebadiasza i Asahela, Szemira

mota i Jonatana, Adoniasza, Tobiasza i "Tob-Adoniasza", a z nimi kapłanów

Eliszamę i Jorama.

2 Krn 17,09 Nauczali oni w Judzie, a mieli ze sobą księgę Prawa Pańskiego i obchodzili

wszystkie miasta Judy, pouczając lud.

2 Krn 17,10 A bojaźń Pańska padła na wszystkie królestwa otaczające Judę, wskutek

czego nie odważyły się walczyć z Jozafatem.

2 Krn 17,11 Nawet od Filistynów przynoszono Jozafatowi dary i daniny w srebrze, a Ara

bowie przyprowadzali mu drobne bydło, siedem tysięcy siedemset baranów i

siedem tysięcy siedemset kozłów.

2 Krn 17,12 I tak doszedł Jozafat do szczytu swej wielkości. Zbudował on w ziemi Judy

zamki warowne i miasta spichlerzy.

2 Krn 17,13 Posiadał on liczną służbę w miastach judzkich i załogę dzielnych wojowników

w Jerozolimie.

2 Krn 17,14 A oto ich spis według ich szczepów. W Judzie tysiącznikami byli: dowódca

Adna, a z nim trzysta tysięcy dzielnych wojowników,

2 Krn 17,15 a przy jego boku dowódca Jochanan, a z nim dwieście osiemdziesiąt tysięcy

ludzi,

2 Krn 17,16 a przy jego boku Amazjasz, syn Zikriego, ochotnik w służbie Pańskiej, a z

nim dwieście tysięcy dzielnych wojowników.

2 Krn 17,17 A z Beniamina dzielny wojownik Eliada, a z nim dwieście tysięcy łuczników

i tarczowników.

2 Krn 17,18 Pod jego rozkazami Jozabad, a z nim sto osiemdziesiąt tysięcy uzbrojonych

679 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 18

ludzi.

2 Krn 17,19 Ci wszyscy służyli królowi oprócz tych, których król rozmieścił w warownych

miastach po całej ziemi Judy.

Rozdział 18

2 Krn 18,01 Jozafat, stawszy się bardzo bogatym i sławnym, spowinowacił się z Achabem. 2 Krn 18,02 Po kilku latach udał się do Achaba do Samarii. Achab zabił wtedy dla niego

i dla ludzi, którzy z nim byli, dużo drobnego i większego bydła, i tak skłonił

go, aby poszedł z nim przeciw Ramot w Gileadzie.

2 Krn 18,03 Wówczas zwrócił się Achab, król izraelski, do króla judzkiego Jozafata: "Czy

pójdziesz ze mną przeciw Ramot w Gileadzie?" Odpowiedział mu: "Ja tak,

jak i ty, lud mój, jak i twój lud [będziemy] z tobą na wojnie".

2 Krn 18,04 Ponadto Jozafat rzekł królowi izraelskiemu: "Najpierw zapytaj, proszę, o sło

wo Pana".

2 Krn 18,05 Król więc izraelski zgromadził czterystu proroków i rzekł do nich: "Czy po

winienem wyruszyć na wojnę o Ramot w Gileadzie, czy też powinienem tego

zaniechać?" A oni odpowiedzieli: "Wyruszaj, a Bóg je da w ręce króla!" 2 Krn 18,06 Jednak Jozafat rzekł: "Czy nie ma tu jeszcze jakiegoś proroka Pańskiego,

abyśmy przez niego mogli zapytać?"

2 Krn 18,07 Na to król izraelski odrzekł Jozafatowi: "Jeszcze jest jeden mąż, przez które

go można zapytać Pana. Ale ja go nienawidzę, bo mi nie prorokuje dobrze,

tylko zawsze źle. Jest to Micheasz, syn Jimli". Wtedy Jozafat powiedział:

"Nie mów tak, królu!"

2 Krn 18,08 Zawołał więc król izraelski któregoś dworzanina i rzekł: "Pospiesz się po Mi

cheasza, syna Jimli!"

2 Krn 18,09 Król izraelski i Jozafat, król judzki, ubrani w szaty [królewskie] siedzieli na

swoich tronach. Siedzieli na placu u wrót Samarii, a przed nimi prorokowali

wszyscy prorocy.

2 Krn 18,10 Sedecjasz, syn Kenaany, sporządził sobie rogi żelazne i powiedział: "Tak mówi

Pan: Nimi będziesz bódł Aram, aż do ich wytępienia".

2 Krn 18,11 I wszyscy prorocy podobnie prorokowali mówiąc: "Idź na Ramot w Gileadzie

i zwyciężaj, Pan je da w ręce króla".

2 Krn 18,12 Ten zaś posłaniec, który poszedł zawołać Micheasza, powiedział mu tak: "Oto

przepowiednie proroków są jednogłośnie pomyślne dla króla, niechże twoja

przepowiednia, proszę cię, będzie jak każdego z nich, taką, żebyś zapowie

dział powodzenie".

2 Krn 18,13 Wówczas Micheasz odrzekł: "Na życie Pana, na pewno będę mówił to, co

powie mój Bóg".

680 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 18

2 Krn 18,14 Potem przyszedł przed króla. Wtedy król się odezwał do niego: "Miche

aszu, czy powinniśmy wyruszyć na wojnę przeciw Ramot w Gileadzie, czy

też powinniśmy tego zaniechać?" Wtedy do niego przemówił: "Wyruszcie, a

zwyciężycie. Będą oni oddani w wasze ręce".

2 Krn 18,15 Król zaś mu powiedział: "Ile razy ja cię mam zaklinać, żebyś mi mówił tylko

prawdę w imieniu Pana?"

2 Krn 18,16 Wówczas on rzekł: "Ujrzałem całego Izraela rozproszonego po górach, jak

trzodę owiec i kóz bez pasterza. Pan rzekł: Nie mają swego pana. Niech wró

ci każdy w pokoju do swego domu!"

2 Krn 18,17 Wtedy król izraelski zwrócił się do Jozafata: "Czyż ci nie powiedziałem? Nie

prorokuje mi pomyślności, tylko nieszczęścia!"

2 Krn 18,18 Tamten zaś mówił dalej: "Dlatego słuchajcie wyroku Pańskiego. Ujrzałem

Pana, siedzącego na swym tronie, a po Jego prawej i lewej stronie stały przy

Nim wszystkie zastępy niebieskie.

2 Krn 18,19 Wówczas Pan rzekł: "Kto zwiedzie Achaba, króla izraelskiego, aby poszedł i

poległ w Ramot w Gileadzie?" Gdy zaś jeden rzekł tak, a drugi inaczej, 2 Krn 18,20 wystąpił pewien duch i stanąwszy przed Panem powiedział: "Ja go zwiodę".

Wtedy Pan rzekł do niego: "Jak?" On zaś odrzekł:

2 Krn 18,21 "Wyjdę i stanę się duchem kłamstwa w ustach wszystkich jego proroków".

Wówczas [Pan] rzekł: "Możesz zwieść i to ci się uda. Idź i uczyń tak!" 2 Krn 18,22 Oto dlatego Pan dał teraz ducha kłamstwa w usta tych twoich proroków. Pan

bowiem zawyrokował twoją zgubę".

2 Krn 18,23 Wtedy Sedecjasz, syn Kenaany, podszedł i uderzył Micheasza w policzek,

mówiąc: "Którąż to drogą przeszedł ode mnie duch Pański, aby mówić z to

bą?"

2 Krn 18,24 A Micheasz odrzekł: "Oto ty sam zobaczysz tego dnia, gdy będziesz przecho

dził z ukrycia w ukrycie, aby się schować".

2 Krn 18,25 Król izraelski zaś rozkazał: "Weźcie Micheasza i zaprowadźcie go z powrotem

do Amona, dowódcy miasta, i do syna królewskiego, Joasza,

2 Krn 18,26 i powiedzcie: Tak rzekł król: Wtrąćcie go do więzienia i żywcie chlebem i

wodą jak najskąpiej, aż do mego powrotu w pokoju".

2 Krn 18,27 Na to Micheasz powiedział: "Gdybyś miał powrócić w pokoju, to znaczyłoby,

że Pan nie mówił przeze mnie". "I dodał: "Słuchajcie wszystkie narody!"" 2 Krn 18,28 Jednak król izraelski i Jozafat, król judzki, wyruszyli na Ramot w Gileadzie. 2 Krn 18,29 [Tam] król izraelski powiedział Jozafatowi: "Zanim pójdę w bój, przebiorę

się. Ty zaś wdziej swoje szaty". Następnie król izraelski przebrał się i dopiero

wtedy przystąpili do walki.

2 Krn 18,30 A król Aramu wydał taki rozkaz dowódcom swoich rydwanów: "Nie walczcie

ani z małym, ani z wielkim, lecz tylko z samym królem izraelskim!" 2 Krn 18,31 Toteż kiedy dowódcy rydwanów zobaczyli Jozafata, powiedzieli: "Ten jest

królem izraelskim!" Wtedy otoczyli go, aby z nim walczyć. Wówczas Jozafat

681 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 20

wydał okrzyk bojowy. Pomógł mu Pan, odciągając ich od niego. 2 Krn 18,32 Kiedy dowódcy rydwanów spostrzegli, że nie on jest królem izraelskim, za

wrócili od niego.

2 Krn 18,33 A pewien człowiek naciągnął łuk i przypadkiem ugodził króla izraelskiego

między spojenia pancerza. Powiedział więc [król] woźnicy: "Zawróć i ratuj

mię z tej walki, bo zostałem zraniony".

2 Krn 18,34 Tego dnia rozgorzała walka, a król izraelski utrzymał się, stojąc na rydwanie

naprzeciw Aramejczyków aż do wieczora, a zmarł o zachodzie słońca.

Rozdział 19

2 Krn 19,01 Król judzki, Jozafat, zdrów i cały wracał do Jerozolimy, do domu. 2 Krn 19,02 Wówczas wyszedł na jego spotkanie "Widzący" Jehu, syn Chananiego, i rzekł

do króla Jozafata: "Czy musisz wspomagać bezbożnego i miłować wrogów

Pana? Przez to właśnie trwa nad tobą gniew Pański.

2 Krn 19,03 Przecież znalazły się i u ciebie dobre czyny, usunąłeś bowiem aszery z tej

ziemi, a swoim sercem skłoniłeś się do szukania Boga".

2 Krn 19,04 Pozostał więc Jozafat w Jerozolimie. A później wyruszył do ludu, od Beer

Szeby aż do gór Efraima i nawracał lud do Pana, Boga ich ojców. 2 Krn 19,05 A mianowicie ustanowił sędziów w kraju, w każdym warownym mieście Judy. 2 Krn 19,06 Następnie przemówił do sędziów: "Uważajcie na to, co czynicie, bo nie dla

człowieka sądzicie, lecz dla Pana. On jest przy was, gdy sądzicie. 2 Krn 19,07 Teraz zaś niech wami owładnie bojaźń Pańska. Uważajcie więc, co czynicie,

nie ma bowiem u Pana, Boga naszego, niesprawiedliwości, stronniczości i

przekupstwa".

2 Krn 19,08 Także i w Jerozolimie ustanowił Jozafat sędziów spośród lewitów i kapłanów

oraz naczelników rodów dla Izraela, aby sądzili w imię Pańskie zatargi i

sprzeczki mieszkańców Jerozolimy.

2 Krn 19,09 I taki rozkaz im dał: "Tak macie postępować: w bojaźni Pańskiej, w prawdzie

i w szczerości serca.

2 Krn 19,10 We wszelkiej sprawie, jaka do was dojdzie od waszych braci, którzy mieszkają

w waszych miastach, czy to sprawa zabójstwa, czy to sprawa rozróżnienia

między prawem a poleceniem, między postanowieniem a nakazem, pouczajcie

ich, aby nie grzeszyli przeciw Panu i aby gniew Jego nie ciążył nad wami i

nad waszymi braćmi.

2 Krn 19,11 A oto kapłan Amariasz będzie naczelnikiem nad wami w każdej sprawie

Pańskiej, książę pokolenia Judy, Zebadiasz, syn Izmaela, w każdej sprawie

królewskiej, a lewici będą wam służyć za pisarzy. Bądźcie dzielni i działajcie,

a Pan poszczęści dobremu".

682 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 20

Rozdział 20

2 Krn 20,01 Potem Moabici i Ammonici, a z nimi część spośród Meunitów, wtargnęli, aby

walczyć przeciw Jozafatowi.

2 Krn 20,02 Przyniesiono wówczas Jozafatowi wiadomość następującą: "Powstało prze

ciw tobie z drugiej strony morza, z Edomu, wielkie wojsko i jest już teraz w

Chaseson-Tamar, to jest w Engaddi".

2 Krn 20,03 Przerażony Jozafat zwrócił się o pomoc do Pana. Ogłosił też post w całej

ziemi judzkiej.

2 Krn 20,04 Zebrali się więc mieszkańcy Judy, aby prosić Pana, o pomoc. Przybyli zaś z

każdego miasta Judy, aby błagać Pana.

2 Krn 20,05 Stanął wówczas Jozafat pośrodku zgromadzenia ludu z Judy i z Jerozolimy

w świątyni, przed nowym dziedzińcem,

2 Krn 20,06 i rzekł: "Panie, Boże naszych ojców, czy to nie Ty jesteś Bogiem w niebie, i

czyż nie Ty rządzisz w każdym królestwie pogan? W Twoim to ręku jest siła

i moc. Nie ma takiego, który by z Tobą mógł się mierzyć.

2 Krn 20,07 Czy to nie Ty, Boże nasz, wygnałeś mieszkańców tej ziemi przed Twoim lu

dem, Izraelem, i dałeś ją na wieki potomstwu Abrahama, Twego przyjaciela? 2 Krn 20,08 Zamieszkali w niej i zbudowali w niej świątynię dla Twego imienia, mówiąc: 2 Krn 20,09 "Jeśli spadnie na nas nieszczęście, miecz karzący, zaraza albo głód, staniemy

przed tą świątynią i przed Tobą, ponieważ w tej świątyni przebywa Twoje

imię, i będziemy wołać do Ciebie w naszym ucisku, wtedy Ty wysłuchasz nas

i ocalisz".

2 Krn 20,10 Oto teraz Ammonici, Moabici oraz mieszkańcy gór Seir, do których nie dałeś

Izraelowi wejść podczas wędrówki z ziemi egipskiej, tak iż ominęli ich i nie

zniszczyli,

2 Krn 20,11 oto jak nam odpłacają: wchodzą do nas, aby nas wypędzić z Twego dziedzic

twa, które dałeś nam w posiadanie.

2 Krn 20,12 Boże nasz, czy nie osądzisz tego? Jesteśmy bowiem bezsilni wobec tego ogrom

nego mnóstwa, które na nas napadło. Nie wiemy, co czynić, ale oczy nasze

zwracają się ku Tobie".

2 Krn 20,13 Stali wówczas przed Panem wszyscy mieszkańcy Judy, także i małe dzieci,

ich kobiety i synowie.

2 Krn 20,14 A wśród zgromadzenia duch Pański spoczął na Jachazjelu, synu Zachariasza,

syna Benajasza, syna Jejela, syna Mattaniasza - lewicie spośród potomków

Asafa.

2 Krn 20,15 I rzekł on: "Wszyscy mieszkańcy Judy i Jerozolimy, i ty, królu Jozafacie,

słuchajcie uważnie! Tak do was mówi Pan: Nie bójcie się i nie lękajcie tego

wielkiego mnóstwa, albowiem nie wy będziecie walczyć, lecz Bóg. 2 Krn 20,16 Jutro zejdźcie przeciwko nim! Oto wstępować będą na wzgórze Sis, a znaj

683 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 20

dziecie ich na końcu doliny przed pustynią Jeruel.

2 Krn 20,17 Nie wy będziecie tam walczyć. Jednakże stawcie się, zajmijcie stanowisko, a

zobaczycie ocalenie dla was od Pana, o Judo i Jerozolimo! Nie bójcie się i nie

lękajcie! Jutro wyruszcie im na spotkanie, a Pan będzie z wami!" 2 Krn 20,18 Jozafat więc upadł na kolana twarzą ku ziemi, i wszyscy mieszkańcy Judy i

Jerozolimy padli przed Panem, aby Go uczcić.

2 Krn 20,19 Wówczas lewici spośród synów Kehatytów i Korachitów poczęli wielbić Pana,

Boga Izraela, donośnym i wysokim głosem.

2 Krn 20,20 Wczesnym rankiem powstali i ruszyli ku pustyni Tekoa. Gdy ruszali, stanął

Jozafat i rzekł: "Mieszkańcy Judy i Jerozolimy, posłuchajcie mnie: Zaufajcie

Panu, Bogu waszemu, a ostaniecie się, zaufajcie Jego prorokom, a będzie się

wam powodziło".

2 Krn 20,21 Potem, poradziwszy się ludu, ustanowił śpiewaków dla Pana, by idąc w świę

tych szatach przed zbrojnymi wysławiali Go śpiewając: Wysławiajcie Pana,

albowiem na wieki jest Jego łaskawość.

2 Krn 20,22 W czasie kiedy rozpoczęli wznosić okrzyki radości i uwielbienia, Pan zastawił

zasadzkę na Ammonitów, Moabitów i mieszkańców góry Seir, wkraczających

przeciw Judzie, tak iż się wzajemnie pobili.

2 Krn 20,23 Powstali wówczas Ammonici i Moabici przeciwko mieszkańcom góry Seir, aby

ich obłożyć klątwą i wytępić. Gdy zaś tego dokonali z mieszkańcami Seiru,

jeden drugiemu pomagał do zguby.

2 Krn 20,24 Gdy mieszkańcy Judy doszli do miejsca, skąd widać już pustynię, i spojrzeli

na to mnóstwo, oto [zobaczyli] trupy leżące na ziemi: nikt nie uszedł z ży

ciem.

2 Krn 20,25 Przystąpił więc Jozafat i jego lud, aby pobrać z nich łupy. Znaleźli wtedy przy

nich mnóstwo zdobyczy: bydła, dobytku, szat i kosztownych naczyń. Zdobyli

takie łupy, iż nie mogli tego udźwignąć. Trzy dni im zeszły na zbieraniu łupu,

był on bowiem wielki.

2 Krn 20,26 W czwartym zaś dniu zebrali się w Dolinie Beraka, tam bowiem błogosławili

Pana, dlatego miejsce to nazwali Doliną Beraka.

2 Krn 20,27 Następnie wszyscy mężowie z Judy i Jerozolimy , z Jozafatem, na czele,

wrócili do Jerozolimy pełni radości, bo Pan uradował ich, uwalniając od nie

przyjaciół.

2 Krn 20,28 Wkroczyli do Jerozolimy, kierując się ku świątyni Pańskiej, grając na harfach,

cytrach i trąbach.

2 Krn 20,29 Wówczas spadł strach Boży na wszystkie królestwa i kraje, skoro usłyszano,

że Pan walczył z wrogami Izraela.

2 Krn 20,30 Odpoczęło potem królestwo Jozafata i Pan otoczył je zewsząd pokojem. 2 Krn 20,31 Jozafat więc objął władzę w Judzie. W chwili objęcia rządów miał trzydzie

ści pięć lat i panował w Jerozolimie dwadzieścia pięć lat. Jego matce było na

imię Azuba, córka Szilchiego.

684 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 21

2 Krn 20,32 Poszedł on drogą swego ojca Asy i nie zboczył z niej; starając się czynić to,

co jest słuszne w oczach Pańskich.

2 Krn 20,33 Tylko wyżyn nie usunięto, a lud jeszcze nie zwrócił serca ku Bogu swych

przodków.

2 Krn 20,34 Pozostałe zaś czyny Jozafata, od pierwszych do ostatnich, zapisane są w dzie

jach Jehu, syna Chananiego, i włączone do Księgi Królów Izraela. 2 Krn 20,35 Król judzki, Jozafat, sprzymierzył się potem z królem izraelskim, Ochozja

szem, który źle postępował.

2 Krn 20,36 Związał się z nim, aby budować okręty do podróży ku Tarszisz. Budowali

wówczas okręty w Esjon-Geber.

2 Krn 20,37 Prorokował potem Eliezer, syn Dodawiasza z Mareszy, przeciwko Jozafato

wi, mówiąc: "Ponieważ sprzymierzyłeś się z Ochozjaszem, zburzy Pan twoje

dzieło". I rozbiły się okręty, tak iż poniechano wyprawy do Tarszisz.

Rozdział 21

2 Krn 21,01 Jozafat spoczął przy swoich przodkach i został pochowany przy swoich przod

kach w Mieście Dawidowym, a jego syn Joram został w jego miejsce królem. 2 Krn 21,02 Miał on sześciu braci, synów Jozafata: Azariasza, Jechiela, Zachariasza, Aza

riasza, Mikaela i Szefatiasza. Wszyscy byli synami Jozafata, króla judzkiego. 2 Krn 21,03 Obdarował ich ojciec bogatymi darami w srebrze i złocie oraz w kosztowno

ściach, razem z warownymi miastami Judy. Władzę królewską jednak oddał

Joramowi, ponieważ on był pierworodny.

2 Krn 21,04 Joram więc wziął we władanie królestwo swego ojca i umocniwszy się, poza

bijał mieczem wszystkich swoich braci oraz niektórych książąt Izraela. 2 Krn 21,05 Joram miał trzydzieści dwa lata w chwili objęcia rządów i osiem lat panował

w Jerozolimie.

2 Krn 21,06 Kroczył on drogą królów izraelskich, podobnie jak czynił dom Achaba, ponie

waż córka Achaba była jego żoną. Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich. 2 Krn 21,07 Jednakże Pan nie chciał zniszczyć domu Dawida ze względu na przymierze,

które z nim zawarł, gdy mu obiecał, iż da mu przed sobą ród na zawsze. 2 Krn 21,08 Za jego to czasów Edom wyrwał się spod władzy Judy i wybrał sobie króla. 2 Krn 21,09 Wtedy więc Joram wraz ze swoimi dowódcami i ze wszystkimi rydwanami

przekroczył granicę. Wstawszy potem w nocy, pobił Edomitów, którzy go

otaczali, wraz z dowódcami rydwanów.

2 Krn 21,10 I wyrwał się Edom spod władzy Judy aż po dziś dzień. W tym samym czasie

wyrwała się także Libna spod jego władzy, ponieważ opuścił on Pana, Boga

swych ojców.

2 Krn 21,11 On też ustanowił wyżyny na górach judzkich i doprowadził do wiarołomstwa

685 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 22

mieszkańców Jerozolimy, wiodąc Judę na złą drogę.

2 Krn 21,12 Przyszło potem do niego pismo od proroka Eliasza tej treści: "Tak mówi Pan,

Bóg twego praojca Dawida: Ponieważ nie postępowałeś drogami swego ojca

Jozafata ani drogami Asy, króla judzkiego,

2 Krn 21,13 lecz postępowałeś drogą królów izraelskich i doprowadziłeś Judę oraz miesz

kańców Jerozolimy do wiarołomstwa, jak wiarołomny był dom Achaba, po

nadto wymordowałeś swoich braci i rodzinę swego ojca, lepszych od ciebie, 2 Krn 21,14 oto Pan uderzy cię wielką klęską, jakiej dozna twój naród, twoi synowie, twoje

żony i cały twój majątek.

2 Krn 21,15 Ciebie zaś samego dotknie ciężkimi chorobami, chorobą wnętrzności. W koń

cu z powodu tej choroby w ciągu dwóch lat wyjdą ci wnętrzności". 2 Krn 21,16 Poruszył też Pan przeciw Joramowi wrogiego ducha Filistynów i Arabów,

którzy mieszkali obok Kuszytów.

2 Krn 21,17 Wkroczyli więc do Judy, zniszczyli ją, zabierając cały majątek, jaki znalazł

się w pałacu królewskim, ponadto uprowadzili jego synów i żony, tak iż nie

został mu żaden inny syn, poza Joachazem, najmłodszym z jego synów. 2 Krn 21,18 Po tym wszystkim dotknął go Pan nieuleczalną chorobą wnętrzności, 2 Krn 21,19 która trwała dwa lata, aż w końcu drugiego roku, gdy nadeszła ostatnia

chwila, wyszły mu wnętrzności na skutek choroby i zmarł wśród dokuczli

wych boleści. A lud jego nie spalił mu kadzidła, jak palił jego przodkom. 2 Krn 21,20 W chwili objęcia rządów miał on trzydzieści dwa lata i osiem lat panował

w Jerozolimie. Odszedł tak, iż nikt go nie żałował. Pogrzebano go w Mieście

Dawidowym, ale nie w grobach królewskich.

Rozdział 22

2 Krn 22,01 Na jego miejsce mieszkańcy Jerozolimy obrali królem najmłodszego jego syna,

Ochozjasza, wszystkich bowiem starszych braci wymordowała zgraja, która z

Arabami weszła do obozu. Został więc królem Ochozjasz, syn Jorama, króla

judzkiego.

2 Krn 22,02 W chwili objęcia rządów Ochozjasz miał dwadzieścia dwa lata i panował je

den rok w Jerozolimie. Jego matce było na imię Atalia, córka Omriego. 2 Krn 22,03 Także i on kroczył drogami rodu Achaba, albowiem matka jego dawała mu

złe rady.

2 Krn 22,04 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, jak dom Achaba, ponieważ oni

to na jego zgubę byli mu doradcami po śmierci jego ojca.

2 Krn 22,05 Idąc za ich radą, wyruszył z Joramem, synem Achaba, królem izraelskim, do

walki przeciw Chazaelowi, królowi Aramu, do Ramot w Gileadzie. Aramej

czycy zranili Jorama.

686 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 23

2 Krn 22,06 Wycofał się więc, aby się leczyć w Jizreel, albowiem miał rany, które zadali

mu w Harama, kiedy wojował z Chazaelem, królem Aramu. Ochozjasz, syn

Jorama, króla judzkiego, przybył do Jizreel odwiedzić Jorama, syna Achaba,

który był chory.

2 Krn 22,07 Lecz Bóg zrządził, że Ochozjasz wybrał się z odwiedzinami do Jorama na

swoją zgubę. Kiedy bowiem przybył, wyruszył z Joramem na spotkanie Je

hu, syna Nimsziego, którego namaścił Pan po to, by zniszczył dom Achaba. 2 Krn 22,08 Podczas gdy Jehu rozprawiał się z domem Achaba, znalazł dowódców judz

kich i synów braci Ochozjasza, którzy byli w jego służbie, i zabił ich. 2 Krn 22,09 Szukano potem Ochozjasza i schwytano go, gdy ukrywał się w Samarii. Za

prowadzono go wtedy do Jehu, który go skazał na śmierć. Pochowano go,

mówiąc: "Jest on synem Jozafata, który szukał Pana z całego swego serca".

Nie było wtedy w domu Ochozjasza nikogo, kto by miał dość siły do pano

wania.

2 Krn 22,10 Kiedy Atalia, matka Ochozjasza, dowiedziała się, że syn jej umarł, zabrała

się do wytępienia całego potomstwa królewskiego domu Judy.

2 Krn 22,11 Lecz Joszeba, córka króla, zabrała Joasza, syna Ochozjasza, i wyniósłszy go

potajemnie spośród zabijanych synów królewskich, skryła go razem z jego

mamką w pokoju sypialnym. Tak to ukrywała go Joszeba, córka króla Jo

rama, a żona kapłana Jojady - była ona przecież siostrą Ochozjasza - przed

Atalią, tak iż ona go nie zgładziła.

2 Krn 22,12 Przebywał więc z nimi przez sześć lat ukryty w świątyni Bożej, podczas gdy

Atalia rządziła w kraju.

Rozdział 23

2 Krn 23,01 W siódmym roku Jojada nabrał otuchy i wciągnął do spisku setników: Aza

riasza, syna Jerochama, Izmaela, syna Jochanana, Azariasza, syna Obeda,

Maasejasza, syna Adajasza, i Elisafata, syna Zikriego.

2 Krn 23,02 Obeszli oni ziemię Judy i zebrali lewitów ze wszystkich miast judzkich oraz

naczelników rodów izraelskich, a potem przyszli do Jerozolimy.

2 Krn 23,03 Całe to zgromadzenie zawarło układ z królem w świątyni Bożej. Wtedy rzekł

im [Jojada]: "Oto syn króla. Niech króluje, jak zapowiedział Pan o potom

kach Dawida.

2 Krn 23,04 Oto rozkaz, który macie wykonać. Trzecia część z was - kapłanów, lewitów i

podejmujących służbę w szabat, niech stanie na straży progów; 2 Krn 23,05 jedna trzecia - przy pałacu królewskim, a jedna trzecia - przy Bramie Fun

damentów, a cały lud na dziedzińcach świątyni Pańskiej.

2 Krn 23,06 Niech nie wejdzie nikt do świątyni Pańskiej, z wyjątkiem kapłanów i usłu

687 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 23

gujących lewitów. Oni mogą wejść, albowiem są poświęceni, a cały lud niech

strzeże Bożych zarządzeń.

2 Krn 23,07 Niech lewici otoczą króla w krąg, każdy z bronią w ręku. A kto by chciał

wejść do świątyni, niech zginie! Bądźcie przy królu, dokądkolwiek się uda". 2 Krn 23,08 Lewici więc i wszyscy z Judy wykonali wszystko tak, jak im rozkazał kapłan

Jojada. Każdy wziął swoich ludzi, tak tych, co podejmują służbę w szabat,

jak tych, co w szabat z niej schodzą, albowiem kapłan Jojada nie zwolnił

zmian do domu.

2 Krn 23,09 Kapłan zaś Jojada wręczył setnikom włócznie, tarcze i puklerze króla Dawi

da, które były w świątyni Bożej.

2 Krn 23,10 Następnie rozstawił cały lud z bronią w ręku dokoła króla wzdłuż świątyni

od węgła południowego aż do węgła północnego, przed ołtarzem i świątynią. 2 Krn 23,11 Wówczas wyprowadzono syna króla i włożono na niego diadem i Świadec

two, i ogłoszono go królem. Namaścili go: Jojada i jego synowie. Wołano też:

"Niech żyje król!"

2 Krn 23,12 Atalia słysząc wrzawę ludu, cisnącego się i wysławiającego króla, udała się

do ludu, do świątyni Pańskiej.

2 Krn 23,13 Spojrzała, a oto król stoi przy kolumnie przy wejściu, a dowódcy i trąby na

około króla; cały lud kraju raduje się i dmie w trąby, śpiewacy z instrumen

tami muzycznymi prowadzą śpiewy pochwalne. Atalia więc rozdarła szaty i

zawołała: "Spisek, spisek!"

2 Krn 23,14 Wtedy kapłan Jojada wydał rozkaz setnikom dowodzącym wojskiem, mówiąc

im: "Wyprowadźcie ją ze świątyni poza szeregi, a gdyby ktoś za nią szedł,

niech zginie od miecza!" Kapłan bowiem mówił: "Nie zabijajcie jej w świą

tyni Pańskiej!"

2 Krn 23,15 Pochwycono ją, gdy dochodziła do wejścia do pałacu królewskiego przy Bra

mie Końskiej, i tam ją zabito.

2 Krn 23,16 Wówczas Jojada zawarł przymierze między Panem a całym ludem i królem,

aby byli ludem Pańskim.

2 Krn 23,17 Po czym cały lud kraju wyruszył do świątyni Baala i zburzył ją. Ołtarze jego

i posągi potłuczono, a Mattana, kapłana Baala, zabito przed ołtarzami. 2 Krn 23,18 I Jojada ustanowił straż dla świątyni Pańskiej z kapłanów i lewitów, których

Dawid podzielił na zmiany w świątyni Pańskiej, aby składali Panu całopa

lenia, jak napisano w prawie Mojżeszowym, wśród wesela i śpiewów, według

rozporządzeń Dawidowych.

2 Krn 23,19 Ustanowił też odźwiernych przy bramach świątyni Pańskiej, aby przypad

kiem nie wszedł tam ktoś nieczysty.

2 Krn 23,20 Następnie wziął setników, możnych, rządców ludu oraz cały lud kraju i wy

prowadził króla ze świątyni. Potem wkroczyli przez Bramę Wyższą do pałacu

królewskiego i posadzili króla na tronie królewskim.

2 Krn 23,21 Cały lud kraju radował się, a miasto zażywało spokoju. Atalię zaś zabito

688 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 24

mieczem.

Rozdział 24

2 Krn 24,01 W chwili objęcia rządów Joasz miał siedem lat i panował czterdzieści lat w

Jerozolimie. Matce jego było na imię Sibia z Beer-Szeby.

2 Krn 24,02 Joasz czynił to, co było słuszne w oczach Pańskich, przez wszystkie dni życia

kapłana Jojady.

2 Krn 24,03 Jojada dobrał mu dwie żony, tak iż miał on synów i córki. 2 Krn 24,04 Potem powstał w sercu Joasza zamiar, aby odnowić świątynię Pańską. 2 Krn 24,05 Zebrał więc kapłanów i lewitów i rozkazał im: "Wyjdźcie do miast Judy i

zbierajcie od całego Izraela pieniądze na coroczne odnawianie świątyni wa

szego Boga. Pośpieszcie się z tą sprawą!" Lewici jednak się nie śpieszyli. 2 Krn 24,06 Król więc przywołał ich zwierzchnika, Jojadę, i rzekł mu: "Dlaczego nie doma

gałeś się od lewitów, aby przynieśli z Judy i z Jerozolimy na rzecz Namiotu

Świadectwa podatek, który Mojżesz, sługa Pański, nałożył na całą społecz

ność Izraela?

2 Krn 24,07 Bezbożna bowiem Atalia i jej synowie włamali się do świątyni Bożej i wszyst

kie przedmioty Świątyni Pańskiej uczynili własnością Baalów".

2 Krn 24,08 Ponadto rozkazał król, aby sporządzono jedną skrzynię i umieszczono ją w

bramie świątyni Pańskiej na zewnątrz.

2 Krn 24,09 I ogłoszono w Judzie i w Jerozolimie, żeby przynosić Panu podatek, który

Mojżesz, sługa Boży, nałożył na Izraela na pustyni.

2 Krn 24,10 Uradowali się więc wszyscy naczelnicy i cały lud tak, iż przynosili [pieniądze]

i wrzucali do skrzyni, aż ją napełnili.

2 Krn 24,11 Co pewien czas, kiedy zauważono, iż dużo jest pieniędzy, lewici przenosili

skrzynię pod nadzór królewski, następnie sekretarz króla i nadzorca z ramie

nia arcykapłana opróżniali skrzynię. Potem odnoszono ją na miejsce. Tak

czyniono codziennie, zebrano więc mnóstwo pieniędzy.

2 Krn 24,12 Król i Jojada dawali je kierownikom robót około świątyni Pańskiej. Przy

odnawianiu i umacnianiu świątyni Pańskiej byli zajęci murarze i cieśle oraz

kowale i brązownicy.

2 Krn 24,13 Robotnicy przystąpili do dzieła i dzięki pracy ich rąk odnawianie posuwało

się naprzód. Naprawili zatem świątynię Bożą według jej planu i wzmocnili

ją.

2 Krn 24,14 Kiedy to ukończyli, przynieśli resztę pieniędzy do króla i Jojady, za które

sporządzono sprzęty dla świątyni Pańskiej: naczynia do służby Bożej i skła

dania ofiar, czasze i inne naczynia złote i srebrne. Codziennie przez wszystkie

dni Jojady składano całopalenia w świątyni Pańskiej.

689 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 25

2 Krn 24,15 Potem zestarzał się Jojada i syty życia zmarł, mając lat sto trzydzieści. 2 Krn 24,16 Pogrzebali go w Mieście Dawidowym razem z królami, albowiem dobrze czy

nił w Izraelu i względem Boga, i względem Jego świątyni.

2 Krn 24,17 Po śmierci Jojady przybyli naczelnicy judzcy i oddali pokłon królowi. Król

ich wtedy usłuchał.

2 Krn 24,18 Opuścili więc świątynię Pana, Boga swego, i zaczęli czcić aszery oraz posągi.

Wskutek ich winy zapłonął gniew [Boży] nad Judą i nad Jerozolimą. 2 Krn 24,19 Posyłał więc [Pan] do nich proroków, aby ich nawrócili do Pana i napominali,

oni jednak ich nie słuchali.

2 Krn 24,20 Wtedy duch Boży zstąpił na Zachariasza, syna kapłana Jojady, który stanął

przed ludem i rzekł: "Tak mówi Bóg: Dlaczego przekraczacie przykazania

Pańskie? Dlatego się wam nie szczęści! Ponieważ opuściliście Pana i On was

opuści".

2 Krn 24,21 Lecz oni sprzysięgli się przeciw niemu i ukamienowali go, z rozkazu króla na

dziedzińcu świątyni Pańskiej.

2 Krn 24,22 Król Joasz zapomniał już o dobrodziejstwie, jakie wyświadczył mu ojciec

Zachariasza, Jojada, i zabił syna. Kiedy zaś ten umierał, zawołał: "Oby Pan

to widział i pomścił, i za to zażądał sprawy!"

2 Krn 24,23 I oto jeszcze w ciągu tego roku wyruszyło przeciw niemu wojsko Aramu.

Wkroczywszy do Judy i do Jerozolimy, wyniszczyli z ludu wszystkich jego

naczelników, a całą swą zdobycz wysłali do króla Damaszku.

2 Krn 24,24 Choć wojsko Aramu weszło z małą liczbą żołnierzy, Pan jednak oddał mu

w ręce wielkie mnóstwo wojska, ponieważ [mieszkańcy Judy] opuścili Pana,

Boga swych ojców. I tak wykonało ono wyrok na Joaszu.

2 Krn 24,25 Kiedy się od niego oddalili, pozostawiając go ciężko chorym, słudzy jego

uknuli spisek przeciw niemu, aby pomścić krew syna kapłana Jojady. I zabili

go na jego łóżku. Zmarł i został pochowany w Mieście Dawidowym, ale nie

złożono go w grobach królewskich.

2 Krn 24,26 Spiskowcami przeciw niemu byli: Zabad, syn Ammonitki Szimeat, i Jozabad,

syn Moabitki Szimrit.

2 Krn 24,27 O jego zaś synach, wielkości podatku i odbudowie świątyni Bożego domu

napisano w Komentarzu do Księgi Królów. A syn jego, Amazjasz, został w

jego miejsce królem.

Rozdział 25

2 Krn 25,01 Dwadzieścia pięć lat miał Amazjasz, w chwili objęcia rządów, a panował w

Jerozolimie dwadzieścia dziewięć lat. Matce jego było na imię Joaddan z Je

rozolimy.

690 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 25

2 Krn 25,02 On czynił to, co jest słuszne w oczach Pańskich, ale nie szczerym sercem. 2 Krn 25,03 Skoro tylko umocnił władzę królewską w swym ręku, zabił tych spośród swych

sług, którzy zabili jego ojca, króla.

2 Krn 25,04 Lecz nie skazał na śmierć ich synów, zgodnie z tym, co jest napisane w księdze

Prawa Mojżeszowego, gdzie Pan przykazał: Ojcowie nie poniosą śmierci za

winy synów ani synowie za winy swych ojców. Każdy umrze za swój własny

grzech.

2 Krn 25,05 Zgromadził potem Amazjasz mieszkańców Judy i podzielił ich według rodów,

dając im tysiączników i setników dla całego Judy i Beniamina; dokonał na

stępnie ich spisu od dwudziestu lat i powyżej. Znalazł wtedy trzysta tysięcy

mężów wyborowych, zdolnych do walki, uzbrojonych w dzidę i tarczę. 2 Krn 25,06 Najął następnie z Izraela sto tysięcy dzielnych wojowników za sto talentów

srebra.

2 Krn 25,07 Wszedł wówczas do niego mąż Boży mówiąc: "Królu, niech nie wyrusza z tobą

wojsko Izraela, bo Pan nie jest z Izraelem ani z żadnym z synów Efraima. 2 Krn 25,08 Jeśli zaś mniemasz, że się wzmocnisz przez to, osłabi cię Bóg przed wrogiem,

albowiem u Boga jest siła, aby pomóc i aby osłabić".

2 Krn 25,09 Amazjasz zapytał męża Bożego: "A co zrobić ze stu talentami srebra, które

dałem oddziałowi wojowników z Izraela?" Mąż Boży odpowiedział: "Pan ma

więcej do dania tobie niż to".

2 Krn 25,10 Zwolnił więc Amazjasz oddział, który do niego przybył z Efraima, aby wrócili

na swoje miejsce. Oni jednak bardzo się rozgniewali na Judę i powrócili do

ojczyzny, wrąc gniewem.

2 Krn 25,11 Amazjasz, wzmocniwszy się, wyruszył na czele swego wojska do Doliny Soli,

gdzie pobił dziesięć tysięcy synów Seiru,

2 Krn 25,12 a dziesięć tysięcy żywych uprowadzili synowie Judy. Wprowadzili ich potem

na szczyt skały i strącili ich ze szczytu skały, tak iż się wszyscy porozbijali. 2 Krn 25,13 A żołnierze oddziału, który Amazjasz wycofał ze swej wyprawy na wojnę,

rozeszli się po miastach judzkich, od Samarii aż po Bet-Choron, zabijając

trzy tysiące ludzi i zabierając wielki łup.

2 Krn 25,14 Kiedy po rozbiciu Edomitów wrócił Amazjasz, wprowadził bogów synów Se

iru i ustanowił ich bogami dla siebie, oddając im pokłon i paląc kadzidło. 2 Krn 25,15 Zapłonął wtedy gniew Pana na Amazjasza i wysłał On do niego proroka, któ

ry mu powiedział: "Dlaczegoś szukał bogów tego ludu, którzy nie uratowali

ich narodu z twojej ręki?"

2 Krn 25,16 Kiedy on to do niego mówił, powiedział mu król: "Czy ustanowiliśmy cię

doradcą króla? Przestań! Po cóż mają cię uderzyć?" Prorok zaprzestał i za

wołał: "Wiem, że Bóg powziął zamiar, by cię zgubić za to, żeś to uczynił i

nie usłuchałeś mojej rady".

2 Krn 25,17 Wtedy Amazjasz, król judzki, naradził się i wysłał posłów do Joasza, syna

Joachaza, syna Jehu, króla izraelskiego: "Przyjdź, a zmierzymy się zbrojnie!"

691 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 26

2 Krn 25,18 A Joasz, król izraelski, przekazał Amazjaszowi, królowi judzkiemu, taką od

powiedź: "Cierń na Libanie przesłał cedrowi na Libanie taką prośbę: "Daj

córkę swoją mojemu synowi za żonę!" Lecz dziki zwierz, który jest na Liba

nie, przebiegał i rozdeptał cierń.

2 Krn 25,19 Mówisz sobie: "Oto pobiłem Edomitów". Skutkiem czego twoje serce uniosło

się pychą, by się chwalić. Pozostań teraz w swoim domu! Dlaczego masz się

narażać na nieszczęście i masz upaść ty, a razem z tobą i Juda?" 2 Krn 25,20 Lecz Amazjasz nie usłuchał, co było zrządzeniem Boga, który chciał ich wy

dać w ręce Joasza, za to, że szukali bogów Edomu.

2 Krn 25,21 Wyruszył więc Joasz, król izraelski, i zmierzyli się zbrojnie - on i Amazjasz

- w Bet-Szemesz, które należy do Judy.

2 Krn 25,22 Juda został pobity przez Izraela, i uciekł każdy do swego namiotu. 2 Krn 25,23 Amazjasza zaś, króla judzkiego, syna Joasza, syna Joachaza, pojmał w Bet

Szemesz Joasz, król izraelski, i zaprowadził go do Jerozolimy. Zrobił wyłom

w murze Jerozolimy od Bramy Efraima aż do Bramy Węgła, na czterysta

łokci.

2 Krn 25,24 Zabrał też wszystko złoto i srebro, wszystkie naczynia, które znajdowały się

w świątyni Bożej u Obed-Edoma i w skarbcach pałacu królewskiego, oraz

zakładników, i wrócił do Samarii.

2 Krn 25,25 Amazjasz, syn Joasza, król judzki, żył jeszcze piętnaście lat po śmierci Joasza,

syna Joachaza, króla izraelskiego.

2 Krn 25,26 A czyż pozostałe dzieje Amazjasza, od pierwszych do ostatnich, nie są opisane

w Księdze Królów judzkich i izraelskich?

2 Krn 25,27 Od czasu kiedy Amazjasz opuścił Pana, uknuto przeciw niemu spisek w Je

rozolimie, uciekł więc do Lakisz. Urządzono za nim pościg do Lakisz i tam

go zabito.

2 Krn 25,28 Przewieziono go końmi i pogrzebano z jego przodkami w Mieście Dawidowym.

Rozdział 26

2 Krn 26,01 Cały naród Judy wziął Ozjasza, który miał wtedy szesnaście lat, i obrał go

królem w miejsce jego ojca Amazjasza.

2 Krn 26,02 To on obwarował Elat i przywrócił go Judzie, kiedy król spoczął ze swymi

przodkami.

2 Krn 26,03 W chwili objęcia rządów Ozjasz miał szesnaście lat i panował pięćdziesiąt

dwa lata w Jerozolimie. Matce jego było na imię Jekolia z Jerozolimy. 2 Krn 26,04 Czynił on to, co jest słuszne w oczach Pańskich we wszystkim, tak jak czynił

jego ojciec Amazjasz.

2 Krn 26,05 Dopóki żył Zachariasz, który go uczył bojaźni Bożej, szukał on Pana, a jak

692 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 26

długo szukał Pana, Bóg mu szczęścił.

2 Krn 26,06 Wyruszył wówczas, by walczyć z Filistynami. Zrobił wyłomy w murach Gat,

Jabne i Aszdodu, a odbudował miasta w okolicy Aszdodu i w kraju Filisty

nów.

2 Krn 26,07 Wspomagał go Bóg przeciwko Filistynom i przeciwko Arabom, mieszkającym

w Gur-Baal, i przeciwko Meunitom.

2 Krn 26,08 Także i Ammonici płacili daninę Ozjaszowi. Sława jego imienia doszła aż do

wejścia do Egiptu, bo stał się on bardzo potężny.

2 Krn 26,09 Wybudował też Ozjasz baszty w Jerozolimie nad Bramą Węgła, nad Bramą

Doliny, nad Narożnikiem i umocnił je.

2 Krn 26,10 Wybudował również wieże w pustyni i wykopał liczne cysterny, ponieważ

posiadał wiele bydła na Szefeli i na płaskowyżu - a także rolników i upra

wiających winnice na wzgórzach i w ogrodach, kochał się bowiem w uprawie

ziemi.

2 Krn 26,11 Ozjasz miał wojsko wyćwiczone do walki, gotowe do wyprawy w pole, po

dzielone na oddziały, obliczone przez pisarza Jejela i nadzorcę Maasejasza,

pod rozkazami jednego z dowódców królewskich - Chananiasza. 2 Krn 26,12 Całkowita liczba naczelników rodów nad tymi dzielnymi wojownikami wyno

siła dwa tysiące sześciuset.

2 Krn 26,13 Pod ich rozkazami było wojsko złożone z trzydziestu siedmiu tysięcy pięciuset

ludzi wyćwiczonych do walki, pełnych siły do tego, by wesprzeć króla przeciw

wrogom.

2 Krn 26,14 Ozjasz przygotował im, to jest całemu wojsku, tarcze, dzidy, hełmy, pancerze,

łuki i kamienie do proc.

2 Krn 26,15 W Jerozolimie polecił on zbudować machiny wojenne według pomysłu kon

struktora, do umieszczenia na wieżach i narożnikach celem ciskania strzał i

wielkich kamieni. W ten sposób sława jego rozeszła się daleko, bo doznawał

on naprawdę przedziwnej pomocy, aż stał się tak potężnym.

2 Krn 26,16 A kiedy stał się potężny, uniosło się jego serce, aż uległo zepsuciu. Wykroczył

przeciw Panu, Bogu swemu, wszedł bowiem do świątyni Pańskiej, aby złożyć

ofiarę kadzielną na ołtarz kadzenia.

2 Krn 26,17 Wszedł za nim kapłan Azariasz, a z nim osiemdziesięciu odważnych kapłanów

Pańskich.

2 Krn 26,18 Powstali przeciw królowi Ozjaszowi i powiedzieli mu: "Ozjaszu, nie do ciebie

należy składanie ofiar kadzielnych Panu, lecz do kapłanów. Są oni synami

Aarona, na to poświęconymi, aby składać ofiary kadzielne. Wyjdź z miejsca

świętego, boś się sprzeniewierzył i nie przyniesie ci to chwały u Pana". 2 Krn 26,19 Wówczas Ozjasz zapałał gniewem, a w jego ręku była jeszcze kadzielnica. Gdy

pałał gniewem na kapłanów, ukazał się na jego czole trąd, wobec kapłanów

w świątyni Pańskiej, przed ołtarzem kadzenia.

2 Krn 26,20 Najwyższy kapłan Azariasz i wszyscy inni kapłani zwrócili się do niego: a

693 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 28

oto miał on trąd na czole. Natychmiast więc wypędzili go stamtąd. On sam

nawet się spieszył do wyjścia, bo dotknął go Pan.

2 Krn 26,21 I pozostał król Ozjasz trędowaty aż do dnia swej śmierci, i mieszkał w domu

odosobnienia, bo wykluczony został ze świątyni Pańskiej, podczas gdy Jo

tam, jego syn, zarządzał pałacem królewskim i sądził lud.

2 Krn 26,22 Pozostałe zaś dzieje Ozjasza, pierwsze i ostatnie, są opisane przez proroka

Izajasza, syna Amosa.

2 Krn 26,23 I spoczął Ozjasz ze swymi przodkami, i pochowano go z jego przodkami na

polu obok grobu królów. Mówiono bowiem: "On był trędowaty". Syn jego

Jotam został w jego miejsce królem.

Rozdział 27

2 Krn 27,01 Jotam w chwili objęcia rządów miał dwadzieścia pięć lat, a szesnaście lat

panował w Jerozolimie. Matce jego było na imię Jerusza, córka Sadoka. 2 Krn 27,02 Czynił on to, co jest słuszne w oczach Pańskich, i we wszystkim działał tak,

jak jego ojciec Ozjasz, nie wtargnął jednak, jak on do świątyni Pańskiej. Ale

lud nadal był zepsuty.

2 Krn 27,03 On to wybudował Bramę Górną świątyni Pańskiej i przeprowadził wiele prac

przy murach Ofelu.

2 Krn 27,04 Budował też miasta w górach judzkich, a w lasach wzniósł zamki i wieże. 2 Krn 27,05 On to walczył z królem Ammonitów i zwyciężył go. W roku tym dali mu

Ammonici sto talentów srebra, dziesięć tysięcy kor pszenicy i dziesięć tysięcy

kor jęczmienia. Podobnie płacili mu Ammonici także i w drugim, i w trzecim

roku.

2 Krn 27,06 Jotam wzrósł w potęgę, ponieważ utwierdził swoje drogi przed Panem, Bo

giem swoim.

2 Krn 27,07 Pozostałe zaś dzieje Jotama, wszystkie jego walki i przedsięwzięcia opisane

są w Księdze Królów Izraela i Judy.

2 Krn 27,08 Dwadzieścia pięć lat miał, gdy został królem, a szesnaście lat panował w

Jerozolimie.

2 Krn 27,09 I spoczął Jotam przy swoich przodkach, i pochowano go w Mieście Dawido

wym. A jego syn Achaz został w jego miejsce królem.

Rozdział 28

2 Krn 28,01 Achaz w chwili objęcia rządów miał dwadzieścia lat, a szesnaście lat panował

694 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 28

w Jerozolimie. Nie czynił on tego, co jest słuszne w oczach Pańskich, tak jak

czynił jego praojciec Dawid,

2 Krn 28,02 lecz kroczył drogami królów Izraela, nawet sporządził Baalom posągi ulane

z metalu.

2 Krn 28,03 On to składał ofiary kadzielne w Dolinie Synów Hinnoma i przeprowadził

swego syna przez ogień - na modłę ohydnych grzechów pogan, których Pan

wypędził przed Izraelitami.

2 Krn 28,04 Składał też ofiary krwawe i kadzielne na wyżynach i pagórkach, i pod każdym

drzewem zielonym.

2 Krn 28,05 Dlatego wydał go Pan, Bóg jego, w ręce króla Aramu. Pobito go i uprowa

dzono od niego wielką liczbę jeńców, których zaprowadzono do Damaszku.

On zaś sam został wydany w ręce króla izraelskiego, który zadał mu wielką

klęskę.

2 Krn 28,06 Pekach, syn Remaliasza, wymordował wówczas jednego dnia w Judzie sto

dwadzieścia tysięcy ludzi, samych dzielnych wojowników, bo opuścili oni Pa

na, Boga swych ojców.

2 Krn 28,07 Dzielny wojownik efraimski Zikri zabił wówczas syna królewskiego Maaseja

sza, zarządcę pałacu Azrikama i namiestnika królewskiego Elkanę. 2 Krn 28,08 Izraelici wzięli do niewoli od swoich braci [z Judy] dwieście tysięcy żon, synów

i córek, pobrali też od nich wielki łup i uprowadzili to wszystko do Samarii. 2 Krn 28,09 Był tam jednak prorok Pański, imieniem Oded, który wyszedł przed wojska

powracające do Samarii i rzekł im: "Oto Pan, Bóg ojców waszych, w swoim

gniewie przeciw Judzie wydał ich w wasze ręce i zabiliście ich z okrucień

stwem, które dosięgło nieba.

2 Krn 28,10 Teraz zamierzacie ujarzmić dla siebie synów Judy i Jerozolimy jako waszych

niewolników i niewolnice. Tylko czy wy sami nie macie win wobec Pana, Boga

waszego?

2 Krn 28,11 Posłuchajcie mnie teraz: Odeślijcie jeńców, których wzięliście spośród wa

szych braci, bo inaczej spadnie na was płonący gniew Pański".

2 Krn 28,12 Powstali wtedy niektórzy mężowie spośród naczelników - synów Efraima:

Azariasz, syn Jochanana, Berekiasz, syn Meszillemota, Ezechiasz, syn Szal

luma, i Amasa, syn Chadlaja, stanęli przed tymi, którzy wracali z wojskiem, 2 Krn 28,13 i rzekli im: "Nie wprowadzajcie tutaj jeńców, będziemy bowiem winni wobec

Pana; czy zamierzacie powiększyć nasze winy i grzechy? Wina nasza bowiem

i tak jest wielka, a płonący gniew Pański ciąży nad Izraelem".

2 Krn 28,14 Żołnierze uwolnili jeńców, a łup zostawili przed naczelnikami i całym zgro

madzeniem.

2 Krn 28,15 Mężowie, imiennie wybrani do tego zadania, zajęli się pokrzepieniem jeńców:

nagich przyodziano [odzieżą wziętą] z łupu, ubrano ich i obuto, dano im jeść i

pić, namaszczono, następnie posadziwszy osłabionych na osłach, wprowadzo

no ich do Jerycha, miasta palm, do ich braci, sami zaś wrócili do Samarii.

695 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 29

2 Krn 28,16 W tym czasie król Achaz wysłał posłów do króla asyryjskiego z prośbą o

pomoc.

2 Krn 28,17 Wkroczyli bowiem Edomici i pobiwszy Judę, wzięli jeńców. 2 Krn 28,18 Filistyni także uderzyli na judzkie miasta Szefeli i Negebu, zdobywając

Bet-Szemesz, Ajjalon, Gederot, Soko wraz z miejscowościami przynależnymi,

Timnę z miejscowościami przynależnymi, Gimzo z miejscowościami przyna

leżnymi. Tam też osiedli.

2 Krn 28,19 Stało się to, ponieważ Pan upokarzał Judę, ze względu na króla Izraela,

Achaza, który popierał zepsucie w Judzie i bardzo sprzeniewierzał się wobec

Pana.

2 Krn 28,20 Przybył potem do niego Tiglat-Pileser, król asyryjski, ale przygniótł go ra

czej, niż wspomógł.

2 Krn 28,21 Chociaż Achaz obrabował świątynię Pańską, pałac królewski i naczelników,

obdarowując tym króla asyryjskiego, i tak nic mu to nie pomogło. 2 Krn 28,22 W czasie tego ucisku król Achaz nadal sprzeniewierzał się Panu. 2 Krn 28,23 Składał bowiem ofiary bogom Damaszku, którzy go pokonali, i mówił: "Bo

gowie królów Aramu dali im pomoc. Będę im składał ofiary, a pomogą mi".

Lecz przyczyniły się one do upadku i jego, i całego Izraela.

2 Krn 28,24 Zabrał też Achaz naczynia świątyni Bożej i pokruszył je. Zamknął bramy

świątyni Pańskiej, a wystawił sobie ołtarze we wszystkich zakątkach Jerozo

limy.

2 Krn 28,25 W każdym też judzkim mieście ustanawiał wyżyny, aby składać ofiary ka

dzielne dla obcych bogów, przez co rozgniewał Pana, Boga swych przodków. 2 Krn 28,26 Pozostałe zaś jego dzieje i przedsięwzięcia od najwcześniejszych do ostatnich,

są opisane w Księdze Królów judzkich i izraelskich.

2 Krn 28,27 Spoczął potem Achaz ze swymi przodkami i pochowano go w mieście, w

Jerozolimie, ale nie w grobach królów judzkich. Jego syn Ezechiasz został w

jego miejsce królem.

Rozdział 29

2 Krn 29,01 Ezechiasz objął rządy mając dwadzieścia pięć lat i panował dwadzieścia dzie

więć lat w Jerozolimie. Jego matce było na imię Abbija, córka Zachariasza. 2 Krn 29,02 Czynił on to, co było słuszne w oczach Pańskich, podobny we wszystkim do

tego, co czynił jego przodek Dawid.

2 Krn 29,03 On to w pierwszym roku swego panowania, w miesiącu pierwszym otworzył

bramy świątyni Pańskiej i naprawił je.

2 Krn 29,04 Wprowadził kapłanów i lewitów i zgromadził ich na dziedzińcu wschodnim. 2 Krn 29,05 Potem im rzekł: "Posłuchajcie mnie, lewici! Teraz oczyśćcie siebie i oczyśćcie

696 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 29

dom Pana, Boga ojców waszych. Usuńcie to, co nieczyste, z miejsca święte

go.

2 Krn 29,06 Albowiem sprzeniewierzyli się nasi przodkowie i czynili to, co jest złe w oczach

Pana, Boga naszego, opuścili Go i odwrócili twarz od przybytku Pańskiego,

a tyłem do niego się obrócili.

2 Krn 29,07 Zamknęli bramy przedsionka i pogasili lampy, nie składali w świątyni ofiar

kadzielnych ani całopaleń Bogu Izraela.

2 Krn 29,08 Dlatego spadł gniew Pana na Judę i na Jerozolimę. I uczynił On z nich przed

miot lęku, zdumienia i drwin, jakeście sami widzieli swoimi oczyma. 2 Krn 29,09 Oto dlaczego nasi przodkowie padali od miecza, a synów naszych, nasze córki

i nasze żony uprowadzono do niewoli.

2 Krn 29,10 Teraz noszę w sercu zamiar zawarcia przymierza z Panem, Bogiem Izraela,

aby odwrócił od nas płonący swój gniew.

2 Krn 29,11 Synowie moi, nie bądźcie teraz niedbali, bo wybrał was Pan, abyście stali

w Jego obecności, abyście byli dla Niego sługami do Jego rozporządzenia i

składali Mu ofiary kadzielne".

2 Krn 29,12 Powstali wtedy lewici: Machat, syn Amasaja, i Joel, syn Azariasza, z synów

Kehata, a z synów Merariego: Kisz, syn Abdiego, i Azariasz, syn Jalleleela;

a z Gerszonitów: Joach, syn Zimmy, i Eden, syn Joacha.

2 Krn 29,13 A z synów Elisafana: Szimri i Jejel; z synów Asafa: Zachariasz i Mattaniasz. 2 Krn 29,14 Z synów zaś Hemana: Jechiel i Szimei; z synów Jedutuna: Szemajasz i Uzzjel. 2 Krn 29,15 Zebrali oni swych braci i oczyścili się, a później na rozkaz króla, według prze

pisów Pana, wkroczyli, by oczyścić świątynię Pańską.

2 Krn 29,16 Weszli także kapłani do wnętrza świątyni Pańskiej, aby ją oczyścić. Cokolwiek

nieczystego znaleźli w świątyni Pańskiej, wszystko wyrzucili na dziedziniec

świątyni Pańskiej. Następnie brali to lewici, wynosili na zewnątrz i wrzucali

do potoku Cedron.

2 Krn 29,17 Zaczęli oczyszczanie w pierwszym dniu pierwszego miesiąca, a w dniu ósmym

tego miesiąca weszli do przedsionka Pańskiego. Dokonywali oczyszczenia świą

tyni Pańskiej przez osiem dni. W szesnastym zaś dniu pierwszego miesiąca

zakończyli.

2 Krn 29,18 Udali się następnie do samego króla Ezechiasza i oświadczyli: "Oczyściliśmy

całą świątynię Pańską: ołtarz całopalenia i wszystkie jego sprzęty, stół chle

bów pokładnych i wszystkie jego naczynia.

2 Krn 29,19 Wszystkie też naczynia, które zbezcześcił król Achaz w czasie swego pano

wania, gdy się sprzeniewierzył, na nowo ustawiliśmy i poświęcili. Oto one są

przed ołtarzem Pańskim".

2 Krn 29,20 Wstał król Ezechiasz, zebrał naczelników miasta i poszedł do świątyni Pań

skiej.

2 Krn 29,21 Przyprowadzono wówczas siedem młodych cielców, siedem baranów, siedem

jagniąt i siedem kozłów na ofiarę przebłagalną za królestwo, za świątynię i

697 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 30

za Judę. Następnie polecił kapłanom, synom Aarona, by złożyli całopalenia

na ołtarzu Pańskim.

2 Krn 29,22 Zabito te cielce, a kapłani wzięli z nich krew i pokropili ołtarz. Następnie za

biwszy barany pokropili krwią ołtarz. Zabili jagnięta i skropili krwią ołtarz. 2 Krn 29,23 Przyprowadzili potem kozły, przeznaczone na ofiarę za grzech, przed króla i

zgromadzenie, aby włożyli na nie ręce.

2 Krn 29,24 Potem kapłani je zabili, a ich krew wylali na ołtarz jako ofiarę przebłagalną

dla zadośćuczynienia za całego Izraela, albowiem król nakazał całopalenie i

przebłagalną ofiarę za całego Izraela.

2 Krn 29,25 Postawił też lewitów w świątyni Pańskiej z cymbałami, harfami i cytrami

według polecenia Dawida i Gada, "Widzącego" królewskiego, oraz proroka

Natana, rozkaz bowiem pochodził od Pana za pośrednictwem Jego proroków. 2 Krn 29,26 Stanęli więc lewici z instrumentami Dawida, a kapłani z trąbami. 2 Krn 29,27 Wtedy rozkazał Ezechiasz złożyć na ołtarzu całopalną ofiarę, a skoro rozpo

częło się całopalenie, zaczęto śpiewać pieśń [ku czci] Pana, przy wtórze trąb

i instrumentów króla izraelskiego Dawida.

2 Krn 29,28 Całe zgromadzenie oddało pokłon, a pieśń rozbrzmiewała i trąby grały.

Wszystko to trwało aż do końca ofiary całopalnej.

2 Krn 29,29 Gdy zakończono całopalenia, król i wszyscy, którzy byli przy nim, upadli ze

czcią na kolana i oddali pokłon.

2 Krn 29,30 Król Ezechiasz i naczelnicy rozkazali lewitom wysławiać Pana słowami Da

wida i "Widzącego" Asafa. Oni zaś wysławiali aż do radosnego uniesienia,

padali na kolana i oddawali pokłon.

2 Krn 29,31 W końcu przemówił Ezechiasz: "Teraz na nowo poświęciliście się dla Pana.

Przystąpcie i przynoście ofiary krwawe i dziękczynne do świątyni Pańskiej".

Wnosiło więc zgromadzenie ofiary krwawe i dziękczynne, a każdy, kto pra

gnął, składał również ofiary całopalenia.

2 Krn 29,32 Liczba zaś całopaleń, które przynieśli do świątyni, była następująca: cielców

siedemdziesiąt, baranów sto, jagniąt dwieście. Wszystko to na ofiarę całopal

ną dla Pana.

2 Krn 29,33 Jako święte dary złożono: cielców sześćset, a owiec trzy tysiące. 2 Krn 29,34 Za mało jednakże było kapłanów i nie zdołali obedrzeć ze skóry wszystkich

ofiar całopalnych. Wsparli ich więc bracia ich lewici, aż do zakończenia pracy,

aż się kapłani oczyścili. Lewici bowiem byli gorliwsi do poświęcenia się niż

kapłani.

2 Krn 29,35 Obfite także całopalenie złożono oprócz tłuszczu ofiar biesiadnych i oprócz

ofiar płynnych. Tak to wznowiona została służba Boża w świątyni Pańskiej. 2 Krn 29,36 Uradował się wówczas Ezechiasz i cały lud, że Bóg takim duchem natchnął

lud, rzecz ta bowiem została szybko dokonana.

698 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 30

Rozdział 30

2 Krn 30,01 Ezechiasz wysłał posłów do całego Izraela i Judy, a do Efraima i Manassesa

napisał także listy, żeby przybyli do świątyni Pańskiej w Jerozolimie, aby

odprawić Paschę ku czci Pana, Boga Izraela.

2 Krn 30,02 Król i jego naczelnicy, i całe zgromadzenie w Jerozolimie postanowili obcho

dzić Paschę w drugim miesiącu,

2 Krn 30,03 ponieważ nie mogli obchodzić jej w owym czasie, gdyż kapłani jeszcze się nie

oczyścili w dostatecznej liczbie, a lud nie zebrał się w Jerozolimie. 2 Krn 30,04 Sprawę tę uznał za słuszną król i całe zgromadzenie.

2 Krn 30,05 Postanowili więc ogłosić to w całym Izraelu od Beer-Szeby aż do Dan, żeby

przybyli obchodzić w Jerozolimie Paschę Pana, Boga Izraela; od dawna bo

wiem nie obchodzono jej tak, jak było przepisane.

2 Krn 30,06 Rozeszli się więc gońcy z listami od króla i jego przywódców po całej [ziemi]

Izraela i Judy, zgodnie z królewskim rozkazem ogłaszając: "Synowie Izraela,

powróćcie do Pana, Boga Abrahama, Izaaka i Izraela, aby i On powrócił ła

skawie do tych, którzy ocaleli uciekając z ręki królów asyryjskich. 2 Krn 30,07 Nie bądźcie podobni do waszych ojców i braci, którzy wykroczyli przeciw Pa

nu, Bogu ich ojców, za co wydał On ich na zniszczenie, jak to sami widzicie. 2 Krn 30,08 A teraz nie czyńcie twardym waszego karku jak wasi ojcowie, podajcie rękę

Panu i pójdźcie do Jego przybytku, który poświęcił na wieki. Służcie Bogu

waszemu, Panu, a odwróci się od was Jego płonący gniew.

2 Krn 30,09 Jeśli bowiem wrócicie do Pana, wasi bracia i synowie doznają miłosierdzia

u tych, którzy ich uprowadzili, i wrócą do tej ziemi, bo łaskawy i miłosierny

jest Pan, Bóg wasz, i nie odwróci od was oblicza, byleście tylko wrócili do

Niego".

2 Krn 30,10 Gońcy przechodzili z miasta do miasta w kraju Efraima i Manassesa aż do

Zabulona, lecz wyśmiewano się i drwiono z nich.

2 Krn 30,11 Jedynie niektórzy mężowie z pokolenia Asera, Manassesa i Zabulona upoko

rzyli się i przyszli do Jerozolimy.

2 Krn 30,12 Przeciwnie zaś, w ludziach Judy ręka Boża działała, dając im jedno serce do

wypełnienia rozkazu króla i naczelników według przepisów Pańskich. 2 Krn 30,13 I tak zebrał się w Jerozolimie wielki tłum ludu, aby obchodzić w drugim

miesiącu Święto Przaśników. Zgromadzenie to było bardzo liczne. 2 Krn 30,14 Powstali wtedy i usunęli ołtarze, które były w Jerozolimie. Wyrzucili wszyst

kie ołtarze kadzenia i wrzucili do potoku Cedron.

2 Krn 30,15 Ofiarowali potem Paschę czternastego dnia miesiąca drugiego. Zawstydzeni

kapłani i lewici oczyszczali się i mogli wnosić całopalenia do świątyni Pań

skiej.

2 Krn 30,16 Stali też na swoich miejscach według swego urzędu i według Prawa Mojżesza,

699 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 31

męża Bożego. Kapłani wylewali krew, którą brali z rąk lewitów. 2 Krn 30,17 Ponieważ wielu ze zgromadzenia jeszcze się nie oczyściło, dlatego lewici sami

składali w ofierze baranki paschalne za tych wszystkich, którzy nie byli czy

ści, aby móc je poświęcić Panu.

2 Krn 30,18 Wielka bowiem część narodu, zwłaszcza wielu z pokolenia Efraima, Manasse

sa, Issachara i Zabulona nie oczyściła się, jedli bowiem baranka paschalnego

niezgodnie z przepisami. Modlił się wówczas za nich Ezechiasz tymi słowami:

"Panie, w dobroci swej racz przebaczyć

2 Krn 30,19 tym wszystkim, którzy szczerym sercem szukali Pana, Boga swych ojców,

choć nie odznaczali się czystością wymaganą do [spożywania] rzeczy świę

tych".

2 Krn 30,20 Wówczas Pan wysłuchał Ezechiasza i przebaczył ludowi. 2 Krn 30,21 Izraelici, którzy znaleźli się w Jerozolimie, obchodzili Święto Przaśników przez

siedem dni, wśród wielkiej radości, a kapłani i lewici codziennie wysławiali

Pana pieniami ze wszystkich swych sił.

2 Krn 30,22 Wtedy Ezechiasz przemówił do serca wszystkich lewitów, którzy byli umiejęt

ni w sprawach Pańskich. W ten sposób w siedem dni ukończono uroczystość,

składając ofiary biesiadne i wysławiając Pana, Boga swych ojców. 2 Krn 30,23 Następnie całe zgromadzenie uchwaliło świętować jeszcze siedem dni i tak

spędzono jeszcze siedem dni i tak spędzono jeszcze siedem dni wśród rado

ści.

2 Krn 30,24 Król bowiem judzki, Ezechiasz, ofiarował dla zgromadzenia tysiąc cielców i

siedem tysięcy owiec, a naczelnicy ofiarowali dla zgromadzenia tysiąc mło

dych cielców i dziesięć tysięcy owiec. Kapłani zaś oczyścili się w ogromnej

liczbie.

2 Krn 30,25 Całe zgromadzenie Judy, kapłani i lewici oraz całe zgromadzenie przybyłych z

Izraela, dalej przychodnie, którzy nadeszli z kraju, oraz ci, którzy przebywali

w Judzie - pełni byli radości.

2 Krn 30,26 W Jerozolimie zapanowała radość tak wielka, jakiej nie było w Jerozolimie

od czasów Salomona, syna Dawida, króla izraelskiego.

2 Krn 30,27 Na koniec powstali kapłani, aby błogosławić lud. Ich głos został wysłuchany,

a modlitwa ich doszła do Jego świętego mieszkania - do nieba.

Rozdział 31

2 Krn 31,01 Kiedy to wszystko się zakończyło, wszyscy Izraelici, którzy tam byli, udali

się do miast Judy, zniszczyli wtedy stele, połamali aszery, znieśli całkowicie

wyżyny i ołtarze w całej ziemi Judy i Beniamina, Efraima i Manassesa. Po

tem powrócili wszyscy Izraelici do swych miast, każdy do swej posiadłości.

700 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 31

2 Krn 31,02 Ezechiasz przywrócił zmiany kapłanów i lewitów: w każdej z ich zmian, odpo

wiednio do służby, kapłanów i lewitów: do składania całopaleń i ofiar biesiad

nych, aby pełnili służbę i odprawiali, i śpiewali pieśni pochwalne w bramach

obozu Pańskiego.

2 Krn 31,03 Część z majątku królewskiego przeznaczono na ofiary całopalne, a mianowicie

na całopalenia poranne i wieczorne, na całopalenia w szabaty, w dni nowiu

księżyca i uroczystości - tak, jak to przepisane w Prawie Pańskim. 2 Krn 31,04 Rozkazał też ludowi, mieszkańcom Jerozolimy, aby oddawali części należne

kapłanom i lewitom, aby mogli oni wytrwać w Prawie Pańskim. 2 Krn 31,05 Skoro tylko rozszedł się ten rozkaz, ofiarowali Izraelici pierwociny zboża,

moszczu, oliwy i miodu oraz wszelkich ziemiopłodów i przynieśli obfite dzie

sięciny ze wszystkiego.

2 Krn 31,06 Izraelici i potomkowie Judy, którzy mieszkali w miastach judzkich, dostarczyli

dziesięcinę z wołów i owiec, oraz dziesięcinę z darów poświęconych Panu, ich

Bogu. Składali to wszystko na stosy.

2 Krn 31,07 Trzeciego miesiąca rozpoczęli kłaść te stosy, a w miesiącu siódmym zakoń

czyli.

2 Krn 31,08 Przyszedłszy potem Ezechiasz i jego naczelnicy i zobaczywszy stosy, błogo

sławili Pana i Jego lud, Izraela.

2 Krn 31,09 Pytał wówczas Ezechiasz kapłanów i lewitów w sprawie tych stosów. 2 Krn 31,10 Odpowiedział mu wówczas Azariasz, arcykapłan z rodu Sadoka: "Gdy zaczę

to wnosić tę świętą daninę do domu Pańskiego, najedliśmy się i nasycili, i

pozostało jeszcze w obfitości, albowiem Pan pobłogosławił swój lud i dlatego

pozostało to mnóstwo rzeczy".

2 Krn 31,11 Rozkazał więc Ezechiasz przygotować składy w świątyni Pańskiej. Gdy je

przygotowali,

2 Krn 31,12 wnieśli tam świętą daninę, to jest dziesięcinę i rzeczy święte. Przełożonym

nad nimi został lewita Konaniasz i jego brat Szimei, jako drugi, 2 Krn 31,13 a Jechiel, Azazjasz, Nachat, Asahel, Jerimot, Jozabad, Eliel, Jismakiasz, Ma

chat i Benajasz byli nadzorcami pod kierunkiem Konaniasza i jego brata

Szimejego, zgodnie z poleceniem króla Ezechiasza i przełożonego świątyni

Bożej - Azariasza.

2 Krn 31,14 A nadzorcą nad dobrowolnymi ofiarami dla Boga był lewita Kore, syn Jim

ny, odźwierny od wschodu, który przekazywał świętą daninę na rzecz Pana i

rzeczy najświętsze.

2 Krn 31,15 Pod jego władzą byli: Eden, Miniamin, Jeszua, Szemajasz, Amariasz, Szeka

niasz, którzy mieszkali w miastach kapłańskich, aby stale rozdzielać należno

ści swym braciom podzielonym na zmiany, od wielkiego aż do małego 2 Krn 31,16 poza wpisanymi do rodowodów mężczyznami od trzech lat wzwyż - wszyst

kim, którzy przychodzili do świątyni Pańskiej, aby zapewnić służbę codzien

ną, według ich odpowiednich czynności i zmian.

701 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 32

2 Krn 31,17 Spisu kapłanów dokonywano według ich rodów, lewitów zaś od dwudziestu

lat wzwyż, według ich czynności i zmian.

2 Krn 31,18 Wpisano również ich dzieci, żony, synów i córki do całego zgromadzenia, bo

oni byli obowiązani oddać się na stałe rzeczom świętym.

2 Krn 31,19 Dla synów zaś Aarona, kapłanów mieszkających na obszarze pastwisk ich

miast, w każdym mieście byli imiennie wyznaczeni mężowie do wydawania

części należnej każdemu mężczyźnie spośród kapłanów i każdemu wciągnię

temu do rodowych spisów lewitów.

2 Krn 31,20 Takie to rozporządzenia wydał Ezechiasz dla całej ziemi Judy i czynił to, co

dobre, słuszne i wierne jest przed Panem, Bogiem jego.

2 Krn 31,21 We wszelkiej pracy, jaką przedsięwziął w zakresie służby w świątyni Bożej,

bądź w zakresie Prawa czy przykazań, szukając swego Boga, działał z całego

serca i dlatego mu się szczęściło.

Rozdział 32

2 Krn 32,01 Po tych wydarzeniach i po tych dowodach wierności nadciągnął Sennacheryb,

król asyryjski. Przybył do Judy, obległ warowne miasta i rozkazał je zdobyć. 2 Krn 32,02 Gdy spostrzegł Ezechiasz, że wtargnął Sennacheryb i że zwrócił się do walki

przeciw Jerozolimie,

2 Krn 32,03 postanowił wówczas ze swymi dowódcami i wojownikami zatkać źródła wody,

które były na zewnątrz miasta, a oni mu pomogli.

2 Krn 32,04 Zgromadził się liczny tłum ludu, który zatkał wszystkie źródła oraz strumień,

płynący pośrodku ziemi, mówiąc: "Po co wchodzący królowie asyryjscy mają

znaleźć wiele wody?"

2 Krn 32,05 Nabrawszy odwagi, naprawił wszystkie zburzone mury, wzniósł na nich wieże,

a na zewnątrz drugi mur. Umocnił Millo Miasta Dawidowego i przygotował

wielką liczbę oszczepów i tarcz.

2 Krn 32,06 Wyznaczył dowódców wojennych nad ludem, zgromadził ich u siebie na placu

bramy miejskiej, gdzie przemówił do ich serc, oświadczając:

2 Krn 32,07 "Bądźcie mężni i mocni, nie bójcie się i nie dajcie się zastraszyć królowi

asyryjskiemu ani temu mnóstwu, które jest z nim, z nami bowiem jest Ktoś

większy niż z nim.

2 Krn 32,08 Z nim jest ramię cielesne, a z nami Pan, nasz Bóg, aby nas wspierać i aby

toczyć nasze boje". Lud na słowa króla judzkiego, Ezechiasza, nabrał otuchy. 2 Krn 32,09 Sennacheryb, król asyryjski, który wtedy z całym swym wojskiem był w La

kisz, wysłał swoje sługi do Jerozolimy - do Ezechiasza, króla judzkiego, i do

wszystkich ludzi z Judy, którzy byli w Jerozolimie, z tym poselstwem: 2 Krn 32,10 "Tak mówi Sennacheryb, król asyryjski: Na czym wy opieracie swoje nadzieje,

702 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 32

że przebywacie tak oblężeni w Jerozolimie?

2 Krn 32,11 Może Ezechiasz zwodzi was, abyście wydali siebie na śmierć z głodu i z pra

gnienia, mówiąc: "Nasz Pan Bóg wybawi nas z ręki króla asyryjskiego"? 2 Krn 32,12 Czyż to nie on, Ezechiasz, poznosił Jego wyżyny i ołtarze, a potem rzekł do

Judy i Jerozolimy: "Przed jednym ołtarzem będziecie pokłon oddawać [Bogu]

i na nim palić kadzidło"?

2 Krn 32,13 Czyż nie wiecie, co uczyniłem ja i moi przodkowie wszystkim narodom kra

jów? Czy naprawdę zdołali bogowie tych narodów i wszystkich ziem wybawić

ich kraje z mojej ręki?

2 Krn 32,14 Który spośród wszystkich bogów tych narodów, które moi przodkowie klątwą

przeznaczyli na zniszczenie, zdołał wybawić swój naród z mojej ręki? Czyżby

więc mógł wasz Bóg wybawić was z mojej ręki?

2 Krn 32,15 Niech was teraz Ezechiasz nie oszukuje i nie zwodzi was czymś podobnym.

Nie wierzcie mu, albowiem żaden bóg jakiegokolwiek narodu lub królestwa

nie zdoła wybawić swego narodu z mojej ręki lub z ręki moich przodków.

Tym bardziej wasz Bóg nie wybawi was z mojej ręki".

2 Krn 32,16 Słudzy jego jeszcze więcej mówili przeciw Panu Bogu i Jego słudze Ezechia

szowi.

2 Krn 32,17 Sennacheryb napisał też list, aby wydrwić Pana, Boga Izraela, mówiąc o Nim:

"Podobnie jak bogowie innych narodów ziemi nie wybawili swych ludów z

mojej ręki, tak samo nie wybawi swego ludu z mojej ręki Bóg Ezechiasza". 2 Krn 32,18 Krzyczeli ponadto donośnym głosem w języku hebrajskim do ludu w Jero

zolimie, który był na murach, aby ich przestraszyć i przerazić, i tak zdobyć

miasto.

2 Krn 32,19 O Bogu Jerozolimy mówili, jak się mówi o bogach ludów ziemi, którzy są

dziełem rąk ludzkich.

2 Krn 32,20 Król Ezechiasz i prorok Izajasz, syn Amosa, modlili się w tej sprawie, wołając

ku niebu.

2 Krn 32,21 Wtedy Pan wysłał anioła, który wytępił wszystkich dzielnych wojowników

oraz książąt i dowódców wraz z naczelnikami w obozie króla asyryjskiego.

Musiał więc wrócić do swego kraju ze wstydem na twarzy. Wszedł potem do

świątyni swego bożka, a właśni jego synowie sprawili, że padł pod mieczem. 2 Krn 32,22 Tak to Pan ocalił Ezechiasza i mieszkańców Jerozolimy z ręki Sennacheryba,

króla asyryjskiego, i z ręki wszystkich "nieprzyjaciół". Obdarzył ich pokojem

na wszystkich granicach.

2 Krn 32,23 Wielu wówczas przynosiło do Jerozolimy ofiary Panu i kosztowne dary dla

króla judzkiego, Ezechiasza, który po tych wydarzeniach wzrósł w oczach

wszystkich narodów.

2 Krn 32,24 W tych dniach rozchorował się Ezechiasz śmiertelnie. Modlił się do Pana,

który go wysłuchał i dał cudowny znak.

2 Krn 32,25 Ezechiasz jednak nie odwdzięczył się za wyświadczone dobrodziejstwo, po

703 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 33

nieważ jego serce uniosło się pychą, i dlatego zapłonął gniew [Boży] nad nim,

nad Judą i nad Jerozolimą.

2 Krn 32,26 Wtedy Ezechiasz upokorzył się za wyniosłość swego serca - on i mieszkańcy

Jerozolimy - i nie spadł na nich gniew Pański w dniach Ezechiasza. 2 Krn 32,27 Ezechiasz posiadał bogactwa i bardzo wielką sławę. Nabył sobie skarby w

srebrze, w złocie, w drogich kamieniach, w wonnościach, w tarczach i innych

wartościowych przedmiotach.

2 Krn 32,28 Przygotował także składy na plony zboża, na moszcz i oliwę, stajnie dla róż

nych gatunków bydła i owczarnie dla trzód.

2 Krn 32,29 Nabył sobie stada, i w wielkiej ilości posiadał owce i woły, ponieważ Bóg dał

mu wielkie bogactwa.

2 Krn 32,30 To właśnie Ezechiasz zamknął wyjście wód z górnego Gichonu i poprowadził

je prosto na dół ku zachodowi do Miasta Dawidowego. Ezechiaszowi powo

dziło się we wszystkich jego przedsięwzięciach.

2 Krn 32,31 Kiedy jednak przybyło poselstwo książąt babilońskich, wysłanych do niego

po to, by się dowiedzieć o cudzie, jaki zdarzył się w kraju, Bóg opuścił go,

wystawiając go w ten sposób na próbę, aby ujawniły się w pełni zamiary jego

serca.

2 Krn 32,32 A reszta dziejów Ezechiasza i czyny jego pobożności opisane są w widzeniu

proroka Izajasza, syna Amosa, w Księdze Królów judzkich i izraelskich. 2 Krn 32,33 I spoczął Ezechiasz ze swymi przodkami, i pogrzebano go przy drodze wzno

szącej się do grobów synów Dawida. W związku z jego śmiercią cały Juda

i mieszkańcy Jerozolimy złożyli mu hołd. Syn jego Manasses został w jego

miejsce królem.

Rozdział 33

2 Krn 33,01 W chwili objęcia rządów Manasses miał dwanaście lat i panował pięćdziesiąt

pięć lat w Jerozolimie.

2 Krn 33,02 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich - na modłę ohydnych grzechów

ludów, które Pan wypędził przed Izraelitami.

2 Krn 33,03 Z powrotem odbudował wyżyny, które zniszczył jego ojciec Ezechiasz. Wzno

sił ołtarze Baalom i porobił aszery. Oddawał pokłon całemu wojsku niebie

skiemu i służył mu.

2 Krn 33,04 Budował również ołtarze w świątyni Pańskiej, o której Pan powiedział: "W

Jeruzalem pozostanie Imię moje na zawsze".

2 Krn 33,05 Budował ołtarze całemu wojsku niebieskiemu na obydwóch dziedzińcach świą

tyni Pańskiej.

2 Krn 33,06 On to przeprowadził synów swoich przez ogień w Dolinie Synów Hinnoma,

704 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 33

uprawiał wróżbiarstwo, czary i magię, ustanowił zaklinaczy i wieszczków.

Mnóstwo zła uczynił w oczach Pana, pobudzając Go do gniewu. 2 Krn 33,07 I posąg rzeźbiony, który kazał wykonać, postawił w świątyni Bożej, o której

Bóg powiedział do Dawida i do syna jego Salomona: "W świątyni tej i w

Jeruzalem, które wybrałem ze wszystkich pokoleń Izraela, kładę moje Imię

na wieki.

2 Krn 33,08 I już nie dopuszczę, by noga Izraelitów ustąpiła z tej ziemi, którą dałem ich

przodkom, jeśli tylko będą przestrzegali tego wszystkiego, co im przykazałem

w zakresie całego Prawa, postanowień i nakazów danych za pośrednictwem

Mojżesza".

2 Krn 33,09 Manasses wprowadził w błąd Judę i mieszkańców Jerozolimy, tak iż czynili

większe zło aniżeli narody pogańskie, które Pan wytracił przed Izraelitami. 2 Krn 33,10 Napominał Pan Manassesa i jego lud, ale nie nakłonili ucha. 2 Krn 33,11 Wtedy Pan sprowadził przeciw nim dowódców wojsk króla asyryjskiego, któ

rzy pojmali Manassesa na haki, zakuli w spiżowe dwa łańcuchy i uprowadzili

do Babilonu.

2 Krn 33,12 W ucisku przebłagał on Pana, Boga swego, i upokorzył się bardzo przed Bo

giem swych przodków.

2 Krn 33,13 Prosił Go, a On go wysłuchał. Usłyszał jego prośbę i pozwolił mu wrócić do

Jerozolimy, do swego królestwa. W ten sposób Manasses zrozumiał, że tylko

sam Pan jest Bogiem.

2 Krn 33,14 Wybudował potem mur zewnętrzny Miasta Dawidowego, na zachód od Gi

chonu, w dolinie aż do wejścia Bramy Rybnej i naokoło Ofelu, następnie

bardzo go podwyższył. Ustanowił też dowódców wojskowych we wszystkich

miastach warownych Judy.

2 Krn 33,15 Usunął obcych bogów i ów posąg ze świątyni Pańskiej oraz wszystkie ołtarze,

które wybudował na górze świątyni Pańskiej i w Jerozolimie. Wyrzucił je

poza miasto.

2 Krn 33,16 Odbudowawszy ołtarz Pański, złożył na nim ofiary biesiadne oraz dziękczyn

ne, a mieszkańcom Judy przykazał, aby służyli Panu, Bogu Izraela. 2 Krn 33,17 Lud jednak nadal składał ofiary na wyżynach, lecz tylko dla Pana, Boga

swego.

2 Krn 33,18 A pozostałe dzieje Manassesa, jego modlitwa do Boga oraz słowa "Widzą

cych", którzy mówili do niego w imię Pana, Boga Izraela, są opisane w Dzie

jach Królów Izraela.

2 Krn 33,19 Jego zaś modlitwa i jej wysłuchanie, wszystkie jego grzechy i występki, miej

sca, na których ustanowił wyżyny, ustawił aszery i posągi przed jego upoko

rzeniem się, zostały zapisane w Dziejach Chozaja.

2 Krn 33,20 Spoczął wreszcie Manasses ze swymi przodkami i pochowano go w jego domu.

Syn jego Amon został w jego miejsce królem.

2 Krn 33,21 W chwili objęcia rządów Amon miał dwadzieścia dwa lata i panował dwa

705 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 34

lata w Jerozolimie.

2 Krn 33,22 Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, tak jak ojciec jego Manasses.

Amon składał ofiary wszystkim bożkom, które kazał sporządzić jego ojciec

Manasses, i służył im.

2 Krn 33,23 Ale się nie upokorzył wobec Pana, jak się upokorzył jego ojciec Manasses,

wręcz przeciwnie, zwiększył jeszcze winę.

2 Krn 33,24 Słudzy jego uknuli spisek przeciw niemu i zabili go w jego pałacu. 2 Krn 33,25 Lecz lud kraju wytracił wszystkich, którzy spiskowali przeciw królowi Amo

nowi, a w jego miejsce lud kraju ustanowił królem jego syna, Jozjasza.

Rozdział 34

2 Krn 34,01 W chwili objęcia rządów Jozjasz miał osiem lat i panował trzydzieści jeden

lat w Jerozolimie.

2 Krn 34,02 Czynił on to, co jest słuszne w oczach Pańskich, i kroczył drogami swego

praojca Dawida, nie zbaczając ani na prawo, ani na lewo.

2 Krn 34,03 W ósmym roku swych rządów, chociaż jeszcze był młodzieńcem, zaczął szu

kać Boga swego praojca Dawida, a w dwunastym roku rozpoczął oczyszczanie

Judy i Jerozolimy z wyżyn, aszer, oraz bożków rzeźbionych i odlewanych z

metalu.

2 Krn 34,04 W jego obecności burzono ołtarze Baalów; zwalił on stele słoneczne, które

były na nich u góry, połamał aszery, posągi rzeźbione i odlewane z metalu,

pokruszył je, zmiażdżył, a [szczątki] ich porozsypywał na grobach tych, któ

rzy im składali ofiary.

2 Krn 34,05 Kości kapłanów spalił na ich ołtarzach i tak oczyścił Judę i Jerozolimę. 2 Krn 34,06 W miastach Manassesa, Efraima i Symeona aż do Neftalego na ich placach 2 Krn 34,07 wywrócił ołtarze, rozbił i pokruszył aszery i posągi oraz zwalił wszystkie stele

słoneczne w całej ziemi Izraela; potem zaś wrócił do Jerozolimy. 2 Krn 34,08 W osiemnastym roku swych rządów, przy oczyszczaniu ziemi i świątyni polecił

Szafanowi, synowi Asaliasza, i Maasejaszowi, zarządcy miasta, oraz Joacho

wi, synowi Joachaza, sekretarzowi - odnowić świątynię Pana, Boga swego. 2 Krn 34,09 Udali się do arcykapłana Chilkiasza i oddali pieniądze przyniesione do świą

tyni Bożej, które zebrali odźwierni lewici od ludzi z Manassesa, Efraima i

od całej reszty Izraela z całej ziemi Judy i Beniamina oraz od mieszkańców

Jerozolimy.

2 Krn 34,10 Wręczono je następnie kierownikom robót jako nadzorcom w świątyni Pań

skiej, a ci wydali je na robotników pracujących w świątyni Pańskiej celem

naprawienia i odnowienia budynku.

2 Krn 34,11 Wydali więc je na cieśli i budowniczych oraz na kupno ciosowych kamieni i

706 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 34

drewna zdatnego na wiązania i na ściany budynków, które królowie judzcy

doprowadzili do ruiny.

2 Krn 34,12 Ludzie ci wykonali swą pracę z niezachwianą wiernością. Nad nimi byli: Ja

chat i Obadiasz, lewici z synów Merariego, oraz Zachariasz i Meszullam, z

synów Kehata, aby [nimi] kierować, oraz lewici, którzy umieli grać na instru

mentach muzycznych.

2 Krn 34,13 Dozorowali oni noszących ciężary i kierowali robotnikami wykonującymi ja

kąkolwiek pracę. Wśród lewitów byli też pisarze, urzędnicy i odźwierni. 2 Krn 34,14 Podczas wydobywania pieniędzy, złożonych w świątyni Pańskiej, kapłan Chil

kiasz znalazł księgę Prawa Pańskiego, przekazaną za pośrednictwem Mojże

sza.

2 Krn 34,15 Odezwał się wówczas Chilkiasz i rzekł do sekretarza Szafana: "Znalazłem

księgę Prawa w świątyni Pańskiej". I dał ją Szafanowi.

2 Krn 34,16 Następnie Szafan zaniósł tę księgę do króla i raz jeszcze królowi zdał sprawę

z tego zdarzenia w słowach: "Słudzy twoi wykonują wszystko, co im było

powierzone.

2 Krn 34,17 Pieniądze znalezione w świątyni Pańskiej wręczyli nadzorcom i robotnikom". 2 Krn 34,18 Sekretarz Szafan oznajmił jeszcze królowi: "Kapłan Chilkiasz dał mi księgę",

i Szafan odczytał ją wobec króla.

2 Krn 34,19 Kiedy król usłyszał słowa Prawa, rozdarł szaty.

2 Krn 34,20 Następnie król rozkazał Chilkiaszowi i Achikamowi, synowi Szafana, Abdo

nowi, synowi Miki, sekretarzowi Szafanowi i urzędnikowi królewskiemu Asa

jaszowi:

2 Krn 34,21 "Idźcie radzić się Pana co do mnie oraz pozostałych z Izraela i Judy w związ

ku ze słowami tej znalezionej księgi, bo wielki gniew Pana zapłonął nad nami

z tego powodu, że przodkowie nasi nie słuchali słów Pańskich, aby spełniać

wszystko, jak jest napisane w tej księdze".

2 Krn 34,22 Udał się więc Chilkiasz i ci, którym król rozkazał, do prorokini Chuldy, żony

Szalluma, syna Tokehata, syna Chasry, strażnika szat. Mieszkała ona w Je

rozolimie, w nowym mieście. Opowiedzieli jej, jak to było.

2 Krn 34,23 A ona im rzekła: "To mówi Pan, Bóg Izraela. Powiedzcie mężowi, który posłał

was do mnie:

2 Krn 34,24 To mówi Pan: "Oto sprowadzam zagładę na to miejsce i na jego mieszkańców:

wszystkie przekleństwa, jakie są napisane w tej księdze, którą czytali przed

królem judzkim.

2 Krn 34,25 Za to, że opuścili mnie i składali ofiary kadzielne bogom obcym, drażniąc mię

wszystkimi dziełami rąk swoich, zapłonął mój gniew przeciw temu miejscu i

nie zagaśnie".

2 Krn 34,26 A do króla judzkiego, który was posłał, aby radzić się Pana, powiecie w ten

sposób: "To mówi Pan, Bóg Izraela, co do słów, które usłyszałeś. 2 Krn 34,27 Ponieważ ulękło się twoje serce i upokorzyłeś się przed obliczem Boga, słu

707 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 35

chając tego, co wypowiedziałem przeciw temu miejscu i mieszkańcom jego,

ponieważ ukorzyłeś się przede Mną, rozdarłeś swoje szaty i płakałeś przed

moim obliczem, to również i Ja wysłuchałem [ciebie] - wyrocznia Pana. 2 Krn 34,28 Oto Ja przyłączę cię do twoich przodków i będziesz pochowany spokojnie w

swoim grobie. I oczy twoje nie ujrzą całej zagłady, jaką sprowadzam na to

miejsce i na jego mieszkańców"". A oni zanieśli tę odpowiedź królowi. 2 Krn 34,29 Wtedy król polecił przez posłów, by zebrała się koło niego cała starszyzna

Judy i Jerozolimy.

2 Krn 34,30 I wszedł król do świątyni Pańskiej, a wraz z nim wszyscy ludzie z Judy i

mieszkańcy Jerozolimy, kapłani i lewici oraz cały lud, od największych do

najmniejszych. Odczytał wobec nich całą treść księgi Przymierza, znalezio

nej w świątyni Pańskiej.

2 Krn 34,31 Następnie król stanął na swoim miejscu i zawarł przymierze przed obliczem

Pana, że pójdą za Panem i że będą przestrzegali Jego poleceń, praw i po

stanowień całym sercem i całą duszą i w czyn zamienią słowa przymierza,

zapisane w tej księdze.

2 Krn 34,32 Dał on wszystkim, znajdującym się w Jerozolimie i w Beniaminie, właściwe

stanowisko, a mieszkańcy Jerozolimy zastosowali się do przymierza z Bogiem,

Bogiem ich ojców.

2 Krn 34,33 Jozjasz usunął wszystkie obrzydliwości ze wszystkich ziem Izraelitów i zo

bowiązał wszystkich znajdujących się w Izraelu do służenia Panu, ich Bogu.

Przez całe jego życie nie odstąpili oni od Pana, Boga swych ojców.

Rozdział 35

2 Krn 35,01 Jozjasz obchodził w Jerozolimie Paschę na cześć Pana; dnia czternastego

miesiąca pierwszego ofiarowano baranka paschalnego.

2 Krn 35,02 Wyznaczył wówczas kapłanom ich stanowiska i dodał im odwagi do służby

w świątyni Pańskiej.

2 Krn 35,03 Rzekł potem do lewitów, nauczających całego Izraela, poświęconych Panu:

"Złóżcie Arkę Świętą w świątyni, którą wybudował Salomon, syn Dawida,

króla izraelskiego. Nie potrzeba jej już dźwigać na barkach. Teraz służyć bę

dziecie Panu, Bogu waszemu, i Jego ludowi - Izraelowi.

2 Krn 35,04 Rozstawcie się według rodów, podzieleni według waszych zmian, według roz

porządzenia Dawida, króla izraelskiego, i przepisu jego syna, Salomona. 2 Krn 35,05 Stawajcie w przybytku do rozporządzenia grup utworzonych według rodów

dla waszych braci i synów ludu - jeden oddział lewitów dla każdego rodu. 2 Krn 35,06 Ofiarujcie Paschę, "oczyśćcie się" i bądźcie gotowi służyć waszym braciom

zgodnie z nakazem Pańskim, danym za pośrednictwem Mojżesza".

708 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 35

2 Krn 35,07 Jozjasz postarał się o wiele drobnego bydła dla synów ludu: około trzydzieści

tysięcy baranków i koźląt jako ofiary paschalne dla wszystkich tam obec

nych, a ponad trzydzieści tysięcy dużego bydła. Wszystko to pochodziło z

dóbr królewskich.

2 Krn 35,08 Także jego naczelnicy złożyli dobrowolnie ofiary dla ludu, dla kapłanów i dla

lewitów. Chilkiasz, Zachariasz i Jechiel, przełożeni świątyni Bożej, ofiarowali

kapłanom dwa tysiące sześćset baranków paschalnych i trzysta wołów. 2 Krn 35,09 A Konaniasz ze swymi braćmi Szemajaszem i Netaneelem oraz Chaszabiasz,

Jejel i Jozabad, przełożeni lewitów, ofiarowali lewitom jako żertwy paschalne

pięć tysięcy baranków i pięćset wołów.

2 Krn 35,10 Gdy służba Boża była już przygotowana, kapłani stanęli na swoim miejscu,

a lewici w swoich zmianach według rozkazu królewskiego.

2 Krn 35,11 Ofiarowali oni Paschę; kapłani wylewali krew, a tymczasem lewici odzierali

żertwy ze skóry.

2 Krn 35,12 Potem oddzielili części przeznaczone na całopalenie, wręczając je grupom

utworzonym według rodów, synom ludu, aby je złożono w ofierze dla Pana,

jak napisane jest w księdze Mojżesza. Podobnie uczyniono i z dużym by

dłem.

2 Krn 35,13 Upiekli następnie [baranka] paschalnego na ogniu, według przepisu, a inne

ofiary przygotowali w garnkach, kotłach i rondlach i roznosili je pośpiesznie

wszystkim synom ludu.

2 Krn 35,14 W końcu przygotowali posiłek sobie i kapłanom, kapłani bowiem - jako syno

wie Aarona - byli zajęci składaniem całopaleń i tłuszczu aż do nocy. Dlatego

to lewici przygotowali posiłek sobie i kapłanom, synom Aarona. 2 Krn 35,15 Śpiewacy, synowie Asafa, znajdowali się na swych stanowiskach zgodnie z

poleceniem Dawida, Asafa, Hemana i Jedutuna, "Widzącego" królewskiego.

Odźwierni czuwali przy każdej bramie. Nie potrzebowali oni odchodzić od

swej pracy, ponieważ bracia ich lewici przygotowywali im posiłek. 2 Krn 35,16 Tak to ustalona została w owym dniu cała służba Pańska, aby obchodzić

Paschę i składać całopalenia na ołtarzu Pańskim według polecenia króla Jo

zjasza.

2 Krn 35,17 Izraelici obecni tam w tym czasie obchodzili Paschę, to jest uroczystość Prza

śników, przez siedem dni.

2 Krn 35,18 Nie obchodzono tak Paschy w Izraelu od czasu proroka Samuela i żaden z

królów izraelskich nie obchodził tak Paschy, jak ją obchodził Jozjasz, kapłani

i lewici, i cały Juda, i Izrael, który się tam znajdował, i mieszkańcy Jerozo

limy.

2 Krn 35,19 Pascha ta obchodzona była w osiemnastym roku rządów Jozjasza. 2 Krn 35,20 Po tym wszystkim, co Jozjasz uczynił dla odnowienia świątyni, król egipski,

Neko wyruszył, aby walczyć pod Karkemisz nad Eufratem. Jozjasz wyszedł

przeciw niemu.

709 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 36

2 Krn 35,21 Lecz tamten wysłał do niego posłów, aby mu powiedzieli: "Cóż jest mię

dzy mną a tobą, królu judzki? Nie przeciw tobie ciągnę dzisiaj, ale przeciw

domowi, z którym jestem w walce. Bóg mi rzekł, abym się pośpieszył. Nie

sprzeciwiaj się więc Bogu, który jest ze mną, aby cię nie zniszczył". 2 Krn 35,22 Jozjasz jednak nie odwrócił się od niego i postanowił z nim walczyć. Nie usłu

chał słów Neko, pochodzących z ust Bożych, i wystąpił do walki na równinie

Megiddo.

2 Krn 35,23 Wtedy to łucznicy trafili strzałami króla Jozjasza, który rzekł swoim sługom:

"Wyprowadźcie mnie, bo jestem ciężko ranny".

2 Krn 35,24 Wyciągnęli go jego słudzy z rydwanu i posadzili na drugim wozie, który do

niego należał, i zawieźli do Jerozolimy, gdzie umarł. Pogrzebano go w gro

bowcach jego przodków. Cały Juda i Jerozolima opłakiwali Jozjasza. 2 Krn 35,25 Jeremiasz ułożył tren o Jozjaszu, który wszyscy śpiewacy i śpiewaczki wyko

nują jeszcze po dziś dzień w swoich lamentacjach nad Jozjaszem. I to stało

się zwyczajem w Izraelu. Oto zapisane są one w Lamentacjach.

2 Krn 35,26 Pozostałe zaś dzieje Jozjasza, jego czyny pobożne, zgodne z tym, co napisane

jest w Prawie Pańskim,

2 Krn 35,27 jego dzieła, pierwsze i ostatnie, są zapisane w Księdze Królów izraelskich i

judzkich.

Rozdział 36

2 Krn 36,01 Lud kraju wziął Joachaza, syna Jozjasza, i ustanowił go królem, w miejsce

jego ojca, w Jerozolimie.

2 Krn 36,02 W chwili objęcia rządów Joachaz miał dwadzieścia trzy lata, a trzy miesiące

panował w Jerozolimie.

2 Krn 36,03 Król egipski usunął go, [by nie panował] w Jerozolimie, i nałożył na kraj

daninę w wysokości stu talentów srebra i jednego talentu złota. 2 Krn 36,04 Następnie król egipski ustanowił nad Judą i Jerozolimą jego brata Eliakima

i zmienił mu imię na Jojakim, a jego brata Joachaza pojmał Neko i zapro

wadził do Egiptu.

2 Krn 36,05 W chwili objęcia rządów Jojakim miał dwadzieścia pięć lat i rządził jedena

ście lat w Jerozolimie. Czynił on to, co jest złe w oczach Pana, Boga swego. 2 Krn 36,06 Przeciw niemu wyruszył Nabuchodonozor, król babiloński, zakuł go w po

dwójne kajdany z brązu, by uprowadzić do Babilonu.

2 Krn 36,07 Wywiózł też Nabuchodonozor do Babilonu część naczyń świątyni Pańskiej i

złożył je w swym pałacu w Babilonie.

2 Krn 36,08 Pozostałe zaś dzieje Jojakima, obrzydliwości, jakie popełnił, i to, co znale

ziono przeciw niemu, zostało zapisane w Księdze Królów Izraela i Judy. Syn

710 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 36

jego Jechoniasz został w jego miejsce królem.

2 Krn 36,09 W chwili objęcia rządów Jechoniasz miał osiemnaście lat, a panował w Jerozo

limie trzy miesiące i dziesięć dni. Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich. 2 Krn 36,10 Z początkiem roku Nabuchodonozor posłał po niego i kazał go uprowadzić

do Babilonu wraz z drogocennymi naczyniami świątyni Pańskiej, a w jego

miejsce ustanowił królem jego brata, Sedecjasza.

2 Krn 36,11 W chwili objęcia rządów Sedecjasz miał dwadzieścia jeden lat i panował je

denaście lat w Jerozolimie.

2 Krn 36,12 Czynił to, co jest złe w oczach Pana, Boga swego, i nie chciał się ukorzyć

przed Jeremiaszem prorokiem, [posłanym] przez usta Pańskie.

2 Krn 36,13 Nadto zbuntował się przeciw królowi Nabuchodonozorowi, któremu na Boga

zaprzysiągł wierność. Uczynił on kark swój twardym, a serce nieustępliwym,

aby nie nawrócić się do Pana, Boga Izraela.

2 Krn 36,14 Również wszyscy naczelnicy Judy, kapłani i lud, mnożyli nieprawości, naśla

dując wszelkie obrzydliwości narodów pogańskich i bezczeszcząc świątynię,

którą Pan poświęcił w Jerozolimie.

2 Krn 36,15 Pan, Bóg ich ojców, bez wytchnienia wysyłał do nich swoich posłańców, al

bowiem litował się nad swym ludem i nad swym mieszkaniem.

2 Krn 36,16 Oni jednak szydzili z Bożych wysłanników, lekceważyli ich słowa i wyśmie

wali się z Jego proroków, aż wzmógł się gniew Pana na swój naród do tego

stopnia, iż nie było już ocalenia.

2 Krn 36,17 Sprowadził wtedy przeciw nim króla chaldejskiego, który wyciął mieczem ich

młodzieńców wewnątrz świątyni i nie ulitował się ani nad młodzieńcem, ani

nad dziewicą, ani nad starcem, ani nad siwą głową. [Bóg] wszystko oddał w

jego ręce.

2 Krn 36,18 Wszystkie naczynia świątyni Bożej tak wielkie, jak i małe, wraz ze skarbami

domu Pańskiego i ze skarbami króla, i jego książąt wywiózł do Babilonu. 2 Krn 36,19 Spalili też [Chaldejczycy] świątynię Bożą i zburzyli mury Jerozolimy, wszyst

kie jej pałace spalili ogniem i wzięli się do niszczenia wszystkich kosztownych

sprzętów.

2 Krn 36,20 Ocalałą spod miecza resztę [król] uprowadził do Babilonu i stali się niewol

nikami jego i jego synów, aż do nadejścia panowania perskiego.

2 Krn 36,21 I tak się spełniło słowo Pańskie, wypowiedziane przez usta Jeremiasza: "Do

kąd kraj nie wywiąże się ze swych szabatów, będzie leżał odłogiem przez cały

czas swego zniszczenia, to jest przez siedemdziesiąt lat".

2 Krn 36,22 Aby się spełniło słowo Pańskie, z ust Jeremiasza, pobudził Pan ducha Cyru

sa, króla perskiego, w pierwszym roku [jego panowania], tak iż obwieścił on

również na piśmie w całym państwie swoim, co następuje:

2 Krn 36,23 "Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg

niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie, w Judzie. Jeśli

z całego ludu Jego jest między wami jeszcze ktoś, to niech Bóg jego będzie z

711 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 14 - Druga Księga Kronik Rozdział 36

nim, a niech idzie!"

712 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15

Księga Ezdrasza

Rozdział 1

Ezd 1,01 Aby się spełniło słowo Pańskie z ust Jeremiasza, pobudził Pan ducha Cyru

sa, króla perskiego, w pierwszym roku [jego panowania], tak iż obwieścił on,

również na piśmie, w całym państwie swoim, co następuje:

Ezd 1,02 "Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg

niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie w Judzie. Ezd 1,03 Jeśli z całego ludu Jego jest między wami jeszcze ktoś, to niech Bóg jego bę

dzie z nim; a niech idzie do Jerozolimy w Judzie i niech zbuduje dom Pana,

Boga izraelskiego - ten to Bóg, który jest w Jerozolimie.

Ezd 1,04 A co do każdego z pozostających jeszcze przy życiu - to współmieszkańcy

wszystkich miejscowości, gdzie taki przebywa, mają go wesprzeć srebrem,

złotem, sprzętem i bydłem - oprócz darów dobrowolnych dla domu Bożego

w Jerozolimie".

Ezd 1,05 Zatem naczelnicy rodów Judy i Beniamina, kapłani i lewici, słowem każdy,

którego ducha Bóg pobudził, wybrali się w drogę, aby zbudować dom Pański

w Jerozolimie.

Ezd 1,06 A wszyscy ich sąsiedzi poparli ich wszystkim: srebrem, złotem, sprzętem,

bydłem i kosztownościami - oprócz wszystkich darów dobrowolnych. Ezd 1,07 A król Cyrus wydał sprzęty domu Pańskiego, które Nabuchodonozor zabrał

z Jerozolimy i złożył w domu swego boga.

Ezd 1,08 I wydał je Cyrus, król perski, skarbnikowi Mitredatowi, który przekazał je

Szeszbassarowi, księciu judzkiemu.

Ezd 1,09 A oto liczba tych sprzętów: czasz złotych - trzydzieści, czasz srebrnych - może

tysiąc dwadzieścia dziewięć,

Ezd 1,10 pucharów złotych - trzydzieści, pucharów srebrnych - około czterystu dziesię

713

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 2

ciu, innych sprzętów - tysiąc;

Ezd 1,11 wszystkich sprzętów złotych i srebrnych - pięć tysięcy czterysta. To wszystko

przyniósł Szeszbassar, gdy przyprowadził wygnańców z Babilonii do Jerozo

limy.

Rozdział 2

Ezd 2,01 A oto mieszkańcy tego okręgu, którzy przybyli z niewoli na obczyźnie; upro

wadził ich do Babilonii Nabuchodonozor, król babiloński, lecz powrócili oni

do Jerozolimy i Judy - każdy do swego miasta.

Ezd 2,02 Przyszli oni z Zorobabelem, Jozuem, Nehemiaszem, Serajaszem, Reelaja

szem, Nachamanim, Mardocheuszem, Bilszanem, Misparem, Bigwajem, Re

chumem, Baaną. Liczba mężów ludu izraelskiego:

Ezd 2,03 synów Pareosza - dwa tysiące stu siedemdziesięciu dwu; Ezd 2,04 synów Szefatiasza - trzystu siedemdziesięciu dwu:

Ezd 2,05 synów Aracha - siedemset siedemdziesięciu pięciu;

Ezd 2,06 synów Pachat-Moaba z linii synów Jozuego i Joaba - dwa tysiące osiemset

dwunastu;

Ezd 2,07 synów Elama - tysiąc dwieście pięćdziesięciu czterech; Ezd 2,08 synów Zattu - dziewięćset czterdziestu pięciu;

Ezd 2,09 synów Zacheusza - siedemset sześćdziesięciu;

Ezd 2,10 synów Baniego - sześćset czterdziestu dwu;

Ezd 2,11 synów Bebaja - sześćset dwudziestu trzech;

Ezd 2,12 synów Azgada - tysiąc dwieście dwudziestu dwu;

Ezd 2,13 synów Adonikama - sześćset sześćdziesięciu sześciu;

Ezd 2,14 synów Bigwaja - dwa tysiące pięćdziesięciu sześciu;

Ezd 2,15 synów Adina - czterystu pięćdziesięciu czterech;

Ezd 2,16 synów Atera z linii Ezechiasza - dziewięćdziesięciu ośmiu; synów Azzura

czterystu trzydziestu dwu; synów Hodiasza - stu jeden;

Ezd 2,17 synów Besaja - trzystu dwudziestu trzech;

Ezd 2,18 synów Charifa - stu dwunastu;

Ezd 2,19 synów Chaszuma - dwustu dwudziestu trzech;

Ezd 2,20 synów Gibbara - dziewięćdziesięciu pięciu;

Ezd 2,21 mężów z Betlejem - stu dwudziestu trzech;

Ezd 2,22 mężów z Netofy - pięćdziesięciu sześciu;

Ezd 2,23 mężów z Anatot - stu dwudziestu ośmiu;

Ezd 2,24 mężów z Bet-Azmawet - czterdziestu dwu;

Ezd 2,25 mężów z Kiriat-Jearim, Kefiry i Beerot - siedemset czterdziestu trzech; Ezd 2,26 mężów z Rama i Geba - sześćset dwudziestu jeden;

714 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 2

Ezd 2,27 mężów z Mikmas - stu dwudziestu dwu,

Ezd 2,28 mężów z Betel i Aj - dwustu dwudziestu trzech;

Ezd 2,29 synów Nebo - pięćdziesięciu dwu;

Ezd 2,30 synów Magbisza - stu pięćdziesięciu sześciu;

Ezd 2,31 synów drugiego Elama - tysiąc dwustu pięćdziesięciu czterech; Ezd 2,32 synów Charima - trzystu dwudziestu;

Ezd 2,33 mężów z Lod, Chadid i Ono - siedemset dwudziestu pięciu; Ezd 2,34 mężów z Jerycha - trzystu czterdziestu pięciu;

Ezd 2,35 synów Senai - trzy tysiące sześciuset trzydziestu.

Ezd 2,36 Kapłani: synów Jedajasza z domu Jozuego - dziewięćset siedemdziesięciu

trzech;

Ezd 2,37 synów Immera - tysiąc pięćdziesięciu dwu;

Ezd 2,38 synów Paszchura - tysiąc dwustu czterdziestu siedmiu; Ezd 2,39 synów Charima - tysiąc siedemnastu.

Ezd 2,40 Lewici: synów Jozuego z linii Kadmiela, Binnuja, Hodawiasza - siedemdzie

sięciu czterech.

Ezd 2,41 Śpiewacy: synów Asafa - stu dwudziestu ośmiu.

Ezd 2,42 Odźwierni: synów Szalluma, synów Atera, - synów Talmona, synów Akkuba,

synów Chatity, synów Szobaja - wszystkich razem stu trzydziestu dziewię

ciu.

Ezd 2,43 Niewolnicy świątyni: synowie Sichy, synowie Chasufy, synowie Tabbaota, Ezd 2,44 synowie Kerosa, synowie Sii, synowie Padona,

Ezd 2,45 synowie Lebany, synowie Chagaby, synowie Akkuba,

Ezd 2,46 synowie Chagaba, synowie Szamlaja, synowie Chanana, Ezd 2,47 synowie Giddela, synowie Gachara, synowie Reajasza, Ezd 2,48 synowie Resina, synowie Nekody, synowie Gazzama,

Ezd 2,49 synowie Uzzy, synowie Paseacha, synowie Besaja,

Ezd 2,50 synowie Asny, synowie Meunitów, synowie Nefisytów,

Ezd 2,51 synowie Bakbuka, synowie Chakufy, synowie Charchura, Ezd 2,52 synowie Basluta, synowie Mechidy, synowie Charszy,

Ezd 2,53 synowie Barkosa, synowie Sisery, synowie Temacha,

Ezd 2,54 synowie Nesjacha, synowie Chatify.

Ezd 2,55 Synowie niewolników Salomona: synowie Sotaja, synowie Hassofereta, syno

wie Perudy,

Ezd 2,56 synowie Jaali, synowie Darkona, synowie Giddela,

Ezd 2,57 synowie Szefatiasza, synowie Chattila, synowie Pocheret-Hassebajima, syno

wie Amiego.

Ezd 2,58 Wszystkich niewolników świątyni i synów niewolników Salomona - trzystu

dziewięćdziesięciu dwu.

Ezd 2,59 A oto ci, którzy wyszli z Tel-Melach, Tel-Charsza, Kerub, Addan, Immer,

lecz nie mogli udowodnić, że ród ich i pochodzenie wywodzi się z Izraela:

715 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 3

Ezd 2,60 synów Delajasza, synów Tobiasza, synów Nekody - sześciuset pięćdziesięciu

dwu.

Ezd 2,61 A z kapłanów: synowie Chobajasza, synowie Hakkosa, synowie Barzillaja,

który wziął za żonę jedną z córek Barzillaja Gileadyty i przybrał jego imię. Ezd 2,62 Ci szukali swego rodowodu, lecz go nie odnaleziono: toteż zostali oni jako

nieczyści wykluczeni z kapłaństwa,

Ezd 2,63 a namiestnik zakazał im spożywać z pokarmów najświętszych, aż się zjawi

kapłan dla urim i tummim.

Ezd 2,64 Cała ta wyprawa razem liczyła czterdzieści dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt

osób,

Ezd 2,65 oprócz ich niewolników i niewolnic; tych było siedem tysięcy trzysta trzydzie

ści siedem: mieli oni też dwustu śpiewaków i śpiewaczek.

Ezd 2,66 Koni mieli oni siedemset trzydzieści sześć, mułów - dwieście czterdzieści pięć, Ezd 2,67 wielbłądów - czterysta trzydzieści pięć, osłów - sześć tysięcy siedemset dwa

dzieścia.

Ezd 2,68 A niektórzy z naczelników rodów - przy wejściu swym do domu Pańskiego w

Jerozolimie - złożyli dary dla domu Bożego, aby odbudowano go na dawnym

miejscu.

Ezd 2,69 Według zamożności swej dali do skarbca na dzieło kultu: sześćdziesiąt jeden

tysięcy drachm złota, pięć tysięcy min srebra oraz sto szat kapłańskich. Ezd 2,70 Kapłani, lewici i część ludu osiedlili się w Jerozolimie, a śpiewacy, odźwierni i

niewolnicy świątyni - w miastach swoich; również cała reszta Izraela osiedliła

się w swoich miastach.

Rozdział 3

Ezd 3,01 Gdy nadszedł siódmy miesiąc - a Izraelici mieszkali już w miastach swoich

wtedy zgromadził się cały lud, jak jeden mąż, w Jerozolimie.

Ezd 3,02 A Jozue, syn Josadaka, i bracia jego kapłani oraz Zorobabel, syn Szealtiela, i

bracia jego przystąpili do zbudowania ołtarza Boga izraelskiego, aby na nim

złożyć całopalenia, jak przepisano w Prawie Mojżesza, męża Bożego. Ezd 3,03 I na dawnym fundamencie wznieśli ołtarz, podczas gdy niebezpieczeństwo

groziło im ze strony narodów pogranicznych, i złożyli na nim całopalenia dla

Pana, całopalenia poranne i wieczorne.

Ezd 3,04 Potem obchodzili Święto Namiotów według przepisu i złożyli ofiary codzienne

w liczbie wyznaczonej, zgodnie z wymaganą należnością codzienną. Ezd 3,05 Następnie - oprócz całopalenia nieustającego - składali ofiary w szabaty, w

dni nowiu i we wszystkie święte uroczystości Pańskie oraz zawsze, gdy ktoś

dał dobrowolną ofiarę dla Pana.

716 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 4

Ezd 3,06 Od pierwszego dnia miesiąca siódmego zaczęli składać całopalenia Panu - ale

fundamenty świątyni Pańskiej nie były jeszcze założone.

Ezd 3,07 Dali więc pieniędzy kamieniarzom i cieślom oraz żywności, napoju i oliwy Sy

dończykom i Tyryjczykom, by sprowadzili drzewo cedrowe z Libanu morzem

do Jafy na mocy pozwolenia, udzielonego im przez Cyrusa, króla perskiego. Ezd 3,08 A w drugim roku od przybycia ich do domu Bożego w Jerozolimie, w drugim

miesiącu: Zorobabel, syna Szealtiela, i Jozue, syn Josadaka, i szereg braci ich:

kapłanów i lewitów oraz wszyscy, którzy przyszli z niewoli do Jerozolimy, za

brali się do dzieła i powołali lewitów od dwudziestego roku [życia] wzwyż do

pilnowania pracy około domu Pańskiego.

Ezd 3,09 I przystąpił Jozue, synowie i bracia jego: Kadmiel, Binnuj i Hodawiasz wspól

nie do kierowania lewitami wykonującymi pracę około domu Bożego: synami

Chenadada, ich synami i braćmi.

Ezd 3,10 A gdy budowniczowie założyli fundamenty świątyni Pańskiej, wtedy wystąpili

kapłani w szatach uroczystych, z trąbami, i lewici, synowie Asafa, z cymba

łami, by według zarządzenia Dawida, króla izraelskiego, chwalić Pana; Ezd 3,11 i zaśpiewali, chwaląc Pana i dziękując Mu: Dobry On; na wieki trwa Jego

łaskawość dla Izraela. A cały lud podniósł na chwałę Pana krzyk głośny, z

powodu założenia fundamentów domu Pańskiego.

Ezd 3,12 A wielu starców spośród kapłanów, lewitów i naczelników rodów, którzy daw

niej widzieli dom pierwszy, przy zakładaniu fundamentów tego domu na ich

oczach płakało głośno; wielu natomiast z radości wybuchało głośnym krzy

kiem.

Ezd 3,13 I nie można było odróżnić głośnego krzyku radości od głośnego płaczu ludu,

albowiem lud ten podniósł wrzawę tak wielką, że głos ten było słychać z

daleka.

Rozdział 4

Ezd 4,01 Gdy wrogowie Judy i Beniamina usłyszeli, że wygnańcy budują świątynię dla

Pana, Boga izraelskiego,

Ezd 4,02 przystąpili do Zorobabela, do Jozuego oraz przedstawicieli rodów i rzekli do

nich: "Chcemy budować z wami, albowiem czcimy Boga waszego jak wy i

Jemu składamy ofiary od czasów Asarhaddona, króla asyryjskiego, który nas

tu sprowadził".

Ezd 4,03 Lecz Zorobabel, Jozue i pozostali naczelnicy rodów izraelskich im odpowie

dzieli: "Nie wolno wam razem z nami budować domu dla Boga naszego, ale

my sami budować będziemy dla Pana, Boga izraelskiego, jak nam rozkazał

Cyrus, król perski".

717 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 4

Ezd 4,04 I oto ludność miejscowa tłumiła zapał Judejczyków i odstraszała ich od bu

dowy,

Ezd 4,05 i by zamiar ich udaremnić, przekupywano przeciwko nim radców przez cały

czas panowania Cyrusa, króla perskiego, aż do panowania Dariusza, króla

perskiego.

Ezd 4,06 Za panowania Kserksesa, na początku jego rządów napisano oskarżenie na

mieszkańców Judy i Jerozolimy.

Ezd 4,07 A za czasów Artakserksesa Biszelam, Mittredat, Tabeel i pozostali towarzysze

jego wystosowali pismo do Artakserksesa, króla perskiego; litery tego doku

mentu były napisane po aramejsku i ułożony był on po aramejsku. Ezd 4,08 Komendant Rechum i pisarz Szimszaj napisali do króla Artakserksesa prze

ciw Jerozolimie list tej treści:

Ezd 4,09 "Komendant Rechum, pisarz Szimszaj i pozostali ich towarzysze: sędziowie,

posłowie, pisarze, Persowie, ludzie z Erek, z Babilonu, z Suzy - to jest Elamici

Ezd 4,10 i reszta narodów, które uprowadził wielki i dostojny Asnappar i osiedlił je w

miastach Samarii i w reszcie krain transeufratejskich, I dalej".

Ezd 4,11 To jest odpis listu, który oni posłali do niego: "Do króla Artakserksesa

słudzy twoi, mężowie z Transeufratei. Otóż:

Ezd 4,12 Niech król przyjmie do wiadomości, że Żydzi, którzy od ciebie wyszli i przy

byli do nas, do Jerozolimy, odbudowują to buntownicze i niegodziwe miasto,

naprawili mury i fundamenty domów są założone.

Ezd 4,13 Otóż: Niech król przyjmie do wiadomości, że jeżeli to miasto będzie odbudo

wane, a mury jego naprawione, to oni podatku, daniny ani cła nie uiszczą i

to w końcu królom przyniesie szkodę.

Ezd 4,14 Otóż: Ponieważ mamy obowiązki wobec dworu i nie przystoi nam patrzeć na

ograbianie króla, dlatego posyłamy królowi to powiadomienie.

Ezd 4,15 Niech poszukają w kronikach twoich przodków, a znajdziesz w nich wia

domość, że to miasto jest miastem buntowniczym, które przynosi królom i

prowincjom szkodę, a rozruchy wznieca się w nim od dawien dawna: dlatego

zburzone zostało to miasto.

Ezd 4,16 Powiadamiamy króla, że jeśli to miasto będzie odbudowane, a mury jego będą

naprawione, wtedy działu w Transeufratei mieć nie będziesz".

Ezd 4,17 Król przysłał takie rozstrzygnięcie: "Komendantowi Rechumowi, pisarzowi

Szimszajowi i pozostałym ich towarzyszom, którzy mieszkają w Samarii i w

pozostałych krainach transeufratejskich, pozdrowienie". I dalej: Ezd 4,18 "Dokument, któryście nam przysłali, został przede mną w przekładzie od

czytany.

Ezd 4,19 Przeze mnie został wydany rozkaz, by szukano. I znaleziono, że to miasto

od dawien dawna przeciwko królom powstaje, a bunt i rozruchy w nim są

wzniecane.

718 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 5

Ezd 4,20 I królowie potężni panowali nad Jerozolimą i rządzili całą Transeufrateą, i

odstawiano im podatek, daninę i cło.

Ezd 4,21 Zatem wydajcie zarządzenie, by powstrzymać tych ludzi: to miasto nie ma

być odbudowane, dopóki taki rozkaz nie będzie wydany przeze mnie. Ezd 4,22 A strzeżcie się, by nie dopuścić się w tym zaniedbania, ażeby nie wzrosła

strata na szkodę królów".

Ezd 4,23 Wtedy - skoro odpis dokumentu króla Artakserksesa został przeczytany przed

komendantem Rechumem, pisarzem Szimszajem i ich towarzyszami - poszli

oni pospiesznie do Żydów w Jerozolimie, by pod groźbą użycia siły zakazać

im dalszej pracy.

Ezd 4,24 Już kiedyś stanęła praca nad domem Bożym w Jerozolimie i przerwano ją aż

do drugiego roku panowania Dariusza, króla perskiego.

Rozdział 5

Ezd 5,01 Wtedy Aggeusz i Zachariasz, syn Iddo, prorocy, ogłosili Żydom w Judzie i w

Jerozolimie proroctwo w imieniu Boga izraelskiego, który nad nimi czuwał. Ezd 5,02 Zatem Zorobabel, syn Szealtiela, i Jozue, syn Josadaka, zabrali się do roz

poczęcia budowy domu Bożego w Jerozolimie, a z nimi byli prorocy Boga,

którzy ich zachęcali.

Ezd 5,03 Wówczas przyszedł do nich Tattenaj, namiestnik Transeufratei, i Sztarboznaj

oraz towarzysze ich i tak im mówili: "Kto wam kazał dom ten budować i to

oszalowanie wykończyć?"

Ezd 5,04 Następnie tak ich pytali: "Jak się nazywają ludzie, którzy wznoszą tę budow

lę?"

Ezd 5,05 Ale oko Boga ich czuwało nad starszyzną żydowską, tak że ich tamci od

budowania nie powstrzymali, aż by po nadejściu doniesienia do Dariusza do

ręczono dokument w tej sprawie.

Ezd 5,06 Odpis listu, który Tattenaj, namiestnik Transeufratei, i Sztarboznaj oraz to

warzysze jego, Persowie w Transeufratei, posłali do króla Dariusza. Ezd 5,07 Posłali do niego doniesienie, w którym tak było napisane: "Królowi Dariu

szowi - wszelkiego szczęścia!

Ezd 5,08 Niech król przyjmie do wiadomości, żeśmy się udali do domu Boga wielkiego

w krainie judzkiej. Jest on odbudowywany z kamienia ciosowego i drzewo

przykłada się do ścian. Ta robota jest starannie wykonywana i posuwa się

naprzód.

Ezd 5,09 Wtedy zapytaliśmy owych starszych, mówiąc do nich tak: "Kto wam kazał

dom ten budować i to oszalowanie wykończyć?"

Ezd 5,10 Również pytaliśmy ich o ich imiona, by cię powiadomić. Toteż podajemy

719 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 6

imiona mężów stojących na ich czele.

Ezd 5,11 I odpowiedzieli nam w sposób następujący: Myśmy sługami Boga nieba i

ziemi i odbudowujemy dom, który - niegdyś wzniesiony - stał przez wiele lat,

a wielki król izraelski zbudował go i wykończył.

Ezd 5,12 Ponieważ jednak przodkowie nasi rozgniewali Boga niebios, wydał ich Chal

dejczykowi Nabuchodonozorowi, królowi babilońskiemu. On zburzył ten dom,

a lud uprowadził do Babilonu.

Ezd 5,13 Ale w pierwszym roku [panowania] Cyrusa, króla babilońskiego, kazał ten

król odbudować ten dom Boży.

Ezd 5,14 Również co do złotych i srebrnych sprzętów domu Bożego - które Nabuchodo

nozor zabrał ze świątyni w Jerozolimie i przeniósł je do świątyni w Babilonie

- to król Cyrus wydobył je ze świątyni w Babilonie i wręczył je pewnemu

mężowi, imieniem Szeszbassar, którego ustanowił namiestnikiem Ezd 5,15 i któremu rzekł: "Weź te sprzęty; idź złożyć je w świątyni w Jerozolimie, a

dom Boży ma być odbudowany na dawnym miejscu".

Ezd 5,16 Zatem ów Szeszbassar przyszedł i założył fundamenty domu Bożego w Jero

zolimie. Odtąd aż do dziś buduje się go, lecz jeszcze nie jest on ukończony. Ezd 5,17 A teraz: jeśli się królowi podoba, niech przeprowadzą poszukiwania w skarb

cach królewskich, tamże w Babilonie: czy rzeczywiście został przez króla Cy

rusa wydany rozkaz odbudowy tego domu Bożego w Jerozolimie, a rozstrzy

gnięcie królewskie w tej sprawie niech nam przyślą".

Rozdział 6

Ezd 6,01 Wtedy król Dariusz kazał szukać w babilońskiej bibliotece, w której przecho

wuje się też skarby.

Ezd 6,02 I znaleziono w Ekbatanie, twierdzy w prowincji Medii, pewien zwój, w któ

rym tak było napisane: "Zapisek historyczny:

Ezd 6,03 W roku pierwszym [panowania] króla Cyrusa tenże król wydał taki rozkaz:

Sprawa domu Bożego w Jerozolimie: Dom ten ma być odbudowany jako miej

sce dla zabijających ofiary krwawe i dla składających Bogu ofiary spalane.

Długość jego - sześćdziesiąt łokci, szerokość jego - dwadzieścia łokci, wyso

kość jego - trzydzieści łokci;

Ezd 6,04 układów z kamienia ciosowego - trzy, i z drzewa - układ jeden. Koszty będą

pokryte ze skarbu królewskiego.

Ezd 6,05 Również złote i srebrne sprzęty domu Bożego, które Nabuchodonozor zabrał

ze świątyni w Jerozolimie i przeniósł do Babilonu, zwróci się, tak że one po

wrócą na dawne miejsce do świątyni w Jerozolimie i będą złożone w domu

Bożym".

720 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 6

Ezd 6,06 "Zatem Tattenaju, namiestniku Transeufratei, Sztarboznaju, wraz z waszymi

towarzyszami perskimi w Transeufratei - trzymajcie się z dala od tego miej

sca.

Ezd 6,07 Pozwólcie namiestnikowi Żydów i starszyźnie żydowskiej pracować nad tym

domem Bożym. Niech odbudują ten dom Boży na dawnym miejscu. Ezd 6,08 Wydaję rozporządzenie, jak macie się odnosić do owej starszyzny żydowskiej

przy budowie owego domu Bożego, mianowicie: z dochodów królewskich, pły

nących z podatku Transeufratei, dokładnie bez zawieszenia mają być owym

mężom wypłacone koszty.

Ezd 6,09 A jeśli potrzeba też cielców, baranów i jagniąt na całopalenia dla Boga niebios

- oprócz pszenicy, soli, wina i oliwy - według żądania kapłanów w Jerozolimie,

ma im to być niechybnie co dzień dostarczane,

Ezd 6,10 aby oni składali miłe ofiary Bogu niebios i modlili się za życie za życie króla

i jego synów.

Ezd 6,11 I wydaję rozporządzenie: Jeśli ktoś przekroczy ten rozkaz, to z domu jego

wyrwana będzie belka, a on zawiśnie do niej przybity, dom zaś jego za to

będzie zamieniony na rumowisko.

Ezd 6,12 A Bóg, który tam zgotował przybytek dla Imienia swego, niech wraz z ludem

straci każdego króla, który ośmieliłby się przeciwdziałać, burząc ten dom Bo

ży w Jerozolimie. Ja, Dariusz, wydałem ten rozkaz: niech będzie on dokładnie

wykonany".

Ezd 6,13 Wtedy dokładnie tak, jak rozporządził król Dariusz, postąpili Tattenaj, na

miestnik Transeufratei, Sztarboznaj i ich towarzysze.

Ezd 6,14 A starszyzna żydowska budowała z powodzeniem dzięki proroctwu Aggeusza

proroka i Zachariasza, syna Iddo, i doprowadzili budowę do skutku, zgodnie

z rozkazem Boga izraelskiego i z rozporządzeniem Cyrusa i Dariusza - oraz

Artakserksesa, króla perskiego.

Ezd 6,15 I dom ten był gotowy na dwudziesty trzeci dzień miesiąca Adar - był to rok

szósty panowania króla Dariusza.

Ezd 6,16 I Izraelici: kapłani, lewici i reszta wysiedleńców radośnie obchodzili poświę

cenie tego domu Bożego.

Ezd 6,17 I na poświęcenie tego domu Bożego ofiarowali: sto cielców, dwieście baranów,

czterysta jagniąt, a jako ofiarę przebłagalną za całego Izraela - dwanaście

kozłów według liczby pokoleń izraelskich.

Ezd 6,18 I do służby Bożej w Jerozolimie ustanowili kapłanów według ich oddziałów,

a lewitów według ich ugrupowań, zgodnie z przepisem księgi Mojżeszowej. Ezd 6,19 Czternastego dnia miesiąca pierwszego wysiedleńcy obchodzili Paschę. Ezd 6,20 Lewici bowiem jak jeden mąż oczyścili się; wszyscy oni byli teraz czyści i

zabili [baranki na] Paschę dla wszystkich wysiedleńców, dla braci swoich ka

płanów i dla siebie.

Ezd 6,21 I spożyli Paschę Izraelici, którzy wrócili z wygnania, oraz wszyscy, którzy od

721 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 7

nieczystości narodów tego kraju odwrócili się ku nim, by szukać Pana, Boga

izraelskiego.

Ezd 6,22 I przez siedem dni radośnie obchodzili Święto Przaśników, gdyż Pan rozrado

wał ich, zwracając serce króla Aszszuru ku nim, by ich wspierał przy pracy

około domu Boga, Boga izraelskiego.

Rozdział 7

Ezd 7,01 Po tych wydarzeniach wystąpił za panowania Artakserksesa, króla perskiego,

Ezdrasz, syn Serajasza, syna Azariasza, syna Chilkiasza,

Ezd 7,02 syna Szalluma, syna Sadoka, syna Achituba,

Ezd 7,03 syna Amariasza, syna Azariasza, syna Jochanana, syna Azariasza, syna Achi

maasa, syna Sadoka, syna Achituba, syna Amariasza, syna Merajota, Ezd 7,04 syna Zerachiasza, syna Uzzjego, syna Bukkiego,

Ezd 7,05 syna Abiszuy, syna Pinchasa, syna Eleazara, syna Aarona arcykapłana. Ezd 7,06 Ten to Ezdrasz wyszedł z Babilonu; a był on uczonym, biegłym w Prawie

Mojżeszowym, które nadał Pan, Bóg izraelski. A ponieważ ręka Pana, Boga

jego, nad nim czuwała, spełnił mu król wszelkie jego życzenia.

Ezd 7,07 Wyszła również w siódmym roku [panowania] króla Artakserkesesa gromada

Izraelitów, kapłanów, lewitów, śpiewaków, odźwiernych i niewolników świą

tyni do Jerozolimy.

Ezd 7,08 I przybył Ezdrasz do Jerozolimy w miesiącu piątym - był to siódmy rok [pa

nowania] tego króla:

Ezd 7,09 albowiem pierwszego dnia miesiąca pierwszego nastąpił początek podróży z

Babilonu, a pierwszego dnia miesiąca piątego przybył Ezdrasz do Jerozolimy,

ponieważ łaskawa ręka Boga jego nad nim czuwała.

Ezd 7,10 Ezdrasz bowiem mocno postanowił badać i wykonywać Prawo Pańskie oraz

uczyć w Izraelu ustawy i ładu.

Ezd 7,11 A oto odpis dokumentu, który król Artakserkses wręczył Ezdraszowi, kapła

nowi i uczonemu, znawcy słów przykazań Pana i Jego ustaw dla Izraela. Ezd 7,12 "Artakserkses, król królów, Ezdraszowi, kapłanowi, znawcy Prawa Boga nie

bios. - Załatwiono. - Otóż:

Ezd 7,13 Przeze mnie został wydany rozkaz: Każdy z narodu izraelskiego, z kapłanów

jego i lewitów w moim państwie, który ma zamiar iść z tobą do Jerozolimy,

niech idzie.

Ezd 7,14 Albowiem przez króla i jego siedmiu radców jesteś wysłany, by na podstawie

Prawa Boga twego, które posiadasz, zbadać stosunki w Judzie i w Jerozoli

mie

Ezd 7,15 oraz by zanieść srebro i złoto, jakie król i radcy jego dobrowolnie złożyli Bogu

722 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 8

izraelskiemu, którego przybytek jest w Jerozolimie

Ezd 7,16 wraz z całym srebrem i złotem, jakie w całej prowincji Babel otrzymasz,

razem z darowizną ludu i kapłanów, którą oni dobrowolnie ofiarują dla domu

Boga swego w Jerozolimie.

Ezd 7,17 Przeto za te pieniądze uczciwie zakupisz cielców, baranów, jagniąt oraz należ

ne ofiary z pokarmów i płynów, aby je złożyć na ołtarzu domu Boga waszego

w Jerozolimie.

Ezd 7,18 A co ty i bracia twoi zechcecie uczynić z resztą srebra i złota, to czyńcie

zgodnie z wolą Boga waszego.

Ezd 7,19 I sprzęty, które przekazuje się tobie dla [sprawowania] kultu w domu Boga

twojego, oddaj przed Bogiem w Jerozolimie.

Ezd 7,20 A resztę kosztów na dom Boga twego, jakie wypadnie ci pokryć, pokryjesz

ze skarbu królewskiego.

Ezd 7,21 I przeze mnie, króla Artakserksesa, został wydany rozkaz do wszystkich skarb

ników w Transeufratei: "Wszystko, czego od was żądać będzie kapłan Ez

drasz, znawca Prawa Boga niebios, ma być dokładnie wykonane Ezd 7,22 aż do stu talentów srebra, stu kor pszenicy, stu bat wina, stu bat oliwy, a soli

bez ograniczenia.

Ezd 7,23 Wszystko, co jest z rozkazu Boga niebios, ma być gorliwie dla domu Boga

niebios wykonane, aby nie rozgorzał gniew na państwo króla i jego synów. Ezd 7,24 Również ogłasza się wam: O ile chodzi o wszystkich kapłanów, lewitów, śpie

waków, odźwiernych, niewolników świątyni i sługi tego domu Bożego, to nie

wolno na nich nakładać podatku, daniny ani cła".

Ezd 7,25 A ty, Ezdraszu, ustanów według mądrego Prawa Boga twojego, które posia

dasz, urzędników i sędziów, którzy sądzić będą cały lud w Transeufratei, to

jest wszystkich, którzy znają Prawo Boga twojego; a tych, którzy nie znają,

macie pouczyć.

Ezd 7,26 I każdy, kto nie wykona Prawa Boga twojego albo rozkazu królewskiego, bę

dzie niechybnie skazany na śmierć albo na wygnanie, albo na karę pieniężną,

albo na więzienie".

Ezd 7,27 Uwielbiony niech będzie Pan, Bóg ojców naszych, który tak pokierował umy

słem króla, by uświetnić dom Pański w Jerozolimie,

Ezd 7,28 i który u króla, radców jego i wszystkich możnych dostojników królewskich

zjednał mi życzliwość. A ja, ponieważ ręka Pana, Boga mojego, nade mną

czuwała, nabrałem otuchy i zgromadziłem naczelników Izraela, by poszli ze

mną.

723 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 8

Rozdział 8

Ezd 8,01 Oto naczelnicy rodowi tych mężów, którzy za panowania króla Artakserksesa

wyszli ze mną z Babilonu, oraz ich rodowód:

Ezd 8,02 z synów Pinchasa: Gerszom; z synów Itamara: Daniel; z synów Dawida: Chat

tusz,

Ezd 8,03 syn Szekaniasza; z synów Parosza: Zachariasz, z którym zapisanych było stu

pięćdziesięciu mężczyzn;

Ezd 8,04 z synów Pachat-Moaba: Elioenaj, syn Zerachiasza, a z nim dwustu mężczyzn; Ezd 8,05 z synów Zattua: Szekaniasz, syn Jachaziela, a z nim trzystu mężczyzn; Ezd 8,06 z synów Adina: Ebed, syn Jonatana, a z nim pięćdziesięciu mężczyzn; Ezd 8,07 z synów Elama: Izjasz, syn Ataliasza, a z nim siedemdziesięciu mężczyzn; Ezd 8,08 z synów Szefatiasza: Zebadiasz, syn Mikaela, a z nim osiemdziesięciu męż

czyzn;

Ezd 8,09 z synów Joaba: Obadiasz, syn Jechiela, a z nim dwustu osiemnastu mężczyzn; Ezd 8,10 z synów Baniego: Szelomit, syn Josifiasza, a z nim stu sześćdziesięciu męż

czyzn;

Ezd 8,11 z synów Bebaja: Zachariasz, syn Bebaja, a z nim dwudziestu ośmiu męż

czyzn;

Ezd 8,12 z synów Azgada: Jochanan, syn Hakkatana, a z nim stu dziesięciu mężczyzn; Ezd 8,13 z synów Adonikama ostatni, a oto ich imiona: Elifelet, Jejel i Szemajasz, a z

nimi sześćdziesięciu mężczyzn,

Ezd 8,14 i z synów Bigwaja: Utaj, syn Zabbuda, a z nim siedemdziesięciu mężczyzn. Ezd 8,15 I zebrałem ich nad rzeką płynącą ku Ahawa. I gdy tam przez trzy dni obo

zowaliśmy, stwierdziłem obecność tylko ludu i kapłanów, lecz nie znalazłem

tam żadnego lewity.

Ezd 8,16 Toteż wyprawiłem Eliezera, Ariela, Szemajasza, Elnatana, Jariba, Elnatana,

Natana, Zachariasza i Meszullama jako naczelników doświadczonych Ezd 8,17 i skierowałem ich do Iddo, naczelnika w miejscowości Kasifia, i przez nich

kazałem powiedzieć Iddo i braciom jego, osiadłym w miejscowości Kasifia,

by sprowadzili nam sługi dla domu Boga naszego.

Ezd 8,18 I ponieważ łaskawa ręka Boga naszego czuwała nad nami, przyprowadzili

nam męża mądrego spośród synów Machliego, syna Lewiego, syna Izraela,

mianowicie Szerebiasza wraz z synami jego i braćmi: osiemnaście osób; Ezd 8,19 dalej, Chaszabiasza, a z nim, spośród synów Merariego: brata jego Izajasza i

ich synów: dwadzieścia osób;

Ezd 8,20 a spośród niewolników świątyni, których Dawid i książęta dali na posługę

lewitom, osób dwieście dwadzieścia. Wszyscy oni zostali spisani imiennie. Ezd 8,21 I tam - nad rzeką Ahawą - ogłosiłem post, byśmy się umartwili przed Bogiem

naszym, celem uproszenia od Niego szczęśliwej drogi dla nas, dla dzieci na

724 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 9

szych i dla całego dobytku naszego.

Ezd 8,22 Wstydziłem się bowiem prosić króla o siłę zbrojną i jazdę, by w drodze nas

ratowała od nieprzyjaciela; natomiast powiedzieliśmy królowi: "Ręka Boga

naszego czuwa łaskawie nad wszystkimi, którzy do Niego się zwracają, a sro

gi gniew Jego kieruje się przeciw wszystkim, którzy od Niego odchodzą". Ezd 8,23 Pościliśmy więc i błagaliśmy Boga naszego o to, i dał się nam uprosić. Ezd 8,24 Wtedy wydzieliłem spośród przywódców kapłanów: dwunastu; dalej, Szere

biasza i Chaszabiasza, a z nimi spośród braci ich - dziesięciu,

Ezd 8,25 i odważyłem im srebro, złoto i sprzęty, ową darowiznę dla domu Boga nasze

go, którą ofiarowali: król, radcy jego, książęta jego i cały tam obecny Izrael. Ezd 8,26 I odważyłem im sześćset pięćdziesiąt talentów srebra i sto sprzętów srebrnych,

każdy po dwa talenty; sto talentów złota,

Ezd 8,27 pucharów złotych dwadzieścia, każdy po tysiąc darejków, i sprzętów ze wspa

niałego złocistego spiżu: dwa - przedmioty cenne jak złoto.

Ezd 8,28 I powiedziałem im: "Wyście poświęceni dla Pana i te sprzęty są poświęcone,

i to srebro, i złoto jest darowizną dla Pana, Boga ojców naszych. Ezd 8,29 Strzeżcie tego pilnie, aż odważycie to przed przywódcami kapłanów i lewi

tów oraz przed przywódcami rodów izraelskich w Jerozolimie, w komnatach

domu Pańskiego".

Ezd 8,30 Wtedy kapłani i lewici odebrali odważone srebro, złoto i sprzęty, aby je przy

nieść do Jerozolimy, do domu Boga naszego.

Ezd 8,31 I od rzeki Ahawy wyruszyliśmy dwunastego dnia miesiąca pierwszego, aby

się udać do Jerozolimy. A ręka Boga naszego czuwała nad nami i On uchronił

nas w drodze od wrogów i rozbójników.

Ezd 8,32 Gdyśmy przybyli do Jerozolimy, wypoczywaliśmy tam przez trzy dni. Ezd 8,33 Czwartego dnia w domu Boga naszego odważono srebro, złoto i sprzęty; te

przedmioty - w obecności Eleazara, syna Pinchasa, jak i lewitów: Jozabada,

syna Jozuego, i Noadiasza, syna Binnuja - zostały przekazane kapłanowi Me

remotowi, synowi Uriasza

Ezd 8,34 w całości według liczby i wagi; równocześnie zostało spisane wszystko, co

odważono.

Ezd 8,35 Powracający z niewoli wygnańcy złożyli Bogu Izraela jako całopalenia: dwana

ście cielców za całego Izraela, dziewięćdziesiąt sześć baranów, siedemdziesiąt

dwa jagnięta, dwanaście kozłów za grzech - to wszystko jako całopalenie dla

Pana.

Ezd 8,36 I wręczyli rozporządzenia króla satrapom królewskim i namiestnikom Trans

eufratei, a ci udzielili pomocy ludowi oraz domowi Bożemu.

725 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 9

Rozdział 9

Ezd 9,01 Po dokonaniu tego zbliżyli się do mnie książęta z tymi słowami: "Lud izrael

ski, kapłani i lewici nie trzymali się z dala od narodów tych krain, jak i od

ich okropności, mianowicie z dala od Kananejczyków, Chetytów, Peryzzytów,

Jebusytów, Ammonitów, Moabitów, Egipcjan i Amorytów,

Ezd 9,02 lecz spośród córek ich wzięli dla siebie i dla synów swoich żony, tak że ród

święty zmieszał się z narodami tych krain; a książęta i zwierzchnicy przodo

wali w tym wiarołomstwie".

Ezd 9,03 Gdy tę wieść usłyszałem, rozdarłem swoją szatę i płaszcz, wyrywałem sobie

włosy z głowy i brody i wstrząśnięty usiadłem.

Ezd 9,04 Wtedy zebrali się dokoła mnie wszyscy, którzy z powodu tego wiarołomstwa

wygnańców lękali się gróźb Boga izraelskiego. A ja wstrząśnięty siedziałem

aż do ofiary wieczornej.

Ezd 9,05 W czasie ofiary wieczornej wstałem z upokorzenia swego, w rozdartej szacie

i płaszczu padłem na kolana, wyciągnąłem dłonie do Pana, Boga mojego, Ezd 9,06 i rzekłem: "Boże mój! Bardzo się wstydzę, Boże mój, podnieść twarz do

Ciebie, albowiem przestępstwa nasze wzrosły powyżej głowy, a wina nasza

wzbiła się do nieba.

Ezd 9,07 Od dni ojców naszych aż po dziś dzień ciąży na nas wielka wina. My, królo

wie nasi, kapłani nasi zostaliśmy wydani za nasze przestępstwa pod władzę

królów krain tych, pod miecz, w niewolę, na złupienie i na publiczne pośmie

wisko, jak to jest dziś.

Ezd 9,08 A teraz zaledwie na chwilę przyszło zmiłowanie od Pana, Boga naszego, przez

to, że pozostawił nam garstkę ocalonych, że w swoim miejscu świętym dał

nam dach nad głową, że Bóg nasz rozjaśnił oczy nasze i że pozwolił nam w

niewoli naszej trochę odetchnąć

Ezd 9,09 bo przecież jesteśmy niewolnikami. Ale w niewoli naszej nie opuścił nas Bóg

nasz, lecz dał nam znaleźć względy u królów perskich, pozwalając nam od

żyć, byśmy mogli wznieść dom Boga naszego i odbudować jego ruiny - dając

nam ostoję w Judzie i Jerozolimie.

Ezd 9,10 A teraz, Boże nasz, co powiemy, żeśmy po tym znowu przekroczyli Twoje

przykazania,

Ezd 9,11 któreś nadał przez swoje sługi, proroków, tymi słowami: "Ziemia, w której

posiadanie wchodzicie, jest ziemią splamioną przez rozpustę tych obcych na

rodów, przez ich obrzydliwości, którymi ją w nieczystości swej napełnili od

końca do końca.

Ezd 9,12 Zatem nie wydawajcie córek swoich za ich synów ani nie bierzcie ich córek

dla synów swoich. Dalej: nie troszczcie się nigdy o pomyślność ich i szczęście,

abyście się wzmocnili i spożywali plon tej ziemi oraz pozostawili ją na zawsze

726 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 10

w spadku synom swoim".

Ezd 9,13 I po tym wszystkim, co przyszło na nas za nasze złe uczynki i za naszą wiel

ką winę - a przecież Ty, Boże nasz, wymierzyłeś karę poniżej naszej winy i

pozostawiłeś nam tylu ocalonych

Ezd 9,14 czy znowu mamy przekraczać twoje polecenia i spowinowacać się z tymi

obrzydliwymi narodami? Czy nie rozgniewasz się na nas aż do wytępienia,

tak że nie pozostanie Reszta ocalonych?

Ezd 9,15 Panie, Boże Izraela, to łaska Twoja, żeśmy tym razem pozostali ocaleni. Oto

śmy przed Tobą obarczeni winą. Zaprawdę, niepodobna wobec tego ostać się

przed Tobą".

Rozdział 10

Ezd 10,01 Gdy Ezdrasz, płacząc i klęcząc przed domem Bożym, modlił się i wyznawał

grzechy, zebrał się dokoła niego bardzo wielki tłum z Izraela: mężczyzn, ko

biet i dzieci, przy czym lud płakał rzewnymi łzami.

Ezd 10,02 Wtedy do Ezdrasza odezwał się Szekaniasz, syn Jechiela z synów Elama, i

rzekł: "Myśmy popełnili przestępstwo przeciw Bogu naszemu, żeśmy wzięli

za żony kobiety obcoplemienne spośród narodów tej krainy. Ale mimo to jest

jeszcze nadzieja dla Izraela.

Ezd 10,03 Toteż teraz zobowiążmy się uroczyście przed Bogiem naszym, że - za radą

pana mojego i tych, którzy z szacunkiem odnoszą się do przykazania Boga

naszego - odprawimy wszystkie te żony nasze obcoplemienne i to, co z nich

się narodziło, bo tak postąpić należy według Prawa.

Ezd 10,04 Powstań, gdyż do ciebie ta sprawa należy. My stoimy przy tobie. Bądź od

ważny i działaj!"

Ezd 10,05 Wtedy powstał Ezdrasz i zaprzysiągł przywódców kapłanów, lewitów i całego

Izraela, by tak postąpili, jak powiedziano. I przysięgli.

Ezd 10,06 Potem odszedł Ezdrasz od domu Bożego i udał się do komnaty Jochanana,

syna Eliasziba, i tam spędził noc: chleba nie jedząc i wody nie pijąc, gdyż

smucił się z wiarołomstwa wygnańców.

Ezd 10,07 Następnie ogłoszono w Judzie i Jerozolimie wszystkim wygnańcom, by się

zebrali w Jerozolimie.

Ezd 10,08 Jeśli zaś chodzi o każdego, który - wbrew poleceniu przywódców i starszyzny

- w ciągu trzech dni nie przybędzie, to cały dobytek jego będzie podlegał

klątwie, a on wykluczony będzie ze społeczności powracających z wygnania. Ezd 10,09 I w ciągu owych trzech dni zebrali się wszyscy mężczyźni z Judy i Beniamina

w Jerozolimie dwudziestego dnia miesiąca - był to miesiąc dziewiąty; i cały

lud rozsiadł się na dziedzińcu domu Bożego, drżąc z powodu sprawy i desz

727 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 10

czów.

Ezd 10,10 Wtedy powstał kapłan Ezdrasz i rzekł do nich: "Wyście popełnili przestęp

stwo, żeście za żony wzięli kobiety cudzoziemskie, powiększając przez to winę

Izraela.

Ezd 10,11 A teraz wyznajcie wykroczenie swoje wobec Pana, Boga ojców waszych, i

spełnijcie wolę Jego, mianowicie: odłączcie się od tych narodów obcych i od

kobiet cudzoziemskich!"

Ezd 10,12 I całe zgromadzenie odpowiedziało głośno: "Według orzeczenia twego powin

niśmy postąpić.

Ezd 10,13 Ale lud jest liczny a pora deszczowa, tak że nie można pozostać na dworze;

a sprawa ta - nie na dzień jeden ani dwa, gdyż wielu z nas w tej sprawie

zawiniło.

Ezd 10,14 Niech nasi przywódcy zastąpią całą społeczność; i wszyscy w miastach na

szych, którzy wzięli za żony kobiety cudzoziemskie, niech w ustalonych termi

nach się zjawią, a z nimi starszyzna poszczególnych miast wraz z ich sędziami,

celem odwrócenia od nas srogiego gniewu Boga naszego z powodu tej spra

wy".

Ezd 10,15 Tylko Jonatan, syn Asahela, i Jachzejasz, syn Tikwy, sprzeciwili się temu, a

Meszullam i lewita Szabbetaj ich poparli.

Ezd 10,16 Natomiast uczynili tak wygnańcy; i kapłan Ezdrasz dobrał sobie, jako od

powiednich mężów dla poszczególnych rodów, naczelników ich - i to każdego

imiennie. A oni zasiedli do zbadania tej sprawy pierwszego dnia miesiąca

dziesiątego.

Ezd 10,17 I owi mężowie do pierwszego dnia miesiąca pierwszego dokonali wszystkiego

w sprawie tych, którzy wzięli za żony kobiety cudzoziemskie.

Ezd 10,18 I ustalono, że tymi ze stanu kapłańskiego, którzy poślubili kobiety cudzoziem

skie, byli: spośród synów Jozuego, syna Josadaka, i braci jego: Maasejasz,

Eliezer, Jarib i Gedaliasz;

Ezd 10,19 oni poręczyli, że odprawią swoje żony, a ofiarą zadośćuczynienia za ich winę

będzie baran;

Ezd 10,20 a z synów Immera: Chanani i Zebadiasz;

Ezd 10,21 a z synów Charima: Maasejasz, Eliasz, Szemajasz, Jechiel i Ozjasz; Ezd 10,22 a z synów Paszchura: Elioenaj, Maasejasz, Izmael, Netaneel, Jozabad i Elasa. Ezd 10,23 A spośród lewitów: Jozabad, Szimi, Kelajasz, czyli Kelita, Petachiasz, Juda

i Eliezer

Ezd 10,24 A spośród śpiewaków: Eliaszib. A spośród odźwiernych: Szallum, Telem i

Uri.

Ezd 10,25 A z Izraela, spośród synów Parosza: Ramiasz, Jizzijasz, Malkiasz, Mijjamin,

Eleazar, Chaszabiasz i Benajasz;

Ezd 10,26 a spośród synów Elama: Mattaniasz, Zachariasz, Jechiel, Abdi, Jeremot i

Eliasz;

728 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 15 - Księga Ezdrasza Rozdział 10

Ezd 10,27 a spośród synów Zattua: Elioenaj, Eliaszib Mattaniasz, Jeremot, Zabad i

Aziza;

Ezd 10,28 a spośród synów Bebaja: Jochanan, Chananiasz, Zabbaj, Atlaj; Ezd 10,29 a spośród synów Bigwaja: Meszullam, Malluk, Jedajasz, Jaszub, Jiszal, Je

remot;

Ezd 10,30 a spośród synów Pachat-Moaba: Adna, Kelal, Benajasz, Maasejasz, Matta

niasz, Besalel, Binnuj i Manasses;

Ezd 10,31 a spośród synów Charima: Eliezer, Jiszszijasz, Malkiasz, Szemajasz, Szymon, Ezd 10,32 Beniamin, Malluk, Szemariasz;

Ezd 10,33 a spośród synów Chaszuma: Mattenaj, Mattatta, Zabad, Elifelet, Jeremaj,

Manasses, Szimi;

Ezd 10,34 a spośród synów Baniego: Maadaj, Amram i Uel,

Ezd 10,35 Benajasz, Bediasz, Kelajasz,

Ezd 10,36 Waniasz, Meremot, Eliaszib,

Ezd 10,37 Mattaniasz, Mattenaj i Jaasaj;

Ezd 10,38 a spośród synów Binnuja: Szimi,

Ezd 10,39 Szelemiasz, Natan i Adajasz;

Ezd 10,40 a spośród synów Zacheusza: Szaszaj, Szaraj,

Ezd 10,41 Azarel, Szelemiasz, Szemariasz, Ezd 10,42 Szallum, Amariasz, Józef;

Ezd 10,43 spośród synów Nebo: Jejel, Mattitiasz, Zabad, Zebina, Jaddaj, Joel, Bena

jasz.

Ezd 10,44 Oni wszyscy wzięli za żony kobiety cudzoziemskie. A byli między nimi tacy,

którzy zgłosili żony i zgłosili synów.

729 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16

Księga Nehemiasza

Rozdział 1

Ne 1,01 Słowa Nehemiasza, syna Chakaliasza: Oto gdy w miesiącu Kislew roku dwu

dziestego byłem w twierdzy Suza,

Ne 1,02 przyszedł z Judy Chanani, jeden z braci moich, wraz z innymi. I spytałem

ich o tych Żydów ocalałych, którzy uniknęli uprowadzenia, i o Jerozolimie. Ne 1,03 I powiedzieli mi: "Ci pozostali, którzy w tamtejszym okręgu uniknęli upro

wadzenia, znajdują się w wielkiej biedzie i pohańbieniu; mur Jerozolimy jest

zburzony, a bramy jej są ogniem spalone".

Ne 1,04 I oto, gdy to usłyszałem, usiadłem, płakałem i trapiłem się całymi dniami,

pościłem i modliłem się w obecności Boga niebios.

Ne 1,05 I powiedziałem: "Ach, Panie, Boże niebios, Boże wielki i straszny, dotrzy

mujący przymierza i otaczający opieką tych, którzy Cię miłują i zachowują

Twoje przykazania.

Ne 1,06 Niechże będzie ucho Twoje uważne i oczy Twoje niech będą otwarte, abyś

wysłuchał modlitwę sługi Twego, którą ja teraz dniem i nocą zanoszę do

Ciebie za sługi Twoje, Izraelitów, składając wyznanie w sprawie przestępstw

Izraelitów, któreśmy wobec Ciebie popełnili; również ja i mój ród zgrzeszyli

śmy.

Ne 1,07 Bardzo źle postąpiliśmy wobec Ciebie: nie zachowaliśmy przykazań ani praw,

ani przepisów, które wydałeś słudze Twemu Mojżeszowi.

Ne 1,08 Wspomnijże na zapowiedź, którąś ogłosił słudze twemu Mojżeszowi: "Jeśli

wy się sprzeniewierzycie, to Ja rozproszę was między narody.

Ne 1,09 Lecz jeśli się do Mnie nawrócicie i zważać będziecie na moje przykazania, i

będziecie je wykonywali, to choćby rozproszeni wasi znajdowali się na krań

cu niebios, stamtąd zgromadzę ich i zaprowadzę na miejsce, które wybrałem,

730

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 2

aby tam uczynić przybytek dla mego Imienia".

Ne 1,10 Albowiem oni są sługami Twoimi i ludem Twoim, który odkupiłeś Twoją

wielką mocą i potężną ręką.

Ne 1,11 Ach, Panie, niechże będzie ucho Twoje uważne na modlitwę Twojego sługi

i na modlitwę sług Twoich, pragnących czcić Twoje Imię! Poszczęśćże teraz

słudze Twemu! Daj, abym pozyskał względy tego człowieka". Byłem bowiem

podczaszym królewskim.

Rozdział 2

Ne 2,01 I oto, gdy w miesiącu Nisan dwudziestego roku panowania króla Artakserk

sesa wykonywałem swój urząd, wziąłem wino i podałem królowi, i w jego

obecności nie okazywałem smutku.

Ne 2,02 Lecz król mi rzekł: "Czemu tak smutno wyglądasz? Przecież nie jesteś chory!

Nie, lecz masz jakieś zmartwienie?" I przeraziłem się do najwyższego stop

nia,

Ne 2,03 i rzekłem królowi: "Niech król żyje na wieki! Jakże nie mam smutno wyglą

dać, gdy miasto, gdzie są groby moich przodków, jest spustoszone, a bramy

jego są strawione ogniem".

Ne 2,04 I rzekł mi król: "O co chciałbyś prosić?" Wtedy pomodliłem się do Boga

niebios

Ne 2,05 i rzekłem królowi: "Jeśli to odpowiada królowi i jeśli sługa twój ma względy

u ciebie, to proszę, abyś mnie posłał do Judy, do grodu grobów moich przod

ków, abym go odbudował".

Ne 2,06 I rzekł mi król, podczas gdy królowa siedziała obok niego: "Jak długo potrwa

twoja podróż? I kiedy powrócisz?" I król, gdy podałem mu termin, raczył

mnie wyprawić.

Ne 2,07 I rzekłem królowi: "Jeśli to odpowiada królowi, proszę o wystawienie dla

mnie listów do namiestników Transeufratei, aby mnie przepuścili, aż przyjdę

do Judy;

Ne 2,08 również pisma do Asafa, zawiadowcy lasu królewskiego, aby mi dał drewna do

sporządzenia bram twierdzy przy świątyni, bram muru miejskiego i domu, do

którego się wprowadzę". I król mi zezwolił, gdyż łaskawa ręka Boga mojego

czuwała nade mną.

Ne 2,09 Gdy przyszedłem do namiestników Transeufratei, wręczyłem im listy królew

skie. A król wyprawił ze mną dowódców wojskowych wraz z jazdą. Ne 2,10 Skoro Choronita Sanballat i ammonicki sługa Tobiasz to usłyszeli, bardzo im

się to nie podobało, że przyszedł ktoś, kto się zatroszczył o Izraelitów. Ne 2,11 Gdy przybyłem do Jerozolimy, spędziłem tam trzy dni.

731 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 3

Ne 2,12 Wtedy wybrałem się nocą - ja i niewielu mężów ze mną - a nikomu nie wy

jawiłem, do jakiego dzieła na korzyść Jerozolimy Bóg mój mnie pobudził; i

miałem ze sobą tylko to zwierzę, na którym jechałem.

Ne 2,13 I wyruszyłem nocą przez Bramę nad Doliną, potem obok Źródła Smoczego

do Bramy Śmietników; i badałem mury Jerozolimy, które miały wyłomy, a

bramy jej były strawione ogniem.

Ne 2,14 Gdy przeszedłem do Bramy Źródlanej i do Stawu Królewskiego, zwierzę, na

którym jechałem, nie miało możności przejścia.

Ne 2,15 I szedłem nocą wąwozem w górę i badałem mur. Potem wszedłem znowu

przez Bramę nad Doliną i powróciłem.

Ne 2,16 Lecz zwierzchnicy nie wiedzieli, dokąd poszedłem i co zamierzam zrobić; do

tąd bowiem nie wyjawiłem tego Żydom - ani kapłanom, ani możnym, ani

zwierzchnikom, ani innym urzędnikom.

Ne 2,17 Ale teraz rzekłem do nich: "Widzicie nędzę, w jakiej się znajdujemy: Jerozo

lima jest spustoszona, a bramy jej spalone ogniem. Nuże! Odbudujmy mur

Jerozolimy, abyśmy nie byli nadal pośmiewiskiem!"

Ne 2,18 I wyjawiłem im, jak łaskawie ręka Boga mojego czuwała nade mną; również

słowa, które mi król powiedział. A oni powiedzieli: "Dalej! Budujmy!" I na

wzajem zachęcali się do dobrej sprawy.

Ne 2,19 Skoro Choronita Sanballat i ammonicki sługa Tobiasz, i Arab Geszem to

usłyszeli, lżyli nas i wytykali nam, mówiąc: "Co znaczy to, co poczynacie?

Czy podnosicie bunt przeciw królowi?"

Ne 2,20 I odpowiedziałem im: "Sam Bóg niebios nam poszczęści. A my, słudzy Je

go, zabierzmy się do odbudowy: wy natomiast nie macie udziału, prawa ani

pamiątki w Jeruzalem".

Rozdział 3

Ne 3,01 Wtedy arcykapłan Eliaszib oraz bracia jego kapłani zabrali się do odbudowy

Bramy Owczej, poświęcili ją i wstawili jej wrota; następnie odbudowali aż do

wieży Seciny i poświęcili ją, i dalej - aż do wieży Chananeela.

Ne 3,02 A obok budowali mężowie z Jerycha, obok budował Zakkur, syn Imriego. Ne 3,03 A Bramę Rybną odbudowali synowie Hassenai; oni wprawili jej belki i wsta

wili wrota, uchwyty jej i zasuwy.

Ne 3,04 A obok naprawiał Meremot, syn Uriasza, syna Hakkosa; i obok naprawiał

Meszullam, syn Berekiasza, syna Meszezabela; i obok naprawiał Sadok, syn

Baany.

Ne 3,05 A obok naprawiali Tekoici; lecz dostojnicy ich nie ugięli swego karku do pracy

dla swego pana.

732 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 3

Ne 3,06 A Bramę Jeszańską naprawiali Jojada, syn Paseacha, i Meszullam, syn Be

sodiasza: oni wprawili belki jej i wstawili wrota jej, uchwyty i zasuwy. Ne 3,07 A obok naprawiał Gibeonita Melatiasz i Meronotyta Jadon oraz mieszkańcy

Gibeonu i Mispa - przy siedzibie namiestnika Transeufratei.

Ne 3,08 Obok naprawiał złotnik Uzzjel, syn Charhajasza, a obok niego naprawiał

Chananiasz, jeden z handlarzy olejkami; potem pozostawiono mur Jerozoli

my bez zmian aż do Muru Szerokiego.

Ne 3,09 A obok naprawiał Refajasz, syn Chura, zwierzchnik nad połową okręgu jero

zolimskiego.

Ne 3,10 A obok naprawiał Jedajasz, syn Charumafa, naprzeciw swego domu; a obok

naprawiał Chattusz, syn Chaszabnejasza.

Ne 3,11 Następny odcinek naprawiali Malkisz, syn Charima, i Chaszszub, syn Pachat

Moaba, przy Wieży Piekarników.

Ne 3,12 A obok naprawiał Szallum, syn Hallochesza, zwierzchnik nad drugą połową

okręgu jerozolimskiego, on wraz z córkami swymi.

Ne 3,13 Bramę nad Doliną naprawiali Chanun i mieszkańcy Zanoach: oni odbudowali

ją i wstawili jej wrota, uchwyty i zasuwy - oraz tysiąc łokci muru aż do Bra

my Śmietników.

Ne 3,14 A Bramę Śmietników naprawiał Malkiasz, syn Rekaba, zwierzchnik okręgu

Bet-Hakkerem: on odbudował ją i wstawił jej wrota, uchwyty i zasuwy. Ne 3,15 A Bramę Źródlaną naprawiał Szallum, syn Kol-Chozego, zwierzchnik obwo

du Mispa: on odbudował ją, pokrył dachem i wstawił jej wrota, uchwyty i

zasuwy - oraz mur Stawu Wodociągowego przy ogrodzie królewskim aż do

stopni schodzących z Miasta Dawidowego.

Ne 3,16 Za nim naprawiał Nehemiasz, syn Azbuka, zwierzchnik połowy Bet-Sur, aż

naprzeciw grobów rodu Dawidowego, dalej aż do Stawu Sztucznego i aż do

koszar.

Ne 3,17 Za nim naprawiali lewici: Rechum, syn Baniego; obok naprawiał Chaszabiasz,

zwierzchnik połowy okręgu Keila, za swój okręg.

Ne 3,18 Za nim naprawiali ich bracia: Binnuj, syn Chenadada, zwierzchnik drugiej

połowy okręgu Keila.

Ne 3,19 I obok niego Ezer, syn Jozuego, zwierzchnik Mispa, naprawiał odcinek drugi:

od miejsca naprzeciw wejścia do zbrojowni w kierunku Kąta.

Ne 3,20 Za nim naprawiał Baruch, syn Zabbaja, odcinek dalszy od owego Kąta aż do

bramy domu arcykapłana Eliasziba.

Ne 3,21 Za nim naprawiał Meremot, syn Uriasza, syna Hakkosa, odcinek dalszy: od

bramy domu Eliasziba aż do końca domu Eliasziba.

Ne 3,22 Za nim naprawiali kapłani, mieszkańcy okolicy najbliższej. Ne 3,23 Dalej naprawiali Beniamin i Chaszszub naprzeciw swego domu; dalej napra

wiał Azariasz, syn Maasejasza, syna Ananiasza, obok swego domu. Ne 3,24 Dalej naprawiał Binnuj, syn Chenadada, odcinek dalszy: od domu Azariasza

733 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 4

aż do Kąta i aż do Rogu.

Ne 3,25 Dalej naprawiał Palal, syn Uzaja, od miejsca naprzeciw Kąta i wieży wy

stającej z zamku królewskiego, tej górnej przy wartowni; dalej naprawiał

Pedajasz, syn Parosza

Ne 3,26 podczas gdy niewolnicy świątyni zamieszkiwali Ofel - aż do miejsca naprzeciw

Bramy Wodnej na wschodzie i wieży wystającej.

Ne 3,27 Za nim naprawiali Tekoici odcinek dalszy od miejsca naprzeciw wielkiej wieży

wystającej aż do muru Ofelu.

Ne 3,28 Powyżej Bramy Końskiej naprawiali kapłani: każdy naprzeciw swego domu. Ne 3,29 Dalej naprawiał Sadok, syn Immera, naprzeciw swego domu; i dalej naprawiał

Szemajasz, syn Szekaniasza, stróż Bramy Wschodniej.

Ne 3,30 Za nim naprawiali Chananiasz, syn Szelemiasza, i Chanun, szósty syn Salafa,

odcinek dalszy; za nim naprawiał Meszullam, syn Berekiasza, naprzeciw swej

komnaty.

Ne 3,31 Za nim naprawiał złotnik Malkiasz - aż do domu niewolników świątyni i han

dlarzy naprzeciw Bramy Rewii i aż do Tarasu Narożnego.

Ne 3,32 Między Tarasem Narożnym a Bramą Owczą naprawiali złotnicy i handlarze. Ne 3,33 I oto, gdy Sanballat usłyszał, że odbudowujemy mur, rozzłościł się i oburzył

bardzo i lżył Żydów,

Ne 3,34 i rzekł w obecności braci swoich i wojska samarytańskiego: "Co ci niedołężni

Żydzi wyrabiają! Czy to im ujdzie płazem? Czy skoro złożą ofiarę, to już

dzieło skończone? Czy ze zwałów gruzu wskrzeszą kamienie - wszak one są

spalone!"

Ne 3,35 A Ammonita Tobiasz stał obok niego i rzekł: "Cokolwiek oni zbudują, to i

tak, skoro wskoczy szakal, rozwali ich mur kamienny".

Ne 3,36 "Słuchaj, Boże nasz, w jaką popadliśmy pogardę. Odwróć urąganie ich na

nich samych i wydaj ich na złupienie w ziemi niewoli.

Ne 3,37 Nie przebacz im winy i grzech ich niech nie będzie przed Tobą wymazany,

albowiem obraźliwie odnosili się do budujących".

Ne 3,38 Lecz my odbudowywaliśmy mur i naprawiano uszkodzenia całego muru do

połowy, a lud miał zapał do roboty.

Rozdział 4

Ne 4,01 Gdy Sanballat i Tobiasz oraz Arabowie, Ammonici i Aszdodyci usłyszeli, że

zabliźniał się mur jerozolimski, gdyż wyłomy zaczęły się zamykać: rozzłościli

się bardzo.

Ne 4,02 I wszyscy oni razem się sprzysięgli, że przyjdą walczyć przeciw Jerozolimie i

wywołać przez to zamieszanie.

734 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 5

Ne 4,03 Lecz myśmy się modlili do Boga naszego, i dniem i nocą stawialiśmy frontem

do nich straż dla obrony przed nimi.

Ne 4,04 Ale Judejczycy mawiali: "Upada siła dźwigającego ciężary, a gruzu wiele;

więc nie zdołamy odbudować muru".

Ne 4,05 A nieprzyjaciele nasi rzekli: "Nie będą oni wiedzieć ani widzieć, jak wtargnie

my między nich, wyrżniemy ich i położymy kres tej robocie".

Ne 4,06 I oto, gdy Żydzi mieszkający w sąsiedztwie wrogów przyszli i z wszystkich

miejscowości, które do nas wracają, nam częstokroć o tym donosili, Ne 4,07 wtedy w punktach zagrożonych wyznaczyłem poza murem szereg kryjówek i

umieściłem tam lud według rodów z mieczami, włóczniami i łukami. Ne 4,08 Gdy widziałem, [że się boją], wstałem i rzekłem do możnych, do zwierzch

ników i do reszty ludu: "Nie bójcie się ich! Na Pana wielkiego i strasznego

pamiętajcie i walczcie za braci swoich, za synów swoich i córki, za żony swoje

i domy!"

Ne 4,09 Gdy więc nieprzyjaciele nasi usłyszeli, że nas powiadomiono i że Bóg uda

remnił ich zamiar, [cofnęli się], a my wszyscy wróciliśmy do muru, każdy do

swego zadania.

Ne 4,10 Odtąd tylko połowa moich ludzi zajęta była pracą, a druga połowa miała

włócznie, tarcze, łuki i pancerze; a wodzowie stali za całym domem judzkim Ne 4,11 odbudowującym mur. Dźwigający ciężar również byli uzbrojeni: jedną ręką

wykonywali pracę, a drugą trzymali oszczep.

Ne 4,12 A co do murarzy, to każdy, mając miecz swój przepasany u boku, budował.

A trębacz stał obok mnie.

Ne 4,13 I rzekłem do możnych, do zwierzchników i do reszty ludzi: "Praca jest różno

rodna i rozległa, a myśmy rozdzieleni na murze, jeden z dala od drugiego. Ne 4,14 Na miejscu, gdzie usłyszycie głos trąby, tam się przy nas zgromadźcie! Bóg

nasz będzie za nas walczył".

Ne 4,15 Tak to myśmy wykonywali pracę od ukazania się zorzy aż do wzejścia gwiazd,

podczas gdy połowa trzymała włócznie.

Ne 4,16 Równocześnie rozkazałem ludowi: "Niech każdy wraz ze sługą swoim przeno

cuje w obrębie Jerozolimy, aby nam byli przydatni nocą do straży a dniem

do roboty".

Ne 4,17 I ani ja, ani bracia moi i słudzy, ani moja straż przyboczna - nie zdejmowa

liśmy ubrań. Każdy odczuwał brak wody.

Rozdział 5

Ne 5,01 I podniósł się lament wielki ludu i żon ich na braci żydowskich. Ne 5,02 Jedni mówili: "Synów naszych i córki nasze oddajemy w zastaw celem naby

735 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 5

cia zboża, by jeść i żyć".

Ne 5,03 A inni mówili: "Pola nasze i winnice nasze, i domy nasze oddajemy w zastaw

celem nabycia zboża podczas głodu".

Ne 5,04 Jeszcze inni mówili: "Na podatek królewski pożyczyliśmy pieniędzy, obciąża

jąc nasze pola i winnice".

Ne 5,05 "I teraz: jak ciało braci naszych, jest i ciało nasze; jak synowie ich, są i syno

wie nasi; a jednak oto my oddajemy w niewolę synów naszych i córki nasze;

i niektóre z córek naszych są poniżane, a myśmy bezsilni, gdyż pola nasze i

winnice nasze należą do innych".

Ne 5,06 I rozgniewałem się bardzo, gdy usłyszałem ich lament i te słowa. Ne 5,07 Wtedy - po namyśle - wystąpiłem przeciw możnym i zwierzchnikom, mówiąc

do nich: "Wy nakładacie ciężar jeden na drugiego!" I wyznaczyłem przeciw

nim wielkie zgromadzenie,

Ne 5,08 i powiedziałem im: "My wedle możności wykupiliśmy braci swoich, Żydów,

zaprzedanych poganom; natomiast wy sprzedajecie braci swoich, i oni nam

się zaprzedają". Oni zamilkli i nie znaleźli odpowiedzi.

Ne 5,09 I dalej powiedziałem im: "Nie jest dobre to, co czynicie. Czy nie powinniście

żyć w bojaźni Boga naszego dla uniknięcia obelgi [ze strony] pogan, wrogów

naszych?

Ne 5,10 I ja, bracia moi i słudzy moi pożyczyliśmy im pieniędzy i zboża. Darujmyż

ten dług!

Ne 5,11 Zwróćcież im natychmiast ich pola, winnice, ogrody oliwne i domy oraz da

rujcie udzieloną im pożyczkę pieniędzy, zboża, wina i oliwy".

Ne 5,12 A oni odpowiedzieli: "Zwrócimy i od nich żądać nic nie będziemy. Tak uczyni

my, jak ty każesz". Wtedy zawołałem kapłanów i zaprzysiągłem wierzycieli,

że postąpią zgodnie z tą obietnicą.

Ne 5,13 Nadto wytrząsnąłem zanadrze swoje i rzekłem: "Tak niech Bóg wytrząśnie

każdego z domu jego i z nabytku jego, kto nie dotrzyma tej obietnicy! Tak

niech on będzie wytrząśnięty i ogołocony!" I całe zgromadzenie powiedziało:

"Amen" i wielbili Pana. I lud dopełnił tej obietnicy.

Ne 5,14 Następnie: od dnia, kiedy powołano mnie na naczelnika ziemi judzkiej

od roku dwudziestego aż do trzydziestego drugiego roku [panowania] króla

Artakserksesa: przez dwanaście lat - ani ja nie jadłem chleba namiestnikow

skiego, ani moi bracia.

Ne 5,15 Natomiast dawniejsi namiestnicy, którzy byli przede mną, nakładali na lud

ciężary i pobierali od nich na chleb i wino dziennie czterdzieści syklów srebra;

również ich słudzy wyzyskiwali lud. Lecz ja tak nie postępowałem z bojaźni

Bożej.

Ne 5,16 Także w pracy nad tym murem wziąłem udział, a ziemi nie nabyłem; i wszy

scy słudzy moi byli tam przy pracy obecni.

Ne 5,17 Następnie Żydzi, to jest zwierzchnicy: stu pięćdziesięciu mężów, oraz ci, któ

736 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 6

rzy od naszych sąsiadów pogańskich do nas przychodzą, zasiadają do mojego

stołu.

Ne 5,18 I przyrządzenie codzienne: jeden wół, sześć owiec doborowych i ptactwo szło

na mój rachunek, a w odstępie dziesięciodniowym z dodaniem wszelkiego wi

na w obfitości. Mimo to chleba namiestnikowskiego się nie domagałem, gdyż

robocizna ciążyła nad tym ludem.

Ne 5,19 Pamiętaj, Boże mój, na moją korzyść, o wszystkim, co uczyniłem dla tego

ludu.

Rozdział 6

Ne 6,01 I oto, gdy do Sanballata, Tobiasza, Araba Geszema i do innych nieprzyjaciół

naszych doszła wiadomość, że odbudowałem mur i że nie pozostał w nim

wyłom - dotychczas tylko jeszcze wrót do bram nie wstawiłem Ne 6,02 wtedy Sanballat i Geszem posłali do mnie następujące zaproszenie: "Pójdź

na wspólne spotkanie do Hakkefirim w dolinie Ono". Lecz oni zamierzali mi

krzywdę wyrządzić.

Ne 6,03 Więc wyprawiłem do nich posłańców z taką odpowiedzią: "Wykonuję wiel

ką pracę i nie mogę zejść. Albowiem stanęłaby ta praca, gdybym ją musiał

opuścić, aby zejść do was".

Ne 6,04 Ale oni przysyłali do mnie z tym samym cztery razy, ja zaś odpowiadałem

im tak samo.

Ne 6,05 Wtedy Sanballat przysłał do mnie tak samo po raz piąty sługę swego z listem

otwartym.

Ne 6,06 W nim napisano: "Wśród pogan - jak Gaszmu donosi - krąży taka pogłoska:

Ty i Żydzi zamierzacie zbuntować się; dlatego ty odbudowujesz ten mur; ty

miałbyś zostać ich królem; oraz pogłoska,

Ne 6,07 że nawet zamówiłeś proroków, aby ogłosili o tobie w Jerozolimie: Król jest w

Judzie. Oczywiście dowie się o tym król. Toteż przyjdź na wspólną naradę!" Ne 6,08 Lecz ja odesłałem mu taką odpowiedź: "Nie działo się tak, jak ty powiadasz,

lecz sam sobie to wymyśliłeś".

Ne 6,09 Oni wszyscy bowiem nas straszyli, bo myśleli o nas: "Oni zniechęcą się do tej

roboty, tak że ona nie zostanie wykonana". A teraz, [Boże], dodaj mi odwagi! Ne 6,10 Potem udałem się do mieszkania Szemajasza, syna Delajasza, syna Mecheta

bela; miał on bowiem jakąś przeszkodę. Ten mi powiedział: "Idźmy razem do

domu Bożego - do wnętrza świątyni, i zamknijmy wrota świątyni. Ktoś chce

bowiem przyjść, by cię zabić; i to tej nocy chce ktoś przyjść, by cię zabić". Ne 6,11 I odpowiedziałem: "Czy mąż mojej rangi będzie uciekał? Kto - podobny do

mnie - wszedłszy do świątyni, pozostanie przy życiu? Nie wejdę".

737 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 7

Ne 6,12 Przeniknąłem bowiem: Nie Bóg go posłał, lecz on wypowiedział to proroctwo

o mnie, ponieważ go przekupili Tobiasz wraz z Sanballatem.

Ne 6,13 Po to został on przekupiony, abym się przeląkł i tak uczynił, i zgrzeszył.

Miało im to posłużyć do zniesławienia mnie, aby mogli mnie lżyć. Ne 6,14 Nie zapomnij, Boże mój, Tobiaszowi i Sanballatowi tych uczynków ich, jak

również prorokini Noadii i innym prorokom, którzy chcieli mnie przestraszyć. Ne 6,15 I mur został wykończony dwudziestego piątego dnia miesiąca Elul, po pięć

dziesięciu dwóch dniach.

Ne 6,16 Gdy to usłyszeli wszyscy nieprzyjaciele nasi i gdy wszyscy nasi sąsiedzi po

gańscy to ujrzeli, wydało się im to czymś bardzo dziwnym i zrozumieli, że

dzieło to zostało wykonane przez naszego Boga.

Ne 6,17 Prócz tego w owych dniach możni żydowscy często wysyłali listy do Tobiasza,

a także listy Tobiasza przychodziły do nich;

Ne 6,18 albowiem wielu w Judzie było z nim związanych przysięgą, gdyż był on

zięciem Szekaniasza, syna Aracha, a syn jego Jochanan poślubił córkę Me

szullama, syna Berekiasza.

Ne 6,19 Również dobre wieści o nim mnie opowiadano, a wypowiedzi moje jemu

donoszono. I listy wysyłał Tobiasz, aby mię zastraszyć.

Rozdział 7

Ne 7,01 Gdy odbudowano mur i gdy wstawiłem wrota, wtedy wyznaczono odźwier

nych "oraz [do pomocy] śpiewaków i lewitów".

Ne 7,02 I nad Jerozolimą ustanowiłem brata swego, Chananiego, i komendanta twier

dzy, Chananiasza, gdyż był on mężem godnym zaufania i bardziej bogoboj

nym niż wielu innych.

Ne 7,03 I dałem im rozkaz: "Nie otworzy się bram jerozolimskich, aż słońce będzie

dopiekać; i dopóki ludzie są jeszcze na nogach, zamknie się wrota i zatarasuje

oraz postawi się obywateli jerozolimskich jako stróżów: jednych na wyznaczo

nym posterunku, drugich przed własnym domem".

Ne 7,04 Miasto było wprawdzie rozległe i ważne, ale w jego obrębie było ludności

mało i nie było domów odbudowanych.

Ne 7,05 Mój Bóg mnie natchnął, abym zebrał możnych, zwierzchników i lud celem

spisania rodów. Wtedy znalazłem księgę metrykalną z napisem "Pierwsi, któ

rzy wrócili". I znalazłem w niej taki zapis:

Ne 7,06 Oto mieszkańcy tego okręgu, którzy wrócili z niewoli na obczyźnie; upro

wadził ich niegdyś Nabuchodonozor, król babiloński, lecz powrócili oni do

Jerozolimy i Judy: każdy do swego miasta.

Ne 7,07 Przyszli oni z Zorobabelem, Jozuem, Nehemiaszem, Azariaszem, Raamiaszem,

738 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 7

Nachamanim, Mardocheuszem, Bilszanem, Misperetem, Bigwajem, Nechu

mem, Baaną. Liczba mężów ludu izraelskiego:

Ne 7,08 synów Parosza - dwa tysiące stu siedemdziesięciu dwóch; Ne 7,09 synów Szefatiasza - trzystu siedemdziesięciu dwóch;

Ne 7,10 synów Aracha - sześćset pięćdziesięciu dwóch;

Ne 7,11 synów Pachat-Moaba z linii Jozuego i Joaba - dwa tysiące osiemset osiemna

stu;

Ne 7,12 synów Elama - tysiąc dwieście pięćdziesięciu czterech; Ne 7,13 synów Zattu - osiemset czterdziestu pięciu;

Ne 7,14 synów Zacheusza - siedemset sześćdziesięciu;

Ne 7,15 synów Binnuja - sześćset czterdziestu ośmiu;

Ne 7,16 synów Bebaja - sześćset dwudziestu ośmiu;

Ne 7,17 synów Azgada - dwa tysiące trzystu dwudziestu dwóch; Ne 7,18 synów Adonikama - sześćset sześćdziesięciu siedmiu;

Ne 7,19 synów Bigwaja - dwa tysiące sześćdziesięciu siedmiu;

Ne 7,20 synów Adina - sześćset pięćdziesięciu pięciu;

Ne 7,21 synów Atera z linii Ezechiasza - dziewięćdziesięciu ośmiu; Ne 7,22 synów Chaszuma - trzystu dwudziestu ośmiu;

Ne 7,23 synów Besaja - trzystu dwudziestu czterech;

Ne 7,24 synów Charifa - stu dwunastu;

Ne 7,25 synów Gibeona - dziewięćdziesięciu pięciu;

Ne 7,26 mężów z Betlejem i Netofy - stu osiemdziesięciu ośmiu; Ne 7,27 mężów z Anatot - stu dwudziestu ośmiu;

Ne 7,28 mężów z Bet-Azmawet - czterdziestu dwóch;

Ne 7,29 mężów z Kiriat-Jearim, Kefiry i Beerot - siedmiuset czterdziestu trzech; Ne 7,30 mężów z Rama i Geba - sześciuset dwudziestu jeden;

Ne 7,31 mężów z Mikmas - stu dwudziestu dwóch;

Ne 7,32 mężów z Betel i Aj - stu dwudziestu trzech;

Ne 7,33 synów Nebo - pięćdziesięciu dwóch;

Ne 7,34 synów drugiego Elama - tysiąc dwustu pięćdziesięciu czterech; Ne 7,35 synów Charima - trzystu dwudziestu;

Ne 7,36 mężów z Jerycha - trzystu czterdziestu pięciu;

Ne 7,37 mężów z Lod, Chadid i Ono - siedmiuset dwudziestu jeden; Ne 7,38 synów Senai - trzy tysiące dziewięćset trzydziestu.

Ne 7,39 Kapłani: synów Jedajasza z domu Jozuego - dziewięćset siedemdziesięciu

trzech;

Ne 7,40 synów Immera - tysiąc pięćdziesięciu dwóch;

Ne 7,41 synów Paszchura - tysiąc dwustu czterdziestu siedmiu; Ne 7,42 synów Charima - tysiąc siedemnastu.

Ne 7,43 Lewici: synów Jozuego z linii Kadmiela, Binnuja, Hodwy - siedemdziesięciu

czterech.

739 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 7

Ne 7,44 Śpiewacy: synów Asafa - stu czterdziestu ośmiu.

Ne 7,45 Odźwierni: synów Szalluma, synów Atera, synów Talmona, synów Akkuba,

synów Chatity, synów Szobaja - stu trzydziestu ośmiu.

Ne 7,46 Niewolnicy świątyni: synowie Sichy, synowie Chasufy, synowie Tabbaota, Ne 7,47 synowie Kerosa, synowie Sii, synowie Padona,

Ne 7,48 synowie Lebany, synowie Chagaby, synowie Szalmaja, Ne 7,49 synowie Chanana, synowie Giddela, synowie Gachara, Ne 7,50 synowie Reajasza, synowie Resina, synowie Nekody,

Ne 7,51 synowie Gazzama, synowie Uzzy, synowie Paseacha,

Ne 7,52 synowie Besaja, Meunici, Nefisyci,

Ne 7,53 synowie Bakbuka, synowie Chakufy, synowie Charchura, Ne 7,54 synowie Baslita, synowie Mechidy, synowie Charszy,

Ne 7,55 synowie Barkosa, synowie Sisery, synowie Temacha,

Ne 7,56 synowie Nesjacha, synowie Chatify.

Ne 7,57 Synowie niewolników Salomona: synowie Sotaja, synowie Sofereta, synowie

Peridy,

Ne 7,58 synowie Jaali, synowie Darkona, synowie Giddela,

Ne 7,59 synowie Szefatiasza, synowie Chattila, synowie Pocheret-Hassebajima, syno

wie Amona.

Ne 7,60 Wszystkich niewolników świątyni i synów niewolników Salomona - trzystu

dziewięćdziesięciu dwóch.

Ne 7,61 A oto ci, którzy wyszli z Tel-Melach, Tel-Charsza, Kerub, Addon i Immer,

lecz nie mogli udowodnić, że ród ich i pochodzenie wywodzi się z Izraela: Ne 7,62 synów Delajasza, synów Tobiasza, synów Nekody - sześćciuset czterdziestu

dwóch.

Ne 7,63 A z kapłanów: synowie Chobajasza, synowie Hakkosa, synowie Barzillaja,

który wziął za żonę jedną z córek Barzillaja Gileadyty i przybrał jego imię. Ne 7,64 Ci szukali swego rodowodu, lecz go nie odnaleziono; toteż zostali oni jako

nieczyści wykluczeni z kapłaństwa,

Ne 7,65 a namiestnik zakazał im spożywać z pokarmów najświętszych, aż się zjawi

kapłan dla urim i tummim.

Ne 7,66 Cała ta wyprawa liczyła razem czterdzieści dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt

osób

Ne 7,67 oprócz niewolników ich i niewolnic - tych było siedem tysięcy trzysta trzydzie

ści siedmioro. Mieli oni też dwustu czterdziestu pięcioro śpiewaków i śpiewa

czek. Koni mieli oni siedemset trzydzieści sześć; mułów - dwieście czterdzieści

trzy;

Ne 7,68 wielbłądów - czterysta trzydzieści pięć; osłów - sześć tysięcy siedemset dwa

dzieścia.

Ne 7,69 A część naczelników rodów darowała na kult: namiestnik złożył w skarbcu

tysiąc drachm złota, pięćdziesiąt czasz, trzydzieści szat kapłańskich i pięćset

740 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 8

min srebra.

Ne 7,70 A niektórzy naczelnicy rodów złożyli w skarbcu na [potrzeby] kultu dwadzie

ścia tysięcy drachm złota, dwa tysiące dwieście min srebra.

Ne 7,71 A to, co złożyła reszta ludu, wynosiło dwadzieścia tysięcy drachm złota, dwa

tysiące min srebra, sześćdziesiąt siedem szat kapłańskich.

Ne 7,72 Kapłani, lewici i część ludu osiedlili się w Jerozolimie, a odźwierni, śpiewacy,

niewolnicy świątyni i cała reszta Izraela - w swoich miastach. Gdy nadszedł

siódmy miesiąc - a Izraelici mieszkali już w miastach swoich

Rozdział 8

Ne 8,01 wtedy zgromadził się cały lud, jak jeden mąż, na placu przed Bramą Wodną.

I domagali się od pisarza Ezdrasza, by przyniósł księgę Prawa Mojżeszowego,

które Pan nadał Izraelowi.

Ne 8,02 Pierwszego dnia miesiąca siódmego przyniósł kapłan Ezdrasz Prawo przed

zgromadzenie, w którym uczestniczyli przede wszystkim mężczyźni, lecz tak

że kobiety oraz wszyscy inni, którzy byli zdolni słuchać.

Ne 8,03 I czytał z tej księgi, zwrócony do placu znajdującego się przed Bramą Wodną,

od rana aż do południa przed mężczyznami, kobietami i tymi, którzy rozu

mieli; a uszy całego ludu były zwrócone ku księdze Prawa.

Ne 8,04 Pisarz Ezdrasz stanął na drewnianym podwyższeniu, które zrobiono w tym

celu. Obok niego stanął po prawicy: Mattitiasz, Szema, Anajasz, Uriasz,

Chilkiasz i Maasejasz; a po lewicy: Pedajasz, Miszael, Malkiasz, Chaszum,

Chaszbaddana, Zachariasz i Meszullam.

Ne 8,05 Ezdrasz otworzył księgę na oczach całego ludu - znajdował się bowiem wyżej

niż cały lud; a gdy ją otworzył, cały lud się podniósł.

Ne 8,06 I Ezdrasz błogosławił Pana, wielkiego Boga, a cały lud z podniesieniem rąk

swoich odpowiedział: "Amen! Amen!" Potem oddali pokłon i padli przed Pa

nem na kolana, twarzą ku ziemi.

Ne 8,07 A lewici: Jozue, Bani, Szerebiasz, Jamin, Akkub, Szabbetaj, Hodiasz, Maase

jasz, Kelita, Azariasz, Jozabad, Chanan, Pelajasz objaśniali ludowi Prawo,

podczas gdy lud pozostawał na miejscu:

Ne 8,08 Czytano więc z tej księgi, księgi Prawa Bożego, dobitnie, z dodaniem obja

śnienia, tak że lud rozumiał czytanie.

Ne 8,09 Wtedy Nehemiasz, to jest namiestnik, oraz kapłan-pisarz Ezdrasz, jak i le

wici, którzy pouczali lud, rzekli do całego ludu: "Ten dzień jest poświęcony

Panu, Bogu waszemu. Nie bądźcie smutni i nie płaczcie!" Cały lud bowiem

płakał, gdy usłyszał te słowa Prawa.

Ne 8,10 I rzekł im Nehemiasz: "Idźcie, spożywajcie potrawy świąteczne i pijcie napo

741 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 9

je słodkie - poślijcie też porcje temu, który nic gotowego nie ma: albowiem

poświęcony jest ten dzień Panu naszemu. A nie bądźcie przygnębieni, gdyż

radość w Panu jest waszą ostoją".

Ne 8,11 A lewici uspokajali cały lud wołając: "Uspokójcie się! Wszak ten dzień jest

święty. Nie bądźcie przygnębieni!"

Ne 8,12 I cały lud poszedł, by jeść, pić, rozsyłać porcje i wyprawić wielki obchód

radosny, gdyż zrozumieli to, co im ogłoszono.

Ne 8,13 Następnego dnia naczelnicy rodów całego ludu, kapłani i lewici zebrali się u

pisarza Ezdrasza, aby zgłębić słowa Prawa.

Ne 8,14 I w Prawie, które Pan nadał przez Mojżesza, znaleźli przepis, by Izraelici

podczas święta w siódmym miesiącu mieszkali w szałasach.

Ne 8,15 Gdy to usłyszeli, ogłosili we wszystkich miastach swoich i w Jerozolimie:

"Idźcie w góry i przynieście gałęzie oliwne, gałęzie sosnowe, gałęzie mirtowe,

gałęzie palmowe i gałęzie innych drzew liściastych, aby zgodnie z przepisem

uczynić szałasy".

Ne 8,16 I wyszedł lud, przynieśli to i uczynili sobie szałasy: niejeden na dachu swoim,

inni na podwórzach swoich, także i na dziedzińcach domu Bożego, na placu

Bramy Wodnej i na placu Bramy Efraimskiej.

Ne 8,17 Tak więc cała społeczność, to jest ci, którzy wrócili z niewoli, uczyniła szałasy,

i oni mieszkali w szałasach - choć nie uczynili tak Izraelici od dni Jozuego,

syna Nuna, aż do owego dnia; i panowała bardzo wielka radość. Ne 8,18 I czytano z księgi Prawa Bożego dzień w dzień, od dnia pierwszego aż do

dnia ostatniego. Przez siedem dni obchodzono święto, a dnia ósmego zgodnie

z przepisem odbyło się zgromadzenie uroczyste.

Rozdział 9

Ne 9,01 A w dwudziestym czwartym dniu tego miesiąca zgromadzili się Izraelici, skru

szeni postem i odziani w wory, z głowami posypanymi ziemią.

Ne 9,02 I odłączyło się potomstwo Izraela od wszystkich cudzoziemców. Wtedy stojąc

wyznali swoje grzechy i wykroczenia swych ojców.

Ne 9,03 Stali więc na swoim miejscu, a [lewici] czytali z księgi Prawa Pana, Boga swo

jego, przez ćwierć dnia, a przez drugą ćwierć wyznawali swe grzechy klęcząc

przed Panem, Bogiem swoim.

Ne 9,04 I na podwyższeniu lewitów stanęli: Jozue, Binnuj, Kadmiel, Szebaniasz, Bun

ni, Szerebiasz, Bani, Kenani - i głośno wołali do Pana, Boga swego; Ne 9,05 i lewici: Jozue, Kadmiel, Bani, Chaszabnejasz, Szerebiasz, Hodiasz, Szeba

niasz, Petachiasz rzekli: "Wstańcie! Błogosławcie Pana, Boga naszego! Bło

gosławiony jesteś, Panie, Boże nasz, od wieku do wieku. Niech ludzie bło

742 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 9

gosławią wspaniałe imię Twoje, wyższe ponad wszelkie błogosławieństwo i

chwałę.

Ne 9,06 Ty, Panie jesteś jedyny. Ty uczyniłeś niebiosa, niebiosa niebios i całe ich woj

sko; ziemię i wszystko, co na niej; morza i wszystko, co w nich. Ty ożywiasz

to wszystko, a wojsko niebios oddaje Ci pokłon.

Ne 9,07 Ty, Panie, jesteś tym Bogiem, który wybrał Abrama, wyprowadziłeś go z Ur

Chaldejczyków i nadałeś mu imię Abraham.

Ne 9,08 A gdyś uznał, że serce jego jest Tobie wierne, zawarłeś z nim przymierze: że

ziemię Kananejczyka, Chetyty, Amoryty, Peryzzyty, Jebusyty i Girgaszyty

dasz jego potomstwu. A słowa Twego dotrzymałeś, albowiem jesteś wierny. Ne 9,09 Widziałeś nędzę ojców naszych w Egipcie, a wołanie ich słyszałeś nad Mo

rzem Czerwonym.

Ne 9,10 I dokonałeś cudów i znaków na faraonie, na wszystkich sługach jego i na

całym ludzie jego kraju, bo spostrzegłeś, że do nich zuchwale się odnosili.

Tak zgotowałeś sobie imię sławne do dziś.

Ne 9,11 I morze rozdzieliłeś przed nimi, a oni przeszli przez środek morza suchą nogą.

Prześladowców ich wrzuciłeś do głębin jak kamień do wód wzburzonych. Ne 9,12 Słupem obłoku prowadziłeś ich we dnie, a słupem ognia - w nocy, aby oświe

tlić im drogę, którą iść mieli.

Ne 9,13 Potem na górę Synaj zstąpiłeś i rozmawiałeś z nimi z nieba; i dałeś im prze

pisy słuszne, wskazówki niezawodne, prawa dobre i przykazania. Ne 9,14 I Twój święty szabat im oznajmiłeś, i przez sługę Twego, Mojżesza, nadałeś

im przykazania, przepisy i Prawo.

Ne 9,15 I chleb z nieba im dałeś, gdy byli głodni; a wodę ze skały im wyprowadziłeś,

gdy odczuwali pragnienie. I rozkazałeś im, by poszli posiąść ziemię, którą im

dać obiecałeś pod przysięgą.

Ne 9,16 Lecz oni, ojcowie nasi, postępowali zuchwale, byli krnąbrni i nie słuchali Two

ich przykazań.

Ne 9,17 I uchylali się od posłuszeństwa i nie pamiętali o cudach, któreś dla nich uczy

nił. Byli twardego karku i uwzięli się, by wrócić do niewoli swej w Egipcie.

Lecz Ty jesteś Bogiem przebaczenia, jesteś łaskawy i miłosierny, cierpliwy i

wielkiej dobroci; i nie opuściłeś ich.

Ne 9,18 Nawet gdy uczynili sobie cielca odlanego z metalu i powiedzieli: "To jest twój

bóg, który cię wyprowadził z Egiptu", i gdy popełnili wielkie bluźnierstwa, Ne 9,19 Ty w wielkim miłosierdziu twoim nie opuściłeś ich na pustyni. Słup obłoku

nie odstępował od nich we dnie, aby ich prowadzić drogą; słup ognia nie od

stępował w nocy, aby oświetlać im drogę, którą iść mieli.

Ne 9,20 I dałeś swego Ducha dobrego, aby ich oświecał. I manny Twej od ust im nie

odjąłeś, i dałeś im wodę, gdy byli spragnieni.

Ne 9,21 Przez czterdzieści lat zaopatrywałeś ich na pustyni, tak że nie odczuwali bra

ku. Szaty ich się nie zniszczyły, a nogi ich nie spuchły.

743 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 9

Ne 9,22 I dałeś im królestwa i narody, i przydzieliłeś je im jako ziemie kresowe, i oni

posiedli ziemię Sichona, króla Cheszbonu, i ziemię Oga, króla Baszanu. Ne 9,23 I synów ich rozmnożyłeś jak gwiazdy na niebie, i zaprowadziłeś ich do ziemi,

w której posiadanie wejść mieli - jak przyrzekłeś ich ojcom.

Ne 9,24 I wkroczyli synowie, i posiedli tę ziemię, a Ty upokorzyłeś przed nimi Ka

nanejczyków, mieszkańców tej ziemi. W ręce tamtych wydałeś ich oraz ich

królów i narody tej ziemi, aby postąpili z nimi według własnej woli. Ne 9,25 I zajęli miasta niedostępne oraz ziemię tłustą. Posiedli domy pełne wszelkiego

dobra, cysterny wykute, winnice, ogrody oliwne i drzewa owocowe w obfito

ści. I jedli, najedli się i utyli, i rozkoszowali się dzięki Twej wielkiej dobroci. Ne 9,26 Potem byli oporni i zbuntowali się przeciw Tobie, i wzgardzili Twoim Pra

wem. Zabili proroków Twoich, którzy ich przestrzegali, aby ich nawrócić do

Ciebie; i popełnili wielkie bluźnierstwa.

Ne 9,27 Wtedy wydałeś ich w ręce ich wrogów, żeby ich dręczyli. W czasie swego

udręczenia wołali do Ciebie, a Ty z niebios wysłuchałeś i według wielkiego

miłosierdzia Twego dałeś im wybawicieli, żeby ich wybawili z ręki wrogów. Ne 9,28 Skoro mieli spokój, znowu postępowali źle przed Tobą. Wtedy pozostawiłeś

ich pod władzą nieprzyjaciół, aby panowali nad nimi. I znowu wzywali Cie

bie, a Ty z niebios wysłuchałeś i według miłosierdzia Twego wyrwałeś ich

wielokrotnie.

Ne 9,29 I przestrzegałeś ich, by ich nawrócić do Twojego Prawa, lecz oni byli zuchwali

i nie słuchali przykazań Twoich, i przeciw przepisom Twoim zgrzeszyli - prze

ciw tym, przez których wypełnienie zachowuje się życie. Odwrócili niesforne

plecy, byli twardego karku i nieposłuszni.

Ne 9,30 Miałeś dla nich cierpliwość przez wiele lat i przestrzegałeś ich przez Ducha

Twego za pośrednictwem Twoich proroków, lecz nie usłuchali. Wtedy wyda

łeś ich pod władzę obcych narodów.

Ne 9,31 Mimo to dzięki wielkiemu miłosierdziu Twemu nie wytępiłeś ich i nie opuści

łeś, albowiem Tyś Bogiem łaskawym i miłosiernym.

Ne 9,32 I teraz, Boże nasz - Boże wielki, potężny, straszliwy, dotrzymujący przymie

rza i łaski - niech u Ciebie nie uchodzi za nic ten cały mozół, jaki ugodził

nas: królów naszych, książąt naszych, kapłanów naszych, proroków naszych,

ojców naszych i cały Twój naród, od dni królów Aszszura aż po dziś dzień. Ne 9,33 Lecz Ty jesteś sprawiedliwy we wszystkim, co na nas przyszło. Tyś bowiem

postąpił słusznie, myśmy natomiast zawinili.

Ne 9,34 Bo królowie nasi i książęta, kapłani nasi i przodkowie - oni nie zachowa

li Twojego Prawa i nie zważali na przykazania i napomnienia, których im

udzieliłeś.

Ne 9,35 Oni bowiem, dopóki żyli w królestwie swoim z Twej dobroci wielkiej, którą

im okazałeś, na ziemi tej przestronnej i urodzajnej, którą im pozostawiłeś:

nie służyli Tobie i nie odwrócili się od swoich złych uczynków.

744 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 10

Ne 9,36 Oto myśmy dziś niewolnikami: na ziemi, którą dałeś przodkom naszym, aby

mieli pożytek z owocu jej i bogactwa - oto myśmy niewolnikami na niej. Ne 9,37 Plon swój obficie wydaje ona dla królów, których postawiłeś nad nami za

grzechy nasze. Oni władają naszymi ciałami i bydłem naszym według swego

upodobania. W wielkim ucisku jesteśmy.

Rozdział 10

Ne 10,01 Wobec tego wszystkiego my zawieramy i spisujemy umowę, a na tym pieczę

towanym dokumencie są podpisani nasi książęta, lewici i kapłani. Ne 10,02 Mianowicie: na kartach tego dokumentu umieścili swe imię: namiestnik Ne

hemiasz, syn Chakaliasza, oraz Sedecjasz,

Ne 10,03 Serajasz, Azariasz, Jeremiasz,

Ne 10,04 Paszchur, Amariasz, Malkiasz,

Ne 10,05 Chattusz, Szekaniasz, Malluk,

Ne 10,06 Charim, Meremot, Obadiasz, Ne 10,07 Daniel, Ginneton, Baruch,

Ne 10,08 Meszullam, Abiasz, Mijjamin,

Ne 10,09 Maazjasz, Bilgaj, Szemajasz. Są to kapłani.

Ne 10,10 I lewici: Jozue, syn Azaniasza, Binnuj, jeden z synów Chenadada, Kadmiel, Ne 10,11 i bracia ich: Szebaniasz, Hodiasz, Kelita, Pelajasz, Chanan, Ne 10,12 Mika, Rechob, Chaszabiasz,

Ne 10,13 Zakkur, Szerebiasz, Szebaniasz, Ne 10,14 Hodiasz, Bani, Beninu.

Ne 10,15 I wodzowie ludu: Parosz, Pachat-Moab, Elam, Zattu, Bani, Ne 10,16 Bunni, Azgad, Bebaj, Ne 10,17 Adoniasz, Bigwaj, Adin, Ne 10,18 Ater, Ezechiasz, Azzur, Ne 10,19 Hodiasz, Chaszum, Besaj, Ne 10,20 Charif, Anatot, Nebaj,

Ne 10,21 Magpiasz, Meszullam, Chezir,

Ne 10,22 Meszezabel, Sadok, Jaddua,

Ne 10,23 Pelatiasz, Chanan, Anajasz,

Ne 10,24 Ozeasz, Chananiasz, Chaszszub,

Ne 10,25 Hallochesz, Pilcha, Szobek,

Ne 10,26 Rechum, Chaszabna, Maasejasz, Ne 10,27 Achiasz, Chanan, Anan, Ne 10,28 Malluk, Charim, Baana.

Ne 10,29 I reszta ludu, kapłanów, lewitów - odźwierni, śpiewacy, niewolnicy świątyni

745 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 11

- oraz wszyscy, którzy przeszli od narodów obczyzny do Prawa Bożego: ich

żony, synowie i córki - każdy, kto był zdolny zrozumieć,

Ne 10,30 całkowicie przyłączają się do swych braci, swych dostojników, [oświadczając]

pod przysięgą i zaklęciem: że postępować będą według Prawa Bożego, dane

go przez Mojżesza, sługę Bożego, to jest, że zachowywać będą i wypełniać

wszystkie przykazania Pana, Boga naszego, przepisy Jego i prawa. Ne 10,31 Mianowicie: że córek naszych nie damy narodom tej ziemi ani córek ich nie

weźmiemy za żony dla synów naszych.

Ne 10,32 A co do narodów tej ziemi przynoszących towary i wszelkiego rodzaju zboże

do sprzedania w dzień sobotni: to nie przyjmiemy tego od nich w szabat ani

w dzień święty. Również w roku szabatowym zrzekniemy się korzyści i żąda

nia zwrotu od wszelkiego dłużnika.

Ne 10,33 Niniejszym podejmujemy też zobowiązania, że rocznie dawać będziemy jedną

trzecią sykla na [potrzeby] kultu w domu Boga naszego,

Ne 10,34 na chleb pokładny, na ustawiczną ofiarę pokarmową, na ustawiczne całopale

nie, na szabaty, na dni nowiu, święta, na uczty święte i na ofiary przebłagalne,

by uzyskać pojednanie dla Izraela, słowem, na wszelką posługę w domu Boga

naszego.

Ne 10,35 Losowaniem rozstrzygnęliśmy - kapłani, lewici i lud - sprawę dostarczenia opa

łu: należy go rokrocznie w określonych terminach odstawiać do domu Boga

naszego według kolejności rodzin, aby zgodnie z przepisem Prawa utrzymy

wać ogień na ołtarzu Pana, Boga naszego.

Ne 10,36 Chcemy też rokrocznie przynosić do domu Pańskiego pierwociny ziemi naszej

i pierwociny każdego owocu drzew wszelkiego rodzaju

Ne 10,37 oraz zgodnie z przepisem Prawa to, co pierworodne: z synów naszych i z bydła

naszego: pierworodne wołów naszych i owiec obiecujemy odstawić do domu

Boga naszego dla kapłanów urzędujących w domu Boga naszego. Ne 10,38 Następnie, wybór przemiałów naszych, "czyli świadczeń naszych", i wybór

owocu wszelkiego rodzaju drzew, moszczu i oliwy przyniesiemy kapłanom do

składnic domu Boga naszego; a dziesięcinę z ziemi naszej - lewitom; są to

ci lewici, którzy pobierają dziesięcinę we wszystkich miastach wyznających

naszą wiarę.

Ne 10,39 I kapłan, potomek Aarona, będzie z lewitami, gdy oni będą pobierać dziesię

cinę; a lewici odniosą dziesięcinę dziesięciny do składnic skarbca domu Boga

naszego;

Ne 10,40 albowiem do tych składnic przyniosą Izraelici i lewici świadczenia zboża,

moszczu i oliwy; tam są też sprzęty świątyni oraz pełniący służbę kapłani,

jak też odźwierni i śpiewacy. Tak więc nie zaniedbamy domu Boga naszego.

746 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 11

Rozdział 11

Ne 11,01 Przywódcy ludu zamieszkali w Jerozolimie, a reszta ludu rzucała losy celem

wyznaczenia jednego z dziesięciu, żeby on osiedlił się w świętym mieście Je

ruzalem, a owych dziewięciu - w innych miastach.

Ne 11,02 A lud błogosławił wszystkich mężów, którzy dobrowolnie postanowili zamiesz

kać w Jerozolimie.

Ne 11,03 Oto naczelnicy tego okręgu judzkiego, którzy zamieszkali w Jerozolimie - i

w miastach judzkich. Izrael, kapłani, lewici, niewolnicy świątyni i synowie

niewolników Salomona osiedlili się w miastach swoich: każdy w swojej posia

dłości.

Ne 11,04 W Jerozolimie zamieszkali synowie Judy i synowie Beniamina. Spośród sy

nów Judy: Atajasz - syn Ozjasza, syna Zachariasza, syna Amariasza, syna

Szefatiasza, syna Mahalalela, spośród synów Peresa,

Ne 11,05 oraz Maasejasz - syn Barucha, syna Kol-Chozego, syna Chazajasza, syna

Adajasza, syna Jojariba, syna Zachariasza, Szelanity.

Ne 11,06 Wszystkich synów Peresa osiadłych w Jerozolimie było czterystu sześćdzie

sięciu ośmiu mężów zdolnych do boju.

Ne 11,07 A oto synowie Beniamina: Sallu - syn Meszullama, syna Joeda, syna Peda

jasza, syna Kolajasza, syna Maasejasza, syna Itiela, syna Izajasza, Ne 11,08 i bracia jego, dzielni wojownicy - dziewięćset dwudziestu ośmiu. Ne 11,09 A Joel, syn Zikriego, był zwierzchnikiem nad nimi, i Juda, syn Hassenui, stał

jako drugi nad miastem.

Ne 11,10 A spośród kapłanów: Jedajasz - syn Jojakima, syna

Ne 11,11 Serajasza, syna Chilkiasza, syna Meszullama, syna Sadoka, syna Merajota,

syna Achituba, księcia domu Bożego,

Ne 11,12 i bracia jego pełniący służbę w świątyni: osiemset dwadzieścia dwie osoby;

następnie Adajasz, syn Jerochama, syna Pelaliasza, syna Amsiego, syna Za

chariasza, syna Paszchura, syna Malkiasza,

Ne 11,13 i bracia jego, głowy rodzin: dwieście czterdzieści dwie osoby; dalej Amasaj

syn Azarela, syna Achzaja, syna Meszillemota, syna Immera,

Ne 11,14 i bracia jego, dzielni wojownicy: sto dwadzieścia osiem osób; a zwierzchnikiem

nad nimi był Zabdiel, syn Haggadola.

Ne 11,15 A spośród lewitów: Szemajasz - syn Chaszszuba, syna Azrikama, syna Cha

szabiasza, syna Bunniego.

Ne 11,16 Nad służbą zewnętrzną domu Bożego stał spośród przełożonych nad lewitami

Szabbetaj i Jozabad.

Ne 11,17 Dalej był Mattaniasz - syn Miki, syna Zabdiego, syna Asafa, dyrygent hym

nu, który na modlitwie intonował pieśń dziękczynną, a Bakbukiasz zajmował

drugie miejsce między swymi braćmi, następnie Abda, syn Szammuy, syna

747 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 12

Galala, syna Jedutuna.

Ne 11,18 Wszystkich lewitów było w Mieście Świętym dwustu osiemdziesięciu czte

rech.

Ne 11,19 Odźwierni: Akkub, Talmon i bracia ich, którzy stróżowali w bramach: sto

siedemdziesiąt dwie osoby.

Ne 11,20 Pozostała część Izraela, kapłanów, lewitów mieszkała we wszystkich miastach

judzkich, każdy w swojej posiadłości.

Ne 11,21 A niewolnicy świątyni mieszkali na Ofelu; Sicha i Giszpa stali na ich czele. Ne 11,22 Zwierzchnikiem lewitów w Jerozolimie był Uzzi - syn Baniego, syna Cha

szabiasza, syna Mattaniasza, syna Miki; należał on do synów Asafa, którzy

śpiewali podczas służby w domu Bożym;

Ne 11,23 istniało bowiem co do nich rozporządzenie królewskie z ustaleniem porządku:

kto ma śpiewać w kolejnych dniach.

Ne 11,24 A Petachiasz - syn Meszezabela, jednego z synów Zeracha, syna Judy - był

u boku króla dla [załatwiania] wszelkiej sprawy dotyczącej tego ludu. Ne 11,25 A co do gospodarstw z przynależnymi polami - to niektórzy z synów Judy

mieszkali w Kiriat-Haarba i przynależnych wioskach, w Dibon i przynależ

nych wioskach, w Jekkabseel i przynależnych gospodarstwach,

Ne 11,26 w Jeszua, Moladzie, Bet-Pelet,

Ne 11,27 w Chasar-Szual, Beer-Szebie i w przynależnych wioskach, Ne 11,28 w Siklag, Mekona i w przynależnych wioskach,

Ne 11,29 w En-Rimmon, Sora, Jarmut,

Ne 11,30 Zanoach, Adullam z przynależnymi gospodarstwami, w Lakisz z przynależ

nymi polami, w Azece z przynależnymi wioskami; osiedlili się więc od Beer

Szeby do Ge-Hinnom.

Ne 11,31 A niektórzy z synów Beniamina mieszkali w Geba, Mikmas, Ajja i Betel wraz

z przynależnymi wioskami,

Ne 11,32 Anatot, Nob, Anania, Ne 11,33 Chasor, Rama, Gittaim, Ne 11,34 Chadid, Seboim, Neballat,

Ne 11,35 Lod, Ono i w Dolinie Cieśli.

Ne 11,36 A co do lewitów, to niektóre grupy judzkie przeszły do Beniamina.

Rozdział 12

Ne 12,01 A oto są kapłani i lewici, którzy przyszli z Zorobabelem, synem Szealtiela, i

Jozuem: Serajasz, Jeremiasz, Ezdrasz,

Ne 12,02 Amariasz, Malluk, Chattusz,

Ne 12,03 Szekaniasz, Charim, Meremot,

748 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 12

Ne 12,04 Iddo, Ginneton, Abiasz,

Ne 12,05 Mijjamin, Maadiasz, Bilga,

Ne 12,06 Szemajasz oraz Jojarib, Jedajasz,

Ne 12,07 Sallu, Amok, Chilkiasz, Jedajasz. - To byli zwierzchnicy kapłanów. A bracia

ich za dni Jozuego,

Ne 12,08 to jest lewici, byli następujący: Jozue, Binnuj, Kadmiel, Szerebiasz, Juda,

Mattaniasz; on i bracia jego kierowali śpiewem hymnów dziękczynnych; Ne 12,09 a Bakbukiasz, Unni i bracia ich stali naprzeciw nich przy wykonywaniu obo

wiązków.

Ne 12,10 A Jozue był ojcem Jojakima, Jojakim był ojcem Eliasziba, Eliaszib - Jojady, Ne 12,11 Jojada był ojcem Jochanana, Jochanan był ojcem Jadduy. Ne 12,12 A za dni Jojakima głowami rodów byli następujący kapłani: w [rodzie] Sera

jasza - Merajasz; w [rodzie] Jeremiasza - Chananiasz;

Ne 12,13 w [rodzie] Ezdrasza - Meszullam; w [rodzie] Amariasza - Jochanan; Ne 12,14 w [rodzie] Malluka - Jonatan; w [rodzie] Szekaniasza - Józef; Ne 12,15 w [rodzie] Charima - Adna; w [rodzie] Meremota - Chelkaj; Ne 12,16 w [rodzie] Iddo - Zachariasz; w [rodzie] Ginnetona - Meszullam; Ne 12,17 w [rodzie] Abiasza - Zikri; w [rodzie] Mijjamina ...; w [rodzie] Maadiasza

Piltaj;

Ne 12,18 w [rodzie] Bilgi - Szammua; w [rodzie] Szemajasza - Jonatan; Ne 12,19 w [rodzie] Jojariba - Mattenaj; w [rodzie] Jedajasza - Uzzi; Ne 12,20 w [rodzie] Sallu - Kallaj; w [rodzie] Amoka - Eber;

Ne 12,21 w [rodzie] Chilkiasza - Chaszabiasz; w [rodzie] Jedajasza - Netanel. Ne 12,22 Za dni Eliasziba, Jojady, Jochanana i Jadduy zostali spisani naczelnicy rodów

kapłańskich w kronice prowadzonej aż do panowania Dariusza perskiego. Ne 12,23 Synowie Lewiego: naczelnicy ich rodów zostali spisani w Kronice, lecz tylko

do dni Jochanana, syna Eliasziba.

Ne 12,24 Zwierzchnikami lewitów byli: Chaszabiasz, Szerebiasz, Jozue, Binnuj, Kad

miel i bracia ich - którzy według rozporządzenia Dawida, męża Bożego, przy

wielbieniu i dziękczynieniu stali naprzeciw nich, oddział równo z oddziałem

Ne 12,25 mianowicie: Mattaniasz, Bakbukiasz, Obadiasz; a odźwierni Meszullam, Tal

mon, Akkub trzymali straż przy składnicach u bram.

Ne 12,26 Ci żyli za dni Jojakima - syna Jozuego, syna Josadaka - i za dni namiestnika

Nehemiasza oraz kapłana-pisarza Ezdrasza.

Ne 12,27 A na poświęcenie muru Jerozolimy odszukano lewitów, by ze wszystkich ich

siedzib sprowadzić ich do Jerozolimy na radosny obchód poświęcenia przy

hymnach i grze na cymbałach, harfach i cytrach.

Ne 12,28 Zgromadzili się więc śpiewacy tak z okręgu otaczającego Jerozolimę, jak i z

gospodarstw Netofatytów

Ne 12,29 oraz z Bet-Haggilgal i z pól miejscowości Geba i Azmawet; śpiewacy bowiem

749 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 13

zbudowali sobie gospodarstwa dokoła Jerozolimy.

Ne 12,30 Kapłani i lewici oczyścili siebie, a potem oczyścili lud, bramy i mur. Ne 12,31 I wprowadziłem zwierzchników Judy przed mur, i ustawiłem dwa wielkie chó

ry dziękczynne. Jeden szedł wzdłuż muru w prawo ku Bramie Śmietników. Ne 12,32 Za nimi szedł Hoszajasz z połową zwierzchników Judy Ne 12,33 oraz Azariasz, Ezdrasz, Meszullam,

Ne 12,34 Juda, Mijjamin, Szemajasz, Jeremiasz

Ne 12,35 spośród kapłanów z trąbami; a Zachariasz - syn Jonatana, syna Szemajasza,

syna Mattaniasza, syna Micheasza, syna Zakkura, syna Asafa

Ne 12,36 i bracia jego: Szemajasz, Azarel, Milalaj, Gilalaj, Maaj, Netanel, Juda, Cha

nani z instrumentami muzycznymi Dawida, męża Bożego; a pisarz Ezdrasz

szedł przed nimi.

Ne 12,37 Dalej posuwali się oni ku Bramie Źródlanej, następnie poszli wprost przed

siebie w kierunku stopni do Miasta Dawidowego, po drodze w górę przy mu

rze obok pałacu Dawidowego, aż do Bramy Wodnej na wschodzie. Ne 12,38 Drugi chór dziękczynny - a ja byłem za nim oraz połowa zwierzchników ludu

szedł wzdłuż muru w lewo obok Wieży Piekarników aż do Muru Szerokiego, Ne 12,39 dalej obok Bramy Efraimskiej ku Bramie Jeszańskiej i ku Bramie Rybnej

oraz wieży Chananeela, Wieży Seciny aż do Bramy Owczej; a stanęli przy

Bramie Więziennej.

Ne 12,40 Oba chóry dziękczynne stanęły przy domu Bożym, ja także i połowa zwierzch

ników ze mną;

Ne 12,41 a kapłani: Eliakim, Maasejasz, Miniamin, Micheasz, Elioenaj, Zachariasz,

Chananiasz byli z trąbami

Ne 12,42 oraz Maasejasz, Szemajasz, Eleazar, Uzzi, Jochanan, Malkiasz, Elam i Ezer.

Wtedy śpiewacy dali się słyszeć, a Jizrachiasz był [ich] kierownikiem. Ne 12,43 W owym dniu złożono znaczne ofiary; cieszyli się oni, gdyż Bóg dał im wiel

ką radość; również żony i dzieci cieszyły się; a radość Jerozolimy słyszano z

daleka.

Ne 12,44 W owym czasie ustanowiono mężów nad składnicami dla zapasów: dla świę

tych darów pierwocin, dziesięcin, aby w nich zbierali z posiadłości miejskich

udziały prawem nałożone na korzyść kapłanów i lewitów; Juda bowiem miał

radość z kapłanów i lewitów, pełniących służbę.

Ne 12,45 Oni wykonywali służbę Boga swego i służbę oczyszczenia - jak również śpie

wacy i odźwierni - zgodnie z rozporządzeniem Dawida i syna jego Salomona. Ne 12,46 Albowiem za dni Dawida był Asaf jako pierwszy kierownikiem śpiewaków

oraz pieśni pochwalnych i pieśni dziękczynnych dla Boga.

Ne 12,47 Za dni Zorobabela i za dni Nehemiasza cały Izrael składał udziały na co

dzienne utrzymanie śpiewaków i odźwiernych; i wydzielano świętą należność

lewitom, a lewici wydzielali ją synom Aarona.

750 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 13

Rozdział 13

Ne 13,01 W owym czasie czytano z Księgi Mojżesza przed ludem i natrafiono w niej

na taki przepis: "Ammonita ani Moabita nigdy nie wejdzie do społeczności

Bożej,

Ne 13,02 albowiem oni nie powitali Izraelitów chlebem i wodą, lecz przekupili przeciw

nim Balaama, aby ich przeklął; lecz Bóg nasz zmienił tę klątwę na błogosła

wieństwo".

Ne 13,03 Gdy usłyszeli to prawo, odłączyli od Izraela wszelką cudzoziemszczyznę. Ne 13,04 Jakiś czas przedtem kapłan Eliaszib - zawiadowca komnat naszego domu Bo

żego, krewny Tobiasza

Ne 13,05 urządził dla niego obszerną komnatę; dawniej składano tam ofiarę pokarmo

wą, kadzidło, sprzęty i dziesięcinę zboża, moszczu i oliwy, przydział lewitów,

śpiewaków i odźwiernych oraz świadczenia dla kapłanów.

Ne 13,06 Podczas tego wszystkiego nie byłem w Jerozolimie, gdyż w roku trzydziestym

drugim rządów Artakserksesa, króla babilońskiego, udałem się do tego króla,

lecz po pewnym czasie uzyskałem od króla zezwolenie na powrót. Ne 13,07 Gdy przybyłem do Jerozolimy, spostrzegłem występek, który popełnił Elia

szib na korzyść Tobiasza przez urządzenie dla niego komnaty na dziedzińcach

domu Bożego.

Ne 13,08 Rozgniewałem się bardzo i wyrzuciłem cały sprzęt domu Tobiaszowego precz

z tej komnaty.

Ne 13,09 Wtedy kazałem oczyścić te komnaty i z powrotem przeniosłem do tego miej

sca sprzęty domu Bożego, ofiarę pokarmową i kadzidło.

Ne 13,10 Dowiedziałem się również, że nie dostarczono przydziałów lewitom i że oni

lewici i śpiewacy pełniący służbę - uciekali, każdy na swoje pole. Ne 13,11 Wtedy zganiłem zwierzchników i powiedziałem: "Czemu dom Boży jest opusz

czony?" Zebrałem lewitów i postawiłem ich na ich stanowisku.

Ne 13,12 A cały Juda przyniósł do składnic dziesięcinę ze zboża, moszczu i oliwy. Ne 13,13 A zarząd nad składnicami powierzyłem kapłanowi Szelemiaszowi, pisarzowi

Sadokowi i Pedajaszowi spośród lewitów; pomocnikiem ich był Chanan, syn

Zakkura, syna Mattaniasza: oni bowiem uchodzili za uczciwych. Mieli oni

obowiązek dawać przydziały swoim braciom.

Ne 13,14 Pamiętajże, Boże mój, o tym i nie wymaż moich zbożnych czynów, które

spełniłem dla domu Boga mojego i dla jego obsługi.

Ne 13,15 W owych dniach widziałem, jak w Judzie deptano w szabat tłocznię, noszono

snopki i kładziono na osły, tak samo wino, grona, figi i wszelki ładunek, i

przywożono to wszystko do Jerozolimy w dzień szabatu. Udzieliłem im prze

strogi, gdy w ten dzień chcieli sprzedawać żywność.

Ne 13,16 A mieszkający tam Tyryjczycy przywozili ryby i wszelki towar i w szabat

751 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 16 - Księga Nehemiasza Rozdział 13

sprzedawali mieszkańcom Judy i w Jerozolimie.

Ne 13,17 Wtedy zgromiłem możnych Judy i powiedziałem im: "Co to za niegodziwa

rzecz, którą popełniacie, gwałcąc dzień szabatu.

Ne 13,18 Czyż tak nie uczynili ojcowie wasi? Dlatego też Bóg nasz zesłał całe to nie

szczęście na nas i na to miasto. A wy chcecie ściągnąć jeszcze większy gniew

na Izraela przez gwałcenie szabatu".

Ne 13,19 I wydałem rozkaz: "Skoro przed szabatem mrok pokryje bramy Jerozoli

my, wrota zostaną zamknięte". I drugi rozkaz: "Nie zostaną one otwarte, aż

dopiero po szabacie". Następnie niektórych z moich sług postawiłem przy

bramach z dalszym rozkazem: "Żaden ładunek nie przedostanie się w dzień

szabatu".

Ne 13,20 Wtedy handlarze i sprzedawcy wszelkiego towaru raz lub dwa razy przeno

cowali poza Jerozolimą.

Ne 13,21 Wówczas ich ostrzegłem i powiedziałem: "Czemu nocujecie przed murem?

Jeśli jeszcze raz to zrobicie, podniosę na was rękę". Odtąd w szabat nie przy

chodzili.

Ne 13,22 Następnie rozkazałem lewitom, by się oczyścili i poszli czuwać przy bramach,

żeby rzeczywiście święcono dzień szabatu. I o tym pamiętaj też, Boże mój, i

miej litość nade mną według wielkiego miłosierdzia Twego.

Ne 13,23 W owym czasie widziałem też Żydów, którzy poślubili kobiety aszdodyckie,

ammonickie i moabickie.

Ne 13,24 A co do synów ich - to połowa mówiła po aszdodycku czy językiem takiego

lub innego narodu, a nie umieli mówić po żydowsku.

Ne 13,25 Wtedy zgromiłem ich i złorzeczyłem im, i niektórych z nich biłem, i targałem

ich za włosy, i zaklinałem ich na Boga: "Nie wydawajcie córek swoich za ich

synów! Nie bierzcie córek ich dla synów swoich ani dla siebie za żony! Ne 13,26 Czyż nie przez to zgrzeszył Salomon, król izraelski? A przecież między wielu

narodami nie było króla jak on. Był on miły Bogu swemu, i ustanowił go

Bóg królem nad całym Izraelem: nawet jego skusiły do grzechu cudzoziem

skie kobiety.

Ne 13,27 Czy mimo tej przestrogi ma się słyszeć o was, że popełniacie zupełnie to sa

mo wielkie zło, sprzeniewierzając się Bogu naszemu przez poślubianie kobiet

cudzoziemskich?"

Ne 13,28 Nawet jeden z synów Jojady, syna arcykapłana Eliasziba, był zięciem Cho

ronity Sanballata. Odpędziłem go od siebie.

Ne 13,29 Nie zapomnij im, Boże mój, tego splamienia kapłaństwa i przymierza z ka

płaństwem i lewitami.

Ne 13,30 I oczyściłem ich z wszelkiej cudzoziemszczyzny i ustanowiłem przepisy dla

kapłanów i lewitów: dla każdego w jego zakresie;

Ne 13,31 dalej - przepisy o dostarczaniu drewna w określonych terminach i o pierwo

cinach. Pamiętaj, Boże mój, o tym na moją korzyść!

752 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17

Księga Tobiasza

Rozdział 1

Tb 1,01 Księga historii Tobiasza, syna Tobiela, syna Ananiela, syna Aduela, syna

Gabaela z rodu Asjela, z pokolenia Neftalego,

Tb 1,02 którego uprowadził do niewoli Salmanassar, król asyryjski, z Tisbe, [z miasta]

leżącego na prawo od Kadesz-Neftali, w Górnej Galilei, poniżej Chasor poza

drogą na zachód z lewej strony Fogor.

Tb 1,03 Ja, Tobiasz, chodziłem drogami prawdy i dobrych uczynków przez wszystkie

dni mojego życia. Dawałem wiele jałmużny moim braciom i moim rodakom,

uprowadzonym razem ze mną do kraju Asyrii do Niniwy.

Tb 1,04 Kiedy byłem jeszcze w mojej ojczyźnie, w ziemi Izraela - byłem wtedy jesz

cze młodzieńcem - całe pokolenie Neftalego, mego przodka, odstąpiło od

domu Dawida, mego praojca, i od miasta Jerozolimy, które wybrane było

ze wszystkich pokoleń Izraela jako miasto dla wszystkich pokoleń izraelskich

do składania ofiar. Tam była poświęcona świątynia, w której mieszka Bóg, i

zbudowana dla wszystkich pokoleń na wieki.

Tb 1,05 Wszyscy moi bracia i dom Neftalego, mego przodka, składali ofiary cielcowi,

którego uczynił Jeroboam, król izraelski, w Dan i na wszystkich górach Ga

lilei.

Tb 1,06 Ale ja pielgrzymowałem często zupełnie sam na święta do Jerozolimy, jak

jest przepisane w nakazie wiekuistym dla całego Izraela. Spieszyłem do Je

rozolimy z pierwocinami owoców i zwierząt, z dziesięciną bydła i z pierwszą

wełną owiec.

Tb 1,07 Dawałem to kapłanom, synom Aarona, na ołtarz. Synom zaś Lewiego, pełnią

cym swą służbę w Jerozolimie, dawałem dziesięciny ze zboża, wina, oliwy, jak

również z drzewa granatu, z figowego i z innych drzew owocowych. Tę drugą

753

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 1

dziesięcinę płaciłem w pieniądzach przez sześć lat. Szedłem tam i składałem

ją co roku w Jerozolimie.

Tb 1,08 Trzecią [dziesięcinę] dawałem sierotom, wdowom i prozelitom, którzy nale

żeli do synów Izraela. Przynosiłem im ją i dawałem co trzeci rok. Myśmy

ją jedli stosownie do podanego w Prawie Mojżeszowym przepisu i stosownie

do zaleceń Debory, matki Ananiela, mojego ojca, ponieważ ojciec mój umarł

pozostawiając mnie sierotą.

Tb 1,09 A gdy stałem się mężem, wziąłem za żonę Annę, pochodzącą z naszego rodu.

Ona urodziła mi syna, któremu nadałem imię Tobiasz.

Tb 1,10 Po uprowadzeniu do Asyrii, dokąd mnie zabrano, przybyłem do Niniwy.

Wszyscy moi bracia i współrodacy jedli tam potrawy pogan.

Tb 1,11 Co do mnie strzegłem się, aby nie jeść niczego z pogańskich potraw. Tb 1,12 I wierny byłem mojemu Bogu z całej duszy.

Tb 1,13 Najwyższy dał mi łaskę i względy u Salmanassara i dokonywałem wszelkich

potrzebnych mu zakupów.

Tb 1,14 Podróżowałem do Medii, gdzie dokonywałem zakupów aż do jego śmierci.

Przy tej sposobności złożyłem u Gabaela, brata Gabriego, w kraju Medów

sakwę z dziesięcioma talentami srebra.

Tb 1,15 A gdy Salmanassar umarł, a królem został jego syn Sennacheryb, wtedy drogi

Medii stały się niebezpieczne, tak że już nie mogłem podróżować do Medii. Tb 1,16 W dniach [panowania] Salmanassara dawałem często jałmużnę braciom z

mojego narodu.

Tb 1,17 Dawałem mój chleb głodnym i ubranie nagim. A jeśli widziałem zwłoki któ

regoś z moich rodaków wyrzucone poza mury Niniwy, grzebałem je. Tb 1,18 I grzebałem także, jeśli kiedy zabił kogoś Sennacheryb, gdy po swej ucieczce

powrócił z Judei w dzień sądu, który wykonał na nim Król Nieba za jego

bluźnierstwa. W swoim gniewie pomordował on wielu synów Izraela. Ja zaś

potajemnie zabierałem ich ciała i grzebałem je. Sennacheryb zaś szukał ich,

ale ich nie znalazł.

Tb 1,19 A jeden z mieszkańców Niniwy poszedł i doniósł królowi, że to ja jestem tym,

który grzebie potajemnie. Wtedy musiałem się ukrywać, a kiedy dowiedzia

łem się, że król mnie szuka, aby mnie zabić, bałem się i uciekłem. Tb 1,20 Wtedy cały mój majątek zagrabiono i nie zostało mi nic, co by nie poszło do

skarbu królewskiego, oprócz mojej żony Anny i mojego syna Tobiasza. Tb 1,21 A po upływie niecałych czterdziestu dni zabili króla dwaj jego synowie i ucie

kli w góry Ararat. Po nim został królem jego syn Asarhaddon. Ten ustanowił

Achikara, syna mego brata Anaela, zwierzchnikiem nad podatkami w swoim

królestwie. Także nad całym krajem otrzymał on władzę.

Tb 1,22 Wtedy Achikar wstawił się za mną i powróciłem do Niniwy. Achikar był za

Sennacheryba, króla asyryjskiego, wielkim podczaszym, stróżem pieczęci, za

rządcą i głównym rachmistrzem. Asarhaddon podniósł go w jego godnościach

754 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 2

jeszcze wyżej. Był on z mojego rodu, był moim siostrzeńcem.

Rozdział 2

Tb 2,01 Tak więc za panowania Asarhaddona wróciłem do swego domu i żona moja

Anna, i syn mój Tobiasz zostali mi przywróceni. Na naszą Pięćdziesiątnicę,

to jest na Święto Tygodni, przygotowano mi wspaniałą ucztę, a ja zająłem

miejsce przy stole.

Tb 2,02 Zastawiono mi stół i przyniesiono liczne potrawy. Wtedy powiedziałem do

mojego syna Tobiasza: "Dziecko, idź, a gdy znajdziesz kogo biednego z braci

moich uprowadzonych do Niniwy, który zachowuje wierność całym sercem,

przyprowadź go tu, aby jadł razem ze mną. Ja czekam, dziecko, na twój po

wrót".

Tb 2,03 Wyszedł więc Tobiasz, aby poszukać jakiegoś biednego między naszymi brać

mi, ale wrócił i rzekł: "Ojcze!", a ja odpowiedziałem: "Oto jestem dziecko".

A on odezwał się: "Ojcze, oto jeden nasz rodak został zamordowany i porzu

cony na rynku. I dopiero co go uduszono".

Tb 2,04 Wtedy wyskoczyłem, pozostawiłem ucztę nietkniętą, ściągnąłem człowieka z

placu i złożyłem go w jednym z moich pomieszczeń, czekając aż do zachodu,

aby go pogrzebać.

Tb 2,05 Powróciłem, umyłem się i jadłem chleb w smutku.

Tb 2,06 Wspominałem sobie przy tym na słowa proroka Amosa, które wypowiedział

o Betel: Wasze święta zamienią się na smutki, a wasze pieśni na żałobne la

mentacje.

Tb 2,07 I wybuchnąłem płaczem. Potem, gdy słońce zaszło, wyszedłem, wykopałem

grób i pogrzebałem tamtego.

Tb 2,08 Moi sąsiedzi mówili drwiąc ze mnie: "Jeszcze się nie boi. Już bowiem z po

wodu takiego samego czynu poszukiwano go, aby go zabić, tak że musiał

uciekać, i oto znowu grzebie umarłych".

Tb 2,09 Tej nocy wykąpałem się i poszedłem na podwórze, i położyłem się pod murem

dziedzińca. Z powodu upału miałem twarz odkrytą.

Tb 2,10 Nie zauważyłem, że ptaki siedziały nade mną na murze. Wtedy spadły cie

płe odchody ich na moje oczy i spowodowały bielmo. Poszedłem do lekarzy,

aby się wyleczyć. Ale tym bardziej oczy moje wygasały z powodu bielma, im

bardziej smarowano mi je maścią, aż w końcu całkiem oślepłem. Przez czte

ry lata byłem niewidomy. Wszyscy moi bracia smucili się z mojego powodu.

Achikar utrzymywał mnie przez dwa lata, zanim wyjechał do Elimaidy. Tb 2,11 W tym właśnie czasie żona moja Anna przędła, wykonując kobiece roboty. Tb 2,12 Odsyłała to wszystko pracodawcom, a oni dawali jej za to zapłatę. Siódmego

755 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 3

dnia miesiąca Dystros odcięła przędzę i odesłała ją pracodawcom. Oni dali

jej pełną zapłatę i dodali do tego koziołka.

Tb 2,13 Kiedy koziołek szedł do mnie, zaczął beczeć. Zawołałem wtedy żonę i po

wiedziałem: "Skąd ten koziołek? Czy nie pochodzi on z kradzieży? Oddaj go

właścicielom! Nie wolno nam bowiem jeść niczego, co pochodzi z kradzieży". Tb 2,14 A ona mi rzekła: "Jest to podarunek dodany mi do zarobku". Ja nie wierzy

łem jej i powiedziałem, żeby oddała go właścicielom, i wstydziłem się z tego

powodu za nią. A ona odpowiedziała: "Gdzie są teraz twoje ofiary, gdzie są

twoje dobre uczynki? Teraz jest już wszystko o tobie wiadome".

Rozdział 3

Tb 3,01 Wtedy bardzo się zasmuciłem, wzdychałem i płakałem, i zacząłem wśród

westchnień tak się modlić:

Tb 3,02 Sprawiedliwy jesteś, Panie, i wszystkie dzieła Twoje są sprawiedliwe. Wszyst

kie Twoje drogi są miłosierdziem i prawdą, Ty sądzisz świat.

Tb 3,03 A teraz, o Panie, wspomnij na mnie, wejrzyj, nie karz mnie za grzechy mo

je ani za zapomnienia moje, ani za moich przodków, którymi zgrzeszyliśmy

wobec Ciebie.

Tb 3,04 Nie słuchaliśmy Twoich przykazań, a Ty wydałeś nas na łup, niewolę i śmierć,

na pośmiewisko i na szyderstwa, i na wzgardę u wszystkich narodów, wśród

których nas rozproszyłeś.

Tb 3,05 Teraz więc liczne Twoje wyroki są prawdziwe, wykonane nade mną za moje

grzechy, ponieważ nie wypełnialiśmy Twoich przykazań aniśmy nie chodzili

w prawdzie przed Tobą.

Tb 3,06 Teraz więc uczyń ze mną według Twego upodobania, pozwól duchowi moje

mu odejść ode mnie: chcę odejść z ziemi i stać się [znowu] ziemią. Ponieważ

śmierć jest lepsza dla mnie niż życie, albowiem słuchać muszę wyrzutów nie

słusznych i ogarnia mnie wielka boleść. Panie, rozkaż, niech będę uwolniony

od tej niedoli! Pozwól mi udać się na miejsce wiecznego pobytu, nie odwracaj

Twego oblicza ode mnie, Panie, ponieważ dla mnie lepiej jest umrzeć, aniżeli

przyglądać się wielkiej niedoli w moim życiu i słuchać szyderstw. Tb 3,07 Tego dnia Sara, córka Raguela z Ekbatany w Medii, również usłyszała słowa

obelgi od jednej ze służących swojego ojca,

Tb 3,08 że była ona wydana za siedmiu mężów, których zabił zły duch Asmodeusz,

zanim była razem z nimi, jak to jest właściwe dla żon. Służąca mówiła do

niej: "To ty zabijasz swoich mężów. Oto już za siedmiu byłaś wydana i od

żadnego nie otrzymałaś imienia.

Tb 3,09 Dlaczego nas karzesz za twoich mężów, skoro oni pomarli? Odejdź zatem z

756 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 4

nimi, abyśmy już nigdy nie zobaczyli twego syna ani córki".

Tb 3,10 Tego dnia była ona bardzo zmartwiona i zaczęła płakać. Wyszedłszy do gór

nej izby swojego ojca miała zamiar się powiesić. Jednak zaraz opamiętała

się i rzekła: "Niechaj nie szydzą z mego ojca - mówiąc do niego: "Miałeś

jedną umiłowaną córkę i ona z powodu nieszczęść się powiesiła". Nie mogę

wśród smutku przyprowadzać do Otchłani starości ojca mego. Będzie lepiej

dla mnie nie powiesić się, lecz ubłagać Pana o śmierć, abym nie wysłuchiwała

więcej obelg w moim życiu".

Tb 3,11 I wówczas wyciągnąwszy ramiona ku oknu, modliła się tymi słowami: "Bło

gosławiony jesteś, miłosierny Boże, i błogosławione Twoje imię na wieki, i

wszystkie Twoje dzieła niech Cię błogosławią na wieki!

Tb 3,12 A teraz wznoszę moje oblicze i zwracam me oczy ku Tobie. Tb 3,13 Pozwól mi odejść z ziemi, abym więcej nie słuchała obelg. Tb 3,14 Ty wiesz, o Władco, że jestem czysta od wszelkiej zmazy z mężczyzną. Tb 3,15 Nie splamiłam mojego imienia ani imienia mojego ojca w kraju mojej nie

woli. Jestem jedyną córką mojego ojca i nie ma on innego dziecka, które by

po nim dziedziczyło, ani nie ma on bliskiego po sobie, ani nie zostaje mu

żaden rodak, dla którego miałabym siebie zachować jako [przyszłą] żonę. Już

siedmiu mężów straciłam, na cóż miałabym żyć dłużej? A jeśli nie podoba

Ci się odebrać mi życia, to wysłuchaj, Panie, jak mi ubliżają".

Tb 3,16 I tej godziny modlitwa obojga została wysłuchana wobec majestatu Boga. Tb 3,17 I został posłany Rafał, aby uleczyć obydwoje: Tobiasza, aby mu zdjąć bielmo

z oczu, tak, aby oczyma swymi znowu oglądał światło Boże, i Sarę, córkę

Raguela, aby ją dać Tobiaszowi, synowi Tobiasza, za żonę i odpędzić od niej

złego ducha Asmodeusza, ponieważ Tobiaszowi przysługuje prawo otrzymać

ją w dziedzictwie przed wszystkimi, którzy ją pragną poślubić. W tym czasie

powrócił Tobiasz z podwórza swego domu. Także Sara, córka Raguela, zeszła

z górnej izby.

Rozdział 4

Tb 4,01 Tego dnia Tobiasz przypomniał sobie o pieniądzach, które złożył u Gabaela

w Raga w Medii.

Tb 4,02 I mówił do siebie: "Przecież ja prosiłem o śmierć. Dlaczego nie mam zawołać

mego syna i nie powiedzieć mu o tych pieniądzach, zanim umrę?" Tb 4,03 I zawołał swego syna Tobiasza, który przyszedł do niego. I rzekł mu: "Spraw

mi piękny pogrzeb! Szanuj swoją matkę i nie zapomnij o niej przez wszystkie

dni jej życia! Czyń to, co jej się będzie podobać, i nie zasmucaj jej duszy

żadnym twoim uczynkiem!

757 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 4

Tb 4,04 Przypomnij sobie, dziecko, na jakie liczne niebezpieczeństwa była ona nara

żona z powodu ciebie, gdy cię w łonie swoim nosiła. A kiedy umrze, pogrzeb

ją obok mnie w jednym grobie!

Tb 4,05 Pamiętaj, dziecko, na Pana przez wszystkie dni twoje! Nie popełniaj dobro

wolnie grzechu i nie przestępuj nigdy Jego przykazań! Przez wszystkie dni

twojego życia spełniaj uczynki miłosierne i nie chodź drogami nieprawości, Tb 4,06 ponieważ ci, którzy właściwie postępują, doznają powodzenia we wszystkich

swych czynach.

Tb 4,07 A wszystkim, którzy postępują sprawiedliwie, dawaj jałmużnę z majętności

swojej i niech oko twoje nie będzie skąpe w czynieniu jałmużny! Nie odwracaj

twarzy od żadnego biedaka, a nie odwróci się od ciebie oblicze Boga. Tb 4,08 Jak ci tylko starczy, według twojej zasobności dawaj z niej jałmużnę! Bę

dziesz miał mało - daj mniej, ale nie wzbraniaj się dawać jałmużny nawet z

niewielkiej własności!

Tb 4,09 Tak zaskarbisz sobie wielkie dobra na dzień potrzebny, Tb 4,10 ponieważ jałmużna wybawia od śmierci i nie pozwala wejść do ciemności. Tb 4,11 Jałmużna bowiem jest wspaniałym darem dla tych, którzy ją dają przed ob

liczem Najwyższego.

Tb 4,12 Strzeż się, dziecko, wszelkiej rozpusty, a przede wszystkim weź sobie żonę z po

tomstwa twych przodków! Nie bierz żony obcej, która nie byłaby z pokolenia

twojego ojca, ponieważ jesteśmy synami proroków. Wspomnij sobie, dziec

ko, z przeszłości, że Noe, Abraham, Izaak, Jakub, przodkowie nasi, wszyscy

wzięli żony z pokrewieństwa swego i dlatego byli błogosławieni w dzieciach

swoich, a ich potomstwo posiądzie ziemię.

Tb 4,13 A teraz, dziecko, kochaj twoich braci i nie wynoś się w sercu swoim nad twych

krewnych ani nad synów, ani nad córki twego narodu i wybierz sobie z nich

żonę, ponieważ w pysze jest wiele zepsucia i niegodziwości, a w próżniactwie

ubytek i wielka bieda. Albowiem próżniactwo jest matką głodu. Tb 4,14 Zarobku jakiegokolwiek człowieka, który by pracował u ciebie, nie zatrzymuj

do jutra, a wypłacaj natychmiast. A jeśli będziesz służył Bogu, On tobie

odpłaci. Uważaj na siebie, dziecko, we wszystkich swoich uczynkach i bądź

dobrze wychowany w całym swoim postępowaniu!

Tb 4,15 Czym sam się brzydzisz, nie czyń tego nikomu! Nie pij wina aż do upicia się

i niech pijaństwo nie idzie z tobą w drogę!

Tb 4,16 Udzielaj twego chleba głodnemu, a szat swoich użycz nagim! Ze wszystkiego,

co ci zbywa, dawaj jałmużnę, a oko twoje niech nie będzie skąpe, gdy ją da

jesz.

Tb 4,17 Kładź chleby twoje na grobie sprawiedliwych, ale grzesznikom nie dawaj. Tb 4,18 Szukaj rady u każdego mądrego i nie gardź żadną pożyteczną radą. Tb 4,19 W każdej chwili uwielbiaj Pana Boga i proś Go, aby drogi twoje były pro

ste i aby doszły do skutku wszystkie twoje zamiary i pragnienia, ponieważ

758 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 5

żaden naród nie posiada mądrości, lecz wszystko, co dobre, daje sam Pan i

kogo Pan chce, tego upokarza, jak chce. A teraz, dziecko, pamiętaj na moje

zalecenia i nie wymazuj ich z serca!

Tb 4,20 Teraz powiadamiam cię, dziecko, że złożyłem dziesięć talentów srebra u Ga

baela, syna Gabriego, w Raga w Medii.

Tb 4,21 Nie bój się, dziecko, żeśmy zbiednieli. Ty masz wielkie bogactwa, jeśli ty

Boga się będziesz bał i będziesz unikał każdego grzechu, i czynił, co dobre

jest przed Panem, Bogiem twoim".

Rozdział 5

Tb 5,01 Na to odpowiedział Tobiasz ojcu swemu Tobiaszowi i rzekł: "Wszystko, coś

mi polecił, ojcze, uczynię.

Tb 5,02 Ale jak ja będę mógł od niego odebrać pieniądze? Przecież ani on mnie nie

zna, ani ja jego nie znam. Jaki dam mu znak, aby mnie rozpoznał i uwierzył

mi, i dał mi te pieniądze? Zresztą nie znam dróg wiodących do Medii, aby

się tam dostać".

Tb 5,03 Odpowiadając na to Tobiasz powiedział do swego syna Tobiasza: "On złożył

swój podpis na dokumencie, a ja złożyłem podpis mój. I podzieliłem doku

ment na dwie części i wzięliśmy każdy po jednej z nich. Ja dałem mu jedną

część z pieniędzmi. A oto teraz już mija dwadzieścia lat, odkąd złożyłem

u niego te pieniądze. A teraz, dziecko, poszukaj sobie człowieka zaufanego,

który pójdzie z tobą. Damy mu zapłatę, skoro powrócisz. I odbierz od niego

te pieniądze".

Tb 5,04 I poszedł Tobiasz poszukać człowieka, który wyruszy razem z nim do Medii,

a będzie znał drogę. A gdy wyszedł, spotkał stojącego przed sobą anioła Ra

fała, a nie wiedział, że jest to anioł Boży.

Tb 5,05 I odezwał się do niego: "Skąd jesteś, młodzieńcze?" A ten mu odpowiedział:

"Jestem spośród synów Izraela, twoich braci, a przyszedłem tu, aby nająć

się do pracy". I rzekł mu [Tobiasz]: "Czy wiesz ty, jaką drogą udać się do

Medii?"

Tb 5,06 On zaś odpowiedział: "Oczywiście, często tam bywałem i znam z doświadcze

nia wszystkie drogi. Nieraz podróżowałem do Medii, przebywałem u Gabaela,

brata naszego, który mieszka w Raga w Medii. Od Ekbatany do Raga jest

dobre dwa dni drogi. Leży bowiem ono na górze".

Tb 5,07 I rzekł do niego Tobiasz: "Zaczekaj tu na mnie, młodzieńcze, dopóki nie pój

dę i nie opowiem tego memu ojcu. Albowiem jesteś mi potrzebny, aby iść ze

mną, a ja dam ci należną zapłatę".

Tb 5,08 A ten mu odpowiedział: "Ja poczekam, tylko nie bądź tam długo!"

759 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 5

Tb 5,09 I poszedł Tobiasz, i powiedział ojcu swemu, i rzekł do niego: "Oto znalazłem

człowieka spośród braci naszych, z synów Izraela". I odpowiedział mu ojciec:

"Zawołaj mi tego człowieka, abym dokładnie poznał, z jakiego to on jest rodu

i z którego pokolenia pochodzi, i czy jest godny zaufania, aby ci towarzyszyć,

dziecko moje".

Tb 5,10 Wtedy Tobiasz wyszedł, zawołał go i rzekł do niego: "Młodzieńcze, ojciec

cię woła". I przyszedł do niego, a Tobiasz pozdrowił go pierwszy. A Rafał

rzekł do niego: "Niech cię spotka wiele radości!" Odpowiadając na to Tobiasz

powiedział do niego: "Z czego mam się radować? Jestem człowiekiem pozba

wionym wzroku i nie widzę światła nieba, ale siedzę w ciemnościach, jak

umarli, którzy już nie oglądają światła. Żyjąc, przebywam wśród umarłych,

słyszę głosy ludzi, ale żadnego nie widzę". A ten mu odpowiada: "Ufaj, bliska

jest już u Boga [chwila], aby cię uzdrowić, ufaj!" Na to odezwał się do niego

Tobiasz: "Mój syn Tobiasz ma zamiar odbyć podróż do Medii. Czy mógłbyś

iść razem z nim i poprowadzić go? Dam ci za to należną zapłatę, bracie".

I odpowiedział mu: "Mogę z nim wyruszyć, znam wszystkie drogi i często

chodziłem do Medii. Przeszedłem wszystkie doliny i góry i znam wszystkie

jej szlaki".

Tb 5,11 I rzekł mu Tobiasz: "Z jakiej rodziny ty jesteś i z którego pokolenia, powiedz

mi to, bracie!"

Tb 5,12 Odpowiedział: "Na co ci jest potrzebne pokolenie?" A ten odrzekł: "Chcę

poznać naprawdę, czyim synem jesteś, bracie, i jakie jest twoje imię". Tb 5,13 Na co otrzymał odpowiedź: "Jestem Azariasz, syn wielkiego Ananiasza, spo

śród twoich braci".

Tb 5,14 I powiedział mu Tobiasz: "Witaj i bądź pozdrowiony, bracie! Nie gniewaj

się na mnie, bracie, ale chciałem wiedzieć prawdę i poznać twoją rodzinę.

Okazuje się, że jesteś moim krewnym i pochodzisz z pięknego i dobrego rodu.

Znałem Ananiasza i Natana, dwóch synów wielkiego Szemajasza. Oni obaj

chodzili ze mną do Jerozolimy i tam ze mną pokłon [Bogu] oddawali, i nie

zeszli na bezdroża. Twoi bracia są dobrymi ludźmi. Ze szlachetnego rodu ty

jesteś, dlatego radośnie przybywaj!"

Tb 5,15 I mówił dalej do niego: "Ja ci daję jako zapłatę drachmę za dzień i utrzymanie

takie samo, jak i mojemu synowi.

Tb 5,16 Idźże więc z moim synem, a jeszcze dodam ci coś do zapłaty". Tb 5,17 A on odpowiedział: "Wybiorę się z nim w drogę. Nie bój się! Zdrowi wyjdzie

my i zdrowi powrócimy do ciebie, ponieważ droga jest bezpieczna". I rzekł

do niego Tobiasz: "Niech będzie z tobą błogosławieńtwo, bracie!" A potem

zawołał syna swego i rzekł do niego: "Dziecko, przygotuj się do drogi i idź

razem z bratem twoim, a Bóg, który jest w niebie, niech was ma w swej opie

ce tam i niech was przyprowadzi do mnie zdrowych, a anioł Jego niech wam

towarzyszy i zachowa cało, dziecko moje!" I Tobiasz wyszedł, aby wybrać się

760 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 6

w drogę, i ucałował ojca swego i matkę. I rzekł mu Tobiasz [starszy]: "Idź

zdrów!"

Tb 5,18 A matka jego zapłakała i powiedziała do Tobiasza: "Po coś ty właściwie wy

słał moje dziecko? Czyż nie był on podporą naszą, będąc stale z nami? Tb 5,19 Niechby pieniądze nie połączyły się z pieniędzmi, lecz stały się okupem za

nasze dziecko.

Tb 5,20 Co dane nam jest przez Pana do życia, to nam przecież wystarczy". Tb 5,21 A on jej odpowiedział: "Nie martw się! Nasze dziecko pójdzie w drogę zdrowe

i zdrowe powróci do nas, a oczy twoje zobaczą ten dzień, w którym on zdrów

przyjdzie do ciebie.

Tb 5,22 Nie martw się i nie lękaj o niego, siostro! Towarzyszy mu bowiem dobry anioł,

więc będzie miał szczęśliwą podróż i wróci zdrowy".

Tb 5,23 I przestała płakać.

Rozdział 6

Tb 6,01 I poszedł chłopiec, a razem z nim anioł, a także i pies wyszedł z nim i

podróżował razem z nimi. Tak podróżowali obaj i zastała ich pierwsza noc,

i przenocowali nad rzeką Tygrys.

Tb 6,02 Chłopiec wszedł do rzeki Tygrys, aby umyć sobie nogi. Wtedy wynurzyła się

z wody wielka ryba i chciała odgryźć nogę chłopca. Na to on krzyknął. Tb 6,03 A anioł rzekł chłopcu: "Uchwyć ją i nie puszczaj tej ryby!" I uchwycił chłopiec

mocno rybę i wyciągnął ją na ląd.

Tb 6,04 Wtedy powiedział mu znowu anioł: "Rozpłataj tę rybę i wyjmij z niej żółć,

serce i wątrobę, i zostaw je przy sobie, a wnętrzności odrzuć! Żółć bowiem,

serce i wątroba jej są pożytecznym lekarstwem".

Tb 6,05 Młodzieniec rozpłatał rybę i położył razem żółć, serce i wątrobę. Część ryby

upiekli i zjedli, a resztę z niej zachował zasoloną.

Tb 6,06 Potem poszli obaj dalej, aż przyszli do Medii.

Tb 6,07 A młodzieniec zapytał anioła i rzekł mu: "Bracie Azariaszu, co za lekarstwo

jest w sercu, w wątrobie i w żółci ryby?"

Tb 6,08 A ten mu odpowiedział: "Serce i wątrobę ryby spal przed mężczyzną lub

kobietą, których opanował demon lub zły duch, a zniknie opętanie i już nigdy

nie zwiąże się z nim.

Tb 6,09 A żółcią trzeba potrzeć oczy człowieka, które pokryło bielmo, dmuchnąć

potem na nie, na to bielmo, a oczy będą zdrowe".

Tb 6,10 A kiedy przybyli do Medii i zbliżyli się do Ekbatany,

Tb 6,11 odezwał się Rafał do młodzieńca: "Bracie Tobiaszu!" On mu odpowiedział:

"Oto jestem", a ten oświadczył. "Tę noc musimy przepędzić u Raguela. Jest

761 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 7

to człowiek z twojego rodu i ma córkę imieniem Sara.

Tb 6,12 A oprócz jedynaczki Sary nie posiada on ani syna, ani córki. Ty między

wszystkimi ludźmi jesteś najbliższy jej krewny, ona należy się tobie i cały

majątek jej ojca słusznie przypadnie tobie jako dziedzictwo. Jest to dziewczę

rozsądne, mężne i bardzo piękne, a i ojca ma dobrego".

Tb 6,13 I dodał: "Prawnie ci się należy wziąć ją [za żonę]. Ale słuchaj mnie, bracie:

Ja chcę tej nocy pomówić z ojcem o córce, abyśmy ją dostali dla ciebie jako

narzeczoną. A kiedy powrócimy z Raga, wyprawimy z nią wesele. Wiem, że

Raguel nie będzie mógł ci jej odmówić lub zaręczyć z innym. Narazi się on na

śmierć, według wyroku księgi Prawa Mojżeszowego, bo on wie, że tobie przed

innym jakimkolwiek mężczyzną należy się wziąć w dziedzictwie jego córkę. A

więc słuchaj mnie, bracie! Pomówimy tej nocy o dziewczynie i zaręczymy ją

z tobą. A kiedy powrócimy z Raga, zabierzemy ją i przyprowadzimy ze sobą

do twego domu".

Tb 6,14 A Tobiasz w odpowiedzi rzekł Rafałowi: "Bracie Azariaszu, ja słyszałem, że

ona była wydawana już za siedmiu mężów i że oni zmarli w swych komnatach

małżeńskich tej nocy, kiedy zbliżali się do niej. Słyszałem także, jak niektórzy

mówili, że zabija ich demon.

Tb 6,15 Teraz to i ja się boję, ponieważ jej samej nie dzieje się krzywda, lecz ktokolwiek

chce się zbliżyć do niej, zabija go [demon]. Jestem jedynakiem ojca mego. Nie

mogę umrzeć i [tak] doprowadzić do grobu życia mojego ojca i matki skutkiem

żałoby po mnie. A przecież nie mają drugiego syna, aby ich pogrzebał". Tb 6,16 A on odpowiedział mu na to: "Nie przypominasz ty sobie polecenia twego

ojca, który ci rozkazał wziąć żonę z domu ojca twego? A więc posłuchaj mnie

teraz, bracie: nie martw się o tego demona, ale bierz [ją za żonę]. Jestem

przekonany, że tej nocy ją otrzymasz jako żonę.

Tb 6,17 A kiedy będziesz wstępował do komnaty małżeńskiej, zabierz część wątroby

ryby i serce i połóż to na rozżarzone do kadzenia węgle. Potem rozejdzie się

zapach, demon go poczuje i ucieknie, i nie pojawi się przy niej po wieczne

czasy.

Tb 6,18 A gdy już będziesz miał z nią się złączyć, powstańcie najpierw oboje i módlcie

się, i proście Pana nieba, aby okazał wam miłosierdzie i ocalił was. Nie bój

się, ponieważ od wieków jest ona przeznaczona dla ciebie. W ten sposób ją

ocalisz i ona pójdzie z tobą. Sądzę też, że urodzi ci dzieci i będą dla ciebie

jak bracia. Nie martw się!"

Tb 6,19 A kiedy Tobiasz słuchał słów Rafała, że ona jest jego krewną z pokolenia z

domu ojca jego, zapłonął ku niej wielką miłością i serce jego przylgnęło do

niej.

762 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 7

Rozdział 7

Tb 7,01 A kiedy Tobiasz wszedł do Ekbatany, rzekł do niego: "Bracie Azariaszu,

zaprowadź mnie prosto do naszego brata Raguela!" I przyprowadził go do

domu Raguela, i zastali go, jak siedział w bramie dziedzińca, i pierwsi go po

zdrowili. A on im odpowiedział: "Serdecznie was pozdrawiam, bracia, i mile

witam zdrowych". I wprowadził ich do swego domu.

Tb 7,02 I rzekł do swej żony, Edny: "O, jak podobny jest ten młodzieniec do brata

mego, Tobiasza".

Tb 7,03 A Edna zapytała go i rzekła do nich: "Skąd jesteście, bracia?" A oni jej od

powiedzieli: "Jesteśmy z synów Neftalego, uprowadzonych do Niniwy". Tb 7,04 A ona im na to: "Czy nie znacie wy naszego brata Tobiasza?" I odpowiedzieli

jej: "Znamy go".

Tb 7,05 I zapytała ich znowu: "Czy jest on zdrów?" I odpowiedzieli jej: "Zdrów i

żyje". I rzekł jej Tobiasz: "On jest ojcem moim".

Tb 7,06 Wtedy Raguel zerwał się, ucałował go i zaczął płakać. Potem odezwał się i

przemówił do niego: "Bądź błogosławiony, chłopcze, synu tak szlachetnego i

dobrego ojca! O jakże wielkie nieszczęście, że oślepł, on mąż tak sprawiedliwy

i czyniący miłosierdzie". I rzucił się na szyję Tobiasza, [syna] brata swego, i

zaczął płakać.

Tb 7,07 I żona Edna zapłakała, a także płakała ich córka Sara. Tb 7,08 I zabili baranka z trzody, i urządzili im gościnne przyjęcie. Tb 7,09 A kiedy się wykąpali i umyli, i zasiedli do uczty, rzekł Tobiasz do Rafała:

"Bracie Azariaszu, powiedz Raguelowi, aby mi dał moją siostrę Sarę za żo

nę".

Tb 7,10 A Raguel posłyszał te słowa i rzekł do młodzieńca: "Jedz i pij, i niech ci bę

dzie dobrze tej nocy! Nie ma bowiem żadnego człowieka, oprócz ciebie, który

by miał prawo wziąć Sarę, córkę moją, za żonę, bracie. Także i ja nie mam

władzy dać jej innemu mężowi oprócz ciebie, ponieważ ty jesteś najbliższym

krewnym. Ale teraz, moje dziecko, muszę ci powiedzieć prawdę: Tb 7,11 Dałem ją już siedmiu mężom spośród naszych braci i wszyscy umarli tej nocy,

w której zbliżali się do niej. A teraz, dziecko, jedz i pij, a Pan będzie działał

przez was".

Tb 7,12 I rzekł Tobiasz: "Nie będę jadł i pił tak długo, dopóki ty nie rozstrzygniesz

mojej sprawy". I rzekł mu Raguel: "Ja to robię. Ona jest dana tobie zgodnie

z postanowieniem księgi [Prawa] Mojżesza i niebo też postanowiło, abym ci

ją dał. Weź więc swoją siostrę! Od teraz ty jesteś jej bratem, a ona twoją sio

strą. Jest ona dana tobie od dziś na zawsze. Niech Pan nieba będzie, dziecko,

łaskawy dla was tej nocy i niech okaże wam miłosierdzie i da pokój!" Tb 7,13 Potem zawołał Raguel córkę swoją Sarę, i przyszła do niego. A on ujął jej rękę

763 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 8

i oddał ją Tobiaszowi, i rzekł: "Weź ją zgodnie z postanowieniem i wyrokiem

zapisanym w księdze [Prawa] Mojżesza, że należy ci ją dać za żonę. Masz ją

i zaprowadź ją w zdrowiu do swego ojca. A Bóg niebios niech was obdarzy

pokojem!"

Tb 7,14 I zawołał jej matkę, i polecił, aby przyniosła zwój [papirusu] i napisał na nim

zaświadczenie o zawartym małżeństwie i to, że daje mu ją za żonę, zgodnie

z wyrokiem Prawa Mojżesza. Teraz dopiero zaczęto jeść i pić.

Tb 7,15 A Raguel zawołał swoją żonę Ednę i rzekł do niej: "Siostro, przygotuj inną

sypialnię i wprowadź ją tam!"

Tb 7,16 I udała się do sypialni, aby ją zasłać, jak jej polecił. I wprowadziła tam Sarę,

i zaczęła płakać nad nią. Potem otarła łzy i rzekła do niej: "Ufaj, córko, Pan

nieba obdarzy cię radością w miejsce twego smutku. Ufaj, córko!" I wyszła

od niej.

Rozdział 8

Tb 8,01 A kiedy skończyli jeść i pić, zapragnęli udać się na nocny spoczynek. Odpro

wadzono młodzieńca i przyprowadzono go do sypialni.

Tb 8,02 Wtedy przypomniał sobie Tobiasz słowa Rafała, wyjął wątrobę i serce ryby

z torby, w której je przechowywał, i położył na rozżarzonych węglach do ka

dzenia.

Tb 8,03 Zapach ryby powstrzymał demona i uciekł aż on aż do Górnego Egiptu. A

Rafał poszedł za nim, związał go tam w oka mgnieniu i unieszkodliwił go. Tb 8,04 Rodzice wyszli i zamknęli drzwi od sypialni. Tobiasz podniósł się z łóżka i

powiedział do niej: "Wstań, siostro, módlmy się i błagajmy Pana naszego,

aby okazał nam miłosierdzie i ocalił nas".

Tb 8,05 Wstała i ona i zaczęli się modlić i błagać, aby dostąpić ocalenia. I zaczęli

tak mówić: "Bądź uwielbiony, Boże ojców naszych, i niech będzie uwielbione

imię Twoje na wieki przez wszystkie pokolenia! Niech Cię uwielbiają niebiosa

i wszystkie Twoje stworzenia po wszystkie wieki.

Tb 8,06 Tyś stworzył Adama, i stworzyłeś dla niego pomocną ostoję - Ewę, jego żonę,

i z obojga powstał rodzaj ludzki. I Ty rzekłeś: Nie jest dobrze być człowie

kowi samemu, uczyńmy mu pomocnicę podobną do niego.

Tb 8,07 A teraz nie dla rozpusty biorę tę siostrę moją za żonę, ale dla związku pra

wego. Okaż mnie i jej miłosierdzie i pozwól razem dożyć starości!" Tb 8,08 I powiedzieli kolejno: "Amen, amen!" Tb 8,09 A potem spali całą noc.

Tb 8,10 A Raguel wstał, zawołał swoje sługi do siebie, a oni poszli, aby wykopać

grób. Powiedział przy tym: "Żeby tylko on nie umarł, bo staniemy się wtedy

764 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 9

pośmiewiskiem i wzgardą".

Tb 8,11 A gdy mieli już grób wykopany, Raguel poszedł do domu i zawołał swoją

żonę,

Tb 8,12 i rzekł: "Poślij jedną ze służących, aby poszła zobaczyć, czy on żyje. A jeśli

umarł, to go pogrzebiemy, aby nikt się nie dowiedział".

Tb 8,13 I wysłali służącą, zapalili lampę i otworzyli drzwi. Potem ona weszła i zoba

czyła ich, jak leżeli i spali spokojnie razem.

Tb 8,14 A wychodząc służąca powiadomiła rodziców, że on żyje i że nic złego im się

nie dzieje.

Tb 8,15 Wtedy dziękowali Bogu niebios i mówili: "Bądź uwielbiony, Boże, wszelkim

czystym uwielbieniem! Niech Cię wielbią po wszystkie wieki.

Tb 8,16 Bądź uwielbiony, ponieważ mnie ucieszyłeś i nie stało się, jak przypuszcza

łem. Postąpiłeś z nami według wielkiego Twego miłosierdzia.

Tb 8,17 Bądź uwielbiony, ponieważ się zmiłowałeś nad dwoma jedynakami, okaż im,

Panie, miłosierdzie i ocal ich! Pozwól im dokończyć życia w szczęściu i w

łasce!"

Tb 8,18 Potem powiedział swoim sługom, aby grób zasypali, zanim nastanie poranek. Tb 8,19 A żonie swojej polecił, aby wypiekła wiele chleba. On sam poszedł do trzody,

wziął dwa woły i cztery barany i polecił, aby je zabito. I zaczęto je przyrzą

dzać.

Tb 8,20 Potem zawołał Tobiasza i rzekł do niego: "Nie ruszysz się stąd przed upływem

czternastu dni, lecz pozostaniesz tu i będziesz jadł i pił u mnie, i rozradujesz

pogrążoną w smutku duszę mojej córki.

Tb 8,21 Potem weź z całego mojego majątku połowę i wracaj w zdrowiu do ojca swe

go! A kiedy ja umrę i moja żona, wasza będzie i druga połowa. Ufaj, synu,

ja jestem twoim ojcem i Edna jest twoją matką, i do ciebie należymy, i do

twojej siostry od teraz i na zawsze. Ufaj, dziecko!"

Rozdział 9

Tb 9,01 Potem zawołał Tobiasz Rafała i rzekł do niego:

Tb 9,02 "Bracie Azariaszu, weź ze sobą czterech służących i dwa wielbłądy i jedź do

Raga. Idź do Gabaela i przekaż mu dokument, odbierz od niego pieniądze i

weź go samego ze sobą na wesele.

Tb 9,03

Tb 9,04 Ty wiesz bowiem, że ojciec liczy dni, i jeśli pozostanę jeden dzień dłużej,

bardzo go zasmucę. Ty wiesz, co Raguel przysiągł, i ja nie mogę wykroczyć

przeciw jego przysiędze".

Tb 9,05 I wyruszył Rafał z czterema sługami i dwoma wielbłądami do Raga w Medii

765 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 10

i zatrzymali się u Gabaela. I dał mu jego dokument, i opowiedział mu o

Tobiaszu, synu Tobiasza, że poślubił żonę i że zaprasza go na wesele. Wtedy

Gabael wstał i zaczął liczyć w jego obecności pieczętowane worki. I załadowali

je.

Tb 9,06 I razem rano wstali i przybyli na wesele. I przyszli do Raguela, i zastali

Tobiasza siedzącego przy stole. A on zerwał się i przywitał go. A Gabael

zaczął płakać i złożył mu życzenia, mówiąc do niego: "O szlachetny i dobry

człowieku, synu męża szlachetnego, dobrego, sprawiedliwego i uczynnego.

Niech Pan udzieli tobie i żonie twojej błogosławieństwa niebieskiego i twemu

ojcu, i matce twojej żony! Błogosławiony niech będzie Bóg, że ja widzieć

mogę Tobiasza, który tak jest podobny do mojego krewnego".

Rozdział 10

Tb 10,01 Tymczasem Tobiasz z dnia na dzień liczył, w ile dni zajdzie syn tam i w ile

powróci. A kiedy dni te przeminęły, a syn jego nie wracał,

Tb 10,02 myślał sobie: może zatrzymano go tam? Albo może Gabael umarł i nie ma

nikogo, kto by mu oddał pieniądze?

Tb 10,03 I zaczął się martwić.

Tb 10,04 A żona jego Anna rzekła: "Dziecko moje zginęło i już go nie ma między

żywymi". I zaczęła płakać i lamentować nad synem swoim, i mówiła: Tb 10,05 "Biada mi, dziecko moje, że ja ci pozwoliłam iść, światło moich oczu". Tb 10,06 A Tobiasz jej odpowiedział: "Cicho, nie martw się, siostro, on jest zdrów.

Oni tam mają wiele trudności, a i człowiek, który z nim wyruszył, jest godny

zaufania i jest spośród braci naszych. Nie martw się o niego, siostro, on

wkrótce wróci".

Tb 10,07 Ale ona mu odpowiedziała: "Zostaw mnie i nie zwódź mnie, dziecko moje

zginęło". I wychodziła codziennie, i wypatrywała drogę, którą jej syn poszedł,

i nie dała się nikomu przekonać. A kiedy zaszło słońce, wracała, lamentowała

i płakała przez całą noc, i nie mogła spać.

Tb 10,08 A kiedy minęło czternaście dni uroczystości weselnych, które Reguel przysiągł

wyprawić swej córce, przyszedł do niego Tobiasz i oświadczył mu: "Wypuść

mnie, bo wiem, że ojciec mój i matka moja stracą wiarę, że mnie jeszcze

zobaczą. A więc teraz proszę cię, ojcze, abyś mi pozwolił odejść, a ja pójdę

do mego ojca. Ja ci już powiedziałem, w jakim stanie go zostawiłem". Tb 10,09 A Raguel odpowiedział Tobiaszowi: "Pozostań, dziecko, pozostań jeszcze ze

mną! Ja wyślę posłańców do twego ojca Tobiasza, a oni mu opowiedzą o

tobie". A Tobiasz mu odpowiedział: "O nie! Pozwól mi, abym odszedł stąd

do ojca mego".

766 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 11

Tb 10,10 Wtedy Raguel wstał, dał Tobiaszowi jego żonę Sarę i połowę całego majątku,

sługi i służące, woły i owce, osły i wielbłądy, szaty, pieniądze i sprzęty. Tb 10,11 I tak odesłał ich w zdrowiu. I pożegnał go, i rzekł do niego: "Bądź zdrów,

dziecko, i w zdrowiu podróżuj! A Pan niebios niech was wspomaga i żonę

twoją Sarę! Obym widział wasze dzieci, zanim umrę!"

Tb 10,12 I powiedział też do córki swojej Sary: "Idź do swojego teścia, bo odtąd oni są

dla ciebie jak twoi rodzice. Idź w pokoju, córko, abym słyszał o tobie dobre

wieści, dopóki żyję". Potem pożegnał ich i pozwolił odejść.

Tb 10,13 A Edna odezwała się do Tobiasza: "Dziecko i bracie umiłowany, niech cię

Pan przyprowadzi znowu, abym widziała dzieci twoje, dopóki żyję, i Sary,

córki mojej, zanim umrę. Wobec Pana - oddaję ci córkę moją w opiekę.

Nie zasmucaj jej przez wszystkie dni twojego życia. Idź w pokoju, dziecko!

Od tej chwili jestem twoją matką, a Sara siostrą. Niech ci się we wszystkim

szczęści przez wszystkie dni waszego życia!" I serdecznie ich oboje ucałowała,

i odesłała zdrowych.

Tb 10,14 I odszedł Tobiasz od Raguela zdrów i szczęśliwy, błogosławiąc Pana nieba i

ziemi, króla wszechrzeczy, że tak szczęśliwą dał mu drogę. I rzekł do niego

Raguel: "Oby ci się udało czcić ich przez wszystkie dni życia!"

Rozdział 11

Tb 11,01 A kiedy zbliżyli się do Kaserin naprzeciw Niniwy, powiedział Rafał: "Ty

wiesz, w jakim stanie zostawiliśmy twego ojca.

Tb 11,02 Wyprzedźmy twoją żonę,

Tb 11,03 aby dom przyprowadzić do porządku, zanim oni nadejdą". Tb 11,04 I wyruszyli obaj wspólnie. A Rafał rzekł do niego: "Weź żółć w ręce!" A pies

biegł z tyłu za nimi i za Tobiaszem.

Tb 11,05 Tymczasem Anna siedziała i wypatrywała drogę swego syna. Tb 11,06 I spostrzegła go powracającego, i zawołała do ojca jego: "Oto zbliżają się syn

twój i człowiek, który poszedł razem z nim".

Tb 11,07 A Rafał rzekł do Tobiasza, zanim ten zbliżył się do ojca: "Wiem, że otworzą

mu się oczy.

Tb 11,08 Potrzyj żółcią ryby jego oczy, a lekarstwo wygryzie i ściągnie bielmo z jego

oczu, a ojciec twój przejrzy i zobaczy światło".

Tb 11,09 Anna tymczasem wybiegła, rzuciła się synowi na szyję i zawołała do niego:

"Ujrzałam cię, dziecko, teraz już mogę umrzeć", i rozpłakała się. Tb 11,10 Także Tobiasz [starszy] podniósł się i utykając na nogi wyszedł do wrót po

dwórza.

Tb 11,11 I przystąpił do niego Tobiasz z żółcią z ryby w ręku, i dmuchnął na jego

767 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 12

oczy, dotknął się i rzekł: "Ufaj, ojcze!", i przyłożył mu lekarstwo, i odczekał

chwilę.

Tb 11,12 Potem zerwał obiema rękami [bielmo] z kątów jego oczu. Tb 11,13 A Tobiasz starszy rzucił mu się na szyję, zaczął płakać i zawołał: "Ujrzałem

cię, dziecko, światło oczu moich".

Tb 11,14 I rzekł: "Niech będzie błogosławiony Bóg! Niech będzie błogosławione wiel

kie imię Jego! Niech będą błogosławieni wszyscy Jego święci aniołowie! Niech

będzie obecne z nami wielkie imię Jego! I niech będą błogosławieni wszyscy

aniołowie Jego po wszystkie wieki! Ponieważ doświadczył mnie, a oto teraz

widzę Tobiasza, syna mego".

Tb 11,15 I wszedł Tobiasz do domu, ciesząc się i wielbiąc Boga na cały głos. Potem

opowiedział Tobiasz ojcu, że podróż swoją odbył szczęśliwie i że przyniósł

pieniądze, oraz jak wziął za żonę Sarę, córkę Raguela. A oto i ona przybliża

się i jest już blisko bramy Niniwy.

Tb 11,16 I Tobiasz starszy, ciesząc się i wielbiąc Boga, wyszedł na spotkanie swej sy

nowej do bramy Niniwy. A mieszkańcy Niniwy ożywili się bardzo, gdy go

ujrzeli, jak porusza się i kroczy, ile sił, nie prowadzony za rękę przez nikogo.

A Tobiasz rozgłaszał przed nimi, że Bóg zmiłował się nad nim i otworzył mu

oczy.

Tb 11,17 Potem Tobiasz podszedł do Sary, żony syna swego Tobiasza, pobłogosławił ją

i tak do niej przemówił: "Witaj, w zdrowiu przybywająca córko, niech będzie

błogosławiony twój Bóg, który przyprowadził cię do nas. Niech będzie błogo

sławiony twój ojciec i niech będzie błogosławiony Tobiasz, mój syn, i ty bądź

błogosławiona, córko! Wejdź do domu swego w zdrowiu z błogosławieństwem

i radością! Wejdź, córko!"

Tb 11,18 A tego dnia nastała wielka radość między wszystkimi Żydami, mieszkającymi

w Niniwie.

Tb 11,19 I zjawili się jego krewni: Achikar i Nabad, dzieląc radość razem z Tobiaszem.

Rozdział 12

Tb 12,01 A kiedy skończyło się wesele, zawołał Tobiasz syna swego, Tobiasza, i powie

dział do niego: "Dziecko, pomyśl o daniu zapłaty człowiekowi, który towa

rzyszył tobie, i dodaj mu coś jeszcze do zapłaty!"

Tb 12,02 A on mu odpowiedział: "Ojcze, jak wielką mam mu dać zapłatę? Nie poniosę

szkody, jeśli dam mu połowę majątku, który on przyniósł ze mną. Tb 12,03 On przecież mnie przyprowadził w zdrowiu, żonę moją wyzwolił i pieniądze

przyniósł ze mną, i ciebie uleczył. Jaką więc mam mu dać zapłatę?" Tb 12,04 I rzekł mu Tobiasz: "Sprawiedliwą jest rzeczą, dziecko, żeby on wziął połowę

768 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 13

wszystkiego, co miał przy sobie wracając".

Tb 12,05 I poprosił go do siebie, i rzekł: "Weź połowę wszystkiego, coś wracając miał

przy sobie, jako zapłatę swoją, i idź do domu zdrów!"

Tb 12,06 Wtedy [Rafał] poprosił ich obu na bok i rzekł do nich: "Uwielbiajcie Boga

i wysławiajcie Go przed wszystkimi żyjącymi za dobrodziejstwa, jakie wy

świadczył wam - w celu uwielbienia i wysławienia Jego imienia. Ogłaszajcie

przed wszystkimi ludźmi dzieła Boże, jak są godne uwielbienia, i nie wahajcie

się wyrażać Mu wdzięczności.

Tb 12,07 Ukrywać tajemnice królewskie jest rzeczą piękną, ale godną pochwały jest

rozgłaszać i wysławiać dzieła Boże. Czyńcie dobrze, a zło was nie spotka. Tb 12,08 Lepsza jest modlitwa ze szczerością i miłosierdzie ze sprawiedliwością aniżeli

bogactwo z nieprawością. Lepiej jest dawać jałmużnę, aniżeli gromadzić zło

to.

Tb 12,09 Jałmużna uwalnia od śmierci i oczyszcza z każdego grzechu. Ci, którzy dają

jałmużnę, nasyceni będą życiem.

Tb 12,10 Ci, którzy popełniają grzech i nieprawość, są wrogami własnej duszy. Tb 12,11 Odkryję przed wami całą prawdę, nie ukrywając niczego. Jużem wam objaśnił

i powiedział: Piękną jest rzeczą zachowywać tajemnicę królewską, ale godną

wszelkiej pochwały objawiać dzieła Boże.

Tb 12,12 A teraz: gdy ty i Sara modliliście się, ja przypomniałem błagania wasze przed

majestatem Pańskim, a także, gdy grzebałeś zmarłych.

Tb 12,13 A kiedy nie wahałeś się wstawać i opuszczać swojego posiłku, i iść, i grzebać

umarłego, ja zostałem posłany, aby cię wypróbować.

Tb 12,14 Równocześnie posłał mnie Bóg, aby uzdrowić ciebie i twoją synową Sarę. Tb 12,15 Ja jestem Rafał, jeden z siedmiu aniołów, którzy stoją w pogotowiu i wchodzą

przed majestat Pański".

Tb 12,16 Na to przelękli się obaj, upadli na twarz przed nim i bali się bardzo. Tb 12,17 I powiedział do nich: "Nie bójcie się! Pokój wam! Uwielbiajcie Boga po

wszystkie wieki!

Tb 12,18 To, że byłem z wami, nie było moją zasługą, lecz było z woli Bożej. Jego

uwielbiajcie przez wszystkie dni i Jemu śpiewajcie hymn!

Tb 12,19 "Widzieliście, że" nic nie jadłem, wyście tylko mieli widzenie. Tb 12,20 A teraz uwielbiajcie Pana na ziemi i dziękujcie Bogu! A oto ja wstępuję do

Tego, który mnie posłał. Opiszcie to wszystko, co was spotkało". I odszedł. Tb 12,21 Oni podnieśli się, ale żaden nie mógł już go zobaczyć. Tb 12,22 I uwielbiali Boga, i śpiewali hymny, i dziękowali Mu za tak wielkie Jego dzieła,

że ukazał się im anioł Boży.

769 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 13

Rozdział 13

Tb 13,01 I rzekł [Tobiasz starszy]:

Tb 13,02 "Niech będzie błogosławiony Bóg, który żyje na wieki, i królestwo Jego.

Ponieważ On karze i okazuje miłosierdzie, posyła do Otchłani pod ziemię i

wyprowadza z największej zagłady. I nie ma nikogo, kto by uszedł Jego ręki. Tb 13,03 Wysławiajcie Go, synowie Izraela, przed narodami, ponieważ On was rozpro

szył między nimi.

Tb 13,04 I tam okazywał wam swoją wielkość, wynoście Go pochwałami przed wszyst

kim, co żyje, ponieważ On sam jest Panem i Bogiem naszym. On sam Ojcem

naszym i Bogiem po wszystkie wieki.

Tb 13,05 On karci was za wasze nieprawości, ale zmiłuje się nad wami wszystkimi i

zgromadzi was spośród wszystkich narodów, między którym zostaliście roz

proszeni.

Tb 13,06 A kiedy nawrócicie się do Niego całym sercem i z całej duszy, aby postępować

przed Nim w prawdzie, wtedy On zwróci się do was i już nigdy nie zakryje

oblicza swego przed wami.

Tb 13,07 A teraz spójrzcie, co On wam wyświadczył, i dziękujcie Mu pełnym głosem,

uwielbiajcie Pana sprawiedliwego i wysławiajcie króla wieków!

Tb 13,08 Ja zaś wysławiam Go w ziemi mego wygnania i narodowi grzeszników opo

wiadam moc i wielkość Jego. Nawróćcie się, grzesznicy, i postępujcie przed

Nim sprawiedliwie, kto wie, może sobie w was upodoba i okaże wam miło

sierdzie?

Tb 13,09 Uwielbiam Boga mego, a dusza moja - Króla Niebios, i będzie się radować z

majestatu Jego.

Tb 13,10 Niech wszyscy wołają i wysławiają Go w Jerozolimie; Jerozolimo - miasto

święto! On ześle karę za czyny twych synów i znowu zmiłuje się nad synami

sprawiedliwych.

Tb 13,11 Wysławiaj Pana godnie i chwal Króla wieków, aby znów odbudował twój

namiot z radością.

Tb 13,12 Oby rozradował w tobie pojmanych i umiłował w tobie wszystkich nieszczę

śliwych we wszystkich pokoleniach na wieki.

Tb 13,13 Wspaniałe światło promieniować będzie na wszystkie krańce ziemi. Liczne

narody przyjdą do ciebie z daleka i mieszkańcy wszystkich krańców ziemi

do świętego twego imienia. Dary mają w swych rękach dla Króla niebios. Z

pokolenia na pokolenie oddawać ci będą chwałę, a imię "Wybranej" przejdzie

na przyszłe pokolenia.

Tb 13,14 Przeklęci niech będą wszyscy, którzy mówią [przeciw tobie] obraźliwie, prze

klęci niech będą wszyscy, którzy cię burzą i wywracają mury twoje, i ci

wszyscy, którzy wieże twoje obalają i palą twoje mieszkania. A błogosławieni

770 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 14

niech będą na wieki ci wszyscy, którzy czczą ciebie.

Tb 13,15 A więc raduj się, wesel z powodu synów sprawiedliwych, bo wszyscy będą

zgromadzeni i uwielbiać będą Pana wieków, szczęśliwi, którzy cię miłują, i

szczęśliwi, którzy się cieszą z twego pokoju.

Tb 13,16 Szczęśliwi wszyscy ci ludzie, którzy się smucą wszystkimi plagami twymi,

ponieważ w tobie cieszyć się będą i oglądać wszelką radość twoją na wieki.

Duszo moja, uwielbiaj Pana, wielkiego Króla.

Tb 13,17 Ponieważ Jerozolima będzie odbudowana, w mieście dom Jego - na wszystkie

wieki. Szczęśliwy będę, jeśli reszta rodu mego ujrzy twoją chwałę i uwiel

biać będzie Króla niebios. Bramy Jerozolimy będą odbudowane z szafiru i ze

szmaragdu, a wszystkie mury twoje z drogich kamieni. Wieże Jerozolimy bę

dą zbudowane ze złota, a wały ochronne ze szczerego złota. Ulice Jerozolimy

wyłożone będą rubinami i kamieniami z Ofiru.

Tb 13,18 Bramy Jerozolimy rozbrzmiewać będą pieśniami wesela, a wszystkie jej domy

zawołają: "Alleluja, niech będzie uwielbiony Bóg Izraela!" I błogosławieni

będą błogosławić Imię święte na wieki i na zawsze".

Rozdział 14

Tb 14,01 Koniec słów hymnu pochwalnego Tobiasza.

Tb 14,02 Umarł on w pokoju mając sto dwanaście lat i pogrzebano go uroczyście w

Niniwie. A miał sześćdziesiąt dwa lata, kiedy zasłabł na oczy. A po przejrze

niu żył w dobrobycie i dawał jałmużny. W dalszym ciągu uwielbiał Boga i

oddawał hołd majestatowi Bożemu.

Tb 14,03 A kiedy miał umierać, przywołał syna swego Tobiasza i upomniał go mówiąc:

"Synu, wyprowadź stąd twoje dzieci

Tb 14,04 i idź szybko do Medii, ponieważ ja wierzę słowom Boga, które wypowiedział

Nahum o Niniwie, że wszystko spełni się i spotka Asyrię i Niniwę to, co

przepowiedzieli prorocy Izraela, których Bóg wysłał, i nic nie umniejszy się

ze wszystkich przepowiedni, wszystko wypełni się w swoim czasie. Ocalenie

będzie raczej w Medii aniżeli w Asyrii i Babilonii. Jestem przekonany i mam

nadzieję, że wszystko, co Bóg powiedział, spełni się, nastąpi i żadne słowo z

tych przepowiedni nie zginie. A bracia nasi, którzy mieszkają w ziemi izrael

skiej, wszyscy będą rozproszeni i uprowadzeni do niewoli z ich pięknej ziemi.

Cały zaś kraj izraelski zamieni się w pustynię, i Samaria, i Jerozolima staną

się pustynią. Dom zaś Boży aż do czasu zostanie spustoszony i spalony. Tb 14,05 Wtedy znowu Bóg zlituje się nad nimi. I pośle ich Bóg do ziemi izraelskiej, i

odbudują znowu dom, wprawdzie nie taki jak pierwszy, aż do chwili, w której

dokona się czas świata. A potem powrócą z niewoli wszyscy i odbudują w

771 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 17 - Księga Tobiasza Rozdział 14

chwale Jerozolimę, a w niej odbudują dom Boży, tak jak to przepowiedzieli

o nim prorocy Izraela.

Tb 14,06 I wszystkie narody na całym świecie nawrócą się i prawdziwie czcić będą

Boga. I odrzucą wszystkie swoje bożki i tych, którzy ich wiedli na manowce,

i uwielbiać będą Boga na wieki w sprawiedliwości.

Tb 14,07 Wszyscy synowie Izraela, którzy ocaleją w tych dniach, wspominać będą Boga

w prawdzie i zgromadzeni będą razem. I przyjdą do Jerozolimy, i zamieszkają

bezpiecznie na wieki w ziemi Abrahama, która zostanie im dana na nowo. I

cieszyć się będą ci, którzy miłują Boga w prawdzie, a popełniający grzech i

nieprawość znikną z całej ziemi.

Tb 14,08

Tb 14,09 A teraz, dzieci, rozkazuję wam: Służcie Bogu w prawdzie i czyńcie, co podo

ba się Jemu. Dzieciom waszym polećcie wykonywać sprawiedliwość i [dawać]

jałmużnę i niech pamiętają o Bogu, i wielbią Imię Jego w każdej chwili, w

prawdzie i z całej siły. A teraz, dziecko moje, wyjdź z Niniwy i nie zosta

waj tu! Od tego dnia, w którym pochowasz matkę swoją obok mnie, od tego

samego dnia nie pozostawaj dłużej w tych okolicach. Widzę bowiem, że jest

tu wiele niesprawiedliwości i dokonuje się wiele podstępu, a ludzie się nie

wstydzą.

Tb 14,10 Popatrz, dziecko, co uczynił Nadab swemu żywicielowi Achikarowi. Czyż

żywego nie zakopał do ziemi? Ale Bóg wynagrodził mu tę krzywdę przed

obliczem swoim. Achikar wyszedł na światło, a Nadab poszedł do wiecznych

ciemności, ponieważ czyhał na życie Achikara. A ponieważ [Achikar] dawał

jałmużnę, uniknął zasadzki śmierci, którą zastawił na niego Nadab. A Nadab

wpadł w zasadzkę śmierci i zgubił samego siebie.

Tb 14,11 Tak teraz, dzieci, patrzcie, jakie skutki sprawia dawanie jałmużny, a jakie

popełnianie nieprawości, że mianowicie ona zabija. A oto i dusza moja opusz

cza mnie". I położono go na łóżku, i umarł. Pochowano go uroczyście. Tb 14,12 A kiedy umarła jego matka, pochował ją Tobiasz obok swego ojca. Potem

wywędrował on sam i jego żona do Medii i zamieszkali w Ekbatanie u swojego

teścia Raguela.

Tb 14,13 A Tobiasz opiekował się nimi ze czcią i pochował ich w Ekbatanie w Medii.

I odziedziczył majątek po Raguelu i po ojcu swoim Tobiaszu.

Tb 14,14 I umarł otoczony czcią w sto siedemnastym roku życia. Tb 14,15 A przed swoją śmiercią przekonał się na własne oczy o upadku Niniwy i wi

dział jej jeńców prowadzonych przez Achiacharosa, króla Medii. I błogosławił

Boga za wszystko, co On uczynił synom Niniwy i Asyrii. I cieszył się przed

swoją śmiercią z powodu Niniwy, i uwielbiał Pana Boga na wieki wieków.

772 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18

Księga Judyty

Rozdział 1

Jdt 1,01 Było to w dwunastym roku panowania Nabuchodonozora, który królował

nad Asyrią w wielkim mieście Niniwie. W tym czasie Arfaksad królował nad

Medami w Ekbatanie.

Jdt 1,02 Zbudował on wokoło Ekbatany mur z kamieni ciosowych, szerokich na trzy

łokcie i długich na sześć łokci i uczynił wysokość muru na siedemdziesiąt

łokci, a szerokość jego na łokci pięćdziesiąt.

Jdt 1,03 A przy jej bramach wzniósł wieże na sto łokci wysokie, a szerokość ich u

podstaw wynosiła sześćdziesiąt łokci.

Jdt 1,04 Same zaś bramy wznosiły się na wysokość siedemdziesięciu łokci, a szerokie

były na czterdzieści łokci, tak aby mogły przechodzić jego wielkie siły woj

skowe i defilować jego piechota.

Jdt 1,05 W tym czasie król Nabuchodonozor prowadził wojnę z królem Arfaksadem

na wielkiej równinie, która leżała w okolicach Ragau.

Jdt 1,06 I wyruszyli przeciwko niemu wszyscy zamieszkujący okolice górskie, jak rów

nież wszyscy mieszkający nad Eufratem, Tygrysem i Hydaspem oraz na rów

ninach podległych Ariochowi, królowi Elimajczyków. I zeszło się na pole walki

wiele narodów, potomków Cheleuda.

Jdt 1,07 Wtedy Nabuchodonozor, król Asyryjczyków, wysłał posłów do wszystkich

mieszkańców Persji i do wszystkich mieszkających na zachodzie, do miesz

kańców Cylicji, Damaszku, Libanu i Antylibanu i do tych wszystkich, którzy

mieszkali na wybrzeżu morza,

Jdt 1,08 do ludów na Karmelu i w Gileadzie, i w górnej Galilei, i na wielkiej równinie

Ezdrelon.

Jdt 1,09 Także do wszystkich w Samarii i do jej miast i do zamieszkujących z drugiej

773

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 2

strony Jordanu aż do Jerozolimy, Batanei, Chelus i Kadesz, i po Rzekę Egip

ską, i Tafnes, i Ramses, i po całą ziemię Goszen,

Jdt 1,10 hen aż po Tanis i Memfis, i do wszystkich mieszkańców Egiptu daleko aż po

granice Etiopii.

Jdt 1,11 Lecz wszyscy mieszkańcy całej ziemi zlekceważyli odezwę Nabuchodonozora,

króla Asyryjczyków, i nie stawili się do walki, ponieważ nie lękali się go. Uwa

żali go za człowieka osamotnionego i dlatego odesłali posłów jego z niczym,

nadto ich znieważając.

Jdt 1,12 Wtedy Nabuchodonozor rozgniewał się bardzo na całą tę ziemię i przysiągł

na swój tron i swoje królestwo, że się zemści na wszystkich krajach Cylicji,

Damaszku i Syrii i mieczem je wyniszczy, a także wszystkich zamieszkują

cych ziemię Moabu, synów Ammona, i całą Judeę, i wszystkich w Egipcie

hen daleko aż po kraje obu mórz.

Jdt 1,13 Potem ze swymi siłami zbrojnymi stanął do walki przeciw królowi Arfaksa

dowi w siedemnastym roku, i zwyciężył go w walce, i rozgromił całe wojsko

Arfaksada i całą jego konnicę, i wszystkie jego rydwany.

Jdt 1,14 Podbił też pod swoje panowanie jego miasta i doszedł aż do Ekbatany. Tam

zdobył wieże, spustoszył place miasta, i okazałość jej zamienił w jej hańbę. Jdt 1,15 Samego Arfaksada ujął w górach Ragau i przeszył go swoimi strzałami, za

dając mu ostateczną klęskę aż do dnia dzisiejszego.

Jdt 1,16 I wrócił razem on sam i cała jego zgraja, bardzo wielkie mnóstwo wojowni

ków. I pozostali tam, żyjąc beztrosko i ucztując, on sam i wojsko jego przez

sto dwadzieścia dni.

Rozdział 2

Jdt 2,01 W osiemnastym roku dwudziestego drugiego dnia pierwszego miesiąca, w

pałacu Nabuchodonozora, króla Asyryjczyków, rozeszła się wiadomość, że

zamierza on zemścić się na całej ziemi, tak jak to zapowiedział. Jdt 2,02 Zwołał więc wszystkich urzędników i wszystkich dostojników swoich i przed

łożył im tajny swój plan, i zapowiedział ustami swoimi zupełną zagładę całej

ziemi.

Jdt 2,03 Także i oni uchwalili zgładzić każdego żyjącego, kto by nie usłuchał mowy

ust jego.

Jdt 2,04 Gdy skończył swoją naradę Nabuchodonozor, król Asyryjczyków, wezwał Ho

lofernesa, naczelnego dowódcę swoich sił zbrojnych, który zajmował po nim

drugie miejsce, i rzekł do niego:

Jdt 2,05 "Tak mówi wielki król, pan całej ziemi: Oto ty odejdziesz sprzed oblicza mego

i zabierzesz ze sobą mężów ufających w swoje siły, pieszych sto dwadzieścia

774 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 2

tysięcy i mnóstwo koni z dwunastu tysiącami jeźdźców.

Jdt 2,06 I wyruszysz przeciw wszystkim krajom leżącym na zachód, ponieważ nie po

słuchały rozkazu ust moich.

Jdt 2,07 I wydasz im polecenie, aby przygotowały ziemię i wodę, ponieważ w zapalczy

wości mojej chcę wyruszyć przeciwko nim i zakryję całą powierzchnię ziemi

nogami moich sił zbrojnych, i oddam im ją na łup.

Jdt 2,08 A ranni ich napełnią ich doły, a wszystkie potoki i rzeki wypełnią się zabitymi

tak, że aż wyleją.

Jdt 2,09 I popędzę ich jeńców aż na krańce ziemi.

Jdt 2,10 Idź więc i podbij mi całą ziemię ich, a jeśli sami poddadzą się tobie, zostaw

mi ich do dnia ich ukarania.

Jdt 2,11 Tych zaś, którzy będą się sprzeciwiać, niech twoje oko bezwzględnie skaże na

wymordowanie i złupienie na całym twoim obszarze.

Jdt 2,12 Na moje życie i potęgę mojego królestwa, powiedziałem i uczynię to moją

ręką,

Jdt 2,13 a ty nie wykroczysz przeciw żadnemu poleceniu swego pana, ale wypełnisz

dokładnie, jak ci rozkazałem, i nie odłożysz wykonania tego".

Jdt 2,14 A Holofernes wychodząc od swego pana zwołał wszystkich książąt, wodzów i

dowódców asyryjskich sił zbrojnych,

Jdt 2,15 i odliczył dzielnych mężów na wyprawę wojenną, stosownie do polecenia pana

swego: około stu dwudziestu tysięcy, a konnych łuczników dwanaście tysięcy. Jdt 2,16 I rozstawił ich w szyku bojowym, jak się ustawia wojsko. Jdt 2,17 Zabrał też wielbłądy, osły i muły w olbrzymiej liczbie, celem noszenia cięża

rów, a owiec, wołów i kóz bez liczby, na utrzymanie ich [wszystkich], Jdt 2,18 a nadto dla każdego człowieka mnóstwo żywności i bardzo wiele złota i srebra

z pałacu królewskiego.

Jdt 2,19 I wyruszył on sam i wszystkie jego siły zbrojne na wyprawę, wyprzedzając

króla Nabuchodonozora, aby pokryć całą ziemię ku zachodowi rydwanami,

konnicą i doborowymi piechurami.

Jdt 2,20 A razem z nim wyruszył olbrzymi tłum jak szarańcza i jak piasek ziemi, i nie

można było policzyć tego mnóstwa.

Jdt 2,21 I opuścili Niniwę, idąc trzy dni w kierunku równiny Bektilet. Pod Bektilet

rozbili obóz blisko góry, leżącej po lewej stronie Górnej Cylicji.

Jdt 2,22 Potem [Holofernes] zabrał wszystkie swoje siły zbrojne, piechotę, konnicę i

swoje rydwany i odszedł stamtąd w okolice górskie.

Jdt 2,23 Rozgromił Fud i Lud i złupił wszystkich synów Rassisa i tych Izmaelitów,

którzy mieszkali na skraju pustyni na południe od Cheleonu.

Jdt 2,24 Przeprawił się przez Eufrat, przeszedł przez Mezopotamię, zburzył wszystkie

obronne miasta nad potokiem Abronas i dotarł aż do morza.

Jdt 2,25 Potem zdobył ziemię Cylicji, rozgromił wszystkich, którzy mu się przeciw

stawili, i doszedł aż po południowe granice Jafetu, naprzeciwko Arabii.

775 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 4

Jdt 2,26 Otoczył wszystkich Madianitów, spalił ich namioty i zagarnął ich stada owiec. Jdt 2,27 Z kolei zeszedł na równinę Damaszku podczas zbiorów pszenicy, spalił wszyst

kie ich pola, owce i bydło wydał na zniszczenie, miasta ich złupił, spustoszył

ich ziemię, a wszystkich ich młodzieńców wyciął ostrzem miecza. Jdt 2,28 Strach i lęk przed nim padł na mieszkańców wybrzeża, którzy byli w Tyrze,

Sydonie i na mieszkańców Sur, Okiny i na wszystkich mieszkańców Jamnii.

I mieszkańcy Aszdodu, Aszkelonu "i Gazy" przelękli się bardzo.

Rozdział 3

Jdt 3,01 Wysłano do niego posłów, którzy przemówili do niego pokojowo: Jdt 3,02 "Jesteśmy sługami wielkiego króla Nabuchodonozora, padamy na twarz przed

tobą. Uczyń z nami, co ci się podoba.

Jdt 3,03 Oto nasze zagrody dla owiec, wszystkie nasze osady, wszystkie łany pszenicy,

owce i bydło, i wszystkie skupiska naszych namiotów leżą przed tobą. Uczyń

z tym, co ci się podoba.

Jdt 3,04 Oto miasta nasze, a ich mieszkańcy to słudzy twoi. Przyjdź i postąp z nimi

tak, jak się wydaje słuszne w twoich oczach".

Jdt 3,05 W ten sposób przedstawili się ci mężowie Holofernesowi i takie złożyli mu

oświadczenie.

Jdt 3,06 A wtedy zszedł on na wybrzeże, on sam i jego siły zbrojne, obsadził zało

gami warowne miasta i wziął sobie z nich doborowych mężów jako oddziały

pomocnicze.

Jdt 3,07 A oni sami i wszyscy mieszkańcy dokoła przyjęli go wieńcami, tańcami i bi

ciem w bębny.

Jdt 3,08 On zaś zburzył wszystkie ich świątynie, wyrąbał ich święte gaje, zgodnie z

otrzymanym rozkazem wytracenia wszystkich bogów ziemi, tak aby wszystkie

narody służyły jedynie Nabuchodonozorowi i wszystkie języki, i ich plemiona

tylko jego uznawały za boga.

Jdt 3,09 I tak przybył nad Ezdrelon, niedaleko Dotaja, które znajduje się naprzeciwko

wielkiego pasma gór judzkich.

Jdt 3,10 I rozbił obóz między Gaibal a Scytopolis, i pozostał tam przez jeden miesiąc,

ażeby uporządkować wszystkie tabory swoich sił zbrojnych.

Rozdział 4

Jdt 4,01 A Izraelici mieszkający w Judei usłyszeli o wszystkim, co Holofernes, naczel

776 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 5

ny wódz asyryjskiego króla Nabuchodonozora, uczynił narodom i jak złupił

wszystkie ich świątynie i wydał je na zniszczenie.

Jdt 4,02 I ogarnął ich wielki lęk przed nim, i przerazili się ze względu na Jerozolimę i

świątynię Pana, ich Boga,

Jdt 4,03 ponieważ dopiero co wrócili z niewoli i cały naród osiedlił się w Judei, i po

święcono po zbezczeszczeniu naczynia, ołtarz i przybytek.

Jdt 4,04 I rozesłano posłów do całej Samarii, Kona, Bet-Choron, Belmain i do Jery

cha, Choba i Esora, i na dolinę Salem.

Jdt 4,05 I pozajmowali wszystkie szczyty wysokich gór, i umocnili położone na nich

osiedla. Zaopatrzyli się w żywność na wypadek wojny, ponieważ niedawno

były na ich polach żniwa.

Jdt 4,06 A najwyższy kapłan Joakim, który w owych dniach był w Jerozolimie, napisał

list do mieszkańców Betulii i Baitomestaim, które leży naprzeciw Ezdrelonu

przed równiną blisko Dotain,

Jdt 4,07 nakazując im obsadzić przełęcze górskie, ponieważ tamtędy wiodła droga do

Judei i łatwo było powstrzymać ich w czasie natarcia, bo przejście było wą

skie, tylko na dwóch ludzi.

Jdt 4,08 I uczynili Izraelici stosownie do rozkazu najwyższego kapłana Joakima i Rady

Starszych całego ludu izraelskiego, którzy zasiadali w Jerozolimie. Jdt 4,09 I błagali wszyscy mężowie izraelscy Boga z wielką wytrwałością, i korzyli się

z wielką żarliwością.

Jdt 4,10 Oni sami, ich żony i dzieci, jako też bydło, i każdy przybysz, najemnik i

niewolnik kupiony nałożyli wory na biodra.

Jdt 4,11 I wszyscy mężczyźni izraelscy, kobiety i dzieci, mieszkający w Jerozolimie,

upadli na twarz przed świątynią, posypali głowy swoje popiołem i odziani w

wory wyciągali ręce przed Panem.

Jdt 4,12 Także ołtarz opasali worem i wspólnie gorąco wołali do Boga Izraela, aby

nie wydawał ich dzieci na porwanie, ich żon na łup, miast ich dziedzictwa na

zniszczenie, świątyni na zbezczeszczenie i zniewagę, i szyderstwo dla pogan. Jdt 4,13 A Pan wysłuchał ich wołania i wejrzał na ich udrękę. Lud pościł przez wiele

dni w całej Judei i w Jerozolimie przed świątynią Pana Wszechmogącego. Jdt 4,14 Najwyższy zaś kapłan Jojakim i wszyscy stawający przed Panem kapłani i

słudzy Pańscy, opasawszy biodra swe worami, składali ustawiczne całopale

nia, śluby i dobrowolne dary ludu.

Jdt 4,15 Na zawojach ich był popiół; wołali z całej siły do Pana, by nawiedził cały

dom Izraela.

777 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 5

Rozdział 5

Jdt 5,01 I oznajmiono naczelnemu wodzowi sił zbrojnych asyryjskich, Holofernesowi,

że Izraelici przygotowali się do wojny: zamknęli przełęcze górskie i umocnili

wszystkie szczyty wysokich gór, a na równinach poustawiali przeszkody. Jdt 5,02 A on wpadł w gwałtowny gniew, zawołał wszystkich książąt Moabu i dowód

ców Ammona, i wszystkich satrapów wybrzeża.

Jdt 5,03 I przemówił do nich: "Synowie Kanaanu, odpowiedzcie mi, co to za naród

mieszka w górach i co za miasta oni zamieszkują, jaka jest liczebność ich sił

zbrojnych, w czym tkwi ich moc i siła? Kto stoi na ich czele jako król dowo

dzący ich wojskiem?

Jdt 5,04 Dlaczego wzgardzili mną, nie wychodząc mi na spotkanie, inaczej niż wszyscy

mieszkańcy Zachodu?"

Jdt 5,05 Na to odpowiedział Achior, wódz wszystkich Ammonitów: "Niechaj posłu

cha pan mój mowy z ust sługi swego, a opowiem ci prawdę o tym narodzie,

który zamieszkuje te góry blisko ciebie. Nie wyjdzie z ust sługi twego żadne

kłamstwo.

Jdt 5,06 Naród ten to potomkowie Chaldejczyków.

Jdt 5,07 Najpierw byli przybyszami w Mezopotamii, ponieważ nie chcieli iść za boga

mi swoich przodków, którzy mieszkali w ziemi chaldejskiej.

Jdt 5,08 Oni odstąpili od drogi swoich przodków i oddawali cześć Bogu nieba, Bogu,

którego uznali. A gdy ich wypędzono sprzed oblicza bogów swoich, uciekli do

Mezopotamii i mieszkali tam przez wiele dni.

Jdt 5,09 A ich Bóg polecił im wyjść z tego miejsca zamieszkania i udać się do ziemi

Kanaan. I osiedlili się tam, wzbogacili się w złoto, w srebro i w bardzo liczne

trzody.

Jdt 5,10 Potem zstąpili do Egiptu, ponieważ głód zapanował w całej ziemi Kanaan.

Tam byli przybyszami, jak długo byli żywieni. Tam też rozrośli się w wielkie

mnóstwo i niezliczone było ich plemię.

Jdt 5,11 Ale król egipski powstał przeciwko nim i podstępnie gnębił ich pracą przy

cegłach. Uciskano ich i uczyniono ich niewolnikami.

Jdt 5,12 A oni wołali do swego Boga, a On poraził całą ziemię egipską plagami, na

które nie było lekarstwa. I wyrzucili ich Egipcjanie od siebie.

Jdt 5,13 I wysuszył Bóg przed nimi Morze Czerwone,

Jdt 5,14 i poprowadził ich drogą pod Synaj i do Kadesz-Barnea. A oni wypędzili

wszystkich mieszkańców pustyni.

Jdt 5,15 Sami osiedlili się w ziemi Amorytów i dzięki swej sile wytracili wszystkich

Cheszbonitów. Potem przekroczyli Jordan i zawładnęli wszystkimi górami. Jdt 5,16 Wypędzili od siebie Kananejczyków, Peryzzytów, Jebusytów i Sychemitów,

a także wszystkich Girgaszytów i mieszkali tam przez wiele dni.

778 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 6

Jdt 5,17 I dopóki nie grzeszyli wobec swego Boga, szczęście im sprzyjało, ponieważ z

nimi jest Bóg, który nienawidzi zła.

Jdt 5,18 Lecz kiedy odstąpili od drogi, którą im przykazał, wtedy bardzo wielu ich

wyginęło w licznych wojnach i uprowadzono ich do niewoli do obcej ziemi.

Świątynię ich Boga zrównano z ziemią, a miasta ich zdobyli ich przeciwnicy. Jdt 5,19 Ale teraz nawrócili się znowu do Boga swego, przyszli z wygnania, gdzie byli

rozproszeni, i zajęli Jerozolimę, w której znajduje się ich świątynia, i zajęli

górską okolicę, ponieważ była bezludna.

Jdt 5,20 A teraz, władco i panie, jeżeli jest w tym narodzie jakaś wina i jeśli zgrze

szą przeciw swemu Bogu, to my dostrzeżemy w nich tę przyczynę upadku, a

wtedy wstąpimy na góry i będziemy walczyli z nimi.

Jdt 5,21 Jeśli jednak w tym narodzie nie ma nieprawości, to niechaj odstąpi pan mój

od nich, by przypadkiem ich nie bronił Pan i Bóg ich i abyśmy się nie stali

pośmiewiskiem wobec całej ziemi".

Jdt 5,22 A kiedy Achior skończył mówić te słowa, szemrał cały lud otaczający namiot.

Dostojnicy zaś Holofernesa i wszyscy zamieszkujący wybrzeże i [ziemię] Mo

abu powiedzieli, żeby posiekać go w kawałki.

Jdt 5,23 "Czyż będziemy się bali synów Izraela? Przecież to naród, w którym nie ma

ani siły, ani potęgi do poważnej walki.

Jdt 5,24 Dlatego wstąpmy na góry, a oni staną się pastwą całego twego wojska, o

władco Holofernesie!"

Rozdział 6

Jdt 6,01 A gdy się uspokoiło wzburzenie mężów stojących wokół rady, naczelny wódz

asyryjskich sił zbrojnych, Holofernes, przemówił do Achiora w obecności ca

łego tłumu cudzoziemców i wszystkich synów Moabu:

Jdt 6,02 "Kim ty jesteś, Achiorze, i wy, najemnicy Ammona, że prorokujesz nam, tak

jak choćby dziś, i radzisz nie walczyć z narodem Izraela, ponieważ ich Bóg

będzie ich osłaniał tarczą? A któż jest bogiem, jak nie Nabuchodonozor? On

pośle potęgę swoją i wygładzi ich z powierzchni ziemi, a ich Bóg nie ocali

ich.

Jdt 6,03 My, słudzy jego, pokonamy ich jak jednego człowieka i nie potrafią powstrzy

mać naporu naszych koni.

Jdt 6,04 Stratujemy ich nimi, i góry przesiąkną ich krwią, a równiny ich napełnią się

ich trupami. I nie ostoi się ślad ich stóp przed nami, ale wyginą do ostatniego

- to mówi król Nabuchodonozor, pan całej ziemi. Tak on powiedział, a jego

słowa nie będą daremne.

Jdt 6,05 Ty zaś, Achiorze, najemniku Ammona, ty, który wypowiedziałeś te słowa

779 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 7

w dniu twojej nieprawości, nie zobaczysz mnie już więcej od tego dnia, aż

wywrę zemstę na narodzie tym, przybyłym z Egiptu.

Jdt 6,06 Wtedy miecz mojego wojska i dzida sług moich przeszyją twoje boki, i gdy

nadejdą, zginiesz między pobitymi.

Jdt 6,07 A teraz moi słudzy odprowadzą cię na górę i umieszczą w jednym z miast

między przełęczami.

Jdt 6,08 Ty nie zginiesz, aż razem z nimi ulegniesz zagładzie.

Jdt 6,09 A jeśli spodziewasz się w sercu swoim, że nie zostaną pokonani, to niech twarz

twoja się nie smuci. To powiedziałem i ani jedno słowo moje nie zawiedzie". Jdt 6,10 Potem polecił Holofernes sługom swoim, którzy stali obok niego w namiocie,

aby pojmali Achiora i zaprowadzili go do Betulii, i oddali go w ręce Izraeli

tów.

Jdt 6,11 I pojmali go słudzy jego, i wyprowadzili poza obóz na równinę, a z równiny

wstąpili na górę i doszli do źródeł położonych poniżej Betulii.

Jdt 6,12 A gdy ich dostrzegli ludzie z miasta na szczycie góry, chwycili za broń i wy

szli z miasta na szczyt góry. Wszyscy zaś procarze zagrodzili im dojście do

wąwozu i rzucali na nich kamienie.

Jdt 6,13 A oni czołgając się u podnóża góry związali Achiora i porzuciwszy go u stóp

góry, odeszli do swego pana.

Jdt 6,14 Izraelici zaś zeszli ze swego miasta, zatrzymali się przy nim i rozwiązawszy

go, zaprowadzili do Betulii i postawili przed naczelnikami miasta. Jdt 6,15 A byli nimi w owym czasie: Ozjasz, syn Miki, z pokolenia Symeona, i Chabris,

syn Gotoniela, i Charmis, syn Melkiela.

Jdt 6,16 Oni zaś zwołali całą starszyznę miasta. Zbiegła się też cała młodzież i kobiety

na zebranie i ustawili Achiora w środku całego ludu ich, a Ozjasz wypytywał

go o to, co się stało.

Jdt 6,17 A on w odpowiedzi powtórzył im słowa doradców Holofernesa i wszystkie te

słowa, którymi on sam przemawiał pośród książąt, synów Aszszura, oraz te,

które wypowiedział butnie Holofernes przeciw domowi Izraela.

Jdt 6,18 A lud rzucił się na ziemię, oddał pokłon Bogu i wołał słowami: Jdt 6,19 "Panie, Boże niebios, zważ na ich pychę i zlituj się nad poniżeniem naszego

narodu, spójrz na twarze tych, którzy w tym dniu poświęcają się Tobie". Jdt 6,20 Potem pocieszali Achiora i bardzo go chwalili.

Jdt 6,21 A Ozjasz zabrał go ze zgromadzenia do swego domu i wydał ucztę dla star

szyzny. Przez całą ową noc błagano Boga Izraela o pomoc.

Rozdział 7

Jdt 7,01 Następnego dnia Holofernes wydał rozkaz całemu swojemu wojsku i wszyst

780 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 7

kim tym ludziom, którzy szli z nim jako sprzymierzeńcy, aby ruszyli na Be

tulię i wpierw obsadzili wejścia na górę, i rozpoczęli walkę z synami Izraela. Jdt 7,02 Tego dnia ruszyli wszyscy jego zbrojni ludzie. A jego siły zbrojne liczyły

sto siedemdziesiąt tysięcy wojowników pieszych i dwanaście tysięcy konnych,

oprócz taboru i ludzi pieszych, którzy szli z nimi - olbrzymie mnóstwo. Jdt 7,03 I rozbili obóz na równinie obok źródła przed Betulią, i zajęli obszar szeroki

od Dotain aż po Belbaim, a długi od Betulii aż po Kyamon, które leży na

przeciw Ezdrelonu.

Jdt 7,04 A kiedy synowie Izraela zobaczyli ich mnóstwo, przerazili się bardzo i mówili

jeden do drugiego: "Teraz oskubią oni całą powierzchnię ziemi, i ani wysokie

góry, ani wąwozy, ani pagórki nie wstrzymają ich naporu".

Jdt 7,05 Potem każdy wziął do ręki oręż wojenny i zapaliwszy ognie na swoich wie

żach, trwali na straży przez całą ową noc.

Jdt 7,06 A na drugi dzień Holofernes wyprowadził całą swoją konnicę przed oczy Izra

elitów, którzy byli w Betulii.

Jdt 7,07 Zbadał wejścia do ich miasta, przepatrzył źródła wody i obsadził je, ustawia

jąc nad nimi wartowników, sam zaś odszedł do swego wojska.

Jdt 7,08 Potem przyszli do niego wszyscy zwierzchnicy synów Ezawa, przywódcy ludu

moabskiego i dowódcy wybrzeża i powiedzieli:

Jdt 7,09 "Posłuchaj, władco nasz, rady, aby porażka nie spotkała twoich sił zbrojnych. Jdt 7,10 Ten naród Izraelitów nie ufa swoim oszczepom, ale wysokościom gór, na któ

rych mieszka. Nie jest bowiem łatwo wejść na szczyty ich gór.

Jdt 7,11 Tak więc, o władco, nie walcz z nimi, jak się walczy w szyku bojowym, a

wtedy ani jeden mąż nie zginie z twego ludu.

Jdt 7,12 Zostań w swoim obozie i oszczędzaj każdego człowieka z twoich sił zbrojnych,

a tylko słudzy twoi niech opanują źródło wody, które wypływa u podnóża

góry.

Jdt 7,13 Stamtąd bowiem czerpią wodę wszyscy mieszkańcy Betulii. Zniszczy ich pra

gnienie i poddadzą swoje miasto. Wtedy my i lud nasz wstąpimy na pobliskie

wierzchołki gór i rozbijemy na nich obóz, i pilnować będziemy, aby nie uszedł

z miasta ani jeden mąż.

Jdt 7,14 I zginą od głodu, oni, ich żony i dzieci. A zanim dosięgnie ich miecz, już

powaleni leżeć będą na ulicach miejsca ich zamieszkania.

Jdt 7,15 Tak srogo odpłacisz im za to, że zbuntowali się i nie wyszli przed ciebie w

pokoju".

Jdt 7,16 I spodobały się ich słowa Holofernesowi jak również wszystkim jego sługom,

i rozkazał postąpić tak, jak mówili.

Jdt 7,17 I wyruszył obóz synów Ammona, a za nim pięć tysięcy Asyryjczyków. Roz

łożyli się obozem w dolinie i wpierw zajęli wody i źródła wód Izraelitów. Jdt 7,18 A synowie Ezawa i synowie Ammona odeszli i rozbili obóz na górze naprze

ciw Dotain. Posłali swoich ludzi na południe i na wschód naprzeciw Egrebel,

781 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 8

które leży blisko Chus nad potokiem Mochmur. Reszta wojska Asyryjczyków

zajęła pozycje na równinie i zakryła całą powierzchnię ziemi. Namioty ich i

tabory rozłożono w olbrzymiej liczbie, było tego bardzo wielkie mnóstwo. Jdt 7,19 Wtedy zawołali Izraelici do Pana, Boga swego, bo upadli na duchu, gdyż ich

otoczyli wszyscy wrogowie i nie było możliwości ucieczki spośród nich. Jdt 7,20 I otaczał ich dokoła cały obóz Asyryjczyków przez trzydzieści cztery dni: pie

chota, rydwany i konnica. I wyczerpały się wszystkim mieszkańcom Betulii

wszystkie ich zbiorniki wody.

Jdt 7,21 I opróżniły się cysterny. Nie mieli tyle wody, aby ugasić pragnienie nawet

przez jeden dzień, dlatego dawano im do picia wodę wydzielaną. Jdt 7,22 Straciły więc ducha ich dzieci, a kobiety i młodzieńcy mdleli z pragnienia i

padali na ulicach miasta i przy wejściach do bram, i nie było w nich siły. Jdt 7,23 Cały lud, młodzieńcy, kobiety i dzieci otoczyli wokoło Ozjasza i naczelników

miasta i wołali donośnym głosem wobec całej starszyzny słowami: Jdt 7,24 "Niechaj rozsądzi Bóg między wami a nami, bo wyrządziliście nam wielką

krzywdę, nie układając się o pokój z Asyryjczykami.

Jdt 7,25 A teraz już nie ma pomocy dla nas: Bóg wydał nas w ich ręce, abyśmy z

pragnienia padali przed nimi i całkowicie zginęli.

Jdt 7,26 A teraz przywołajcie ich i wydajcie całe miasto na łup ludziom Holofernesa

i wszystkich jego sił zbrojnych.

Jdt 7,27 Lepiej bowiem będzie dla nas, że się staniemy ich zdobyczą. Pójdziemy bo

wiem do niewoli i tak będziemy żyli, i nie będziemy patrzyli na śmierć naszych

niemowląt i na żony, i dzieci nasze, jak umierają.

Jdt 7,28 Bierzemy na świadków przeciwko wam niebo i ziemię, i Boga naszego, i Pana

ojców naszych, który nas karze za grzechy nasze i za przestępstwa naszych

przodków, aby nie postąpił w dniu dzisiejszym według tych słów". Jdt 7,29 I powstał wielki, jednogłośny lament wśród wszystkich zebranych, i wołali do

Pana Boga donośnie.

Jdt 7,30 A Ozjasz rzekł do nich: "Bądźcie mężni, bracia! Przetrwamy jeszcze pięć dni.

W tych dniach Pan i Bóg nasz okaże nam miłosierdzie swoje, On bowiem nie

opuści nas do końca.

Jdt 7,31 Jeżeli dni owe miną i nie przyjdzie nam pomoc, uczynię stosownie do waszego

życzenia".

Jdt 7,32 Potem rozesłał lud, każdego na swoje stanowisko. I poszli na mury i na

wieże swego miasta, a kobiety i dzieci odesłano do ich domów. A w mieście

panowało wielkie przygnębienie.

782 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 8

Rozdział 8

Jdt 8,01 W tych dniach usłyszała o tym Judyta, córka Merariego, syna Usa, syna

Józefa, syna Uzzjela, syna Chilkiasza, syna Ananiasza, syna Gedeona, syna

Refaima, syna Achitoba, syna Eliasza, syna Chilkiasza, syna Eliaba, syna

Natanaela, syna Szelumiela, syna Suriszaddaja, syna Izraela.

Jdt 8,02 A mąż jej Manasses z tego samego pokolenia i z tego samego rodu zmarł

podczas żniw jęczmiennych.

Jdt 8,03 Stał bowiem przy wiążących snopy na polu i słońce poraziło mu głowę, i upadł

na swoje łóżko, i zakończył życie w mieście swoim w Betulii, i pogrzebano go

razem z jego przodkami na polu między Dotain i Balamon.

Jdt 8,04 W domu swoim Judyta była wdową przez trzy lata i cztery miesiące. Jdt 8,05 Na dachu swego domu postawiła sobie namiot, nałożyła wór na biodra i no

siła na sobie swoje wdowie szaty.

Jdt 8,06 Pościła przez wszystkie dni swojego wdowieństwa, oprócz wigilii przed sza

batami i samych szabatów, przededni nowiu i podczas nowiu oraz oprócz

uroczystości i radosnych świąt domu izraelskiego.

Jdt 8,07 Była piękna i na wejrzenie bardzo miła. Mąż jej Manasses pozostawił jej po

sobie złoto, srebro, sługi, służące, bydło i rolę. A ona tym zarządzała. Jdt 8,08 I nie było nikogo, kto by powiedział o niej złe słowo, ponieważ bardzo bała

się Boga.

Jdt 8,09 I usłyszała wielkie narzekania ludu na naczelnika miasta, ponieważ byli przy

gnębieni z powodu braku wody. Usłyszała też Judyta o słowach, jakie wy

głosił do nich Ozjasz, przysięgając im, że po pięciu dniach wyda miasto Asy

ryjczykom.

Jdt 8,10 I posłała swoją niewolnicę, zarządzającą wszystkimi jej dobrami, i poprosiła

Chabrisa i Charmisa, starszych w jej mieście.

Jdt 8,11 I przyszli do niej, a ona im rzekła: "Posłuchajcie mnie, naczelnicy mieszkań

ców Betulii! Niesłuszna jest wasza mowa, którą dziś wygłosiliście do narodu, i

złożyliście przysięgę, którą wypowiedzieliście [jako warunek] między Bogiem

a wami, i oświadczyliście, że wydacie miasto w ręce waszych wrogów, jeżeli

w tych dniach Pan nie przyjdzie wam z pomocą.

Jdt 8,12 Kim wy właściwie jesteście, żeście wystawiali na próbę w dniu dzisiejszym

Boga i postawili siebie ponad Boga między synami ludzkimi?

Jdt 8,13 Wy teraz doświadczacie Wszechmogącego Pana i dlatego nigdy nic nie zro

zumiecie.

Jdt 8,14 Nie zbadacie głębokości serca ludzkiego ani nie przenikniecie myśli jego rozu

mu; jak więc wybadacie Boga, który wszystko to stworzył, jak poznacie Jego

myśli i pojmiecie Jego zamiary? Przenigdy, bracia, nie drażnijcie Pana Boga

naszego!

783 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 8

Jdt 8,15 Gdyby nawet nie zechciał nam pomóc w tych pięciu dniach, to ma On moc

obronić nas w tych dniach, w których zechce, albo zgubić nas na oczach na

szych wrogów.

Jdt 8,16 Wy zaś nie wymuszajcie zarządzeń od Pana Boga naszego, ponieważ nie moż

na uzyskać nic od Boga pogróżkami jak od człowieka ani Nim rozporządzić

jak synem ludzkim.

Jdt 8,17 Oczekując od Niego wybawienia, wzywajmy pomocy dla nas od Niego, a On

wysłucha naszego głosu, jeżeli Mu się spodoba.

Jdt 8,18 Przecież nie było za dni naszych ani też nie ma obecnie żadnego pokolenia ani

rodu, ani osiedla, ani miasta między nami, które by oddawało pokłon bogom

ręką ludzką uczynionym, tak jak to bywało w dawnych czasach, Jdt 8,19 z którego to powodu wydano przodków naszych pod miecz i na łup, i przed

naszymi wrogami ulegli wielkiej klęsce.

Jdt 8,20 Lecz my nie znamy innego Boga oprócz Niego. Dlatego spodziewamy się, że

On nie wzgardzi nami ani nikim z naszego narodu.

Jdt 8,21 A jeśli nas zwyciężą, to wtedy zwyciężą także całą Judeę i spustoszą świątynię

naszą. Za jej zbezczeszczenie [Bóg] jako zapłaty zażąda naszej krwi. Jdt 8,22 A odpowiedzialność za zagładę naszych braci, za ujarzmienie kraju i spusto

szenie naszego dziedzictwa Bóg zrzuci na nasze głowy wśród pogan. A jeżeli

my się staniemy ich niewolnikami, to będziemy zgorszeniem i hańbą dla tych,

którzy nas zdobędą.

Jdt 8,23 Ponieważ niewola nasza nie przyniesie nam zaszczytu, lecz Pan Bóg nasz

sprawi, że będzie dla nas hańbą.

Jdt 8,24 A teraz, bracia, pokażmy naszym braciom, że od nas zależy ich życie i wszyst

ko, co święte, świątynia i ołtarz opierają się na nas.

Jdt 8,25 Za to wszystko będziemy dziękować Panu Bogu naszemu, który doświadcza

nas, tak jak i naszych przodków.

Jdt 8,26 Przypomnijcie sobie to wszystko, co On uczynił z Abrahamem, i jak doświad

czył Izaaka, i co spotkało Jakuba w Mezopotamii Syryjskiej, pasącego trzody

Labana, brata jego matki.

Jdt 8,27 Albowiem jak niegdyś doświadczył ich w ogniu, próbując ich serc, tak i teraz

nas nie ukarał, lecz chłoszcze Pan tych, którzy zbliżają się do Niego, aby się

opamiętali".

Jdt 8,28 A Ozjasz odpowiedział jej: "Wszystko, coś powiedziała, wygłosiłaś ze szla

chetnego serca, i nie ma nikogo, kto by sprzeciwił się twoim słowom, Jdt 8,29 ponieważ nie od dziś jawna jest twoja mądrość, lecz od początku dni twoich

cały naród poznał twoją roztropność, jak również i to, że trafny jest zamiar

twego serca.

Jdt 8,30 Jednakże lud odczuwał wielkie pragnienie i zmusił nas, abyśmy uczynili to,

cośmy im przyrzekli, i wymógł na nas przysięgę, której odwołać nie możemy. Jdt 8,31 A teraz módl się za nami, ponieważ jesteś kobietą pobożną, a Pan ześle deszcz

784 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 9

i napełni nasze cysterny i nie będziemy mdleli [z pragnienia]".

Jdt 8,32 I odpowiedziała im Judyta: "Posłuchajcie mnie, a dokonam czynu, który po

zostanie w pamięci z pokolenia na pokolenie dla dzieci naszego narodu. Jdt 8,33 Stańcie tej nocy przy bramie, a ja wyjdę z moją niewolnicą, a w tych dniach,

po których obiecaliście wydać miasto wrogom naszym, Pan za moim pośred

nictwem nawiedzi Izraela.

Jdt 8,34 Wy zaś nie dopytujcie się o mój czyn, albowiem nie powiem wam, dopóki nie

dokonam tego, co chcę uczynić".

Jdt 8,35 Wtedy odezwali się do niej Ozjasz i naczelnicy: "Idź w pokoju, a Pan Bóg

niech cię prowadzi, aby wywrzeć pomstę na wrogach naszych".

Jdt 8,36 I opuściwszy namiot, udali się na swoje stanowiska.

Rozdział 9

Jdt 9,01 Judyta zaś upadła na twarz, posypała głowę popiołem i odsłoniła wór, który

przedtem przywdziała. Wtedy tego wieczoru składano w świątyni w Jerozo

limie Bogu ofiarę kadzielną. A Judyta donośnym głosem zaczęła wołać do

Pana tymi słowami:

Jdt 9,02 "Panie, Boże mego praojca Symeona, Ty mu dałeś w rękę miecz, aby wywarł

pomstę na cudzoziemcach, którzy odkryli łono dziewicy dla splugawienia i

obnażyli jej biodra dla hańby, i zbezcześcili jej łono dla zniewagi. Ty powie

działeś: "Tak być nie może", a oni tak uczynili.

Jdt 9,03 Dlatego wydałeś ich starszyznę na zabicie, a ich łoże, które splugawili przez

swoje oszustwo, także na skutek oszustwa napełniłeś krwią. Zgładziłeś ich

niewolników razem z książętami, a książąt razem z ich tronami. Jdt 9,04 Żony ich wydałeś na łup i córki ich do niewoli, a cały ich dobytek do podziału

między umiłowanych przez Ciebie synów, którzy odznaczyli się gorliwością

dla Ciebie, i mając w nienawiści splugawienie krwi swojej, Ciebie wzywali na

pomoc. Boże, Boże mój - wysłuchaj mnie, wdowy!

Jdt 9,05 Tyś uczynił rzeczy wcześniejsze od tamtych i tamte, i te, które będą później,

także i teraźniejsze, i te, które nastąpią, i już się stały, i te, które masz w

swoim zamyśle.

Jdt 9,06 I ukazały się te, któreś postanowił, i powiedziały: "Oto jesteśmy". Wszystkie

bowiem Twoje drogi są przygotowane, a przewidziane Twoje wyroki. Jdt 9,07 Oto Asyryjczycy się wzmogli dzięki swym siłom zbrojnym, dumni się stali ze

swych koni i jeźdźców, szczycą się mocą piechoty, ufają tarczy i oszczepowi,

łukowi i procy; a nie poznali w Tobie Pana, który niweczy wojny. Jdt 9,08 Pan jest imię Twoje. Ich potęgę rozbij swoją mocą i rozgrom ich siłę w

swym gniewie! Ponieważ postanowili zbezcześcić Twoje świętości, splugawić

785 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 10

namiot, gdzie mieszka sława Twego Imienia, i odciąć mieczem rogi Twego

ołtarza.

Jdt 9,09 Spojrzyj na ich pychę, ześlij swój gniew na ich głowy, daj mojej ręce wdowiej

moc do tego, co zamierzyłam.

Jdt 9,10 Uderz podstępem warg moich niewolnika razem z wodzem i wodza ze sługą.

Skrusz ich zarozumiałość ręką kobiety!

Jdt 9,11 Albowiem nie w ilości jest Twoja siła ani panowanie Twoje nie zależy od

mocnych, lecz Ty jesteś Bogiem pokornych, wspomożycielem uciśnionych,

opiekunem słabych, obrońcą odrzuconych i wybawcą tych, co utracili nadzie

ję.

Jdt 9,12 Tak, tak, Boże ojca mego, Boże dziedzictwa Izraela, Władco nieba i ziemi,

Stwórco wód i Królu wszelkiego stworzenia, wysłuchaj modlitwy mojej! Jdt 9,13 Daj mi mowę podstępną, by zadała im ranę i siniec, oni bowiem okropne

uknuli zamysły przeciwko Twojemu przymierzu i świętemu domowi Twemu,

i przeciwko górze Syjon, i domowi należącemu do Twoich synów. Jdt 9,14 I spraw, aby cały naród i każde pokolenie poznało i wiedziało, że Ty jesteś

Bogiem, Bogiem wszelkiej potęgi i mocy, i że nie ma nikogo innego prócz

Ciebie, kto by bronił ludu izraelskiego".

Rozdział 10

Jdt 10,01 Gdy przestała wołać do Boga Izraela i zakończyła wszystkie te słowa, Jdt 10,02 podniosła się z ziemi i zawołała swoją niewolnicę i zeszła do komnaty, w

której przebywała podczas szabatów i świąt.

Jdt 10,03 Tam zdjęła wór, który przedtem nosiła, i zrzuciła z siebie ubranie wdowie, ob

myła ciało w wodzie i namaściła cennym olejkiem, uczesała włosy na głowie

i włożyła zawój, i ubrała swój strój radosny, w który ubierała się w czasie,

gdy żył jej mąż Manasses.

Jdt 10,04 Włożyła też sandały na nogi, ustroiła się w łańcuszki, bransolety, pierścienie

i kolczyki, i we wszystkie swoje ozdoby. A ukazała się tak bardzo piękna po

to, aby ściągnąć na siebie oczy wszystkich mężczyzn, którzy ją zobaczą. Jdt 10,05 Potem dała niewolnicy bukłak z winem i naczynie z oliwą, napełniła torbę

kaszą jęczmienną, ciastem figowym, chlebem i serem. I zawiązawszy wszyst

kie te zapasy oddała niewolnicy.

Jdt 10,06 I wyszły w kierunku bramy miasta Betulii i spotkały stojącego przy niej

Ozjasza i starszych miasta Chabrisa i Charmisa.

Jdt 10,07 A gdy ujrzeli ją i jej inny wygląd, i zmienione szaty, zdumieli się bardzo jej

pięknością. I powiedzieli do niej:

Jdt 10,08 "Niech Bóg ojców naszych obdarzy cię swoją łaskawością, niech spełni twoje

786 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 11

zamiary ku chwale synów Izraela i dla wywyższenia Jerozolimy!" Jdt 10,09 A ona oddała pokłon Bogu i rzekła do nich: "Rozkażcie otworzyć dla mnie

bramę miasta, a wyjdę, aby spełnić zamiary, o których mówiliście ze mną".

Wtedy polecono młodzieńcom, aby otwarli jej bramę, jak powiedziała. Jdt 10,10 I tak uczynili. I wyszła sama Judyta i jej niewolnica razem z nią. A mężowie

miasta patrzyli za nią, aż zeszła z góry i przeszła przez dolinę, i już więcej

jej nie widzieli.

Jdt 10,11 I szła doliną prosto, aż ją spotkała przednia straż Asyryjczyków. Jdt 10,12 Zatrzymali ją i zapytali: "Do kogo należysz, skąd przychodzisz i dokąd

idziesz?" A ona odpowiedziała: "Jestem córką Hebrajczyków, uciekłam od

nich, ponieważ wydani będą wam na łup.

Jdt 10,13 Dlatego ja idę do Holofernesa, naczelnego wodza waszego wojska, aby mu

opowiedzieć słowa prawdy. Pokażę mu drogę, którą idąc zawładnie wszystki

mi wzgórzami, a pośród jego ludzi nie zabraknie ani jednego ciała, ani żywej

duszy".

Jdt 10,14 A gdy mężowie usłyszeli jej słowa i spojrzeli na jej twarz - a była ona godna

podziwu z powodu wielkiej piękności - wtedy rzekli do niej:

Jdt 10,15 "Ocaliłaś życie swoje spiesząc się, aby przybyć przed oblicze pana naszego.

Idź teraz do jego namiotu, a niektórzy z nas towarzyszyć ci będą, aż przekażą

cię w jego ręce.

Jdt 10,16 A gdy staniesz przed nim, nie lękaj się w sercu swoim, ale powtórz te same

twoje słowa, a on dobrze się z tobą obejdzie".

Jdt 10,17 Potem wybrali spośród siebie stu mężów i towarzyszyli jej i jej niewolnicy, i

zaprowadzili je do namiotu Holofernesa.

Jdt 10,18 I powstało zbiegowisko w całym obozie, ponieważ wiadomość o jej przybyciu

rozgłoszono w namiotach. A przychodzący otoczyli ją, ponieważ stała na ze

wnątrz namiotu Holofernesa, dopóki mu o niej nie doniesiono.

Jdt 10,19 Podziwiali jej piękność i podziwiali przez nią Izraelitów, i mówili jeden do

drugiego: "Któż może gardzić takim narodem, który ma u siebie podobne

kobiety? Naprawdę nie będzie dobrze, jeśli pozostanie z nich choćby jeden

mąż. Gdy bowiem pozostaną przy życiu, będą mogli sprytnie oszukać cały

świat".

Jdt 10,20 Wtedy wyszła przyboczna straż Holofernesa i wszyscy słudzy jego, a ją wpro

wadzono do namiotu.

Jdt 10,21 A Holofernes odpoczywał na swoim łożu pod zasłoną, która była z purpury,

przetykana złotem i szmaragdami, i drogimi kamieniami.

Jdt 10,22 A gdy mu donieśli o niej, wyszedł do przedsionka namiotu, a przed nim nie

siono srebrne lampy.

Jdt 10,23 A gdy Judyta stanęła przed nim i przed jego otoczeniem, zdumieli się wszy

scy z powodu piękności jej oblicza. Ona zaś upadłszy na twarz oddała mu

pokłon, ale słudzy jego ją podnieśli.

787 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 11

Rozdział 11

Jdt 11,01 A Holofernes rzekł do niej: "Odwagi, niewiasto! Niech się nie lęka twoje serce!

Ja nigdy nie uczyniłem nic złego człowiekowi, który postanowił służyć Na

buchodonozorowi, królowi całej ziemi.

Jdt 11,02 A gdyby lud twój mieszkający w górach nie wzgardził mną, nie podniósłbym

włóczni przeciw niemu. Lecz oni sami to na siebie sprowadzili.

Jdt 11,03 A teraz powiedz mi, dlaczego zbiegłaś od nich i przyszłaś do nas? Przybyłaś

istotnie dla ocalenia [swego]. Ufaj, zachowasz swe życie tej nocy i na przy

szłość.

Jdt 11,04 Nie ma bowiem nikogo, kto by cię skrzywdził, lecz wszyscy będą ci życzliwi,

jak to się dzieje sługom pana mego, króla Nabuchodonozora".

Jdt 11,05 A Judyta mu odpowiedziała: "Przyjmij słowa niewolnicy swojej i pozwól

służebnicy swojej mówić do siebie, a ja tej nocy nie będę okłamywać pana

mego.

Jdt 11,06 Jeśli posłuchasz słów twej służebnicy, wtedy Bóg szczęśliwie doprowadzi do

końca dzieło twoje, a pan mój nie zawiedzie się w swoich zamysłach. Jdt 11,07 Na życie Nabuchodonozora, króla całej ziemi, i na trwanie jego potęgi - tego,

który cię posłał, abyś sprowadził na prawe drogi wszelką istotę żyjącą! Dzięki

tobie bowiem nie tylko służą jemu ludzie, ale także zwierzęta, polne bydło i

ptaki w powietrzu. Dzięki twej mocy żyć będą dla Nabuchodonozora i całego

jego domu.

Jdt 11,08 Słyszeliśmy bowiem o twej mądrości i przemyślności twego ducha. Ogłoszono

bowiem na całej ziemi, że w całym królestwie tylko ty sam jeden jesteś dobry,

bogaty w doświadczenie i godny podziwu w prowadzeniu wojny. Jdt 11,09 A co się tyczy mowy, którą miał Achior na naradzie u ciebie, to znamy jego

słowa, ponieważ ludzie z Betulii zachowali go przy życiu, a on opowiedział

im wszystko, co mówił przed tobą.

Jdt 11,10 Dlatego, władco i panie, nie lekceważ jego mowy, lecz zachowaj ją w swoim

sercu, ponieważ jest prawdziwa. Naród nasz bowiem nie otrzyma kary ani

miecz ich nie zwycięży, jeśli nie zgrzeszą przeciw Bogu swemu.

Jdt 11,11 A teraz, aby pan mój nie został odrzucony, nie dokonawszy niczego, śmierć

spadnie na ich głowy, ponieważ opanował ich już grzech, przez który rozgnie

wają swego Boga, ilekroć uczynią niewłaściwie.

Jdt 11,12 Skoro wyczerpały się ich zapasy żywności i zabrakło w ogóle wody, postanowi

li rzucić się na bydło swoje i uradzili spożywać wszystko to, co Bóg prawami

swoimi zakazał im spożywać.

Jdt 11,13 Nawet uchwalili spożywać w całości pierwociny zbóż i dziesięciny z wina i

oliwy, które poświęcone przechowywali dla kapłanów pełniących służbę przed

obliczem Boga naszego w Jerozolimie, a tych rzeczy nikomu z ludu nie wolno

788 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 12

było nawet dotykać rękami.

Jdt 11,14 Potem wysłali posłów do Jerozolimy, ponieważ i tam mieszkający czynili to

samo, aby im przyniesiono zwolnienie od Rady Starszych.

Jdt 11,15 I stanie się - jak tylko im o tym doniosą, a oni nadal to czynić będą - że

zostaną tego dnia wydani tobie na zagładę.

Jdt 11,16 Dlatego ja, niewolnica twoja, gdy poznałam to wszystko, uciekłam od nich.

Bóg mnie posłał, abym razem z tobą dokonała czynów, dzięki którym zdu

mieje się cała ziemia, każdy, ktokolwiek o nich usłyszy.

Jdt 11,17 Ponieważ niewolnica twoja jest bogobojna i służy dniem i nocą Bogu nieba,

dlatego teraz pozostanę przy tobie, panie mój, a nocą niewolnica twoja wy

chodzić będzie do wąwozu, i modlić się do Boga. A On mi powie, kiedy oni

popełnili swoje grzechy.

Jdt 11,18 Wtedy wrócę i oznajmię ci, a ty wyruszysz ze wszystkimi twoimi siłami zbroj

nymi, i nie będzie nikogo wśród nich, kto by się tobie przeciwstawił. Jdt 11,19 Ja zaś poprowadzę cię przez środek Judei, aż dojdziemy do Jerozolimy. Tam

umieszczę twój rydwan w środku miasta. Ty zaś poprowadzisz ich jak owce,

które nie mają pasterza, i nie zawarczy nawet pies paszczą swoją przed tobą.

To wszystko powiedziano mi zgodnie z moim przewidywaniem i powierzono

mi, i posłano, aby donieść tobie".

Jdt 11,20 I spodobały się słowa jej Holofernesowi i wszystkim jego sługom. Zdumieni

jej mądrością powiedzieli:

Jdt 11,21 "Nie ma podobnej do niej kobiety od krańca do krańca ziemi, o tak pięknym

obliczu i tak rozumnej mowie".

Jdt 11,22 A Holofernes powiedział do niej: "Dobrze uczynił Bóg wysyłając cię przed

twoim ludem, aby rękom naszym dostało się zwycięstwo, a tym - którzy

wzgardzili panem moim - klęska.

Jdt 11,23 Naprawdę piękna jest twoja postać i dobre twoje słowa. Jeśli uczynisz tak,

jak mówiłaś, to twój Bóg stanie się moim Bogiem, a ty zamieszkasz w domu

króla Nabuchodonozora i będziesz sławną na całej ziemi".

Rozdział 12

Jdt 12,01 Potem polecił ją wprowadzić tam, gdzie rozstawiono jego srebrne naczynia, i

rozkazał, aby jej podano do jedzenia jego wspaniałe potrawy, a do picia jego

wino.

Jdt 12,02 Ale Judyta powiedziała: "Nie będę jadła tego, aby to się nie stało sposobno

ścią do złego, lecz niech podadzą mi z tego, co sobie przyniosłam". Jdt 12,03 I odpowiedział jej Holofernes: "Jeśli się wyczerpią twoje zapasy, to skąd weź

miemy, aby ci dać podobne do nich? Nie ma bowiem między nami nikogo z

789 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 12

twego narodu".

Jdt 12,04 A Judyta mu odpowiedziała: "Na życie twojej duszy, panie mój, niewolnica

twoja nie spożyje tego, co z sobą wzięła, a Pan wcześniej spełni ręką moją

to, co postanowił".

Jdt 12,05 Potem odprowadzili ją słudzy Holofernesa do namiotu, a ona spała aż do

północy. A około straży porannej powstała.

Jdt 12,06 I przesłała do Holofernesa prośbę: "Niech pan mój rozkaże, aby pozwolono

niewolnicy twojej wyjść na modlitwę".

Jdt 12,07 Polecił więc Holofernes straży przybocznej, aby jej nie przeszkadzano. A ona

przebywała trzy dni w obozie i nocą wychodziła do wąwozu koło Betulii i

myła się w obrębie obozu przy źródle wody.

Jdt 12,08 A gdy potem wracała, modliła się do Pana, Boga Izraela, aby pokierował jej

drogą ku wywyższeniu synów swojego ludu.

Jdt 12,09 I wróciwszy oczyszczona, pozostawała w namiocie aż do chwili, kiedy wie

czorem przynoszono jej własne pożywienie.

Jdt 12,10 Czwartego dnia wydał Holofernes ucztę jedynie dla swoich sług, a nie zaprosił

do stołu nikogo z dowódców.

Jdt 12,11 Potem powiedział do eunucha Bagoasa, przełożonego nad wszystkimi jego

majętnościami: "Idź i nakłoń tę kobietę hebrajską, która u ciebie przebywa,

aby przyszła do nas i z nami jadła i piła.

Jdt 12,12 Naprawdę byłoby to hańbą dla nas, gdybyśmy taką kobietę puścili nie obcu

jąc z nią. Jeśli jej bowiem nie zwabimy do siebie, będzie z nas sobie drwiła". Jdt 12,13 I odszedł Bagoas od Holofernesa i przyszedł do niej, i rzekł: "Piękna, młoda

kobieto, nie wahaj się stanąć przed panem moim! Będziesz uczczona w jego

obecności i będziesz piła z nami rozweselające wino, i staniesz się w tym dniu

jak jedna z córek synów Aszszura, przebywających w domu Nabuchodonozo

ra".

Jdt 12,14 A Judyta powiedziała mu na to: "A kimże ja jestem, abym się mogła sprze

ciwiać panu memu? Wszystko, co będzie miłe w oczach jego, pospiesznie

uczynię i będzie to dla mnie największą przyjemnością aż do dnia mojej

śmierci".

Jdt 12,15 I wstała, ubrała się w strój uroczysty, z wszelkimi ozdobami kobiecymi. A

niewolnica jej przyszła i rozłożyła przed nią na podłodze naprzeciw Holofer

nesa dywany, które dostała od Bagoasa do swego codziennego użytku, aby

na nich odpoczywała i jadła.

Jdt 12,16 A Judyta weszła i zajęła swoje miejsca. I zachwycił się Holofernes w sercu

swoim jej widokiem i dusza w nim doznała gwałtownego wzruszenia. I za

pragnął bardzo obcować z nią, ponieważ od dnia, kiedy ją zobaczył, szukał

sposobności, aby ją uwieść.

Jdt 12,17 I odezwał się do niej Holofernes: "Pij teraz i wesel się razem z nami!" Jdt 12,18 A Judyta odpowiedziała mu: "Piję więc, panie, albowiem nigdy od dnia mego

790 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 13

urodzenia życie moje nie osiągnęło takiego szczytu jak dziś".

Jdt 12,19 I wzięła, co jej przygotowała niewolnica, i jadła, i piła w jego obecności. Jdt 12,20 A Holofernes zachwycał się nią i pił bardzo wiele wina, tyle, ile w jednym

dniu nigdy nie wypił, odkąd się urodził.

Rozdział 13

Jdt 13,01 A gdy nastała późna pora, słudzy jego spieszyli się, aby odejść. Bagoas za

mknął namiot od zewnątrz i oddzielił obecnych od swego pana. A oni odeszli

na swoje posłania. Wszyscy bowiem byli zmęczeni, gdyż uczta trwała długo. Jdt 13,02 W namiocie pozostała tylko sama Judyta i Holofernes leżący na swoim po

słaniu. Upił się bowiem winem.

Jdt 13,03 A Judyta powiedziała swojej niewolnicy, aby stała na zewnątrz przy jej sy

pialni i pilnowała jej wyjścia tak, jak każdego dnia. "Mam wyjść bowiem

rzekła - na modlitwę". Także Bagoasowi powiedziała to samo.

Jdt 13,04 I odeszli wszyscy od [Holofernesa], a w sypialni nie pozostał nikt od najmniej

szego do największego. Wtedy Judyta przystąpiła do jego łoża i powiedziała

w swym sercu: Pani, Boże Wszechmogący, spójrz łaskawie w tej godzinie na

dzieło rąk moich w celu wywyższenia Jeruzalem!

Jdt 13,05 Oto teraz jest odpowiednia chwila, aby odzyskać Twoje dziedzictwo i spełnić

mój plan zgładzenia wrogów, którzy przeciwko nam powstali".

Jdt 13,06 I podeszła do słupa nad łożem przy głowie Holofernesa, zdjęła jego miecz ze

słupa,

Jdt 13,07 a zbliżywszy się do łoża ujęła go za włosy i rzekła: "Daj mi siłę w tym dniu,

Panie, Boże Izraela!"

Jdt 13,08 I uderzyła go dwukrotnie z całej siły w kark, i odcięła głowę. Jdt 13,09 Potem zsunęła jego ciało z posłania, zdjęła kotarę ze słupów [namiotu] i w

chwilę później wyszła, podając niewolnicy swojej głowę Holofernesa. Jdt 13,10 Ta zaś włożyła ją do swojej torby na żywność i wyszły razem jak zazwyczaj

poza teren obozu na modlitwę. I przeszedłszy przez obóz okrążyły wąwóz

górski, i wstąpiły na górę Betulii, i tak doszły do jej bram.

Jdt 13,11 A Judyta już z daleka wołała do stróżujących przy bramach: "Otwórzcie,

otwórzcie bramę! Z nami jest Bóg! Bóg nasz, aby znowu okazać moc w Izra

elu i potęgę przeciw wrogom, jak to i dziś uczynił".

Jdt 13,12 Gdy ludzie z jej miasta usłyszeli jej głos, spieszyli się, aby przejść do bramy

miasta, a także zawołali jego starszych.

Jdt 13,13 I zbiegli się wszyscy od najmniejszego aż do największego, ponieważ wy

dawało im się nie do wiary, żeby wróciła. Otworzyli bramę i przyjęli je, a

zapaliwszy ogień, aby było widno, otoczyli je kołem.

791 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 14

Jdt 13,14 A ona donośnym głosem odezwała się do nich: "Wysławiajcie Boga, wysła

wiajcie! Wysławiajcie Go, ponieważ nie oddalił miłosierdzia swego od domu

Izraela, ale tej nocy moją ręką pokonał nieprzyjaciół".

Jdt 13,15 Potem wyjęła z torby głowę, pokazała ją i powiedziała do nich: "Oto głowa

Holofernesa, naczelnego wodza asyryjskich sił zbrojnych, a oto kotara, pod

którą leżał pijany. Zabił go Pan ręką kobiety.

Jdt 13,16 Na życie Pana, który mnie strzegł na mojej drodze, w którą się wybrałam:

uwiodło tamtego oblicze moje na jego zgubę, ale nie popełnił ze mną grzechu,

aby mnie splugawić i zhańbić".

Jdt 13,17 I zadziwił się bardzo cały naród i upadł na ziemię, oddając pokłon Bogu, i

wołał jednogłośnie: "Bądź uwielbiony, Boże nasz, który w dniu dzisiejszym

rozgromiłeś nieprzyjaciela swego ludu".

Jdt 13,18 A Ozjasz powiedział do niej: "Błogosławiona jesteś, córko, przez Boga Naj

wyższego, spomiędzy wszystkich niewiast na ziemi, i niech będzie błogosła

wiony Pan Bóg, Stwórca nieba i ziemi, który cię prowadził, abyś odcięła głowę

wodza naszych nieprzyjaciół.

Jdt 13,19 Twoja ufność nie zatrze się aż na wieki w sercach ludzkich wspominających

moc Boga.

Jdt 13,20 Niech to sprawi tobie Bóg, abyś była wywyższona na wieki i ubogacona w

dobra, bo nie szczędziłaś swego życia, gdy naród nasz był upokorzony, ale

przeciwstawiłaś się naszej zagładzie, postępując prawą drogą przed Bogiem

naszym". A cały naród odpowiedział: "Niech tak będzie, niech tak będzie!"

Rozdział 14

Jdt 14,01 A Judyta odpowiedziała im: "Posłuchajcie mnie, bracia! Weźcie tę głowę i

wywieście ją na szczycie waszych murów.

Jdt 14,02 A potem, gdy zabłyśnie zorza poranna i słońce ukaże się nad ziemią, niech

każdy weźmie swoją broń i wszyscy zdolni do walki mężowie niech wyjdą po

za miasto! Ustanówcie wodza nad nimi, tak jakbyście mieli schodzić na dolinę

w kierunku przedniej straży Asyryjczyków. Ale nie będziecie schodzić. Jdt 14,03 A oni wezmą pełne swoje uzbrojenie, udadzą się do swego obozu i zbudzą

dowódców sił zbrojnych Aszszura. A ci z kolei zbiegną się do namiotu Holo

fernesa, ale go nie znajdą. Wtedy ogarnie ich strach i zaczną uciekać przed

wami.

Jdt 14,04 A wy i wszyscy mieszkańcy całej ziemi Izraela, ścigając ich, będziecie ich

kładli pokotem na ich drogach.

Jdt 14,05 Lecz zanim to uczynicie, zawołajcie do mnie Ammonitę Achiora, aby zoba

czył i rozpoznał tego, który pogardził domem Izraela, a jego samego wysłał

792 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 15

do nas na śmierć".

Jdt 14,06 I zawołali Achiora z domu Ozjasza. A ten, gdy przyszedł i zobaczył głowę

Holofernesa w ręku jednego męża ze zgromadzenia ludu, upadł na twarz i

stracił przytomność.

Jdt 14,07 A gdy go podniesiono, upadł do nóg Judycie, oddał jej pokłon i zawołał:

"Błogosławionaś ty we wszystkich namiotach Judy i między wszystkimi na

rodami, które, gdy usłyszą twoje imię, zatrwożą się.

Jdt 14,08 A teraz opowiedz mi wszystko, coś uczyniła w tych dniach". A Judyta opowie

działa mu wśród ludu wszystko, co uczyniła, poczynając od dnia, w którym

wyszła, aż do chwili, w której z nim rozmawiała.

Jdt 14,09 A gdy ona przestała mówić, lud zaczął wołać donośnym głosem i całe miasto

zaczęło rozbrzmiewać radosnymi okrzykami.

Jdt 14,10 A Achior widząc to wszystko, co uczynił Bóg Izraela, uwierzył bardzo mocno

w Niego, poddał się obrzezaniu i został przyłączony do domu Izraela aż po

dzień dzisiejszy.

Jdt 14,11 A skoro tylko ukazała się zorza i wywieszono głowę Holofernesa na murach,

wszyscy mężczyźni chwycili za broń i ruszyli oddziałami w stronę wejść na

górę.

Jdt 14,12 Gdy tylko ich spostrzegli Asyryjczycy, rozesłali gońców do swych dowód

ców. Ci zaś poszli do swych wodzów i tysiączników, i do wszystkich swoich

zwierzchników.

Jdt 14,13 A oni przybyli do namiotu Holofernesa i powiedzieli zarządcy całego jego

mienia: "Zbudźże pana naszego, bo niewolnicy odważyli się wystąpić prze

ciwko nam do walki, aby zginąć doszczętnie".

Jdt 14,14 Wtedy wszedł Bagoas i zaklaskał w dłonie przed zasłoną namiotu, sądząc, że

Holofernes śpi z Judytą.

Jdt 14,15 Ponieważ jednak nikt go nie usłyszał, odsunął zasłonę i wszedł do sypialni, i

znalazł go martwego, rzuconego na podnóżku, a głowę miał odciętą. Jdt 14,16 Wtedy donośnie zawołał, zaczął płakać, narzekać i jęczeć ogromnie i rozdarł

swoje szaty.

Jdt 14,17 Potem wszedł do namiotu, gdzie mieszkała Judyta, ale jej nie znalazł. Wtedy

wybiegł przed zgromadzonych i zawołał:

Jdt 14,18 "Przewrotnie postąpili niewolnicy, hańbą okryła dom króla Nabuchodonozora

jedna hebrajska kobieta. Holofernes leży na ziemi, i to bez głowy". Jdt 14,19 Usłyszawszy te słowa dowódcy asyryjskich sił zbrojnych rozdarli swoje szaty

i przerazili się. I powstał między nimi w obozie wielki krzyk i nawoływania.

793 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 15

Rozdział 15

Jdt 15,01 A gdy to usłyszeli ci, którzy byli jeszcze w namiotach, zdumieli się wobec

tego zdarzenia.

Jdt 15,02 Ogarnął ich lęk i drżenie, i nie było człowieka stojącego obok swego sąsiada,

ale uciekali wszyscy po wszystkich drogach na dolinie i na górze. Jdt 15,03 Także i ci, którzy obozowali na wzgórzach wokoło Betulii, rzucili się do uciecz

ki. Wtedy to dopiero synowie Izraela, każdy mąż zdolny do walki, rzucili się

na nich.

Jdt 15,04 A Ozjasz wysłał posłów do Baitomestaim, do Bebai, Chobai i Kola, i na całą

ziemię Izraela, aby zawiadomili o tym, co się stało, i aby wszyscy ruszyli na

nieprzyjaciół, i rozgromili ich.

Jdt 15,05 Skoro tylko Izraelici to usłyszeli, wszyscy jednomyślnie uderzyli na nich i

ścigali ich aż po Chobę. Przybyli także mieszkańcy Jerozolimy i wszyscy z

krainy górskiej, ponieważ ich też powiadomiono o tym, co się stało w obozie

ich wrogów. Także Gileadczycy i Galilejczycy uderzyli na nich z wielką siłą

z boku i ścigali ich, aż przybyli do Damaszku i w jego okolice.

Jdt 15,06 Inni mieszkańcy Betulii napadli na obóz asyryjski, zabrali z niego łupy i bar

dzo się wzbogacili.

Jdt 15,07 Ci zaś Izraelici, którzy powrócili z pogromu, zawładnęli tym, co jeszcze po

zostało. Wioski i osiedla w górach i na dolinie zdobyły wielkie łupy. Było ich

bowiem ogromne mnóstwo.

Jdt 15,08 A arcykapłan Joakim i Rada Starszych Izraela, która mieszka w Jerozolimie,

przybyli obejrzeć dobrodziejstwa, które Pan wyświadczył Izraelowi, oraz zo

baczyć Judytę i złożyć jej życzenia pokoju.

Jdt 15,09 A gdy przyszli do niej, wszyscy jednomyślnie wysławiali ją i mówili: "Tyś

wywyższeniem Jeruzalem, tyś chlubą wielką Izraela, tyś wielką dumą naszego

narodu.

Jdt 15,10 Tyś wszystko to ręką swoją uczyniła, dobrze zasłużyłaś się Izraelowi, i spodo

bało się to Bogu. Niech cię Pan Wszechmogący błogosławi na wieczne czasy!"

A cały lud odpowiedział: "Niech tak będzie!"

Jdt 15,11 A cały naród łupił jeszcze obóz przez trzydzieści dni. Judycie dali namiot

Holofernesa, wszystkie jego srebrne naczynia, łoża, miednice i wszystkie jego

sprzęty. A ona przyjęła to, nałożyła na swego muła, zaprzęgła swoje wozy i

załadowała to wszystko na nie.

Jdt 15,12 Zgromadziły się też wszystkie kobiety izraelskie, aby ją zobaczyć, i błogosła

wiły ją, i tańczyły wokół niej, a ona wzięła w ręce gałązki i podała kobietom,

które jej towarzyszyły.

Jdt 15,13 Potem uczyniły sobie wieńce oliwne, ona i jej towarzyszki. I tańcząc szła

przed całym ludem, prowadząc ze sobą wszystkie kobiety. Przyłączyli się też

794 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 16

do nich wszyscy mężowie izraelscy i uzbrojeni, z wieńcami na głowach, i śpie

wali głośno hymny.

Jdt 15,14 Judyta rozpoczęła przed całym Izraelem tę pieśń pochwalną, a lud cały wtó

rował jej w tym wychwalaniu.

Rozdział 16

Jdt 16,01 I mówiła Judyta: "Uderzcie w bębny na cześć mojego Boga, zagrajcie Panu

na cymbałach, zanućcie Mu psalm i pieśń uwielbienia, wysławiajcie i wzy

wajcie Jego imię!

Jdt 16,02 Ponieważ Pan jest Bogiem, który niszczy wojny, bo do swego obozu pośród

ludu [prowadząc], wyrwał mnie z rąk mych prześladowców.

Jdt 16,03 Aszszur przybył z gór, od północy, przyszedł z miriadami swoich sił zbroj

nych, mnóstwo ich obsadziło potoki, a konnica ich okryła wzgórza. Jdt 16,04 Mówił, że wypali góry moje, a młodzieńców moich mieczem wytnie, niemow

lęta moje o ziemię rozbije, moje dzieci wyda na łup, a dziewice moje na

grabież.

Jdt 16,05 Lecz Pan Wszechmogący pokrzyżował im szyki ręką kobiety. Jdt 16,06 Albowiem mocarz ich nie zginął z ręki młodzieńców, ani nie uderzyli na niego

synowie tytanów, ani nie napadli na niego olbrzymi giganci, ale Judyta, córka

Merariego, obezwładniła go pięknością swojego oblicza.

Jdt 16,07 Zdjęła bowiem swoje szaty wdowie, aby wywyższyć uciśnionych w Izraelu,

namaściła twarz swoją olejkami.

Jdt 16,08 Włosy swoje związała pod zawojem i ubrała szaty swoje, aby go oszukać. Jdt 16,09 Sandały jej przykuły jego oko, jej piękność usidliła jego duszę, a miecz prze

ciął kark jego.

Jdt 16,10 Zlękli się Persowie jej odwagi, a Medów przeraziła swoją śmiałością. Jdt 16,11 Niedawno podnieśli krzyk uciśnieni moi [rodacy] i słabych moich ogarnął lęk

i przerażenie: podnieśli [jednak] swój głos, a tamci uciekli.

Jdt 16,12 Dzieci młodych matek ich poprzebijały, przekłuły ich jak uciekających nie

wolników. Zginęli w bitwie z Panem moim.

Jdt 16,13 Bogu memu chcę zaśpiewać pieśń nową: Panie, jesteś wielki i przesławny,

przedziwny w sile swojej i niezwyciężony.

Jdt 16,14 Niech Ci służy wszelkie Twoje stworzenie, bo Ty rzekłeś i stało się. Tyś posłał

Twego ducha, a on zbudował wszystko, i nie ma nikogo, kto by się sprzeciwił

Twemu głosowi.

Jdt 16,15 Góry bowiem poruszają się od podstaw razem z wodami, a skały jak wosk

się topią przed Tobą, ale dla bojących się Ciebie Ty jesteś łaskawy. Jdt 16,16 Chociaż za mała jest wszelka ofiara, by wonią przyjemną była dla Ciebie, i

795 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 18 - Księga Judyty Rozdział 16

za mało wszelkiego tłuszczu na całopalenie dla Ciebie, lecz ten, który boi się

Pana, będzie wielki po wszystkie czasy.

Jdt 16,17 Biada poganom, którzy powstają przeciw memu narodowi: Pan Wszechmoc

ny ich ukarze w dzień sądu, ześle w ich ciało ogień i robactwo, i jęczeć będą

z bólu na wieki".

Jdt 16,18 A kiedy potem przybyli do Jerozolimy i oddali pokłon Bogu, a lud się oczy

ścił, złożyli swoje całopalenia, ofiary dobrowolne i dary.

Jdt 16,19 Judyta zaś ofiarowała wszystkie sprzęty Holofernesa, które jej podarował lud.

Także kotarę, którą sama wzięła z jego sypialni, ofiarowała Bogu. Jdt 16,20 Lud radował się przed świątynią w Jerozolimie przez trzy miesiące, a Judyta

była razem z nimi.

Jdt 16,21 Po tych dniach każdy wrócił do swego dziedzictwa. Judyta również wróciła

do Betulii i pozostała tam zarządzając swoim majątkiem. I była sławną do

końca życia w całym kraju.

Jdt 16,22 Wielu pragnęło ją [wziąć za żonę], ale żaden mężczyzna nie zbliżył się do niej

przez wszystkie dni jej życia, począwszy od dnia, w którym zmarł jej mąż

Manasses i połączył się ze swymi przodkami.

Jdt 16,23 I zestarzała się bardzo i dożyła w domu męża swego stu pięciu lat. Niewolni

cę swoją obdarzyła wolnością. Zmarła w Betulii i pochowano ją w pieczarze

grobowej jej męża Manassesa.

Jdt 16,24 Dom Izraela opłakiwał ją przez siedem dni. Przed śmiercią swoją rozdała cały

swój majątek krewnym swego męża Manassesa i krewnym ze swojej rodziny. Jdt 16,25 I nie było więcej nikogo, kto by niepokoił synów Izraela ani za życia Judyty,

ani też przez długi czas po jej śmierci.

796 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 19

Księga Estery

Rozdział 1

Est 1,01a W drugim roku panowania wielkiego króla Artakserksesa, pierwszego Nisan,

miał sen Mardocheusz, syn Jaira, syna Szimejego, syna Kisza z pokolenia

Beniamina,

Est 1,01b Żyd, mieszkający w mieście Suzie, mąż wybitny, pełniący służbę na królew

skim dworze.

Est 1,01c Był on z liczby jeńców, których uprowadził Nabuchodonozor, król babiloński,

razem z Jechoniaszem, królem judzkim.

Est 1,01d A sen jego był taki: Oto [słychać było] krzyki i wrzawę, grzmoty, trzęsienie i

zamieszanie na ziemi.

Est 1,01e I oto dwa smoki wielkie przyszły i stanęły gotowe do walki ze sobą i rozległ

się ich ryk ogromny.

Est 1,01f I na ten ryk ich przygotował się cały naród do walki, aby zwalczyć naród

sprawiedliwych.

Est 1,01g A oto [nastał] dzień ciemności i mroku, ucisku i udręczenia, nieszczęścia i

zamieszania wielkiego na ziemi.

Est 1,01h I wzburzył się cały naród sprawiedliwy, lękający się swego nieszczęścia i go

towy był na zagładę.

Est 1,01i I wołał do Boga. I na skutek tego wołania wyłoniła się jakby z małego źródła

wielka rzeka, wiele wody.

Est 1,01k I zaświeciła światłość i słońce, a poniżeni zostali wywyższeni, i pochłonęli

potężnych.

Est 1,01l I zbudziwszy się Mardocheusz po owym widzeniu sennym, aż do nocy rozważał

je w sercu swoim i wszelkimi sposobami chciał poznać to, co Bóg zamierzał

uczynić.

797

Księga 19 - Księga Estery Rozdział 1

Est 1,01m A gdy Mardocheusz odpoczywał na dziedzińcu z Gabatą i Tarrą, dwoma

eunuchami króla strzegącymi dziedzińca,

Est 1,01n posłyszał ich rozmowy i odkrył ich knowania. Przekonał się, że byli gotowi

podnieść rękę na króla Artakserksesa, i doniósł o nich królowi.

Est 1,01o Król przeprowadził śledztwo przeciw tym dwom eunuchom, a gdy przyznali

się do winy, odprowadzono ich na śmierć.

Est 1,01p Król zaś opisał te wydarzenia na pamiątkę, ale i Mardocheusz też napisał o

tych sprawach.

Est 1,01q I powierzył król Mardocheuszowi służbę na dziedzińcu [królewskim], i obda

rzył go za to podarunkami.

Est 1,01r Lecz Haman, syn Hammedaty, Bugajczyk, miał względy u króla i starał się

zaszkodzić Mardocheuszowi i ludowi jego z zemsty za tamtych dwóch eunu

chów królewskich.

798 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20

Pierwsza Księga Machabejska

Rozdział 1

1 Mch 1,01 Aleksander, syn Filipa Macedońskiego, wyruszył z kraju Kittim i po zwy

cięskich walkach pokonał Dariusza, króla Persów i Medów, i w jego miejsce

objął panowanie najpierw nad Helladą.

1 Mch 1,02 Prowadził on wiele wojen: zdobył [wiele] umocnionych miejscowości i wytracił

królów [rządzących na swych] ziemiach.

1 Mch 1,03 Przeszedł on aż na krańce świata, a nabrał łupów od wielu narodów. Cała

ziemia przed nim zamilkła, jego zaś serce wbiło się w pychę.

1 Mch 1,04 Zebrał bowiem bardzo liczne wojsko i rządził państwami, narodami i [ich]

władcami tak, że płacili mu daniny.

1 Mch 1,05 Potem jednak padł na łoże i uświadomił sobie, że będzie musiał umrzeć. 1 Mch 1,06 Przywołał więc najdostojniejszych swoich wodzów, tych, którzy od młodości

z nim razem byli wychowani, i jeszcze za życia rozdzielił swoje królestwo po

między nich.

1 Mch 1,07 Aleksander zmarł po dwunastoletnim panowaniu,

1 Mch 1,08 a jego wodzowie objęli władzę, każdy nad swoim działem. 1 Mch 1,09 Po jego śmierci wszyscy włożyli sobie na głowy diademy [królewskie] - po

nich zaś ich synowie przez wiele lat - i dokonali wiele złego na ziemi. 1 Mch 1,10 Spomiędzy nich wyszedł korzeń [wszelkiego] grzechu - Antioch Epifanes, syn

króla Antiocha. Przebywał on w Rzymie jako zakładnik, zaczął panować w

sto trzydziestym siódmym roku panowania greckiego.

1 Mch 1,11 W tym to czasie wystąpili spośród Izraela synowie wiarołomni, którzy pod

burzyli wielu ludzi, mówiąc: "Pójdźmy zawrzeć przymierze z narodami, które

mieszkają wokoło nas. Wiele złego bowiem spotkało nas od tego czasu, kie

dyśmy się od nich oddalili".

799

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 1

1 Mch 1,12 Słowa te w ich mniemaniu uchodziły za dobre.

1 Mch 1,13 Niektórzy zaś spomiędzy ludu zapalili się do tej sprawy i udali się do króla,

a on dał im władzę, żeby wprowadzili pogańskie obyczaje.

1 Mch 1,14 W Jerozolimie więc wybudowali gimnazjum według pogańskich zwyczajów. 1 Mch 1,15 Pozbyli się też znaku obrzezania i odpadli od świętego przymierza. Sprzęgli

się też z poganami i zaprzedali się [im], aby robić to, co złe.

1 Mch 1,16 Kiedy Antioch opanował królestwo, uznał, że może rozciągnąć swoją władzę

na ziemię egipską i że w ten sposób będzie królem nad dwoma państwami. 1 Mch 1,17 Wkroczył więc do Egiptu z wielkim wojskiem i rydwanami, słoniami, konnicą

i silną flotą

1 Mch 1,18 i prowadził wojnę przeciwko Ptolemeuszowi, królowi Egiptu. Ptolemeusz wy

cofał się przed nim i uciekł, a padło wielu zabitych.

1 Mch 1,19 W Egipcie zdobyli obronne miasta, i zabrał [Antioch] łupy zdobyte w ziemi

egipskiej.

1 Mch 1,20 Po zwycięstwie nad Egiptem w sto czterdziestym trzecim roku Antioch wy

cofał się i z wielkim wojskiem wyruszył przeciw Izraelowi i przeciwko Jero

zolimie.

1 Mch 1,21 W swojej pysze wtargnął do świątyni i zabrał złoty ołtarz i świecznik razem

z tym wszystkim, co do niego należało,

1 Mch 1,22 stół pokładny, naczynia do ofiar płynnych, czasze, złote kadzielnice, zasłonę,

wieńce, złote ozdoby świątynnej fasady - i wszystko połamał.

1 Mch 1,23 Zabrał srebro, złoto i kosztowne naczynia; zabrał też ukryte skarby, które

odnalazł.

1 Mch 1,24 Zabrawszy to wszystko, odszedł do swojego kraju, a [w Jerozolimie] uczynił

rzeź i przemawiał z ogromną pychą.

1 Mch 1,25 Na Izraela zaś spadła głęboka żałoba po wszystkich ich siedzibach; 1 Mch 1,26 narzekali przełożeni i starsi, dziewczęta i młodzieńcy opadli z sił, a piękność

niewiast zniknęła.

1 Mch 1,27 Każdy małżonek począł lamentować, i płakała ta, która siedziała na małżeń

skim łożu.

1 Mch 1,28 Ziemia wzruszyła się nad tymi, którzy na niej mieszkali, a cały dom Jakuba

okrył się wstydem.

1 Mch 1,29 Po dwóch latach król posłał do miast judzkich przełożonego nad Mizyjczy

kami, a on przybył do Jerozolimy w otoczeniu licznego wojska.

1 Mch 1,30 W zdradliwy sposób zapewniał ich o pokoju, a oni mu uwierzyli. Wtedy nagle

napadł na miasto, zadał im wielką klęskę i spomiędzy Izraela zginęło wielu

ludzi.

1 Mch 1,31 Zabrał łupy zdobyte w mieście, potem zaś miasto spalił, a domy jego i ota

czające je mury porozwalał.

1 Mch 1,32 Kobiety i dzieci wzięli do niewoli, bydło zaś sobie przywłaszczyli. 1 Mch 1,33 Miasto Dawidowe otoczyli wysokim i mocnym murem i obronnymi wieżami,

800 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 1

tak że stało się ono dla nich warownią.

1 Mch 1,34 Tam osadzili grzeszny naród, ludzi wiarołomnych, a ci się tam obwarowali. 1 Mch 1,35 I nagromadzili sobie broni i żywności, i złożyli tam łupy zdobyte w Jerozoli

mie, i stali się groźną matnią.

1 Mch 1,36 [Zamek] stał się dla świątyni zasadzką i złośliwym przeciwnikiem Izraela

bez przerwy.

1 Mch 1,37 Wokoło świątyni wylali krew niewinną i samą świątynię zbezcześcili. 1 Mch 1,38 To przez nich pouciekali mieszkańcy Jeruzalem i stało się ono siedzibą cu

dzoziemców, dla własnych obywateli stało się obcym miastem i własne dzieci

musiały je opuścić.

1 Mch 1,39 Świątynia spustoszona, jak gdyby pustynia, uroczystości przemieniły się w

płacz, szabaty jej stały się pośmiewiskiem, a cześć jej wniwecz się obróciła. 1 Mch 1,40 Jak wielka chwała [kiedyś], tak wielkie [teraz] stało się jej upokorzenie: wiel

kość jej w żałobę się przemieniła.

1 Mch 1,41 Król wydał dekret dla całego państwa: "Wszyscy mają być jednym narodem 1 Mch 1,42 i niech każdy zarzuci swoje obyczaje". Wszystkie narody przyjęły ten rozkaz

królewski,

1 Mch 1,43 a nawet wielu Izraelitom spodobał się ten kult przez niego nakazany. Składali

więc ofiary bożkom i znieważali szabat.

1 Mch 1,44 Król posłał swoich wysłańców do Jerozolimy i do miast judzkich z pisemnym

poleceniem, żeby postępowały według obyczajów, które dla kraju były obce; 1 Mch 1,45 żeby w świątyni zaprzestano składać całopalenia, ofiary krwawe, a także ofia

ry płynne; żeby znieważano szabat i święta

1 Mch 1,46 i żeby zbezczeszczono świątynię i świętych,

1 Mch 1,47 żeby [natomiast] sporządzono ołtarze, święte gaje i posągi bożków oraz skła

dano na ofiarę mięso świń i innych nieczystych zwierząt;

1 Mch 1,48 żeby synów swoich pozostawiali bez obrzezania i żeby dusze swoje brukali

wszystkim, co jest nieczyste i światowe.

1 Mch 1,49 W ten sposób mieli zapomnieć o Prawie i zarzucić wszystkie jego nakazy. 1 Mch 1,50 Kto by zaś nie postąpił zgodnie z królewskim rozporządzeniem, miał być

ukarany śmiercią.

1 Mch 1,51 Podobne do tego rozkazu pismo wystosował do całego swego królestwa, a

nadto nad całym narodem ustanowił nadzorców. Miastom zaś judzkim pole

cił, aby jedno po drugim składało ofiary [bogom].

1 Mch 1,52 Spomiędzy narodu wielu przyłączyło się do nich - mianowicie ci wszyscy,

którzy odpadli od Prawa. Oni to wiele złego dokonali w kraju

1 Mch 1,53 i byli powodem tego, że Izraelici musieli się kryć i chować w miejscach do

stępnych tylko dla zbiegów.

1 Mch 1,54 W dniu piętnastym miesiąca Kislew sto czterdziestego piątego roku na ołta

rzu całopalenia wybudowano "ohydę spustoszenia", a w okolicznych miastach

judzkich pobudowano także ołtarze

801 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 2

1 Mch 1,55 ofiary kadzielne składano nawet przed drzwiami domów i na ulicach. 1 Mch 1,56 Księgi Prawa, które znaleziono, darto w strzępy i palono ogniem. 1 Mch 1,57 Wyrok królewski pozbawiał życia tego, u kogo gdziekolwiek znalazła się Księ

ga Przymierza albo jeżeli ktoś postępował zgodnie z nakazami Prawa. 1 Mch 1,58 Tak z miesiąca na miesiąc stosowano przemoc przeciw Izraelowi, przeciwko

każdemu, kogokolwiek udało im się pochwycić w miastach.

1 Mch 1,59 Dnia dwunastego piątego miesiąca [Kislew] składano ofiary na ołtarzu, który

wzniesiono na ołtarzu całopalenia.

1 Mch 1,60 Wtedy to na mocy królewskiego dekretu wymordowano kobiety, które obrze

zały swoje dzieci.

1 Mch 1,61 I powieszono im niemowlęta na szyjach. A także [zabito] domowników i tych,

którzy dokonywali na nich obrzezania.

1 Mch 1,62 Wielu jednak spomiędzy Izraelitów postanowiło sobie i mocno trzymało się

swego postanowienia, że nie będą jeść nieczystych pokarmów.

1 Mch 1,63 Woleli raczej umrzeć, aniżeli skalać się pokarmem i zbezcześcić święte przy

mierze. Oddali też swoje życie.

1 Mch 1,64 Wielki gniew [Boży] strasznie zaciążył nad Izraelem.

Rozdział 2

1 Mch 2,01 W tym czasie powstał Matatiasz, syn Jana, syna Symeona, kapłan z pokole

nia Joariba z Jerozolimy, który mieszkał w Modin.

1 Mch 2,02 Miał on pięciu synów: Jana, który miał przydomek Gaddi, 1 Mch 2,03 Szymona, który miał przydomek Tassi,

1 Mch 2,04 Judę, który miał przydomek Machabeusz,

1 Mch 2,05 Eleazara, który miał przydomek Auaran, i Jonatana, który miał przydomek

Apfus.

1 Mch 2,06 Kiedy zobaczył on świętokradztwa, które się działy między ludem w Judzie

i w Jerozolimie,

1 Mch 2,07 powiedział: "Biada mi! Dlaczego się urodziłem? Czy po to, żeby oglądać upa

dek mego narodu i upadek Świętego Miasta? Oto zasiedli tam po to, żeby

wydać je w ręce nieprzyjaciół, a świątynię w ręce cudzoziemców. 1 Mch 2,08 Świątynia stała się podobna do człowieka bez czci,

1 Mch 2,09 a wspaniałe jej naczynia zabrano do niewoli. Niemowlęta jego mordowano na

ulicach, a młodzieńcy [padali] pod nieprzyjacielskim mieczem.

1 Mch 2,10 Jakiż naród nie rozciągał nad nim władzy i siłą nie zabierał z niego łupów! 1 Mch 2,11 Wszystkie jego ozdoby zrabowano: niegdyś wolne - stało się niewolnikiem. 1 Mch 2,12 I oto wniwecz obrócona jest świętość nasza, piękność nasza i chwała nasza, a

poganie je zbezcześcili.

802 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 2

1 Mch 2,13 Na cóż więc nam jeszcze życie?"

1 Mch 2,14 Matatiasz i jego synowie rozdarli swoje szaty, włożyli na siebie wory i gorzko

płakali.

1 Mch 2,15 Wtedy do miasta Modin przybyli królewscy wysłańcy, którzy zmuszali do

odstępstwa przez uczestnictwo w składaniu ofiary.

1 Mch 2,16 Wielu spomiędzy Izraelitów przyszło do nich. Gdy jednak zebrali się Mata

tiasz i jego synowie,

1 Mch 2,17 wtedy królewscy wysłańcy zwrócili się do Matatiasza słowami: "Ty jesteś

zwierzchnikiem, sławnym i wielkim w tym mieście, a powagę twoją umacnia

ją synowie i krewni.

1 Mch 2,18 Teraz więc ty pierwszy przystąp i wykonaj to, co jest polecone w królewskim

dekrecie, tak jak to uczyniły już wszystkie narody, a nawet mieszkańcy Judy

i ci, którzy pozostali w Jerozolimie. Za to ty i synowie twoi będziecie należeli

do królewskich przyjaciół, ty i synowie twoi będziecie zaszczytnie obdarzeni

srebrem, złotem i innymi darami".

1 Mch 2,19 Na to jednak Matatiasz odpowiedział donośnym głosem: "Jeżeli nawet wszyst

kie narody, które mieszkają w państwie podległym królewskiej władzy, na

znak posłuszeństwa swemu królowi odstąpiły od kultu swych ojców i zgodzi

ły się na jego nakazy,

1 Mch 2,20 to jednak ja, moi synowie i moi krewni będziemy postępowali zgodnie z przy

mierzem, które zawarli nasi ojcowie.

1 Mch 2,21 Niech nas [Bóg] broni od przekroczenia prawa i jego nakazów! 1 Mch 2,22 Królewskim rozkazom nie będziemy posłuszni i od naszego kultu nie odstą

pimy ani na prawo, ani na lewo".

1 Mch 2,23 Zaledwie skończył mówić te słowa, pewien człowiek, Judejczyk, przystąpił do

ołtarza w Modin, ażeby złożyć ofiarę, zgodnie z królewskim dekretem. 1 Mch 2,24 Gdy zobaczył to Matatiasz, zapłonął gorliwością i zadrżały mu nerki, i za

wrzał gniewem, który był słuszny. Pobiegł więc i zabił tamtego obok ołtarza. 1 Mch 2,25 Zabił wtedy także królewskiego urzędnika, który zmuszał do składania ofiar,

ołtarz zaś rozwalił.

1 Mch 2,26 Zapałał gorliwością o Prawo i tak uczynił jak Finees Zambriemu, synowi

Saloma.

1 Mch 2,27 Wtedy też Matatiasz zaczął w mieście wołać donośnym głosem: "Niech idzie

za mną każdy, kto płonie gorliwością o Prawo i obstaje za przymierzem". 1 Mch 2,28 Potem zaś on sam i jego synowie uciekli w góry, pozostawiając w mieście

wszystko, co tylko posiadali.

1 Mch 2,29 Wtedy wielu z ludzi, którzy szukali tego, co sprawiedliwie i słuszne, udało się

na pustynię i tam przebywało

1 Mch 2,30 razem ze swoimi dziećmi, żonami i bydłem. Wszystko bowiem, co złe, zwaliło

się na nich.

1 Mch 2,31 Do urzędników zaś królewskich i do wojska, które było w Jerozolimie, w Mie

803 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 2

ście Dawidowym, doniesiono, że ludzie, którzy wzgardzili królewskim rozka

zem, poszli na pustynię do jaskiń.

1 Mch 2,32 Wielu więc udało się za nimi w pościg, a kiedy ich napotkali, rozłożyli się

obozem naprzeciwko nich. Potem rozpoczynali z nimi walkę w dzień szabatu. 1 Mch 2,33 Mówili do nich: "Dość już! Wyjdźcie i uczyńcie to, co głosi królewski rozkaz,

a będziecie żyli".

1 Mch 2,34 Odpowiedzieli: "Nie wyjdziemy, nie będziemy robili tego, co głosi królewski

rozkaz, i nie znieważymy szabatu".

1 Mch 2,35 Zaraz więc [tamci] zaczęli walczyć przeciwko nim.

1 Mch 2,36 Oni jednak ani im nie odpowiedzieli, ani kamieniami na nich nie rzucali, ani

nawet jaskiń nie zatarasowali.

1 Mch 2,37 Mówili tylko: "Umrzyjmy wszyscy z czystym sumieniem! Niebo i ziemia są

naszymi świadkami, że wy niesprawiedliwie nas mordujecie".

1 Mch 2,38 Natarli [tamci] na nich w czasie walki [prowadzonej] w szabat, tak że zostali

oni pozabijani, a także ich żony, dzieci - blisko tysiąc ludzi - i bydło. 1 Mch 2,39 Kiedy Matatiasz i jego przyjaciele dowiedzieli się o tym, bardzo ich opłaki

wali,

1 Mch 2,40 a jeden do drugiego mówił: "Jeżeli wszyscy będziemy tak postępowali jak nasi

bracia i [w szabat] nie będziemy walczyć z poganami o nasze życie i nasze

ustawy, to teraz bardzo szybko zgładzą nas z ziemi".

1 Mch 2,41 Tego więc dnia postanowili: "Jeśliby jakikolwiek człowiek w dzień sobotni

wyszedł walczyć przeciwko nam, my będziemy z nim walczyli, żebyśmy nie

zginęli wszyscy, tak jak zginęli nasi bracia w jaskiniach".

1 Mch 2,42 Wtedy przyłączyło się do nich zgromadzenie asydejczyków. Izraelici mocni i

odważni, z których każdy dobrowolnie stanął w obronie Prawa.

1 Mch 2,43 Wszyscy również, którzy uciekali od złego, przyłączyli się do nich i wzmocnili

ich.

1 Mch 2,44 W ten sposób utworzyli on wojsko i w gniewie uderzyli na grzeszników, a w

swej zapalczywości - na ludzi wiarołomnych; reszta zaś szukała ratunku w

ucieczce do pogan.

1 Mch 2,45 Matatiasz i jego przyjaciele obchodzili [wszystkie miejscowości] i rozwalali

ołtarze

1 Mch 2,46 oraz obrzezywali nieobrzezane dzieci, jakie tylko spotkali na izraelskich zie

miach.

1 Mch 2,47 Prześladowali synów pychy, a szczęście sprzyjało ich postępowaniu. 1 Mch 2,48 Tak więc bronili Prawa przed poganami i królami i nie pozostawili grzeszni

kowi pola do działania.

1 Mch 2,49 Kiedy zbliżyły się dni śmierci Matatiasza, powiedział do swoich synów: "Te

raz jest czas, w którym pycha jest górą, czas karania, czas, [kiedy panuje

żądza] zniszczenia i straszliwy gniew.

1 Mch 2,50 Teraz więc, dzieci, brońcie Prawa, a nawet życie swoje oddajcie za przymie

804 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 3

rze, zawarte z waszymi ojcami.

1 Mch 2,51 Pamiętajcie o tym, jak postępowali ojcowie, co czynili za swojego życia, a

zdobędziecie wielką chwałę i imię wasze wiecznie [wspominać będą]. 1 Mch 2,52 Czyż nie w czasie pokusy Abraham okazał się wiernym? I zostało mu to

poczytane za sprawiedliwość.

1 Mch 2,53 Józef w czasie największych trudności zachował przykazanie i został panem

Egiptu.

1 Mch 2,54 Nasz praojciec Finees za swoją wielką gorliwość otrzymał obietnicę kapłań

stwa na wieki.

1 Mch 2,55 Jozue za zachowanie Bożego polecenia został sędzią Izraela. 1 Mch 2,56 Kaleb za to, że przed zgromadzeniem wydał świadectwo, otrzymał ziemię w

dziedzictwo.

1 Mch 2,57 Dawid za swoją pobożność odziedziczył na wieki tron królewski. 1 Mch 2,58 Eliasz w nagrodę za swoją wielką gorliwość o Prawo został zabrany do nieba. 1 Mch 2,59 Chananiasz, Azariasz i Miszael przez wiarę zostali wyratowani z płomienia. 1 Mch 2,60 Daniel dzięki swej niewinności z paszczy lwów został ocalony. 1 Mch 2,61 Tak możecie przejść myślą jedno pokolenie po drugim i przekonacie się, że

nie zawiedzie się ten, kto w Nim pokłada swe nadzieje.

1 Mch 2,62 Nie obawiajcie się zatem pogróżek grzesznego człowieka, bo jego chwała to

gnój i robactwo;

1 Mch 2,63 dziś się wywyższa, a jutro już go się nie znajdzie, bo powrócił do swego pro

chu i przepadły jego zamysły.

1 Mch 2,64 Synowie! Bądźcie mężni i mocni w [zachowaniu] Prawa, przez nie bowiem

dostąpicie chwały.

1 Mch 2,65 Oto wasz brat Szymon. Wiem, że jest on człowiekiem rozważnym. Jemu bę

dziecie posłuszni po wszystkie dni, bo on będzie wam zastępował ojca, 1 Mch 2,66 a Juda Machabeusz, który od samej młodości odznacza się nadzwyczajną

siłą, będzie dowódcą waszego wojska i będzie prowadził wojnę z ludami. 1 Mch 2,67 Wy więc ściągnijcie do siebie tych wszystkich, którzy przestrzegają Prawa, i

w imieniu swego ludu wykonajcie pomstę!

1 Mch 2,68 Ściśle odpłaćcie poganom, a trzymajcie się przepisów Prawa!" 1 Mch 2,69 Potem udzielił im swego błogosławieństwa i został dołączony do swoich przod

ków.

1 Mch 2,70 Zmarł w roku sto czterdziestym szóstym i został pochowany w rodzinnych

grobach w Modin. Cały Izrael opłakiwał go z bardzo wielkim żalem.

Rozdział 3

1 Mch 3,01 Miejsce jego zajął tymczasem jego syn, Juda, który miał przydomek Macha

805 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 3

beusz.

1 Mch 3,02 Wsparli go wszyscy jego bracia i wszyscy, którzy przedtem przyłączyli się do

jego ojca. Z radością prowadzili wojnę w obronie Izraela.

1 Mch 3,03 On rozprzestrzenił chwałę swego ludu. Przywdział bowiem na siebie pancerz

jak olbrzym, przepasał się wojennym orężem i rozpoczął wojnę, ochraniając

wojsko swym mieczem.

1 Mch 3,04 W czynach swoich był podobny do lwa, do lwiątka, które ryczy [rzucając się]

na zdobycz.

1 Mch 3,05 Ścigał bezbożnych i tropił ich, a na pastwę płomieni oddał tych, którzy nie

pokoili jego naród.

1 Mch 3,06 Bezbożni ze strachu przed nim byli przerażeni, i drżeli wszyscy, którzy bez

bożnie postępowali, a on wybawiał i szczęście mu sprzyjało.

1 Mch 3,07 Wielu królów rozgniewał na siebie, ale Jakub cieszył się z jego czynów i aż

na wieki błogosławiona pozostanie jego pamięć.

1 Mch 3,08 Przeszedł przez judzkie miasta i wygubił w nich ludzi bezbożnych, i odwrócił

gniew [Boży] od Izraela.

1 Mch 3,09 Aż na krańcach ziemi było znane jego imię, i tych zgromadził, którzy mieli

zginąć.

1 Mch 3,10 Apoloniusz zebrał pogan i liczne wojsko z Samarii, ażeby walczyć przeciwko

Izraelowi.

1 Mch 3,11 Juda dowiedział się o tym, wyszedł mu naprzeciw, pobił go i zabił. Padło

wielu zabitych, a reszta pouciekała.

1 Mch 3,12 Oni zaś zabrali łupy na nich zdobyte, a Juda wziął sobie miecz Apoloniusza

i walczył nim przez całe swoje życie.

1 Mch 3,13 Seron, dowódca wojsk syryjskich, dowiedział się o tym, że Juda zebrał sobie

ludzi i zgromadził prawowiernych, aby wyjść na wojnę.

1 Mch 3,14 Powiedział więc: "Uczynię głośnym swoje imię i chwałę dla siebie przygotuję

w królestwie; będę walczył przeciwko Judzie i przeciwko tym, co się z nim

złączyli, a którzy lekceważą królewskie rozkazy".

1 Mch 3,15 Tak więc wyruszył on, a z pomocą mu wyruszyło także silne wojsko bezboż

nych, aby na synach Izraela wykonać zemstę.

1 Mch 3,16 Gdy zbliżył się do stóp wzniesienia, na którym leży Bet-Choron, wtedy Juda

z małym oddziałem wyszedł mu naprzeciw.

1 Mch 3,17 Gdy zobaczyli wojsko, które szło naprzeciw nim, powiedzieli do Judy: "Nas

jest tak mało, czy będziemy mogli walczyć z tym tak wielkim, potężnym

mnóstwem? A przecież my dzisiaj nic jeszcze nie jedliśmy i sił nam zabra

kło".

1 Mch 3,18 Juda odparł: "Bez trudu wielu może być pokonanych rękami małej liczby, bo

Niebu nie czyni różnicy, czy ocali przy pomocy wielkiej czy małej liczby. 1 Mch 3,19 Zwycięstwo bowiem w bitwie nie zależy od liczby wojska; prawdziwą siłą jest

ta, która pochodzi z Nieba.

806 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 3

1 Mch 3,20 Oni przychodzą do nas pełni pychy i bezprawia po to, aby wytępić nas razem

z żonami naszymi i dziećmi i aby nas obrabować.

1 Mch 3,21 My zaś walczymy o swoje życie i o swoje obyczaje.

1 Mch 3,22 On sam skruszy ich przed naszymi oczami. Wy zaś ich nie obawiajcie się!" 1 Mch 3,23 Gdy skończył swoje przemówienie, nagle uderzył na nich, tak że Seron i jego

wojsko zostało przez nich pobite.

1 Mch 3,24 Ścigali ich od przejścia Bet-Choron aż do równiny. Spośród nich padło blisko

ośmiuset ludzi, a inni pouciekali do ziemi Filistynów.

1 Mch 3,25 Wtedy zaczęto się bać Judy i jego braci, a strach przed nimi padł na okoliczne

narody.

1 Mch 3,26 Wieść o nim doszła aż do króla, a narody opowiadały o walkach Judy. 1 Mch 3,27 Antioch, dowiedziawszy się o tych wypadkach, zawrzał gniewem. Rozesłał

[rozkazy] i zgromadził wszystkie siły swego królestwa, armię bardzo wielką. 1 Mch 3,28 Potem zaś otworzył swój skarbiec i na rok naprzód wydał żołd żołnierzom.

Polecił też, żeby byli gotowi na wszystko.

1 Mch 3,29 Wtedy jednak zauważył, że w skarbcach brak pieniędzy. Rozruchy bowiem

i utrapienia, jakie sprowadził na te okolice, gdzie kazał znieść obyczaje obo

wiązujące od najdawniejszych lat, sprawiły, że podatki były małe. 1 Mch 3,30 Obawiał się więc, że, jak nieraz się to już zdarzało, nie będzie miał pieniędzy

na wydatki i na podarunki, które poprzednio rozdawał hojną ręką. Był bo

wiem bardziej rozrzutny niż inni królowie, jego poprzednicy.

1 Mch 3,31 W tych wielkich swoich kłopotach postanowił, że uda się do Persji, zbierze

podatki z [tamtejszych krain] i nagromadzi wiele pieniędzy.

1 Mch 3,32 Jako wielkorządcę królewskiego od rzeki Eufrat aż do granic Egiptu zostawił

Lizjasza, człowieka poważanego, pochodzącego z królewskiego rodu, 1 Mch 3,33 [i polecił mu], żeby aż do jego powrotu wychowywał jego syna, Antiocha. 1 Mch 3,34 Pozostawił mu także połowę swych wojsk razem ze słoniami i dał mu wskazów

ki co do wszystkich swoich zamiarów i co do mieszkańców Judei i Jerozolimy; 1 Mch 3,35 żeby mianowicie wysłał przeciwko nim wojsko, starł i zniósł całkowicie siły

izraelskie i to, co pozostało z Jerozolimy, żeby wymazał nawet pamięć o nich

na tym miejscu,

1 Mch 3,36 żeby obcych ludzi osiedlił na ich obszarach, a ziemię losem porozdzielał. 1 Mch 3,37 Wtedy król zabrał drugą połowę swych wojsk, w roku sto czterdziestym siód

mym wyruszył z królewskiej swej stolicy, Antiochii, przeprawił się przez rzekę

Eufrat i przeszedł przez górne krainy.

1 Mch 3,38 Lizjasz wybrał Ptolemeusza, syna Dorymenesa, Nikanora i Gorgiasza, ludzi

walecznych spomiędzy królewskich przyjaciół

1 Mch 3,39 i posłał z nimi czterdzieści tysięcy pieszych i siedem tysięcy konnicy, żeby

poszli do ziemi judzkiej i spustoszyli ją zgodnie z królewskim rozkazem. 1 Mch 3,40 Wyruszyli oni z całym swym wojskiem, przybyli w pobliże Emmaus i rozło

żyli się obozem na równinie.

807 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 3

1 Mch 3,41 Gdy kupcy tamtejszej okolicy dowiedzieli się o tym, wzięli bardzo dużo srebra

i złota oraz pęta na nogi i przybyli do obozu, aby Izraelitów wziąć sobie za

niewolników. Przyłączyły się do nich także oddziały z Syrii i z ziemi filistyń

skiej.

1 Mch 3,42 Juda razem z braćmi zobaczył, że zło przebiera miarę i że wojska obozują już

na ich ziemi. Dowiedzieli się też o rozkazach, które król wydał, żeby naród

zniszczyć zupełnie.

1 Mch 3,43 Jeden więc do drugiego mówił: "Przeciwstawmy się zniszczeniu naszego na

rodu. Walczmy w obronie naszego narodu i świętości!"

1 Mch 3,44 Zgromadzili się więc wszyscy, by być gotowi do walki, a także by się modlić

i prosić o łaskę i zmiłowanie.

1 Mch 3,45 Jeruzalem było niezamieszkane jak jakaś pustynia; spośród jego synów nikt

do niego nie wchodził ani nie wychodził, świątynię deptano. W zamku sy

nowie cudzoziemców, [a miasto jak] gospoda dla pogan. Od Jakuba odeszła

radość, nie słychać już fletu ni harfy.

1 Mch 3,46 Zeszli się i udali się do Mispa, naprzeciw Jerozolimy, dlatego że niegdyś Mispa

było dla Izraela miejscem modlitwy.

1 Mch 3,47 Tego dnia pościli, włożyli na siebie wory, głowy posypali popiołem i poroz

dzierali swoje szaty.

1 Mch 3,48 Potem rozwinęli księgę Prawa w tym samym celu, w jakim poganie zapytują

posągi swych bóstw.

1 Mch 3,49 Potem przynieśli kapłańskie szaty, pierwsze plony i dziesięciny, przywołali

także nazirejczyków, których liczba dni już była pełna,

1 Mch 3,50 i wołali do Nieba słowami: "Co mamy czynić z tymi? Gdzie ich zaprowadzić? 1 Mch 3,51 Świątynia Twoja została podeptana i znieważona, a kapłani Twoi [trwają] w

żałobie i poniżeniu.

1 Mch 3,52 A oto jeszcze poganie zebrali się przeciwko nam, aby nas zniszczyć całkowicie.

Ty wiesz, jakie oni mają przeciw nam zamiary.

1 Mch 3,53 Jak będziemy mogli ostać się przed nimi, jeżeli Ty nas nie wspomożesz?" 1 Mch 3,54 Wtedy zaczęli grać na trąbach i podnieśli ogromny krzyk. 1 Mch 3,55 Potem Juda ustanowił dowódców nad ludem: tysiączników, setników, pięć

dziesiątników i dziesiętników.

1 Mch 3,56 Powiedział też, żeby zgodnie z Prawem wrócili do domu ci, którzy budowali

dom, ożenili się [właśnie], założyli winnicę lub byli bojaźliwi.

1 Mch 3,57 Wtedy wojsko wyruszyło w drogę i na południe od Emmaus rozłożyło się

obozem.

1 Mch 3,58 Juda zaś powiedział: "Przepaszcie się i bądźcie waleczni! Jutro rano bądźcie

gotowi walczyć przeciwko tym poganom, którzy zeszli się przeciwko nam,

żeby całkowicie zniszczyć nas i naszą świątynię.

1 Mch 3,59 Lepiej nam przecież zginąć w bitwie, niż patrzeć na niedolę naszego narodu

i świątyni.

808 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 4

1 Mch 3,60 Jakakolwiek zaś będzie wola w Niebie, tak niech się stanie!"

Rozdział 4

1 Mch 4,01 Gorgiasz wziął ze sobą pięć tysięcy piechoty i tysiąc wyborowej konnicy i w

nocy wyszedł z obozu,

1 Mch 4,02 ażeby niespodzianie napaść na obóz Żydów i zadać im klęskę. Przewodnikami

jego byli żołnierze z zamku.

1 Mch 4,03 Juda jednak dowiedział się o tym i sam ruszył z wojownikami, aby uderzyć

na siły królewskie, które pozostały w obozie pod Emmaus

1 Mch 4,04 jeszcze w tym czasie, kiedy część wojska była z dala od obozu. 1 Mch 4,05 Gorgiasz w nocy przybył do obozu Judy. Nikogo jednak nie zastał. Szukał

więc ich w górach, gdyż mówił sobie: "Oni uciekają przed nami". 1 Mch 4,06 Z nastaniem dnia Juda ukazał się na równinie razem z trzema tysiącami

żołnierzy. Poza pancerzami i mieczami nie mieli żadnej broni, jaką by mieć

pragnęli.

1 Mch 4,07 Zobaczyli zaś, jak obóz pogan był mocny i obwarowany, i otoczony konnicą,

a oni wyćwiczeni w walce.

1 Mch 4,08 Wtedy Juda odezwał się do tych ludzi, którzy z nim byli: "Nie obawiajcie się

ich wielkiej liczby! Nie bójcie się ich natarcia!

1 Mch 4,09 Przypomnijcie sobie, jak to w Morzu Czerwonym ocaleli nasi przodkowie,

gdy ścigał ich faraon razem z wojskiem.

1 Mch 4,10 Teraz więc wołajmy do Nieba, może ma w nas upodobanie i wspomni na

przymierze zawarte z przodkami, i zgniecie dzisiaj to wojsko przed nami, 1 Mch 4,11 aby wszystkie narody przekonały się, że istnieje Ten, który wybawia i ratuje

Izraela".

1 Mch 4,12 Poganie podnieśli oczy i zobaczyli, że oni idą przeciwko nim. 1 Mch 4,13 Wyszli więc z obozu do walki. Ci, którzy byli obok Judy, zagrali na trąbach. 1 Mch 4,14 Tak rozpoczęto bitwę. Poganie zostali pobici i uciekli na równinę, 1 Mch 4,15 a którzy uciekali ostatni, wszyscy padli pod mieczem. Ścigano ich aż do Ge

zer, do równiny idumejskiej, do Azotu i do Jamnii. Zginęło z nich blisko trzy

tysiące żołnierzy.

1 Mch 4,16 Potem Juda i wojsko powrócili z pościgu za nimi,

1 Mch 4,17 Juda zaś powiedział do ludzi: "Na łupy się nie łakomcie! Walka bowiem jest

jeszcze przed nami.

1 Mch 4,18 Gorgiasz i jego wojsko jest blisko nas, na górze. Stańcie więc teraz przeciwko

naszym wrogom, pobijcie ich, a wtedy z całą swobodą będziecie mogli zabrać

łupy".

1 Mch 4,19 Jeszcze Juda tych [słów] nie dokończył, gdy ukazał się jakiś oddział, który

809 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 4

schodził z góry.

1 Mch 4,20 Zobaczył on, że swoi pouciekali, a obóz spalony. Dym bowiem, który się uno

sił, jasno ukazywał to, co się stało.

1 Mch 4,21 Ci, którzy to zobaczyli, bardzo się przelękli. Kiedy zaś zobaczyli na równinie

także wojsko Judy gotowe do boju,

1 Mch 4,22 wszyscy uciekli do filistyńskiego kraju.

1 Mch 4,23 Wtedy Juda wrócił się, aby zabrać łupy z obozu. Zabrali wiele złota i srebra,

a także purpury fioletowej i czerwonej, i wiele innego bogactwa. 1 Mch 4,24 Wracając zaś śpiewali pieśni i dziękowali Niebu, że jest dobre i że na wieki

Jego łaskawość.

1 Mch 4,25 Tego bowiem dnia dokonało się prawdziwe wybawienie Izraela. 1 Mch 4,26 Ci z pogan, którzy zdołali się uratować, udali się do Lizjasza i donieśli mu o

wszystkim, co się stało.

1 Mch 4,27 On zaś dowiedziawszy się o tym zatrwożył się i upadł na duchu, bo z Izraelem

nie tak się stało, jak on sobie życzył, i nie tak wyszło, jak mu król rozkazał. 1 Mch 4,28 W następnym więc roku zgromadził sześćdziesiąt tysięcy wyborowej piechoty

i pięć tysięcy konnicy, aby ich pobić.

1 Mch 4,29 Przybyli do Idumei i w Bet-Sur rozłożyli się obozem. Juda z dziesięciu tysią

cami żołnierzy wyruszył im naprzeciw.

1 Mch 4,30 Kiedy zobaczył ogromne wojsko, modlił się słowami: "Błogosławiony jesteś,

Wybawicielu Izraela, który natarcie mocarza złamałeś ręką swego sługi Da

wida i który obóz filistyński wydałeś w ręce Jonatana, syna Saula, i tego,

który broń za nim nosił.

1 Mch 4,31 Tak samo wydaj ten obóz w ręce ludu Twego izraelskiego. Niech będą po

hańbieni razem ze swym wojskiem i ze swą konnicą.

1 Mch 4,32 Ześlij na nich strach, zniszcz ich odwagę i męstwo, niech drżą z obawy przed

swoją klęską!

1 Mch 4,33 Powal ich na ziemię mieczem tych, którzy cię miłują, i niechaj Cię pieśniami

sławią wszyscy, co znają Twoje imię".

1 Mch 4,34 Rzucili się jedni na drugich. Z wojska Lizjasza padło blisko pięć tysięcy żoł

nierzy przez nich zabitych.

1 Mch 4,35 Kiedy Lizjasz spostrzegł odwrót swoich szyków i odwagę żołnierzy Judy, jak

gotowi byli albo żyć, albo mężnie zginąć, wycofał się do Antiochii i najmował

żołnierzy, aby znów znaleźć się w Judei z większą ilością [wojska]. 1 Mch 4,36 Juda i jego bracia powiedzieli: "Oto nasi wrogowie są starci. Chodźmy, aby

świątynię oczyścić i na nowo poświęcić".

1 Mch 4,37 Zebrało się więc całe wojsko i poszli na górę Syjon.

1 Mch 4,38 Tam zobaczyli, że świątynia jest spustoszona, ołtarz zbezczeszczony, bramy

popalone, na dziedzińcu krzaki rozrośnięte jakby w lesie albo na jakiejś górze,

a pomieszczenia dla kapłanów zamienione w ruinę.

1 Mch 4,39 Rozdarli więc swoje szaty, podnieśli ogromny płacz, głowy posypali popiołem

810 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 4

1 Mch 4,40 i upadli twarzą na ziemię. Potem zaś zaczęli grać na trąbach sygnałowych i

wołali do Nieba.

1 Mch 4,41 Wtedy Juda rozkazał ludziom, aby walczyli z tymi, co przebywali na zamku,

aż świątynia zostanie oczyszczona.

1 Mch 4,42 Wybrał kapłanów nienagannych i wiernych Prawu.

1 Mch 4,43 Oczyścili oni świątynię i wynieśli splugawione kamienie na nieczyste miejsce. 1 Mch 4,44 Potem naradzali się, co zrobić z ołtarzem całopalenia, który został zbezczesz

czony.

1 Mch 4,45 Przyszła im jednak dobra myśl, żeby go rozwalić, aby nie było dla nich hańbą

to, że poganie go zbezcześcili. Rozwalili więc ołtarz,

1 Mch 4,46 a kamienie złożyli na oznaczonym miejscu na świątynnej górze, na tak długo,

aż się ukaże prorok i nimi rozporządzi.

1 Mch 4,47 Potem zaś, zgodnie z nakazami Prawa, wzięli nieciosanych kamieni i na wzór

poprzedniego wybudowali nowy ołtarz.

1 Mch 4,48 Naprawili też świątynię i poświęcili wnętrze przybytku i dziedzińce. 1 Mch 4,49 Wykonali także nowe święte naczynia, a do przybytku wnieśli świecznik, oł

tarz kadzenia i stół.

1 Mch 4,50 Na ołtarzu palili kadzidło, zapalili świece na świeczniku, i jaśniały one w

przybytku.

1 Mch 4,51 Na stole położyli chleby, zawiesili zasłony. Tak do końca doprowadzili wszyst

ko, czego się podjęli.

1 Mch 4,52 Dwudziestego piątego dnia dziewiątego miesiąca, to jest miesiąca Kislew, sto

czterdziestego ósmego roku wstali wcześnie rano

1 Mch 4,53 i zgodnie z Prawem złożyli ofiarę na nowym ołtarzu całopalenia, który wy

budowali.

1 Mch 4,54 Dokładnie w tym samym czasie i tego samego dnia, którego poganie go zbez

cześcili, został on na nowo poświęcony przy śpiewie pieśni i grze na cytrach,

harfach i cymbałach.

1 Mch 4,55 Cały lud upadł na twarz, oddał pokłon i aż pod niebo wysławiał Tego, który

im zesłał takie szczęście.

1 Mch 4,56 Przez osiem dni obchodzili poświęcenie ołtarza, a przy tym pełni radości

składali całopalenia, ofiary pojednania i uwielbienia.

1 Mch 4,57 Fasadę świątyni ozdobili złotymi wieńcami i małymi tarczami, odbudowali

bramy i pomieszczenia dla kapłanów i drzwi do nich pozakładali, 1 Mch 4,58 a między ludem panowała bardzo wielka radość z tego powodu, że skończyła

się hańba, którą sprowadzili poganie.

1 Mch 4,59 Juda zaś, jego bracia i całe zgromadzenie Izraela postanowili, że uroczystość

poświęcenia ołtarza będą z weselem i radością obchodzili z roku na rok przez

osiem dni, począwszy od dnia dwudziestego piątego miesiąca Kislew. 1 Mch 4,60 W tym też czasie wokoło góry Syjon wybudowali wysoki mur i mocne wieże

jako obronę przeciw poganom, aby nie przyszli i nie podeptali ich, jak to już

811 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 5

poprzednio zrobili.
1 Mch 4,61 [Juda] zostawił też tam wojsko, które miało jej strzec. Umocnił także Bet-Sur,
aby jej strzegło, a lud miał miejsce obronne od strony Idumei.

Rozdział 5

1 Mch 5,01 Gdy okoliczne narody dowiedziały się, że odbudowano ołtarz, a świątynię na

nowo poświęcono, tak jak poprzednio, rozgniewały się bardzo

1 Mch 5,02 i postanowiły, że trzeba wytępić tych z rodu Jakuba, którzy mieszkają po

między nimi. Zaczęto więc lud mordować i tępić.

1 Mch 5,03 Juda jednak walczył przeciwko synom Ezawa w Idumei, przeciwko Akrabat

tanie, bo dokoła osaczali Izraela. Zadał im wielką klęskę, zgnębił ich i zabrał

łupy na nich zdobyte.

1 Mch 5,04 Potem przypomniał sobie złości Bajanitów. Oni to bowiem urządzali zasadzki

na drodze i przez to byli dla ludu sidłem i zawadą.

1 Mch 5,05 Zamknęli się przed nim w wieżach, ale on ich obległ i obłożył ich klątwą, a

potem spalił ich wieże razem z tymi, którzy się do nich schronili. 1 Mch 5,06 Następnie przeprawił się do Ammonitów. Tam jednak zastał wojsko mocne i

lud liczny pod dowództwem Tymoteusza.

1 Mch 5,07 Stoczył z nimi wiele bitew, tak że zostali przed nim starci, i zadał im klęskę. 1 Mch 5,08 Zdobył jeszcze Jazer i przynależne miejscowości i wtedy dopiero wrócił do

Judei.

1 Mch 5,09 Poganie z Gileadu zebrali się także, aby wytępić Izraelitów, którzy mieszkali

na ich ziemiach. Oni jednak uciekli do twierdzy Datema

1 Mch 5,10 i wysłali pismo do Judy i do jego braci z prośbą: "Poganie, którzy mieszkają

wokoło nas, zebrali się przeciwko nam, aby nas wytępić.

1 Mch 5,11 Przygotowują się, aby przyjść i zdobyć twierdzę, do której się schroniliśmy.

Dowódcą ich wojska jest Tymoteusz.

1 Mch 5,12 Przybądź więc i wybaw nas z ich ręki, mnóstwo nas bowiem już zginęło. 1 Mch 5,13 Mordują także wszystkich naszych braci, którzy mieszkają w Tubi, uprowa

dzili ich żony i dzieci, a mienie im zabrali, zginęło tam około tysiąca ludzi". 1 Mch 5,14 Jeszcze nie skończono czytać tych listów, gdy przybyli inni posłańcy z Galilei,

którzy rozdzierając swe szaty, oznajmili tymi słowami:

1 Mch 5,15 "Z Ptolemaidy, Tyru, Sydonu i z pogańskiej części Galilei zebrało się wielu

po to, aby nas zgubić".

1 Mch 5,16 Gdy Juda i lud dowiedzieli się o tych wydarzeniach, zwołano wielkie zgro

madzenie, aby się naradzić, jak należy pomóc braciom, którzy są w ucisku,

gdyż poganie walczą przeciwko nim.

1 Mch 5,17 Wtedy Juda powiedział do swego brata Szymona: "Wybierz sobie żołnierzy,

812 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 5

idź i uwolnij swych braci, którzy mieszkają w Galilei. Ja zaś i mój brat Jo

natan pójdziemy do Gileadu".

1 Mch 5,18 W Judei na straży postawił Józefa, syna Zachariasza, i Azariasza, wodza

ludu, razem z pozostałą częścią wojska.

1 Mch 5,19 Rozkazał im, mówiąc: "Stańcie na czele tego ludu, ale bitwy z poganami nie

staczajcie tak długo, aż my powrócimy".

1 Mch 5,20 Potem podzielił wojsko: z Szymonem trzy tysiące żołnierzy w drogę do Ga

lilei, a z Judą osiem tysięcy żołnierzy do Gileadu.

1 Mch 5,21 Szymon udał się do Galilei i wiele bitew stoczył z poganami, tak że poganie

zostali starci przed nim,

1 Mch 5,22 a on ścigał ich aż do bram Ptolemaidy. Spomiędzy pogan padło blisko trzy

tysiące żołnierzy, a on zabrał łupy na nich zdobyte.

1 Mch 5,23 Zabrał też ludzi, którzy mieszkali w Galilei i w Arbattach, razem z żonami i

dziećmi, i ze wszystkim, co było ich własnością, i przyprowadził ich z wielką

radością do Judei.

1 Mch 5,24 Juda Machabeusz zaś i jego brat Jonatan przeprawili się przez Jordan i trzy

dni szli przez pustynię.

1 Mch 5,25 Wtedy spotkali się z Nabatejczykami. Oni jednak przyjęli ich pokojowo i

opowiedzieli im o wszystkim, co się działo z ich braćmi w Gileadzie, 1 Mch 5,26 że mianowicie wielu z nich jest zamkniętych w Bosorra, w Bosor i Alema, w

Kasfo, w Maked i Karnaim - a wszystko to są miasta wielkie i obronne 1 Mch 5,27 a także w pozostałych miastach Gileadu są pozamykani. Następnego dnia

poganie mają zamiar otoczyć twierdze wojskiem, zdobyć je i w ciągu jednego

dnia wymordować ich wszystkich.

1 Mch 5,28 Wtedy Juda razem ze swym wojskiem nagle zmienił swoją drogę [i poszedł]

przez pustynię do Bosorra, zdobył miasto, wszystkich mężczyzn zabił ostrzem

miecza, zabrał wszystkie łupy na nich zdobyte, a miasto spalił.

1 Mch 5,29 W nocy zaś wyruszył stamtąd, i udali się w stronę twierdzy. 1 Mch 5,30 Rankiem, gdy podnieśli oczy, oto [zobaczyli], jak wojsko liczne, nieprzeliczo

ne, podprowadzało drabiny i machiny oblężnicze, aby zdobyć twierdzę. Już

zaczynali z nimi walkę.

1 Mch 5,31 Gdy Juda zobaczył, że bitwa już zaczęta, a zgiełk z miasta od trąbienia i

okrzyków wzniósł się aż do nieba,

1 Mch 5,32 powiedział do żołnierzy swego wojska: "Walczcie dzisiaj w obronie swych

braci!"

1 Mch 5,33 Trzema oddziałami zaszedł ich od tyłu, podczas gdy grano na trąbach i gło

śno odmawiano modlitwy.

1 Mch 5,34 Wtedy wojsko Tymoteusza poznało, że to jest Machabeusz, i uciekło przed

nim. On zaś zadał im wielką klęskę, gdyż tego dnia padło spomiędzy nich

blisko osiem tysięcy żołnierzy.

1 Mch 5,35 Wtedy zwrócił się w stronę Alema, uderzył na nie i zdobył. Wszystkich męż

813 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 5

czyzn zabił mieczem, zabrał wszystkie łupy na nich zdobyte, a miasto spalił. 1 Mch 5,36 Gdy odszedł stamtąd, zdobył Kasfo, Maked, Bosor i inne miasta Gileadu. 1 Mch 5,37 Po tych wszystkich wypadkach Tymoteusz zebrał inne wojsko i rozłożył się

obozem pod Rafon, z drugiej strony potoku.

1 Mch 5,38 Juda zaś wysłał wywiadowców, aby obejrzeli obóz, a oni mu donieśli: "Do

niego ściągnęły wszystkie okoliczne narody, wojsko bardzo liczne. 1 Mch 5,39 Nawet Arabów najęto, aby im pomagali. Rozłożyli się obozem po drugiej

stronie potoku i są gotowi wyjść do bitwy z tobą". Juda wyruszył przeciwko

nim.

1 Mch 5,40 Gdy Juda z wojskiem zbliżał się do potoku, Tymoteusz powiedział do dowód

ców swego wojska: "Jeżeli on pierwszy przejdzie do nas, nie będziemy mogli

mu się oprzeć, gdyż z pewnością nas pokona.

1 Mch 5,41 Jeżeli jednak będzie się obawiał i z tamtej strony rzeki rozłoży się obozem,

wtedy przeprawimy się do niego i pokonamy go".

1 Mch 5,42 Gdy Juda zbliżył się do potoku, nad jego brzegiem postawił pisarzy i rozkazał

im: "Nie pozwalajcie, żeby ktokolwiek się zatrzymywał, wszyscy niech idą do

walki!"

1 Mch 5,43 Sam pierwszy przeprawił się na ich [brzeg], a za nim cały lud. Wszyscy po

ganie zostali przed nimi starci do tego stopnia, że porzucili swą broń i uciekli

na dziedziniec świątyni w Karnain,

1 Mch 5,44 ale oni miasto zdobyli i świątynię spalili razem z tymi, którzy w niej byli.

Karnain zostało pokonane i nie mogło się już Judzie przeciwstawić. 1 Mch 5,45 Wtedy Juda zebrał wszystkich Izraelitów, którzy mieszkali w Gileadzie, od

najmniejszego aż do największego, razem z żonami, dziećmi i mieniem - bar

dzo wielki obóz - aby się udać do ziemi judzkiej.

1 Mch 5,46 Przybyli do Efron, a było to miasto wielkie i bardzo mocne, położone w

przejściu, i nie można było zboczyć ani na prawo, ani na lewo, aby je omi

nąć; trzeba było przejść przez jego środek.

1 Mch 5,47 Mieszkańcy miasta jednak zamknęli się i bramy zabarykadowali kamieniami. 1 Mch 5,48 Juda wysłał do nich poselstwo i przemawiał do nich przyjaznymi słowami:

"Przejdziemy przez twoją ziemię, idziemy bowiem do swego kraju. Nikt wam

nic złego nie uczyni, tylko pieszo przejdziemy". Nie chcieli mu jednak otwo

rzyć.

1 Mch 5,49 Juda więc polecił ogłosić wojsku rozkaz, że każdy ma iść do natarcia z tego

miejsca, na którym stoi.

1 Mch 5,50 Ci więc ludzie, którzy należeli do wojska, rozpoczęli bitwę. Cały dzień i całą

noc trwała walka przeciw miastu, aż miasto wpadło w jego ręce. 1 Mch 5,51 Wtedy wszystkich mężczyzn zabił ostrzem miecza, miasto doszczętnie zbu

rzył, zabrał łupy na nim zdobyte i po trupach przeszedł przez miasto. 1 Mch 5,52 Potem przeszli przez Jordan na wielką równinę pod Bet-Szean. 1 Mch 5,53 Juda zaś do pochodu dołączył tych, którzy pozostawali z tyłu, i przez całą

814 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 6

drogę dodawał ludowi odwagi tak długo, aż przyszli do ziemi judzkiej. 1 Mch 5,54 Z największą radością weszli na górę Syjon i przyprowadzili [zwierzęta] na

całopalenia, bo nikt z nich nie zginął, aż powrócili w pokoju.

1 Mch 5,55 W tym czasie, kiedy Juda i Jonatan byli w ziemi gileadzkiej i kiedy ich brat

Szymon był w Galilei pod Ptolemaidą,

1 Mch 5,56 dowódcy wojska, Józef, syn Zachariasza, i Azariasz dowiedzieli się o bohater

skich czynach, jakich [tamci] dokonali w czasie wojny.

1 Mch 5,57 Powiedzieli więc: "My także powinniśmy zdobyć sobie sławę. Pójdziemy i

będziemy walczyć z okolicznymi narodami".

1 Mch 5,58 Wtedy wydali rozkaz wojsku, które było z nimi, i wyruszyli przeciw Jamnii. 1 Mch 5,59 Ale Gorgiasz i jego żołnierze wyszli z miasta do walki przeciwko nim. 1 Mch 5,60 Józef i Azariasz zostali zmuszeni do odwrotu i ścigano ich aż do granic ju

dejskich, a tego dnia spomiędzy ludu izraelskiego padło blisko dwa tysiące

żołnierzy.

1 Mch 5,61 Lud poniósł wielką klęskę, bo nie słuchali Judy i jego braci, sądząc, że się

wsławią męstwem,

1 Mch 5,62 a przecież oni nie pochodzili z rodu tych mężów, przez których ręce zostało

dane Izraelowi ocalenie.

1 Mch 5,63 A bohater, Juda, i jego bracia mieli bardzo wielką chwałę u całego Izraela i

u wszystkich narodów, gdziekolwiek dowiedziano się o ich imieniu. 1 Mch 5,64 Gromadzono się u nich z życzeniami.

1 Mch 5,65 Juda i jego bracia wyruszyli jeszcze i walczyli przeciwko synom Ezawa w

kraju, który leży na południe. Zdobył Hebron i przynależne miejscowości,

zburzył jego umocnienia, a wieże wokoło spalił.

1 Mch 5,66 Potem wybrał się w drogę do ziemi Filistynów i przeszedł przez Marissę. 1 Mch 5,67 W tym czasie padli w walce kapłani, którzy chcieli się wsławić męstwem i

nierozważnie poszli do walki.

1 Mch 5,68 Juda zwrócił się jeszcze w stronę Azotu, który leży na ziemi Filistynów, zbu

rzył ich ołtarze, spalił posągi ich bogów, z miast zabrał łupy i wtedy dopiero

powrócił do ziemi judzkiej.

Rozdział 6

1 Mch 6,01 W czasie swojej wyprawy po górnej krainie, król Antioch dowiedział się, że

w Persji w Elimais, jest miasto sławne z bogactwa, ze srebra i złota, 1 Mch 6,02 że jest tam nadzwyczaj bogata świątynia, a w niej złote hełmy, pancerze i

zbroja, jaką pozostawił tam król macedoński Aleksander, syn Filipa, który

panował najpierw nad Grekami.

1 Mch 6,03 Udał się więc tam, usiłował zdobyć miasto i obrabować je, to mu się jednak

815 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 6

nie powiodło, gdyż mieszkańcy miasta poznali jego zamiary.

1 Mch 6,04 Stanęli do walki przeciwko niemu, a on musiał się wycofać. Z wielkim smut

kiem powrócił stamtąd i udał się do Babilonu.

1 Mch 6,05 Do Persji przybył do niego jakiś posłaniec z wiadomością, że pobite są te

wojska, które były wysłane do ziemi judzkiej;

1 Mch 6,06 przede wszystkim wyruszył Lizjasz na czele ogromnego wojska i został przez

nich pobity; oni zaś stali się naprawdę mocni dzięki broni, wojsku, a także

dzięki wielkim łupom, które zabrali pobitemu wojsku;

1 Mch 6,07 zburzyli ohydę, którą wybudowano na ołtarzu w Jerozolimie, świątynię wo

koło otoczyli wysokimi murami jak poprzednio, a także jego miasto Bet-Sur. 1 Mch 6,08 Gdy król usłyszał o tych wypadkach, zdumiał się i przeraził do tego stopnia,

że padł na łoże i ze smutku się rozchorował, bo nie tak się stało, jak sobie

życzył.

1 Mch 6,09 Przez wiele dni tam przebywał, gdyż przyszedł na niego ciężki smutek i nawet

pomyślał, że umrze.

1 Mch 6,10 Przywołał więc wszystkich swoich przyjaciół i powiedział do nich: "Sen od

szedł od moich oczu, a troska gniecie me serce;

1 Mch 6,11 powiedziałem więc w swoim sercu: Doszedłem do tak wielkiej udręki i nie

pewności, w jakiej obecnie się znajduję, a przecież w używaniu swej władzy

byłem łaskawy i miłosierny.

1 Mch 6,12 Teraz jednak przypominam sobie całe zło, którego dopuściłem się w Jero

zolimie. Zabrałem bowiem wszystkie srebrne i złote naczynia, które tam się

znajdowały, i bez przyczyny wydałem rozkaz, aby wytępić wszystkich miesz

kańców ziemi judzkiej.

1 Mch 6,13 Wiem, że dlatego właśnie spotkało mnie to nieszczęście, i oto od wielkiego

smutku ginę na obcej ziemi".

1 Mch 6,14 Wtedy przywołał Filipa, jednego ze swych przyjaciół, i ustanowił go zarządcą

nad całym swoim królestwem.

1 Mch 6,15 Potem wręczył mu diadem, płaszcz swój i sygnet, aby wychował jego syna,

Antiocha, i wyuczył go tak, aby umiał rządzić.

1 Mch 6,16 Tam też król Antioch zakończył swe życie w sto czterdziestym dziewiątym

roku.

1 Mch 6,17 Gdy Lizjasz dowiedział się, że król zakończył swe życie, ustanowił królem

jego syna Antiocha, którego wychowywał od samej młodości. Nadał mu też

przydomek Eupator.

1 Mch 6,18 Ci, którzy przebywali na zamku, robili wokoło świątyni zasadzki na Izraela.

Na każdym kroku wyrządzali im krzywdy, a wspomagali pogan. 1 Mch 6,19 Juda więc postanowił ich wytępić i zwołał cały lud, aby dokonać przeciw nim

oblężenia.

1 Mch 6,20 Zeszli się wszyscy razem i rozpoczęli oblężenie jego w sto pięćdziesiątym roku.

Sprowadzono też kusze i machiny oblężnicze.

816 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 6

1 Mch 6,21 Ale spomiędzy oblężonych wydostało się kilku, a dołączyli się do nich niektó

rzy bezbożni Izraelici,

1 Mch 6,22 i poszli do króla, mówiąc: "Ile jeszcze czasu upłynie, nim wydasz wyrok i

zemścisz się za naszych braci?

1 Mch 6,23 Twojemu ojcu chętnie służyliśmy, wykonywaliśmy jego rozkazy i postępowa

liśmy zgodnie z jego poleceniami.

1 Mch 6,24 Dlatego oblężono nas na zamku, dlatego też synowie narodu naszego stali się

wrogami dla nas. Ponadto mordowali każdego z naszych, kogo schwytali, i

zrabowali nasze posiadłości.

1 Mch 6,25 Wyciągnęli swe ręce nie tylko przeciwko nam, ale także przeciwko wszystkim

swoim okolicznym krainom.

1 Mch 6,26 A oto dzisiaj oblegają zamek w Jerozolimie, aby go zdobyć. Umocnili nawet

świątynię i Bet-Sur.

1 Mch 6,27 Jeżeli ze swej strony nie uprzedzisz ich jak najprędzej, to jeszcze gorszych

rzeczy się dopuszczą i nie będziesz już mógł ich powstrzymać".

1 Mch 6,28 Gdy król to usłyszał, rozgniewał się i zwołał na naradę wszystkich swoich

przyjaciół, dowódców swego wojska i przełożonych nad konnicą. 1 Mch 6,29 Z innych państw i z wysp zamorskich przybywali do niego wynajęci żołnierze, 1 Mch 6,30 a liczba jego wojska wynosiła sto tysięcy piechoty, dwadzieścia tysięcy kon

nicy i trzydzieści dwa słonie wyćwiczone w walce.

1 Mch 6,31 Przeszli oni przez Idumeę i koło Bet-Sur rozłożyli się obozem. Przez wiele dni

walczyli i budowali machiny oblężnicze, ale [obrońcy] robili wypady, palili je

i walczyli mężnie.

1 Mch 6,32 Wtedy Juda odstąpił od zamku i rozłożył się obozem pod Bet-Zacharia na

przeciwko królewskiego obozu.

1 Mch 6,33 Wczesnym rankiem król wyruszył i szybko wyprowadził wojsko w stronę Bet

Zacharia. Wojska ustawiły się do bitwy i zagrano na trąbach.

1 Mch 6,34 Słoniom pokazano sok winnych jagód i morwy, aby je rozjuszyć do bitwy. 1 Mch 6,35 Bestie poprzydzielano do falang i przy każdym słoniu ustawiono tysiąc żoł

nierzy ubranych w łańcuszkowe pancerze i mających głowy okryte hełmami z

brązu. Ponadto do każdej bestii przydzielono po pięciuset wyborowych jeźdź

ców.

1 Mch 6,36 Oni już przedtem byli do bestii przydzieleni: gdzie ona była, tam byli i oni,

gdzie ona szła, tam szli i oni razem z nią i nigdy od niej nie odstępowali. 1 Mch 6,37 Na każdej bestii była przy pomocy specjalnych urządzeń umocowana wieża,

która ją okrywała, a na niej wojenne narzędzia i czterech żołnierzy, którzy z

niej walczyli, a oprócz tego kierujący nią Hindus.

1 Mch 6,38 Pozostała część konnicy ustawiła się po jednej i po drugiej stronie, na dwóch

skrzydłach wojska, ażeby wrogów odstraszyć i zabezpieczyć walczące falangi. 1 Mch 6,39 Gdy słońce zaczęło się odbijać w złotych i brązowych tarczach, to aż góry od

nich zajaśniały i błyszczały jak ogniste pochodnie.

817 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 6

1 Mch 6,40 Pewna część królewskiego wojska rozciągnęła się po pochyłości góry, a niektó

rzy byli w dolinie. Tak zaczęli bitwę pewni siebie i w całkowitym porządku. 1 Mch 6,41 Zadrżeli wszyscy, którzy usłyszeli głos nadciągającej ogromnej ich liczby i

chrzęst zbroi. Było to bowiem wojsko bardzo wielkie i mocne.

1 Mch 6,42 Juda ze swym wojskiem przybliżył się także, aby rozpocząć bitwę, i z kró

lewskiego wojska padło sześciuset żołnierzy.

1 Mch 6,43 Eleazar Auaran zauważył, że jedna z bestii ma na sobie królewskie pancerze.

Była ona większa od wszystkich innych bestii. Sądził on, że na niej jest król. 1 Mch 6,44 Poświęcił się więc, żeby uratować swój naród, a równocześnie zapewnić sobie

wieczną sławę.

1 Mch 6,45 Odważnie i szybko przedostał się do niej przez środek falangi, zadając śmierć

na prawo i na lewo, tak że odstępowano od niego na jedną i drugą stronę. 1 Mch 6,46 Wtedy podszedł do słonia, przebił go od spodu i zabił, a słoń padając na

ziemię przywalił go. Tak oddał tam życie.

1 Mch 6,47 Gdy oni zobaczyli siłę królewską i napór jego wojska, wycofali się. 1 Mch 6,48 Część królewskiego wojska wyszła przeciwko nim w stronę Jerozolimy. Król

zaś rozłożył obóz, aby walczyć przeciw Judei i przeciw górze Syjon. 1 Mch 6,49 Z tymi, którzy byli w Bet-Sur, zawarł pokój. Wyszli oni z miasta, bo w kraju

był rok szabatowy, a nie mieli dość żywności na to, aby mogli dłużej wytrzy

mać w zamknięciu.

1 Mch 6,50 Król więc zajął Bet-Sur i pozostawił w nim załogę do strzeżenia go. 1 Mch 6,51 Sam zaś rozpoczął oblężenie świątyni, które trwało przez długi czas. Ustawił

tam kusze i oblężnicze machiny, mianowicie: balisty do wyrzucania ognia i

kamieni, balisty do rzucania strzał i proce.

1 Mch 6,52 Oni jednak przeciwko ich oblężniczym machinom zrobili swoje machiny wo

jenne i bronili się przez długi czas.

1 Mch 6,53 W spiżarniach brakowało im jednak żywności, bo był to siódmy rok, a resztę

zapasów zjedli ci, których spomiędzy pogańskich narodów przyprowadzono

do Judei.

1 Mch 6,54 W świątyni więc pozostało już tylko niewielu obrońców, bo głód im bardzo

dokuczał, i porozchodzili się każdy do swojej rodzinnej miejscowości. 1 Mch 6,55 Wtedy Lizjasz dowiedział się, że Filip, którego król Antioch jeszcze za życia

ustanowił wychowawcą swego syna Antiocha, aby go nauczyć rządzić króle

stwem,

1 Mch 6,56 powrócił z Persji i Medii razem z wojskiem, które było przy królu, i stara się

o objęcie władzy.

1 Mch 6,57 Wobec tego [Lizjasz] pospiesznie dał znak, aby odstąpić od oblężenia. Do

króla, do dowódców wojska i do żołnierzy mówił: "Codziennie nas ubywa,

żywności mamy mało, a miejsce, które oblegamy, jest warowne. Ponadto zaś

sprawy królestwa na nas czekają.

1 Mch 6,58 Teraz więc podajmy prawicę tym ludziom, zawrzyjmy pokój z nimi i z całym

818 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 7

ich narodem.

1 Mch 6,59 Pozwólmy, niech postępują zgodnie ze swoimi obyczajami, tak jak to robili

poprzednio. Rozgniewali się oni bowiem i zrobili to wszystko z powodu tych

obyczajów, których myśmy im zakazali".

1 Mch 6,60 Słowa te spodobały się królowi i dowódcom. Wysłał poselstwo w sprawie

zawarcia pokoju, a oni je przyjęli.

1 Mch 6,61 Gdy król i dowódcy złożyli im zaprzysiężone zapewnienie, wtedy wyszli z

twierdzy.

1 Mch 6,62 Król udał się na górę Syjon, a kiedy zobaczył, jak to miejsce zostało umocnio

ne, złamał przysięgę, którą złożył poprzednio, i mur wokoło rozkazał zburzyć. 1 Mch 6,63 Potem zaś szybko odjechał i udał się do Antiochii. Zastał tam Filipa panu

jącego nad miastem; pobił go więc i miasto siłą opanował.

Rozdział 7

1 Mch 7,01 W roku sto pięćdziesiątym pierwszym Demetriusz, syn Seleukosa, wyruszył

z Rzymu z niewielką liczbą wojska. Wylądował w nadmorskim mieście i jako

król zaczął tam panować.

1 Mch 7,02 Gdy wszedł do królewskiego pałacu swoich przodków, wojska pochwyciły

Antiocha i Lizjasza, aby ich przyprowadzić do niego.

1 Mch 7,03 Kiedy doniesiono mu o tym, powiedział: "Nie pokazujcie mi ich twarzy!" 1 Mch 7,04 Wojsko więc zamordowało ich, a Demetriusz zasiadł na tronie swego króle

stwa.

1 Mch 7,05 Wtedy wszyscy wiarołomni i bezbożni spomiędzy Izraela przybyli do niego,

a przywódcą ich był Alkimos, który chciał osiągnąć godność arcykapłana. 1 Mch 7,06 Tak oskarżyli oni naród przed królem: "Juda razem ze swoimi braćmi zgładził

wszystkich twoich przyjaciół, a nas wypędził z ojczystego kraju. 1 Mch 7,07 Poślij więc teraz jakiegoś swojego zaufanego, niech on się tam uda i naocznie

się przekona o ogromnej krzywdzie, jaką wyrządził nam i królewskiemu kra

jowi, i niech ukarze ich razem z tymi wszystkimi, którzy im pomagają". 1 Mch 7,08 Król wybrał Bakchidesa, jednego z królewskich przyjaciół, który władzę swą

wykonywał za Rzeką, a będąc wpływowym człowiekiem w państwie, oddany

był królowi.

1 Mch 7,09 Jego to wysłał razem z bezbożnym Alkimosem, któremu przyznał godność

kapłańską, i nakazał pomstę na synach Izraela.

1 Mch 7,10 Wyruszywszy, przybyli wraz z licznym wojskiem do ziemi judzkiej. Stamtąd

wysłał poselstwo do Judy i do jego braci, podstępnie używając słów pokojo

wych.

1 Mch 7,11 Oni jednak nie uwierzyli ich słowom. Widzieli bowiem, że przybyli z licznym

819 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 7

wojskiem.

1 Mch 7,12 U Alkimosa i Bakchidesa zebrało się zgromadzenie uczonych w Piśmie, aby

naradzić się nad tym, co jest słuszne.

1 Mch 7,13 Pierwsi spomiędzy synów Izraela asydejczycy starali się o to, żeby z nimi

zawrzeć pokój.

1 Mch 7,14 Mówili bowiem: "Razem z wojskiem przyszedł przecież arcykapłan z rodu

Aarona. On nam nie zrobi żadnej krzywdy".

1 Mch 7,15 Rozmawiał on z nimi pokojowo i przysiągł im, zapewniając: "Ani wam, ani

też przyjaciołom waszym nie uczynimy nic złego".

1 Mch 7,16 Uwierzyli mu więc, a on rozkazał pochwycić spomiędzy nich sześćdziesięciu

ludzi i zamordować ich w ciągu jednego dnia, zgodnie ze słowami Pisma: 1 Mch 7,17 Ciała twych świętych [porzucili], a krew ich rozlali wokoło Jeruzalem i nie

było, kto by ich pochował.

1 Mch 7,18 Bojaźń zaś i strach padł na cały lud. Mówili bowiem: "Nie ma w nim prawdy

ani sprawiedliwości. Złamali bowiem umowę i przysięgę, którą złożyli". 1 Mch 7,19 Wtedy Bakchides odstąpił od Jerozolimy i rozłożył się obozem koło Bet-Zait.

Tam kazał pochwycić wielu tych ludzi, którzy sami uciekli od niego, i niektó

rych spomiędzy ludu zamordował [i wrzucił] do wielkiej cysterny. 1 Mch 7,20 Potem Bakchides oddał Alkimosowi władzę nad krajem i pozostawił mu woj

sko do pomocy, sam zaś powrócił do króla.

1 Mch 7,21 Alkimos starał się objąć władzę arcykapłańską,

1 Mch 7,22 do niego zaś zeszli się wszyscy, którzy ciemiężyli swój własny naród, bo za

władnęli judzką krainą i przyczynili się do wielkiej klęski Izraela. 1 Mch 7,23 Gdy Juda zobaczył całe zło, którego dopuścił się Alkimos i jego zwolennicy,

w większym stopniu aniżeli poganie,

1 Mch 7,24 obszedł wokoło wszystkie ziemie Judei i wywarł zemstę na odstępcach, tak

że nie mogli oni poruszać się po kraju.

1 Mch 7,25 Gdy Alkimos przekonał się, że Juda razem ze swoimi zwolennikami znów ma

wiele sił, i kiedy spostrzegł, że nie będzie się mógł mu przeciwstawić, wrócił

do króla i oskarżał ich o złe [knowania].

1 Mch 7,26 Wtedy król wysłał Nikanora, jednego z najznaczniejszych swoich dowódców,

który nienawidził Izraela i wrogo do niego się odnosił. Wydał mu też rozkaz,

aby wytępił naród.

1 Mch 7,27 Nikanor zaś z licznym wojskiem przybył do Jerozolimy, a do Judy i jego braci

wysłał poselstwo, podstępnie mówiąc do nich pokojowymi słowami: 1 Mch 7,28 "Niech między mną a wami nie będzie żadnej wojny. Z nielicznym oddziałem

przybędę, aby w pokoju zobaczyć was osobiście".

1 Mch 7,29 Przybył więc do Judy i wzajemnie po przyjacielsku się pozdrowili, ale nie

przyjaciele byli w pogotowiu, aby Judę porwać.

1 Mch 7,30 Wtedy Juda dowiedział się, że przybył do niego zdradliwie. Przeląkł się więc

go i nie chciał więcej się z nim widzieć.

820 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 7

1 Mch 7,31 Nikanor zaś domyślił się, że jego zamiar został odkryty. Wystąpił więc do

walki przeciwko Judzie koło Chafarsalama.

1 Mch 7,32 Spośród wojska Nikanora padło blisko pięciuset żołnierzy, a reszta uciekła do

Miasta Dawidowego.

1 Mch 7,33 Po tych wypadkach Nikanor udał się na górę Syjon. Ze świątyni spomiędzy

kapłanów i spomiędzy starszych ludu wyszli niektórzy, aby pokojowo go po

witać i pokazać mu całopalenie, które miało być złożone za króla 1 Mch 7,34 On jednak wyszydził i wyśmiał ich, i znieważył. Przemówił też zarozumiale, 1 Mch 7,35 a nawet pełen gniewu przysiągł: "Jeżeli w tej chwili Juda razem ze swoim

wojskiem nie zostanie wydany w moje ręce, spalę tę świątynię, gdy szczęśli

wie powrócę". I wyszedł z wielkim gniewem.

1 Mch 7,36 Wtedy kapłani powrócili, stanęli przed ołtarzem i przed przybytkiem, zaczęli

płakać i modlić się:

1 Mch 7,37 "Ty sam wybrałeś tę świątynię, aby była poświęcona Twojemu Imieniu, aby

była dla Twego ludu domem modlitwy i błagania.

1 Mch 7,38 Dokonaj pomsty na tym człowieku i na jego wojsku. Niech zginą od miecza!

Pamiętaj o ich bluźnierstwach i nie pozwól im nadal trwać!"

1 Mch 7,39 Nikanor odszedł z Jerozolimy i rozłożył się obozem w Bet-Choron. Tam przy

łączyło się do niego wojsko z Syrii.

1 Mch 7,40 Juda zaś rozłożył się obozem w Adasa razem z trzema tysiącami żołnierzy i

modlił się słowami:

1 Mch 7,41 "Gdy bluźnili posłowie króla, wtedy anioł stanął i zabił spomiędzy nich sto

osiemdziesiąt pięć tysięcy.

1 Mch 7,42 Tak samo zetrzyj to wojsko dzisiaj przed nami! Niech poznają ci, którzy po

zostaną, jak strasznie zbluźnił on przeciwko Twojej świątyni; osądź go tak,

jak jego złość na to zasługuje".

1 Mch 7,43 W trzynastym dniu miesiąca Adar wojska spotkały się w walce i wojsko Ni

kanora zostało starte. On sam pierwszy padł w bitwie,

1 Mch 7,44 a gdy jego wojsko zobaczyło, że Nikanor zginął, porzuciwszy broń, uciekło. 1 Mch 7,45 Ścigali więc ich dzień drogi od Adasa aż blisko Gezer. Wtedy na trąbach dano

znak za nimi.

1 Mch 7,46 I ze wszystkich dokoła wiosek judejskich wyszli mieszkańcy i osaczyli ich.

Tamci obrócili się przeciwko nim, ale wszyscy padli od miecza i nie pozostał

z nich ani jeden.

1 Mch 7,47 Zabrano łupy i to, co tamci zrabowali, głowę zaś Nikanora i jego prawą rękę,

którą tak hardo wyciągnął, obcięli, zanieśli do Jerozolimy i zawiesili obok

miasta.

1 Mch 7,48 Lud zaś bardzo się uradował, a dzień ten obchodził jako dzień wielkiej rado

ści.

1 Mch 7,49 Postanowiono też, żeby corocznie ten dzień obchodzić uroczyście dnia trzy

nastego Adar.

821 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 8

1 Mch 7,50 Na krótki czas pokój zapanował w ziemi judzkiej.

Rozdział 8

1 Mch 8,01 Juda dowiedział się o sławie, jaką cieszą się Rzymianie: że są nadzwyczaj

mocni, że życzliwość okazują tym wszystkim, którzy się do nich przyłączają,

a nawet przyjaźń zawierają z tymi, którzy udają się do nich,

1 Mch 8,02 gdyż są nadzwyczaj mocni. Opowiadano mu o ich wojnach i o bohaterskich

czynach, których dokonali w wojnie z Galatami, jak ich zwyciężyli i zmusili

do płacenia daniny;

1 Mch 8,03 tak samo i o czynach dokonanych w hiszpańskim kraju w celu zawładnięcia

tamtejszymi kopalniami srebra i złota;

1 Mch 8,04 jak każdym krajem, choćby to był kraj najbardziej od nich odległy, zawładnęli

dzięki swojej roztropności i cierpliwości; jak pokonali królów, którzy z końca

świata przeciw nim wyruszyli, zadając im wielką klęskę, i jak inni corocznie

płacą im daniny.

1 Mch 8,05 Tak samo królów kittejskich, Filipa i Perseusza, razem z tymi, którzy przeciw

ko nim wzniecili powstanie, w czasie wojny starli i siłą poddali swej władzy. 1 Mch 8,06 Pokonany przez nich został nawet Antioch Wielki, król Azji, który wyszedł

na wojnę przeciwko nim, mając sto dwadzieścia słoni, konnicę, rydwany i

bardzo wiele wojska,

1 Mch 8,07 a jednak wzięli go do niewoli żywego i wyznaczyli jemu i jego następcom

zapłacenie sobie wielkiej daniny, danie zakładników i odstąpienie krain, 1 Mch 8,08 mianowicie: Indii, Medii, Lidii "i" części najpiękniejszych ich posiadłości. Oni

zaś odebrali je od niego i oddali królowi Eumenesowi.

1 Mch 8,09 [Opowiadano] też, jak mieszkańcy Hellady zamierzali wyruszyć, aby ich wy

tępić.

1 Mch 8,10 Oni jednak dowiedzieli się o tym, wysłali do nich jednego wodza, który wal

czył z nimi, tak że padło spośród nich wielu zabitych, żony ich i dzieci zostały

wzięte do niewoli, złupili ich, a ziemię ich sobie przywłaszczyli, zburzyli ich

twierdze, a ich samych aż do tego dnia trzymają w niewoli.

1 Mch 8,11 Każde inne królestwo i każdą wyspę, która kiedykolwiek im się przeciwsta

wiła, zgnietli i poddali je sobie w niewolę, z przyjaciółmi zaś swoimi i ze

sprzymierzeńcami zachowują przyjaźń.

1 Mch 8,12 Nad pobliskimi królestwami rozciągnęli swoją władzę i nad tymi, które są

daleko, do tego stopnia, że strach przejmuje wszystkich, gdy słyszą o ich

imieniu.

1 Mch 8,13 Komu zechcą pomóc w osiągnięciu władzy królewskiej, ten panuje, a których

chcą, zrzucają z tronu, bo doszli do ogromnej potęgi.

822 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 8

1 Mch 8,14 Przy tym wszystkim zaś ani jeden z nich nie kładzie sobie diademu na głowę

i nikt nie okrywa się purpurą, aby się nią chełpić.

1 Mch 8,15 Raczej ustanowili sobie radę. Codziennie zbiera się ich trzystu dwudziestu i

zawsze radzą nad ludem, jak by najlepiej zachować w nim ład.

1 Mch 8,16 Corocznie zaś jednemu tylko człowiekowi powierzają zarząd nad nimi i pa

nowanie nad całym krajem, który im podlega, a wszyscy temu jednemu są

posłuszni i nie ma pomiędzy nimi zazdrości ani nienawiści.

1 Mch 8,17 Juda więc wybrał Eupolemosa, syna Jana, który był synem Akkosa, oraz

Jazona, syna Eleazara, aby ich posłać do Rzymu. Mieli oni zawrzeć z nimi

przyjaźń i przymierze

1 Mch 8,18 w tym celu, aby zdjęli z nich jarzmo. Widać bowiem było, że królestwo greckie

usiłuje wziąć Izraela w niewolę.

1 Mch 8,19 Udali się więc do Rzymu, a droga była bardzo daleka, weszli do senatu i tak

się odezwali:

1 Mch 8,20 "Juda, który nosi przydomek Machabeusz, jego bracia i lud żydowski wysłali

nas do was, abyśmy z wami zawarli przymierze i pokój, aby zapisano nas jako

waszych sprzymierzeńców i przyjaciół".

1 Mch 8,21 Przemówienie im się podobało.

1 Mch 8,22 To zaś jest odpis listu, który został napisany na tablicach z brązu i posłany do

Jerozolimy, aby tam był u nich jako akt upamiętniający pokój i przymierze: 1 Mch 8,23 "Niech Rzymianom i narodowi żydowskiemu zawsze dobrze się powodzi na

morzu i na lądzie, a miecz nieprzyjacielski niech będzie od nich z daleka! 1 Mch 8,24 Jeżeliby jednak najpierw albo Rzymowi, albo któremukolwiek z jego sprzy

mierzeńców na całym obszarze podległym ich władzy zagrażała wojna, 1 Mch 8,25 wtedy naród żydowski zależnie od tego, jak okoliczności będą wymagały, z

całym poświęceniem będzie w walce pomagał.

1 Mch 8,26 Walczącym zaś wrogom, o ile Rzym będzie uważał za słuszne, nie będzie

dawał ani dostarczał zboża, broni, pieniędzy ani okrętów. Postanowień tych

będą przestrzegali bez żadnego wynagrodzenia.

1 Mch 8,27 Tak samo jeżeli narodowi żydowskiemu najpierw wojna będzie zagrażała,

wtedy Rzymianie, zależnie od tego, jak okoliczności będą im wskazywały,

chętnie w walce będą im pomagali.

1 Mch 8,28 Walczącym zaś wrogom, o ile Rzym będzie uważał za słuszne, nie będą dostar

czane: zboże, broń, pieniądze ani okręty. Postanowień tych będą przestrzegali

bez żadnego podstępu.

1 Mch 8,29 Na podstawie tych postanowień Rzymianie ułożyli swoje stosunki z ludem

żydowskim.

1 Mch 8,30 Jeżeliby zaś jedni i drudzy do tych postanowień coś chcieli dodać albo z nich

coś skreślić, będą mogli to uczynić wedle swej woli; dodatek albo skreślenie

będą ważne.

1 Mch 8,31 Co zaś dotyczy krzywd wyrządzonych im przez króla Demetriusza, to napisa

823 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 9

liśmy do niego te słowa: "Dlaczego na naszych przyjaciół i sprzymierzeńców,

na Żydów, włożyłeś tak ciężkie jarzmo?

1 Mch 8,32 Jeżeli jeszcze będą skarżyli się na ciebie, wtedy ujmiemy się za ich prawami

i pobijemy cię na morzu i na lądzie"".

Rozdział 9

1 Mch 9,01 Demetriusz dowiedział się, że Nikanor poległ i jego wojsko w bitwie [ponio

sło klęskę.] Posłał więc drugi raz Bakchidesa i Alkimosa do ziemi judzkiej, a

razem z nimi prawe skrzydło wojska.

1 Mch 9,02 Ci wyruszyli drogą w stronę Galilei, rozłożyli się obozem koło Masalot w

Arbeli, zdobyli je i zabili wielu ludzi.

1 Mch 9,03 Następnie zaś w pierwszym miesiącu sto pięćdziesiątego drugiego roku roz

łożyli się obozem koło Jerozolimy.

1 Mch 9,04 Potem jednak odstąpili i w dwadzieścia tysięcy piechoty i dwa tysiące konnicy

poszli do Berei.

1 Mch 9,05 Juda razem z trzema tysiącami wyborowych żołnierzy miał obóz rozbity w

Elasa.

1 Mch 9,06 Gdy zobaczyli oni ogromną ilość wojska, zlękli się bardzo i wielu uciekło z

obozu. Pozostało z nich nie więcej jak ośmiuset żołnierzy.

1 Mch 9,07 Juda widział, że jego wojsko się rozbiegło, a bitwa była dla niego nieuniknio

na. Głęboka więc troska opanowała mu serce, bo nie miał czasu ich zebrać. 1 Mch 9,08 Pełen boleści powiedział do tych, którzy pozostali: "Wstańmy i uderzmy na

naszych nieprzyjaciół, a może uda się nam ich pobić".

1 Mch 9,09 Ale oni odradzali mu słowami: "To się nam nie uda. W tej chwili raczej

ratujmy swoje własne życie! Później powrócimy razem z naszymi braćmi i

przeciwko nim będziemy walczyli. Jest nas zbyt mało".

1 Mch 9,10 Juda jednak odpowiedział: "Przenigdy tego nie zrobię, abym miał przed nimi

uciekać. Jeżeli na nas już czas, mężnie za naszych braci położymy swe życie.

Nie pozwólmy niczego ująć z naszej chwały!"

1 Mch 9,11 Wojsko wyruszyło z obozu i ustawiło się naprzeciwko nich. Konnica podzieli

ła się na dwie części, procarze i łucznicy szli przed wojskiem, a w pierwszym

szeregu byli sami najbardziej waleczni. Bakchides zaś był na prawym skrzy

dle.

1 Mch 9,12 Zbliżały się jego falangi złożone z dwóch części, i grano na trąbach. Ci, którzy

byli po stronie Judy, zagrali także na trąbach.

1 Mch 9,13 Ziemia zadrżała od krzyku, jaki wydały wojska, bitwa trwała od rana aż do

wieczora.

1 Mch 9,14 Wtedy Juda zauważył, że Bakchides i główna część wojska są po prawej stro

824 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 9

nie. Wszyscy odważni zebrali się koło niego

1 Mch 9,15 i prawe skrzydło zostało przez nich starte. Ścigano ich aż do podnóża góry. 1 Mch 9,16 Gdy ci, którzy byli na lewym skrzydle, zobaczyli, że prawe skrzydło zostało

starte, odwrócili się i szli z tyłu, w ślad za Judą i jego żołnierzami. 1 Mch 9,17 Bitwa stała się jeszcze cięższa, a wielu zabitych padło po jednej i po drugiej

stronie.

1 Mch 9,18 I Juda padł zabity, a inni pouciekali.

1 Mch 9,19 Jonatan zaś i Szymon zabrali Judę, swego brata, i pochowali go w rodzinnych

swych grobach w Modin.

1 Mch 9,20 Opłakiwano go, a cały Izrael bardzo go żałował. Przez długi czas trwała po

nim żałoba. Mówiono:

1 Mch 9,21 "Jak mógł paść bohater, który wybawiał Izraela?"

1 Mch 9,22 Reszta zaś tego, czego dokonywał Juda, jego walk, bohaterskich czynów i

wielkości jego, nie została spisana. Była bowiem zbyt wielka.

1 Mch 9,23 Po śmierci Judy podnieśli się na wszystkich obszarach izraelskich bezbożnicy

i powstali wszyscy złoczyńcy.

1 Mch 9,24 W tym też czasie był bardzo wielki głód i cała kraina razem z nimi odpadła

[od Boga].

1 Mch 9,25 Bakchides wybrał bezbożnych ludzi i ustanowił ich panami krainy, 1 Mch 9,26 a oni wyszukiwali i śledzili przyjaciół Judy, potem zaś prowadzili ich do Bak

chidesa, a on mścił się i wyśmiewał się z nich.

1 Mch 9,27 W ten sposób zaczęło się wielkie prześladowanie Izraela, takie, jakiego nie

było od czasu ukazania się proroka.

1 Mch 9,28 Wtedy przyjaciele Judy zebrali się i powiedzieli do Jonatana: 1 Mch 9,29 "Umarł twój brat Juda. Od tego czasu nie ma nikogo, kto by był do nie

go podobny, kto by wyruszył przeciwko wrogom, przeciwko Bakchidesowi i

przeciwko tym, którzy są nieprzyjaciółmi naszego narodu.

1 Mch 9,30 Wobec tego dzisiaj na jego miejsce wybieramy ciebie. Bądź naszym zwierzch

nikiem i wodzem! Prowadź wojnę w naszej sprawie!"

1 Mch 9,31 W tym więc czasie Jonatan objął dowództwo i stanął w miejsce swego brata

Judy.

1 Mch 9,32 Gdy Bakchides dowiedział się o tym, poszukiwał go, aby zamordować. 1 Mch 9,33 Ale Jonatan, jego brat Szymon i wszyscy jego zwolennicy spostrzegli to, ucie

kli na pustynię Tekoa i rozłożyli się obozem przy wodzie cysterny Asfar. 1 Mch 9,34 Bakchides wiadomość o tym otrzymał w szabat. Osobiście więc wyruszył z

całym swoim wojskiem na drugą stronę Jordanu.

1 Mch 9,35 Wtedy [Jonatan] posłał swego brata, który był przełożonym nad ludem, i

prosił przyjaciół swych, Nabatejczyków, aby u nich mogli przetrzymać swe

tabory, których mieli wiele.

1 Mch 9,36 Ale synowie Jambriego wyszli z Medeby, pochwycili Jana i odeszli razem ze

wszystkim, co posiadał.

825 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 9

1 Mch 9,37 Po tych wydarzeniach Jonatanowi i jego bratu Szymonowi doniesiono, że

synowie Jambriego urządzają wielkie wesele, a pannę młodą, córkę jednego

z wielkich dostojników kananejskich, z wielkim orszakiem prowadzą z Nada

bat.

1 Mch 9,38 Przypomnieli więc sobie krew swego brata Jana, poszli i skryli się w skalnej

grocie.

1 Mch 9,39 Kiedy podnieśli oczy, oto [ujrzeli] hałaśliwy orszak i dużą ilość podarunków.

Wyszedł im naprzeciw pan młody, jego przyjaciele i bracia, z bębnami, mu

zyką i znaczną bronią.

1 Mch 9,40 Wtedy tamci wyskoczyli z zasadzki i pobili ich; padło wielu rannych, a po

zostali uciekli na górę. [Zwycięzcy] zabrali wszystkie zdobyte na nich łupy, 1 Mch 9,41 wesele zaś przemieniło się w płacz, a głos muzyki w żałobne narzekanie. 1 Mch 9,42 W ten sposób dokonali zemsty za krew swego brata i powrócili do mokradeł

Jordanu.

1 Mch 9,43 Na wiadomość o tym przyszedł Bakchides z licznym wojskiem w szabat aż

do brzegów Jordanu.

1 Mch 9,44 Jonatan zaś powiedział do tych, którzy byli przy nim: "Powstańmy i walczmy

o swoje życie! Dziś bowiem jest inaczej, aniżeli było wczoraj czy przedwczo

raj.

1 Mch 9,45 Oto bowiem z przodu i z tyłu bitwa nam zagraża, wody Jordanu są z jednej

i z drugiej strony, a ponadto mokradła i zarośla. Nie ma miejsca, którędy

można by ustąpić.

1 Mch 9,46 Wołajcie więc teraz do Nieba, abyście mogli być wybawieni z rąk naszych

nieprzyjaciół".

1 Mch 9,47 Bitwa się rozpoczęła. Jonatan wyciągnął rękę, aby uderzyć Bakchidesa, ale

on się cofnął.

1 Mch 9,48 Wtedy Jonatan razem ze swymi żołnierzami wskoczył do Jordanu i przepły

nęli na drugą stronę rzeki, ale [żołnierze Bakchidesa] nie przeprawili się za

nimi przez Jordan.

1 Mch 9,49 Tego zaś dnia ze strony Bakchidesa padło blisko tysiąc żołnierzy. 1 Mch 9,50 Potem powrócił [Bakchides] do Jerozolimy i w Judei odbudowywał obronne

miasta: twierdzę w Jerychu, w Emmaus, w Bet-Choron, w Betel, w Tamnata,

[w] Faraton i w Tefon; w każdej - wysokie mury, bramy i zasuwy, 1 Mch 9,51 i pozostawił w nich załogę, która by po nieprzyjacielsku obchodziła się z

Izraelem.

1 Mch 9,52 Ponadto umocnił jeszcze miasto Bet-Sur, Gezer i zamek, umieścił w nich

wojsko i zapasy żywności,

1 Mch 9,53 a synów ludzi przodujących w kraju wziął jako zakładników i umieścił ich

pod strażą na zamku w Jerozolimie.

1 Mch 9,54 W drugim miesiącu sto pięćdziesiątego trzeciego roku Alkimos wydał rozkaz

zburzenia muru wewnętrznego dziedzińca świątyni. W ten sposób niszczył on

826 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 9

to, co prorocy budowali. Rozpoczęto już burzenie.

1 Mch 9,55 W tym jednak czasie Alkimos został porażony, a jego przedsięwzięcie uni

cestwione. Jego usta się zamknęły dotknięte paraliżem. Nie mógł już nic

powiedzieć ani nawet wydać ostatnich rozporządzeń co do swego domu. 1 Mch 9,56 Wtedy też Alkimos w wielkich boleściach zakończył swe życie. 1 Mch 9,57 Gdy Bakchides dowiedział się o śmierci Alkimosa, powrócił do króla. Na ziemi

judzkiej zaś przez dwa lata trwał pokój.

1 Mch 9,58 Wszyscy jednak bezbożnicy naradzali się, mówiąc: "Oto Jonatan i jego stron

nicy mieszkają spokojnie i bez troski. Przywołamy więc teraz Bakchidesa, a

on ich wszystkich pochwyci w ciągu jednej nocy".

1 Mch 9,59 Poszli więc i doradzili mu to,

1 Mch 9,60 a on wyruszył w drogę z licznym wojskiem. Potajemnie wysłał też listy do

swoich zwolenników, którzy mieszkali w Judei, ażeby pochwycili Jonatana i

tych, którzy z nim trzymają. Nie udało im się to jednak, gdyż zamiary ich

zostały odkryte.

1 Mch 9,61 Natomiast [tamci] pochwycili w kraju blisko pięćdziesięciu ludzi spomiędzy

tych, którzy byli przyczyną zła, i zabili ich.

1 Mch 9,62 Jonatan zaś razem z Szymonem i tymi, którzy z nimi trzymali, usunął się do

Bet-Basi na pustynię, odbudował to, co było w niej w ruinie, i wzmocnił ją. 1 Mch 9,63 Gdy Bakchides dowiedział się o tym, zgromadził całe wojsko i przywołał

nawet tych, którzy byli w Judei,

1 Mch 9,64 potem zaś przybył, koło Bet-Basi rozłożył się obozem i przez długi czas zdo

bywał ją, budując machiny oblężnicze.

1 Mch 9,65 Ale Jonatan zostawił w mieście swego brata Szymona, a z małą liczbą żoł

nierzy wyszedł w pole, poszedł

1 Mch 9,66 i pobił Odomera i jego braci, a tak samo synów Fazirona, którzy mieszkali w

swych namiotach. Gdy zaczęli zwyciężać, wzrosły też ich wojska. 1 Mch 9,67 Szymon zaś i jego żołnierze wypadli z miasta i spalili machiny oblężnicze, 1 Mch 9,68 a potem walczyli przeciwko Bakchidesowi i pobili go. Sprawili mu też wiele

udręki, gdyż nie udał się jego zamiar wejścia do twierdzy.

1 Mch 9,69 Gniew swój więc wyładował na tych bezbożnych ludziach, którzy doradzali

mu, by wyruszył do tej krainy. Wielu z nich zamordował, a potem miał za

miar powrócić do swej ojczyzny.

1 Mch 9,70 Jonatan jednak dowiedział się o tym i wysłał do niego poselstwo, aby zawrzeć

z nim pokój i uzyskać zwrot jeńców.

1 Mch 9,71 Zgodził się on i uczynił według jego życzenia. Pod przysięgą też zapewnił, że

przez całe swoje życie nie będzie knuł nic złego przeciw niemu.

1 Mch 9,72 Zwrócił także jeńców, których jeszcze przedtem z ziemi judzkiej wziął do

niewoli. Potem wycofał się, odszedł do swojej ojczyzny i więcej już nie wstę

pował na ich ziemię.

1 Mch 9,73 Tak ustąpił miecz spośród Izraela. Jonatan zamieszkał w Mikmas. Potem zaś

827 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 10

Jonatan zaczął sądzić lud, a bezbożnych usunął z Izraela.

Rozdział 10

1 Mch 10,01 W roku sto sześćdziesiątym przybył Aleksander Epifanes, syn Antiocha, i

zdobył Ptolemaidę. Przyjęto go i był tam królem.

1 Mch 10,02 Gdy król Demetriusz dowiedział się o tym, zgromadził bardzo wiele wojska i

wyruszył na wojnę przeciw niemu.

1 Mch 10,03 Ponadto Demetriusz posłał do Jonatana list [napisany] w pokojowych sło

wach, jak gdyby chciał go nim uczcić.

1 Mch 10,04 Mówił bowiem: "Musimy pierwej z nim zawrzeć pokój, aniżeli on zawrze go

z Aleksandrem przeciwko nam.

1 Mch 10,05 Pamięta on bowiem o wszystkich krzywdach, któreśmy wyrządzili jemu, bra

ciom jego i narodowi".

1 Mch 10,06 Dał mu więc władzę gromadzenia wojska i przygotowywania broni. Miał on

być jego sprzymierzeńcem i rozkazał wydać mu zakładników, którzy byli pod

strażą w zamku.

1 Mch 10,07 Jonatan poszedł do Jerozolimy i listy te głośno odczytał zgromadzonemu

ludowi i tym, którzy byli w zamku,

1 Mch 10,08 a oni bardzo się przestraszyli, gdy usłyszeli, że król dał mu władzę groma

dzenia wojska.

1 Mch 10,09 Ci, którzy byli na zamku, wydali Jonatanowi zakładników, a on zwrócił ich

rodzicom.

1 Mch 10,10 Jonatan zamieszkał w Jerozolimie i zaczął odbudowywać i odnawiać miasto. 1 Mch 10,11 Rzemieślnikom zaś polecił, aby mury wokoło góry Syjon wybudowali z cioso

wych kamieni, aby były mocniejsze - a oni tak zrobili.

1 Mch 10,12 Wtedy pouciekali cudzoziemcy, którzy przebywali w twierdzach pobudowa

nych przez Bakchidesa.

1 Mch 10,13 Każdy z nich pozostawił stanowisko, a powrócił do swojej ojczyzny. 1 Mch 10,14 Tylko w Bet-Sur pozostało kilku takich, co porzucili Prawo i przepisy. Było

to bowiem miasto ucieczki.

1 Mch 10,15 Król Aleksander dowiedział się o przyrzeczeniach, które Demetriusz uczynił

Jonatanowi. Opowiedziano mu również o walkach i bohaterskich czynach,

których dokonał on sam i jego bracia, i o trudach, jakie ponieśli. 1 Mch 10,16 Wtedy powiedział: "Czyż znajdzie się choćby jeden mąż podobny do niego?

Zrobimy go teraz naszym przyjacielem i sprzymierzeńcem".

1 Mch 10,17 Napisał więc list i posłał, zwracając się do niego tymi słowami: 1 Mch 10,18 "Król Aleksander bratu Jonatanowi - pozdrowienie.

1 Mch 10,19 Dowiadujemy się, że jesteś nadzwyczaj potężny i godzien tego, żeby zostać

828 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 10

naszym przyjacielem.

1 Mch 10,20 Dlatego ustanawiamy cię dzisiaj arcykapłanem twego narodu, nadajemy ci

tytuł królewskiego przyjaciela (przy tym posłał mu purpurę i złoty wieniec).

Trzymaj naszą stronę i dochowaj nam przyjaźni!"

1 Mch 10,21 W Święto Namiotów w siódmym miesiącu sto sześćdziesiątego roku Jonatan

przywdział świętą szatę. Zgromadził też wojsko i przygotował wiele broni. 1 Mch 10,22 Gdy Demetriusz dowiedział się o tych wydarzeniach, zasmucił się i powie

dział:

1 Mch 10,23 "Dlaczego dopuściliśmy do tego, że Aleksander uprzedził nas, zdobył przy

jaźń Żydów i przez to się wzmocnił?

1 Mch 10,24 Ja także napiszę do nich list pełen zachęty, pochwał i darowizn. Niech oni

będą jako pomoc po mojej stronie!"

1 Mch 10,25 Posłał do nich pismo tej treści: "Król Demetriusz narodowi żydowskiemu

pozdrowienie.

1 Mch 10,26 Z wielką radością stwierdziliśmy, że zachowujecie zawartą z nami ugodę, że

pozostajecie w przyjaźni z nami i nie przeszliście na stronę naszych wrogów. 1 Mch 10,27 Wytrwajcie w dalszym ciągu w wierności wobec nas, a dobrem odpłacimy

wam za to, co dla nas robicie.

1 Mch 10,28 Wiele podatków wam zniesiemy, a ponadto złożymy wam podarunki. 1 Mch 10,29 Obecnie więc darowuję wam i zwalniam wszystkich Żydów od daniny, podat

ku od soli i z podatku koronnego. Tak samo od dnia dzisiejszego zwalniam z

trzeciej części zbóż

1 Mch 10,30 i połowy owocu z drzew, które dla mnie przypadają. Nie będę ich pobierał z

ziemi judzkiej i z trzech okręgów, które od Samarii i Galilei zostały do niej

przyłączone, od dnia dzisiejszego na zawsze.

1 Mch 10,31 Jerozolima z całym swoim okręgiem będzie święta i wolna od dziesięcin i

opłat.

1 Mch 10,32 Zrzekam się też władzy nad zamkiem w Jerozolimie. Oddaję go arcykapła

nowi, aby umieścił w nim tych ludzi, których sobie wybierze do tego, aby go

strzegli.

1 Mch 10,33 Przywracam za darmo wolność każdemu Żydowi, który został wzięty w nie

wolę z ziemi judzkiej do jakiejkolwiek części mojego królestwa. Każdy niech

ich uwolni od podatków tak osobistych, jak opłat od ich bydła.

1 Mch 10,34 Wszystkie święta: szabaty, dni nowiu, dni przepisane przez Prawo, a także

trzy dni przed świętami i po świętach będą dniami wolnymi od ściągania po

datków i dniami, w których się uwalnia [od przymusowych robót] wszystkich

Żydów mieszkających w moim królestwie.

1 Mch 10,35 Nikt odtąd nie ma władzy w żadnej sprawie kogokolwiek z nich pozywać albo

mu się naprzykrzać.

1 Mch 10,36 Spomiędzy Żydów około trzydziestu tysięcy ludzi będzie wziętych do królew

skiego wojska i będzie im wypłacany żołd tak samo, jak jest wyznaczony dla

829 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 10

wszystkich żołnierzy.

1 Mch 10,37 Spomiędzy nich niektórzy będą umieszczeni w potężnych królewskich twier

dzach, niektórzy, godni zaufania, otrzymają urzędnicze stanowiska w króle

stwie. Niżsi i wyżsi dowódcy spomiędzy nich będą wybrani i będą postępowali

zgodnie ze swoimi prawami, jak to już król przepisał dla judzkiego kraju. 1 Mch 10,38 Trzy okręgi, które z samaryjskiego kraju zostały dołączone do Judei, mają

tak być z Judeą złączone, żeby tylko jednemu były podległe i żeby żadnej

innej władzy nie były poddane, tylko władzy arcykapłana.

1 Mch 10,39 Ptolemaidę i podległy jej obszar ofiaruję świątyni jerozolimskiej na pokrycie

kosztów świątynnych.

1 Mch 10,40 Ja zaś osobiście corocznie daję piętnaście tysięcy srebrnych syklów z rachun

ków królewskich, z odpowiednich miejscowości.

1 Mch 10,41 To wszystko, co pozostało, czego urzędnicy jeszcze nie wypłacili, od tego

czasu mają wypłacać na kult świątynny, jak w poprzednich latach. 1 Mch 10,42 Ponadto jeszcze pięć tysięcy srebrnych syklów, które po całorocznym obra

chunku pobierało się z dochodów świątynnych, i te się darowuje, gdyż one

należą do kapłanów, którzy pełnią służbę w świątyni.

1 Mch 10,43 Każdy, kto by się schronił do świątyni, która jest w Jerozolimie, albo na

ziemie jej podległe, dlatego że jest winien coś do królewskiego skarbu albo

też jest winien jakiegokolwiek innego przestępstwa, wolny będzie on sam i

wszystko, co jest jego własnością, w moim królestwie.

1 Mch 10,44 Koszty odbudowy i odnowienia świątynnych budowli będą pokryte na rachu

nek króla.

1 Mch 10,45 Na rachunek króla będą pokryte również koszty odbudowy murów Jerozolimy

i umocnienia wokół niej, a nawet - odbudowy murów w Judei".

1 Mch 10,46 Gdy Jonatan i naród dowiedzieli się o tych obietnicach, nie uwierzyli im i

nie przyjęli ich. Przypomnieli bowiem sobie wielką krzywdę, jaką wyrządził

w Izraelu, i jak ich bardzo udręczył.

1 Mch 10,47 Przeciwnie, mieli upodobanie w Aleksandrze. On bowiem był pierwszy, który

do nich zwrócił się pokojowymi słowami. Po jego też stronie walczyli przez

cały czas.

1 Mch 10,48 Król Aleksander zgromadził wielkie wojsko i rozłożył się obozem naprzeciwko

obozu Demetriusza.

1 Mch 10,49 Rozpoczęła się walka pomiędzy dwoma królami. Wojsko Aleksandra uciekło,

a Demetriusz ścigał ich. Tak uzyskał przewagę nad nimi.

1 Mch 10,50 Prowadził bardzo zaciętą walkę aż do zachodu słońca. Tego dnia poległ także

Demetriusz.

1 Mch 10,51 Aleksander wysłał poselstwo do Ptolemeusza, króla egipskiego, zwracając się

do niego tymi słowami:

1 Mch 10,52 "Gdy powróciłem do swego królestwa, zasiadłem na tronie swych ojców i

objąłem władzę, wtedy starłem Demetriusza i opanowałem nasze krainy.

830 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 10

1 Mch 10,53 Wydałem mu bitwę i starliśmy go razem z jego wojskiem, a potem zasiedli

śmy na tronie jego królestwa.

1 Mch 10,54 Teraz więc nawiążmy przyjaźń między sobą. Daj mi swoją córkę za żonę, a

zostanę twoim zięciem i złożę tobie i jej dary godne ciebie".

1 Mch 10,55 Król Ptolemeusz odpowiedział słowami: "Szczęśliwy dzień, w którym wróciłeś

do ziemi swych ojców i zasiadłeś na tronie ich królestwa.

1 Mch 10,56 Dla ciebie uczynię to teraz, o czym pisałeś. Wyjdź jednak naprzeciw mnie do

Ptolemaidy, abyśmy się wzajemnie zobaczyli i żebym został twoim teściem,

jak powiedziałeś".

1 Mch 10,57 Sam Ptolemeusz i córka jego, Kleopatra, wyruszyli z Egiptu i przybyli do

Ptolemaidy. Było to w roku sto sześćdziesiątym drugim.

1 Mch 10,58 Król Aleksander wyszedł naprzeciwko nich. Ptolemeusz dał mu za żonę córkę

swą Kleopatrę, a on w Ptolemaidzie urządził dla niej wesele, jak to czynią

królowie - z wielkim przepychem.

1 Mch 10,59 Król Aleksander napisał także do Jonatana, żeby przybył do niego. 1 Mch 10,60 On z wielkim przepychem udał się do Ptolemaidy i spotkał się z obydwoma

królami. Tam obdarzył ich, a także ich przyjaciół srebrem, złotem i wielu

innymi upominkami. Znalazł więc u nich łaskę.

1 Mch 10,61 Ale najgorsi z Izraela, bezbożnicy, zebrali się razem przeciwko niemu, ażeby

go oskarżyć. Król jednak nie zwracał na nich uwagi.

1 Mch 10,62 Przeciwnie, król rozkazał nawet, aby Jonatan zdjął swoje szaty i żeby go

ubrano w purpurę. Tak też uczyniono.

1 Mch 10,63 Potem zaś król posadził go przy sobie, a do swoich najwyższych urzędników

powiedział: "Idźcie z nim przez środek miasta i ogłaszajcie, żeby nikt nie

odważył się wnosić jakiejkolwiek skargi przeciwko niemu i żeby nikt mu się

nie naprzykrzał w żadnej sprawie".

1 Mch 10,64 Gdy zaś jego oskarżyciele usłyszeli, co zostało ogłoszone, i zobaczyli go okry

tego purpurą, wszyscy pouciekali.

1 Mch 10,65 Król zaś uczcił go odznaczeniami, zaliczył go między pierwszych swych przy

jaciół i zamianował wodzem i zarządcą [Judei].

1 Mch 10,66 Wtedy Jonatan w pokoju i z radością powrócił do Jerozolimy. 1 Mch 10,67 W roku sto sześćdziesiątym piątym Demetriusz, syn Demetriusza, przybył z

Krety do kraju swych przodków.

1 Mch 10,68 Gdy się dowiedział o tym król Aleksander, zasmucił się bardzo i powrócił do

Antiochii.

1 Mch 10,69 Demetriusz zaś zarządcą Celesyrii zamianował Apoloniusza. Ten zebrał wiele

wojska, rozbił obóz koło Jamnii, a do arcykapłana Jonatana wysłał poselstwo

ze słowami:

1 Mch 10,70 "Ty sam jeden zbuntowałeś się przeciwko nam. Przez ciebie ja zostałem wy

stawiony na pośmiewisko i pohańbienie. Dlaczego siłę swoją przeciwko nam

pokazujesz w górach?

831 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 10

1 Mch 10,71 Jeżeli w swoim wojsku pokładasz ufność, zejdź do nas, na równinę, tutaj

możemy się z sobą zmierzyć. Ze mną bowiem jest wojsko z miast. 1 Mch 10,72 Zapytaj się i dowiedz, kim ja jestem i kim są inni, którzy mnie wspomagają.

Powiedzą ci: "Przed nami noga wasza ostać się nie może, bo twoi przodkowie

dwa razy zostali pobici w swoim własnym kraju".

1 Mch 10,73 Tak samo i teraz na równinie, gdzie nie ma kamieni ani skał, ani kryjówek do

ucieczki, nie będziesz się mógł oprzeć tak wielkiej konnicy i wojsku". 1 Mch 10,74 Gdy Jonatan wysłuchał słów Apoloniusza, oburzył się aż do głębi serca, wy

brał dziesięć tysięcy żołnierzy i wyruszył z Jerozolimy. Brat jego, Szymon,

połączył się z nim, aby mu udzielić pomocy.

1 Mch 10,75 Koło Jafy rozłożył swój obóz, mieszkańcy jednak miasta zamknęli przed nim

bramy. W Jafie bowiem była załoga Apoloniusza. Gdy jednak uderzył na

nich,

1 Mch 10,76 mieszkańcy miasta ze strachu otwarli bramy, a Jonatan opanował Jafę. 1 Mch 10,77 Gdy Apoloniusz dowiedział się o tym, zebrał trzy tysiące konnicy i wielką

liczbę wojska i wyruszył w stronę Azotu, jak gdyby chciał ich minąć, i pełen

ufności w swoją liczną konnicę wszedł na równinę.

1 Mch 10,78 [Jonatan] szedł za nimi w stronę Azotu i tam wojska uderzyły wzajemnie na

siebie rozpoczynając bitwę.

1 Mch 10,79 Apoloniusz pozostawił za nimi ukrytych tysiąc jezdnych. 1 Mch 10,80 Jonatan spostrzegł, że za nim jest zasadzka. Otoczyli wojsko dokoła i od rana

aż do wieczora wypuszczali strzały na jego żołnierzy.

1 Mch 10,81 Oni stali, jak im Jonatan rozkazał, a tamtych konie się pomęczyły. 1 Mch 10,82 Wtedy Szymon z pośpiechem przyprowadził swoich żołnierzy i uderzył na

falangę [piechoty], gdyż konnica już się rozproszyła. [Wrogowie] zostali przez

nich starci i uciekli.

1 Mch 10,83 Konnica także rozbiegła się po równinie. Pouciekali do Azotu i weszli do

świątyni swego bożka Dagona, aby się tam uratować.

1 Mch 10,84 Jonatan jednak spalił Azot i wszystkie miejscowości, które leżą koło niego,

i zabrał łupy na nich zdobyte. Spalił także świątynię Dagona razem z tymi,

którzy do niej uciekli.

1 Mch 10,85 Tych zaś, którzy zginęli od miecza, razem ze spalonymi, było blisko osiem

tysięcy ludzi.

1 Mch 10,86 Wtedy Jonatan wyruszył stamtąd i rozłożył się obozem koło Askalonu, a

mieszkańcy miasta z oznakami wielkiej czci wyszli naprzeciwko niego. 1 Mch 10,87 Wtedy Jonatan razem ze swoimi żołnierzami obładowany bogatymi łupami

powrócił do Jerozolimy.

1 Mch 10,88 Gdy zaś król Aleksander dowiedział się o tych wypadkach, uczcił Jonatana

jeszcze większymi odznaczeniami.

1 Mch 10,89 Przesłał mu bowiem złotą sprzączkę, którą według zwyczaju ofiarowuje się

tylko królewskim krewnym. Oddał mu także w posiadanie Akkaron i całą

832 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 11

okolicę.

Rozdział 11

1 Mch 11,01 Król egipski zebrał wojsko tak liczne, jak piasek na morskim brzegu, a także

wiele okrętów. Chciał bowiem podstępnie opanować królestwo Aleksandra i

dołączyć je do swego królestwa.

1 Mch 11,02 Zapewniając o pokoju udał się do Syrii. Mieszkańcy miast otwierali mu bra

my i wychodzili naprzeciw niego, ponieważ był nakaz króla Aleksandra, aby

naprzeciwko niego wychodzić. Był to przecież jego teść.

1 Mch 11,03 Ptolemeusz zaś, gdy tylko wchodził do miast, pozostawiał swoje wojsko jako

załogę w każdym mieście.

1 Mch 11,04 Gdy przybył do Azotu, pokazano mu spaloną świątynię Dagona oraz ruiny

Azotu i okolicznych miejscowości, a tak samo ciała tych, którzy polegli i któ

rzy w czasie bitwy zostali spaleni, a których złożono na stosy obok drogi,

jaką miał przechodzić.

1 Mch 11,05 Opowiadano też królowi o wszystkim, co zrobił Jonatan, a to w tym celu,

aby go zganił. Król jednak milczał.

1 Mch 11,06 Jonatan tymczasem z całym swoim przepychem odwiedził króla w Jafie. Po

zdrowili się tam wzajemnie i byli razem przez całą noc.

1 Mch 11,07 Potem zaś Jonatan odprowadził króla aż do rzeki, która się nazywa Eleuteros,

i stamtąd powrócił do Jerozolimy.

1 Mch 11,08 Król Ptolemeusz zaś był już władcą nad wszystkimi nadbrzeżnymi miastami

aż do nadmorskiej Seleucji, a wobec Aleksandra miał niedobre zamiary. 1 Mch 11,09 Wysłał on bowiem do króla Demetriusza poselstwo z oznajmieniem: "Przy

bywaj! Zawiążemy ze sobą przymierze. Dam ci moją córkę, którą ma Alek

sander, i będziesz panował nad królestwem swego ojca.

1 Mch 11,10 Żal mi, że dałem mu swoją córkę, bo nastawał na moje życie". 1 Mch 11,11 Taką potwarz rzucił na niego, gdyż pragnął zawładnąć jego królestwem. 1 Mch 11,12 Zabrał więc swoją córkę i oddał ją Demetriuszowi. W ten sposób zerwał z

Aleksandrem, a ich wrogość stała się jawna.

1 Mch 11,13 Ptolemeusz zaś uroczyście wjechał do Antiochii i włożył sobie na głowę dia

dem Azji. Tak więc na swojej głowie miał dwa diademy: Egiptu i Azji. 1 Mch 11,14 Król Aleksander w tym czasie był w Cylicji. Odstąpili bowiem od niego miesz

kańcy tamtejszych okolic.

1 Mch 11,15 Gdy Aleksander dowiedział się [o tym], wyruszył na wojnę przeciwko niemu.

Ptolemeusz jednak wyruszył z wielką siłą, uderzył na niego i pokonał. 1 Mch 11,16 Aleksander uciekł do Arabii, aby tam znaleźć schronienie, a król Ptolemeusz

był górą.

833 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 11

1 Mch 11,17 Arab Zabdiel odciął głowę Aleksandrowi i posłał ją Ptolemeuszowi. 1 Mch 11,18 Król Ptolemeusz jednak trzeciego dnia zmarł, a mieszkańcy miast pozabijali

załogi pozostawione w twierdzach.

1 Mch 11,19 W ten sposób w sto sześćdziesiątym siódmym roku doszedł do władzy De

metriusz.

1 Mch 11,20 W tym to czasie Jonatan zgromadził mieszkańców Judei po to, aby zdobyć

zamek w Jerozolimie. Przygotowano nawet wiele machin oblężniczych. 1 Mch 11,21 Niektórzy jednak z tych, którzy nienawidzili własny naród, ludzie bezbożni,

poszli do króla z wiadomością, że Jonatan oblega zamek.

1 Mch 11,22 Gdy to usłyszał, rozgniewał się. Zaraz też na wiadomość o tym wyruszył,

przybył do Ptolemaidy i napisał do Jonatana, żeby wstrzymał oblężenie i

żeby natychmiast przybył do Ptolemaidy z nim się rozmówić.

1 Mch 11,23 Gdy Jonatan dowiedział się o tym, rozkazał oblężenie prowadzić dalej. Potem

wybrał starszych spomiędzy Izraelitów i spomiędzy kapłanów i sam wystawił

się na niebezpieczeństwo.

1 Mch 11,24 Zabrał ze sobą srebro, złoto, szaty i wiele innych podarunków i udał się do

króla do Ptolemaidy. Pozyskał względy u niego.

1 Mch 11,25 Kilku bezbożnych spośród narodu wnosiło skargi przeciwko niemu, 1 Mch 11,26 ale król tak się z nim obszedł, jak się z nim obeszli poprzednicy: uczcił go

wobec wszystkich swoich przyjaciół,

1 Mch 11,27 a ponadto potwierdził mu arcykapłaństwo oraz wszystkie inne władze, jakie

miał poprzednio, i kazał go zaliczyć pomiędzy pierwszych swoich przyjaciół. 1 Mch 11,28 Wtedy Jonatan prosił króla, aby Judea i trzy okręgi z Samarii były wolne od

podatków. Za to obiecał mu trzysta talentów.

1 Mch 11,29 Spodobało się to królowi i co do wszystkich tych spraw dał Jonatanowi pismo

zawierające te słowa:

1 Mch 11,30 "Król Demetriusz bratu Jonatanowi i narodowi żydowskiemu - pozdrowienie. 1 Mch 11,31 Do waszej wiadomości przesyłamy odpis listu, który w waszej sprawie pisa

liśmy do naszego krewnego Lastenesa:

1 Mch 11,32 Król Demetriusz ojcu Lastenesowi - pozdrowienie.

1 Mch 11,33 Za przychylność względem nas postanowiliśmy wynagrodzić naród żydowski,

naszych przyjaciół, którzy wobec nas przestrzegają tego, co słuszne. 1 Mch 11,34 Pozostawiamy więc im zarówno krainę Judei, jak i trzy okręgi: Afairema,

Lidda i Ramataim, które razem ze wszystkim, co do nich należy, mają być

przydzielone od Samarii do Judei. Wszystkich, którzy w Jerozolimie składają

ofiary, [uwalniamy] od królewskich podatków, które król dotychczas corocz

nie pobierał: z tego, co się urodziło na roli i na drzewach.

1 Mch 11,35 Dalej [zrzekamy się] od tej chwili tego, co przypadało nam z dziesięcin i ceł, a

także z jezior solnych i z podatku koronnego, który nam przypada. Zrzekamy

się tego wszystkiego na ich korzyść.

1 Mch 11,36 Nic z tego nie może być odwołane od tej chwili na zawsze.

834 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 11

1 Mch 11,37 Teraz zatem postarajcie się zrobić odpis tych postanowień i wręczyć go Jo

natanowi. Powinien on być umieszczony na Świętej Górze, na widocznym

miejscu".

1 Mch 11,38 Gdy król Demetriusz przekonał się, że w całym jego państwie zapanował

pokój i że nikt mu już nie stawia oporu, rozpuścił do domu wszystkich swych

żołnierzy, z wyjątkiem żołnierzy cudzoziemskich, których najął z wysp po

gańskich. Wszystkie więc oddziały, które służyły jeszcze za jego przodków,

źle były do niego usposobione.

1 Mch 11,39 Tryfon, który poprzednio był zwolennikiem Aleksandra, zauważył, że wszyscy

żołnierze narzekają na Demetriusza. Udał się więc do Araba Imalkue, który

wychowywał Antiocha, małego syna Aleksandra,

1 Mch 11,40 i prosił go, żeby mu oddał go w tym celu, aby on po swoim ojcu objął pano

wanie. Zaznajomił go z rozkazami Demetriusza i opowiedział o nienawiści, z

jaką jego wojska odnoszą się do niego. Przez wiele dni tam przebywał. 1 Mch 11,41 Jonatan tymczasem posłał prośbę do króla Demetriusza, aby zabrał żołnierzy

z zamku w Jerozolimie i tych, którzy przebywali w twierdzach. Walczyli oni

bowiem przeciwko Izraelowi.

1 Mch 11,42 Demetriusz zaś odpowiedział Jonatanowi w słowach: "Nie tylko to uczynię

dla ciebie i dla twojego narodu, ponadto wysoko odznaczę i ciebie, i twój

naród, niech tylko znajdę do tego sposobność.

1 Mch 11,43 W tej chwili dobrze byś zrobił, gdybyś mi przysłał żołnierzy do pomocy.

Wszystkie bowiem moje wojska odstąpiły ode mnie".

1 Mch 11,44 Jonatan posłał mu więc do Antiochii trzy tysiące nadzwyczaj dzielnych [wo

jowników]. Gdy przybyli do króla, ten ucieszył się, że już są przy nim. 1 Mch 11,45 Wtedy mieszkańcy miasta w liczbie około stu dwudziestu tysięcy ludzi zebrali

się w środku miasta i chcieli króla zamordować.

1 Mch 11,46 Król schronił się do pałacu. Mieszkańcy miasta opanowali ulice i rozpoczęli

walkę.

1 Mch 11,47 Wtedy król przywołał na pomoc Żydów. Wszyscy zwartą gromadą przybyli

mu z pomocą, a potem rozdzielili się w mieście. Tego dnia w mieście zabili

blisko sto tysięcy ludzi,

1 Mch 11,48 ponadto zaś spalili tego dnia miasto i zabrali wiele łupów. W ten sposób

ocalili króla.

1 Mch 11,49 Gdy mieszkańcy miasta przekonali się, że Żydzi w mieście tak postępują, jak

im się podoba, upadli na duchu i zwrócili się do króla z prośbą, mówiąc: 1 Mch 11,50 "Podaj nam prawicę, a niech Żydzi zaprzestaną walczyć przeciwko nam i

przeciwko miastu".

1 Mch 11,51 Rzucili więc broń i zawarli pokój. Żydzi zaś chodzili w sławie wobec króla i

wobec wszystkich mieszkańców jego królestwa, a potem z wielu łupami po

wrócili do Jerozolimy.

1 Mch 11,52 Król Demetriusz zaś zasiadł na tronie swego królestwa i w całym jego pań

835 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 11

stwie zapanował pokój.

1 Mch 11,53 Wtedy złamał wszystkie przyrzeczenia, stał się wrogiem Jonatana; nie wyna

grodził go za te dobrodziejstwa, których od niego doznał, ale raczej bardzo

go trapił.

1 Mch 11,54 Po tych wypadkach powrócił Tryfon mając ze sobą Antiocha, małego jeszcze

chłopczyka. Zaczął on królować i włożył na głowę diadem,

1 Mch 11,55 a koło niego zebrali się wszyscy żołnierze, których zwolnił Demetriusz. Wal

czyli przeciwko niemu, a on został pobity i uciekł.

1 Mch 11,56 Tryfon zaś zawładnął bestiami i zdobył Antiochię.

1 Mch 11,57 Młody Antioch zaś napisał do Jonatana te słowa: "Potwierdzam twoją god

ność arcykapłana i ustanawiam cię zarządcą nad czterema okręgami. Będziesz

jednym z królewskich przyjaciół".

1 Mch 11,58 Przysłał mu też złote naczynia stołowe i dał mu pozwolenie na picie ze zło

tych kielichów, chodzenie w purpurowej szacie i noszenie złotej sprzączki. 1 Mch 11,59 Szymona zaś, jego brata, zamianował wodzem na obszarze od Schodów Tyru

aż do granic Egiptu.

1 Mch 11,60 Jonatan wyruszył [z Jerozolimy] i przeszedł przez krainę za Rzeką i przez

tamtejsze miasta. Całe syryjskie wojsko złączyło się z nim, aby mu pomagać.

Gdy przybył do Askalonu, mieszkańcy miasta przywitali go uroczyście. 1 Mch 11,61 Stamtąd odszedł do Gazy. Mieszkańcy jednak Gazy zamknęli przed nim

bramy. Rozłożył się więc obozem wokoło niej, spalił wszystkie podmiejskie

miejscowości i zabrał zdobyte w nich łupy.

1 Mch 11,62 Wtedy mieszkańcy Gazy prosili Jonatana o pokój. Podał więc im prawicę,

ale jako zakładników wziął synów ich znakomitych obywateli i posłał ich do

Jerozolimy. Potem zaś przeszedł przez cały kraj aż do Damaszku. 1 Mch 11,63 Tam Jonatan dowiedział się, że w Kedes Galilejskim przebywają wodzowie

Demetriusza wraz z licznym wojskiem i zamierzają pozbawić go władzy. 1 Mch 11,64 Wyruszył więc przeciwko nim, a swemu bratu Szymonowi kazał pozostać w

kraju.

1 Mch 11,65 Szymon obległ Bet-Sur i przez długi czas zdobywał tę twierdzę i osaczył ją. 1 Mch 11,66 Prosili go więc [oblężeni], aby im podał prawicę. Podał im ją, wypędził ich

jednak stamtąd, zdobył miasto i umieścił w nim załogę.

1 Mch 11,67 Jonatan zaś ze swoim wojskiem rozłożył się obozem koło jeziora Genezaret.

Wczesnym rankiem wyruszyli na równinę Chasor,

1 Mch 11,68 a oto równiną szło na niego wojsko cudzoziemskie. W górach przygotowano

na niego zasadzkę, ci zaś szli wprost na nich.

1 Mch 11,69 Ci, którzy byli w zasadzce, wyszli ze swoich kryjówek i rozpoczęła się bitwa. 1 Mch 11,70 Pouciekali wszyscy, którzy byli koło Jonatana. Nikt z nich nie pozostał z

wyjątkiem wojskowych dowódców: Matatiasza, syna Absaloma, i Judy, syna

Chalfiego.

1 Mch 11,71 Jonatan rozdarł szaty, głowę posypał ziemią i modlił się.

836 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 12

1 Mch 11,72 Potem zaś rozpoczął walkę z nimi i pokonał ich, a oni uciekli. 1 Mch 11,73 Gdy ci, którzy uciekli od niego, zobaczyli to, wrócili się do niego i razem z

nim ścigali ich aż do Kedes, do ich obozu. Tam się rozłożyli obozem. 1 Mch 11,74 Spomiędzy cudzoziemców padło tego dnia blisko trzy tysiące żołnierzy. Jo

natan zaś powrócił do Jerozolimy.

Rozdział 12

1 Mch 12,01 Jonatan zauważył, że czas mu sprzyja. Wybrał więc ludzi i posłał ich do

Rzymu, aby umocnić i odnowić zawartą z nimi przyjaźń.

1 Mch 12,02 Do Spartan i do innych miejscowości także posłał listy tej samej treści. 1 Mch 12,03 Wyruszyli więc do Rzymu, weszli do senatu i powiedzieli: "Arcykapłan Jona

tan wraz żydowskim narodem posłał nas, abyśmy z wami odnowili przyjaźń

i przymierze na poprzednich warunkach".

1 Mch 12,04 Wtedy [Rzymianie] podali im listy do swych urzędników w poszczególnym

miejscowościach, aby im zabezpieczyli spokojny powrót do judzkiej krainy. 1 Mch 12,05 A oto odpis listu, który Jonatan napisał do Spartan:

1 Mch 12,06 "Arcykapłan Jonatan, starszyzna narodu, kapłani i pozostały lud żydowski

braciom Spartanom - pozdrowienie.

1 Mch 12,07 Już dawniej arcykapłan Oniasz od waszego króla Arejosa otrzymał list, że

wy jesteście naszymi braćmi. Tak jest w posiadanym przez nas odpisie. 1 Mch 12,08 Oniasz z wielkim szacunkiem przyjął waszego posła i odebrał od niego listy,

w których jasno była mowa o przymierzu i przyjaźni.

1 Mch 12,09 Nie zmusza nas do niej żadna konieczność. Pociechę bowiem swoją mamy w

księgach świętych, które są w naszych rękach.

1 Mch 12,10 Uważamy jednak za słuszne wysłać do was poselstwo, ażeby odnowić z wami

braterstwo i przyjaźń, ażebyśmy się nie stali dla was obcymi. Wiele już bo

wiem czasu upłynęło, odkąd przysłaliście do nas poselstwo.

1 Mch 12,11 My zawsze i bez przerwy w święta i inne dni uroczyste o was pamiętamy w

czasie ofiar, które składamy, i w czasie modlitw. Trzeba bowiem i wypada

pamiętać o braciach.

1 Mch 12,12 Toteż cieszymy się z waszej sławy.

1 Mch 12,13 My zaś wokoło siebie mamy wiele utrapień i wiele wojen. Na wojnę bowiem

przeciwko nam wyruszyli królowie sąsiednich krajów.

1 Mch 12,14 W tych jednak wojnach nie chcieliśmy być ciężarem ani dla was, ani dla

innych sprzymierzeńców naszych i przyjaciół.

1 Mch 12,15 Z Nieba bowiem posiadamy siłę, która nas wspomaga, i tak zostaliśmy wy

bawieni od naszych nieprzyjaciół, a nasi nieprzyjaciele zostali upokorzeni. 1 Mch 12,16 Wybraliśmy więc Numeniusza, syna Antiocha, i Antypatra, syna Jazona, i

837 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 12

wysłaliśmy ich do Rzymian, aby odnowić przyjaźń z nimi zawartą i poprzed

nie przymierze.

1 Mch 12,17 Poleciliśmy im jednak, aby udali się także i do was, żeby was pozdrowili i

żeby wam wręczyli nasze listy, w których jest mowa o odnowieniu naszego

braterstwa.

1 Mch 12,18 Teraz zaś dobrze zrobicie, jeżeli na to dacie nam odpowiedź". 1 Mch 12,19 A oto odpis listu, który przysłali Oniaszowi:

1 Mch 12,20 "Arejos, król Spartan, arcykapłanowi Oniaszowi - pozdrowienie. 1 Mch 12,21 W pewnym zapisie, który odnosi się do Spartan i do Żydów, znaleziono, że

są oni braćmi i że pochodzą z rodu Abrahama.

1 Mch 12,22 Teraz więc, skoro to już wiemy, dobrze zrobicie, jeżeli napiszecie do nas o

waszym powodzeniu.

1 Mch 12,23 Wtedy my damy wam odpowiedź. Wasze bydło i wasz dobytek należy do nas,

a to, co my posiadamy, jest wasze. Wydajemy polecenie, aby wam zostały

oznajmione te słowa".

1 Mch 12,24 Jonatan dowiedział się, że wodzowie Demetriusza wyruszyli z większym jesz

cze aniżeli poprzednio wojskiem, ażeby walczyć przeciwko niemu. 1 Mch 12,25 Wyruszył więc przeciwko nim z Jerozolimy w okolice Chamat. Nie chciał im

bowiem dać nawet możliwości wkroczenia na swój obszar.

1 Mch 12,26 Do ich obozu wysłał swych wywiadowców, ci zaś powrócili z wiadomością, że

oni czynią przygotowania do uderzenia na niego w nocy.

1 Mch 12,27 Gdy słońce zaszło, Jonatan nakazał swoim żołnierzom czuwać i żeby przez

całą noc byli pod bronią gotowi do bitwy. Postawił też straż wokół obozu. 1 Mch 12,28 Gdy nieprzyjaciele dowiedzieli się, że Jonatan ze swoim wojskiem jest gotów

do bitwy, zlękli się i zwątpienie ogarnęło ich serce. W swoim obozie rozpalili

ogniska [i wycofali się].

1 Mch 12,29 Ale Jonatan i jego żołnierze nie spostrzegli tego, aż rano. Widzieli bowiem,

że ogniska się palą.

1 Mch 12,30 Wtedy Jonatan rozpoczął pościg za nimi, ale już ich nie dogonił. Przeszli

bowiem na drugą stronę rzeki Eleuteros.

1 Mch 12,31 Wtedy Jonatan zwrócił się przeciwko Arabom, których nazywano Zabadej

czykami, pokonał ich i zabrał łupy na nich zdobyte.

1 Mch 12,32 Stamtąd wyruszył i udał się do Damaszku, i przeszedł przez cały kraj. 1 Mch 12,33 Szymon także wyruszył i udał się do Askalonu i sąsiednich twierdz, a potem

zwrócił się w kierunku Jafy i zdobył ją.

1 Mch 12,34 Dowiedział się bowiem, że swoją twierdzę mają zamiar wydać zwolennikom

Demetriusza. Obsadził więc ją załogą, aby jej strzegła.

1 Mch 12,35 Jonatan po swoim powrocie zwołał starszyznę ludu. Razem z nimi postanowił

wybudować w Judei twierdze,

1 Mch 12,36 podwyższyć mury Jerozolimy i pomiędzy zamkiem a miastem wybudować

bardzo wysoki mur, oddzielając go w ten sposób od miasta, tak by on był w

838 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 12

zupełnym odosobnieniu, a jego mieszkańcy nie mogli ani kupować, ani sprze

dawać.

1 Mch 12,37 Zabrali się więc do budowania miasta. Wtedy zwaliła się część muru po

wschodniej stronie przy potoku, a Jonatan odbudował tak zwaną Chafena

tę.

1 Mch 12,38 Szymon zaś wybudował Adidę na obszarze Szefeli i umocnił ją jak twierdzę,

i ubezpieczył ją bramami i zasuwami.

1 Mch 12,39 Tryfon nosił się z myślą, aby zostać królem Azji i włożyć na głowę diadem,

a rękę podnieść na króla Antiocha.

1 Mch 12,40 Obawiał się jednak, że Jonatan może do tego nie dopuścić i że może walczyć

przeciwko niemu. Szukał więc sposobu, jak by go pochwycić i zgładzić. Wy

ruszył więc i przybył do Bet-Szean.

1 Mch 12,41 Jonatan zaś z czterdziestoma tysiącami żołnierzy gotowych do boju wyszedł

naprzeciwko niego i przybył do Bet-Szean.

1 Mch 12,42 Tryfon przekonał się, że jest on z licznym wojskiem. Obawiał się więc pod

nieść na niego rękę.

1 Mch 12,43 Przyjął go wspaniale, wyszedł naprzeciwko niego razem z przyjaciółmi i ofia

rował mu dary, a swoim przyjaciołom i żołnierzom przykazał, żeby mu byli

posłuszni tak samo jak jemu.

1 Mch 12,44 Do Jonatana zaś powiedział: "Dlaczego trudzisz tak wielu tych ludzi? Prze

cież żadna wojna nam nie zagraża.

1 Mch 12,45 Odeślij ich więc do domu. Wybierz sobie tylko kilku mężów, aby byli w twoim

orszaku. Potem chodź ze mną do Ptolemaidy. Chcę ci ją bowiem przekazać,

tak samo zresztą jak inne twierdze, pozostałe oddziały wojskowe i wszyst

kich urzędników. Następnie odejdę do siebie. W tym tylko bowiem celu tutaj

przybyłem".

1 Mch 12,46 Uwierzył mu [Jonatan] i zrobił tak, jak on powiedział: odesłał swoje wojsko;

oni zaś odeszli do ziemi judzkiej.

1 Mch 12,47 Pozostawił ze sobą tylko trzy tysiące ludzi, a z tych dwa pozostawił w Galilei,

a tysiąc z nim poszło.

1 Mch 12,48 Gdy tylko jednak Jonatan wszedł do Ptolemaidy, mieszkańcy Ptolemaidy

pozamykali bramy i pochwycili go, a wszystkich jego towarzyszy pozabijali

mieczem.

1 Mch 12,49 Potem Tryfon posłał piechotę i konnicę do Galilei i na wielką równinę, ażeby

pokonać wszystkich zwolenników Jonatana.

1 Mch 12,50 Tamci zrozumieli, że Jonatan i jego towarzysze zostali uwięzieni i zamordo

wani. Zachęcili się więc wzajemnie i w bojowym szyku wyruszyli gotowi do

bitwy.

1 Mch 12,51 Ścigający jednak zobaczyli, że chodzi o ich życie, i wycofali się. 1 Mch 12,52 W ten sposób wszyscy bezpiecznie doszli do ziemi judzkiej. Płakano po Jona

tanie i jego towarzyszach, i zapanowała trwoga. Cały Izrael podniósł wielki

839 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 13

płacz.

1 Mch 12,53 Wszystkie zaś sąsiednie narody usiłowały ich zniszczyć. Mówili bowiem: "Nie

mają władcy ani wspomożyciela. Teraz więc musimy ich pobić i nawet wspo

mnienie o nich wymazać z ludzkiej pamięci".

Rozdział 13

1 Mch 13,01 Szymon dowiedział się, że Tryfon zebrał liczne wojsko w tym celu, aby iść do

ziemi judzkiej i zniszczyć ją.

1 Mch 13,02 Ponieważ zaś widział, że lud jest pełen lęku i bojaźni, udał się do Jerozolimy

i zwołał lud,

1 Mch 13,03 a dodając im odwagi, mówił: "Wy sami wiecie, ile ja, moi bracia i rodzina

mojego ojca uczyniliśmy dla Prawa i świątyni, oraz ile było walk i trudów,

które ponieśliśmy.

1 Mch 13,04 Dlatego wszyscy moi bracia zginęli za Izraela. Pozostałem tylko ja sam jeden. 1 Mch 13,05 Teraz zaś, gdy nadszedł czas wielkich utrapień, bynajmniej nie będę chronił

mego życia. Nie jestem bowiem lepszy od swoich braci.

1 Mch 13,06 Przeciwnie - mścić się będę za swój naród, za świątynię, za żony i dzieci

wasze. Wszystkie bowiem narody związały się nienawiścią przeciwko nam i

chcą nas zetrzeć".

1 Mch 13,07 Gdy lud usłyszał te słowa, na nowo rozpaliła się w nim odwaga 1 Mch 13,08 i donośnym głosem tak mu odpowiedział: "Ty jesteś naszym wodzem w miej

sce swych braci Judy i Jonatana.

1 Mch 13,09 Prowadź naszą wojnę! Cokolwiek nam rozkażesz - wykonamy". 1 Mch 13,10 Wtedy zebrał on wszystkich ludzi zdolnych do noszenia broni, a potem z

wielkim poświęceniem wykończył mury Jerozolimy i wokoło ją obwarował. 1 Mch 13,11 Do Jafy zaś posłał Jonatana, syna Absaloma, z dość dużym oddziałem woj

ska. Ten zaś wypędził tych, którzy w niej przebywali, a sam w niej pozostał. 1 Mch 13,12 Tryfon razem z licznym wojskiem wyruszył z Ptolemaidy do ziemi judzkiej.

Jonatan był z nim jako więzień.

1 Mch 13,13 Szymon zaś rozłożył swój obóz koło Adidy na brzegu równiny. 1 Mch 13,14 Gdy Tryfon dowiedział się, że Szymon stanął w miejsce swego brata Jonatana

i że zamierza stoczyć z nim bitwę,

1 Mch 13,15 wysłał do niego poselstwo z oznajmieniem: "Zatrzymaliśmy twego brata Jo

natana w sprawie pieniędzy, które z racji swego urzędu był winien królewskiej

kasie.

1 Mch 13,16 Prześlij więc teraz sto talentów srebra i dwóch spośród jego synów jako za

kładników, aby przypadkiem po uwolnieniu nie odstąpił od nas. Wtedy go

uwolnimy".

840 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 13

1 Mch 13,17 Szymon wiedział, że podstępnie do niego mówią. Posłał jednak pieniądze i

chłopców, by wśród ludu nie wzniecić przeciwko sobie wielkiej nienawiści. 1 Mch 13,18 Mówiliby bowiem: "Zginął dlatego, że nie posłał mu pieniędzy i chłopców". 1 Mch 13,19 Posłał więc chłopców i sto talentów, ale tamten złamał swoje słowo i Jona

tana nie wypuścił.

1 Mch 13,20 Potem Tryfon wyruszył z zamiarem wejścia do kraju i zniszczenia go. Przeszli

okrężną drogą do Adory. Szymon zaś ze swoim wojskiem zagradzał mu drogę

w każdym miejscu, przez które przechodził.

1 Mch 13,21 Załoga zamku wysłała do Tryfona poselstwo z prośbą, aby przybył do nich

przez pustynię i przysłał im żywności.

1 Mch 13,22 Tryfon całą swoją konnicę przygotował do drogi. Tej nocy jednak spadło

bardzo wiele śniegu, do tego stopnia, że z powodu śniegu nie mógł się tam

udać. Wyruszył więc i udał się do Gileadu.

1 Mch 13,23 W pobliżu Baskama zamordował Jonatana i został on tam pochowany. 1 Mch 13,24 Następnie Tryfon wycofał się i powrócił do swojej krainy. 1 Mch 13,25 Szymon rozkazał zabrać kości swego brata Jonatana i pochować go w Modin,

mieście swych ojców.

1 Mch 13,26 Cały Izrael okazywał po nim wielki żal i opłakiwał go przez długi czas. 1 Mch 13,27 Szymon zaś na grobie swego ojca i swych braci wybudował pomnik tak wy

soki, że z daleka można go było zobaczyć - pomnik, który z jednej i drugiej

strony był wyłożony ciosowymi kamieniami.

1 Mch 13,28 Ponadto zaś wystawił siedem piramid, jedną obok drugiej: dla ojca, dla matki

i dla czterech braci.

1 Mch 13,29 Wokoło nich jako ozdobę wybudował wysokie kolumny, a na kolumnach na

wieczną pamiątkę umieścił zbroję, obok zaś zbroi wyryto okręty, tak żeby

mogli je zobaczyć ci, którzy będą płynęli po morzu.

1 Mch 13,30 To jest pomnik grobowy, który wybudował w Modin, a który stoi do dnia

dzisiejszego.

1 Mch 13,31 Tryfon zaś używał podstępów w stosunku do młodego króla Antiocha, a po

tem go zamordował.

1 Mch 13,32 W jego miejsce sam ogłosił się królem i włożył sobie na głowę diadem Azji,

a krajowi przyniósł wielkie nieszczęście.

1 Mch 13,33 Szymon tymczasem budował w Judei twierdze, umacniał je potężnymi wie

żami, wysokimi murami, bramami i zasuwami. W twierdzach składał zapasy

żywności.

1 Mch 13,34 Szymon także dobrał ludzi i posłał ich do króla Demetriusza, aby kraj zwolnił

od podatków. Bo czynami Tryfona były tylko grabieże.

1 Mch 13,35 Król zaś Demetriusz posłał do niego te słowa i dał mu pisemną odpowiedź

następującym listem:

1 Mch 13,36 "Król Demetriusz arcykapłanowi i przyjacielowi królów, Szymonowi, star

szyźnie oraz całemu narodowi żydowskiemu - pozdrowienie.

841 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 13

1 Mch 13,37 Otrzymaliśmy złotą koronę i palmową gałąź, które przysłaliście. Jesteśmy też

gotowi zawrzeć z wami całkowity pokój, a także napisać do urzędników, aby

nie ściągali z was tego, co już zostało darowane.

1 Mch 13,38 To wszystko bowiem, co postanowiliśmy w stosunku do was, będzie obowią

zywało, i twierdze, które wybudowaliście, będą należały do was. 1 Mch 13,39 Zapewniamy wam darowanie przeoczeń i wykroczeń aż do dnia dzisiejszego,

tak samo zwalniamy was od podatku koronnego, który jeszcze jesteście win

ni, a jeżeli jeszcze w Jerozolimie są jakieś podatki do zapłacenia, niech już

nie będą płacone!

1 Mch 13,40 Jeżeli między wami są zdatni do zaciągnięcia się w poczet naszej służby przy

bocznej, niech się zaciągają! Pomiędzy nami niech będzie pokój!" 1 Mch 13,41 W roku więc sto siedemdziesiątym pogańskie jarzmo zostało zdjęte z Izraela, 1 Mch 13,42 a lud na dokumentach i na umowach zaczął pisać: "W pierwszym roku Szy

mona, wielkiego arcykapłana, wodza i zwierzchnika Żydów".

1 Mch 13,43 W tym czasie rozłożył on swój obóz koło Gezer i otoczył je swoim wojskiem.

Potem wybudował wieżę oblężniczą i przyprowadził ją pod miasto, w wieży

miejskiej zrobił wyłom i zdobył ją.

1 Mch 13,44 Załoga wieży oblężniczej dostała się do miasta, w mieście więc powstał wielki

popłoch.

1 Mch 13,45 Mieszkańcy miasta razem ze swoimi żonami i dziećmi wchodzili na mury,

rozdzierali szaty, krzyczeli i błagali Szymona, żeby im podał prawicę. 1 Mch 13,46 Mówili: "Postępuj z nami nie według naszych nieprawości, ale według swojego

miłosierdzia!"

1 Mch 13,47 Szymon dał się im ubłagać i nie walczył już przeciwko nim. Wypędził ich

jednak z miasta i oczyścił domy, w których znajdowały się bożki, i wtedy do

piero odbył swój wjazd do niego przy śpiewie hymnów i pochwalnych pieśni. 1 Mch 13,48 Wszelką nieczystość wyrzucił stamtąd, a osiedlił ludzi, którzy zachowywali

Prawo. Potem zaś umocnił miasto i wybudował w nim dla siebie mieszkanie. 1 Mch 13,49 Tym, którzy byli na zamku w Jerozolimie, nie pozwolono utrzymywać żad

nych stosunków z krajem, nie pozwolono im kupować ani sprzedawać. Cier

pieli więc bardzo wielki głód, a nawet wielu z nich zmarło z głodu. 1 Mch 13,50 Prosili więc Szymona, żeby im podał prawicę. Podał więc im, ale wypędził

ich stamtąd, a zamek oczyścił z wszelkiej nieczystości.

1 Mch 13,51 Dnia dwudziestego trzeciego miesiąca drugiego roku sto siedemdziesiątego

pierwszego weszli do zamku przy śpiewie pieśni, z palmowymi gałęziami w

rękach. Grano na harfach, na cymbałach, na lirach, [śpiewano] hymny i pie

śni, bo wielki nieprzyjaciel został usunięty spośród Izraela.

1 Mch 13,52 Szymon postanowił, że ten dzień będzie się obchodziło każdego roku z rado

ścią. Potem umocnił on świątynną górę, która jest obok zamku, i zamieszkał

tam razem ze swoimi ludźmi.

1 Mch 13,53 Gdy Szymon przekonał się, że jego syn Jan jest już dojrzałym mężczyzną,

842 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 14

złożył na niego dowództwo nad wszystkimi wojskami. Mieszkał on w Gezer.

Rozdział 14

1 Mch 14,01 W roku sto siedemdziesiątym drugim król Demetriusz zebrał swoje wojska i

udał się do Medii w tym celu, aby zdobyć sobie pomoc na wojnę przeciwko

Tryfonowi.

1 Mch 14,02 Gdy Arsakes, król Persji i Medii, dowiedział się, że Demetriusz wszedł na

jego ziemie, posłał jednego ze swych dowódców z poleceniem, aby pochwycił

go żywego.

1 Mch 14,03 Ten zaś poszedł, pokonał wojsko Demetriusza, jego samego pochwycił i przy

prowadził do Arsakesa, a ten wtrącił go do więzienia.

1 Mch 14,04 Jak długo Szymon żył, w kraju panował pokój. Starał się on dla swojego

narodu o to, co dobre. Władanie jego im się podobało, a także chwała jego

po wszystkie dni.

1 Mch 14,05 Przy całej swej chwale zdobył Jafę na port i uczynił przystęp do wysp za

morskich,

1 Mch 14,06 rozszerzył granice swojego narodu i objął władzę nad krajem. 1 Mch 14,07 Zabrał wielką liczbę niewolników, opanował Gezer, Bet-Sur i zamek, usunął

stamtąd wszelką nieczystość, a nie było takiego, kto by mu się sprzeciwił. 1 Mch 14,08 Spokojnie uprawiali swą ziemię, a ziemia wydawała plony, drzewa zaś na polu

- owoce.

1 Mch 14,09 Starcy siedzieli na ulicach, wszyscy opowiadali o szczęściu, młodzieńcy zaś

przywdziewali wspaniałe szaty i wojenne zbroje.

1 Mch 14,10 Miastom dostarczał żywności i odbudowywał je, żeby były twierdzami, do

tego stopnia, że imię jego z chwałą było wspominane aż na krańcach ziemi. 1 Mch 14,11 Swojemu krajowi zapewnił pokój, a Izrael cieszył się bardzo i radował. 1 Mch 14,12 Każdy zasiadł w cieniu swojej winnicy i figowego drzewa, i nie było takiego,

kto by ich strachem napełniał.

1 Mch 14,13 W kraju nie pozostał żaden nieprzyjaciel, a królowie w tych czasach zostali

starci.

1 Mch 14,14 On był podporą dla wszystkich słabych ze swojego ludu, pełen gorliwości o

Prawo wypędził wszystkich bezbożnych i złych;

1 Mch 14,15 podniósł chwałę świątyni i pomnożył świątynne naczynia. 1 Mch 14,24 Potem Szymon wysłał do Rzymu Numeniusza z wielką złotą tarczą wagi ty

siąca min, aby utrwalić z nimi przymierze.

1 Mch 14,16 Gdy w Rzymie, a nawet w Sparcie, dowiedziano się, że Jonatan umarł, za

smucono się bardzo.

1 Mch 14,17 Gdy jednak dowiedzieli się, że na jego miejsce arcykapłanem został jego brat

843 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 14

Szymon i że on rządzi krajem i miastami, które są w nim zbudowane, 1 Mch 14,18 napisali do niego na tablicach z brązu, że chcą z nim odnowić tę przyjaźń i

to przymierze, które zostało zawarte z jego braćmi: Judą i Jonatanem. 1 Mch 14,19 Odczytane one zostały wobec zgromadzenia w Jerozolimie. 1 Mch 14,20 A oto odpis listu, który przysłali Spartanie: "Władcy Spartan razem z mia

stem arcykapłanowi Szymonowi, starszyźnie, kapłanom i pozostałemu ludowi

żydowskiemu, swoim braciom - pozdrowienie.

1 Mch 14,21 Posłowie, którzy zostali wysłani do naszego ludu, opowiedzieli nam o waszej

chwale i czci. Ucieszyliśmy się więc bardzo z ich przybycia.

1 Mch 14,22 To zaś, co oni powiedzieli, tak zapisaliśmy w uchwałach ludu: Posłowie ży

dowscy, Numeniusz, syn Antiocha, i Antypater, syn Jazona, przybyli do nas,

aby odnowić zawartą z nami przyjaźń.

1 Mch 14,23 Lud zaś postanowił, że należy przyjąć posłów uroczyście, a odpis tego, co

powiedzą, umieścić w księgach przeznaczonych dla ludu, aby lud Spartiatów

zachował pamięć o nich. Odpis tego zrobiono dla arcykapłana Szymona". 1 Mch 14,25 Gdy lud usłyszał o tych sprawach, powiedział: "W jaki sposób odwdzięczymy

się Szymonowi i jego synom?

1 Mch 14,26 On sam stał się mężnym człowiekiem, a także jego bracia i dom jego ojca.

Wrogów wypędził spośród Izraela i zapewnił mu wolność". Spisali więc to na

tablicach z brązu i umieścili na kolumnach na górze Syjon.

1 Mch 14,27 A oto odpis dokumentu: "Dnia osiemnastego miesiąca Elul, w roku sto siedem

dziesiątym drugim, w trzecim roku wielkiego arcykapłana Szymona, zwierzch

nika ludu Bożego,

1 Mch 14,28 na wielkim zgromadzeniu kapłanów, ludu, zwierzchników narodu i starszyzny

kraju podano nam do wiadomości:

1 Mch 14,29 W wielu walkach, które nawiedzały kraj, Szymon, syn Matatiasza, kapłan z

synów Joariba, oraz jego bracia narażali się na niebezpieczeństwo i stawiali

opór wrogom swojego narodu w tym celu, aby w poszanowaniu były świętości

jego i Prawo. W ten sposób wiele chwały przyczynili swojemu narodowi. 1 Mch 14,30 Jonatan zgromadził swój naród, został arcykapłanem, aż został przyłączony

do swoich przodków.

1 Mch 14,31 Gdy nieprzyjaciele chcieli wkroczyć do jego kraju, ażeby zniszczyć go i wy

ciągnąć ręce po jego świętości,

1 Mch 14,32 wtedy przeciwstawił się Szymon i walczył w obronie swojego ludu, a nawet

oddał dużą część swojego majątku, ażeby uzbroić żołnierzy należących do

wojska swego narodu i żeby im żołd wypłacić.

1 Mch 14,33 Obwarował on judzkie miasta, a także Bet-Sur, które leży na granicach Judei,

gdzie poprzednio była broń nieprzyjaciół. Umieścił tam załogę z żydowskich

żołnierzy.

1 Mch 14,34 Obwarował również Jafę, która leży nad morzem, a także Gezer, które leży

na granicach Azotu. Poprzednio mieszkali tam nieprzyjaciele, ale on osiedlił

844 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 15

w nim Żydów i dał im wszystko, co było im potrzebne do podniesienia ich

dobrobytu.

1 Mch 14,35 Lud widział wiarę Szymona i chwałę, której chciał przyczynić swojemu na

rodowi, ustanowili go więc swoim władcą i arcykapłanem w nagrodę za to

wszystko, czego dokonał, za sprawiedliwość, za wiarę, której strzegł w swoim

narodzie. Wszelkim bowiem sposobem zabiegał o to, żeby lud swój wywyż

szyć.

1 Mch 14,36 Za jego życia i przez jego ręce udało się wypędzić pogan z ich kraju i tych,

którzy przebywali w Mieście Dawidowym w Jerozolimie. Wybudowali oni bo

wiem sobie zamek, a z niego robili wypady, świątynię wokoło bezcześcili, a

przez to bardzo uwłaczali jej czystości.

1 Mch 14,37 Osadził w nim żydowskich żołnierzy i wzmocnił go jeszcze, aby był obroną

dla kraju i dla miasta. Ponadto podwyższył mury Jerozolimy.

1 Mch 14,38 Tak samo król Demetriusz w nagrodę za to potwierdził mu stanowisko arcy

kapłana,

1 Mch 14,39 zamianował go jednym ze swoich przyjaciół i uczcił go wielkim odznacze

niem.

1 Mch 14,40 Dowiedział się bowiem, że Rzymianie nazywają Żydów przyjaciółmi, sprzy

mierzeńcami i braćmi, i że posłów Szymona przyjęli z honorami, 1 Mch 14,41 że Żydzi i kapłani postanowili, iż Szymon będzie ich władcą i arcykapłanem

na wieki, tak długo, aż powstanie wiarygodny prorok,

1 Mch 14,42 że będzie ich wodzem; że on będzie się troszczył o świątynię i wyznaczał

urzędników, czuwających nad ich robotami publicznymi, nad krajem, woj

skiem i twierdzami;

1 Mch 14,43 że będzie się troszczył o świętości; że wszyscy mu będą posłuszni; że jego

imieniem będą znaczone wszystkie umowy spisywane w kraju, i że będzie się

ubierał w purpurę i złoto.

1 Mch 14,44 Nikomu spośród ludu ani spomiędzy kapłanów nie wolno odmówić znaczenia

ani jednemu z tych przepisów, ani przeciwstawić się jego zarządzeniom. Bez

jego pozwolenia nie wolno zwoływać zgromadzenia w obrębie kraju, ubierać

się w purpurę ani używać złotej sprzączki.

1 Mch 14,45 Każdy, kto uczyni coś przeciwko temu rozporządzeniu lub odmówi znaczenia

któremu z tych przepisów, zasłuży na karę".

1 Mch 14,46 Cały lud uznał za słuszne pozwolić Szymonowi postępować zgodnie z tym,

co zostało wyżej powiedziane.

1 Mch 14,47 Szymon zaś zgodził się i wyraził swoją gotowość pełnienia czynności arcyka

płana, wodza i etnarchy Żydów i kapłanów oraz stania na czele wszystkich. 1 Mch 14,48 Postanowiono też, że dokument ten będzie wyryty na tablicach z brązu i

będzie umieszczony na świątynnym murze na widocznym miejscu. 1 Mch 14,49 Odpis zaś tych uchwał polecili złożyć w skarbcu, ażeby Szymon i jego synowie

mieli go pod ręką.

845 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 15

Rozdział 15

1 Mch 15,01 Antioch, syn króla Demetriusza, wysłał z wysp morskich do arcykapłana i

etnarchy Szymona i do ludu żydowskiego

1 Mch 15,02 list następującej treści: "Król Antioch arcykapłanowi i etnarsze, a także na

rodowi żydowskiemu - pozdrowienie.

1 Mch 15,03 Ponieważ niektórzy złoczyńcy stali się panami królestwa naszych ojców, po

stanowiłem objąć królestwo w swoje posiadanie i przywrócić je do poprzed

niego stanu. Zebrałem więc wiele wojska i przygotowałem okręty wojenne. 1 Mch 15,04 Postanowiłem wylądować w swym kraju i ukarać tych, którzy zniszczyli mój

kraj i wiele miast mego królestwa zrównali z ziemią.

1 Mch 15,05 Teraz więc potwierdzam ci zwolnienie od wszystkich podatków, od których

zwolnili cię ci królowie, którzy byli przede mną, a tak samo od wszystkich

innych danin, od których cię zwolnili.

1 Mch 15,06 Pozwalam ci też bić własną monetę legalną dla twojego kraju. 1 Mch 15,07 Jerozolima i świątynia niech będą wolne, a niech przy tobie pozostanie wszel

ka broń, którą przygotowałeś, i te twierdze, które pobudowałeś i którymi

władasz.

1 Mch 15,08 Darowuję ci wszystko, co jesteś winien królewskiemu skarbcowi i co na przy

szłość królowi się będzie należało od dziś aż po wszystkie czasy. 1 Mch 15,09 Gdy zaś przywrócimy nasze panowanie, wtedy ciebie, naród twój i świątynię

uczcimy wielkim odznaczeniem, tak że wasza chwała będzie jawna na całym

świecie".

1 Mch 15,10 W roku sto siedemdziesiątym czwartym wyruszył Antioch do kraju swych

przodków, a wszyscy żołnierze przeszli do niego, tak że garść tylko pozostała

przy Tryfonie.

1 Mch 15,11 Antioch ścigał go, a on uciekał i przybył do Dory, która leży nad morzem. 1 Mch 15,12 Wiedział bowiem, że spadło na niego nieszczęście, bo wojska go opuściły. 1 Mch 15,13 Antioch rozłożył się obozem pod Dorą. Było z nim sto dwadzieścia tysięcy

wojowników i osiem tysięcy konnicy.

1 Mch 15,14 Otoczył miasto ze wszystkich stron, a okręty nacierały z morza. W ten sposób

ścisnął miasto od strony lądu i od strony morza i nikomu nie pozwolił ani

wyjść z niego, ani wejść.

1 Mch 15,15 Numeniusz razem z towarzyszami powrócił z Rzymu przywożąc listy do kró

lów i do krajów. Było w nich napisane, co następuje:

1 Mch 15,16 "Konsul rzymski Lucjusz królowi Ptolemeuszowi - pozdrowienie. 1 Mch 15,17 Przybyli do nas posłowie żydowscy, przyjaciele nasi i sprzymierzeńcy, wysłani

przez arcykapłana Szymona i lud żydowski w tym celu, aby odnowić dawno

już zawartą przyjaźń i przymierze,

1 Mch 15,18 a przynieśli ze sobą złotą tarczę wagi tysiąca min.

846 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 15

1 Mch 15,19 Postanowiliśmy więc napisać do królów i do krajów, aby nie wyrządzali im nic

złego, żeby nie walczyli przeciwko nim, przeciwko ich miastom ani przeciwko

ich krajowi i żeby nie wspomagali tych, którzy będą z nimi prowadzili wojnę. 1 Mch 15,20 Wydało nam się słuszne przyjąć od niech tę tarczę.

1 Mch 15,21 Jeżeli więc jacy przestępcy uciekną z ich kraju do was, wydajcie ich arcyka

płanowi Szymonowi, żeby ich ukarał według swojego Prawa".

1 Mch 15,22 Napisał tak samo do króla Demetriusza i do Attalosa, do Ariataresa, do Ar

sakesa

1 Mch 15,23 i do wszystkich krajów: do Sampsamy, do Spartan, do Delos, do Mindos, do

Sykionu, do Karii, do Samos, do Pamfilii, do Licji, do Halikarnasu, do Rodos,

do Faselis, do Kos, do Side, do Arados, do Gortyny, do Knidos, do Cypru i

do Cyreny.

1 Mch 15,24 Odpis zaś tych listów posłał arcykapłanowi Szymonowi. 1 Mch 15,25 Król Antioch leżał obozem koło Dory, na przedmieściu; sprowadzał do niego

coraz to nowe oddziały, budował machiny oblężnicze i tak zamknął Tryfona,

że ten nie mógł ani wyjść, ani wejść.

1 Mch 15,26 Szymon zaś posłał mu do pomocy dwa tysiące wyborowych żołnierzy, srebra,

złota i wiele broni.

1 Mch 15,27 On jednak nie chciał tego przyjąć, a nawet unieważnił to, co poprzednio po

stanowił na jego korzyść; stał się jego nieprzyjacielem.

1 Mch 15,28 Posłał też do niego Atenobiusza, jednego ze swych przyjaciół, ażeby się z nim

rozmówić. Mówił on: "Wy zajmujecie Jafę, Gezer i zamek jerozolimski, które

są miastami należącymi do mego królestwa.

1 Mch 15,29 Ziemie ich spustoszyliście, dla kraju staliście się wielkim nieszczęściem i za

władnęliście jeszcze wielu miejscowościami w moim królestwie.

1 Mch 15,30 Teraz więc oddajcie miasta, które zabraliście, i podatki z tych miejscowości,

które opanowaliście poza granicami Judei,

1 Mch 15,31 albo też wypłacicie za nie pięćset talentów srebra, a za zniszczenie, jakiegoście

się dopuścili, i za podatki od miast - drugie pięćset talentów. W przeciwnym

wypadku przybędziemy i pobijemy was".

1 Mch 15,32 Przyjaciel królewski, Atenobiusz, przybył do Jerozolimy. Gdy zobaczył bo

gactwo Szymona, stół, na którym stały złote i srebrne naczynia, oraz liczną

służbę, nie mógł wyjść z podziwu. Kiedy wypowiedział, jakie są królewskie

żądania,

1 Mch 15,33 wtedy mu Szymon odpowiedział: "Ani nie przywłaszczyliśmy sobie kraju cu

dzego, ani nie wzięliśmy własności obcej, ale dziedzictwo naszych ojców, nad

którymi nasi wrogowie niesprawiedliwie przez pewien czas panowali. 1 Mch 15,34 Mając więc sposobność objęliśmy w posiadanie dziedzictwo naszych ojców. 1 Mch 15,35 Co zaś do Jafy i Gezer, których żądasz, to one ludowi naszemu i krajowi

wyrządzały wiele krzywdy. Wypłacimy za nie sto talentów".

1 Mch 15,36 Tamten nie rzekł mu ani słowa, tylko z gniewem powrócił do króla, odniósł

847 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 16

mu tę odpowiedź i opowiedział o bogactwie Szymona i o wszystkim, co wi

dział. Król więc zapłonął wielkim gniewem.

1 Mch 15,37 Tryfon zaś dostał się na okręt i odpłynął do Ortozji.

1 Mch 15,38 Wtedy król mianował Kendebajosa zastępcą wodza nadbrzeżnej krainy i od

dał mu pod rozkazy piechotę i konnicę.

1 Mch 15,39 Rozkazał mu rozbić swój obóz na granicy Judei. Rozkazał mu także odbu

dować Kedron, wzmocnić jego bramy i walczyć przeciwko ludności. Król zaś

ścigał Tryfona.

1 Mch 15,40 Kendebajos przybył do Jamnii i zaczął trapić lud: wpadał na obszar Judei,

brał ludność do niewoli i mordował.

1 Mch 15,41 Odbudował też Kedron i umieścił tam jeźdźców oraz [inne] wojska, ażeby wy

padali i przebiegali drogi Judei zgodnie z danym mu królewskim rozkazem.

Rozdział 16

1 Mch 16,01 Wyruszył więc Jan z Gezer i opowiedział swemu ojcu Szymonowi, czego do

konał Kendebajos.

1 Mch 16,02 Szymon więc przywołał dwóch najstarszych swoich synów, Judę i Jana, i

powiedział do nich: "Ja, moi bracia i dom mojego ojca od młodości aż do

dnia dzisiejszego walczyliśmy z nieprzyjaciółmi Izraela i wiele razy udało się

naszymi rękami oswobodzić Izraela.

1 Mch 16,03 Teraz jestem już stary. Wy zaś dzięki miłosierdziu [Bożemu] jesteście w odpo

wiednim wieku. Stańcie na moim miejscu i na miejscu mojego brata. Wyjdź

cie na wojnę w obronie naszego narodu, a pomoc z Nieba niech będzie z

wami!"

1 Mch 16,04 Potem wybrał z kraju dwadzieścia tysięcy wojowników i jeźdźców, a oni wy

ruszyli przeciwko Kendebajosowi i przenocowali w Modin.

1 Mch 16,05 Rano wstali i wyruszyli na równinę, a oto naprzeciwko nich ogromne wojsko

piesze, a także konnica. Pomiędzy nimi był potok.

1 Mch 16,06 Ze swoimi ludźmi rozłożył się [Juda] obozem naprzeciwko nich. Zauważył

wtedy, że lud obawia się przeprawić przez potok. Przeprawił się więc pierw

szy, a gdy jego żołnierze zobaczyli go, przeprawili się także za nim. 1 Mch 16,07 Wtedy rozdzielił swoich ludzi, a konnicę postawił w środku piechoty. Nie

przyjaciele zaś mieli konnicę bardzo liczną.

1 Mch 16,08 Zagrano na trąbach i Kendebajos razem ze swoim wojskiem został pokonany.

Spomiędzy nich padło wielu zabitych, a ci, którzy pozostali, schronili się do

twierdzy.

1 Mch 16,09 Wtedy Juda, brat Jana, został także ranny. Jan zaś ścigał ich tak długo, aż

przybył do Kedron, który tamten odbudował.

848 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 20 - Pierwsza Księga Machabejska Rozdział 16

1 Mch 16,10 Inni pouciekali do wież, które były na polach Azotu. Spalił go więc, a spomię

dzy nich padło blisko dwa tysiące ludzi. Wtedy spokojnie powrócił do Judei. 1 Mch 16,11 Wodzem na równinie Jerycha był mianowany Ptolemeusz, syn Abubosa, któ

ry miał wiele srebra i złota,

1 Mch 16,12 był bowiem zięciem arcykapłana.

1 Mch 16,13 Wyniosło się jego serce i zamierzał zdobyć władzę nad krajem. Umyślił więc

podstępnie usunąć Szymona i jego synów.

1 Mch 16,14 Szymon objeżdżał miasta w kraju i opatrywał ich potrzeby. Do Jerycha przy

był także on sam i jego synowie, Matatiasz i Juda, a było to w roku sto

siedemdziesiątym siódmym, w jedenastym miesiącu, to jest w miesiącu Sze

bat.

1 Mch 16,15 Syn Abubosa podstępnie urządził dla nich przyjęcie w malutkiej twierdzy

zwanej Dok, którą sam wybudował. Przygotował dla nich wiele napojów i

ukrył tam żołnierzy.

1 Mch 16,16 Gdy Szymon i jego synowie byli już pijani, podniósł się Ptolemeusz, a jego

zwolennicy pochwycili za broń przeciw Szymonowi, wtargnęli tam, gdzie była

uczta, i zamordowali go razem z dwoma synami i kilkoma z jego drużyny. 1 Mch 16,17 W ten sposób dokonał haniebnej zdrady i złem odpłacił za dobro. 1 Mch 16,18 Wtedy Ptolemeusz napisał o tym do króla i posłał z prośbą, aby udzielił mu

wojska do pomocy, a on odda mu ich kraj i miasta.

1 Mch 16,19 Innych posłał znów do Gezer, aby zamordowali Jana. Do tysiączników także

rozesłał listy, żeby przyszli do niego, aby mógł im dać srebra i złota oraz inne

podarunki.

1 Mch 16,20 Jeszcze innych posłał, aby obsadzili Jerozolimę i górę świątynną. 1 Mch 16,21 Ktoś jednak pierwej pobiegł do Gezer i doniósł Janowi, że zginął jego ojciec

i bracia oraz to, że: "Posłał, żeby zamordować także i ciebie".

1 Mch 16,22 Gdy usłyszał o tym, przeraził się bardzo. Pochwycił też tych ludzi, którzy

przyszli go zamordować, i zabił ich. Przekonał się bowiem, że oni chcieli go

zamordować.

1 Mch 16,23 Dalsze zaś dzieje Jana: jego walki i bohaterskie czyny, których dokonał, od

budowa murów, którą prowadził, i całe jego postępowanie,

1 Mch 16,24 to wszystko jest spisane w rocznikach jego arcykapłaństwa, od chwili, kiedy

po swoim ojcu został arcykapłanem.

849 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21

Druga Księga Machabejska

Rozdział 1

2 Mch 1,01 "Braciom Żydom w Egipcie [przesyłają] pozdrowienie bracia Żydzi z Jerozo

limy, a ci, którzy mieszkają w krainie judzkiej, życzą pokoju i dobra. 2 Mch 1,02 Niech Bóg udziela wam dobra i niech pamięta o przymierzu swoim, [zawar

tym] z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem, wiernymi swoimi sługami; 2 Mch 1,03 niech da wam wszystkim serce, abyście czcili Go i wykonywali Jego wolę

sercem wielkim i duszą ochotną;

2 Mch 1,04 niech otworzy wasze serce dla swojego Prawa i dla przykazań, a niech sprawi

pokój!

2 Mch 1,05 Niech wysłucha waszych modlitw, niech da się wam przejednać i niech was

nie opuści w złym czasie!

2 Mch 1,06 Oto teraz tutaj modlimy się za was.

2 Mch 1,07 Za panowania Demetriusza, w roku sto sześćdziesiątym dziewiątym, my, Ży

dzi, napisaliśmy do was: W najsroższym utrapieniu, jakie spadło [na nas] w

latach, kiedy Jazon i jego zwolennicy zdradzili Ziemię Świętą i królestwo, 2 Mch 1,08 kiedy podpalono bramę i wylano krew niewinną, my modliliśmy się do Pana i

zostaliśmy wysłuchani. Złożyliśmy ofiarę krwawą i ofiarę z najczystszej mąki,

zapaliliśmy lampy i położyliśmy chleby.

2 Mch 1,09 Teraz zaś [piszemy], abyście obchodzili Święto Namiotów miesiąca Kislew.

[Dan] w roku sto osiemdziesiątym ósmym".

2 Mch 1,10 "Mieszkańcy Jerozolimy i mieszkańcy Judei, starszyzna i Juda Arystobulo

wi, nauczycielowi króla Ptolemeusza, pochodzącemu z rodu namaszczonych

kapłanów, i Żydom mieszkającym w Egipcie - życzą radości i zdrowia. 2 Mch 1,11 Wybawieni przez Boga z wielkich niebezpieczeństw, gorąco Mu dziękujemy,

jako sprzymierzeni przeciwko królowi.

850

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 1

2 Mch 1,12 On sam bowiem wypędził tych, którzy gotowi byli do walki przeciwko Świę

temu Miastu.

2 Mch 1,13 Kiedy bowiem wódz udał się do Persji, a z nim razem niezwyciężone - jak

się wydawało - wojsko, zostali oni pokonani w świątyni bogini Nanai dzięki

podstępowi, do którego się uciekli kapłani Nanai.

2 Mch 1,14 Albowiem gdy przybył na miejsce sam Antioch, a razem z nim jego przyja

ciele, aby [pod pozorem zaślubin z nią] zabrać wielkie skarby jako posag 2 Mch 1,15 i kiedy kapłani świątyni Nanai je wyłożyli, a on wszedł z kilkoma w obręb

świątyni, zamknęli przybytek, skoro tylko wszedł Antioch,

2 Mch 1,16 a otworzyli tajemne drzwi w suficie i zabili wodza, zrzucając na niego kamie

nie. Potem pocięli ich na kawałki, a głowy odcięli i wyrzucili tym, którzy byli

na zewnątrz.

2 Mch 1,17 Za wszystko niech będzie błogosławiony nasz Bóg, który wydał na śmierć

tych, co się dopuścili bezbożności.

2 Mch 1,18 Mając obchodzić Oczyszczenie świątyni dwudziestego piątego Kislew, uwa

żaliśmy, że trzeba wam o tym donieść, abyście wy także obchodzili Święto

Namiotów i ognia [na pamiątkę tego], jak Nehemiasz odbudował świątynię i

ołtarz, a potem złożył ofiary.

2 Mch 1,19 Gdy bowiem do ziemi perskiej byli uprowadzeni nasi ojcowie, ówcześni poboż

ni kapłani wzięli ogień z ołtarza i potajemnie skryli go w zagłębieniu wyschłej

studni. Tam zabezpieczyli go tak, że miejsce nikomu nie było znane. 2 Mch 1,20 Po upływie wielu lat, gdy spodobało się Bogu, Nehemiasz, który był przysła

ny przez króla perskiego, posłał po ogień potomków tych kapłanów, którzy

go ukryli. Jak oni opowiedzieli nam, nie znaleźli ognia, ale tylko gęstą wodę.

Rozkazał więc, aby nabrali jej i przynieśli.

2 Mch 1,21 Gdy zaś było przygotowane wszystko do ofiar, Nehemiasz rozkazał kapłanom,

aby polali tą wodą zarówno drzewo, jak i to, co było na nim położone, 2 Mch 1,22 a kiedy to wykonali i po upływie pewnego czasu zaświeciło słońce, które

przedtem było za chmurami, zapłonął ogień tak wielki, że dziwili się wszy

scy.

2 Mch 1,23 Podczas spalania się ofiary modlili się kapłani, a wraz z kapłanami wszyscy.

Rozpoczynał Jonatan, wszyscy zaś odpowiadali razem z Nehemiaszem. 2 Mch 1,24 Modlitwa zaś brzmiała w ten sposób: "Panie, Panie Boże, Stwórco wszyst

kiego, straszliwy i mocny, sprawiedliwy i miłosierny, jedyny Królu i Dobro

czyńco,

2 Mch 1,25 jedyny Rozdawco dóbr, jedynie sprawiedliwy, wszechmocny i wieczny, który

wybawiasz Izraela ze wszystkiego zła, który ojców naszych uczyniłeś wybra

nymi i który uświęciłeś ich,

2 Mch 1,26 przyjmij ofiarę za cały naród Twój izraelski, ustrzeż swój dział i uświęć! 2 Mch 1,27 Sprowadź rozproszonych spomiędzy nas! Uwolnij tych, którzy są w niewoli

u pogan. Na wyśmiewanych i wzgardzonych spojrzyj łaskawie, aby poganie

851 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 2

poznali, że Ty jesteś Bogiem naszym.

2 Mch 1,28 Ukarz tych, którzy uciskają nas i w pysze swojej nas znieważają. 2 Mch 1,29 Zaszczep lud Twój na Twoim świętym miejscu, jak powiedział Mojżesz". 2 Mch 1,30 Kapłani intonowali hymny.

2 Mch 1,31 Gdy spłonęło to, co złożono w ofierze, kazał Nehemiasz pozostałą wodę wylać

na wielkie kamienie.

2 Mch 1,32 Gdy zaś to wykonano, wybuchnął płomień, który jednak pochłonięty został

przez ogień z ołtarza.

2 Mch 1,33 Kiedy ten wypadek stał się głośny i królowi Persów doniesiono, że na miej

scu, gdzie ukryli ogień owi uprowadzeni w niewolę kapłani, ukazała się woda,

którą Nehemiasz i jego ludzie poświęcili to, co było przeznaczone na ofiarę, 2 Mch 1,34 król zbadał sprawę, a miejsce ogrodził i uczynił świętym. 2 Mch 1,35 Król pobierał [stąd] wielkie dochody i rozdzielał je tym, dla których był ła

skaw.

2 Mch 1,36 Ludzie Nehemiasza nazwali tę wodę "neftar", to znaczy oczyszczenie, u wielu

jednak nazywa się ona "neftai".

Rozdział 2

2 Mch 2,01 W dokumentach można znaleźć [wzmiankę], że prorok Jeremiasz rozkazał,

aby ci, którzy byli uprowadzeni do niewoli, wzięli ze sobą ogień. Tak było

powiedziane

2 Mch 2,02 i tak prorok przykazał tym, których uprowadzono do niewoli. Dał im Prawo,

aby nie zapomnieli przykazań Pana i aby nie zamąciły się ich myśli, kiedy

będą widzieli wizerunki [bóstw] złote i srebrne, a wokoło nich ozdoby. 2 Mch 2,03 Tymi i podobnymi słowami upomniał ich, aby nie dali usunąć Prawa ze swego

serca.

2 Mch 2,04 Było w tym piśmie [napisane], jak z Bożego polecenia prorok kazał nieść za

sobą namiot i arkę, gdy wyszedł. Kiedy zaś wszedł na górę, na którą Mojżesz

wstąpił i [z której] przyglądał się dziedzictwu Bożemu,

2 Mch 2,05 przyszedłszy tam znalazł Jeremiasz pomieszczenie w postaci pieczary. Umie

ścił tam namiot, arkę i ołtarz kadzenia, a wejście zarzucił kamieniami. 2 Mch 2,06 Kilku z tych, którzy mu towarzyszyli, wróciło, aby zaznaczyć drogę, ale już

nie mogli jej odnaleźć.

2 Mch 2,07 Kiedy zaś Jeremiasz dowiedział się o tym, czyniąc im wymówki powiedział:

"Miejsce to pozostanie nieznane, aż Bóg na powrót zgromadzi swój lud i oka

że mu miłosierdzie.

2 Mch 2,08 Wtedy to Pan ponownie pokaże to [wszystko] i będzie można widzieć chwałę

Pańską i obłok, podobnie jak za Mojżesza można ją było widzieć i jak wtedy,

852 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 2

gdy Salomon modlił się, aby miejsce zostało w uroczysty sposób poświęco

ne".

2 Mch 2,09 Wyjaśniono również, jak on pełen mądrości złożył ofiarę przy poświęceniu i

zakończeniu budowy świątyni.

2 Mch 2,10 Podobnie jak Mojżesz modlił się do Pana, a spadł ogień z nieba i pochłonął

to, co złożono w ofierze, tak również Salomon modlił się, a ogień, który spadł,

strawił całopalne żertwy.

2 Mch 2,11 Mojżesz powiedział: "Zostało spalone, aby nikt nie jadł tego, co jest ofiaro

wane za grzech".

2 Mch 2,12 Podobnie również Salomon przez osiem dni świętował. 2 Mch 2,13 W pismach i pamiętnikach Nehemiasza jest opowiedziane nie tylko to, ale

również o tym, jak zakładając bibliotekę zebrał on księgi o królach i księgi

proroków, księgi Dawida i listy królów o ofiarach.

2 Mch 2,14 Tak samo również Juda zebrał nam wszystkie księgi, które były rozrzucone

wskutek prowadzonej wojny, i mamy je u siebie.

2 Mch 2,15 Jeżeli więc potrzebujecie ich, przyślijcie tych, którzy by wam je zanieśli. 2 Mch 2,16 Piszemy do was mając obchodzić Święto Oczyszczenia [Świątyni]. Dobrze

więc uczynicie, świętując w te dni.

2 Mch 2,17 Bóg zaś jest tym, który wyratował cały swój naród i który dał wszystkim

dziedzictwo, królestwo, kapłaństwo i uświęcenie,

2 Mch 2,18 zgodnie z tym, co obiecał w Prawie, w tym Bogu nadzieję pokładamy, że

niedługo nad nami się zmiłuje i że zgromadzi nas na święte miejsce z całej

ziemi, która jest pod niebem. Uwolnił nas bowiem z wielkich nieszczęść i

oczyścił miejsce [święte]".

2 Mch 2,19 Opowiadanie o Judzie Machabeuszu i o jego braciach, o oczyszczeniu wielkiej

świątyni i o poświęceniu ołtarza,

2 Mch 2,20 ponadto o walkach przeciwko Antiochowi Epifanesowi i przeciw jego synowi

Eupatorowi,

2 Mch 2,21 o objawieniach pochodzących z nieba, jakie mieli ci, którzy w obronie żydow

skiego obyczaju dokonywali czynów tak bohaterskich, że chociaż byli nielicz

ni, to jednak opanowali cały kraj i zmusili do ucieczki barbarzyńskie wojska, 2 Mch 2,22 odzyskali ponownie słynną na cały świat świątynię, uwolnili miasto, prawom,

które zanikały, nadali moc obowiązującą - gdyż Pan w całej swej dobroci był

dla nich łaskawy

2 Mch 2,23 wszystko to, co Jazon Cyrenejczyk opisał w pięciu księgach, usiłowaliśmy

streścić w jednym dziele.

2 Mch 2,24 Mając bowiem na uwadze wielką ilość cyfr i trudność, jaką bogactwo materia

łu sprawiało tym, którzy chcieliby się zagłębić w historyczne opowiadania, 2 Mch 2,25 usiłowaliśmy dać tym, którzy chcą czytać, przyjemne opowiadanie; tym, któ

rzy w pamięci zachować [chcą wypadki], ułatwienie, a wszystkim czytelnikom

- pomoc.

853 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 3

2 Mch 2,26 Dla nas zaś samych, którzy podjęliśmy się trudu skracania, było to niełatwe

[zadanie]: dzieło wymagające znoju i niedosypiania.

2 Mch 2,27 Podobnie niełatwo jest temu, kto przygotowuje ucztę i pragnie zaspokoić

upodobania innych. My również chętnie podjęliśmy się trudu dlatego, aby

zasłużyć na wdzięczność u wielu.

2 Mch 2,28 Staranie o szczegóły pozostawiamy autorowi, sami zaś usiłujemy ułożyć

streszczenie opowiadania.

2 Mch 2,29 Podobnie bowiem jak w nowym domu budowniczy musi się zajmować całą

budową, a ten, kto się podejmuje ozdobienia i pomalowania, zajmuje się tylko

tym, co dotyczy wystroju, tak samo, jak się to wydaje, jest z nami. 2 Mch 2,30 Zagłębić się i swobodnie obracać się w opowiadaniach oraz dokładnie rozpo

znać się w szczegółach, to zadanie tego, który układa historię.

2 Mch 2,31 Ułożyć zaś w krótkości opowiadanie, a strzec się szczegółowego przedstawie

nia wydarzeń, jest zadaniem tego, kto przygotowuje streszczenie. 2 Mch 2,32 Teraz więc po tak długim zatrzymywaniu się nad wstępem rozpoczynamy

opowiadanie. Niemądrze byłoby bowiem zbytnio się rozwodzić przed rozpo

częciem historii, a samą historię przedstawić krótko.

Rozdział 3

2 Mch 3,01 Gdy w Świętym Mieście panował całkowity spokój, a Prawo najściślej zacho

wywano dzięki temu, że arcykapłan Oniasz był pobożny i nienawidził złego, 2 Mch 3,02 bywało, że nawet sami królowie okazywali szacunek temu miejscu, a świątynię

czcili najwspanialszymi darami.

2 Mch 3,03 Nawet sam Seleukos, król Azji, z własnych dochodów pokrywał wszystkie

wydatki, których wymagało składanie ofiar.

2 Mch 3,04 Pewien jednak Szymon z rodziny Bilgi, którego ustanowiono przełożonym

świątyni, posprzeczał się z arcykapłanem o nadzór nad miejskim targowi

skiem.

2 Mch 3,05 Nie mogąc zaś niczego dokonać przeciwko Oniaszowi, udał się do Apoloniusza

z Tarsu, który w tym czasie był wodzem wojsk Celesyrii i Fenicji, 2 Mch 3,06 i doniósł o tym, że skarbiec w Jerozolimie jest pełen nieopisanych bogactw,

do tego stopnia, iż ilość pieniędzy jest tam nie do obliczenia i nie pozostaje

w żadnym stosunku do wydatków, jakich wymaga składanie ofiar, i że jest

możliwość, aby to wszystko przeszło pod królewską władzę.

2 Mch 3,07 Apoloniusz zaś udał się do króla i wtajemniczył go w swoje wiadomości o

skarbach. On zaś wybrał wielkorządcę Heliodora i posłał go dając mu rozka

zy, jak ma postępować, aby wspomniane skarby zagarnąć.

2 Mch 3,08 Heliodor zaś natychmiast udał się w podróż, na pozór aby odwiedzić miasta

854 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 3

Celesyrii i Fenicji, w rzeczywistości zaś, aby wykonać zamiary króla. 2 Mch 3,09 Kiedy przybył do Jerozolimy i przyjaźnie został przyjęty przez arcykapłana

i miasto, powiedział o doniesieniu, które zostało złożone, i wyjawił powód,

dla którego przybył. Dopytywał się przy tym, czy w rzeczywistości jest tak

właśnie.

2 Mch 3,10 Arcykapłan wyjaśnił mu wtedy, że są depozyty wdów i sierot, 2 Mch 3,11 część zaś jest własnością Hirkana, syna Tobiasza, męża zajmującego bardzo

wysokie stanowisko. Sprawa zatem nie przedstawia się tak, jak to zmyślił

bezbożny Szymon. Wszystkiego zaś jest w srebrze czterysta talentów, w zło

cie zaś dwieście.

2 Mch 3,12 Byłoby zaś w ogóle niemożliwą rzeczą uczynić krzywdę tym, którzy zawie

rzyli świętości miejsca oraz powadze i azylowi świątyni szanowanej na całym

świecie.

2 Mch 3,13 Heliodor jednak powołał się na królewskie rozkazy i wyraźnie powiedział, że

musi to być oddane do królewskiego skarbca.

2 Mch 3,14 W wyznaczonym dniu wszedł, aby przygotować spis tych skarbów. Niemały

zaś w całym mieście był niepokój.

2 Mch 3,15 Kapłani upadłszy w kapłańskich szatach przed ołtarzem wołali do Nieba, do

Tego, który ustanowił prawo o depozycie, aby te skarby nienaruszone zacho

wał dla tych, którzy je złożyli w depozyt.

2 Mch 3,16 Temu, kto spojrzał na oblicze arcykapłana, krajało się serce. Wygląd bowiem

i zmiana jego cery zdradzały duchowe męczarnie.

2 Mch 3,17 Męża tego bowiem opanowały strach i drżenie ciała, przez co ból będący w

sercu był widoczny dla patrzących.

2 Mch 3,18 Ludzie gromadnie wychodzili z domów, by razem się modlić, gdyż miejsce

[święte] miało być zhańbione.

2 Mch 3,19 Kobiety przepasane worami poniżej piersi zapełniły ulice. Zamknięte do

tychczas dziewczęta jedne pobiegły do bram, inne na mury, inne wreszcie

wychylały się przez okna.

2 Mch 3,20 Wszystkie zaś wyciągały ręce do nieba i zanosiły błagania. 2 Mch 3,21 Litość brała na widok tego, jak tłum między sobą pomieszany padał na ko

lana, a arcykapłan oczekiwał w wielkich męczarniach ducha.

2 Mch 3,22 Podczas gdy ci modlili się do wszechmocnego Pana, aby powierzone pieniądze

zachował nienaruszone dla tych, którzy zawierzyli,

2 Mch 3,23 Heliodor przeprowadzał, co zostało postanowione.

2 Mch 3,24 Jeszcze razem ze swoją strażą był on obok skarbca, kiedy Władający ducha

mi i każdą potęgą dokonał wielkiego objawienia, do tego stopnia, że wszyscy,

którzy odważyli się tam przyjść, uderzeni mocą Bożą padali bezsilni i strwo

żeni.

2 Mch 3,25 Ukazał się im bowiem jakiś koń przybrany najozdobniejszym czaprakiem,

niosący na sobie strasznego jeźdźca. [Koń] rzuciwszy się gwałtownie, zawisł

855 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 4

nad Heliodorem przednimi kopytami, a jeździec ukazał się w złotej zbroi. 2 Mch 3,26 Ponadto ukazali się mu dwaj inni młodzieńcy o nadzwyczajnej sile, uderza

jącej piękności i w przepięknych szatach. Oni to stanęli z obydwóch stron i

bez przerwy go biczowali, zadając mu wiele uderzeń.

2 Mch 3,27 On zaś upadł zaraz na ziemię, a gęste ciemności go otoczyły. Zabrano go więc

i włożono do lektyki.

2 Mch 3,28 Tego, który dopiero co w licznym otoczeniu i z liczną strażą wszedł do skarb

ca, o którym była mowa poprzednio, niesiono, gdyż sam sobie nie mógł nic

poradzić. Wyraźnie przy tym poznano Bożą moc.

2 Mch 3,29 Gdy więc on dzięki Bożemu działaniu leżał niemy oraz pozbawiony nadziei i

ratunku,

2 Mch 3,30 tamci błogosławili Pana, który ponad oczekiwanie wsławił swoją świątynię.

Świątynia zaś, która krótko przedtem był pełna przestrachu i przerażenia,

napełniła się radością i szczęściem dzięki objawieniu się wszechmocnego Pa

na.

2 Mch 3,31 Niektórzy z przyjaciół Heliodora zaraz poprosili Oniasza, aby modlił się do

Najwyższego, aby obdarzył życiem tego, który już wydawał naprawdę ostat

nie tchnienie.

2 Mch 3,32 W obawie więc, aby król nie podejrzewał przypadkiem Żydów, że jakąś krzyw

dę uczynili Heliodorowi, arcykapłan złożył ofiarę za zdrowie tego męża. 2 Mch 3,33 Kiedy zaś arcykapłan składał ofiarę, ci sami młodzieńcy, przybrani w te sa

me szaty, ukazali się ponownie Heliodorowi i stanąwszy powiedzieli: "Wiele

podziękowań złóż arcykapłanowi Oniaszowi! Dzięki niemu bowiem Pan ob

darzył cię życiem.

2 Mch 3,34 Ty zaś obity [przez posłów] z nieba opowiadaj wszystkim o wielkiej mocy

Bożej!" Powiedziawszy to, zniknęli.

2 Mch 3,35 Heliodor złożył ofiarę Panu i wielkie śluby złożył Temu, który darował mu

życie. Potem pożegnał Oniasza i razem ze swoim wojskiem powrócił do kró

la.

2 Mch 3,36 Wobec wszystkich składał on świadectwo o dziełach najwyższego Boga, jakie

widział na własne oczy.

2 Mch 3,37 Kiedy zaś król pytał Heliodora, kto byłby odpowiedni, aby jeszcze raz go

posłać do Jerozolimy, powiedział:

2 Mch 3,38 "Jeżeli masz jakiego wroga albo przeciwnika w rządach, poślij go tam, a

otrzymasz go obitego, jeżeli tylko się wyratuje, bo na tym miejscu naprawdę

działa jakaś Boża moc.

2 Mch 3,39 Ten bowiem, który ma swoje mieszkanie w niebie, czuwa nad tym miejscem

i wspomaga je, a bije i unicestwia tych, którzy tam przychodzą w złych za

miarach".

2 Mch 3,40 Taki oto przebieg miała sprawa Heliodora i zachowania świątynnego skarbca.

856 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 4

Rozdział 4

2 Mch 4,01 Wspomniany już Szymon, który był zdrajcą skarbów i ojczyzny, oskarżył

Oniasza, jakoby on działał przeciwko Heliodorowi i był sprawcą tych nie

szczęść.

2 Mch 4,02 Dobroczyńcę miasta oraz tego, który wspomagał swych rodaków i gorliwie

zachowywał Prawo, odważył się nazwać wrogiem ładu w państwie. 2 Mch 4,03 Nienawiść doszła do tego stopnia, że jeden ze zwolenników Szymona zaczął

dopuszczać się zabójstw.

2 Mch 4,04 Oniasz zaś widząc jak trudne byłoby współzawodnictwo i że Apoloniusz, syn

Menesteusa, wódz wojsk Celesyrii i Fenicji, podnieca złość Szymona, 2 Mch 4,05 udał się do króla nie po to, aby być oskarżycielem rodaków, ale mając na

uwadze dobro ogólne, a zwłaszcza całego narodu.

2 Mch 4,06 Wiedział bowiem, że bez zarządzenia królewskiego nie będzie możliwe osią

gnięcie pokoju publicznego i że Szymon nie zaprzestanie swego szaleństwa. 2 Mch 4,07 Kiedy Seleukos zakończył życie, a władzę objął Antioch mający przydomek

Epifanes, w niegodziwy sposób dostał się na arcykapłańskie stanowisko Ja

zon, brat Oniasza.

2 Mch 4,08 W czasie spotkania obiecywał on królowi trzysta sześćdziesiąt talentów w

srebrze, a ponadto z innych jakichś dochodów osiemdziesiąt talentów. 2 Mch 4,09 Ponadto jeszcze zobowiązał się do wypłacenia innych stu pięćdziesięciu, je

żeli mu będzie dozwolone urządzić własnym kosztem gimnazjum i efebion, a

mieszkańców Jerozolimy zapisać jako Antiocheńczyków.

2 Mch 4,10 Król zgodził się, a kiedy on objął władzę, zaraz zaczął narzucać swym roda

kom grecki sposób życia.

2 Mch 4,11 Zniósł humanitarne przywileje królewskie, z jakich korzystali Żydzi dzięki

staraniom Jana, ojca Eupolemosa, tego, który udał się w poselstwie, aby z

Rzymianami zawrzeć traktat przyjaźni i wzajemnej obrony. Burząc Prawem

uświęcone urządzenia, wprowadzał zwyczaje przeciwne Prawu.

2 Mch 4,12 Umyślnie bowiem pod samym zamkiem wybudował gimnazjum i najlepszych

młodzieńców zachęcił do włożenia kapelusza.

2 Mch 4,13 Nastąpiło tak wielkie rozkrzewienie hellenizmu i taka moda na obce obyczaje,

pod wpływem niezwykłej nikczemności bezbożnika, nie- arcykapłana Jazo

na,

2 Mch 4,14 że kapłani nie okazywali już żadnej gorliwości w służbie ołtarza, ale gardząc

świątynią i zaniedbując ofiary, zaraz na sygnał [do rzucania] dyskiem spie

szyli się, aby wziąć udział w niezgodnych z Prawem ćwiczeniach palestry. 2 Mch 4,15 Za nic sobie mając zaszczyty ojczyste, za najpiękniejsze uważali greckie od

znaczenia.

2 Mch 4,16 Oto dlaczego znaleźli się w trudnym położeniu: w tych [bowiem], których

857 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 4

życie chcieli naśladować i do których chcieli się upodobnić, znaleźli wrogów i

ciemiężycieli.

2 Mch 4,17 Występowanie bowiem przeciwko Bożym prawom nie ujdzie bezkarnie, ale to

się okaże w chwili, która nastanie.

2 Mch 4,18 Gdy w Tyrze wobec króla obchodzono co pięć lat urządzane igrzyska, 2 Mch 4,19 bezecny Jazon wysłał jako widzów rzekomych przedstawicieli Jerozolimy, bę

dących Antiocheńczykami. Zabrali oni ze sobą trzysta drachm w srebrze na

ofiarę dla [boga] Heraklesa. Sami jednak ci, którzy je zabrali, uważali, że nie

można i nie wypada ich złożyć na ofiarę, ale że trzeba je oddać na inny cel. 2 Mch 4,20 Tak więc to, co wysyłający przeznaczyli na ofiarę dla Heraklesa, dzięki prze

wożącym poszło na budowę trójrzędowców.

2 Mch 4,21 Gdy Apoloniusz, syn Menesteusa, został posłany do Egiptu na uroczystość

wstąpienia na tron króla Filometora, Antioch dowiedział się, że ten [król] stał

się wrogiem jego panowania, zatroszczył się więc o własne bezpieczeństwo.

Dlatego też znalazłszy się w Jafie, udał się do Jerozolimy,

2 Mch 4,22 gdzie bardzo uroczyście został przyjęty przez Jazona i miasto, przy świetle

pochodni i wśród okrzyków. Później podobnie [uroczyście] razem z wojskiem

udał się do Fenicji.

2 Mch 4,23 Po upływie trzech lat Jazon posłał do Menelaosa, brata wyżej wspomnianego

Szymona, aby odwiózł pieniądze dla króla i doprowadził do końca podjęte

już pilne sprawy.

2 Mch 4,24 On zaś stawiony przed króla olśnił go pozorami wpływów, zdobył więc dla

siebie godność arcykapłańską, ofiarowując o trzysta talentów więcej od Jazo

na.

2 Mch 4,25 Zaopatrzony w listy królewskie wrócił z powrotem. Nie wykazał on wcale

cech godnych stanowiska arcykapłana, bo tylko dyszał zawziętością okrutne

go tyrana i złością dzikiego zwierza.

2 Mch 4,26 Tak więc Jazon, który wygnał podstępnie własnego brata, sam został przez

drugiego wygnany i zmuszony uciekać do kraju Ammonitów.

2 Mch 4,27 Menelaos zaś objął władzę, nic jednak nie wypłacił z tych sum, które obiecał

królowi,

2 Mch 4,28 choć domagał się ich Sostratos, dowódca zamku. Do niego bowiem należało

pobieranie podatków. Z tego powodu obydwaj zostali wezwani przed króla. 2 Mch 4,29 Wtedy Menelaos zostawił w swoim zastępstwie na stanowisku arcykapłańskim

Lizymacha, własnego brata, Sostratos zaś Kratesa, dowódcę Cypryjczyków. 2 Mch 4,30 Po tych wydarzeniach mieszkańcy Tarsu i Mallos zbuntowali się, dlatego że

zostali podarowani królewskiej nałożnicy Antiochis.

2 Mch 4,31 Król więc natychmiast wyruszył, aby te sprawy załagodzić, pozostawiając w

swoich zastępstwie Andronika, jednego z dostojników.

2 Mch 4,32 Menelaos zaś w przekonaniu, że nadeszła odpowiednia chwila, przywłaszczył

sobie i podarował Andronikowi niektóre złote naczynia świątynne. Inne zaś

858 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 4

udało mu się sprzedać w Tyrze i w okolicznych miastach.

2 Mch 4,33 Upewniwszy się o tym Oniasz ostro go upominał, usunąwszy się na miejsce

azylu do Dafne, które leży koło Antiochii.

2 Mch 4,34 Na skutek tego Menelaos wziął na bok Andronika i wpłynął na niego, aby

zgładził Oniasza. Ten więc przybył do Oniasza, namawiał go podstępnie do

wyjścia i składając przysięgę podał mu swoją prawicę. Chociaż budził podej

rzenia, udało mu się go skłonić do wyjścia z miejsca azylu. Natychmiast też

zamordował go bez żadnych względów na sprawiedliwość.

2 Mch 4,35 Z tej to przyczyny nie tylko Żydzi, ale również wielu spomiędzy innych na

rodów oburzonych było i zasmuconych zamordowaniem tego męża. 2 Mch 4,36 Kiedy król powrócił z miast Cylicji, udali się do niego Żydzi z miasta oraz

niektórzy Grecy oburzeni na to, że Oniasz został zamordowany wbrew pra

wu.

2 Mch 4,37 Antioch zaś głęboko zasmucony oraz poruszony współczuciem aż do łez nad

zmarłym, ze względu na jego roztropność i wielką łagodność,

2 Mch 4,38 zapłonąwszy gniewem natychmiast zdarł z Andronika purpurowy płaszcz i

podarł jego szaty, i kazał go prowadzić przez całe miasto aż na to miejsce, na

którym okazał na Oniaszu swoją bezbożność. Tam mordercę zgładził. Tak

Pan wymierzył mu zasłużoną karę.

2 Mch 4,39 Gdy Lizymach za zgodą Menelaosa popełnił wiele świętokradztw w mieście,

a wieść o tym rozeszła się na zewnątrz, ludność zbuntowała się przeciw Li

zymachowi. Wiele jednak złotych przedmiotów było już roztrwonionych. 2 Mch 4,40 Kiedy zaś tłumy podniosły się, a ich gniew doszedł do szczytu, Lizymach

uzbroił blisko trzy tysiące ludzi i rozpoczął niesprawiedliwe, gwałtowne po

stępowanie. Dowódcą był pewien Auranos posunięty w latach i nie mniej w

głupocie.

2 Mch 4,41 Widząc gwałtowne postępowanie Lizymacha, jedni pochwycili za kamienie,

drudzy za kije, niektórzy zaś nabrali leżącego tam piasku i jeden przez dru

giego rzucali na ludzi Lizymacha.

2 Mch 4,42 Skutkiem tego wielu z nich poranili, niektórych nawet zabili, wszystkich zaś

zmusili do ucieczki. Samego świętokradcę zamordowali koło skarbca. 2 Mch 4,43 W tych sprawach zostało wszczęte dochodzenie przeciwko Menelaosowi. 2 Mch 4,44 Trzech mężów z rady starszych wniosło oskarżenie przeciw niemu, gdy król

przybył do Tyru.

2 Mch 4,45 Menelaos widząc, że jest zgubiony, obiecał Ptolemeuszowi, synowi Doryme

nesa, wielką sumę, aby ułagodzić króla.

2 Mch 4,46 Ptolemeusz zaś wziął ze sobą króla do perystylu, jak gdyby po to, aby się

ochłodzić, i wpłynął na zmianę poglądów króla.

2 Mch 4,47 Uwolnił on Menelaosa, winnego wszystkiego zła, o jakie był oskarżony, nie

szczęśliwych zaś, którzy byliby uniewinnieni, nawet gdyby ich oskarżono

przed Scytami, skazał na śmierć.

859 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 5

2 Mch 4,48 Zaraz też niesprawiedliwą karę ponieśli ci, którzy wstawili się za miasto, na

ród i święte naczynia.

2 Mch 4,49 Z tej przyczyny nawet mieszkańcy Tyru oburzeni urządzili im uroczysty po

grzeb.

2 Mch 4,50 Menelaos zaś pozostał na stanowisku dzięki chciwości tych, którzy mieli wła

dzę, będąc zaś głównym prześladowcą rodaków umacniał się w złu.

Rozdział 5

2 Mch 5,01 W tym czasie Antioch przygotowywał drugą wyprawę przeciwko Egiptowi. 2 Mch 5,02 Wtedy w całym mieście przez blisko czterdzieści dni ukazywali się biegnący

w powietrzu jeźdźcy ubrani w szaty haftowane złotem i uzbrojone wojsko,

podzielone na kohorty,

2 Mch 5,03 i oddziały jeźdźców w bojowym szyku, natarcia i napady prowadzone z oby

dwóch stron, i poruszanie tarczami, i las włóczni, i miecze wyciągnięte, i

miotania strzał, i połysk złotych ozdób, i różnorodne pancerze.

2 Mch 5,04 Wszyscy zaś modlili się, aby to zjawisko było znakiem czegoś dobrego. 2 Mch 5,05 Tymczasem rozeszła się fałszywa pogłoska, że Antioch nie żyje. Jazon więc

przybrał sobie nie mniej niż tysiąc ludzi i niespodziewanie napadł na miasto.

Gdy już wdarli się na mury i kiedy na koniec już miasto było zdobyte, Me

nelaos uciekł do zamku.

2 Mch 5,06 Jazon zaś dokonał bezlitosnej rzezi własnych obywateli. Nie baczył na to, że

zwycięstwo nad własnymi krewnymi jest największą klęską, a był przekona

ny, że zdziera łupy z wrogów, a nie z rodaków.

2 Mch 5,07 Władzy jednak nie osiągnął, a ostatecznie przez ten zamach okrył się hańbą

i ponownie musiał szukać ucieczki w kraju Ammonitów.

2 Mch 5,08 Tam spotkał go wreszcie kres nieszczęśliwy. Oskarżony przed Aretasem, wład

cą Arabów, z jednego miasta uciekał do drugiego, ścigany przez wszystkich.

Znienawidzony jako odstępca od praw i wzgardzony jako kat ojczyzny i ro

daków, uciekł do Egiptu.

2 Mch 5,09 Ten, który rodaków wypędził z ojczyzny, na obcej ziemi zakończył życie.

Poszedł do Lacedemończyków niby to ze względu na pokrewieństwo. Miał

nadzieję, że tam znajdzie schronienie.

2 Mch 5,10 A po nim, który tylu ludzi pozostawił bez pogrzebu, nikt nie płakał, nikt

nie oddał mu ostatniej posługi ani w rodzinnym grobie nie było dla niego

miejsca.

2 Mch 5,11 Kiedy wieść o tym, co się stało dotarła do króla, nabrał on przekonania, że

Judea od niego odpada. Opuścił więc Egipt, a w duszy podobny do dzikiego

zwierza zbrojną ręką wziął miasto.

860 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 5

2 Mch 5,12 Żołnierzom swoim rozkazał wycinać bez litości tych którzy wpadną im w ręce

i zabijać tych, którzy uciekną do domów.

2 Mch 5,13 Nastąpiła więc rzeź młodych i starych, zagłada młodzieży, kobiet i dzieci,

mordowanie dziewic i niemowląt.

2 Mch 5,14 W ciągu tych trzech dni padło ofiarą osiemdziesiąt tysięcy: czterdzieści ty

sięcy z rąk morderców, nie mniej zaś ofiar zostało sprzedanych w niewolę. 2 Mch 5,15 Niezaspokojony tym odważył się wkroczyć i do najświętszej na całym świecie

świątyni, mając za przewodnika Menelaosa, zdrajcę praw i ojczyzny, 2 Mch 5,16 i w swe nieczyste ręce chwycił święte naczynia. Co inni królowie złożyli dla

powiększenia chwały tego miejsca i dla jego uczczenia, on zabrał bezecnymi

rękoma.

2 Mch 5,17 Antioch triumfował w swoim przekonaniu, nie wiedział jednak tego, że wsku

tek grzechów mieszkańców miasta rozgniewał się na krótki czas Pan i że stąd

pochodzi Jego obojętność dla [świętego] miejsca.

2 Mch 5,18 Gdyby nie popadli w wiele grzechów, to nie inaczej, ale tak samo jak Helio

dor, którego król Seleukos posłał, aby przejrzał skarbiec, i on byłby zaraz po

swoim wtargnięciu ubiczowany i tak odwiedziony od swojego zuchwalstwa. 2 Mch 5,19 Pan jednak nie wybrał ludu ze względu na świątynię, ale świątynię ze względu

na lud.

2 Mch 5,20 Oto właśnie dlaczego ta świątynia uczestniczyła w nieszczęściach narodu, a

potem w jego szczęściu. Opuszczona wskutek gniewu Wszechmocnego, po

nownie była przywrócona do pełnej swej chwały, gdy wielki Pan został prze

błagany.

2 Mch 5,21 Antioch zabrał ze świątyni tysiąc osiemset talentów i szybko oddalił się do

Antiochii, wierząc w swej pysze i wyniosłości serca, że ziemię uczyni spławną,

a morze dostępne dla podróży pieszych.

2 Mch 5,22 Pozostawił jednak przełożonych, aby oni znęcali się nad narodem: w Jerozo

limie Filipa, który z pochodzenia był Frygijczykiem, sposób zaś jego postę

powania był bardziej barbarzyński aniżeli tego, który go ustanowił; 2 Mch 5,23 na Garizim - Andronika, a przy nich jeszcze Menelaosa, który był gorszy od

innych i wynosił się ponad obywateli, a do Żydów pałał szczególną nienawi

ścią.

2 Mch 5,24 Posłał też dowódcę Mizyjczyków, Apoloniusza, na czele wojska liczącego dwa

dzieścia dwa tysiące ludzi z rozkazem, aby wymordował wszystkich dorosłych

mężczyzn, kobiety zaś i młodzież by sprzedał w niewolę.

2 Mch 5,25 Na skutek tego przybył on do Jerozolimy i udawał takiego, który przynosi

pokój. Wytrwał aż do świętego dnia szabatu, kiedy to korzystając z tego, że

Żydzi nic nie robią, rozkazał swoim żołnierzom chwycić za broń. 2 Mch 5,26 Wszystkich tych, którzy wyszli na widowisko, kazał wymordować, a potem

wpadł z bronią do miasta i wielu położył trupem.

2 Mch 5,27 Wtedy Juda Machabeusz wraz z około dziesięciu innymi wycofał się na pu

861 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 6

stynię i tam na sposób dzikich zwierząt żył na górach razem z swoimi ludźmi. Żywili się oni tylko roślinami, aby się nie splamić.

Rozdział 6

2 Mch 6,01 Niedługo potem król posłał pewnego starca z Aten, aby zmuszał Żydów do

odstępowania od praw ojczystych i do tego, aby nie postępowali według praw

Bożych,

2 Mch 6,02 ale aby zbezcześcili zarówno świątynię w Jerozolimie, którą mieli oddać Zeu

sowi Olimpijskiemu, jak i tę na Garizim, którą - jak sobie życzyli mieszkańcy

tego miejsca - mieli oddać Zeusowi Kseniosowi.

2 Mch 6,03 Napór niegodziwości był ciężki i trudny do wytrzymania dla wszystkich. 2 Mch 6,04 Świątynia była pełna rozpusty i uczt, na których poganie zabawiali się z

nierządnicami, a na świętych dziedzińcach zbliżali się do kobiet, ponadto zaś

jeszcze do wnętrza świątyni wnosili to, czego się nie godzi.

2 Mch 6,05 Ołtarz był pokryty ofiarami niedopuszczalnymi przez Prawo i niegodziwymi. 2 Mch 6,06 Nie było wolno ani zachowywać szabatu, ani obchodzić ojczystych świąt, ani

nawet przyznawać się, że się jest Żydem.

2 Mch 6,07 Każdego miesiąca w dniu urodzin króla gorzka konieczność prowadziła każ

dego do spożywania ofiar, kiedy zaś przyszło święto Dionizjów, zmuszano do

tego, aby w bluszczowych wieńcach brać udział w pochodzie ku czci Dioni

zosa.

2 Mch 6,08 Za namową Ptolemeusza zostało wydane dla sąsiednich miast greckich rozpo

rządzenie, aby one w stosunku do Żydów tak samo postępowały, zwłaszcza

co do uczt obrzędowych,

2 Mch 6,09 i aby karano śmiercią tych, którzy nie chcieli przejść na grecki sposób postę

powania. Można więc widzieć z tego, jak wielki ucisk wtedy nastał. 2 Mch 6,10 Przed sąd przyprowadzono dwie kobiety, gdyż obrzezały swe dzieci. Zawiesiw

szy im przy piersiach ich niemowlęta oprowadzono je publicznie po mieście,

a następnie strącono z muru.

2 Mch 6,11 Inni skryli się w pobliskich grotach, aby w tajemnicy obchodzić szabat. Kiedy

jednak doniesiono o tym Filipowi, zostali wszyscy spaleni, gdyż obawiali się

czynnie sobie pomóc przez cześć dla dnia świętego.

2 Mch 6,12 Proszę więc tych, którzy będą czytali tę księgę, aby nie wpadli w przygnębie

nie z powodu tego, co trzeba było znieść; żeby raczej na to zwracali uwagę, że

prześladowania były nie po to, aby zniszczyć, ale aby wychować nasz naród. 2 Mch 6,13 Znakiem bowiem wielkiego dobrodziejstwa jest to, iż grzesznicy nie są pozo

stawieni w spokoju przez długi czas, ale że zaraz dosięga ich kara. 2 Mch 6,14 Nie uważał bowiem Pan, że z nami trzeba postępować tak samo, jak z innymi

862 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 6

narodami, co do których pozostaje cierpliwy i nie karze ich tak długo, aż

wypełnią miarę grzechów.

2 Mch 6,15 Nie chciał bowiem karać nas na końcu, dopiero wtedy, gdyby grzechy nasze

przebrały miarę.

2 Mch 6,16 A więc nigdy nie cofa On od nas swojego miłosierdzia; choć wychowuje przez

prześladowania, to jednak nie opuszcza swojego ludu.

2 Mch 6,17 Zresztą niech nam wystarczy przypomnienie tej prawdy. Po tych kilku sło

wach trzeba powrócić do opowiadania.

2 Mch 6,18 Niejaki Eleazar, jeden z pierwszych uczonych w Piśmie, mąż już w pode

szłym wieku, szlachetnego oblicza, był zmuszony do otwarcia ust i jedzenia

wieprzowiny.

2 Mch 6,19 On jednak wybierając raczej chwalebną śmierć aniżeli godne pogardy życie,

dobrowolnie szedł na miejsce kaźni,

2 Mch 6,20 a wypluł mięso, jak powinni postąpić ci, którzy mają odwagę odrzucić to,

czego nie wolno jeść nawet przez miłość do życia.

2 Mch 6,21 Ci, którzy byli wyznaczeni do tej bezbożnej ofiarnej uczty, ze względu na

bardzo dawną znajomość z tym mężem, wzięli go na osobne miejsce i prosili,

aby zjadł przyniesione przez nich i przygotowane mięso, które wolno mu jeść.

Niech udaje tylko, że je to, co jest nakazane przez króla, mianowicie mięso z

ofiar.

2 Mch 6,22 Tak postępując uniknie śmierci, a ze względu na dawną z nimi przyjaźń sko

rzysta z miłosierdzia.

2 Mch 6,23 On jednak powziął szlachetne postanowienie, godne jego wieku, powagi je

go starości, okrytych zasługą siwych włosów i postępowania doskonałego od

dzieciństwa, przede wszystkim zaś świętego i od Boga pochodzącego prawo

dawstwa. Dał im jasną odpowiedź mówiąc, aby go zaraz posłali do Hadesu. 2 Mch 6,24 "Udawanie bowiem nie przystoi naszemu wiekowi. Wielu młodych byłoby

przekonanych, że Eleazar, który już ma dziewięćdziesiąt lat, przyjął pogań

skie obyczaje.

2 Mch 6,25 Oni to przez moje udawanie, i to dla ocalenia maleńkiej resztki życia, przeze

mnie byliby wprowadzeni w błąd, ja zaś hańbą i wstydem okryłbym swoją

starość.

2 Mch 6,26 Jeżeli bowiem teraz uniknę ludzkiej kary, to z rąk Wszechmocnego ani żywy,

ani umarły nie ucieknę.

2 Mch 6,27 Dlatego jeżeli mężnie teraz zakończę życie, okażę się godny swojej starości, 2 Mch 6,28 młodym zaś pozostawię piękny przykład ochotnej i wspaniałomyślnej śmier

ci za godne czci i święte Prawa". To powiedziawszy, natychmiast wszedł na

miejsce kaźni.

2 Mch 6,29 Ci, którzy go przyprowadzili, na skutek wypowiedzianych przez niego słów

zamienili miłosierdzie na surowość, sądzili bowiem, że one były szaleństwem. 2 Mch 6,30 Mając już pod ciosami umrzeć, westchnął i powiedział: "Bogu, który ma świę

863 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 7

tą wiedzę, jest jawne to, że mogłem uniknąć śmierci. Jako biczowany ponoszę

wprawdzie boleść na ciele, dusza jednak cierpi to z radością, gdyż Jego się

boję".

2 Mch 6,31 W ten sposób więc zakończył życie, a swoją śmiercią pozostawił nie tylko

dla młodzieży, lecz także dla większości narodu przykład szlachetnego uspo

sobienia i pomnik cnoty.

Rozdział 7

2 Mch 7,01 Siedmiu braci razem z matką również zostało schwytanych. Bito ich biczami

i rzemieniami, gdyż król chciał ich zmusić, aby skosztowali wieprzowiny za

kazanej przez Prawo.

2 Mch 7,02 Jeden z nich, przemawiając w imieniu wszystkich, tak powiedział: "O co pra

gniesz zapytać i czego dowiedzieć się od nas? Jesteśmy bowiem gotowi raczej

zginąć, aniżeli przekroczyć ojczyste prawa".

2 Mch 7,03 Rozgniewał się na to król i kazał rozpalić patelnie i kotły. 2 Mch 7,04 Skoro tylko się rozpaliły, rozkazał temu, który przemawiał w imieniu wszyst

kich, obciąć język, ściągnąć skórę z głowy i obciąć końce członków, na oczach

innych braci i matki.

2 Mch 7,05 Gdy był on już całkiem bezwładny, rozkazał go sprowadzić do ognia, bo

jeszcze oddychał, i smażyć na patelni. Gdy zaś swąd z patelni szeroko się

rozchodził, [pozostali bracia] wzajemnie razem z matką napominali się, aby

mężnie złożyć życie. Mówili w ten sposób:

2 Mch 7,06 "Pan Bóg widzi i naprawdę ma litość nad nami, zgodnie z tym, co Mojżesz

przepowiedział w pieśni, która wyraźnie o tym świadczy w tych słowach: Bę

dzie miał litość nad swymi sługami".

2 Mch 7,07 Kiedy pierwszy w ten sposób zakończył życie, przyprowadzono drugiego na

miejsce kaźni. Gdy ściągnięto mu skórę z głowy razem z włosami, zapyta

no go: "Czy będziesz jadł, zanim ciało, członek po członku, będzie poddane

kaźni?"

2 Mch 7,08 On zaś odpowiedział ojczystą mową: "Nie!" Dlatego on także z kolei został

poddany katuszom, jak pierwszy.

2 Mch 7,09 W chwili, gdy oddawał ostatnie tchnienie, powiedział: "Ty, zbrodniarzu, od

bierasz nam to obecne życie. Król świata jednak nas, którzy umieramy za

Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego".

2 Mch 7,10 Po nim był męczony trzeci. Na żądanie natychmiast wysunął język, a ręce

wyciągnął bez obawy

2 Mch 7,11 i mężnie powiedział: "Od Nieba je otrzymałem, ale dla Jego praw nimi gar

dzę, a spodziewam się, że od Niego ponownie je otrzymam".

864 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 7

2 Mch 7,12 Nawet sam król i całe jego otoczenie zdumiewało się odwagą młodzieńca, jak

za nic miał cierpienia.

2 Mch 7,13 Gdy ten już zakończył życie, takim samym katuszom poddano czwartego. 2 Mch 7,14 Konając tak powiedział: "Lepiej jest nam, którzy giniemy z ludzkich rąk,

w Bogu pokładać nadzieję, że znów przez Niego będziemy wskrzeszeni. Dla

ciebie bowiem nie ma wskrzeszenia do życia".

2 Mch 7,15 Następnie przyprowadzono piątego i poddano katuszom. 2 Mch 7,16 On zaś wpatrując się w niego powiedział: "Śmiertelny jesteś, choć masz wła

dzę nad ludźmi i czynisz to, co zechcesz. Nie myśl jednak, że nasz naród jest

opuszczony przez Boga.

2 Mch 7,17 Ty zaś zaczekaj, a zobaczysz wielką Jego moc, jak ciebie i twoje potomstwo

podda katuszom".

2 Mch 7,18 Po nim przyprowadzono szóstego, ten zaś konając powiedział: "Nie oszukuj

na darmo sam siebie! My bowiem z własnej winy cierpimy, zgrzeszywszy prze

ciwko naszemu Bogu. Dlatego też przyszły na nas tak potworne nieszczęścia. 2 Mch 7,19 Ty jednak nie przypuszczaj, że pozostaniesz bez kary, skoro odważyłeś się

prowadzić wojnę z Bogiem".

2 Mch 7,20 Przede wszystkim zaś godna podziwu i trwałej pamięci była matka. Przyglą

dała się ona w ciągu jednego dnia śmierci siedmiu synów i zniosła to mężnie.

Nadzieję bowiem pokładała w Panu.

2 Mch 7,21 Pełna szlachetnych myśli, zagrzewając swoje kobiece usposobienie męską od

wagą, każdego z nich upominała w ojczystym języku. Mówiła do nich: 2 Mch 7,22 "Nie wiem, w jaki sposób znaleźliście się w moim łonie, nie ja wam dałam

tchnienie i życie, a członki każdego z was nie ja ułożyłam.

2 Mch 7,23 Stwórca świata bowiem, który ukształtował człowieka i wynalazł początek

wszechrzeczy, w swojej litości ponownie odda wam tchnienie i życie, dlatego

że wy gardzicie sobą teraz dla Jego praw".

2 Mch 7,24 Antioch był przekonany, że nim gardzono i dopatrywał się obelgi w tych

słowach. Ponieważ zaś najmłodszy był jeszcze przy życiu, nie tylko dał mu

ustną obietnicę, ale nawet pod przysięgą zapewnił go, że jeżeli odwróci się

od ojczystych praw, uczyni go bogatym i szczęśliwym, a nawet zamianuje go

przyjacielem i powierzy mu ważne zadanie.

2 Mch 7,25 Kiedy zaś młodzieniec nie zwracał na to żadnej uwagi, król przywołał matkę

i namawiał ją, aby chłopcu udzieliła zbawiennej rady.

2 Mch 7,26 Po długich namowach zgodziła się nakłonić syna.

2 Mch 7,27 Kiedy jednak nachyliła się nad nim, wtedy wyśmiewając okrutnego tyrana,

tak powiedziała w języku ojczystym: "Synu, zlituj się nade mną! W łonie

nosiłam cię przez dziewięć miesięcy, karmiłam cię mlekiem przez trzy lata,

wyżywiłam cię i wychowałam aż do tych lat.

2 Mch 7,28 Proszę cię, synu, spojrzyj na niebo i na ziemię, a mając na oku wszystko, co

jest na nich, zwróć uwagę na to, że z niczego stworzył je Bóg i że ród ludzki

865 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 8

powstał w ten sam sposób.

2 Mch 7,29 Nie obawiaj się tego oprawcy, ale bądź godny braci swoich i przyjmij śmierć,

abym w czasie zmiłowania odnalazła cię razem z braćmi".

2 Mch 7,30 Zaledwie ona skończyła mówić, młodzieniec powiedział: "Na co czekacie? Je

stem posłuszny nie nakazowi króla, ale słucham nakazu Prawa, które przez

Mojżesza było dane naszym ojcom.

2 Mch 7,31 Ty zaś, przyczyno wszystkich nieszczęść Hebrajczyków, nie uciekniesz z rąk

Bożych.

2 Mch 7,32 My bowiem cierpimy za nasze własne grzechy.

2 Mch 7,33 Jeżeli zaś żyjący Król nasz zagniewał się na krótki czas, aby nas ukarać i

poprawić, to znów pojedna się ze swoimi sługami.

2 Mch 7,34 Ty zaś, bezbożny i pomiędzy wszystkimi ludźmi najbardziej nikczemny, nie

wynoś się na próżno łudząc się zwodniczymi nadziejami. Nie podnoś ręki na

niebieskie sługi.

2 Mch 7,35 Jeszcze bowiem nie uciekłeś przed sądem wszechmocnego i wszystkowidzące

go Boga.

2 Mch 7,36 Teraz bowiem nasi bracia, którzy przetrwali krótkie cierpienia prowadzące do

wiecznego życia, stali się uczestnikami [obietnic] przymierza Bożego. Ty zaś

na sądzie Bożym poniesiesz sprawiedliwą karę za swoją pychę.

2 Mch 7,37 Ja, tak samo jak moi bracia, i ciało, i duszę oddaję za ojczyste prawa. Proszę

przy tym Boga, aby wnet zmiłował się nad narodem, a ciebie doświadczenia

mi i karami zmusił do wyznania, że On jest jedynym Bogiem.

2 Mch 7,38 Na mnie i na braciach moich niech zatrzyma się gniew Wszechmocnego, który

sprawiedliwie spadł na cały nasz naród".

2 Mch 7,39 Wtedy król rozgniewał się i kazał go poddać straszniejszym męczarniom niż

innych. Gorzkie mu bowiem były wyrzuty.

2 Mch 7,40 Tak więc i ten zakończył życie czysty i pełen ufności w Panu. 2 Mch 7,41 Ostatnia po synach zmarła matka.

2 Mch 7,42 To niech wystarczy o ucztach ofiarnych i o okrutnych katuszach.

Rozdział 8

2 Mch 8,01 Juda Machabeusz i jego ludzie potajemnie przychodzili do wiosek i przy

woływali do siebie, i zabierali ze sobą krewnych oraz tych, którzy trwali w

judaizmie. Zebrali blisko sześć tysięcy ludzi.

2 Mch 8,02 Błagali przy tym Pana, aby spojrzał na naród przez wszystkich prześla

dowany, aby okazał miłosierdzie świątyni, która jest zbezczeszczona przez

bezbożnych ludzi,

2 Mch 8,03 aby zlitował się nad miastem, które ginie i niedługo ma być zrównane z zie

866 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 8

mią, aby wysłuchał krwi, która woła do Niego,

2 Mch 8,04 aby wspomniał na przeciwne wszelkiej sprawiedliwości mordowanie niewin

nych dzieci, wreszcie na bluźnierstwa wypowiadane przeciwko Jego imieniu,

i okazał, że nienawidzi zła.

2 Mch 8,05 Kiedy Machabeusz stanął na czele oddziału, już był dla pogan niezwyciężony

- gniew bowiem Boży w litość się przemienił.

2 Mch 8,06 Na miasta i wsie niespodziewanie napadał i palił je, a zajmując dogodne

stanowiska zmuszał do ucieczki niemałą liczbę nieprzyjaciół.

2 Mch 8,07 Na takie napady najczęściej obierał noce jako sprzymierzeńców. Opowiadania

zaś o jego męstwie rozchodziły się wszędzie.

2 Mch 8,08 Widząc, że mąż ten w krótkim czasie doszedł do władzy i że coraz bardziej

rośnie jego powodzenie, napisał Filip do Ptolemeusza, wodza Celesyrii i Fe

nicji, że powinien on wspomóc królewskie sprawy.

2 Mch 8,09 Ten zaś natychmiast wybrał Nikanora, syna Patrokla, jednego z pierwszych

przyjaciół [króla], i posłał go na czele nie mniej niż dwudziestu tysięcy lu

dzi, pochodzących ze wszystkich narodów, aby wytępić cały naród żydowski.

Dodał mu zaś także Gorgiasza jako wodza, a był to mąż doświadczony w

sprawach wojennych.

2 Mch 8,10 Nikanor postanowił ze sprzedaży Żydów w niewolę zapłacić podatek wyno

szący dwa tysiące talentów, które król był winien Rzymianom.

2 Mch 8,11 Posłał więc zaraz do miast nadmorskich wezwanie, aby kupowano żydow

skich niewolników, obiecując dać im dziewięćdziesięciu niewolników za jeden

talent. Nie brał przy tym pod uwagę losu, który miał go spotkać ze strony

Wszechmocnego.

2 Mch 8,12 Wiadomość o wyruszeniu Nikanora dotarła do Judy. Gdy zaś on swoim żoł

nierzom podał wiadomość o zbliżaniu się wojska,

2 Mch 8,13 małoduszni i ci, którzy nie ufali Bożej sprawiedliwości, rozbiegli się i sami

opuścili to miejsce.

2 Mch 8,14 Inni zaś sprzedali wszystko, a jednocześnie błagali Pana, aby sprzedanych już

przed bitwą, wyratował od bezbożnego Nikanora,

2 Mch 8,15 jeżeli już nie ze względu na nich samych, to ze względu na przymierza zawarte

z ich ojcami i ze względu na wzniosłe i pełne majestatu Jego imię, wzywane

nad nimi.

2 Mch 8,16 Machabeusz zebrał swoich żołnierzy w liczbie sześciu tysięcy i upomniał ich,

aby nie przerażali się [na widok] nieprzyjaciół i aby nie bali się wielkiej liczby

pogańskich żołnierzy, którzy niesłusznie przeciwko nim występują, ale aby

walczyli mężnie,

2 Mch 8,17 mając przed oczyma sprzeczne z wszelkim prawem dokonane zbezczeszczenie

wobec świętego miejsca i poniewieranie wyszydzonym miastem, a ponadto

jeszcze całkowite zniesienie obyczajów odziedziczonych po przodkach. 2 Mch 8,18 "Oni ufność pokładają w broni, a także w śmiałości swojej - powiedział

867 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 8

my zaś ufamy wszechmocnemu Bogu, który może zarówno tych, którzy idą

przeciw nam, jak i cały świat wywrócić jednym skinieniem".

2 Mch 8,19 Wyliczył im także [przykłady] pomocy, jakiej doznali ich ojcowie, a w tym

również [zwycięstwo] odniesione nad Sennacherybem, kiedy zginęło sto osiem

dziesiąt pięć tysięcy;

2 Mch 8,20 a również co się stało w Babilonii w bitwie przeciwko Galatom: jak wszystkich

do bitwy stanęło osiem tysięcy razem z czterema tysiącami Macedończyków,

gdy zaś Macedończycy znaleźli się w trudnym położeniu, owe osiem tysięcy

pobiło sto dwadzieścia tysięcy dzięki pomocy, którą otrzymali z Nieba, a na

wet wzięli łupy z tak licznego wojska.

2 Mch 8,21 Kiedy ich napełnił odwagą i sprawił, że byli gotowi złożyć życie za prawa i

ojczyznę, podzielił swoje wojsko na cztery części,

2 Mch 8,22 na czele każdego oddziału postawił swoich braci: Szymona, Józefa i Jonatana,

a każdemu z nich powierzył dowództwo nad tysiącem pięciuset ludźmi. 2 Mch 8,23 Ezdraszowi jeszcze kazał odczytać świętą księgę i dał hasło: "Z Bożą pomocą!"

Sam objął dowództwo nad pierwszym oddziałem i uderzył na Nikanora. 2 Mch 8,24 Ponieważ zaś Wszechmocny był ich sprzymierzeńcem, zabili ponad dzie

więć tysięcy żołnierzy, ranili zaś i okaleczyli większą część wojska Nikanora,

wszystkich zaś zmusili do ucieczki,

2 Mch 8,25 a pieniądze tych, którzy przybyli, aby ich kupić, wpadły w ich ręce. Ścigali

ich potem dość daleko. Zaprzestali jednak ze względu na późną godzinę. 2 Mch 8,26 Był to bowiem dzień przed szabatem i dlatego nie mogli biec za nimi zbyt

daleko.

2 Mch 8,27 Kiedy broń została zgromadzona, a łupy wrogom zabrane, oddali się odpo

czynkowi szabatowemu, bardziej niż zwykle przy tym błogosławili i wychwa

lali Pana, który ich wybawił, wyznaczając dla nich na ten dzień początek

swojego zmiłowania.

2 Mch 8,28 Po szabacie część łupów rozdzielono pomiędzy poszkodowanych, wdowy i

sieroty, resztą zaś, sami się podzielili i ich dzieci.

2 Mch 8,29 Gdy zaś tego dokonali, urządzili wspólne modlitwy i błagali miłosiernego

Boga, ażeby swoim sługom dał się przejednać do końca.

2 Mch 8,30 W walce z żołnierzami Tymoteusza i Bakchidesa zabili ponad dwadzieścia ty

sięcy i opanowali nadzwyczaj wysokie twierdze. Bardzo wielkie łupy podzielili

na równe części, dla siebie, dla poszkodowanych, sierot, wdów, a nadto jesz

cze dla starców.

2 Mch 8,31 Zabrali broń i wszystką starannie złożyli w odpowiednich miejscach, a resztę

łupów zanieśli do Jerozolimy.

2 Mch 8,32 Filarchę zaś, który znajdował się w otoczeniu Tymoteusza, a który był mężem

bardzo bezbożnym i sprawcą wielu krzywd wyrządzonych Żydom, zgładzili. 2 Mch 8,33 Kiedy obchodzili uroczystość zwycięstwa w swoim ojczystym mieście, spalili

tych, którzy podłożyli ogień pod bramy świątyni. Byli to Kallistenes "i ja

868 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 9

cyś ludzie", którzy schronili się w pewnym domku. Otrzymali zapłatę godną

swojej bezbożności.

2 Mch 8,34 Trzykroć gorszy zaś złoczyńca Nikanor, ten, który tysiące kupców sprowadził,

aby sprzedawać Żydów,

2 Mch 8,35 z pomocą Pana upokorzony przez tych, których uważał za coś najlichszego,

zrzucił swoją wspaniałą szatę, a oddaliwszy się od wszystkich, uciekał przez

pola jak zbiegły niewolnik. Dzięki nadzwyczajnemu szczęściu przybył do An

tiochii, podczas gdy jego wojsko zostało pobite.

2 Mch 8,36 Ten, który obiecał uiścić podatek Rzymianom ze sprzedaży niewolników z

Jerozolimy, musiał wyznać, że Żydzi mają Obrońcę i że dlatego Żydów nie

można pokonać. Postępują bowiem zgodnie z ustanowionymi przez Niego

prawami.

Rozdział 9

2 Mch 9,01 W tym czasie Antioch wracał niesławnie z miast położonych w Persji. 2 Mch 9,02 Wszedł bowiem do miasta zwanego Persepolis i miał zamiar zrabować świąty

nię i opanować miasto. Z tego powodu wybuchło wśród tłumów powstanie i

pochwycono za broń. Antioch został przez mieszkańców tego kraju zmuszony

do ucieczki i do upokarzającego wycofania się.

2 Mch 9,03 Kiedy był koło Ekbatany, dowiedział się o tym, co spotkało Nikanora i żoł

nierzy Tymoteusza.

2 Mch 9,04 Zapłonął więc gniewem i zamierzał na Żydach pomścić zło, jakie cierpiał ze

strony tych, którzy go zmusili do ucieczki. Dlatego polecił woźnicy, aby jechał

bez wytchnienia i przyspieszył koniec podróży. Jednakże sąd Nieba był już

nad nim. W swoim gniewie bowiem tak się wyraził: "Jerozolimę, skoro tylko

tam się znajdę, uczynię zbiorowym grobem Żydów".

2 Mch 9,05 Ale wszystkowidzący Pan, Bóg Izraela, dotknął go nieuleczalnym i niewi

docznym cierpieniem. Zaledwie bowiem wypowiedział te słowa, pochwycił

go nieznośny ból wnętrzności i straszne męki wewnątrz ciała.

2 Mch 9,06 Było to całkowicie sprawiedliwe, gdyż on wielu różnorodnymi katuszami za

dawał męki wnętrznościom innych ludzi.

2 Mch 9,07 On tymczasem nie ustępował nic ze swej nieokiełznanej pychy. W dalszym cią

gu pełen zarozumiałości, dysząc ogniem i złością przeciwko Żydom, rozkazał

jeszcze przyspieszyć podróż. Wtedy to nagle wypadł z wozu, który niósł go z

szumem, a upadek jego był tak nieszczęśliwy, że doznał porażenia wszystkich

części ciała.

2 Mch 9,08 I ten, który niedawno w swojej nadludzkiej pysze był przekonany, że może

rozkazywać falom morskim i wyobrażał sobie, że na wagę może rzucić szczyty

869 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 9

gór, znalazł się na ziemi, skąd zabrano go do lektyki, co było wyraźnym dla

wszystkich przykładem mocy Bożej.

2 Mch 9,09 Doszło do tego, że nawet z oczu bezbożnika wydobywały się robaki, a ciało

jego za życia w boleściach i mękach odpadało kawałkami, na skutek zaś przy

krej woni, jak się od niego rozchodziła, całe wojsko cierpiało na mdłości. 2 Mch 9,10 Tego, któremu krótko przedtem wydawało się, że dotyka gwiazd na niebie,

nikt nie mógł znieść, tak nieznośnie silny był zaduch.

2 Mch 9,11 Odtąd jednak złamany rozpoczął pozbywać się swojej wielkiej pychy i do

chodzić do zrozumienia, że pod biczem Bożym z każdą chwilą wzmagają się

jego cierpienia.

2 Mch 9,12 Kiedy zaś nawet on sam nie mógł znieść własnej woni, powiedział te słowa:

"Słuszną jest rzeczą poddanie się Bogu, a kto jest śmiertelny, nie powinien

się uważać za równego Bogu".

2 Mch 9,13 Modlił się też nikczemnik do Pana, który już nad nim nie miał się zlitować. 2 Mch 9,14 Obiecywał, że Święte Miasto, do którego spieszył się, aby je zrównać z ziemią

i uczynić zbiorowym grobem, uzna za wolne,

2 Mch 9,15 a Żydów, o których sądził, iż nie są warci tego, aby ich w grobie pochowano,

ale że będą żerem dla ptaków razem ze swoimi dziećmi albo będą porzuceni

dzikim zwierzętom, wszystkich ich zrówna z Ateńczykami;

2 Mch 9,16 święty przybytek, który poprzednio ograbił, przyozdobi najpiękniejszymi da

rami, wszystkie różnorodne święte naczynia zwróci, a wydatki potrzebne na

ofiary pokryje z własnych dochodów,

2 Mch 9,17 do tego zaś jeszcze zostanie Żydem i obejdzie wszystkie miejsca zamieszkałe,

aby ogłaszać moc Bożą.

2 Mch 9,18 Boleści nic nie ustępowały, bo przyszedł na niego sprawiedliwy sąd Boży.

Widząc, że jest w beznadziejnym stanie, napisał do Żydów list, który niżej

jest załączony, a który ma cechy pokornej prośby, następującej treści: 2 Mch 9,19 "Król i wódz Antioch, Żydom, szlachetnym obywatelom - wiele pozdrowień i

życzeń zdrowia i powodzenia.

2 Mch 9,20 Jeżeli zdrowi jesteście razem z waszymi dziećmi, jeżeli ponadto sprawy układa

ją się wam zgodnie z życzeniem, to jestem bardzo głęboko wdzięczny Niebu. 2 Mch 9,21 Ja zaś leżę chory, ale was jak kochający przyjaciel wspominam. Powracając z

miejscowości położonych w Persji zapadłem na niebezpieczną chorobę. Uwa

żam jednak za konieczne czuwać nad wspólnym dobrem wszystkich. 2 Mch 9,22 Nie rozpaczam nad swoim zdrowiem, przeciwnie, mam wiele nadziei, że wyjdę

z tej choroby.

2 Mch 9,23 Baczę jednak na to, że nawet ojciec w tym czasie, kiedy wyruszył z wojskiem

do górnej krainy, wyznaczył swojego następcę.

2 Mch 9,24 Jeżeliby bowiem zaszło coś niespodziewanego albo opowiadano coś fałszywe

go, mieszkańcy prowincji powinni wiedzieć, komu jest pozostawione kierowa

nie sprawami, i nie powinni się niepokoić.

870 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 10

2 Mch 9,25 Ponadto mając na uwadze, że zarówno bliskie państwa, jak i daleko od kró

lestwa leżące, szukają chwili stosownej i czekają, co nastąpi, mianuję królem

mego syna Antiocha. Często wyruszając do górnych satrapii powierzałem go

i polecałem już bardzo wielu z was. Piszę zaś do niego to, co jest załączone. 2 Mch 9,26 Upominam więc was i proszę, abyście pamiętali o tych dobrodziejstwach,

które otrzymaliście razem ze wszystkimi oraz sami osobiście, i aby każdy tę

przychylność, jaką obecnie ma wobec mnie, zachował także wobec mojego

syna.

2 Mch 9,27 Jestem bowiem przekonany, że on łagodnie i po ludzku będzie postępował

według moich zasad i będzie z wami w dobrych stosunkach".

2 Mch 9,28 Ten więc zabójca i bluźnierca, cierpiąc największe boleści, tak jak to dla

innych postanowił, na obcej ziemi, w górach, w nędzny sposób zakończył ży

cie.

2 Mch 9,29 Ciało jego pochował Filip, jego serdeczny przyjaciel, który jednak w obawie

przed synem Antiocha uciekł do Ptolemeusza Filometora do Egiptu.

Rozdział 10

2 Mch 10,01 Machabeusz, a z nim jego ludzie, pod wodzą Pana zdobyli świątynię i miasto, 2 Mch 10,02 znieśli ustawione na placu przez obcokrajowców ołtarze i gaje. 2 Mch 10,03 Po oczyszczeniu świątyni zbudowali nowy ołtarz, wykrzesali ogień z kamieni,

a potem wziąwszy ten ogień, złożyli ofiarę, po dwóch latach przerw; rozniecili

ogień [na ołtarzu] kadzenia i zapalili lampy oraz wyłożyli chleb. 2 Mch 10,04 Gdy to zostało dokonane, upadli całym ciałem przed Panem i błagali, aby już

nigdy nie dozwolił im popaść w takie nieszczęścia, ale jeżeliby kiedy zgrze

szyli, żeby ich łagodnie skarcił, a nie wydawał bluźnierczym i barbarzyńskim

narodom.

2 Mch 10,05 Wypadło zaś tak, że w tym samym dniu, w którym świątynia był zbezczesz

czona przez obcokrajowców, została ona oczyszczona, dwudziestego piątego

tego samego miesiąca, którym jest Kislew.

2 Mch 10,06 Z radością obchodzili uroczystość przez osiem dni na wzór Święta Namiotów,

przypominając sobie, jak krótko przedtem Święto Namiotów obchodzili w

górach i w grotach na podobieństwo dzikich zwierząt.

2 Mch 10,07 Toteż z wiązankami, zielonymi gałęziami, a do tego jeszcze palmami w rękach

śpiewali hymn na cześć Tego, który pozwolił im szczęśliwie oczyścić swoją

świątynię.

2 Mch 10,08 Wspólną zaś uchwałą i ślubowaniem postanowili, że cały naród żydowski

będzie każdego roku obchodził ten dzień uroczyście.

2 Mch 10,09 Tak się miały sprawy związane ze śmiercią Antiocha zwanego Epifanesem.

871 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 10

2 Mch 10,10 Teraz zaś opowiemy o tym, co się działo za Antiocha Eupatora, syna owego

bezbożnika. Będziemy mówili krótko o nieszczęściach związanych z wojna

mi.

2 Mch 10,11 Objąwszy rządy mianował on niejakiego Lizjasza wielkorządcą i głównym

wodzem wojsk Celesyrii i Fenicji.

2 Mch 10,12 Ptolemeusz bowiem, zwany Makronem, tym się odznaczał, że chciał wobec

Żydów zachować sprawiedliwość, ze względu na krzywdy, które im były wy

rządzone. Próbował więc pokojowo załatwić te sprawy, które ich dotyczyły. 2 Mch 10,13 Na skutek tego jednak został przez przyjaciół [króla] oskarżony wobec Eupa

tora. Musiał też słuchać, jak przy każdej sposobności nazywano go zdrajcą,

dlatego że opuścił Cypr, który był mu zlecony przez Filometora, a przeszedł

do Antiocha Epifanesa. Nie przyniósłszy zaszczytu swemu stanowisku, skoń

czył ze sobą przez zażycie trucizny.

2 Mch 10,14 Kiedy zaś Gorgiasz został wodzem na tych ziemiach, tworzył najemne wojska

i przy każdej sposobności wzniecał wojnę z Żydami.

2 Mch 10,15 Równocześnie zaś Idumejczycy, którzy w swym posiadaniu mieli w dogodnych

miejscach położone twierdze, sprawiali Żydom wiele trudności. Przyjmowali

bowiem do siebie tych, których wypędzono z Jerozolimy, i również oczekiwali

sposobności, aby wzniecić wojnę.

2 Mch 10,16 Żołnierze zaś Machabeusza, odmawiając modlitwy i prosząc Boga, aby raczył

być im sprzymierzeńcem, wyruszyli przeciwko twierdzom idumejskim. 2 Mch 10,17 Mężnie rzucili się na nie i opanowali te miejsca, a wyparli tych wszystkich,

którzy walczyli na murach. Tych, którzy wpadli w ich ręce, zabijali; zginęło

zaś nie mniej niż dwadzieścia tysięcy.

2 Mch 10,18 Nie mniej niż dziewięć tysięcy uciekło do dwóch bardzo mocnych wież, za

opatrzonych we wszystko, co jest potrzebne do wytrzymania oblężenia. 2 Mch 10,19 Machabeusz więc pozostawił Szymona i Józefa, do tego jeszcze Zacheusza, a

z nimi liczbę żołnierzy wystarczającą do oblegania ich. Sam zaś oddalił się

do miejsc, gdzie jego obecność była konieczna.

2 Mch 10,20 Żołnierze Szymona byli jednak chciwi na pieniądze i niektórym spomiędzy

uwięzionych w wieżach dali się pieniędzmi przekupić. Wziąwszy siedemdzie

siąt tysięcy drachm pozwolili niektórym się wydostać.

2 Mch 10,21 Kiedy Machabeuszowi doniesiono o tym, co się stało, zebrał przywódców

narodu i wniósł oskarżenie, że braci sprzedano za pieniądze, uwalniając nie

przyjaciół, którzy będą przeciwko nim walczyć.

2 Mch 10,22 Na tych więc, którzy stali się zdrajcami, wykonano wyrok śmierci, a wkrótce

potem zdobyto obydwie wieże.

2 Mch 10,23 Ponieważ wszystko szczęśliwie doprowadzał do końca, do czego się zabrał z

bronią, w obydwóch wieżach zabił ponad dwadzieścia tysięcy.

2 Mch 10,24 Tymoteusz zaś, który poprzednio był pokonany przez Żydów, zebrawszy wiel

ką liczbę najemnego wojska, a do tego zgromadziwszy niemało konnicy z Azji,

872 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 11

znalazł się w Judei z zamiarem zdobycia jej siłą.

2 Mch 10,25 Kiedy się zbliżał, żołnierze Machabeusza, posypując ziemią głowy, a biodra

przepasawszy worami, dla ubłagania Boga,

2 Mch 10,26 upadli przed podstawą ołtarza i prosili Boga o łaskawość dla siebie, aby był

wrogiem ich wrogów i aby się tym przeciwstawił, którzy im się przeciwsta

wiają, jak to mówi Prawo.

2 Mch 10,27 Po modlitwie chwycili za broń i wyruszyli z miasta na dużą odległość. Za

trzymali się dopiero wtedy, gdy byli blisko nieprzyjaciół.

2 Mch 10,28 Ledwie zaczęło świtać, rzucili się jedni na drugich: jedni szli mając, jako za

datek powodzenia i zwycięstwa, wraz z męstwem ufność położoną w Panu,

drudzy zaś - wybrawszy sobie gniew za przywódcę w walce.

2 Mch 10,29 Gdy rozgorzała zażarta walka, przeciwnikom ukazało się z nieba pięciu wspa

niałych mężów, na koniach ze złotymi uzdami, którzy stanęli na czele Żydów. 2 Mch 10,30 Oni to wzięli Machabeusza pomiędzy siebie, osłonili własną bronią i tak strze

gli go od ran, na przeciwników zaś rzucali pociski i pioruny, a ci porażeni

ślepotą rozbiegli się w największym zamieszaniu.

2 Mch 10,31 Poległo zaś dwadzieścia tysięcy pięciuset, a z konnicy sześciuset [żołnierzy]. 2 Mch 10,32 Sam Tymoteusz uciekł do bardzo dobrze umocowanej twierdzy, zwanej Ga

zara, gdzie dowódcą był Chajreas.

2 Mch 10,33 Żołnierze Machabeusza przez cztery dni oblegali twierdzę pełni radosnego

zapału.

2 Mch 10,34 Ci, którzy byli wewnątrz, ufni, że miejsce było umocnione, niebywale bluźnili

i wypowiadali bezbożne wyrazy.

2 Mch 10,35 Kiedy jednak zaświtał piąty dzień, młodzieńcy z otoczenia Machabeusza w

liczbie dwudziestu, którzy zapałali gniewem na te bluźnierstwa, mężnie rzu

cili się na mury i z dziką zajadłością zabijali każdego, kto im wpadł w ręce. 2 Mch 10,36 Podobnie inni natarli z drugiej strony na tych, którzy byli wewnątrz, rzucili

ogień na wieżę oraz podłożyli ogień i w ten sposób żywcem spalili bluźnier

ców. Inni jeszcze wyważyli bramy, a wypuściwszy resztę oddziałów zdobyli

miasto.

2 Mch 10,37 Tymoteusza, który się skrył w jakiejś cysternie, zabili, również jego brata

Chajreasa i Apollofanesa.

2 Mch 10,38 Kiedy zaś tego dokonali, hymnami i pieśniami dziękczynnymi wychwalali

Pana za to, że tak mocno wspomógł Izraela i że dał im zwycięstwo.

Rozdział 11

2 Mch 11,01 A w bardzo krótkim czasie potem Lizjasz, opiekun króla, krewny i wielko

rządca, głęboko dotknięty tym, co się stało,

873 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 11

2 Mch 11,02 zebrał około osiemdziesięciu tysięcy [ludzi] i razem z całą konnicą wyruszył

przeciwko Żydom w przekonaniu, że miasto uczyni osiedlem Greków, 2 Mch 11,03 ze świątyni zaś będzie pobierał podatki jak z innych świątyń pogańskich, a

każdego roku będzie sprzedawał godność arcykapłańską.

2 Mch 11,04 Nie zwracał on najmniejszej uwagi na Bożą potęgę, pokładał nadzieję tylko

w dziesiątkach tysięcy pieszych i w tysiącach jazdy, a także w osiemdziesięciu

słoniach.

2 Mch 11,05 Wszedłszy do Judei przybliżył się do Bet-Sur, miejsca umocnionego, które

leży mniej więcej o pięć schojnów od Jerozolimy. Silnie na nie uderzył. 2 Mch 11,06 Kiedy zaś żołnierze Machabeusza dowiedzieli się, że [Lizjasz] oblega twierdzę,

błagali Pana, wśród wzdychania i łez, łącząc się z tłumami, aby na ratunek

Izraelowi wysłał dobrego anioła.

2 Mch 11,07 Pierwszy zaś sam Machabeusz pochwycił za broń i zachęcił innych, aby ra

zem z nim narazili się na niebezpieczeństwo i pomogli braciom. Kiedy zaś oni

razem podnieśli się pełni zapału,

2 Mch 11,08 ale jeszcze byli w Jerozolimie, ukazał się przewodzący im jeździec w białych

szatach i w złotej zbroi, wywijający włócznią.

2 Mch 11,09 Wszyscy więc razem błogosławili miłosiernego Boga, a dusze ich tak były

pełne ufności, że nie tylko w ludzi, ale w najdziksze zwierzęta i w żelazne

mury gotowi byli godzić.

2 Mch 11,10 Wyruszyli więc w szyku bojowym, mając z nieba sprzymierzeńca, gdyż Pan

się nad nimi zmiłował.

2 Mch 11,11 Jak lwy rzucili się na nieprzyjaciół i powalili z nich na ziemię jedenaście ty

sięcy, jezdnych tysiąc sześćset, wszystkich zaś innych zmusili do ucieczki. 2 Mch 11,12 Większość z nich stanowili ranni, którzy porzuciwszy broń ratowali się uciecz

ką. Sam tylko Lizjasz uratował się dzięki haniebnej ucieczce.

2 Mch 11,13 Nie był on jednak pozbawiony rozumu, a rozważając klęskę, którą poniósł,

doszedł do przekonania, że Hebrajczycy niezwyciężeni są dlatego, że potężny

Bóg jest ich sprzymierzeńcem. Posłał więc,

2 Mch 11,14 prośbę o pokój za cenę wszelkich sprawiedliwych warunków. Obiecał też, że

nawet króla do tego doprowadzi, iż będzie ich przyjacielem.

2 Mch 11,15 Zgodził się więc Machabeusz na wszystko, o co Lizjasz prosił, mając na

uwadze powszechne dobro. Na wszystko bowiem, co Machabeusz wręczył Li

zjaszowi na piśmie w sprawie Żydów, król się zgodził.

2 Mch 11,16 List, który był napisany do Żydów przez Lizjasza, miał taką treść: "Lizjasz

ludowi żydowskiemu - pozdrowienie.

2 Mch 11,17 Jan i Absalom, posłowie wasi, wręczyli mi niżej przytoczone pismo i zażądali

postanowienia co do spraw w nim zawartych.

2 Mch 11,18 Oznajmiłem więc królowi to wszystko, co było trzeba, a on zgodził się na to,

co było możliwe.

2 Mch 11,19 Jeżeli więc będziecie trwali w przychylnym usposobieniu wobec rządów, je

874 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 11

stem gotów i na przyszłość współdziałać dla waszego dobra.

2 Mch 11,20 Co zaś do spraw szczegółowych, to zarówno tym, jak i ode mnie wysłanym

posłom wydałem polecenia, aby się z wami układali.

2 Mch 11,21 Bądźcie zdrowi! [Dan] w roku sto czterdziestym ósmym, dnia dwudziestego

czwartego, miesiąca Dioskora".

2 Mch 11,22 List zaś króla zawierał tę treść: "Król Antioch bratu Lizjaszowi - pozdrowie

nie.

2 Mch 11,23 Ojciec nasz został przeniesiony do bogów, my zaś życzymy sobie, aby miesz

kańcy naszego królestwa pozostawali w spokoju i oddawali się własnym spra

wom.

2 Mch 11,24 Kiedy więc usłyszeliśmy, że Żydzi nie godzą się z rozporządzeniem ojca,

nakazującym przyjąć greckie obyczaje, że mianowicie własny sposób postę

powania uważają za lepszy i proszą, aby im pozwolić na własne prawa; 2 Mch 11,25 pragnąc, aby ten naród także był wolny od niepokojów, uważamy, iż należy

im zwrócić świątynię i pozwolić, aby żyli według obyczajów, jakie mają po

przodkach.

2 Mch 11,26 Dobrze zatem zrobisz, jeżeli wyślesz do nich poselstwo i dasz im prawicę,

aby poznali nasze rozstrzygnięcie i byli dobrej myśli, i chętnie oddawali się

prowadzeniu własnych spraw".

2 Mch 11,27 List zaś króla do ludu był taki: "Król Antioch starszyźnie żydowskiej i wszyst

kim innym Żydom - pozdrowienie.

2 Mch 11,28 Jeżeli wam się dobrze powodzi, jest to zgodne z naszym życzeniem. My sami

zaś jesteśmy w dobrym zdrowiu.

2 Mch 11,29 Menelaos wyjaśnił nam, że chcecie powrócić do domów i oddać się swoim

sprawom.

2 Mch 11,30 Wszystkim zatem, którzy do dnia trzydziestego Ksantyka powrócą, przysłu

guje pokój i zapewnienie,

2 Mch 11,31 że Żydzi mogą korzystać z własnych pokarmów i praw, jak to było również

dotychczas. Niechaj nikt z nich, i to w żaden sposób, nie będzie niepokojony

z powodu nieświadomego wykroczenia.

2 Mch 11,32 Posyłam również Menelaosa, aby was uspokoił.

2 Mch 11,33 Bądźcie zdrowi! [Dan] w roku sto czterdziestym ósmym, piętnastego Ksanty

ka".

2 Mch 11,34 Nawet Rzymianie posłali do nich list tej treści: "Kwintus Memmius [i] Tytus

Manius, legaci rzymscy, ludowi żydowskiemu - pozdrowienie.

2 Mch 11,35 Na wszystko, co przyznał wam Lizjasz, krewny króla, i my wyrażamy swoją

zgodę.

2 Mch 11,36 Te sprawy, co do których uważał, że je należy przedłożyć królowi, rozważcie

i przyślijcie kogoś bezzwłocznie, abyśmy przedstawili je w sposób zgodny z

waszym życzeniem. My bowiem udajemy się do Antiochii.

2 Mch 11,37 Pospieszcie się więc i przyślijcie kogoś, abyśmy również i my dowiedzieli się,

875 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 12

jakie są wasze zamiary.

2 Mch 11,38 Bądźcie zdrowi! [Dan] w roku sto czterdziestym ósmym, dnia piętnastego

Ksantyka".

Rozdział 12

2 Mch 12,01 Kiedy układy zostały zawarte, Lizjasz udał się do króla. Żydzi zaś oddali się

pracy na roli.

2 Mch 12,02 Spomiędzy jednak miejscowych dowódców Tymoteusz, Apoloniusz, syn Gen

najosa, nadto Hieronim i Demofon, a razem z nimi również Nikanor, dowódca

Cypryjczyków, nie pozwolili im zażyć odpoczynku ani spokoju.

2 Mch 12,03 Mieszkańcy Jafy popełnili taką oto zbrodnię: poprosili, aby Żydzi, którzy

wśród nich mieszkali, weszli razem ze swoimi żonami i dziećmi do przygoto

wanych przez nich wcześniej łodzi, jak gdyby nie mieli względem nich żadnych

wrogich zamiarów,

2 Mch 12,04 lecz tak, jakby działali zgodnie z ogólną uchwałą miasta. [Żydzi] przyjęli to

również jako ci, którzy chcą pokoju, a niczego złego nie podejrzewają. Kiedy

jednak byli daleko od brzegu, [tamci] wrzucili ich w głębinę, topiąc co naj

mniej dwieście osób.

2 Mch 12,05 Kiedy Juda dowiedział się o okrucieństwie popełnionym względem jego ro

daków, rozgłosił tę wiadomość wśród ludzi, którzy z nim byli,

2 Mch 12,06 a wzywając Boga jako sprawiedliwego sędziego, wyruszył przeciwko zabójcom

swoich braci, w nocy podpalił port, spalił łodzie i wymordował tych, którzy

tam się schronili.

2 Mch 12,07 Ponieważ obszar był zamknięty, wycofał się, aby ponownie powrócić i wytępić

wszystkich obywateli Jafy.

2 Mch 12,08 Dowiedziawszy się zaś, że mieszkańcy Jamnii chcieli w ten sam sposób uczy

nić z Żydami, którzy wśród nich mieszkali,

2 Mch 12,09 również na mieszkańców Jamnii napadł w nocy, podpalił port razem z flotą,

tak że łunę pożaru było widać aż w Jerozolimie - na odległość dwustu czter

dziestu stadiów.

2 Mch 12,10 Oddalili się stamtąd dziewięć stadiów. Gdy szli przeciw Tymoteuszowi, napa

dli na niego Arabowie w liczbie co najmniej pięciu tysięcy [pieszych], jezdnych

zaś pięciuset.

2 Mch 12,11 Gdy rozpętała się zażarta bitwa, a żołnierzom Judy dzięki Bożej pomocy się

powiodło, pokonani koczownicy prosili, aby Juda podał im prawicę, a obie

cywali przy tym, że nie tylko dadzą bydła, ale nawet we wszystkim będą im

pomagali.

2 Mch 12,12 Juda zaś był przekonany, że naprawdę w wielu wypadkach mogą mu być oni

876 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 12

pożyteczni. Zgodził się więc zawrzeć z nimi pokój. Podawszy sobie prawice

oddalili się do swoich namiotów.

2 Mch 12,13 [Juda] zaś napadł również na pewne miasto, które się nazywało Kaspin, ob

warowane, otoczone murami, a zamieszkane przez rozmaite narody. 2 Mch 12,14 Ci, którzy byli wewnątrz, ufając mocy murów i zapasom żywności, odnosili

się do żołnierzy Judy w sposób jak najbardziej bezczelny, szydzili, a ponadto

bluźnili i mówili, czego się nie godzi.

2 Mch 12,15 Żołnierze zaś Judy wezwali wielkiego Władcę świata, który bez taranów i

oblężniczych machin wywrócił Jerycho za czasów Jozuego, a potem zajadle

natarli na mur.

2 Mch 12,16 Z woli Bożej opanowali miasto i urządzili nieopisaną rzeź do tego stopnia, że

leżące obok jezioro, szerokie na dwa stadia, wydawało się pełne krwi, która

tam spłynęła.

2 Mch 12,17 Oddaliwszy się stamtąd o siedemset pięćdziesiąt stadiów przybyli do twier

dzy, do Żydów, których nazywano Tubianami.

2 Mch 12,18 Tymoteusza w tamtych stronach nie napotkali, gdyż je opuścił nic tam nie

uczyniwszy, pozostawiając tylko w jednym miejscu bardzo silną załogę. 2 Mch 12,19 Dozyteusz i Sozypater, dowódcy wojska Machabeusza, wyruszyli i wycię

li więcej niż dziesięć tysięcy żołnierzy pozostawionych przez Tymoteusza w

twierdzy.

2 Mch 12,20 Machabeusz zaś podzielił pozostałe przy nim wojsko na kohorty, mianował

dowódców kohort i uderzył na Tymoteusza, który miał przy sobie sto dwa

dzieścia tysięcy piechoty, a konnicy dwa tysiące pięćset.

2 Mch 12,21 Kiedy Tymoteusz dowiedział się, że Juda nadchodzi, odesłał kobiety, dzieci i

pozostałą część taborów na miejsce zwane Karnion. Było to bowiem miejsce

trudne do zdobycia i niedostępne na skutek ciasnych przejść.

2 Mch 12,22 Gdy ukazała się pierwsza kohorta Judy, przerażenie i strach opanowały nie

przyjaciół, gdyż objawił się Ten, który wszystko widzi. Rzucili się do uciecz

ki, każdy w inną stronę, a wielu przez własnych żołnierzy było poranionych

i przebitych ostrzami mieczów.

2 Mch 12,23 Juda urządził gwałtowny pościg. Pozabijał złoczyńców i zgładził około trzy

dziestu tysięcy ludzi.

2 Mch 12,24 Tymoteusz zaś sam wpadłszy w ręce żołnierzy Dozyteusza i Sozypatra, prosił

bardzo podstępnie, aby go zdrowego wypuścili, bo on ma w niewoli już to

rodziców, już to braci wielu spomiędzy nich i że [w razie jego śmierci] wy

padnie im zginąć.

2 Mch 12,25 Kiedy po długich przemowach uroczyście się zobowiązał, że ich odeśle bez

wyrządzenia krzywdy, uwolnili go po to, aby ratować braci.

2 Mch 12,26 Stamtąd [Juda] wyruszył przeciwko Karnion i przeciwko świątyni bogini Atar

gatis, gdzie zabił dwadzieścia pięć tysięcy ludzi.

2 Mch 12,27 Po ich zwyciężeniu i całkowitym zniszczeniu wyprowadził swoje wojsko prze

877 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 12

ciw umocnionemu miastu Efron, w którym rezydował Lizjasz i mieszkało

wielu ludzi z różnych narodów. Stali tam przed murami mocni młodzi ludzie

i odważnie bronili dostępu, a wewnątrz było wiele machin i balist do wyrzu

cania pocisków.

2 Mch 12,28 Oni jednak wezwali Władcę, Tego, który z mocą łamie siły nieprzyjaciół,

opanowali miasto i położyli trupem z tych, którzy byli wewnątrz, około dwu

dziestu pięciu tysięcy.

2 Mch 12,29 Odszedłszy stamtąd wyruszyli przeciwko Scytopolis, które leży o sześćset

stadiów od Jerozolimy.

2 Mch 12,30 Żydzi jednak, którzy tam mieszkali, zaświadczyli o życzliwości, z jaką miesz

kańcy Scytopolis odnosili się do nich, i o tym, jak w ciężkich czasach byli do

nich przyjaźnie usposobieni.

2 Mch 12,31 Dziękowali więc im i prosili, aby również na przyszłość byli dla ich narodu

życzliwi. Do Jerozolimy przybyli krótko przed Świętem Tygodni. 2 Mch 12,32 A po tak zwanej Pięćdziesiątnicy wyruszyli przeciwko Gorgiaszowi, wodzowi

Idumei.

2 Mch 12,33 Wyszedł zaś on na czele trzech tysięcy piechoty, jezdnych zaś czterystu, 2 Mch 12,34 a kiedy doszło do walki, zdarzyło się, że zginęła niewielka liczba Żydów. 2 Mch 12,35 Dozyteusz, żołnierz spomiędzy Tubianów, jeździec i mocny człowiek, pochwy

cił Gorgiasza, a trzymając za chlamidę, ciągnął go z wielką siłą, pragnąc

przeklętego przyprowadzić żywcem, ale jeden spomiędzy trackich jeźdźców

rzucił się na niego i odciął mu ramię, Gorgiasz zaś uciekł do Marisy. 2 Mch 12,36 Tymczasem żołnierze Ezdrasza od dłuższego czasu walczyli i byli zmęczeni.

Juda zaś wzywał Pana, aby okazał się sprzymierzeńcem i wodzem w walce. 2 Mch 12,37 Następnie wśród hymnów śpiewanych w ojczystym języku wydał okrzyk wo

jenny, rzucił się niespodzianie na żołnierzy Gorgiasza i zmusił ich do ucieczki. 2 Mch 12,38 Potem Juda zebrał wojsko i powiódł do miasta Adullam. Ponieważ zaś wy

padł siódmy dzień, zgodnie ze zwyczajem oczyścili się i tam spędzili szabat. 2 Mch 12,39 Następnego dnia w tym czasie, w którym należało już to wykonać, żołnierze

Judy przyszli zabrać ciała tych, którzy polegli, i pochować razem z krewnymi

w rodzinnych grobach.

2 Mch 12,40 Pod chitonem jednak u każdego ze zmarłych znaleźli przedmioty poświęcone

bóstwom, zabrane z Jamnii, chociaż Prawo tego Żydom zakazuje. Dla wszyst

kich więc stało się jasne, że to oni i z tej właśnie przyczyny zginęli. 2 Mch 12,41 Wszyscy zaś wychwalali Pana, sprawiedliwego Sędziego, który rzeczy ukryte

czyni jawnymi,

2 Mch 12,42 a potem oddali się modlitwie i błagali, aby popełniony grzech został całko

wicie wymazany. Mężny Juda upomniał lud, aby strzegli samych siebie i byli

bez grzechu mają przed oczyma to, co się stało na skutek grzechu tych, który

zginęli.

2 Mch 12,43 Uczyniwszy zaś składkę pomiędzy ludźmi, posłał do Jerozolimy około dwu

878 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 13

tysięcy srebrnych drachm, aby złożono ofiarę za grzech. Bardzo pięknie i szla

chetnie uczynił, myślał bowiem o zmartwychwstaniu.

2 Mch 12,44 Gdyby bowiem nie był przekonany, że ci zabici zmartwychwstaną, to modli

twa za zmarłych byłaby czymś zbędnym i niedorzecznym,

2 Mch 12,45 lecz jeśli uważał, że dla tych, którzy pobożnie zasnęli, jest przygotowana

najwspanialsza nagroda - była to myśl święta i pobożna. Dlatego właśnie

sprawił, że złożono ofiarę przebłagalną za zabitych, aby zostali uwolnieni od

grzechu.

Rozdział 13

2 Mch 13,01 W sto czterdziestym dziewiątym roku doszło do żołnierzy Judy, że Antioch

Eupator wyruszył z wojskiem przeciwko Judei

2 Mch 13,02 i że z nim jest Lizjasz, jego opiekun i wielkorządca, na czele greckiego wojska

liczącego sto dziesięć tysięcy piechoty, pięć tysięcy trzystu jezdnych, dwadzie

ścia dwa słonie i trzysta rydwanów uzbrojonych w sierpy.

2 Mch 13,03 Dołączył się zaś do nich Menelaos, który bardzo podstępnie prosił Antiocha,

jednak nie o ocalenie ojczyzny, ale - czego się spodziewał - o przywrócenie

mu władzy.

2 Mch 13,04 Król królów jednak rozpalił gniew Antiocha przeciwko złoczyńcy. Lizjasz bo

wiem wyjaśnił, że on właśnie jest winien całego zła, a [król] rozkazał, aby go

zaprowadzili do Beroi i stracili wedle miejscowych zwyczajów.

2 Mch 13,05 Była zaś tam wieża wysoka na pięćdziesiąt łokci, pełna popiołu, w niej zaś

było urządzenie, które się obracało i ze wszystkich stron strącało do popiołu. 2 Mch 13,06 Stamtąd świętokradcę lub winnego niektórych innych niezwykle ciężkich prze

stępstw strącali na zagładę.

2 Mch 13,07 W ten sposób przyszła na przestępcę śmierć, która pozbawiła Menelaosa gro

bu wykopanego w ziemi

2 Mch 13,08 bardzo słusznie - popełnił on bowiem wiele grzechów przeciwko ołtarzowi,

którego ogień i popiół był święty. W popiele więc znalazł śmierć. 2 Mch 13,09 Król pełen barbarzyńskich myśli postępował naprzód, aby pokazać Żydom

rzeczy gorsze od tych, które były za jego ojca.

2 Mch 13,10 Dowiedział się o tym Juda i oznajmił ludowi, aby dzień i noc wołali do Pana,

a może jak poprzednio, tak również teraz wspomoże tych, którzy mają być

pozbawieni Prawa, ojczyzny i świętego przybytku,

2 Mch 13,11 a nie pozwoli, aby lud, który dopiero co na krótko odetchnął, popadł w służbę

nikczemnych pogan.

2 Mch 13,12 Kiedy zaś wszyscy uczynili to i błagali na kolanach miłosiernego Pana ze łza

mi i w postach przez trzy dni bez przerwy, Juda przemówił do nich i polecił,

879 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 14

aby byli blisko.

2 Mch 13,13 Po osobnej naradzie ze starszyzną polecił, aby - zanim król wprowadzi wojsko

do Judei i stanie się panem miasta - wyjść i być gotowym na wszystko przy

Bożej pomocy.

2 Mch 13,14 Oddając się w opiekę Stwórcy świata upomniał swoich żołnierzy, aby mężnie

aż do śmierci walczyli za prawa, świątynię, miasto, ojczyznę i zwyczaje oj

czyste. Koło Modin rozbił obóz.

2 Mch 13,15 Swoim żołnierzom dał hasło: "Boże zwycięstwo!", sam zaś z wybranymi naj

lepszymi młodzieńcami napadł nocną porą na królewski namiot. W obozie

zgładził około dwu tysięcy ludzi i przebił największego ze słoni razem z tym,

który był na wierzchu.

2 Mch 13,16 Na koniec zaś, kiedy obóz napełnili strachem i przerażeniem, wycofali się

pełni radości.

2 Mch 13,17 Nim dzień zaświtał, wszystko się już dokonało dzięki opiece, którą otoczył

go Pan.

2 Mch 13,18 Kiedy król miał przedsmak odwagi Żydów, rozpoczął próby, aby podstępnymi

sposobami stać się panem okolicy.

2 Mch 13,19 Zbliżył się więc do Bet-Sur, mocnej żydowskiej twierdzy, został odrzucony,

dokonał natarcia, został pokonany.

2 Mch 13,20 Juda bowiem posłał oblężonym wszystko, co było potrzebne. 2 Mch 13,21 Kiedy Rodokos z żydowskiego wojska zdradził nieprzyjaciołom tajemnice,

odszukano go, pochwycono i zamknięto.

2 Mch 13,22 Drugi raz prowadził król układy z załogą Bet-Sur, wyciągnął prawicę, otrzy

mał [ją], oddalił się, napadł na żołnierzy Judy, został pokonany. 2 Mch 13,23 Dowiedział się, że Filip pozostawiony jako wielkorządca w Antiochii dostał po

mieszania zmysłów. Głęboko tym poruszony zwrócił się do Żydów łagodnymi

słowami, wszedł w porozumienie i zaprzysiągł wszystkie dogodne warunki,

pojednał się i złożył ofiarę, uczcił świątynię i okazał się wspaniałomyślnym

wobec miejsca [świętego].

2 Mch 13,24 Przyjął nawet Machabeusza. Pozostawił Hegemonidesa dowódcą od Ptole

maidy aż do kraju Gerreńczyków.

2 Mch 13,25 Udał się do Ptolemaidy. Mieszkańcy jednak Ptolemaidy byli niezadowoleni z

układów, oburzyli się i chcieli unieważnić postanowienia.

2 Mch 13,26 Lizjasz wszedł na trybunę, bronił, jak mógł, uspokoił, ułagodził, przejednał,

powrócił do Antiochii. - Tak się odbył wypad i wycofanie się króla.

Rozdział 14

2 Mch 14,01 Po upływie trzech lat doszła do otoczenia Judy wiadomość, że Demetriusz,

880 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 14

syn Seleukosa, wylądował z silnym wojskiem i flotą w porcie Tripolis, 2 Mch 14,02 opanował kraj i zamordował Antiocha i jego opiekuna Lizjasza. 2 Mch 14,03 Niejaki zaś Alkimos, który przedtem był arcykapłanem, ale sam dobrowolnie

się zniesławił w czasach zamieszek, i wiedział, że w żaden sposób nie ma dla

niego ratunku ani ponownego przystępu do świętego ołtarza,

2 Mch 14,04 udał się do króla w sto pięćdziesiątym pierwszym roku, przynosząc mu koronę

złotą i palmę, ponadto zaś część tych gałęzi oliwnych, które są w użyciu w

świątyni, i tego dnia nie uczynił nic więcej.

2 Mch 14,05 Znalazł jednak sposobność do okazania swej głupoty, kiedy go zawezwał De

metriusz na zebranie rady i zapytał, jakie nastroje i zamiary panują wśród

Żydów. Na to odpowiedział:

2 Mch 14,06 "Ci spomiędzy Żydów, którzy się zowią asydejczykami, którym przewodzi

Juda Machabeusz, wzniecają wojnę i wywołują niepokój. Oni to nie dopusz

czają do tego, aby królestwo zaznało pokoju.

2 Mch 14,07 Dlatego pozbawiony swojej dziedzicznej godności - mówię o arcykapłaństwie

- tutaj właśnie przybywam,

2 Mch 14,08 najpierw, istotnie mając na uwadze sprawy króla, potem zaś w trosce rów

nież o obywateli. Zuchwałość bowiem wyżej wspomnianych niemało szkodzi

całemu naszemu narodowi.

2 Mch 14,09 Kiedy więc każdą z tych spraw poznałeś ty, królu, zaopiekuj się krajem, na

szym udręczonym narodem, z uprzedzającą swoją łaskawością, jaką wszyst

kim okazujesz.

2 Mch 14,10 Jak długo bowiem Juda będzie istniał, sprawy publiczne nie mogą zaznać

spokoju".

2 Mch 14,11 Kiedy on to powiedział, zaraz inni przyjaciele [króla], którzy wrogo byli uspo

sobieni do Judy, usiłowali podburzyć Demetriusza.

2 Mch 14,12 Natychmiast więc wybrał Nikanora, który był dowódcą nad słoniami, miano

wał go wodzem Judei i wysłał

2 Mch 14,13 z rozkazami, żeby samego Judy się pozbył, a żołnierzy jego rozpędził, Alki

mosa zaś ustanowił arcykapłanem największej świątyni.

2 Mch 14,14 Pogańscy mieszkańcy Judei, którzy kiedyś uciekli przed Judą, złączyli się

tłumnie z Nikanorem. Byli bowiem przekonani, że złe losy i nieszczęścia Ży

dów staną się ich własnym szczęściem.

2 Mch 14,15 Kiedy [Żydzi] usłyszeli o wyruszeniu Nikanora i o dołączeniu się pogan, po

sypawszy się ziemią zanosili błagania do Tego, który swój naród osadził na

wieki i zawsze w widoczny sposób brał w opiekę swój dział.

2 Mch 14,16 Na rozkaz jednak dowódcy natychmiast stamtąd odeszli. Spotkali się z nimi

we wsi Dessau.

2 Mch 14,17 Szymon, brat Judy, rozpoczął bitwę z Nikanorem, ale wskutek nagłego ude

rzenia nieprzyjaciół doznał chwilowej porażki.

2 Mch 14,18 Mimo to Nikanor, który słyszał o tym, jaka jest dzielność żołnierzy Judy i

881 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 14

jaka ich zawziętość w zmaganiu o ojczyznę, czuł obawę przed krwawym roz

strzygnięciem.

2 Mch 14,19 Dlatego posłał Posidoniosa, Teodota i Matatiasza, aby podali i przyjęli pra

wicę.

2 Mch 14,20 Po gruntownym rozważeniu warunków, dowódca ogłosił je wojskom. Kiedy

zaś opinia okazała się jednomyślna, wyrazili na nie zgodę.

2 Mch 14,21 Ustanowiono dzień, w którym spotkają się osobno [wodzowie] na jednym

miejscu. Zbliżał się z każdej strony rydwan, ustawiono krzesła.

2 Mch 14,22 Juda ustawił zbrojnych w dogodnych miejscach, aby byli gotowi na wypadek,

gdyby ze strony nieprzyjaciół nagle urządzono napad. Zgodną jednak prowa

dzili rozmowę.

2 Mch 14,23 Nikanor przebywał w Jerozolimie i nie uczynił niczego niestosownego, oddalił

nawet gromadzących się tłumnie przy nim ludzi.

2 Mch 14,24 Miał dla Judy zawsze wielkie uznanie i w głębi serca był przychylny temu

mężowi.

2 Mch 14,25 Zachęcał go, aby się ożenił i miał dzieci. Ożenił się, dobrze mu się powodziło

i zaznał radości życia.

2 Mch 14,26 Alkimos jednak widząc wzajemną ich przyjaźń, wziąwszy zawarte umowy,

udał się do Demetriusza i oskarżył Nikanora o wrogie usposobienie wobec

państwa, wroga bowiem jego królestwa, Judę, mianował go po nim następcą

[na stanowisku arcykapłana].

2 Mch 14,27 Król zaś rozgniewał się, a podniecony oszczerstwami tego skończonego łotra,

napisał do Nikanora, wyrażając niezadowolenie w sprawie umów i rozkazując,

aby Machabeusza skutego natychmiast przesłał do Antiochii.

2 Mch 14,28 Gdy wiadomość o tym doszła do Nikanora, ten bardzo się tym zmieszał, gdyż

nie chciał unieważnić umowy z człowiekiem, który w niczym nie wykroczył

przeciw sprawiedliwości.

2 Mch 14,29 Ponieważ jednak nie mógł się sprzeciwić królowi, szukał sposobności, aby

wybiegiem zakończyć tę sprawę.

2 Mch 14,30 Machabeusz ze swej strony zauważył, że Nikanor obchodził się z nim mniej

przyjaźnie i że całe jego postępowanie stało się bardziej szorstkie. Był prze

konany, że niczego bardzo dobrego nie należy się spodziewać po tym złym

usposobieniu. Zebrał więc niemało swych żołnierzy i skrył się przed Nikano

rem.

2 Mch 14,31 Kiedy zaś tamten dowiedział się, że w szlachetny sposób został przez tego

męża wyprowadzony w pole, udał się do największej i czcigodnej świątyni

wtedy, gdy kapłani składali ustanowione ofiary i kazał wydać sobie tego mę

ża.

2 Mch 14,32 Gdy zaś oni, składając przysięgi, oświadczyli, że nie wiedzą, gdzie może być

poszukiwany,

2 Mch 14,33 wyciągnąwszy prawicę w stronę przybytku zaprzysiągł: "Jeżeli nie wydacie

882 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 15

mi Judy w kajdanach, zrównam z ziemią tę oto świątynię Bożą i zburzę oł

tarz, a na tym miejscu wystawię wspaniałą świątynię Dionizosowi". 2 Mch 14,34 To powiedziawszy odszedł. Kapłani zaś wyciągnęli ręce do nieba i wzywali

Tego, który zawsze walczył w obronie swojego narodu. Tak się modlili: 2 Mch 14,35 "Tobie, Panie, który niczego nie potrzebujesz, spodobało się, żeby przybytek,

w którym mieszkasz, był pomiędzy nami.

2 Mch 14,36 Teraz więc, Święty, od którego pochodzi wszelka świętość, Panie, ustrzeż na

wieki od jakiegokolwiek zbezczeszczenia ten dom, który dopiero co został

oczyszczony".

2 Mch 14,37 Nikanorowi zaś wskazano spomiędzy starszyzny jerozolimskiej niejakiego Ra

zisa, człowieka, który był oddany swoim rodakom, miał dobrą sławę, a dzięki

swej życzliwości był nazwany ojcem Żydów.

2 Mch 14,38 W czasach bowiem poprzednich zamieszek był prześladowany za judaizm,

ustawicznie jednak ciało i duszę dla judaizmu wystawiał na niebezpieczeń

stwo.

2 Mch 14,39 Nikanor chciał publicznie okazać swoje wrogie usposobienie względem Żydów,

posłał więc ponad pięciuset [żołnierzy], aby go pochwycili.

2 Mch 14,40 Nie wątpił bowiem, że jeżeli go pochwyci, zada im wielki cios. 2 Mch 14,41 Gdy zaś żołnierze mieli już wieżę zdobyć i usiłowali wyważyć drzwi do atrium,

gdy nadto był wydany rozkaz, aby ogień podłożyć i drzwi spalić, [Razis] osa

czony ze wszystkich stron, przeciwko sobie samemu skierował miecz. 2 Mch 14,42 Wolał bowiem w szlachetny sposób umrzeć, aniżeli złoczyńcom wpaść w ręce

i być przedmiotem zniewag wymierzonych przeciwko jego szlachetnemu po

chodzeniu.

2 Mch 14,43 W zapale walki chybił jednak ciosu, a wielu żołnierzy już wpadło przez drzwi.

Wybiegł więc odważnie na mur i mężnie sam zeskoczył na żołnierzy. 2 Mch 14,44 Kiedy zaś oni szybko cofnęli się i powstała [wolna] przestrzeń, spadł na środek

pustego miejsca.

2 Mch 14,45 Żył jednak jeszcze i płonął gniewem. Podniósł się, choć krew z niego płynęła

i rany były bolesne, a biegnąc minął żołnierzy. Stanął wreszcie na jakiejś

urwistej skale.

2 Mch 14,46 Całkowicie pozbawiony już krwi wyrwał wnętrzności, a wziąwszy je obydwo

ma rękami, rzucił na żołnierzy. A prosił Władcę życia i ducha, aby mu je

ponownie oddał. W ten sposób zakończył życie.

Rozdział 15

2 Mch 15,01 Nikanor dowiedział się, że żołnierze Judy znajdują się w okolicy Samarii. Rozkazał więc, aby w dniu odpoczynku, spokojni o swoje bezpieczeństwo, na

883 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 15

nich napadli.

2 Mch 15,02 Żydzi, którzy pod przymusem szli z nimi razem, mówili: "Nie ulega wątpli

wości, że nie powinieneś ich gubić w sposób tak dziki i barbarzyński. Uczcij

dzień, któremu Ten, co czuwa nad wszystkim, udzielił chwały i świętości". 2 Mch 15,03 Ten zaś po trzykroć złoczyńca zapytał: "Czy jest w niebie Władca, który by

kazał święcić dzień szabatu?"

2 Mch 15,04 Gdy zaś ci odpowiedzieli: "Jest Pan żyjący w niebie, Władca, który rozkazał

święcić siódmy dzień",

2 Mch 15,05 na to tamten: "A ja - mówi - władca na ziemi, rozkazuję pochwycić za broń

i spełnić królewskie polecenia". Mimo to jednak nie zdołał przeprowadzić

okrutnego swego zamiaru.

2 Mch 15,06 Nikanor więc przechwalając się i pusząc, postanowił wystawić pomnik z tro

feów zdobytych na żołnierzach Judy.

2 Mch 15,07 Machabeusz zaś miał niezmienną ufność i pełną nadzieję, że uzyska pomoc

od Pana.

2 Mch 15,08 Upomniał swoich żołnierzy, żeby nie przerażali się, gdy poganie będą nacie

rać, żeby wtedy pamiętali o pomocy Nieba, której doznali poprzednio tyle

razy. Teraz więc również mają się spodziewać zwycięstwa, jakiego im udzieli

Wszechmocny.

2 Mch 15,09 Dodawał im ducha na podstawie Prawa i Proroków, a przypomniawszy im

również te bitwy, przez które przeszli, napełnił ich nowym zapałem. 2 Mch 15,10 Rozgrzewając zaś ich zapał, równocześnie wykazywał przestępstwa pogan i

łamanie przysięgi.

2 Mch 15,11 Kiedy każdy z nich uzbroił się nie tyle tą pewnością, jaką daje tarcza i włócz

nia, ile pociechą zawartą w dobrych słowach, opowiedział im jeszcze godny

wiary sen, rodzaj widzenia, który wszystkich ucieszył.

2 Mch 15,12 Widzenie zaś jego było takie: Oniasz, dawny arcykapłan, człowiek najwięk

szej dobroci, skromny w obejściu, łagodnych obyczajów, pełen godności w

słowach, a od dziecka dbający o zachowanie każdej cnoty, on to właśnie wy

ciągał ręce i modlił się za cały naród żydowski.

2 Mch 15,13 Potem w ten sam sposób ukazał się mąż, który wyróżniał się siwizną i maje

statem, a otaczało go podziwu godne i wspaniałe dostojeństwo. 2 Mch 15,14 Oniasz zabierając głos powiedział: "To jest przyjaciel naszych braci, który

wiele modli się za naród i za całe święte miasto, Jeremiasz, Boży prorok". 2 Mch 15,15 Potem Jeremiasz wyciągnął prawicę, aby podać Judzie złoty miecz, dając zaś

go, powiedział te słowa:

2 Mch 15,16 "Weź święty miecz, dar od Boga, przy jego pomocy pokonasz nieprzyjaciół". 2 Mch 15,17 Zachęceni słowami Judy, które były bardzo piękne i mogły zapalić do męstwa,

a dusze młodzieńców napełnić męską odwagą, postanowili nie zatrzymywać

się w obozie, ale odważnie wyjść naprzód, a z najwyższym męstwem przystę

pując do walki rozstrzygnąć losy. Miasto bowiem, świętości i świątynia były

884 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 15

w niebezpieczeństwie.

2 Mch 15,18 O żony bowiem i dzieci, ponadto zaś o braci i krewnych mniejsza w nich była

obawa, najbardziej zaś i na pierwszym miejscu lękali się o święty przybytek. 2 Mch 15,19 Ci zaś, którzy pozostali w mieście, nie mniej byli zatrwożeni. Niepokoili się

bowiem o rozgrywające się w polu działania wojenne.

2 Mch 15,20 Nawet kiedy już wszyscy oczekiwali mającego nastąpić wyniku, kiedy już

żołnierze się zebrali, a wojsko w szyku bojowym zostało ustawione, a bestie

umieszczone ze strony dogodnej, konnica zaś stanęła na skrzydłach, 2 Mch 15,21 Machabeusz widząc masy stojącego wojska, różnorodną broń i dziki wygląd

bestii, wyciągnął ręce do nieba i wzywał Pana, który czyni cuda. Wiedział

bowiem, że przygotowuje On zwycięstwo wedle zasługi, nie dzięki broni, ale

jak się Jemu będzie wydawało słuszne.

2 Mch 15,22 Wzywając zaś Go, mówił w ten sposób: "Ty, Władco, wysłałeś swego anioła,

za Ezechiasza, króla judzkiego, a zgładził on w obozie Sennacheryba około

stu osiemdziesięciu pięciu tysięcy ludzi.

2 Mch 15,23 Teraz również, Władco nieba, poślij dobrego anioła przed nami na trwogę i

przestrach.

2 Mch 15,24 Niech wielkością Twojego ramienia zostaną powaleni ci, którzy z bluźnier

stwem na ustach przyszli tutaj przeciwko Twojemu świętemu ludowi". Na

tym zakończył.

2 Mch 15,25 Żołnierze Nikanora wyruszyli do natarcia, przy głosie trąb i bojowych pieśni, 2 Mch 15,26 a żołnierze Judy wśród błagań modlitewnych rzucili się na nieprzyjaciela. 2 Mch 15,27 Walcząc rękoma, sercem zaś modląc się do Boga, położyli trupem nie mniej

niż trzydzieści pięć tysięcy żołnierzy. Cieszyli się przy tym bardzo z widocz

nej Bożej pomocy.

2 Mch 15,28 Kiedy już było po bitwie i kiedy już z radością rozwiązali swoje szyki, rozpo

znali Nikanora, który padł w pełnym uzbrojeniu.

2 Mch 15,29 Gdy zaś powstał krzyk i zamieszanie, ojczystym językiem błogosławili Wład

cę.

2 Mch 15,30 Ten, który całkowicie się poświęcił, ciałem i duszą, pierwszy walczył w obronie

obywateli, który zachował młodzieńczą życzliwość dla swych współrodaków

wydał rozkaz, żeby odciąć głowę Nikanora i rękę razem z ramieniem, i zanieść

do Jerozolimy.

2 Mch 15,31 Znalazłszy się tam, zwołał swoich współrodaków, i postawiwszy kapłanów

przy ołtarzu, posłał po tych, którzy byli w zamku

2 Mch 15,32 i pokazał im głowę pełnego przestępstw Nikanora oraz rękę bluźniercy, którą

z takim zuchwalstwem wyciągnął przeciwko świętemu domowi Wszechmoc

nego.

2 Mch 15,33 Potem wyciął język bezbożnego Nikanora i powiedział, aby na części go po

siekać i dać ptakom, zapłatę zaś za głupotę zawiesić naprzeciwko świątyni. 2 Mch 15,34 Wszyscy zaś pod niebiosa wysławiali Pana, który się wspaniale objawił, i

885 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 21 - Druga Księga Machabejska Rozdział 15

mówili: "Błogosławiony niech będzie Ten, który ustrzegł swoją świątynię od

zbezczeszczenia".

2 Mch 15,35 Głowę Nikanora zawiesił [Juda] obok zamku jako wyraźny i dla wszystkich

widoczny znak Bożej pomocy.

2 Mch 15,36 Wszyscy zaś przy ogólnej zgodzie postanowili, że nie można pozwolić, aby ten

dzień minął bez uroczystości, że uroczyście obchodzić trzeba trzynasty dzień

dwunastego miesiąca, zwanego po syryjsku Adar, jeden dzień przed dniem

Mardocheusza.

2 Mch 15,37 A skoro w ten sposób zakończyły się sprawy odnoszące się do Nikanora, i od

tamtych czasów miasto pozostawało w rękach Hebrajczyków, ja sam również

zakończę opowiadanie.

2 Mch 15,38 Jeżeli jest ono pięknie i zgrabnie ułożone, to tego właśnie ja sam chciałem;

jeżeli zaś małą ma wartość i jest przeciętne, to zrobiłem, co było w mej mo

cy.

2 Mch 15,39 Mało bowiem wartości ma picie samego wina, a tak samo również wody, na

tomiast wino zmieszane z wodą jest miłe i sprawia wielką przyjemność. Tak

samo sposób, w jaki opowiadanie jest ułożone, służy do uradowania tych, do

których uszu ono dojdzie. Tutaj niech będzie koniec.

886 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22

Księga Hioba

Rozdział 1

Hi 1,01 Żył w ziemi Us człowiek imieniem Hiob. Był to mąż sprawiedliwy, prawy,

bogobojny i unikający zła.

Hi 1,02 Miał siedmiu synów i trzy córki.

Hi 1,03 Majętność jego stanowiło siedem tysięcy owiec, trzy tysiące wielbłądów, pięć

set jarzm wołów, pięćset oślic oraz wielka liczba służby. Był najwybitniejszym

człowiekiem spośród wszystkich ludzi Wschodu.

Hi 1,04 Synowie jego mieli zwyczaj udawania się na ucztę, którą każdy z nich urzą

dzał po kolei we własnym domu w dniu oznaczonym. Zapraszali też swoje

trzy siostry, by jadły i piły z nimi.

Hi 1,05 Gdy przeminął czas ucztowania, Hiob dbał o to, by dokonywać ich oczysz

czenia. Wstawał wczesnym rankiem i składał całopalenie stosownie do ich

liczby. Bo mówił Hiob do siebie: "Może moi synowie zgrzeszyli i złorzeczyli

Bogu w swym sercu?" Hiob zawsze tak postępował.

Hi 1,06 Zdarzyło się pewnego dnia, gdy synowie Boży udawali się, by stanąć przed

Panem, że i szatan też poszedł z nimi.

Hi 1,07 I rzekł Bóg do szatana: "Skąd przychodzisz?" Szatan odrzekł Panu: "Prze

mierzałem ziemię i wędrowałem po niej".

Hi 1,08 Mówi Pan do szatana: "A zwróciłeś uwagę na sługę mego, Hioba? Bo nie

ma na całej ziemi drugiego, kto by tak był prawy, sprawiedliwy, bogobojny

i unikający grzechu jak on".

Hi 1,09 Szatan na to do Pana: "Czyż za darmo Hiob czci Boga? Hi 1,10 Czyż Ty nie ogrodziłeś zewsząd jego samego, jego domu i całej majętności?

Pracy jego rąk pobłogosławiłeś, jego dobytek na ziemi się mnoży. Hi 1,11 Wyciągnij, proszę, rękę i dotknij jego majątku! Na pewno Ci w twarz będzie

887

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 2

złorzeczył".

Hi 1,12 Rzekł Pan do szatana: "Oto cały majątek jego w twej mocy. Tylko na niego

samego nie wyciągaj ręki". I odszedł szatan sprzed oblicza Pańskiego. Hi 1,13 Pewnego dnia, gdy synowie i córki jedli i pili w domu najstarszego brata, Hi 1,14 przyszedł posłaniec do Hioba i rzekł: "Woły orały, a oślice pasły się tuż obok. Hi 1,15 Wtem napadli Sabejczycy, porwali je, a sługi mieczem pozabijali, Hi 1,16 ja sam uszedłem, by ci o tym donieść". Gdy ten jeszcze mówił, przyszedł

inny i rzekł: "Ogień Boży spadł z nieba, zapłonął wśród owiec oraz sług i

pochłonął ich. Ja sam uszedłem, by ci o tym donieść".

Hi 1,17 Gdy ten jeszcze mówił, przyszedł inny i rzekł: "Chaldejczycy zstąpili z trze

ma oddziałami, napadli na wielbłądy, a sługi ostrzem miecza zabili. Ja sam

uszedłem, by ci o tym donieść".

Hi 1,18 Gdy ten jeszcze mówił, przyszedł inny i rzekł: "Twoi synowie i córki jedli i

pili wino w domu najstarszego brata.

Hi 1,19 Wtem powiał szalony wicher z pustyni, poruszył czterema węgłami domu,

zawalił go na dzieci, tak iż poumierały. Ja sam uszedłem, by ci o tym do

nieść".

Hi 1,20 Hiob wstał, rozdarł swe szaty, ogolił głowę, upadł na ziemię, oddał pokłon Hi 1,21 i rzekł: "Nagi wyszedłem z łona matki i nagi tam wrócę. Dał Pan i zabrał

Pan. Niech będzie imię Pańskie błogosławione!"

Hi 1,22 W tym wszystkim Hiob nie zgrzeszył i nie przypisał Bogu nieprawości.

Rozdział 2

Hi 2,01 Pewnego dnia, gdy synowie Boży udawali się, by stawić się przed Panem,

poszedł i szatan z nimi, by stanąć przed Panem.

Hi 2,02 I rzekł Pan do szatana: "Skąd przychodzisz?" Szatan odpowiedział Panu:

"Przemierzałem ziemię i wędrowałem po niej".

Hi 2,03 Rzekł Pan szatanowi: "Zwróciłeś uwagę na sługę mego, Hioba? Bo nie ma

na całej ziemi drugiego, kto by był tak prawy, sprawiedliwy, bogobojny i

unikający zła jak on. Jeszcze trwa w swej prawości, choć mnie nakłoniłeś do

zrujnowania go, na próżno".

Hi 2,04 Na to szatan odpowiedział Panu: "Skóra za skórę. Wszystko, co człowiek

posiada, odda za swoje życie.

Hi 2,05 Wyciągnij, proszę, rękę i dotknij jego kości i ciała. Na pewno Ci w twarz

będzie złorzeczył".

Hi 2,06 I rzekł Pan do szatana: "Oto jest w twej mocy. Życie mu tylko zachowaj!" Hi 2,07 Odszedł szatan sprzed oblicza Pańskiego i obsypał Hioba trądem złośliwym,

od palca stopy aż do wierzchu głowy.

888 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 3

Hi 2,08 [Hiob] wziął więc skorupę, by się nią drapać siedząc na gnoju. Hi 2,09 Rzekła mu żona: "Jeszcze trwasz mocno w swej prawości? Złorzecz Bogu i

umieraj!"

Hi 2,10 Hiob jej odpowiedział: "Mówisz jak kobieta szalona. Dobro przyjęliśmy z ręki

Boga. Czemu zła przyjąć nie możemy?" W tym wszystkim Hiob nie zgrzeszył

swymi ustami.

Hi 2,11 Usłyszeli trzej przyjaciele Hioba o wszystkim, co na niego spadło, i przyszli,

każdy z nich z miejscowości swojej: Elifaz z Temanu. Bildad z Szuach i Sofar

z Naamy. Porozumieli się, by przyjść, boleć nad nim i pocieszać go. Hi 2,12 Skoro jednak spojrzeli z daleka, nie mogli go poznać. Podnieśli swój głos i

zapłakali. Każdy z nich rozdarł swe szaty i rzucał proch w górę na głowę. Hi 2,13 Siedzieli z nim na ziemi siedem dni i siedem nocy, nikt nie wyrzekł słowa, bo

widzieli ogrom jego bólu.

Rozdział 3

Hi 3,01 Wreszcie Hiob otworzył usta i przeklinał swój dzień.

Hi 3,02 Hiob zabrał głos i tak mówił:

Hi 3,03 "Niech przepadnie dzień mego urodzenia i noc, gdy powiedziano: "Poczęty

mężczyzna".

Hi 3,04 Niech dzień ten zamieni się w ciemność, niech nie dba o niego Bóg w górze.

Niechaj nie świeci mu światło,

Hi 3,05 niechaj pochłoną go mrok i ciemności. Niechaj się chmurą zasępi, niech tar

gnie się nań nawałnica.

Hi 3,06 Niech noc tę praciemność ogarnie i niech ją z dni roku wymażą, niech do

miesięcy nie wchodzi!

Hi 3,07 O, niech ta noc bezpłodną się stanie i niechaj nie zazna wesela! Hi 3,08 Niech ją przeklną złorzeczący dniowi, którzy są zdolni obudzić Lewiatana. Hi 3,09 Niech zgasną jej gwiazdy wieczorne, by próżno czekała jutrzenki, źrenic no

wego dnia nie ujrzała:

Hi 3,10 bo nie zamknęła mi drzwi życia, by zasłonić przede mną mękę. Hi 3,11 Dlaczego nie umarłem po wyjściu z łona, nie wyszedłem z wnętrzności, by

skonać?

Hi 3,12 Po cóż mnie przyjęły kolana a piersi podały mi pokarm? Hi 3,16 Nie żyłbym jak płód poroniony, jak dziecię, co światła nie znało. Hi 3,13 Teraz bym spał, wypoczywał, odetchnąłbym w śnie pogrążony Hi 3,14 z królami, ziemskimi władcami, co sobie stawiali grobowce, Hi 3,15 wśród wodzów w złoto zasobnych, których domy pełne są srebra. Hi 3,17 Tam niegodziwcy nie krzyczą, spokojni, zużyli już siły.

889 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 5

Hi 3,18 Tam wszyscy więźniowie bez lęku, nie słyszą już głosu strażnika; Hi 3,19 tam razem i mały, i wielki, tam sługa jest wolny od pana. Hi 3,20 Po co się daje życie strapionym, istnienie złamanym na duchu, Hi 3,21 co śmierci czekają na próżno, szukają jej bardziej niż skarbu w roli; Hi 3,22 cieszą się, skaczą z radości, weselą się, że doszli do grobu. Hi 3,23 Człowiek swej drogi jest nieświadomy, Bóg sam ją przed nim zamyka. Hi 3,24 Płacz stał mi się pożywieniem, jęki moje płyną jak woda, Hi 3,25 bo spotkało mnie, czegom się lękał, bałem się, a jednak to przyszło. Hi 3,26 Nie znam spokoju ni ciszy, nim spocznę, już wrzawa przychodzi".

Rozdział 4

Hi 4,01 Teraz zabrał głos Elifaz z Temanu i tak rzekł:

Hi 4,02 "Wolno pomówić? Przykro ci? Lecz któż się wstrzyma od słów stwierdzonych

doświadczeniem?

Hi 4,03 Tyś przecież wielu pouczał, wzmacniałeś omdlałe ręce, Hi 4,04 twe słowa krzepiły słabych, wspierałeś kolana zachwiane. Hi 4,05 Gdy teraz przyszło na ciebie, tyś słaby, strwożony, gdy ciebie dotknęło. Hi 4,06 Czy bogobojność już nie jest twą ufnością, a nadzieją - doskonałość dróg

twoich?

Hi 4,07 Przypomnij, czy zginął kto prawy? Gdzie sprawiedliwych zgładzono? Hi 4,08 O ile wiadomo, złoczyńca, który sieje nieprawość, zbiera z niej plon. Hi 4,09 Od gniewu Boga on ginie, upada od gniewu Jego oburzenia: Hi 4,10 ryk lwa, wrzask lwicy, łamią się i zęby lwiątek;

Hi 4,11 lew ginie z braku łupu, a małe lwicy idą w rozsypkę.

Hi 4,12 Doszło mnie tajemne słowo, jakiś szmer przyjęło me ucho Hi 4,13 w zgłębianiu nocnych rozmyślań, gdy sen człowiekiem owładnął. Hi 4,14 Strach mnie ogarnął i drżenie, że wszystkie się kości zatrzęsły, Hi 4,15 tchnienie mi twarz owionęło, włosy się na mnie zjeżyły. Hi 4,16 Stał. Nie poznałem twarzy. Jakaś postać przed mymi oczami. Szelest. I głos

dosłyszałem:

Hi 4,17 "Czyż u Boga człowiek jest niewinny, czy u Stwórcy śmiertelnik jest czysty?" Hi 4,18 Wszak On sługom swoim nie ufa: i w aniołach braki dostrzega. Hi 4,19 A cóż mieszkańcy glinianych lepianek, których podstawy na piasku? - Łatwiej

ich zgnieść niż mola.

Hi 4,20 Od rana do zmroku wyginą, bez sławy przepadną na wieki. Hi 4,21 Czy ich mieszkanie nie runie? Umrą, lecz nie w mądrości.

890 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 6

Rozdział 5

Hi 5,01 Wołaj! Czy ktoś ci odpowie? Do kogo ze świętych się zwrócisz? Hi 5,02 Żal nierozsądnych zabija, a gniew uśmierca niemądrych. Hi 5,03 Patrzałem, jak głupiec zapuszczał korzenie, gdy wtem widzę, że w jego sie

dzibie

Hi 5,04 synowie są bez pomocy, w bramie ich sąd bez obrońcy, Hi 5,05 zbiory ich głodni zjadają lub do kryjówek zanoszą; chciwi bogactwa ich pra

gną.

Hi 5,06 Wszak boleść nie z roli wyszła, ni z ziemi cierpienie wyrosło. Hi 5,07 To człowiek się rodzi, by jęczeć, jak iskra, by unieść się w górę. Hi 5,08 Lecz ja bym się zwrócił do Boga, Bogu przedstawiłbym sprawę. Hi 5,09 On czyni niezmierne dziwy, a cudów Jego bez liku:

Hi 5,10 On udziela glebie deszczu, posyła wody na powierzchnię ziemi, Hi 5,11 wysoko podnosi zgnębionych, smutni się szczęściem weselą. Hi 5,12 Udaremnia zamysły przebiegłych: dzieło ich rąk - nieskuteczne; Hi 5,13 chytrzy złapani, choć sprytni - daremne knowania podstępnych. Hi 5,14 Za dnia popadają w ciemność, w południe macają jak w nocy. Hi 5,15 Sierotę ratuje od miecza, biedaka - z przemocy mocarza, Hi 5,16 ubogi się karmi nadzieją, bo nieprawość zamyka swe usta. Hi 5,17 Szczęśliwy, kogo Bóg karci, więc nie odrzucaj nagan Wszechmocnego. Hi 5,18 On zrani, On także uleczy, skaleczy - i ręką swą własną uzdrowi. Hi 5,19 Od sześciu nieszczęść uwolni, w siedmiu - zło ciebie nie dotknie; Hi 5,20 w nędzy wykupi od śmierci, na wojnie od miecza wybawi. Hi 5,21 Unikniesz chłosty języka, nie strwoży cię nieszczęście, gdy spadnie; Hi 5,22 będziesz się śmiał z suszy i głodu, nie zadrżysz przed dzikim zwierzęciem, Hi 5,23 gdyż zawrzesz pakt z kamieniami i przyjaźń z polną zwierzyną. Hi 5,24 Ujrzysz twój namiot spokojnym, mieszkanie zastaniesz bez braków. Hi 5,25 Poznasz, że wielu masz potomków, że twych dzieci - jak trawy na łące. Hi 5,26 Dojrzały zejdziesz do grobu, jak snopy zbierane w swym czasie. Hi 5,27 Tośmy zbadali i tak jest; posłuchaj i sam to chciej pojąć!"

Rozdział 6

Hi 6,01 Hiob na to odpowiedział:

Hi 6,02 "Proszę was, zważcie nieszczęście, połóżcie na szali zniszczenie: Hi 6,03 cięższe to od piasku morskiego, stąd nierozważne me słowa. Hi 6,04 Bo strzały Boga tkwią we mnie, moja dusza truciznę ich pije, strach przed

891 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 7

Bogiem na mnie naciera.

Hi 6,05 Czy dziki osioł ryczy na trawie lub mruczy wół, gdy ma paszę? Hi 6,06 Czy miła potrawa bez soli, a ślaz czy w smaku przyjemny? Hi 6,07 Dotknąć się tego nie ważę, są niby chleb nieczysty.

Hi 6,08 Któż zdoła ziścić mą prośbę? Niech spełni Bóg moje życzenie! Hi 6,09 Oby się zgodził mnie zmiażdżyć i przeciął pasmo dni moich! Hi 6,10 Przez to już będę miał ulgę, ucieszę się w mojej udręce, że nie wzgardziłem

słowami Świętego.

Hi 6,11 Czy starczy mi sił, aby przetrwać? Jakiż tu cel cierpliwości? Hi 6,12 Czy moja siła z kamienia? Czy ja mam ciało ze spiżu? Hi 6,13 Nie znajdę dla siebie pociechy. Choć stokroć pomnożę zasoby, daleki ode mnie

ratunek.

Hi 6,14 W rozpaczy mieć pomoc od bliźnich, to wrócić do czci Wszechmocnego. Hi 6,15 Najbliżsi zawiedli jak potok, jak zimowy strumień uchodzą Hi 6,16 od lodu, co płynie, zmącony, gdy śnieg już nad nim topnieje, Hi 6,17 a suszą spalony wysycha, zanika w porze upałów.

Hi 6,18 Ze swych dróg karawany zbaczają, w pustyni zagłębią się, zginą: Hi 6,19 podróżni z Temy wzrok natężają, szukają wędrowcy ze Saby. Hi 6,20 Wstyd im, że mieli już pewność, zmieszani, gdy przyszli na miejsce. Hi 6,21 Tym wy jesteście dla mnie, przeraża was moje nieszczęście. Hi 6,22 Czyż mówiłem: Dajcie mi coś, wykupcie mnie swoim bogactwem? Hi 6,23 Uwolnijcie z ręki ciemiężcy, wykupcie mnie od okrutników? Hi 6,24 Wskazania dajcie - zamilknę, i wyjaśnijcie, w czym błądzę. Hi 6,25 Ileż potęgi jest w słowach szczerych! A cóż pomoże wasze łajanie? Hi 6,26 Czyż chcecie ganić same słowa - i mowy rozpaczy przez wiatr porywane? Hi 6,27 Naprawdę, sierotę gubicie, kupczycie swym przyjacielem. Hi 6,28 A teraz popatrzcie na mnie: więc w żywe oczy kłamałbym? Hi 6,29 Zmieńcie się, zło niech zaniknie; zmieńcie się, o prawość mą chodzi. Hi 6,30 Czyż język mój jest występny? Czy podniebienie grzechu nie rozezna?

Rozdział 7

Hi 7,01 Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak

najemnik?

Hi 7,02 Jak niewolnik, co wzdycha do cienia, jak robotnik, co czeka zapłaty. Hi 7,03 Zyskałem miesiące męczarni, przeznaczono mi noce udręki. Hi 7,04 Położę się, mówiąc do siebie: Kiedyż zaświta i wstanę? Lecz noc wiecznością

się staje i boleść mną targa do zmroku.

Hi 7,05 Ciało moje okryte robactwem, strupami, skóra rozchodzi się i pęka.

892 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 8

Hi 7,06 Czas leci jak tkackie czółenko i przemija bez nadziei.

Hi 7,07 Wspomnij, że dni me jak powiew. Ponownie oko me szczęścia nie zazna. Hi 7,08 Nikt już mnie powtórnie nie ujrzy: spojrzysz, a już mnie nie będzie. Hi 7,09 Jak obłok przeleci i zniknie, kto schodzi do Szeolu, nie wraca, Hi 7,10 by mieszkać we własnym domostwie; nie zobaczą go strony rodzinne. Hi 7,11 Ja ust ujarzmić nie mogę, mówić chcę w utrapieniu, narzekać w boleści mej

duszy.

Hi 7,12 Czy jestem morzem lub smokiem głębiny, żeś straże przy mnie postawił? Hi 7,13 Myślałem: Wypocznę na łóżku, posłanie to trosk mych powiernik. Hi 7,14 Lecz Ty mnie snami przestraszasz, przerażasz mnie widziadłami. Hi 7,15 Moja dusza wybrała uduszenie, a śmierć - moje członki. Hi 7,16 Zginę. Nie będę żył wiecznie. Zostaw mnie - dni me jak tchnienie. Hi 7,17 A kim jest człowiek, abyś go cenił i zwracał ku niemu swe serce? Hi 7,18 Czemu go badać co ranka? Na co doświadczać co chwilę? Hi 7,19 Czy wzrok swój kiedyś odwrócisz? Pozwól mi choćby ślinę przełknąć. Hi 7,20 Zgrzeszyłem. Cóż mogłem Ci zrobić? [Przecież] człowieka przenikasz. Dlacze

go na cel mnie wziąłeś? Mam być ciężarem Najwyższemu?

Hi 7,21 Czemu to grzechu nie zgładzisz? Nie zmażesz mej nieprawości? Wkrótce po

łożę się w ziemi, nie będzie mnie, choćbyś mnie szukał".

Rozdział 8

Hi 8,01 Bildad ze Szuach na to tak odpowiedział:

Hi 8,02 "Jak długo chcesz mówić w ten sposób? Twe słowa gwałtowne jak wicher, Hi 8,03 Czyż Bóg nagina prawo, Wszechmocny zmienia sprawiedliwość? Hi 8,04 A jeśli synowie zgrzeszyli i oddał ich w moc ich występku? Hi 8,05 Radzę do Boga się zwrócić, o łaskę do Wszechmocnego. Hi 8,06 Jeśliś jest czysty, niewinny, to czuwać będzie nad tobą, uczciwy twój dom

odbuduje.

Hi 8,07 Skromny byłby początek, lecz koniec byłby wspaniały. Hi 8,08 Pytaj no dawnych pokoleń, zwróć uwagę na doświadczenie przodków. Hi 8,09 My, wczorajsi, znamy niewiele, bo wiek nasz jak cień jest na ziemi. Hi 8,10 Lecz oni pouczą, wyjaśnią słowami, co płyną z rozsądku. Hi 8,11 Czyż rośnie papirus bez błota, czy się krzewi sitowie bez wody? Hi 8,12 Jeszcze świeże, niezdatne do ścięcia, [a już] usycha, prędzej od trawy. Hi 8,13 Tak z drogą niepomnych na Boga; nadzieja nieprawych zaginie, Hi 8,14 na krótko im [starczy] nadziei, ich ufność jak nić pajęczyny. Hi 8,15 Kto się jej uchwyci, ten nie ustoi, upadnie szukając oparcia. Hi 8,16 On wprawdzie w słońcu soczysty, pędy swe puszcza w ogrodzie,

893 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 9

Hi 8,17 korzenie umacnia we żwirze, pośród kamieni zakwita. Hi 8,18 Gdy utniesz go z jego podłoża, ono się zaprze: "Ja go nie widziałem". Hi 8,19 Oto wesele z tej drogi. A z pyłu wyrośnie ktoś inny. Hi 8,20 Prawego Bóg nie odrzuci, złego nie wzmocni ramieniem. Hi 8,21 Napełni twe usta radością, a wargi okrzykiem wesela. Hi 8,22 Wrogowie zapłonią się wstydem, przepadną namioty występnych".

Rozdział 9

Hi 9,01 Hiob na to tak odpowiedział:

Hi 9,02 "Istotnie. Ja wiem, że to prawda. Czy człowiek jest prawy przed Bogiem? Hi 9,03 Gdyby się ktoś z Nim prawował, nie odpowie raz jeden na tysiąc. Hi 9,04 Umysł to mądry, a siła potężna. Któż Mu przeciwny nie padnie? Hi 9,05 W mgnieniu oka On przesunie góry i zniesie je w swoim gniewie, Hi 9,06 On ziemię poruszy w posadach: i poczną trzeszczeć jej słupy. Hi 9,07 On słońcu zabroni świecić, na gwiazdy pieczęć nałoży. Hi 9,08 On sam rozciąga niebiosa, kroczy po morskich głębinach; Hi 9,09 On stworzył Niedźwiedzicę, Oriona, Plejady i Strefy Południa. Hi 9,10 On czyni cuda niezbadane, nikt nie zliczy Jego dziwów. Hi 9,11 Nie widzę Go, chociaż przechodzi: mija, a dostrzec nie mogę. Hi 9,12 Kto Mu zabroni, choć zniszczy? Kto zdoła powiedzieć: "Co robisz?" Hi 9,13 Bóg gniewu hamować nie musi, uległe są Mu służki Rahaba. Hi 9,14 Jakże ja zdołam z Nim mówić? Dobiorę wyrazów właściwych? Hi 9,15 Choć słuszność mam, nie odpowiadam i tylko błagam o litość. Hi 9,16 Proszę Go, by się odezwał, a nie mam pewności, że słucha. Hi 9,17 On może zniszczyć mnie burzą, bez przyczyny pomnożyć mi rany. Hi 9,18 Nawet odetchnąć mi nie da, tak mnie napełni goryczą. Hi 9,19 O siłę chodzi? To mocarz. O sąd? Kto da mi świadectwo? Hi 9,20 On i prawym zamknie usta, mam słuszność, a winnym mnie uzna. Hi 9,21 Czym czysty? Nie znam sam siebie, potępiam swe własne życie. Hi 9,22 Na jedno więc, rzekłem, wychodzi, prawego ze złym razem zniszczy. Hi 9,23 Gdy nagła powódź zabija, drwi z cierpień niewinnego; Hi 9,24 ziemię dał w ręce grzeszników, sędziom zakrywa oblicza. Jeśli nie On - to kto

właściwie?

Hi 9,25 Szybsze me dni niźli biegacz, uciekają, nie zaznawszy szczęścia, Hi 9,26 mkną jak łodzie z sitowia, gonią jak orzeł ofiarę.

Hi 9,27 Gdy powiem: Zapomnę o męce, odmienię, rozjaśnię oblicze Hi 9,28 drżę na myśl o cierpieniu, pewny, że mnie nie uwolni.

Hi 9,29 Jestem grzesznikiem, przyznaję. Więc po co się męczę na próżno?

894 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 11

Hi 9,30 Choćbym się w śniegu wykąpał, a ługiem umył swe ręce; Hi 9,31 umieścisz mnie tam, na dole. Nawet mój płaszcz mną się brzydzi. Hi 9,32 Nie człowiek to, aby Mu odrzec: "Razem stawajmy u sądu!" Hi 9,33 Czy jest między nami rozjemca, co rękę położy na obu? Hi 9,34 Niech zdejmie ze mnie swą rózgę i strachem mnie nie napełnia, Hi 9,35 bym mówić zdołał bez lęku... A tak, ja nie mam śmiałości.

Rozdział 10

Hi 10,01 Życie obrzydło mojej duszy, przedstawię Jemu swą sprawę, odezwę się w bólu

mej duszy!

Hi 10,02 Nie potępiaj mnie, powiem do Boga. Dlaczego dokuczasz mi, powiedz! Hi 10,03 Przyjemnie ci mnie uciskać, odrzucać dzieło swoich rąk i sprzyjać radzie wy

stępnych?

Hi 10,04 Czy oczy Twoje cielesne lub patrzysz na sposób ludzki? Hi 10,05 Czy dni Twoje są jak dni człowieka, jak wiek mężczyzny Twe lata, Hi 10,06 że szukasz u mnie przestępstwa i grzechu mego dochodzisz? Hi 10,07 Choć wiesz, żem przecież nie zgrzeszył, nikt mnie z Twej ręki nie wyrwie. Hi 10,08 Twe ręce ukształtowały mnie, uczyniły: opuszczonego dokoła chcesz znisz

czyć?

Hi 10,09 Wspomnij, żeś ulepił mnie z gliny: i chcesz obrócić mnie w proch? Hi 10,10 Czy mnie nie zlałeś jak mleko, czyż zsiąść się nie dałeś jak serowi? Hi 10,11 Odziałeś mnie skórą i ciałem i spiąłeś żyłami i kośćmi, Hi 10,12 darzyłeś miłością, bogactwem, troskliwość Twa strzegła mi ducha Hi 10,13 a w sercu to ukrywałeś? Teraz już znam Twe zamiary. Hi 10,14 Tylko czyhałeś na mój grzech, nie chcesz mnie uwolnić od winy. Hi 10,15 Biada mi, gdybym ja zgrzeszył! Choć sprawiedliwy, nie podniosę głowy, syty

pogardy, niedolą pojony.

Hi 10,16 Pysznego złowisz jak lwiątko, na nowo użyjesz Twej mocy, Hi 10,17 postawisz mi świeże dowody, gniew swój umocnisz powtórnie, sprowadzisz

nowe zastępy.

Hi 10,18 Czemuż wywiodłeś mnie z łona? Bodajbym zginął i nikt mnie nie widział, Hi 10,19 jak ktoś, co nigdy nie istniał, od łona złożony do grobu. Hi 10,20 Czyż nie krótkie są dni mego życia? Odwróć Twój wzrok, niech trochę roz

jaśnię oblicze,

Hi 10,21 nim pójdę, by nigdy nie wrócić, do kraju pełnego ciemności, Hi 10,22 do ziemi czarnej jak noc, do cienia chaosu i śmierci, gdzie świecą jedynie

mroki".

895 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 12

Rozdział 11

Hi 11,01 Wówczas zabrał głos Sofar z Naamy i tak rzekł:

Hi 11,02 "Czyż nie dostanie odprawy gaduła, a wymowny człowiek ma słuszność? Hi 11,03 Czy mężowie zamilkną słysząc brednie, czy szyderstwo nie otrzyma nagany? Hi 11,04 Rzekłeś: "Nauka moja czysta, niewinny jestem w Twych oczach". Hi 11,05 Lecz gdyby Bóg przemówił i zaczął z tobą rozmawiać, Hi 11,06 objawił ci tajniki rozumu, gdyż wieloraka to mądrość: poznałbyś, ile Bóg ci

zapomniał.

Hi 11,07 Czy dosięgniesz głębin Boga, dotrzesz do granic Wszechmocnego? Hi 11,08 Wyższe nad niebo. Przenikniesz? Głębsze niż Szeol. Czy zbadasz? Hi 11,09 Powierzchnią dłuższe od ziemi i szersze nawet od morza. Hi 11,10 Gdy przechodzi, nakłada więzy, woła na sąd, kto zabroni? Hi 11,11 Ludzie podstępni są Mu jawni, widzi zło, bo uważa.

Hi 11,12 Lekkoduch niech się hamuje, a płochy niech wejdzie w siebie. Hi 11,13 Gdy będziesz miał wierne serce, do Niego wzniesiesz swe ręce, Hi 11,14 gdy odsuniesz dłonie od występku i nie ścierpisz grzechu w namiocie Hi 11,15 to głowę podniesiesz: bez winyś; staniesz się mocnym: bez lęku. Hi 11,16 Cierpienie twe pójdzie w niepamięć, jak deszcz miniony je wspomnisz. Hi 11,17 Życie roztoczy swój blask jak południe, mrok się przemieni w poranek. Hi 11,18 Pełen nadziei, ufności, odpoczniesz bezpiecznie strzeżony. Hi 11,19 Nikt nie zakłóci spokoju, a wielu ci będzie schlebiało.

Hi 11,20 Lecz oczy występnych osłabną, nie znajdą dla siebie schronienia, ufność ich

- wyzionąć ducha".

Rozdział 12

Hi 12,01 Hiob na to odpowiedział:

Hi 12,02 "Prawda, jesteście potężni, a z wami już mądrość zaginie... Hi 12,03 I ja mam rozsądek jak wy, "nie ustępuję wam w niczym". Komu te rzeczy

nieznane?

Hi 12,04 Na drwiny się bliźnich narażam, gdy proszę, by Bóg się odezwał. Z czystego,

prawego się śmieją.

Hi 12,05 "Wzgarda dla ginących" - myśli bezpieczny - "popchnąć tego, komu nogi się

chwieją".

Hi 12,06 Spokojne namioty złoczyńców, kto gniewa Boga, jest dufny; za rękę go Bóg

prowadzi.

Hi 12,07 Zapytaj zwierząt - pouczą. I ptaki w powietrzu powiedzą.

896 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 13

Hi 12,08 Zapytaj Podziemia, wyjaśni; pouczą cię i ryby w morzu. Hi 12,09 Któż by z nich tego nie wiedział, że ręka Pana uczyniła wszystko: Hi 12,10 w Jego ręku - tchnienie życia i dusza każdego człowieka. Hi 12,11 Czyż ucho nie bada mowy, a smak nie kosztuje pokarmu? Hi 12,12 [Więc tylko] u starców jest mądrość, roztropność u wiekiem podeszłych? Hi 12,13 On ma potęgę i rozum, rozsądek znać w Jego planach. Hi 12,14 Gdy On rozwali - któż odbuduje, gdy zamknie, kto by otworzył? Hi 12,15 Gdy wody wstrzyma - jest susza; zwolni je - ziemię spustoszą. Hi 12,16 U Niego zwycięstwo i siła, ma w ręku błądzących i kłamców. Hi 12,17 Radców przyda niemądrych, a sędziów wyzuje z rozsądku. Hi 12,18 Królów pozbawi ich władzy i sznurem skrępuje ich biodra. Hi 12,19 Kapłanów pośle nierozważnych, powali największych mocarzy. Hi 12,20 Głos uzdolnionym odbierze, rozsądku pozbawi i starców, Hi 12,21 pogardą okryje szlachetnych, bo pas odepnie mocarzom. Hi 12,22 Głębinom wydrze tajniki, oświetli odwieczne ciemności, Hi 12,23 narody pomnoży i zgubi, jak dowódca ich prowadzi. Hi 12,24 Rządcom ziem odbierze rozsądek, po bezdrożach pozwoli im błądzić; Hi 12,25 macają w ciemności bez światła, chwieją się jak pijani.

Rozdział 13

Hi 13,01 To wszystko me oko widziało, słyszało, pojęło me ucho. Hi 13,02 Co wiecie, i ja wiem także. Nie ustępuję wam w niczym. Hi 13,03 Lecz mówić chcę z Wszechmogącym, bronić się będę u Boga. Hi 13,04 Bo wy zmyślacie oszustwa, lekarze nic niewarci.

Hi 13,05 Gdybyście chcieli zamilknąć, byłby to znak roztropności. Hi 13,06 Słuchajcie mego sprzeciwu, na odpowiedź mych warg zważajcie. Hi 13,07 Czy Boga złem osłonicie? Wszechmogącego obronicie kłamstwem? Hi 13,08 [Tak] Jego stronę trzymacie? Czy rzecznikami jesteście Bożymi? Hi 13,09 Czy dobrze by było, gdyby was doświadczył? Czy można z Niego szydzić jak

z człowieka?

Hi 13,10 Przywoła was do rozsądku, jeśli w ukryciu stronniczo mówicie. Hi 13,11 Czy Majestat nie budzi lęku? Czy nie przejmuje was grozą? Hi 13,12 Zdaniami z piasku wy strofujecie; wszak wasze tarcze są z gliny. Hi 13,13 Milczcie, niech ja teraz powiem, cokolwiek może przyjść na mnie. Hi 13,14 Między zęby stale biorę swe ciało, własne swe życie nadstawiam. Hi 13,15 Choćby mnie zabił Wszechmocny - ufam, i dróg moich przed Nim chcę bronić. Hi 13,16 To mi wystarczy za obronę. Nieprawy do Niego nie dojdzie. Hi 13,17 Słuchajcie pilnie mej mowy, na słowa me uszu nadstawcie.

897 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 14

Hi 13,18 Mam gotową obronę przed sądem, pewien, że jestem niewinny. Hi 13,19 Kto chce się ze mną prawować? A teraz umilknę i umrę. Hi 13,20 Uczyń mi tylko dwie rzeczy, na pewno nie stchórzę przed Tobą: Hi 13,21 Odejmij ode mnie Twą rękę i spraw, bym nie bał się Ciebie. Hi 13,22 Mów pierwszy, a ja niech odpowiem, lub ja przemówię, Ty po mnie. Hi 13,23 Ile mam przewin i grzechów? Ujawnij występki i winy! Hi 13,24 Czemu chowasz swoje oblicze? Czemu mnie poczytujesz za wroga? Hi 13,25 Chcesz liść gnany wiatrem płoszyć, prześladować słomę [już] wyschłą? Hi 13,26 Przypisujesz mi czyny gwałtu, wspominasz grzechy młodości. Hi 13,27 Nogi zakułeś w kajdany, dokładnie drogi me śledzisz, ślady stóp moich badasz. Hi 13,28 Jak próchno się to rozpadnie, niczym ubranie zjedzone przez mole.

Rozdział 14

Hi 14,01 Człowiek zrodzony z niewiasty ma krótkie i bolesne życie, Hi 14,02 wyrasta i więdnie jak kwiat, przemija jak cień chwilowy; Hi 14,03 a z gniewem na niego spoglądasz i stawiasz przed swoim sądem. Hi 14,04 Któż czystym uczyni skalane? Nikt zgoła.

Hi 14,05 Człowieka dni ilość zliczona, i liczba miesięcy u Ciebie, kres wyznaczyłeś im

nieprzekraczalny.

Hi 14,06 Zaniechaj go, wzrok Twój oderwij, niech cieszy się dniem najemnika! Hi 14,07 Drzewo ma jeszcze nadzieję, bo ścięte, na nowo wyrasta, świeży pęd nie ob

umrze.

Hi 14,08 Choć bowiem korzeń zestarzeje się w ziemi, a pień jego w piasku zbutwieje, Hi 14,09 gdy wodę poczuje, odrasta, rozwija się jak młoda roślina. Hi 14,10 A mocarz umarły przepada. Gdzież będzie człowiek, gdy zginie? Hi 14,11 Wody z morza znikną i rzeki wprzód wyschną doszczętnie Hi 14,12 a człowiek umarły nie wstanie, zbudzi się, gdy nieba nie stanie, nie zdoła się

ze snu ocucić.

Hi 14,13 O gdybyś w Szeolu mnie schował, ukrył, aż gniew Twój przeminie, czas mi

postawił, kiedy mnie wspomnisz...

Hi 14,14 Ale czy zmarły ożyje? Czekałbym przez wszystkie dni mojej walki, aż taka

chwila nadejdzie.

Hi 14,15 Ty mówiłbyś, ja bym odpowiadał, tęskniłbyś do dzieła rąk swoich. Hi 14,16 Obliczyłbyś wtedy moje kroki, zło byś mi puścił w niepamięć, Hi 14,17 pod pieczęcią trzymał przestępstwa, wybielił wszystkie me grzechy. Hi 14,18 Góra rozpadnie się w gruzy i skała zmieni swe miejsce, Hi 14,19 woda zniszczy kamienie, fala podmyje glebę; i Ty nadzieję niweczysz w czło

wieku.

898 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 15

Hi 14,20 Miażdżysz na zawsze i on odchodzi, pozbawiasz kształtu, odsyłasz. Hi 14,21 Czy we czci jego synowie? - On nie wie. Czy też wzgardzeni? Już o tym nie

myśli.

Hi 14,22 Zadręcza go własne ciało, odczuwa ból swojej duszy".

Rozdział 15

Hi 15,01 Elifaz z Temanu głos zabrał i rzekł:

Hi 15,02 "Czy mowa mędrca to wicher? Czy pierś mu wypełnia wiatr wschodni? Hi 15,03 Czy gani zbędnymi słowami, słowami, co na nic się zdadzą? Hi 15,04 Ty nawet niszczysz pobożność, osłabiasz modlitwę do Boga. Hi 15,05 Twoja nieprawość uczy cię mówić, używasz języka bluźnierców. Hi 15,06 Nie ja - twoje usta cię potępią, twoje wargi są świadkami przeciw tobie. Hi 15,07 Czyś pierwszym człowiekiem na ziemi, wcześniej niż góry stworzonym? Hi 15,08 Czy z tobą to Bóg przyjaźnie rozmawiał i zagarnąłeś całą mądrość? Hi 15,09 Czy może lepiej coś od nas pojąłeś? I jasne ci rzeczy nam nieznane? Hi 15,10 I u nas są mędrcy, sędziwi, starsi od ojca twojego.

Hi 15,11 Czy nieważne u ciebie Boże pociechy i łagodne z tobą rozmowy? Hi 15,12 Czemu masz serce wzburzone, oczami swymi tak mrugasz, Hi 15,13 gdy duch twój się na Boga porywa i słowa z ust swoich miotasz? Hi 15,14 Czyż mógłby człowiek żyć w święcie lub syn człowieczy bez zmazy, Hi 15,15 gdy On nie ufa swym świętym, niebiosa nie dość dlań czyste? Hi 15,16 Tym bardziej wstrętny Mu grzesznik, co pije nieprawość jak wodę. Hi 15,17 Wyjaśnię, ty mnie posłuchaj, a to wypowiem, com widział. Hi 15,18 Naukę mędrców wyłożę, co ojców mądrości nie kryli.

Hi 15,19 Im samym ziemię oddano, bo obcych wśród nich nie było. Hi 15,20 Nieprawy jest zawsze w strachu, zliczone są lata tyrana, Hi 15,21 głos wrogów brzmi w jego uszach, że w szczęściu napadnie niszczyciel. Hi 15,22 Nie wierzy, iż ujdzie mroku, los mu pod miecz wyznaczono, Hi 15,23 rzucą go sępom na pokarm, rozumie, że zguba dlań pewna. Hi 15,24 Czarny dzień go przeraża, strach go przygniata jak mara, niby król gotowy

do boju.

Hi 15,25 Prawicę swą podniósł na Boga, do walki wyzwał Wszechmocnego, Hi 15,26 biegł z wyciągniętą szyją pod grubych tarcz ochroną.

Hi 15,27 Twarz swoją ukrył w tłuszczu, a lędźwie mu utyły;

Hi 15,28 mieszkać chce w miastach zburzonych, w domach, gdzie ludzi już nie ma,

którym pisana ruina.

Hi 15,29 Nie dojdzie do trwałej fortuny, ani do mroku zejdą bogactwa. Hi 15,30 Nie zdoła uniknąć ciemności: słońce spali mu zieleń, z oddechem i mowę

899 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 17

utraci.

Hi 15,31 Niech złudą wiedziony nie ufa, bo złuda będzie jego zapłatą. Hi 15,32 Latorośl uwiędnie przed czasem, gałązki się nie zazielenią. Hi 15,33 Wyrzucą go jak kwaśne grona, oderwą jak liście oliwki; Hi 15,34 potomstwo niewiernym się nie rodzi, ogień strawi namiot przekupcy. Hi 15,35 Kto krzywdę pocznie, ten rodzi nieszczęście, gdyż wnętrze gotuje mu zawód".

Rozdział 16

Hi 16,01 Hiob na to odpowiedział:

Hi 16,02 "Podobnie mówiono mi często. Zamiast koić, wszyscy dręczycie. Hi 16,03 Czy koniec już pustym dźwiękom? Co skłania cię do mówienia? Hi 16,04 I ja bym przemawiał podobnie, ale gdy role zmienimy. Mowy bym do was

układał, kiwałbym głową nad wami.

Hi 16,05 Pocieszałbym was ustami, nie skąpiłbym słów współczucia. Hi 16,06 Lecz cierpień nie stłumię słowami. Czy odejdą ode mnie, gdy zmilknę? Hi 16,07 Ach, teraz jestem zmęczony, zniszczyłeś me wszystkie dowody; Hi 16,08 ścisnąłeś mnie, mój świadek mi wrogiem, oskarża mnie moja słabość. Hi 16,09 Sroży się w gniewie i ściga, zgrzytając na mnie zębami. Wróg zmierzył mnie

wzrokiem.

Hi 16,10 Usta swe na mnie rozwarli, po twarzy mnie bili okrutnie, społem się przeciw

mnie złączyli.

Hi 16,11 Bóg mnie zaprzedał złoczyńcom, oddał mnie w ręce zbrodniarzy, Hi 16,12 zburzył już moją beztroskę, chwycił za grzbiet i roztrzaskał, obrał mnie sobie

za cel.

Hi 16,13 Łucznikami mnie zewsząd otoczył, nerki mi przeszył nieludzko, żółć moją

wylał na ziemię.

Hi 16,14 Wyłom czynił po wyłomie, jak wojownik natarł na mnie. Hi 16,15 Przywdziałem wór na swe ciało, czołem w proch uderzyłem, Hi 16,16 oblicze czerwone od płaczu, w oczach już widzę pomrokę, Hi 16,17 choć rąk nie zmazałem występkiem i modlitwa moja jest czysta. Hi 16,18 Ziemio, nie zakryj mej krwi, by krzyk ukojenia nie zaznał. Hi 16,19 Teraz mój Świadek jest w niebie, Ten, co mnie zna, jest wysoko. Hi 16,20 [Gdy] gardzą mną przyjaciele, zwracam się z płaczem do Boga, Hi 16,21 by rozsądził spór człowieka z Bogiem, jakby człowieka z człowiekiem. Hi 16,22 Jeszcze upłynie lat kilka, nim pójdę, skąd nie ma powrotu.

900 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 18

Rozdział 17

Hi 17,01 Zgnębiony duch - minęły dni, tylko grób mi pozostaje. Hi 17,02 Czyż nie naśmiewcy są ze mną? Od szyderstw mam noce bezsenne. Hi 17,03 Ty sam racz zastaw przechować, bo któż chce za mnie poręczyć? Hi 17,04 Zamknąłeś ich umysł przed rozsądkiem, nie dopuścisz do ich triumfu. Hi 17,05 "Zwołano bliskich do podziału, a mdleją oczy własnych dzieci". Hi 17,06 Wydano mnie ludziom na pośmiewisko, jestem w ich oczach wyrzutkiem. Hi 17,07 Moje oko przyćmione od bólu, członki me wyschły jak cień. Hi 17,08 Sprawiedliwi są tym przerażeni, uczciwi na złych się gniewają; Hi 17,09 bogobojni pewniejsi swej drogi, kto ręce ma czyste, mocniejszy. Hi 17,10 Wy wszyscy, nawróćcie się, przyjdźcie! Mędrca wśród was nie znajduję. Hi 17,11 Minęło już życie, z nim plany i dążenia mojego serca. Hi 17,12 Noc chcą zamienić na dzień: światło jest bliżej niż ciemność. Hi 17,13 Mam ufać? Szeol mym domem, w ciemności rozścielę swe łoże, Hi 17,14 grobowi powiem: "Mój ojcze"! "Matko ma, siostro!" - robactwu. Hi 17,15 Właściwie, po cóż nadzieja, kto przedmiot ufności zobaczy? Hi 17,16 Czy zejdzie do królestwa Szeolu? Czy razem do ziemi pójdziemy?"

Rozdział 18

Hi 18,01 I zabrał głos Bildad z Szuach, i rzekł:

Hi 18,02 "Dokądże tego łowienia słowami? Pomyślcie, potem zaś mówmy! Hi 18,03 Czyśmy podobni do zwierząt, jesteśmy nieczyści w twych oczach? Hi 18,04 Ten człowiek gniewem rozdarty. Czyż przez cię wyludni się ziemia lub skała

miejsce swe zmieni?

Hi 18,05 Tak światło grzesznika zagaśnie, iskra już jego nie błyśnie, Hi 18,06 światło w namiocie się skończy i lampa się nad nim dopali. Hi 18,07 Męski krok jego niepewny, zamiar gotuje upadek,

Hi 18,08 bo nogi zawiodą go w sieć, porusza się, lecz między sidłami. Hi 18,09 Pętlica chwyciła się pięty, pułapka zamknęła się nad nim. Hi 18,10 Zasadzka na ziemi ukryta, potrzask nań czeka na drodze. Hi 18,11 Zewsząd upiory go dręczą, kroczą ciągle w ślad za nim. Hi 18,12 Czeka na niego Żarłoczna, Śmierć czyha u boku.

Hi 18,13 Pożre mu członki ciała, pożre mu członki - zaraza.

Hi 18,14 Wygnanego z namiotu, bez nadziei, do Króla Strachów powiodą. Hi 18,15 Zamieszka w namiocie - nie swoim; sypie się po nim siarkę. Hi 18,16 Korzenie pod nim niszczeją, a nad nim pożółkły już liście.

901 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 19

Hi 18,17 Ginie wspomnienie w ojczyźnie, zanika imię na rynku. Hi 18,18 Ze światła rzucą go w ciemność, wypędzą z zaludnionej ziemi; Hi 18,19 ni syn w narodzie, ni dziedzic, nikt już po nim nie zostanie. Hi 18,20 Mieszkańcy Zachodu zdziwieni, grozą przejęty lud Wschodu: Hi 18,21 Więc takie mieszkanie grzesznika tu miejsce tego, kto Boga znać nie chce?"

Rozdział 19

Hi 19,01 Hiob na to odpowiedział i rzekł:

Hi 19,02 "Dokąd mnie dręczyć będziecie i gnębić waszymi słowami? Hi 19,03 Dziesiąty raz mnie znieważacie. Nie wstyd wam nade mną się pastwić? Hi 19,04 Gdybym naprawdę zbłądził, tkwiłaby we mnie nieprawość. Hi 19,05 Jeśli naprawdę chcecie triumfować, próbujcie dowieść mi ohydy. Hi 19,06 Wiedzcie, że Bóg mnie pognębił, swe sieci rozstawił wokoło. Hi 19,07 Gdy krzyknę: "Gwałt" - nie ma echa, "Ratunku!" - ja nie mam prawa. Hi 19,08 Drogę mi zamknął - nie przejdę; na ścieżkach ciemności roztoczył. Hi 19,09 Pozbawił mnie całkiem godności, koronę zerwał mi z głowy, Hi 19,10 wszystko poburzył. Odchodzę. Nadzieję mi podciął jak drzewo. Hi 19,11 Zapłonął na mnie swym gniewem, za wroga mnie swego poczytał. Hi 19,12 Przybyły wszystkie hufce, wytyczyły drogę przeciwko mnie i oblegają mój

namiot.

Hi 19,13 Bracia ode mnie uciekli, znajomi stronią ode mnie,

Hi 19,14 najbliżsi zawiedli i domownicy, zapomnieli mnie goście mego domu. Hi 19,15 Dla moich służebnic jam obcy, stałem się w ich oczach nieznany. Hi 19,16 Na sługę wołałem bez skutku, me usta musiały go prosić, Hi 19,17 żonie mój oddech niemiły, i cuchnę własnym dzieciom, Hi 19,18 gardzą mną nawet podrostki, szydzą, gdy staram się podnieść. Hi 19,19 Odrazę wzbudzam u bliskich, nastają na mnie kochani. Hi 19,20 Do skóry, do ciała przylgnęły mi kości, ocaliłem [tylko] ciało moich dziąseł. Hi 19,21 Zlitujcie się, przyjaciele, zlitujcie, gdyż Bóg mnie dotknął swą ręką. Hi 19,22 Czemu, jak Bóg, mnie dręczycie? Nie syci was wygląd ciała? Hi 19,23 Któż zdoła utrwalić me słowa, potrafi je w księdze umieścić? Hi 19,24 Żelaznym rylcem, diamentem, na skale je wyryć na wieki? Hi 19,25 Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni. Hi 19,26 Potem me szczątki skórą odzieje, i ciałem swym Boga zobaczę. Hi 19,27 To właśnie ja Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny; moje nerki już

mdleją z tęsknoty.

Hi 19,28 Powiecie: "Po cóż nalegać? Czyż powód oskarżeń znajdziemy?" Hi 19,29 Wy sami drżyjcie przed mieczem, bo gniew za grzechy zapłonie. Wiedzcie, że

902 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 21

sądy istnieją".

Rozdział 20

Hi 20,01 Wtedy zabrał głos Sofar z Naamy i rzekł:

Hi 20,02 "Zaprawdę, odpowiedź moją dyktuje niepokój wywołany wewnętrznym wzbu

rzeniem.

Hi 20,03 Słuchając łajań złośliwych, duch mądry gotuje odpowiedź. Hi 20,04 Czyż nie wiesz? Od dawien dawna, odkąd jest człowiek na ziemi, Hi 20,05 radość występnych jest krótka, szczęście niewiernego trwa chwilkę, Hi 20,06 choć w pysze chce sięgać po niebo i głową dotykać obłoków. Hi 20,07 Na zawsze zaginie jak mierzwa, obecni powiedzą: "A gdzież on?" Hi 20,08 Jak sen przeminął, nie można go znaleźć - znikł niby nocne marzenie. Hi 20,09 Choć goni go oko, nie sięgnie, to miejsce nie ujrzy go więcej. Hi 20,10 Synowie zwracają mienie ubogim, jego ręce oddają bogactwa. Hi 20,11 Jego kości tak pełne były krzepy: wraz z nim ją kładą do prochu. Hi 20,12 Słodkie zło w jego ustach, chętnie je miał pod językiem, Hi 20,13 trzymał i nie chciał wypuścić, język do niego przykleił. Hi 20,14 Pokarm spleśniał mu w trzewiach, żołądek zawiera truciznę; Hi 20,15 dobra sam połknął i zwrócił: Bóg wyrzucił je z niego.

Hi 20,16 Wchłaniał on jad padalców, zabije go język żmijowy.

Hi 20,17 Nie spojrzy na wody płynące, choć płyną miodem i śmietaną. Hi 20,18 Zwrócił swój zysk nie połknięty. Nie cieszy go złupione bogactwo. Hi 20,19 Skrzywdził, zasmucił ubogich, domy zagrabiał, nie stawiał; Hi 20,20 nie zaznał spokoju w swym wnętrzu, nie uratował się swoim skarbem. Hi 20,21 Nic nie uszło jego chciwości, stąd jego dobra nietrwałe. Hi 20,22 Poczuje głód mimo obfitości, owładnie nim siła nieszczęścia. Hi 20,23 Gdy będzie czym wnętrze napełnić, Bóg ześle na niego żar swego gniewu,

wyleje nań fale swej zapalczywości.

Hi 20,24 Uciekł przed bronią żelazną, przebije go łuk brązowy.

Hi 20,25 Przeszyje go, wyjdzie mu z grzbietu, błysk ostrza - z wątroby, owładnie nim

przerażenie.

Hi 20,26 Ciemność jak skarb zachowana, nie wzniecony ogień go strawi, zniszczy, co

skryte w namiocie.

Hi 20,27 Niebo odsłoni przewiny, ziemia dlań wrogiem się stanie. Hi 20,28 Rozdrapią mu skarby w jego domu, rozpłyną się w dzień Jego gniewu. Hi 20,29 To los odstępcy od Boga, dziedzictwo przez Boga przyznane".

903 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 22

Rozdział 21

Hi 21,01 Hiob na to odpowiedział, i rzekł:

Hi 21,02 "Słuchajcie, słuchajcie mej mowy, może mnie tym pocieszycie. Hi 21,03 Dopuśćcie i mnie też do słowa, potem pozwalam wam szydzić. Hi 21,04 A czyż ja do ludzi mam żal? Czy niesłusznie duch mój jest wzburzony? Hi 21,05 Spójrzcie na mnie, zdziwieni, i ręką przymknijcie swe usta! Hi 21,06 Jest myśl, co mnie tak przeraża, że drżę na całym ciele: Hi 21,07 Czemuż to żyją grzesznicy? Wiekowi są i potężni.

Hi 21,08 Trwałe jest u nich potomstwo i dano oglądać im wnuki. Hi 21,09 Ich domy są bezpieczne, bez strachu, gdyż nie sięga ich Boża rózga. Hi 21,10 Ich buhaj jest zawsze płodny, krowa im rodzi, nie roni. Hi 21,11 Swych chłopców puszczają jak owce: niech dzieci biegają radośnie, Hi 21,12 chwytają za miecz i harfę i tańczą do wtóru piszczałki. Hi 21,13 Pędzą swe dni w dobrobycie, w spokoju zstępują do Szeolu. Hi 21,14 "Oddal się - mówili do Boga - nie chcemy znać Twoich dróg. Hi 21,15 Po cóż służyć Wszechmogącemu? Co da nam modlitwa do Niego?" Hi 21,16 Czyż w ich rękach nie ma szczęścia, choć ich myśli od Niego daleko? Hi 21,17 Czy często gaśnie lampa niewiernych, czy na nich klęska spada? Gniew Boży

rujnuje nieprawych?

Hi 21,18 Czyż są podobni do słomy na wietrze lub do plew pędzonych przez wicher? Hi 21,19 "Bóg chowa cierpienia dla synów". Trzeba je zadać samemu, niech pozna, Hi 21,20 niech ujrzy oczami swą klęskę, niech gniew Wszechmocnego wypije! Hi 21,21 Czy mu po śmierci zależy na domu, gdy liczba miesięcy skończona? Hi 21,22 Czy Boga chcesz uczyć mądrości, Tego, co sądzi mocarzy? Hi 21,23 Jeden umiera szczęśliwy, ze wszech miar bezpieczny, beztroski. Hi 21,24 Naczynia ma pełne mleka, szpik jego kości jest świeży. Hi 21,25 Drugi zaś kończy w boleści i szczęścia nigdy nie zaznał. Hi 21,26 A w ziemi leżą razem, obydwu pokrywa robactwo.

Hi 21,27 Wasze myśli są mi już znane i plany, jak chcecie mnie dręczyć. Hi 21,28 Mówicie: "A gdzie dom bogacza lub namiot mieszkalny złoczyńców?" Hi 21,29 Czy nie pytacie podróżnych? Co mówią - nie wiecie dokładnie? Hi 21,30 Grzesznik ocalał w dni grozy i w czasie, gdy nadciąga kara. Hi 21,31 Więc kto mu wypomni złe życie i któż zapłaci za czyny? Hi 21,32 Takiego grzebią uroczyście i straże stawiają przy grobie. Hi 21,33 Toteż przyjemne są mu grudy ziemi, bo tłum ludzi jest za nim, jak i przed

nim bez liku.

Hi 21,34 Więc czemu mnie próżno cieszycie, gdy prawdzie odpowiedź zaprzecza?"

904 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 23

Rozdział 22

Hi 22,01 Głos zabrał Elifaz z Temanu i rzekł:

Hi 22,02 "Czy ludzie dodają coś Bogu? Czy mądrość nie służy im samym? Hi 22,03 Czy Wszechmocny ma zysk z twojej prawości lub korzyść - że droga twoja

dobra?

Hi 22,04 Czyż za pobożność twą karci się ciebie i wytacza ci sprawę przed sądem? Hi 22,05 Czy nie za zło twoje znaczne? Czy nie za nieprawość bez granic? Hi 22,06 Braci ograbiasz bezprawnie i zdzierasz suknie obdartym. Hi 22,07 Wody odmawiasz spragnionym, nie dajesz chleba głodnemu. Hi 22,08 Kto pięści zaciska, ma ziemię, może tam mieszkać dostojny, Hi 22,09 a wdowę to z niczym odprawiasz, miażdżysz ramiona sierotom. Hi 22,10 Stąd wokół ciebie są sieci, i przeraża cię nagła bojaźń, Hi 22,11 lub raczej ciemności - nie widzisz, a przecież zalewa cię potop. Hi 22,12 Czyż Bóg nie wyższy od nieba? Patrz w niebo! Jak gwiazdy wysoko! Hi 22,13 A ty powiadasz: "Czy Bóg wie cokolwiek, czy spoza chmur może sądzić? Hi 22,14 Chmura - zasłoną: Nie widzi. Chodzi po strefach niebieskich". Hi 22,15 Chcesz drogi ciemności się trzymać, którą kroczyli występni? Hi 22,16 Ci poginęli przed czasem, powódź im ziemię pokryła.

Hi 22,17 A Bogu mówili: "Idź precz! Co zrobić nam może Wszechmocny?" Hi 22,18 On bogactwem napełniał ich domy, knowania złych odeń daleko. Hi 22,19 Patrzą i drwią sprawiedliwi, i człowiek prawy się śmieje: Hi 22,20 "Czyż nie ginie ich własny dobytek? Bogactwo ich ogień pożera". Hi 22,21 Pojednaj się, zawrzyj z Nim pokój, a dobra do ciebie powrócą. Hi 22,22 Przyjmij z Jego ust pouczenie, nakazy wyryj w swym sercu. Hi 22,23 Wyzdrowiejesz, gdy wrócisz do Wszechmocnego, usuniesz z namiotu niepra

wość.

Hi 22,24 Gdy złoto jak proch ocenisz, a Ofir jak piasek rzeczny. Hi 22,25 Wszechmocny twą sztabą złota i srebrem błyszczącym dla ciebie. Hi 22,26 Nadzieją twą będzie Wszechmocny, obrócisz wzrok twój na Boga, Hi 22,27 wezwiesz Go, a On cię wysłucha, wypełnisz swoje śluby, Hi 22,28 zamiary swe przeprowadzisz. Na drodze twej światło zabłyśnie. Hi 22,29 On pychę wyniosłą uniża, tych wsławia, co oczy spuszczają. Hi 22,30 Uratuje prawdziwie czystego, za czystość rąk uratuje".

Rozdział 23

Hi 23,01 Hiob na to odpowiedział i rzekł:

905 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 24

Hi 23,02 "I dziś ma skarga jest gorzka, bo ręką swą ból mi zadaje. Hi 23,03 Obym ja wiedział, gdzie można Go znaleźć, jak dotrzeć do Jego stolicy? Hi 23,04 Wszcząłbym przed Nim swą sprawę i pełne dowodów miał usta. Hi 23,05 Gdybym znał słowa obrony, wiedział, co On mi odpowie... Hi 23,06 Czy natrze na mnie gwałtownie? Raczej zwróci na mnie uwagę. Hi 23,07 Z Nim się prawuję niewinny. Mój sędzia wypuści mnie wolno. Hi 23,08 Pójdę na wschód: tam Go nie ma; na zachód - nie mogę Go dostrzec. Hi 23,09 Na lewo sieje zniszczenie - nie widzę, na prawo się kryje - nie dojrzę. Hi 23,10 Lecz On zna drogę, którą kroczę, z prób wyjdę czysty jak złoto. Hi 23,11 Moja noga kroczy w ślad za Nim, nie zbaczam, idę Jego ścieżką; Hi 23,12 nie gardzę nakazem warg Jego i w sercu słowa ust Jego chowam. Hi 23,13 Lecz On doświadcza, kto zmieni? On postanowił, wykonał. Hi 23,14 Plany wykonać potrafi. Wiele ich tai w swym sercu. Hi 23,15 Więc drżę przed Jego obliczem, ze strachem o Nim rozmyślam, Hi 23,16 Bóg grozą przenika me serce, Wszechmocny napełnia mnie lękiem. Hi 23,17 Bodajbym w mroku zaginął, ciemności miał przed oczami!

Rozdział 24

Hi 24,01 Czemu Wszechmocny nie ustala terminów, a najbliżsi nie znają dni Jego? Hi 24,02 Nieprawi przesuwają granice, trzodę kradną z pasterzem, Hi 24,03 osła zajmują sierotom i wołu wdowie zabierają w zastaw. Hi 24,04 Ubogich usuwa się z drogi, biedni się wszyscy chowają Hi 24,05 niby osły na pustkowiu. Wychodzą, by szukać pracy, żywności szukają do

wieczora, pożywienia dla dzieci.

Hi 24,06 W polu żniwują po nocy, męczą się w winnicy bogacza, Hi 24,07 nocują nago, bez odzienia, nie mają okrycia na mrozie, Hi 24,08 gdy burza ich w górach zaskoczy, do skały bezdomni się tulą. Hi 24,09 Sieroty odrywa się od piersi i w zastaw zdziera się suknię. Hi 24,10 Nago chodzą, bez odzienia. Głodni dźwigają kłosy.

Hi 24,11 Wśród murów się męczą w południe, choć depczą tłocznie - spragnieni. Hi 24,12 Jęcząc, umierają w mieście, ranni wołają: "Ratunku!" - a Bóg nie słyszy

wołania.

Hi 24,13 Inni nie cierpią światła, nie chcą uznać Jego dróg, na ścieżkach Jego nie

trwają.

Hi 24,14 Morderca nie wstaje za dnia, by zabić biedaka, nędzarza, lecz chodzi po nocy

[jak] złodziej.

Hi 24,15 Czeka na mrok cudzołożnik, mówi: "Mnie oko nie dojrzy, mrok jest zasłoną

dla twarzy".

906 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 27

Hi 24,16 O zmroku do mieszkań się włamią, za dnia dom szczelnie zamknięty, światła

oni nie cierpią.

Hi 24,17 Mrokiem zda się im dojrzany poranek, przywykli do grozy nocy".

Rozdział 25

Hi 25,01 Wtedy zabrał głos Bildad z Szuach i rzekł:

Hi 25,02 "Z Nim panowanie i groza, na niebie ustalił porządek. Hi 25,03 Czy siły Jego kto zliczy? Na kogo nie stawia zasadzki? Hi 25,04 Czy człowiek jest sprawiedliwy w oczach Boga, a syn niewiasty - bezgrzeszny? Hi 25,05 Jeśli niejasny i księżyc, gwiazdy przed Nim nieczyste, Hi 25,06 tym więcej człowiek - ten robak, i syn człowieczy - znikomość".

Rozdział 26

Hi 26,01 Hiob na to odpowiedział i rzekł:

Hi 26,02 "Ależ pomogłeś choremu, wzmocniłeś ramię osłabłe!

Hi 26,03 Tyś niemądremu doradził, ujawniłeś pełnię rozumu!

Hi 26,04 Do kogo kierujesz te słowa, czyjże to duch wionie z ciebie? Hi 26,05 Umarli drżą w podziemiu, ocean i jego mieszkańcy.

Hi 26,06 Szeol dla Niego jest nagi, Abaddon jest bez zasłony.

Hi 26,07 Dach rozciąga nad pustką, ziemi niczym nie umacnia, Hi 26,08 wody chmurami krępuje, nie pękną pod nimi obłoki.

Hi 26,09 Zakrywa oblicze księżyca rozciągając nad nim chmury. Hi 26,10 Wodom nakreślił granice, oddzielił światło od mroku.

Hi 26,11 Słupy niebieskie się chwieją, drżące przed Jego groźbą. Hi 26,12 Potęgą wzburzył pramorze, roztrzaskał Rahaba swą mocą, Hi 26,13 wichurą oczyszcza strop nieba i Węża Zbiega niszczy swą ręką. Hi 26,14 Oto są ślady dróg Jego; jak mało o Nim się słyszy! Któż zdoła pojąć grom

Jego mocy?"

Rozdział 27

Hi 27,01 Hiob jeszcze głos zabrał, i rzekł:

Hi 27,02 "Na życie Boga, co nie dał mi prawa, na Wszechmocnego, co poi goryczą, Hi 27,03 dopóki mam oddech w sobie, a w nozdrzach mam Boże tchnienie,

907 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 28

Hi 27,04 usta moje nie wyrażą się podle, nie wyrwie się słowo podstępne. Hi 27,05 Dalekim od tego, by słuszność wam przyznać, jak długo żyć będę, twierdzę,

żem czysty.

Hi 27,06 Że strzegę prawości, a nie porzucam: serce nie dręczy mnie nigdy. Hi 27,07 Mój wróg niech stanie się winny, przeciwnik niech będzie występny! Hi 27,08 W czym grzesznik ma ufać, gdy skończy, gdy Bóg zabierze mu duszę? Hi 27,09 Czyż Bóg wysłucha jego wołania, gdy spadnie na niego nieszczęście? Hi 27,10 Czy może się cieszyć Wszechmocnym, choć wzywałby Boga co chwila? Hi 27,11 Pouczam was o Bożej mocy, niczego nie taję o Wszechmocnym. Hi 27,12 Wy już to wszystko widzicie, więc po cóż jałowe spory?" Hi 27,13 "Taki to los grzesznika - od Boga, dola ciemiężcy - od Wszechmocnego: Hi 27,14 Synowie się mnożą pod miecz, a dzieci głodne z braku chleba; Hi 27,15 potomków grzebie zaraza, a wdowom ich płakać nie wolno. Hi 27,16 Niech sobie on srebro jak proch gromadzi, suknie upycha jak glinę; Hi 27,17 niech zbiera: prawy je wdzieje, a srebro posiądzie niewinny. Hi 27,18 Zbudował dom z pajęczyny, jak szałas stawiany przez stróża. Hi 27,19 Położył się bogacz, lecz zgarnia; otworzył oczy: nic nie ma. Hi 27,20 Pędzi go strach niby powódź, po nocy wichura go ściga. Hi 27,21 Wiatr wschodni porywa i ciągnie, zabiera go z jego siedziby; Hi 27,22 unosi, nie mając litości, bo z ręki ujść mu nie może.

Hi 27,23 Klaszcze się za nim w dłonie, gwiżdże ze wszystkich stron, Hi 27,24,

Hi 27,18 on lekki na wodnej powierzchni. Przeklęte dziedzictwo na ziemi: nie zwraca

się on w stronę winnic.

Hi 27,19 Susza, spiekota, śnieg niszczy, a Szeol wymiata grzesznika. Hi 27,20 Wymaże go łono z pamięci, robak go połknie jak słodycz, nikt go już nawet

nie wspomni. Nieprawość wycięta jak drzewo.

Hi 27,21 Gnębił niepłodną, bezdzietną, niedobrze się z wdową obchodził, Hi 27,22 swą siłą wspomagał mocarzy; stoi, lecz życia niepewien. Hi 27,23 Oparcie mu dano, bezpieczny, pilnie naśladuje ich drogi. Hi 27,24 Pysznił się krótko i odszedł, poniżony, wycięty jak malwa, jak wierzchołek

kłosa zabrany.

Hi 27,25 Czy nie tak? Któż kłamstwo wykaże? Któż mowę moją zniweczy?"

Rozdział 28

Hi 28,01 Istnieje kopalnia srebra i miejsce, gdzie płuczą złoto.

Hi 28,02 Dobywa się z ziemi żelazo, kamienie na miedź przetapiają, Hi 28,03 kres się kładzie ciemności, przeszukuje się wszystko dokładnie, kamień i mroki,

908 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 29

i zmierzch.

Hi 28,04 Na odludziu kopią chodniki, hen tam, gdzie noga się gubi, zawieszeni kołyszą

się samotni.

Hi 28,05 Ziemię, skąd chleb pochodzi, od dna pustoszą jak ogniem, Hi 28,06 bo kamień i szafir zawiera z ziarnkami złota zmieszany. Hi 28,07 Drapieżnik nie zna tam ścieżki, nie widzi jej oko sępa; Hi 28,08 nie dojdzie tam dumne zwierzę, nawet i lew tam nie dotrze. Hi 28,09 By wyciągnąć ręce po krzemień, do gruntu przewraca się góry, Hi 28,10 w skale się kuje chodniki, a oko otwarte na wszelką kosztowność; Hi 28,11 tamuje się źródła rzek, by skarby wydobyć na powierzchnię. Hi 28,12 A skąd pochodzi mądrość i gdzie jest siedziba wiedzy? Hi 28,13 Człowiek nie zna tam drogi, nie ma jej w ziemi żyjących. Hi 28,14 Otchłań mówi: "Nie we mnie". "Nie u mnie" - tak morze dowodzi. Hi 28,15 Nie daje się za nią złota, zapłaty nie waży się w srebrze, Hi 28,16 nie płaci się za nią złotem z Ofiru, ni sardoniksem rzadkim, ni szafirem. Hi 28,17 Złoto i szkło jej nierówne, nie wymienisz jej na złote naczynie; Hi 28,18 nie liczy się kryształ i koral, perły przewyższa posiadanie mądrości. Hi 28,19 I topaz z Kusz nie dorówna, najczystsze złoto nie starczy. Hi 28,20 Skąd więc pochodzi mądrość i gdzie jest siedziba wiedzy? Hi 28,21 Zakryta dla oczu żyjących, i ptakom powietrznym nieznana. Hi 28,22 Podziemie i Śmierć oświadczają: "Nie doszło tu echo jej sławy". Hi 28,23 Droga tam Bogu wiadoma, On tylko zna jej siedzibę;

Hi 28,24 On przenika krańce ziemi, bo widzi wszystko, co jest pod niebem; Hi 28,25 określił potęgę wiatru, ustalił granice wodzie.

Hi 28,26 Gdy wyznaczał prawo deszczowi, a drogę wytyczał piorunom, Hi 28,27 wtedy ją widział i zmierzył, wtenczas ją zbadał dokładnie. Hi 28,28 A do człowieka powiedział: "Bojaźń Boża - zaiste mądrością, roztropnością

zaś - zła unikanie".

Rozdział 29

Hi 29,01 Hiob tak dalej prowadził swą mowę i rzekł:

Hi 29,02 "Kto dawne szczęście mi wróci, czas, kiedy Bóg mnie osłaniał, gdy świecił

mi lampą nad głową?

Hi 29,03 Z Jego światłem kroczyłem w ciemności,

Hi 29,04 gdym lata jesienne przeżywał, gdy Bóg osłaniał mój namiot. Hi 29,05 Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, [gdy] moi chłopcy mnie otaczali, Hi 29,06 nogi w mleku kąpałem, oliwa płynęła ze skały.

Hi 29,07 Gdy z bramy miasta wyszedłem, zająłem miejsce na placu,

909 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 30

Hi 29,08 widząc mnie usuwali się młodzi, starcy z miejsc powstawali, Hi 29,09 książęta kończyli swą mowę i ręce kładli na ustach.

Hi 29,10 Szlachetny głos się uciszał, do podniebienia język przywierał; Hi 29,11 ucho chwaliło mnie, słysząc, a oko godziło się, patrząc. Hi 29,12 Bo ratowałem biednego przed możnym, sierotę, co nie miał pomocy. Hi 29,13 Nędzarze składali mi dzięki i serce wdowy radowałem. Hi 29,14 Zdobiła mnie dotąd uczciwość, prawość mi płaszczem, zawojem. Hi 29,15 Niewidomemu byłem oczami, chromemu służyłem za nogi. Hi 29,16 Dla biednych stałem się ojcem, pomagałem w sporze i nieznajomemu, Hi 29,17 rozbijałem szczękę łotrowi i wydzierałem mu łupy z zębów. Hi 29,18 Myślałem: "Skończę w rodzinie, będę miał dni niby piasku; Hi 29,19 zapuszczę korzenie nad wodą, konary me rosa w noc zwilży; Hi 29,20 cześć moja bez przerwy świeża, jak łuk, co stale jest giętki. Hi 29,21 Cierpliwie mnie przecież słuchają, w milczeniu przyjmują mą radę; Hi 29,22 po mnie już nikt nie przemawia, tak moja mowa w nich wsiąka; Hi 29,23 wyczekują mnie jak deszczu, otwarli usta jak na wody wiosenne. Hi 29,24 Uśmiecham się do nich - nie wierzą, nie dają zniknąć pogodzie mej twarzy. Hi 29,25 Drogę wyznaczam, przewodzę, przebywam jak król wśród żołnierzy, jak ktoś,

kto smutnych pociesza".

Rozdział 30

Hi 30,01 A teraz śmieją się ze mnie wiekiem ode mnie młodsi. Ich ojców umieścić nie

chciałem z psami przy mojej trzodzie:

Hi 30,02 bo cóż mi po pracy ich rąk, gdy siły ich opuściły,

Hi 30,03 wynędzniali z biedy i głodu? Zrywają rośliny pustyni, ziemi od dawna jałowej. Hi 30,04 Żywią się malwą i liśćmi krzewów. Chlebem ich - korzeń jałowca. Hi 30,05 Społeczność się ich wyrzeka, krzyczy się na nich jak na złodzieja, Hi 30,06 mieszkają na brzegu rzeki, w jamach podziemnych i skałach. Hi 30,07 Między krzewami zawodzą, stłoczeni, nocują pod cierniem; Hi 30,08 jak synów przestępcy i głupca wypędza się ich z ojczyzny. Hi 30,09 A teraz jestem przedmiotem ich fraszek i tematem wesołych pieśni, Hi 30,10 brzydzą się, omijają z dala, nie wstydzą się pluć mi w twarz. Hi 30,11 Cięciwę mą On zluźnił, zwalił mnie, wytrącił mi wodze z ust moich. Hi 30,12 Motłoch mi stanął po prawej stronie, nogom mym odejść rozkazał, na zgubne

skierował mnie drogi.

Hi 30,13 Zniszczył mą ścieżkę, starał się o moją zagładę, nie było żadnego sprzeciwu. Hi 30,14 Wszedł poprzez wyłom szeroki, wpadł jak zawierucha. Hi 30,15 Nagły strach mnie ogarnął, jak burza porwał mi szczęście. Uciecha minęła

910 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 31

jak chmura.

Hi 30,16 We łzach rozpływa się dusza, zgnębiły mnie dni niedoli, Hi 30,17 nocą kości me jak piec rozpalone, cierpienie moje nie milknie. Hi 30,18 Suknia mocno do mnie przywarła, szczelnie przylega tunika, Hi 30,19 gwałtownie do błota On mnie wrzucił, podobny jestem do pyłu i piasku. Hi 30,20 Ciebie błagam o pomoc. Bez echa. Stałem, a nie zważałeś na mnie. Hi 30,21 Stałeś się dla mnie okrutny. Uderzasz potężną prawicą. Hi 30,22 Porywasz, zezwalasz unosić wichrowi, rozwiewasz moją nadzieję. Hi 30,23 Wiem, że mnie prowadzisz do śmierci, wspólnego miejsca żyjących. Hi 30,24 Czy zniszczonemu nie podaje się ręki? W nieszczęściu nie woła się o pomoc? Hi 30,25 Czy nie płakałem z innym w dzień smutku? Współczuła z biedakiem ma

dusza.

Hi 30,26 Czekałem na szczęście - a przyszło zło, szukałem światła - a nastał mrok. Hi 30,27 Wnętrze mi kipi, nie milczy, bo spadły na mnie dni klęski. Hi 30,28 Chodzę sczerniały, spalony od słońca, powstaję w gromadzie, by krzyczeć. Hi 30,29 Stałem się bratem szakali i sąsiadem młodych strusiów: Hi 30,30 Ma skóra nad piec rozpalona, a kości me - nad wiatr piekący, Hi 30,31 stąd gra mi harfa żałobnie, a głos piszczałki posmętniał.

Rozdział 31

Hi 31,01 Zawarłem z oczami przymierze, by nawet nie spojrzeć na pannę. Hi 31,02 Czy mógłbym mieć cząstkę w górze u Boga, u Wszechmocnego dziedzictwo? Hi 31,03 Czyż złoczyńcy nie spotka zguba i klęska czyniących nieprawość? Hi 31,04 Czyż On nie widzi dróg moich, a kroków mych nie rachuje? Hi 31,05 Czym chodził do bożyszcz? Czy noga do oszustwa spieszyła? Hi 31,06 Niech zważy mnie bardzo dokładnie, a pozna, że jestem niewinny. Hi 31,07 Jeślim na krok odstąpił od drogi, bo serce poszło za okiem, i zmaza ta trwa

na mych rękach:

Hi 31,08 niech sieję, a inni zbierają, niech zgniją moje latorośle! Hi 31,09 Jeśli serce me zwiodła kobieta i czatowałem pod drzwiami sąsiada: Hi 31,10 niech moja żona miele obcemu, niech inni się do niej zbliżają! Hi 31,11 Gdyż byłby to czyn haniebny, zbrodnia podległa sądowi; Hi 31,12 to ogień, co niszczy do zatracenia, co strawi dobytek do reszty. Hi 31,13 A jeślim praw sługi nie uszanował lub skargę niewolnicy odtrącił, Hi 31,14 co zrobię, gdy Bóg powstanie? Co w czasie badań odpowiem? Hi 31,15 Jak mnie, tak jego we wnętrzu uczynił, On sam nas w łonie utworzył. Hi 31,16 Czy odmawiałem prośbie nędzarzy i pozwoliłem zagasnąć oczom wdowy? Hi 31,17 Czy chleb swój sam spożywałem, czy nie jadł go ze mną sierota?

911 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 32

Hi 31,18 Od dziecka jak ojciec go wychowałem i prowadziłem od łona matki. Hi 31,19 Czy na biedaka nagiego patrzałem, kiedy nędzarzom zabrakło odzienia? Hi 31,20 Czy jego biodra mi nie dziękowały, że grzała je wełna mych jagniąt? Hi 31,21 Czy sierocie groziłem ręką, widząc obrońcę w sądzie?

Hi 31,22 Niech barki mi odpadną od karku, niech ramię mi wyjdzie ze stawu; Hi 31,23 gdyż bałbym się klęski od Boga, nie zniósłbym Jego potęgi. Hi 31,24 Czy pokładałem ufność w złocie lub rzekłem bogactwu: "Nadziejo moja"? Hi 31,25 Czym chlubił się z wielkiej fortuny, że wiele moja ręka zgarnęła? Hi 31,26 Wpatrując się w słońce, co świeci, lub w księżyc, co dumnie przepływa, Hi 31,27 czy serce tajemnie uległo i ręką słało pocałunek?

Hi 31,28 Byłby to czyn karygodny: zaparcie się Boga na niebie. Hi 31,29 Czym się cieszył z upadku wroga, czy radowałem się, że zło go spotkało? Hi 31,30 Nie dałem, by język mój grzeszył ni miotał na drugich przekleństwa. Hi 31,31 Czy mówił kto w moim namiocie: "Pożywmy się jego ciałem!" Hi 31,32 Obcy nigdy nie sypiał na dworze, podróżnym otwierałem podwoje. Hi 31,33 Czy taiłem jak inni przestępstwa i grzech swój chowałem w zanadrzu? Hi 31,34 Czy lękając się licznej gromady, z obawy przed wzgardą u bliskich, milczałem,

za próg nie wyszedłem?

Hi 31,38 Jeśli pole żaliło się na mnie, a jego bruzdy płakały;

Hi 31,39 Jeślim jadł plon nie zapłacony, a dusza robotnika wzdychała: Hi 31,40 Niech rosną ciernie zamiast pszenicy, a chwasty na miejscu jęczmienia! Hi 31,35 Kto zechce mnie wysłuchać? Oto podpis: "Wszechmocny odpowie". Przeciw

nik niech skargę napisze,

Hi 31,36 na grzbiecie swym ją poniosę, jak koronę [na głowę] ją włożę. Hi 31,37 Zdam sprawozdanie z mych kroków, przed Niego pójdę jak książę". Hi 31,40b Koniec słów Hioba.

Rozdział 32

Hi 32,01 I zaprzestali trzej mężowie odpowiadać Hiobowi, gdyż w oczach własnych był

on sprawiedliwy.

Hi 32,02 Wtedy wybuchnął gniewem Elihu, syn Barakeela, Buzyta, ze szczepu Ram.

Rozgniewał się na Hioba, że się uznaje za sprawiedliwego u Boga. Hi 32,03 Rozgniewał się i na trzech przyjaciół, że nie znaleźli odpowiedzi i potępili

Boga.

Hi 32,04 Odwlekał jednak Elihu rozmowę swą z Hiobem, ponieważ tamci wiekiem byli

od niego starsi.

Hi 32,05 Teraz Elihu zauważył, że trzej mężowie nie wiedzą, co odpowiedzieć, i wy

buchnął gniewem.

912 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 33

Hi 32,06 Zabrał głos Elihu, syn Barakeela, Buzyta, i rzekł: "Co do lat jestem młody,

wy zaś jesteście już starzy: stąd się przeląkłem, strwożyłem, nie ujawniłem

swej wiedzy.

Hi 32,07 Niech mówią lata - myślałem, podeszły wiek jest rozumny. Hi 32,08 Ale to duch w człowieku, to Wszechmocnego tchnienie go poucza. Hi 32,09 Mądrość nie z wiekiem przychodzi, a prawość nie tylko starcom jest znana. Hi 32,10 Stąd mówię: Mnie posłuchajcie; niechaj przedstawię swą wiedzę! Hi 32,11 Czekałem na wasze mowy, wasze dowody ważyłem; gdyście szukali wyrazów, Hi 32,12 zwracałem na was uwagę. Nikt z was nie zwyciężył Hioba, nikt mu już nie

odpowiada.

Hi 32,13 Nie mówcie: "Znaleźliśmy mądrość"; odeprze go Bóg, a nie człowiek. Hi 32,14 Własną przygotowuję mowę i nie tak, jak wy, mu odpowiem. Hi 32,15 Zamilkli. Już więcej nie mówią: [widocznie] słów zabrakło. Hi 32,16 Czekałem. Nie odpowiadają. Stoją. Nie wiedzą, co odrzec. Hi 32,17 Niech ja z kolei coś powiem, niech ja wyjawię swą wiedzę! Hi 32,18 Gdyż słów jestem pełen, od wnętrza duch mnie przymusza. Hi 32,19 Me serce jak wino zamknięte, rwie się jak nowe bukłaki. Hi 32,20 Muszę powiedzieć dla ulgi. Otworzę swe usta. Przemówię. Hi 32,21 Nie trzymam niczyjej strony. Nie będę schlebiał nikomu, Hi 32,22 gdyż dusza moja nie cierpi pochlebstw, wnet by mnie Stwórca usunął.

Rozdział 33

Hi 33,01 Chciej słuchać, Hiobie, mej mowy, nadstaw ucha na wszystkie me słowa. Hi 33,02 Pomyśleć chciej, usta otwarłem, język mówi pod podniebieniem, Hi 33,03 prawe me serce i mowa, czysta w mych ustach jest mądrość. Hi 33,04 I mnie też stworzył duch Boży, tchnienie Wszechmocnego i mnie uczyniło. Hi 33,05 Jeśli zdołasz, odpowiedz! Sprzeciw się, przedstaw swą sprawę! Hi 33,06 Tylem, co ty, wart u Boga. I jam jest z gliny zrobiony. Hi 33,07 Niech mowy cię moje nie płoszą, powagą cię nie przytłaczam. Hi 33,08 Ale tyś mówił do moich uszu, słyszałem dźwięk twoich słów: Hi 33,09 "Czysty jestem, bez grzechu, niewinny i nie mam zmazy. Hi 33,10 A znalazł On u mnie niewierność, za wroga mnie swego uważa. Hi 33,11 Nogi me zakuł w kajdany, baczy na każdy mój krok". Hi 33,12 Tu nie masz słuszności - powiadam, bo wyższy jest Bóg od człowieka. Hi 33,13 Czemu się z Nim spierałeś: "Moje słowa są bez odpowiedzi?" Hi 33,14 Bóg raz się odzywa i drugi, tylko się na to nie zważa.

Hi 33,15 We śnie i w nocnym widzeniu, gdy spada sen na człowieka; i w czasie drzemki

na łóżku

913 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 34

Hi 33,16 otwiera On ludziom oczy, przerażenie budzi w ich sercu. Hi 33,17 Chce odwieść człowieka od grzechu i męża uwolnić od pychy, Hi 33,18 uchronić duszę od grobu, a życie - od ciosu dzidy.

Hi 33,19 Przez cierpienie nawraca na łożu i udrękę w kościach nieustanną. Hi 33,20 Kiedy posiłek już zbrzydnie i smaczne pokarmy są wstrętne; Hi 33,21 gdy ciało mu w oczach zanika i nagie kości zostają,

Hi 33,22 jego dusza się zbliża do grobu, a życie do miejsca umarłych. Hi 33,23 Gdy ma on swego anioła, obrońcę jednego z tysiąca, co mu wyjaśni powinność; Hi 33,24 zlituje się nad nim i prosi: "Uwolnij od zejścia do grobu, za niego okup

znalazłem"

Hi 33,25 to wraca do dni młodości, jak wtedy ciało ma rześkie, Hi 33,26 błaga Boga, a On się lituje, radosne oblicze nań zwraca. Przywrócono mu

dawną prawość

Hi 33,27 i ludziom swym tak wyśpiewuje: "Grzeszyłem, przewrotnie działałem, nie

oddał mi On według mej winy,

Hi 33,28 uwolnił od zejścia do grobu, me życie raduje się światłem". Hi 33,29 Wszystko to dwa i trzy razy Bóg czyni względem człowieka, Hi 33,30 chcąc go uwolnić od grobu i oświecić blaskiem żyjących. Hi 33,31 Uważaj, Hiobie, i słuchaj, lub milcz, a ja będę mówił. Hi 33,32 Może chcesz coś powiedzieć? Przemów, skargę twą przyjmę. Hi 33,33 Czy nie chcesz? Przeto posłuchaj! Milcz - ja cię nauczę mądrości".

Rozdział 34

Hi 34,01 Dalej ciągnął Elihu, i rzekł:

Hi 34,02 "Mędrcy, słuchajcie mych słów, nastawcie, znawcy, swe uszy: Hi 34,03 bo ucho odróżnia słowo, a podniebienie smakuje pokarmy. Hi 34,04 Szukajmy, co dla nas jest słuszne, wspólnie rozważmy, co dobre. Hi 34,05 Bo Hiob powiedział: "Jestem bez zmazy, a Bóg odebrał mi prawo: Hi 34,06 wbrew prawu zostałem uznany za kłamcę, nie goi się rana, a jestem bez wi

ny".

Hi 34,07 Kto jest podobny do Hioba, co pije obelgi jak wodę,

Hi 34,08 razem z grzesznymi chce kroczyć i z nieprawymi wspólną iść drogą? Hi 34,09 Bo rzekł: "Nie zyskam nic na tym, że żyję z Bogiem w przyjaźni". Hi 34,10 Więc posłuchajcie, rozumni mężowie: Bóg jest daleki od grzechu, Wszech

mocny - od nieprawości.

Hi 34,11 Według czynów każdemu zapłaci, odda, kto na co zasłużył. Hi 34,12 Nie, Bóg nie działa zdradliwie ni Wszechmocny praw niczyich nie łamie. Hi 34,13 Kto Jemu zlecił ziemię, a kto założył cały świat?

914 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 35

Hi 34,14 Niech tylko zwróci uwagę, niech życie i tchnienie odbierze, Hi 34,15 a wszelkie ciało zaginie i człowiek w pył się obróci.

Hi 34,16 Posłuchaj, jeśliś rozumny, i nadstaw ucha na moje słowa. Hi 34,17 Czy mógłby rządzić wróg prawa? Potępisz Mocarza sprawiedliwego? Hi 34,18 Czy króla ktoś nazwie: "Nicponiu", lub możnych określi: "Zbrodniarze"? Hi 34,19 On nie schlebia książętom, bogacza nie stawia przed biednym, bo wszyscy są

dziełem rąk Jego.

Hi 34,20 Wszak giną nagle wśród nocy, burzy się naród - mijają, ciemięzcę bez trudu

się strąca.

Hi 34,21 Utkwił On swój wzrok w drogę ludzi i widzi wszystkie ich kroki. Hi 34,22 Nie ma ciemności ni mroku, gdzie by się schował nieprawy. Hi 34,23 On człowiekowi nie ustala terminów, by stanął przed Bożym sądem. Hi 34,24 Rozbija mocarzy bez dochodzenia, a innych w ich miejsce osadza. Hi 34,25 Zna dokładnie ich występki. Nocą ich niszczy i miażdży. Hi 34,26 Chłoszcze ich jako grzeszników, na miejscu zewsząd widocznym: Hi 34,27 za to, że odeszli od Niego, że dróg Jego wszystkich nie strzegli. Hi 34,28 Z ich winy Go doszedł krzyk biednych, a On słucha wołania ubogich. Hi 34,29 Choć milczy, kto Go potępi, gdy schowa się, kto Go zobaczy? On patrzy na

męża i naród,

Hi 34,30 by nie rządził człowiek nieprawy i nie był pułapką dla ludu. Hi 34,31 Lecz jeśli ktoś mówi do Boga: "Zwiedziono mnie, nie chcę przestępstwa, Hi 34,32 pokaż mi, czego nie widzę, poprawię, co źle uczyniłem", Hi 34,33 ty kary żądając - Nim gardzisz. Gdy nie ja, lecz ty sam wybierasz, więc wy

jaw, co [o tym] sądzisz.

Hi 34,34 Powiedzą mi ludzie rozsądni i człowiek mądry, co słucha: Hi 34,35 "Hiob nierozważnie przemawia, to słowa nieprzemyślane". Hi 34,36 Lecz Hioba zbadajmy dokładnie, bo mówi jak ludzie bezbożni. Hi 34,37 Bunt dodaje do grzechu i w ręce już przy nas klaszcze, a przeciw Bogu mnoży

słowa".

Rozdział 35

Hi 35,01 Elihu ciągnął dalej, i rzekł:

Hi 35,02 "Czy to uznajesz za słuszne, coś rzekł: "Mam prawo od Boga"? Hi 35,03 Powiedziałeś: "Co z tego mi [przyjdzie]? Czy to pomaga więcej niż grzech?" Hi 35,04 Parę słów ci odpowiem i twym przyjaciołom wraz z tobą. Hi 35,05 Spojrzyj na niebo! Popatrz! Oglądaj obłoki wysoko!

Hi 35,06 Gdy zgrzeszysz, co ty Mu zrobisz? Czy zaszkodzisz Mu mnóstwem grzechów? Hi 35,07 Czy dajesz Mu co, gdyś jest prawy? Czy otrzyma coś z twojej ręki?

915 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 36

Hi 35,08 Podobnych do ciebie złość twa dosięga a twoja prawość ludziom pomaga. Hi 35,09 Z ogromu ucisku się płacze, pod wroga przemocą się krzyczy, Hi 35,10 a nikt nie mówi: "Gdzie Bóg, mój Stwórca, co nocy użycza pieśni wesela, Hi 35,11 nas uczy więcej niż [uczą] zwierzęta, mędrszymi jesteśmy od ptaków powietrz

nych".

Hi 35,12 Wołania są bez odpowiedzi ze względu na pychę nieprawych. Hi 35,13 Błędem jest przypuszczać, że Bóg nie słucha, że Wszechmogący nie zwraca

uwagi.

Hi 35,14 Choć mówisz: "Nie zwraca uwagi", u Niego sprawa, na Niego czekaj! Hi 35,15 Teraz, gdy gniew Jego nie płonie, na grzech zda się nie zważać, Hi 35,16 Hiob usta otworzył niemądrze i mnoży słowa bezmyślnie".

Rozdział 36

Hi 36,01 Dodał jeszcze Elihu, i rzekł:

Hi 36,02 "Poczekaj chwilkę, wyjaśnię, bo jeszcze [mam] słowa od Boga. Hi 36,03 Daleko poniosę swą wiedzę, by ukazać sprawiedliwość Stwórcy. Hi 36,04 Naprawdę, nie mówię podstępnie, prawdziwie jest mędrzec przed tobą. Hi 36,05 Oto Bóg nie odrzuca potężnych, umysłów potężnych duchem, Hi 36,06 ale ciemięzcy żyć nie dozwoli, ubogim przyznaje słuszność, Hi 36,07 nie spuszcza oka z uczciwych, osadza ich na tronach z królami, wywyższa ich

po wsze czasy.

Hi 36,08 Gdy powrozami związani, w kajdany nędzy zostaną zakuci, Hi 36,09 wtedy im stawia przed oczy ich czyny, by ciężkość przestępstw widzieli. Hi 36,10 Otwiera im uszy na radę, namawia: od zła niech odstąpią! Hi 36,11 Gdy usłuchają z poddaniem, dni płyną im w dobrobycie, a lata mijają w

szczęściu.

Hi 36,12 Niewierni muszą zginąć od dzidy, wyginą z braku rozumu. Hi 36,13 Ludzie zatwardziali gniew chowają, związani nie chcą ratunku; Hi 36,14 wyginą za dni młodości, a życie ich godne pogardy.

Hi 36,15 Biednego On ratuje przez nędzę, cierpieniem otwiera mu uszy. Hi 36,16 I ciebie chce On wybawić z nieszczęść, przed tobą jest dal, nie cieśnina, i stół

opływający tłuszczem.

Hi 36,17 Lecz ty osądzasz jak niewierny. Dosięgną cię prawa i sądy. Hi 36,18 Strzeż się, by cię nie zwiodła obfitość i nie zmylił hojny okup. Hi 36,19 Czy skłoni Mocarza twój krzyk bólu, choćbyś wytężył swe siły? Hi 36,20 Spróbuj nie wzdychać do nocy, w której odchodzą najbliżsi. Hi 36,21 Strzeż się, a zła unikaj! Przez nie dosięgła cię nędza.

Hi 36,22 Wielki jest Bóg w swej wszechmocy, któż takim mistrzem jak On?

916 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 37

Hi 36,23 Kto Jego drogę chce zganić? Kto powie: "Źle uczyniłeś"? Hi 36,24 Staraj się chwalić Jego dzieła, gdy o nich się pieśni układa. Hi 36,25 Ogląda je każdy z radością, choć widzi je tylko z daleka. Hi 36,26 Wielki jest Bóg, choć nieznany, lat Jego nikt nie policzy. Hi 36,27 On krople wody podnosi i mgłę na deszcz skrapla, Hi 36,28 one płyną z nieba wysoko, obficie spływają na ludzi. Hi 36,29 A kto pojmuje warstwę chmur i huk [niebieskiego] namiotu? Hi 36,30 On, Najwyższy, ogniem zieje i zakrywa podstawy morza. Hi 36,31 Tak utrzymuje ludzi i żywność im daje obficie. Hi 36,32 Błyskawicą zbrojne ma ręce, wskazuje jej cel oznaczony, Hi 36,33 głos przeciw niemu wydaje: zazdrosny gniew na nieprawość.

Rozdział 37

Hi 37,01 A na to drży moje serce, zda się, że z piersi wyskoczy. Hi 37,02 Tego huku pilnie słuchajcie, grzmotu, co z ust Jego wychodzi. Hi 37,03 Pod całym niebem latać każe błyskawicy, po krańce ziemi jej światło. Hi 37,04 Potem nastaje huk straszny, to grzmot zesłał Wszechmocny; nie wstrzymał

go, bo ciągle go słychać.

Hi 37,05 A Bóg cudownie grzmi swoim głosem, działając cuda niepojęte. Hi 37,06 Śniegowi mówi: "Padaj na ziemię!", ulewie i deszczowi: "Bądźcie mocne!" Hi 37,07 Ludzi zamyka po domach, by każdy rozważał Jego dzieła. Hi 37,08 Zwierzęta zaszyte w kryjówkach nocują w swych legowiskach. Hi 37,09 Burza przychodzi z komory, zima [nadciąga] z północy, Hi 37,10 mróz dany z tchnienia Bożego i lodem ścięta powierzchnia wody. Hi 37,11 Blask Jego chmury rozpędza, słońce rozprasza obłoki. Hi 37,12 Tu i tam ono krąży, idzie, by spełnić zlecenia. Wszystkie nakazy [wykona] na

całej powierzchni ziemi,

Hi 37,13 jako upomnienie czy łaska lub jako miłosierdzie wysłane. Hi 37,14 Posłuchaj, Hiobie, zaczekaj! A cuda Boże zrozumiesz.

Hi 37,15 Czy wiesz, jak Bóg rozkazuje, jak świeci z chmur błyskawicą? Hi 37,16 Czy wiesz, jak w powietrzu mgły wiszą? Te cuda są pełne mądrości. Hi 37,17 Ubranie twoje gorące, gdy ziemia spoczywa bez wiatru. Hi 37,18 Potrafisz z Nim niebiosa rozciągać, twarde jak lustro z metalu? Hi 37,19 Poucz nas, co Mu odpowiedzieć, w ciemności nie możemy się bronić. Hi 37,20 Czy trzeba Mu zgłosić: "Chcę mówić"? Musi Mu człowiek powiedzieć, że

ginie?

Hi 37,21 Nie widać teraz światłości, jaśnieje poza chmurami. Zawieje wiatr i je rozpę

dzi.

917 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 38

Hi 37,22 Z północy przychodzi blask złoty, to Boga straszliwy majestat. Hi 37,23 Wszechmocny jest - któż Go dosięże? Pełen potęgi, świętości, bogaty w pra

wość, nie w ucisk.

Hi 37,24 Stąd Go się ludzie lękają. Nie zważa na wszystkich mądrych sercem".

Rozdział 38

Hi 38,01 I z wichru Pan odpowiedział Hiobowi tymi słowami:

Hi 38,02 "Któż tu zaciemnić chce zamiar słowami nierozumnymi? Hi 38,03 Przepasz no biodra jak mocarz! Będę cię pytał - pouczysz Mnie. Hi 38,04 Gdzieś był, gdy zakładałem ziemię? Powiedz, jeżeli znasz mądrość. Hi 38,05 Kto wybadał jej przestworza? Wiesz, kto ją sznurem wymierzył? Hi 38,06 Na czym się słupy wspierają? Kto założył jej kamień węgielny Hi 38,07 ku uciesze porannych gwiazd, ku radości wszystkich synów Bożych? Hi 38,08 Kto bramą zamknął morze, gdy wyszło z łona wzburzone, Hi 38,09 gdym chmury mu dał za ubranie, za pieluszki ciemność pierwotną? Hi 38,10 Złamałem jego wielkość mym prawem, wprawiłem wrzeciądze i bramę. Hi 38,11 I rzekłem: "Aż dotąd, nie dalej! Tu zapora dla twoich nadętych fal". Hi 38,12 Czyś w życiu rozkazał rankowi, wyznaczył miejsce jutrzence, Hi 38,13 by objęła krańce ziemi, usuwając z niej grzeszników?

Hi 38,14 Zmienia się jak pieczętowana glina, barwi się jak suknia. Hi 38,15 Grzesznikom światło odjęte i strzaskane ramię wyniosłe. Hi 38,16 Czy dotarłeś do źródeł morza? Czy doszedłeś do dna Otchłani? Hi 38,17 Czy wskazano ci bramy śmierci? Widziałeś drzwi do ciemności? Hi 38,18 Czy zgłębiłeś przestrzeń ziemi? Powiedz, czy znasz to wszystko? Hi 38,19 Gdzie jest droga do spoczynku światła? A gdzie mieszkają mroki, Hi 38,20 abyś je zawiódł do ich przestworzy i rozpoznał drogę do ich domu? Hi 38,21 Jeśli to wiesz, to wtedyś się rodził, a liczba twych dni jest ogromna. Hi 38,22 Czy dotarłeś do zbiorników śniegu? Czy widziałeś zbiorniki gradu? Hi 38,23 Na czasy gniewu je chowam, na dzień utarczki i wojny. Hi 38,24 Czy nie tędy światło zachodzi, rozsyłając błyskawice po świecie? Hi 38,25 Kto kopał kanały ulewie lub drogę chmurze ze grzmotem, Hi 38,26 by padał deszcz na pustkowiu, w pustyni zupełnie bezludnej, Hi 38,27 chcąc pustynię bezludną nasycić, zasilić rosnącą tam trawę? Hi 38,28 Czy deszcz także ma ojca? A kto zrodził krople rosy?

Hi 38,29 Z czyjego łona lód wyszedł? Kto rozmnożył szron z nieba? Hi 38,30 Jak to woda krzepnie na kamień, powierzchnia głębiny się ścina? Hi 38,31 Czy połączysz gwiazdy Plejad? Rozluźnisz więzy Oriona? Hi 38,32 Czy wypuścisz o czasie Gwiazdę Poranną? I wywiedziesz Niedźwiedzicę z

918 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 39

dziećmi?

Hi 38,33 Czy znane ci prawa niebios, czy wyjaśnisz ich pismo na ziemi? Hi 38,34 Czy głos swój podniesiesz do chmur, by cię ulewa przykryła? Hi 38,35 Czy poślesz pioruny i pójdą ze słowem: "Jesteśmy do usług"? Hi 38,36 Kto ibisowi dał mądrość, a rozum dał kogutowi?

Hi 38,37 Kto mądrze policzy chmury, w niebiosa zgromadzi wodę, Hi 38,38 gdy gleba stwardnieje na bryłę, a pola zamienią się w grudy? Hi 38,39 Czy lwicy zdobyczy nałowisz, nasycisz żarłoczność lwiątek, Hi 38,40 gdy one mieszkają w kryjówkach, w gęstwinach czekają wieczoru? Hi 38,41 Kto żeru dostarcza krukowi, gdy młode do Boga wołają, gdy błądzą ogromnie

zgłodniałe?

Rozdział 39

Hi 39,01 Czy znasz poród koziorożca? Widziałeś rodzenie gazeli? Hi 39,02 Czy zliczysz miesiące, gdy noszą, i znana ci chwila rodzenia? Hi 39,03 Kładą się i młode swe rodzą, na świat wydają swój płód. Hi 39,04 Ich młode mocne, rosną swobodnie, odchodzą, by do nich nie wrócić. Hi 39,05 Kto zebrę wolno wypuszcza? Kto osła dzikiego rozwiąże? Hi 39,06 Za dom mu dałem pustkowie, legowiskiem zaś jego słona ziemia. Hi 39,07 Śmieje się z miejskiego zgiełku, słów poganiacza nie słyszy, Hi 39,08 w górach szuka pokarmu, goni za wszelką zielenią.

Hi 39,09 Czy bawół zechce ci służyć, czy zostanie przy twoim żłobie? Hi 39,10 Przywiążesz go powrozem do pługa, będzie z tobą orał doliny? Hi 39,11 Czy zaufasz, że bardzo silny, i włożysz nań owoc twej pracy? Hi 39,12 Zawierzysz mu, że wróci, że dopilnuje ziarna na klepisku? Hi 39,13 Żwawe są skrzydła strusia, czy tak jak pióra bociana? Hi 39,14 Jaja swe rzuca na ziemię, ogrzewa je w piasku,

Hi 39,15 zapomina, że można je zdeptać lub zniszczą je dzikie zwierzęta. Hi 39,16 Swe dzieci traktuje jak obce, próżny to dla niego trud - jest bez stada. Hi 39,17 Mądrości Bóg go pozbawił, rozsądku mu nie udzielił.

Hi 39,18 Za to, gdy w góry cwałuje, śmieje się z konia i jeźdźca. Hi 39,19 Czy dałeś koniowi siłę, grzywą przystrajasz mu szyję

Hi 39,20 i sprawiasz, że biegnie jak szarańcza, aż silne parskanie przeraża? Hi 39,21 Mocno bije kopytem, radośnie, z mocą się rzuca na oręż, Hi 39,22 nie boi się, drwi sobie z lęku, on nie ucieka przed mieczem. Hi 39,23 Gdy kołczan nad nim zadźwięczy, ostrze oszczepu i dzidy, Hi 39,24 pędzi wśród huku i dudnienia, nie wstrzyma go sygnał trąby, Hi 39,25 na głos trąbki rży: "Haaa", z dala już węszy wojnę, wołanie dowódców i

919 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 40

hałas.

Hi 39,26 Czy za twoją to radą uniesie się sokół, skrzydła rozwinie ku południowi? Hi 39,27 Czy na twój rozkaz orzeł się wzbije, gdy ma swe gniazdo na górze? Hi 39,28 Mieszka na skale i nocuje, w skalnym załomie się gnieździ, Hi 39,29 stąd sobie szuka żeru, bo jego oczy widzą daleko.

Hi 39,30 Pisklęta jego krew chłepcą, on wszędzie tam, gdzie zabici".

Rozdział 40

Hi 40,01 Zwrócił się Pan do Hioba i rzekł:

Hi 40,02 "Niech przeciwnik Wszechmocnego odpowie. Niech zabrzmi głos krytyka

Boga!"

Hi 40,03 A Hiob odpowiedział Panu:

Hi 40,04 "Jam mały, cóż Ci odpowiem? - Rękę przyłożę do ust. Hi 40,05 Raz przemówiłem, nie więcej, drugi raz niczego nie dodam". Hi 40,06 I z wichru odpowiedział Pan Hiobowi:

Hi 40,07 "Przepasz no biodra jak mocarz! Będę cię pytał - pouczysz Mnie. Hi 40,08 Naprawdę chcesz złamać me prawa? Wykażesz Mi zło? Jesteś czysty? Hi 40,09 Czy ramię masz mocne jak Bóg? Czy głos twój rozbrzmiewa jak Jego? Hi 40,10 Przywdziej potęgę, wyniosłość, przystrój się pięknem i siłą! Hi 40,11 Wylewaj pyszny twój gniew, spojrzyj na dumnych i poniż ich: Hi 40,12 Popatrz, upokórz pyszałka, zniwecz na miejscu grzesznika! Hi 40,13 Zakop ich razem w piasku, w ukryciu zachowaj ich twarze! Hi 40,14 Nawet cię za to pochwalę, że twa prawica przemogła.

Hi 40,15 Oto hipopotama - "jak ciebie go stworzyłem" - jak wół on trawą się żywi. Hi 40,16 Siłę swoją ma w biodrach, a moc swą ma w mięśniach brzucha. Hi 40,17 Ogonem zawija jak cedrem, ścięgna bioder ma silnie związane, Hi 40,18 jego kości jak rury miedziane, jego nogi jak sztaby żelazne. Hi 40,19 Wyborne to dzieło Boże, Stwórca dał mu twardy miecz. Hi 40,20 Żywność przynoszą mu góry: zwierzyna, co tam się bawi. Hi 40,21 On leży pod krzewem lotosu, w ukryciu trzcin i trzęsawisk. Hi 40,22 Lotos dostarcza mu cienia, otoczeniem są wierzby potoku. Hi 40,23 Gdy rzeka wezbrana, niespieszny, spokojny, choć prąd sięga paszczy. Hi 40,24 Czy można go złapać za oczy, przez nozdrza przesunąć pętlicę? Hi 40,25 Czy krokodyla chwycisz na wędkę lub sznurem wyciągniesz mu język, Hi 40,26 czy przeciągniesz mu powróz przez nozdrza, a szczękę hakiem przewiercisz? Hi 40,27 Może cię poprosi o łaskę? czy powie ci dobre słowo?

Hi 40,28 Czy zawrze z tobą przymierze, czy wciągniesz go na stałe do służby? Hi 40,29 Czy pobawisz się nim jak z wróblem, czy zwiążesz go dla swych córek?

920 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 42

Hi 40,30 Czy towarzysze go sprzedadzą, podzielą go między kupców? Hi 40,31 Czy przebijesz mu skórę harpunem, głowę mu dzidą przeszyjesz? Hi 40,32 Odważ się rękę nań włożyć, pamiętaj, nie wrócisz do walki.

Rozdział 41

Hi 41,01 Zawiedzie twoja nadzieja, bo już sam jego widok przeraża. Hi 41,02 Kto się ośmieli go zbudzić? Któż mu wystąpi naprzeciw? Hi 41,03 Kto się odważy go dotknąć bezkarnie? - Nikt zgoła pod całym niebem. Hi 41,04 Głosu jego nie zdołam przemilczeć, o sile wiem - niezrównana. Hi 41,05 Czy odchyli kto brzeg pancerza i podejdzie z podwójnym wędzidłem? Hi 41,06 Czy otworzy mu paszczy podwoje? - Strasznie jest spojrzeć mu w zęby. Hi 41,07 Grzbiet ma jak płyty u tarczy, spojone jakby pieczęcią. Hi 41,08 Mocno ze sobą złączone, powietrze nawet nie przejdzie. Hi 41,09 Tak jedna przylega do drugiej, że nie można rozluźnić połączeń. Hi 41,10 Jego kichanie olśniewa blaskiem, oczy - jak powieki zorzy: Hi 41,11 z ust mu płomienie buchają, sypią się iskry ogniste. Hi 41,12 Dym wydobywa się z nozdrzy, jak z kotła pełnego wrzątku. Hi 41,13 Oddechem rozpala węgle, z paszczy tryska mu ogień. Hi 41,14 W szyi się kryje jego potęga, przed nim skacząc biegnie przestrach, Hi 41,15 części ciała spojone, jakby ulane, nieporuszone.

Hi 41,16 Serce ma twarde jak skała, jak dolny kamień młyński. Hi 41,17 Gdy wstaje, mocni drżą ze strachu i przerażeni tracą przytomność. Hi 41,18 Bo cięcie mieczem bez skutku, jak dzida, strzała czy oszczep. Hi 41,19 Dla niego żelazo - to plewy, brąz - niby drzewo zbutwiałe. Hi 41,20 Nie płoszy go strzała z łuku, kamień z procy jest źdźbłem dla niego. Hi 41,21 Dla niego źdźbłem maczuga, śmieje się z dzidy lecącej. Hi 41,22 Pod nim są ostre skorupy, ślad jakby wału zostawia na błocie. Hi 41,23 Głębię wód wzburzy jak kocioł, na wrzątek ją zdoła przemienić. Hi 41,24 Za nim smuga się świeci na wodzie, topiel podobna do siwizny. Hi 41,25 Nie ma mu równego na ziemi, uczyniono go nieustraszonym: Hi 41,26 Każde mocne zwierzę się lęka jego, króla wszystkich stworzeń".

Rozdział 42

Hi 42,01 Hiob na to odpowiedział Panu, i rzekł:

Hi 42,02 "Wiem, że Ty wszystko możesz, co zamyślasz, potrafisz uczynić.

921 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 22 - Księga Hioba Rozdział 42

Hi 42,03 Kto przesłania zamiar nierozumnie? O rzeczach wzniosłych mówiłem. To zbyt

cudowne. Ja nie rozumiem.

Hi 42,04 Posłuchaj, proszę. Pozwól mi mówić! Chcę spytać. Racz odpowiedzieć! Hi 42,05 Dotąd Cię znałem ze słyszenia, obecnie ujrzałem Cię wzrokiem, Hi 42,06 stąd odwołuję, co powiedziałem, kajam się w prochu i w popiele". Hi 42,07 Skoro Pan te słowa powiedział do Hioba, przemówił i do Elifaza z Temanu:

"Zapłonąłem gniewem na ciebie i na dwóch przyjaciół twoich, bo nie mówi

liście o Mnie prawdy, jak sługa mój, Hiob.

Hi 42,08 Weźcie teraz siedem młodych cielców i siedem baranów, idźcie do sługi mego,

Hioba, i złóżcie ofiarę całopalną za siebie. Mój sługa, Hiob, będzie się za was

modlił. Ze względu na niego nic złego wam nie zrobię, choć nie mówiliście

prawdy o Mnie, jak sługa mój, Hiob".

Hi 42,09 Poszli więc, Elifaz z Temanu, Bildad z Szuach i Sofar z Naamy. Uczynili, jak

mówił im Pan, a Pan miał wzgląd na Hioba.

Hi 42,10 I Pan przywrócił Hioba do dawnego stanu, gdyż modlił się on za swych przy

jaciół. Pan oddał mu całą majętność w dwójnasób.

Hi 42,11 Przyszli do niego wszyscy bracia, siostry i dawni znajomi, jedli z nim chleb

w jego domu i ubolewali nad nim, i pocieszali go z powodu nieszczęścia, ja

kie na niego zesłał Pan. Każdy mu dał jeden srebrny pieniądz i jedną złotą

obrączkę.

Hi 42,12 A teraz Pan błogosławił Hiobowi, tak że miał czternaście tysięcy owiec, sześć

tysięcy wielbłądów, tysiąc jarzm wołów i tysiąc oślic.

Hi 42,13 Miał jeszcze siedmiu synów i trzy córki.

Hi 42,14 Pierwszą nazwał Gołębicą, drugą Kasją, a trzecią Rogiem Antymonu. Hi 42,15 Nie było w całym kraju kobiet tak pięknych jak córki Hioba. Dał im też

ojciec dziedzictwo między braćmi.

Hi 42,16 I żył jeszcze Hiob sto czterdzieści lat, i widział swych potomków - w całości

cztery pokolenia.

Hi 42,17 Umarł Hiob stary i pełen lat.

922 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23

Księga Psalmów

Rozdział 1

Ps 1,01 Szczęśliwy mąż, który nie idzie za radą występnych, nie wchodzi na drogę

grzeszników i nie siada w kole szyderców,

Ps 1,02 lecz ma upodobanie w Prawie Pana, nad Jego Prawem rozmyśla dniem i

nocą.

Ps 1,03 Jest on jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, które wydaje owoc w swoim

czasie, a liście jego nie więdną: co uczyni, pomyślnie wypada.

Ps 1,04 Nie tak występni, nie tak: są oni jak plewa, którą wiatr rozmiata. Ps 1,05 Toteż występni nie ostoją się na sądzie ani grzesznicy - w zgromadzeniu

sprawiedliwych,

Ps 1,06 bo Pan uznaje drogę sprawiedliwych, a droga występnych zaginie.

Rozdział 2

Ps 2,01 Dlaczego narody się buntują, czemu ludy knują daremne zamysły? Ps 2,02 Królowie ziemi powstają i władcy spiskują wraz z nimi przeciw Panu i przeciw

Jego Pamazańcowi:

Ps 2,03 "Stargajmy Ich więzy i odrzućmy od siebie Ich pęta!" Ps 2,04 Śmieje się Ten, który mieszka w niebie, Pan się z nich naigrawa, Ps 2,05 a wtedy mówi do nich w swoim gniewie i w swej zapalczywości ich trwoży: Ps 2,06 "Przecież Ja ustanowiłem sobie króla na Syjonie, świętej górze mojej". Ps 2,07 Ogłoszę postanowienie Pana: Powiedział do mnie: "Tyś Synem moim, Ja

Ciebie dziś zrodziłem".

Ps 2,08 Żądaj ode Mnie, a dam Ci narody w dziedzictwo i w posiadanie Twoje krańce

923

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 4

ziemi.

Ps 2,09 Żelazną rózgą będziesz nimi rządzić i jak naczynie garncarza ich pokruszysz". Ps 2,10 A teraz, królowie, zrozumcie, nauczcie się, sędziowie ziemi! Ps 2,11 Służcie Panu z bojaźnią

Ps 2,12 i Jego nogi ze drżeniem całujcie, bo zapłonie gniewem i poginiecie w drodze,

gdyż gniew Jego prędko wybucha. Szczęśliwi wszyscy, co w Nim szukają

ucieczki.

Rozdział 3

Ps 3,01 Psalm Dawida, gdy uciekał przed swoim synem Absalomem. Ps 3,02 Panie, jakże wielu jest tych, którzy mnie trapią, jak wielu przeciw mnie

powstaje!

Ps 3,03 Wielu jest tych, co mówią o mnie: "Nie ma dla niego zbawienia w Bogu". Ps 3,04 A jednak, Panie, Ty, jesteś dla mnie tarczą, Tyś chwałą moją i Ty mi głowę

podnosisz.

Ps 3,05 Wołam swym głosem do Pana, On odpowiada ze świętej swojej góry. Ps 3,06 Kładę się, zasypiam i znowu się budzę, bo Pan mnie podtrzymuje. Ps 3,07 Wcale się nie lękam tysięcy ludu, choć przeciw mnie dokoła się ustawiają. Ps 3,08 Powstań, o Panie! Ocal mnie, mój Boże! Bo uderzyłeś w szczękę wszystkich

moich wrogów i wyłamałeś zęby grzeszników.

Ps 3,09 Od Pana pochodzi zbawienie. Błogosławieństwo Twoje nad narodem Twoim.

Rozdział 4

Ps 4,01 Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Psalm. Dawidowy. Ps 4,02 Kiedy Cię wzywam, odpowiedz mi, Boże, co sprawiedliwość mi wymierzasz.

Tyś mnie wydźwignął z utrapienia - zmiłuj się nade mną i wysłuchaj moją

modlitwę!

Ps 4,03 Mężowie, dokąd będziecie sercem ociężali? Czemu kochacie marność i szukacie

kłamstwa?

Ps 4,04 Wiedzcie, że Pan mi okazuje cudownie swą łaskę, Pan mnie wysłuchuje,

ilekroć Go wzywam.

Ps 4,05 Zadrżyjcie i nie grzeszcie, rozważcie na swych łożach i zamilknijcie! Ps 4,06 Złóżcie należne ofiary i miejcie w Panu nadzieję!

Ps 4,07 Wielu powiada: "Któż nam ukaże szczęście?" Wznieś ponad nami, o Panie,

światłość Twojego oblicza!

924 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 6

Ps 4,08 Wlałeś w moje serce więcej radości niż w czasie obfitego plonu pszenicy i

młodego wina.

Ps 4,09 Gdy się położę, zasypiam spokojnie, bo Ty sam jeden, Panie, pozwalasz mi

mieszkać bezpiecznie.

Rozdział 5

Ps 5,01 Kierownikowi chóru. Na flety. Psalm. Dawidowy.

Ps 5,02 Usłysz, Panie, moje słowa, zwróć na mój jęk uwagę;

Ps 5,03 natęż słuch na głos mojej modlitwy, mój Królu i Boże! Albowiem Ciebie

błagam,

Ps 5,04 o Panie, słyszysz mój głos od rana, od rana przedstawiam Ci prośby i cze

kam.

Ps 5,05 Bo Ty nie jesteś Bogiem, któremu miła nieprawość, złego nie przyjmiesz do

siebie w gościnę.

Ps 5,06 Nieprawi nie ostoją się przed Tobą. Nienawidzisz wszystkich złoczyńców, Ps 5,07 zsyłasz zgubę na wszystkich, co mówią kłamliwie. Mężem krwawym i pod

stępnym brzydzi się Pan.

Ps 5,08 Ja zaś dzięki obfitej Twej łasce, wejdę do Twojego domu, upadnę przed świę

tym przybytkiem Twoim przejęty Twoją bojaźnią.

Ps 5,09 O Panie, prowadź mnie w swej sprawiedliwości, na przekór mym wrogom:

wyrównaj przede mną Twoją drogę!

Ps 5,10 Bo w ustach ich nie ma szczerości, ich serce knuje zasadzki, ich gardło jest

grobem otwartym, a językiem mówią pochlebstwa.

Ps 5,11 Ukarz ich, Boże, niech staną się ofiarą własnych knowań; wygnaj ich z powo

du licznych ich zbrodni, buntują się bowiem przeciwko Tobie.

Ps 5,12 A wszyscy, którzy się do Ciebie uciekają, niech się cieszą, niech się weselą na

zawsze! Osłaniaj ich, niech cieszą się Tobą, ci, którzy imię Twe miłują. Ps 5,13 Bo Ty, Panie, będziesz błogosławił sprawiedliwemu: otoczysz go łaską jak

tarczą.

Rozdział 6

Ps 6,01 Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Na oktawę. Psalm. Dawido

wy.

Ps 6,02 Nie karć mnie, Panie, w swym gniewie i nie karz w swej zapalczywości. Ps 6,03 Zmiłuj się nade mną, Panie, bom słaby; ulecz mnie, Panie, bo kości moje

925 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 7

strwożone

Ps 6,04 i duszę moją ogarnia wielka trwoga; lecz Ty, o Panie, jakże długo jeszcze...? Ps 6,05 Zwróć się, o Panie, ocal moją duszę, wybaw mnie przez Twoje miłosierdzie, Ps 6,06 bo nikt po śmierci nie wspomni o Tobie: któż Cię wychwala w Szeolu? Ps 6,07 Zmęczyłem się moim jękiem, płaczem obmywam co noc moje łoże, posłanie

moje skrapiam łzami.

Ps 6,08 Od smutku oko moje mgłą zachodzi, starzeję się z powodu wszystkich mych

wrogów.

Ps 6,09 Odstąpcie ode mnie wszyscy, którzy zło czynicie, bo Pan usłyszał głos mojego

płaczu;

Ps 6,10 Pan usłyszał moje błaganie, Pan przyjął moją modlitwę. Ps 6,11 Niech się wszyscy moi wrogowie zawstydzą i bardzo zatrwożą, niech odstąpią

i niech się zawstydzą!

Rozdział 7

Ps 7,01 Skarga Dawida, którą wyśpiewał do Pan z powodu Kusza Beniaminity. Ps 7,02 Panie, Boże mój, do Ciebie się uciekam; wybaw mnie i uwolnij od wszystkich

prześladowców,

Ps 7,03 by kto - jak lew - mnie nie porwał i nie rozszarpał, gdy zabraknie wybawcy. Ps 7,04 Boże mój, Panie, jeżeli ja to popełniłem, jeśli nieprawość plami moje ręce, Ps 7,05 jeśli wyrządziłem zło swemu dobroczyńcy i swego wroga złupiłem doszczęt

nie,

Ps 7,06 to niech nieprzyjaciel ściga mnie i schwyci, i wdepcze w ziemię me życie, a

godność moją niechaj w proch obali.

Ps 7,07 Powstań, o Panie, w Twym gniewie, podnieś się przeciw zaciekłości mych

ciemięzców, wystąp w sądzie, jaki zapowiedziałeś.

Ps 7,08 Gromada narodów niechaj Cię otoczy, a Ty zasiądź ponad nią wysoko. Ps 7,09 Pan jest Sędzią narodów: Panie, przyznaj mi słuszność, według mej sprawie

dliwości i według niewinności, jaka jest we mnie.

Ps 7,10 Niechaj ustanie nieprawość występnych, a sprawiedliwego umocnij, Boże spra

wiedliwy, Ty, co przenikasz serca i nerki.

Ps 7,11 Tarczą jest dla mnie Bóg, co zbawia prawych sercem.

Ps 7,12 Bóg - Sędzia sprawiedliwy, Bóg codziennie pałający gniewem. Ps 7,13 Jeśli się [kto] nie nawróci, miecz swój On wyostrzy;

Ps 7,14 przygotuje na niego pociski śmiertelne, sporządzi swe ogniste strzały. Ps 7,15 Oto [tamten] począł nieprawość, brzemienny jest udręką i rodzi podstęp. Ps 7,16 Wykopał dół i pogłębił go, lecz wpadł do jamy, którą przygotował. Ps 7,17 Jego złość obróci się na jego głowę, a jego gwałt spadnie mu na ciemię.

926 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 9

Ps 7,18 Ja zaś uwielbiam Pana za Jego sprawiedliwość, psalm śpiewam imieniu Pana

Najwyższego.

Rozdział 8

Ps 8,01 Kierownikowi chóru. Na wzór z Gat. Dawidowy.

Ps 8,02 O Panie, nasz Boże, jak przedziwne Twe imię po wszystkiej ziemi! Tyś swój

majestat wyniósł nad niebiosa.

Ps 8,03 Sprawiłeś, że [nawet] usta dzieci i niemowląt oddają Ci chwałę, na przekór

Twym przeciwnikom, aby poskromić nieprzyjaciela i wroga.

Ps 8,04 Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców, księżyc i gwiazdy, któreś Ty

utwierdził:

Ps 8,05 czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym - syn człowieczy, że się nim

zajmujesz?

Ps 8,06 Uczyniłeś go niewiele mniejszym od istot niebieskich, chwałą i czcią go uwień

czyłeś.

Ps 8,07 Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich; złożyłeś wszystko pod jego

stopy:

Ps 8,08 owce i bydło wszelakie, a nadto i polne stada,

Ps 8,09 ptactwo powietrzne oraz ryby morskie, wszystko, co szlaki mórz przemierza. Ps 8,10 O Panie, nasz Panie, jak przedziwne Twe imię po wszystkiej ziemi!

Rozdział 9

Ps 9,01 Kierownikowi chóru. Na modłę pieśni "Mut labben". Psalm. Dawidowy. Ps 9,02 Chwalę Cię, Panie, całym sercem, opowiadam wszystkie cudowne Twe dzie

ła.

Ps 9,03 Cieszyć się będę i radować Tobą, psalm będę śpiewać na cześć Twego imienia,

o Najwyższy.

Ps 9,04 Bo wrogowie moi się cofają, padają, giną sprzed Twego oblicza. Ps 9,05 Boś Ty przeprowadził mój sąd i wyrok, zasiadając na tronie - Sędzio spra

wiedliwy.

Ps 9,06 Zgromiłeś pogan, zgubiłeś występnych, imię ich na wieczne czasy wymazałeś. Ps 9,07 Upadli wrogowie - w wieczyste ruiny, miasta poburzyłeś - przepadła o nich

pamięć.

Ps 9,08 A Pan zasiada na wieki, swój tron ustawia, by sądzić. Ps 9,09 Sam będzie sądził świat sprawiedliwie, wyda narodom bezstronny wyrok.

927 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 10

Ps 9,10 Niech Pan będzie ucieczką dla uciśnionego, ucieczką w czasach utrapienia. Ps 9,11 Ufają Tobie znający Twe imię, bo nie opuszczasz, Panie, tych, co Cię szuka

ją.

Ps 9,12 Psalm śpiewajcie Panu, co mieszka na Syjonie, pośród narodów głoście Jego

dzieła,

Ps 9,13 bo mściciel krwi pamięta o ubogich, pamięta, a nie zapomina ich wołania. Ps 9,14 Zmiłuj się nade mną, Panie, spójrz, jak mnie poniżają ci, "którzy mnie nie

nawidzą". Ty, co mnie wyprowadzasz z bram śmierci,

Ps 9,15 bym głosił całą Twą chwałę w bramach Córy Syjońskiej i weselił się Twoją

pomocą.

Ps 9,16 Poganie wpadli w jamę, którą wykopali; noga ich uwięzła w sidle przez nich

zastawionym.

Ps 9,17 Pan się objawił, sąd przeprowadził, w dzieła rąk swoich uwikła się występny. Ps 9,18 Niechaj występni odejdą precz do Szeolu, wszystkie narody, co zapomniały

o Bogu.

Ps 9,19 Bo ubogi nie pójdzie w zapomnienie na stałe, ufność nieszczęśliwych nigdy

ich nie zawiedzie.

Ps 9,20 Powstań, o Panie, by człowiek nie triumfował; osądź narody przed Twoim

obliczem.

Ps 9,21 Przejmij ich, Panie, bojaźnią; niech wiedzą poganie, że są tylko ludźmi.

Rozdział 10

Ps 10,01 Dlaczego z dala stoisz, o Panie, w czasach ucisku się kryjesz, Ps 10,02 gdy występny się pyszni, biedny jest w udręce i ulega podstępom, które tam

ten uknuł?

Ps 10,03 Bo występny się chełpi swoim pożądaniem, bluźni drapieżca i pogardza Pa

nem.

Ps 10,04 W pysze swojej powiada występny: "Nie pomści; nie ma Boga": oto jest całe

jego myślenie.

Ps 10,05 Drogi jego układają się zawsze szczęśliwie; Twe wyroki zbyt są wzniosłe dla

niego; parska na wszystkich swoich przeciwników.

Ps 10,06 Myśli on sobie: "Ja się nie zachwieję; nie zaznam niedoli w najdalsze pokole

nia".

Ps 10,07 Usta jego pełne przekleństwa, zdrady i podstępu, na jego języku udręka i

złośliwość.

Ps 10,08 Siedzi w zasadzce przy drogach i niewinnego zabija w ukryciu; oczy jego

śledzą biedaka.

Ps 10,09 Zasadza się w kryjówce, jak lew w swej jaskini; zasadza się, by porwać ubo

928 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 12

giego: porywa ubogiego i w sieć swoją wciąga.

Ps 10,10 Schyla się, przysiada na ziemi, a od jego przemocy pada ubogi. Ps 10,11 Mówi w swym sercu: "Bóg nie pamięta, odwraca swe oblicze, nigdy nie zo

baczy".

Ps 10,12 Powstań, o Panie, wznieś swą rękę, Boże! Nie zapominaj o biednych! Ps 10,13 Dlaczego występny gardzi Bogiem, mówi w swym sercu: "Nie pomści"? Ps 10,14 A Ty widzisz trud i boleść, patrzysz, by je wziąć w swoje ręce. Tobie się

biedny poleca, Tyś opiekunem sieroty!

Ps 10,15 Skrusz ramię występnego i złego: pomścij jego nieprawość, by już go nie było. Ps 10,16 Pan jest królem na wieki wieków, z Jego ziemi zniknęli poganie. Ps 10,17 Panie, usłyszałeś pragnienie pokornych, umocniłeś ich serca, nakłoniłeś ucha, Ps 10,18 aby strzec praw sieroty i uciśnionego i aby człowiek [powstały] z ziemi nie

siał już postrachu.

Rozdział 11

Ps 11,01 Kierownikowi chóru. Dawidowy. Do Pana się uciekam; dlaczego mi mówicie:

"Niby ptak uleć na górę!"

Ps 11,02 Bo oto grzesznicy łuk napinają, kładą strzałę na cięciwę, by w mroku razić

prawych sercem.

Ps 11,03 Gdy walą się fundamenty, cóż może zdziałać sprawiedliwy? Ps 11,04 Pan w świętym swoim przybytku, Pan ma tron swój na niebiosach. Oczy Jego

patrzą, powieki Jego badają synów ludzkich.

Ps 11,05 Pan bada sprawiedliwego i występnego, nie cierpi Jego dusza tego, kto kocha

nieprawość.

Ps 11,06 On sprawi, że węgle ogniste i siarka będą padać na grzeszników; wiatr palący

będzie udziałem ich kielicha.

Ps 11,07 Bo Pan jest sprawiedliwy, kocha sprawiedliwość; ludzie prawi zobaczą Jego

oblicze.

Rozdział 12

Ps 12,01 Kierownikowi chóru. Na oktawę. Psalm. Dawidowy.

Ps 12,02 Ratuj, Panie, bo nie ma pobożnych, zabrakło wiernych wśród ludzi. Ps 12,03 Wszyscy mówią kłamliwie do bliźniego, mówią podstępnymi wargami i z

sercem obłudnym.

Ps 12,04 Niech Pan wygubi wszystkie wargi podstępne i język pochopny do zuchwałej

929 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 14

mowy.

Ps 12,05 Tych, którzy mówią: "Naszą siłą język, usta nasze nam służą, któż jest naszym

panem?"

Ps 12,06 Wobec utrapienia biednych i jęku ubogich - mówi Pan: "Teraz powstanę i

dam zbawienie temu, który go pożąda".

Ps 12,07 Słowa Pańskie to słowa szczere, wypróbowane srebro, bez domieszki ziemi,

siedmiokroć czyszczone.

Ps 12,08 Ty nas zachowasz, o Panie, ustrzeżesz nas na wieki od tego plemienia. Ps 12,09 Występni krążą dokoła, gdy to, co najmarniejsze, bierze górę wśród ludzi.

Rozdział 13

Ps 13,01 Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy.

Ps 13,02 Jak długo, Panie, całkiem o mnie nie będziesz pamiętał? Dokąd kryć będziesz

przede mną oblicze?

Ps 13,03 Dokąd w mej duszy będę przeżywał wahania, a w moim sercu codzienną

zgryzotę? Jak długo mój wróg nade mnie będzie się wynosił?

Ps 13,04 Spojrzyj, wysłuchaj, Panie, mój Boże! Oświeć moje oczy, bym nie zasnął w

śmierci,

Ps 13,05 by mój wróg nie mówił: "Zwyciężyłem go", niech się nie cieszą moi przeciw

nicy, gdy się zachwieję.

Ps 13,06 Ja zaś zaufałem Twemu miłosierdziu; niech się cieszy me serce z Twojej

pomocy, chcę śpiewać Panu, który obdarzył mnie dobrem.

Rozdział 14

Ps 14,01 Kierownikowi chóru. Dawidowy. Mówi głupi w swoim sercu: "Nie ma Boga".

Oni są zepsuci, ohydne rzeczy popełniają, nikt nie czyni dobrze. Ps 14,02 Pan spogląda z nieba na synów ludzkich, badając, czy jest wśród nich ro

zumny, który szukałby Boga.

Ps 14,03 Wszyscy razem zbłądzili, stali się nikczemni: nie ma takiego, co dobrze czyni,

nie ma ani jednego.

Ps 14,04 Czyż się nie opamiętają wszyscy, którzy czynią nieprawość, którzy lud mój

pożerają, jak gdyby chleb jedli, którzy nie wzywają Pana?

Ps 14,05 Tam zadrżeli ze strachu, gdyż Bóg jest z pokoleniem sprawiedliwym. Ps 14,06 Chcecie udaremnić zamiar biedaka: lecz Pan jest jego ucieczką. Ps 14,07 Kto przyniesie z Syjonu zbawienie Izraela? Gdy Pan odmieni los swego na

930 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 17

rodu, Jakub się rozraduje, Izrael się ucieszy.

Rozdział 15

Ps 15,01 Psalm. Dawidowy. Kto będzie przebywał w Twym przybytku, Panie, kto

zamieszka na Twojej świętej górze?

Ps 15,02 Ten, który postępuje bez skazy, działa sprawiedliwie, a mówi prawdę w swoim

sercu

Ps 15,03 i nie rzuca oszczerstw swym językiem; ten, który nie czyni bliźniemu nic złego

i nie ubliża swemu sąsiadowi;

Ps 15,04 kto złoczyńcę uważa za godnego wzgardy, a szanuje tego, kto się boi Pana;

ten, kto dotrzyma, choć przysiągł ze swoim uszczerbkiem;

Ps 15,05 ten, kto nie daje swoich pieniędzy na lichwę i nie da się przekupić przeciw

niewinnemu. Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.

Rozdział 16

Ps 16,01 Miktam. Dawidowy. Zachowaj mnie, Boże, bo chronię się u Ciebie, Ps 16,02 mówię Panu: "Tyś jest Panem moim; nie ma dla mnie dobra poza Tobą". Ps 16,03 Ku świętym, którzy są na Jego ziemi, wzbudził On we mnie miłość przedziw

ną!

Ps 16,04 Ci, którzy idą za obcymi [bogami], pomnażają swoje boleści. Nie wylewam

krwi w ofiarach dla nich, imion ich nie wymawiam swoimi wargami. Ps 16,05 Pan częścią dziedzictwa i kielicha mego: To właśnie Ty mój los zabezpieczasz. Ps 16,06 Sznur mierniczy wyznaczył mi dział wspaniały i bardzo mi jest miłe to moje

dziedzictwo.

Ps 16,07 Błogosławię Pana, który dał mi rozsądek, bo nawet nocami upomina mnie

serce.

Ps 16,08 Stawiam sobie zawsze Pana przed oczy, nie zachwieję się, bo On jest po mojej

prawicy.

Ps 16,09 Dlatego się cieszy moje serce, dusza się raduje, a ciało moje będzie spoczywać

z ufnością,

Ps 16,10 bo nie pozostawisz mojej duszy w Szeolu i nie dozwolisz, by wierny Tobie

zaznał grobu.

Ps 16,11 Ukażesz mi ścieżkę życia, pełnię radości u Ciebie, rozkosze na wieki po Twojej

prawicy.

931 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 18

Rozdział 17

Ps 17,01 Modlitwa. Dawidowy. Wysłuchaj, Panie, słuszności, zważ na me wołanie,

przyjmij moje modły z warg nieobłudnych!

Ps 17,02 Niech przed Twoim obliczem zapadnie wyrok o mnie: oczy Twoje widzą to,

co prawe.

Ps 17,03 Choćbyś badał me serce, nocą mnie nawiedzał i doświadczał ogniem, nie

znajdziesz we mnie nieprawości. Moje usta nie zgrzeszyły

Ps 17,04 ludzkim obyczajem; według słów Twoich warg wystrzegałem się ścieżek gwał

tu.

Ps 17,05 Moje kroki trzymały się mocno na Twoich ścieżkach, moje stopy się nie za

chwiały.

Ps 17,06 Wzywam Cię, bo Ty mnie wysłuchasz, o Boże! Nakłoń ku mnie Twe ucho,

usłysz moje słowo.

Ps 17,07 Okaż miłosierdzie Twoje, Zbawco tych, co się chronią przed wrogami pod

Twoją prawicę.

Ps 17,08 Strzeż mnie jak źrenicy oka; w cieniu Twych skrzydeł mnie ukryj. Ps 17,09 przed występnymi, co gwałt mi zadają, przed śmiertelnymi wrogami, co ota

czają mnie zewsząd.

Ps 17,10 Zamykają oni swe nieczułe serca, przemawiają butnie swoimi ustami. Ps 17,11 Okrążają mnie teraz ich kroki; natężają swe oczy, by [mnie] powalić na ziemię

Ps 17,12 podobni do lwa dyszącego na zdobycz, do lwiątka, co siedzi w kryjówce. Ps 17,13 Powstań, o Panie, wystąp przeciw niemu i powal go, swoim mieczem wyzwól

moje życie od grzesznika,

Ps 17,14 a Twoją ręką, Panie - od ludzi: od ludzi, którym obecne życie przypada w

udziale i których brzuch napełniasz Twymi dostatkami; których synowie je

dzą do sytości, a resztę zostawiają swoim małym dzieciom.

Ps 17,15 Ja zaś w sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze, powstając ze snu nasycę się

Twoim widokiem.

Rozdział 18

Ps 18,01 Kierownikowi chóru. Sługi Bożego, Dawida, który wypowiedział do Pana sło

wa tej pieśni, gdy go Pan wybawił z mocy wszystkich jego nieprzyjaciół i z

ręki Saula.

Ps 18,02 Rzekł wtedy: Miłuję Cię, Panie, Mocy moja,

Ps 18,03 Panie, ostojo moja i twierdzo, mój wybawicielu, Boże mój, skało moja, na

932 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 18

którą się chronię, tarczo moja, mocy zbawienia mego i moja obrono! Ps 18,04 Wzywam Pana, godnego chwały, i jestem wolny od moich nieprzyjaciół. Ps 18,05 Ogarnęły mnie fale śmierci i zatrwożyły mnie odmęty niosące zagładę; Ps 18,06 oplątały mnie pęta Szeolu, zaskoczyły mnie sidła śmierci. Ps 18,07 W moim utrapieniu wzywam Pana i wołam do mojego Boga; usłyszał On

mój głos ze swojej świątyni, a krzyk mój dotarł do Jego uszu.

Ps 18,08 Zatrzęsła się i zadrżała ziemia, posady gór się poruszyły, zatrzęsły się, bo On

zapłonął gniewem.

Ps 18,09 Uniósł się dym z Jego nozdrzy, a z Jego ust - pochłaniający ogień: od niego

zapaliły się węgle.

Ps 18,10 Nagiął On niebiosa i zstąpił, a czarna chmura była pod Jego stopami. Ps 18,11 Lecąc cwałował na cherubie, a skrzydła wiatru Go niosły. Ps 18,12 Przywdział mrok niby zasłonę wokół siebie, jako okrycie ciemną wodę, gęste

chmury.

Ps 18,13 Od blasku Jego obecności rozżarzyły się węgle ogniste. Ps 18,14 Pan odezwał się z nieba grzmotem, to głos swój dał słyszeć Najwyższy, Ps 18,15 wypuścił swe strzały i rozproszył wrogów, cisnął błyskawice i zamęt wśród

nich wprowadził.

Ps 18,16 Aż ukazało się łożysko morza i obnażyły się posady lądu od groźnej nagany

Twej, Panie, i tchnienia wichru Twoich nozdrzy.

Ps 18,17 On wyciąga [rękę] z wysoka i chwyta mnie, wydobywa mnie z toni ogromnej; Ps 18,18 Wyrywa mnie od przemożnego nieprzyjaciela, od mocniejszych ode mnie, co

mnie nienawidzą.

Ps 18,19 Napadają na mnie w dzień dla mnie złowrogi, lecz Pan jest moją obroną, Ps 18,20 wyprowadza mnie na miejsce przestronne; ocala, bo mnie miłuje. Ps 18,21 Pan nagradza moją sprawiedliwość, odpłaca mi według czystości rąk moich. Ps 18,22 Strzegłem bowiem dróg Pańskich i nie odszedłem od mojego Boga, Ps 18,23 bo mam przed sobą wszystkie Jego przykazania i nie odrzucam od siebie Jego

poleceń,

Ps 18,24 lecz jestem wobec Niego bez skazy i wystrzegam się grzechu. Ps 18,25 Pan mię nagradza za moją sprawiedliwość, za czystość rąk przed Jego oczy

ma.

Ps 18,26 Ty jesteś miłościwy dla miłościwego i względem nienagannego działasz nie

nagannie,

Ps 18,27 względem czystego okazujesz się czystym, wobec przewrotnego jesteś prze

biegły.

Ps 18,28 Albowiem Ty wybawiasz naród uniżony a pognębiasz oczy wyniosłe. Ps 18,29 Bo Ty, Panie, każesz świecić mojej pochodni: Boże mój, oświecasz moje ciem

ności.

Ps 18,30 Bo z Tobą zdobywam wały, mur przeskakuje dzięki mojemu Bogu. Ps 18,31 Bóg - Jego droga jest nieskalana, słowo Pana w ogniu wypróbowane; On

933 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 19

tarczą dla wszystkich, którzy doń się chronią.

Ps 18,32 Bo któż jest Bogiem prócz Pana? Lub któż jest Skałą prócz Boga naszego? Ps 18,33 Bóg, co mocą mnie przepasuje i nienaganną czyni moją drogę, Ps 18,34 On daje moim nogom rączość nóg łani i stawia mnie na wyżynach, Ps 18,35 On ćwiczy moje ręce do bitwy, a ramiona - do napinania spiżowego łuku. Ps 18,36 Dajesz mi tarczę Twą dla ocalenia, i wspiera mnie Twoja prawica, a Twoja

troskliwość czyni mnie wielkim.

Ps 18,37 Wydłużasz mi kroki na drodze i stopy moje się nie chwieją. Ps 18,38 Ścigam mych wrogów i dopadam, a nie wracam, póki nie zginą. Ps 18,39 Starłem ich, nie mogli się podnieść, upadli pod moje stopy. Ps 18,40 Mocą mnie przepasujesz do bitwy, sprawiasz, że przeciwnicy gną się pode

mną,

Ps 18,41 zmuszasz wrogów moich do ucieczki, a wytracasz tych, co mnie nienawidzą. Ps 18,42 Wołają - lecz nie ma wybawcy; do Pana - lecz im nie odpowiada. Ps 18,43 Jak proch na wietrze ich rozrzucę, zdepczę jak błoto uliczne. Ps 18,44 Ty mnie ocalasz od buntów ludu, ustanawiasz mnie głową narodów. Służy

mi lud, którego nie znałem.

Ps 18,45 Są mi posłuszni na pierwsze wezwanie; cudzoziemcy mi schlebiają. Ps 18,46 Cudzoziemcy bledną, z drżeniem wychodzą ze swoich warowni. Ps 18,47 Niech żyje Pan! Moja Skała niech będzie błogosławiona! Niech będzie wy

wyższony Bóg, mój Zbawca,

Ps 18,48 Bóg, który zapewnia mi pomstę i poddaje mi narody,

Ps 18,49 wybawia mnie od nieprzyjaciół, wynosi nad moich wrogów i uwalnia od gwał

townika.

Ps 18,50 Przeto będę Cię, o Panie, chwalił wśród narodów i będę wysławiał Twoje

imię.

Ps 18,51 Tyś zwycięstwa wielkie dał królowi i Twemu pomazańcowi okazałeś łaskę,

Dawidowi i jego potomstwu na wieki.

Rozdział 19

Ps 19,01 Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy.

Ps 19,02 Niebiosa głoszą chwałę Boga, dzieło rąk Jego nieboskłon obwieszcza. Ps 19,03 Dzień dniowi głosi opowieść, a noc nocy przekazuje wiadomość. Ps 19,04 Nie jest to słowo, nie są to mowy, których by dźwięku nie usłyszano; Ps 19,05 ich głos się rozchodzi na całą ziemię i aż po krańce świata ich mowy. Tam

słońcu namiot wystawił,

Ps 19,06 i ono wychodzi jak oblubieniec ze swej komnaty, weseli się jak olbrzym, co

drogę przebiega.

934 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 21

Ps 19,07 Ono wschodzi na krańcu nieba, a jego obieg aż po krańce niebios, i nic się

nie schroni przed jego żarem.

Ps 19,08 Prawo Pana doskonałe - krzepi ducha; świadectwo Pana niezawodne - poucza

prostaczka;

Ps 19,09 nakazy Pana słuszne - radują serce; przykazanie Pana jaśnieje i oświeca oczy; Ps 19,10 bojaźń Pańska szczera, trwająca na wieki; sądy Pańskie prawdziwe, wszystkie

razem są słuszne.

Ps 19,11 Cenniejsze niż złoto, niż złoto najczystsze, a słodsze od miodu płynącego z

plastra.

Ps 19,12 Chociaż Twój sługa na nie uważa, w ich przestrzeganiu zysk jest wielki, Ps 19,13 kto jednak dostrzega swoje błędy? Oczyść mnie od tych, które są skryte

przede mną.

Ps 19,14 Także od pychy broń swojego sługę, niech nie panuje nade mną! Wtedy będę

bez skazy i wolny od wielkiego występku.

Ps 19,15 Niech znajdą uznanie słowa ust moich i myśli mego serca u Ciebie, Panie,

moja Skało i mój Zbawicielu!

Rozdział 20

Ps 20,01 Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy.

Ps 20,02 Niech Pan cię wysłucha w dniu utrapienia, niech ciebie chroni imię Boga

Jakuba.

Ps 20,03 Niech ześle tobie pomoc z świątyni i niech cię wspiera z Syjonu. Ps 20,04 Niechaj pamięta o wszystkich twych ofiarach i niech Mu będzie miłe twe

całopalenie.

Ps 20,05 Niech ci udzieli, czego w sercu pragniesz, i wypełni każdy twój zamysł. Ps 20,06 Chcemy się cieszyć z twego ocalenia i w imię Boga naszego podnieść sztandary.

Niech Pan wypełni wszystkie twoje prośby!

Ps 20,07 Teraz wiem, że Pan wybawia swego pomazańca, odpowiada mu ze świętych

swych niebios, przez możne czyny zbawczej swej prawicy.

Ps 20,08 Jedni wolą rydwan, drudzy konie, a nasza siła w imieniu Pana, Boga naszego. Ps 20,09 Tamci się zachwiali i upadli, a my stoimy i trwamy.

Ps 20,10 Panie, wybaw króla, a nas wysłuchaj w dniu, gdy Cię wzywamy.

Rozdział 21

Ps 21,01 Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy.

935 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 22

Ps 21,02 Panie, król się weseli z Twojej potęgi, jak bardzo się cieszy z Twojej pomocy! Ps 21,03 Spełniłeś pragnienie jego serca i nie odmówiłeś błagania warg jego. Ps 21,04 Bo go uprzedzasz pomyślnymi błogosławieństwami, koronę szczerozłotą wkła

dasz mu na głowę.

Ps 21,05 Prosił Ciebie o życie: Ty go obdarzyłeś długimi dniami na wieki i na zawsze. Ps 21,06 Wielka jest jego chwała dzięki Twej pomocy, ozdobiłeś go blaskiem i dosto

jeństwem.

Ps 21,07 Bo go czynisz błogosławieństwem na wieki, napełniasz go radością przed

Twoim obliczem.

Ps 21,08 Król bowiem w Panu pokłada nadzieję i z łaski Najwyższego się nie zachwie

je.

Ps 21,09 Niech spadnie Twa ręka na wszystkich Twoich wrogów; niech znajdzie Twa

prawica tych, co nienawidzą Ciebie.

Ps 21,10 Uczyń ich jakby piecem ognistym, gdy się ukaże Twoje oblicze. Niech Pan

ich pochłonie w swym gniewie, a ogień niechaj ich strawi!

Ps 21,11 Wytrać ich potomstwo z ziemi, usuń ich plemię spośród synów ludzkich! Ps 21,12 Choćby zamierzyli zło przeciwko Tobie, choćby uknuli podstęp, nie dopną

niczego,

Ps 21,13 bo Ty ich zmusisz do ucieczki, z Twego łuku będziesz mierzyć w ich twarze. Ps 21,14 Powstań, Panie, w swej potędze, chcemy śpiewać i moc Twoją sławić.

Rozdział 22

Ps 22,01 Kierownikowi chóru. Na modłę pieśni: "Łania o świcie". Psalm. Dawidowy. Ps 22,02 Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Daleko od mego Wybawcy słowa

mego jęku.

Ps 22,03 Boże mój, wołam przez dzień, a nie odpowiadasz, [wołam] i nocą, a nie za

znaję pokoju.

Ps 22,04 A przecież Ty mieszkasz w świątyni, Chwało Izraela!

Ps 22,05 Tobie zaufali nasi przodkowie, zaufali, a Tyś ich uwolnił; Ps 22,06 do Ciebie wołali i zostali zbawieni, Tobie ufali i nie doznali wstydu. Ps 22,07 Ja zaś jestem robak, a nie człowiek, pośmiewisko ludzkie i wzgardzony u

ludu.

Ps 22,08 Szydzą ze mnie wszyscy, którzy na mnie patrzą, rozwierają wargi, potrząsają

głową:

Ps 22,09 "Zaufał Panu, niechże go wyzwoli, niechże go wyrwie, jeśli go miłuje". Ps 22,10 Ty mnie zaiste wydobyłeś z matczynego łona; Ty mnie czyniłeś bezpiecznym

u piersi mej matki.

Ps 22,11 Tobie mnie poruczono przed urodzeniem, Ty jesteś moim Bogiem od łona

936 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 23

mojej matki,

Ps 22,12 Nie stój z dala ode mnie, bo klęska jest blisko, a nie ma wspomożyciela. Ps 22,13 Otacza mnie mnóstwo cielców, osaczają mnie byki Baszanu. Ps 22,14 Rozwierają przeciwko mnie swoje paszcze, jak lew drapieżny i ryczący. Ps 22,15 Rozlany jestem jak woda i rozłączają się wszystkie moje kości; jak wosk się

staje moje serce, we wnętrzu moim topnieje.

Ps 22,16 Moje gardło suche jak skorupa, język mój przywiera do podniebienia, kła

dziesz mnie w prochu śmierci.

Ps 22,17 Bo [sfora] psów mnie opada, osacza mnie zgraja złoczyńców. Przebodli ręce

i nogi moje,

Ps 22,18 policzyć mogę wszystkie moje kości. A oni się wpatrują, sycą mym widokiem; Ps 22,19 moje szaty dzielą między siebie i los rzucają o moją suknię. Ps 22,20 Ty zaś, o Panie, nie stój z daleka; Pomocy moja, spiesz mi na ratunek! Ps 22,21 Ocal od miecza moje życie, z psich pazurów wyrwij moje jedyne dobro, Ps 22,22 wybaw mnie od lwiej paszczęki i od rogów bawolich - wysłuchaj mnie! Ps 22,23 Będę głosił imię Twoje swym braciom i chwalić Cię będę pośród zgromadze

nia:

Ps 22,24 "Chwalcie Pana wy, co się Go boicie, sławcie Go, całe potomstwo Jakuba;

bójcie się Go, całe potomstwo Izraela!

Ps 22,25 Bo On nie wzgardził ani się nie brzydził nędzą biedaka, ani nie ukrył przed

nim swojego oblicza i wysłuchał go, kiedy ten zawołał do Niego". Ps 22,26 Dzięki Tobie moja pieśń pochwalna płynie w wielkim zgromadzeniu. Śluby

me wypełnię wobec bojących się Jego.

Ps 22,27 Ubodzy będą jedli i nasycą się, chwalić będą Pana ci, którzy Go szukają.

"Niech serca ich żyją na wieki".

Ps 22,28 Przypomną sobie i wrócą do Pana wszystkie krańce ziemi; i oddadzą Mu

pokłon wszystkie szczepy pogańskie,

Ps 22,29 bo władza królewska należy do Pana i On panuje nad narodami. Ps 22,30 Tylko Jemu oddadzą pokłon wszyscy, co śpią w ziemi, przed Nim zegną się

wszyscy, którzy w proch zstępują. A moja dusza będzie żyła dla Niego, Ps 22,31 potomstwo moje Jemu będzie służyć, opowie o Panu pokoleniu przyszłemu, Ps 22,32 a sprawiedliwość Jego ogłoszą ludowi, który się narodzi: "Pan to uczynił".

Rozdział 23

Ps 23,01 Psalm. Dawidowy. Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego. Ps 23,02 Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach. Prowadzi mnie nad wody, gdzie

mogę odpocząć:

Ps 23,03 orzeźwia moją duszę. Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach przez wzgląd na

937 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 25

swoje imię.

Ps 23,04 Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.

Twój kij i Twoja laska są tym, co mnie pociesza.

Ps 23,05 Stół dla mnie zastawiasz wobec mych przeciwników; namaszczasz mi głowę

olejkiem; mój kielich jest przeobfity.

Ps 23,06 Tak, dobroć i łaska pójdą w ślad za mną przez wszystkie dni mego życia i

zamieszkam w domu Pańskim po najdłuższe czasy.

Rozdział 24

Ps 24,01 Dawidowy. Psalm. Do Pana należy ziemia i to, co ją napełnia, świat i jego

mieszkańcy.

Ps 24,02 Albowiem On go na morzach osadził i utwierdził ponad rzekami. Ps 24,03 Kto wstąpi na górę Pana, kto stanie w Jego świętym miejscu? Ps 24,04 Człowiek o rękach nieskalanych i o czystym sercu, który nie skłonił swej duszy

ku marnościom i nie przysięgał fałszywie.

Ps 24,05 Taki otrzyma błogosławieństwo od Pana i zapłatę od Boga, Zbawiciela swe

go.

Ps 24,06 Takie jest pokolenie tych, co Go szukają, co szukają oblicza Boga Jakubowe

go.

Ps 24,07 Bramy, podnieście swe szczyty i unieście się, prastare podwoje, aby mógł

wkroczyć Król chwały.

Ps 24,08 "Któż jest tym Królem chwały?" "Pan, dzielny i potężny, Pan, potężny w

boju".

Ps 24,09 Bramy, podnieście swe szczyty i unieście się, prastare podwoje, aby mógł

wkroczyć Król chwały!

Ps 24,10 "Któż jest tym Królem chwały?" "To Pan Zastępów: On sam Królem chwały".

Rozdział 25

Ps 25,01 Dawidowy. Ku Tobie, Panie, wznoszę moją duszę,

Ps 25,02 mój Boże, Tobie ufam: niech nie doznam zawodu! Niech moi wrogowie nie

triumfują nade mną!

Ps 25,03 Nikt bowiem, kto Tobie ufa, nie doznaje wstydu; doznają wstydu ci, którzy

łamią wiarę dla marności.

Ps 25,04 Daj mi poznać drogi Twoje, Panie, i naucz mnie Twoich ścieżek! Ps 25,05 Prowadź mnie według Twej prawdy i pouczaj, bo Ty jesteś Bóg, mój Zbawca,

938 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 26

i w Tobie mam zawsze nadzieję.

Ps 25,06 Wspomnij na miłosierdzie Twe, Panie, na łaski Twoje, co trwają od wieków. Ps 25,07 Nie wspominaj grzechów mej młodości "ani moich przewin" ale o mnie pa

miętaj w Twojej łaskawości ze względu na dobroć Twą, Panie!

Ps 25,08 Pan jest dobry i prawy: dlatego wskazuje drogę grzesznikom; Ps 25,09 rządzi pokornymi w sprawiedliwości, ubogich uczy swej drogi. Ps 25,10 Wszystkie ścieżki Pana - to łaskawość i wierność dla tych, co strzegą przy

mierza i Jego przykazań.

Ps 25,11 Przez wzgląd na Twoje imię, Panie, odpuść mój grzech, a jest on wielki. Ps 25,12 Kim jest człowiek, co się boi Pana? Takiemu On wskazuje, jaką drogę wy

brać.

Ps 25,13 Będzie on przebywał wśród szczęścia, a jego potomstwo posiądzie ziemię. Ps 25,14 Pan przyjaźnie obcuje z tymi, którzy się Go boją, i powierza im swoje przy

mierze.

Ps 25,15 Oczy me zawsze zwrócone na Pana, gdyż On sam wydobywa nogi moje z

sidła.

Ps 25,16 Wejrzyj na mnie i zmiłuj się nade mną, bo jestem samotny i nieszczęśliwy. Ps 25,17 Oddal uciski mojego serca, wyrwij mnie z moich udręczeń! Ps 25,18 Spójrz na udrękę moją i na boleść i odpuść mi wszystkie grzechy! Ps 25,19 Spójrz na mych nieprzyjaciół: jest ich wielu i gwałtownie mnie nienawidzą. Ps 25,20 Strzeż mojej duszy i wybaw mnie, bym się nie zawiódł, gdy się uciekam do

Ciebie.

Ps 25,21 Niechaj mnie chronią niewinność i prawość, bo w Tobie, Panie, pokładam

nadzieję.

Ps 25,22 Boże, wybaw Izraela ze wszystkich jego ucisków!

Rozdział 26

Ps 26,01 Dawidowy. Oddaj mi, Panie, sprawiedliwość, bom nienagannie postępował i

nie byłem chwiejny, pokładając nadzieję w Panu.

Ps 26,02 Doświadcz mnie, Panie, wystaw mnie na próbę, wybadaj moje nerki i serce: Ps 26,03 Bo mam przed oczyma Twoją łaskawość i postępuję w Twej prawdzie. Ps 26,04 Nie zasiadam z ludźmi fałszywymi ani z niegodziwymi się nie spotykam. Ps 26,05 Nie cierpię zgromadzenia złoczyńców, a nie przestaję z występnymi. Ps 26,06 Umywam moje ręce na znak niewinności i obchodzę Twój ołtarz, Panie, Ps 26,07 by obwieszczać głośno chwałę i rozpowiadać wszystkie Twoje cuda. Ps 26,08 Panie, miłuję dom, w którym mieszkasz, i miejsce, gdzie przebywa Twoja

chwała.

Ps 26,09 Nie dołączaj mej duszy do grzeszników i życia mego do ludzi pragnących

939 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 28

krwi,

Ps 26,10 w ich ręku zbrodnia, a ich prawica pełna jest przekupstwa. Ps 26,11 Ja zaś postępuję nienagannie, wyzwól mnie i zmiłuj się nade mną! Ps 26,12 Moja stopa stoi na równej drodze, na zgromadzeniach błogosławię Pana.

Rozdział 27

Ps 27,01 Dawidowy. Pan światłem i zbawieniem moim: kogóż mam się lękać? Pan

obroną mojego życia: przed kim mam się trwożyć?

Ps 27,02 Gdy na mnie nastają złośliwi, by zjeść moje ciało, wtenczas oni, wrogowie

moi i nieprzyjaciele, chwieją się i padają.

Ps 27,03 Chociażby stanął naprzeciw mnie obóz, moje serce bać się nie będzie; choćby

wybuchła przeciw mnie wojna, nawet wtedy będę pełen ufności. Ps 27,04 O jedno proszę Pana, tego poszukuję: bym w domu Pańskim przebywał po

wszystkie dni mego życia, abym zażywał łaskawości Pana, stale się radował

Jego świątynią.

Ps 27,05 Albowiem On przechowa mnie w swym namiocie w dniu nieszczęścia, ukryje

mnie w głębi swego przybytku, wydźwignie mnie na skałę.

Ps 27,06 Już teraz głowa moja się podnosi nad nieprzyjaciół, co wokół mnie stoją.

Złożę w Jego przybytku ofiary radości, zaśpiewam i zagram Panu. Ps 27,07 Usłysz, Panie, głos mój - wołam: zmiłuj się nade mną i wysłuchaj mnie! Ps 27,08 O Tobie mówi moje serce: "Szukaj Jego oblicza!" Szukam, o Panie, Twojego

oblicza;

Ps 27,09 swego oblicza nie zakrywaj przede mną, nie odpędzaj z gniewem swojego

sługi! Ty jesteś moją pomocą, więc mnie nie odrzucaj i nie opuszczaj mnie,

Boże, moje Zbawienie!

Ps 27,10 Choćby mnie opuścili ojciec mój i matka, to jednak Pan mnie przygarnie. Ps 27,11 Panie, naucz mnie Twojej drogi, prowadź mnie ścieżką prostą, ze względu na

mych wrogów!

Ps 27,12 Nie wydawaj mnie na łaskę moich nieprzyjaciół, bo przeciw mnie powstali

kłamliwi świadkowie i ci, którzy dyszą gwałtem.

Ps 27,13 Wierzę, iż będę oglądał dobra Pańskie w ziemi żyjących. Ps 27,14 Ufaj Panu, bądź mężny, niech się twe serce umocni, ufaj Panu!

Rozdział 28

Ps 28,01 Dawidowy. Do Ciebie, Panie, wołam, Skało moja, nie bądź wobec mnie głu

940 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 30

chy, bym wobec Twego milczenia nie stał się jak ci, którzy zstępują do grobu. Ps 28,02 Usłysz głos mego błagania, gdy wołam do Ciebie, gdy wznoszę ręce do świę

tego przybytku Twego.

Ps 28,03 Nie gub mnie z występnymi i z tymi, co czynią nieprawość, co rozmawiają

przyjaźnie z bliźnimi, a w duszy żywią zły zamiar.

Ps 28,04 Odpłać im według ich czynów i według złości ich postępków! Według dzieła

ich rąk im odpłać, oddaj im własnymi ich czynami!

Ps 28,05 Skoro nie zważają na czyny Pana ani na dzieła rąk Jego: niechaj On ich

zniszczy, a nie odbuduje!

Ps 28,06 Błogosławiony Pan, usłyszał bowiem głos mego błagania, Ps 28,07 Pan moją mocą i tarczą! Moje serce Jemu zaufało: Doznałem pomocy, więc

moje serce się cieszy i pieśnią moją Go sławię.

Ps 28,08 Pan jest mocą zbawczą dla swojego ludu, twierdzą zbawienia dla swego po

mazańca.

Ps 28,09 Ocal Twój lud i błogosław Twemu dziedzictwu, bądź im pasterzem, [na ręku]

nieś ich na wieki.

Rozdział 29

Ps 29,01 Psalm. Dawidowy. Przyznajcie Panu, synowie Boży, przyznajcie Panu chwałę

i potęgę!

Ps 29,02 Przyznajcie Panu chwałę Jego imienia, na świętym dziedzińcu uwielbiajcie

Pana!

Ps 29,03 Głos Pański ponad wodami, zagrzmiał Bóg majestatu: Pan ponad wodami

niezmierzonymi!

Ps 29,04 Głos Pana pełen potęgi! Głos Pana pełen dostojeństwa! Ps 29,05 Głos Pana łamie cedry, Pan łamie cedry Libanu,

Ps 29,06 sprawia, że Liban skacze niby cielec i Sirion niby młody bawół. Ps 29,07 Głos Pana rozsiewa ogniste strzały,

Ps 29,08 głos Pana wstrząsa pustynią, Pan wstrząsa pustynią Kadesz. Ps 29,09 Głos Pana zgina dęby, ogałaca lasy: a w Jego pałacu wszystko woła: "Chwa

ła!"

Ps 29,10 Pan zasiadł [na tronie] nad potopem i Pan zasiada jako Król na wieki. Ps 29,11 Niech Pan udzieli mocy swojemu ludowi, niech Pan błogosławi swój lud,

darząc go pokojem.

941 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 31

Rozdział 30

Ps 30,01 Psalm. Pieśń na uroczystość poświęcenia świątyni. Dawidowy. Ps 30,02 Wysławiam Ciebie, Panie, boś mnie wybawił i nie uradowałeś mych wrogów

z mojego powodu.

Ps 30,03 Panie, mój Boże, do Ciebie wołałem, a Tyś mnie uzdrowił. Ps 30,04 Panie, dobyłeś mnie z Szeolu, przywróciłeś mnie do życia spośród schodzą

cych do grobu.

Ps 30,05 Śpiewajcie Panu psalm wy, co Go miłujecie, wychwalajcie pamiątkę Jego

świętości!

Ps 30,06 Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę, a Jego łaskawość - przez całe

życie. Płacz nadchodzi z wieczora, a rankiem okrzyki radości.

Ps 30,07 A ja powiedziałem pewny siebie: "Nigdy się nie zachwieję". Ps 30,08 Z łaski Twojej, Panie, uczyniłeś mnie niezdobytą górą, a gdy ukryłeś swe

oblicze, ogarnęła mnie trwoga.

Ps 30,09 Wołam do Ciebie, Panie, błagam Boga mego o miłosierdzie: Ps 30,10 "Jaki będzie pożytek z krwi mojej, z mojego zejścia do grobu? Czyż proch

Cię będzie wysławiał albo rozgłaszał Twą wierność?

Ps 30,11 Wysłuchaj, Panie, zmiłuj się nade mną; bądź, Panie, dla mnie wspomożycie

lem!"

Ps 30,12 Biadania moje zmieniłeś mi w taniec; wór mi rozwiązałeś, opasałeś mnie ra

dością,

Ps 30,13 by moje serce nie milknąc psalm Tobie śpiewało. Boże mój, Panie, będę Cię

wysławiał na wieki.

Rozdział 31

Ps 31,01 Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy.

Ps 31,02 Panie, do Ciebie się uciekam, niech nigdy nie doznam zawodu; wybaw mnie

w Twojej sprawiedliwości!

Ps 31,03 Skłoń ku mnie ucho, pośpiesz, aby mnie ocalić. Bądź dla mnie skałą mocną,

warownią, aby mnie ocalić.

Ps 31,04 Ty bowiem jesteś dla mnie skałą i twierdzą; przez wzgląd na imię Twoje

kieruj mną i prowadź mnie!

Ps 31,05 Wydobądź mnie z sieci zastawionej na mnie, bo Ty jesteś moją ucieczką. Ps 31,06 W ręce Twoje powierzam ducha mojego: Ty mnie wybawiłeś, Panie, Boże

wierny!

Ps 31,07 Nienawidzisz tych, którzy czczą marne bóstwa, ja natomiast pokładam ufność

942 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 32

w Panu.

Ps 31,08 Weselę się i cieszę z Twojej łaski, boś wejrzał na moją nędzę, uznałeś udręki

mej duszy

Ps 31,09 i nie oddałeś mnie w ręce nieprzyjaciela, postawiłeś me stopy na miejscu

przestronnym.

Ps 31,10 Zmiłuj się nade mną, Panie, bo jestem w ucisku, od smutku słabnie me oko,

a także moja siła i wnętrzności.

Ps 31,11 Bo zgryzota trawi me życie, a wzdychanie - moje lata. Siłę moją zachwiał

ucisk i kości moje osłabły.

Ps 31,12 Stałem się znakiem hańby dla wszystkich mych wrogów, dla moich sąsiadów

przedmiotem odrazy, dla moich znajomych - postrachem; kto mnie ujrzy na

ulicy, ucieka ode mnie.

Ps 31,13 Zapomniano w sercach o mnie jak o zmarłym: stałem się jak sprzęt wyrzu

cony.

Ps 31,14 Słyszę bowiem złorzeczenia wielu: "Trwoga dokoła", gdy przeciw mnie się

zbierają, zamyślają odebrać mi życie.

Ps 31,15 Ja zaś pokładam ufność w Tobie, Panie, mówię: "Ty jesteś moim Bogiem". Ps 31,16 W Twoim ręku są moje losy: wyrwij mnie z ręki mych wrogów i prześladow

ców!

Ps 31,17 Niech zajaśnieje Twoje oblicze nad Twym sługą: wybaw mnie w swej łaska

wości!

Ps 31,18 Panie, niech nie doznam zawodu, skoro Cię wzywam; niech się zawiodą wy

stępni, niech zamilkną w Szeolu!

Ps 31,19 Niech zaniemówią wargi kłamliwe, co zuchwale wygadują na sprawiedliwego

z pychą i ze wzgardą.

Ps 31,20 Jakże jest wielka, o Panie, Twoja dobroć, którą zachowujesz dla tych, co się

boją Ciebie, i okazujesz tym, co w Tobie szukają ucieczki na oczach synów

ludzkich.

Ps 31,21 Ukrywasz ich pod osłoną Twojej obecności od spisku mężów, a w swoim

namiocie ich kryjesz przed sporem języków.

Ps 31,22 Błogosławiony niech będzie Pan, który okazał cuda swoje i łaski w mieście

warownym.

Ps 31,23 Ja zaś powiedziałem przerażony: "Odcięty jestem od Twoich oczu", lecz Tyś

wysłuchał głos mego błagania, gdy do Ciebie wołałem.

Ps 31,24 Miłujcie Pana, wszyscy, co Go czcicie! Pan zachowuje wiernych, a odpłaca z

nawiązką tym, którzy wyniośle postępują.

Ps 31,25 Bądźcie mocni i mężnego serca, wszyscy, którzy pokładacie ufność w Panu!

943 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 33

Rozdział 32

Ps 32,01 Dawidowy. Pieśń pouczająca. Szczęśliwy ten, komu została odpuszczona nie

prawość, którego grzech został puszczony w niepamięć.

Ps 32,02 Szczęśliwy człowiek, któremu Pan nie poczytuje winy, w którego duszy nie

kryje się podstęp.

Ps 32,03 Póki milczałem, schnęły kości moje, wśród codziennych mych jęków. Ps 32,04 Bo dniem i nocą ciążyła nade mną Twa ręka, język mój ustawał jak w letnich

upałach.

Ps 32,05 Grzech mój wyznałem Tobie i nie ukryłem mej winy. Rzekłem: "Wyznaję

nieprawość moją wobec Pana", a Tyś darował winę mego grzechu. Ps 32,06 Toteż każdy wierny będzie się modlił do Ciebie w czasie potrzeby. Choćby

nawet fale wód uderzały, jego nie dosięgną.

Ps 32,07 Tyś dla mnie ucieczką: z ucisku mnie wyrwiesz, otoczysz mnie radościami

ocalenia.

Ps 32,08 "Pouczę cię i wskażę drogę, którą pójdziesz; umocnię moje spojrzenie na

tobie.

Ps 32,09 Nie bądźcie bez rozumu niczym koń i muł: tylko wędzidłem i uzdą można je

okiełznać, nie zbliżą się inaczej do ciebie".

Ps 32,10 Liczne są boleści grzesznika, lecz łaska ogarnia ufających Panu. Ps 32,11 Cieszcie się sprawiedliwi i weselcie w Panu, wszyscy o prawym sercu, wznoście

radosne okrzyki!

Rozdział 33

Ps 33,01 Sprawiedliwi, wołajcie radośnie na cześć Pana, prawym przystoi pieśń chwa

ły.

Ps 33,02 Sławcie Pana na cytrze, śpiewajcie Mu przy harfie o dziesięciu strunach. Ps 33,03 Śpiewajcie Jemu pieśń nową, pełnym głosem pięknie Mu śpiewajcie! Ps 33,04 Bo słowo Pana jest prawe, a każde Jego dzieło niezawodne. Ps 33,05 On miłuje prawo i sprawiedliwość: ziemia jest pełna łaskawości Pańskiej. Ps 33,06 Przez słowo Pana powstały niebiosa i wszystkie ich zastępy przez tchnienie

ust Jego.

Ps 33,07 On gromadzi wody morskie jak w worze: oceany umieszcza w zbiornikach. Ps 33,08 Niech cała ziemia boi się Pana i niech się Go lękają wszyscy mieszkańcy

świata!

Ps 33,09 Bo On przemówił, a wszystko powstało; On rozkazał, a zaczęło istnieć. Ps 33,10 Pan udaremnia zamiary narodów; wniwecz obraca zamysły ludów.

944 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 34

Ps 33,11 Zamiar Pana trwa na wieki; zamysły Jego serca - poprzez pokolenia. Ps 33,12 Szczęśliwy lud, którego Bogiem jest Pan - naród, który On wybrał na dzie

dzictwo dla siebie.

Ps 33,13 Pan patrzy z nieba, widzi wszystkich synów ludzkich.

Ps 33,14 Spogląda z miejsca, gdzie przebywa, na wszystkich mieszkańców ziemi: Ps 33,15 On, który ukształtował każdemu z nich serce, On, który zważa na wszystkie

ich czyny.

Ps 33,16 Nie uratuje króla liczne wojsko ani wojownika nie ocali wielka siła. Ps 33,17 W koniu zwodniczy ratunek i mimo wielkiej swej siły nie umknie. Ps 33,18 Oto oczy Pana nad tymi, którzy się Go boją, nad tymi, co ufają Jego łasce, Ps 33,19 aby ocalił ich życie od śmierci i żywił ich w czasie głodu. Ps 33,20 Dusza nasza wyczekuje Pana, On jest naszą pomocą i tarczą. Ps 33,21 W Nim przeto raduje się nasze serce, ufamy Jego świętemu imieniu. Ps 33,22 Niech nas ogarnie łaska Twoja Panie, według ufności pokładanej w Tobie!

Rozdział 34

Ps 34,01 Dawidowy. Gdy wobec Abimeleka udawał szaleńca i odszedł wygnany przez

niego.

Ps 34,02 Chcę błogosławić Pana w każdym czasie, na ustach moich zawsze Jego chwa

ła.

Ps 34,03 Dusza moja będzie się chlubiła w Panu, niech słyszą pokorni i niech się we

selą!

Ps 34,04 Uwielbiajcie ze mną Pana, imię Jego wspólnie wywyższajmy! Ps 34,05 Szukałem Pana, a On mnie wysłuchał i uwolnił od wszelkiej trwogi. Ps 34,06 Spójrzcie na Niego, promieniejcie radością, a oblicza wasze nie zaznają wsty

du.

Ps 34,07 Oto biedak zawołał, a Pan go usłyszał, i wybawił ze wszystkich ucisków. Ps 34,08 Anioł Pana zakłada obóz warowny wokół bojących się Jego i niesie im oca

lenie.

Ps 34,09 Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan, szczęśliwy człowiek, który się do

Niego ucieka.

Ps 34,10 Bójcie się Pana, święci Jego, gdyż bogobojni nie doświadczają biedy. Ps 34,11 Możni zubożeli i zaznali głodu; a szukającym Pana żadnego dobra nie za

braknie.

Ps 34,12 Pójdźcie, synowie, słuchajcie mnie; nauczę was bojaźni Pańskiej. Ps 34,13 Jakim ma być człowiek, co miłuje życie i pragnie dni, by zażywać szczęścia? Ps 34,14 Powściągnij swój język od złego, a twoje wargi od słów podstępnych! Ps 34,15 Odstąp od złego, czyń dobro; szukaj pokoju, idź za nim!

945 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 35

Ps 34,16 Oczy Pana [zwrócone są] ku sprawiedliwym, a Jego uszy na ich wołanie. Ps 34,17 Wołali, a Pan ich wysłuchał i uwolnił od wszystkich przeciwności. Ps 34,18 Oblicze Pana [zwraca się] przeciw źle czyniącym, by pamięć o nich wygładzić

z ziemi.

Ps 34,19 Pan jest blisko skruszonych w sercu i wybawia złamanych na duchu. Ps 34,20 Wiele nieszczęść [spada na] sprawiedliwego; lecz ze wszystkich Pan go wyba

wia.

Ps 34,21 Strzeże On wszystkich jego kości: ani jedna z nich nie ulegnie złamaniu. Ps 34,22 Zło sprowadza śmierć na przewrotnego, wrogów sprawiedliwego spotka kara. Ps 34,23 Pan uwalnia dusze sług swoich, nie dozna kary, kto się doń ucieka.

Rozdział 35

Ps 35,01 Dawidowy. Wystąp, Panie, przeciw tym, co walczą ze mną, uderz na moich

napastników!

Ps 35,02 Pochwyć tarczę i puklerz i powstań mi na pomoc.

Ps 35,03 Rzuć włócznią i toporem na moich prześladowców; powiedz mej duszy: "Jam

twoim zbawieniem".

Ps 35,04 Niech się zmieszają i niech się zawstydzą ci, co na życie me czyhają; niech

się cofną zawstydzeni ci, którzy zamierzają mi szkodzić.

Ps 35,05 Niech będą jak plewy na wietrze, gdy będzie ich gnał anioł Pański. Ps 35,06 Niech droga ich będzie ciemna i śliska, gdy anioł Pański będzie ich ścigał. Ps 35,07 Bez przyczyny bowiem zastawili na mnie sieć swoją, bez przyczyny dół kopią

dla mnie.

Ps 35,08 Niech przyjdzie na nich zagłada niespodziana, a sidło, które zastawili, niech

ich pochwyci; niechaj sami wpadną w dół, który wykopali.

Ps 35,09 A moja dusza będzie radować się w Panu, będzie się weselić z Jego ratunku. Ps 35,10 Wszystkie moje kości powiedzą: "Któż, o Panie, podobny do Ciebie, który

wyrywasz biedaka z mocy silniejszego, z mocy grabieżcy - [biedaka] i nędza

rza".

Ps 35,11 Powstają fałszywi świadkowie, pytają o to, czego nie wiem. Ps 35,12 Płacili mi złem za dobro, czyhali na moje życie.

Ps 35,13 A ja, gdy chorowali, wór przywdziewałem, umartwiałem się postem i moja

modlitwa wracała do mojego łona,

Ps 35,14 jak po stracie przyjaciela czy brata. Chodziłem jak w żałobie po matce sczer

niały i pochylony.

Ps 35,15 Lecz kiedy się chwieję, z radością się zbiegają, przeciwko mnie się schodzą

obcy, których nie znałem, szarpią mnie bez przerwy,

Ps 35,16 napastują i szydzą ze mnie, zgrzytając przeciw mnie zębami.

946 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 36

Ps 35,17 Jak długo, Panie, będziesz na to patrzeć? Wyrwij moje życie tym, co ryczą,

lwom - moje jedyne dobro!

Ps 35,18 Będę składał Ci dzięki w wielkim zgromadzeniu, będę Cię chwalił wśród licz

nego ludu.

Ps 35,19 Niech wrogowie zakłamani nie cieszą się ze mnie; nienawidzący mnie bez

powodu mrugają oczami.

Ps 35,20 Bo nie mówią o tym, co służy pokojowi, a dla spokojnych w kraju obmyślają

zdradliwe plany.

Ps 35,21 I otwierają przeciw mnie swe usta, wołają: "Ha, ha, ha, widzieliśmy na własne

oczy!"

Ps 35,22 Widziałeś, Panie, zatem nie milcz, o Panie, nie bądź ode mnie daleko! Ps 35,23 Przebudź się, wystąp w obronie mego prawa, w mojej sprawie, mój Boże i

Panie!

Ps 35,24 Osądź mnie, Panie, Boże mój, w Twej sprawiedliwości; niech się nie cieszą

oni nade mną.

Ps 35,25 Niech nie pomyślą w swym sercu: "Ha, tegośmy chcieli!" Niechaj nie powie

dzą: "Otośmy go pożarli".

Ps 35,26 Niech się zmieszają i wszyscy razem zawstydzą, co się cieszą z moich nie

szczęść; niech się okryją wstydem i wzgardą, którzy przeciwko mnie się pod

noszą.

Ps 35,27 A sprzyjający mej sprawie niech się radują i cieszą, i mówią zawsze: "Wielki

jest Pan, który chce pomyślności swojego sługi".

Ps 35,28 A język mój będzie głosił Twoją sprawiedliwość i nieustannie Twą chwałę.

Rozdział 36

Ps 36,01 Kierownikowi chóru. Dawida, sługi Pańskiego.

Ps 36,02 Nieprawość mówi do bezbożnika w głębi jego serca; bojaźni Boga nie ma

przed jego oczyma.

Ps 36,03 Bo jego własne oczy [zbyt] mu schlebiają, by znaleźć swą winę i ją znienawi

dzić.

Ps 36,04 Słowa jego ust to nieprawość i podstęp, zaniechał mądrości i czynienia do

brze.

Ps 36,05 Na swoim łożu zamyśla nieprawość, wkracza na niedobrą drogę, nie stroni od

złego.

Ps 36,06 Łaskawość Twoja, Panie, dosięga nieba, a Twoja wierność samych obłoków. Ps 36,07 Twoja sprawiedliwość - jak najwyższe góry; Twoje wyroki - jak Wielka Ot

chłań: niesiesz, Panie, ocalenie ludziom i zwierzętom.

Ps 36,08 Jak cenna jest Twoja łaska, synowie ludzcy przychodzą do Ciebie, chronią

947 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 37

się w cieniu Twych skrzydeł:

Ps 36,09 sycą się tłuszczem Twojego domu, poisz ich potokiem Twoich rozkoszy. Ps 36,10 Albowiem w Tobie jest źródło życia i w Twej światłości oglądamy światłość. Ps 36,11 Zachowaj łaskę Twą dla tych, co Ciebie znają, i sprawiedliwość Twą dla pra

wych sercem!

Ps 36,12 Niech mnie nie dogoni stopa pyszałka i ręka grzesznika niech mnie nie płoszy! Ps 36,13 "Oto" czyniący nieprawość runęli: zostali powaleni i nie mogą powstać.

Rozdział 37

Ps 37,01 Dawidowy. Nie unoś się gniewem z powodu złoczyńców ani nie zazdrość nie

sprawiedliwym,

Ps 37,02 bo znikną tak prędko jak trawa i zwiędną jak świeża zieleń. Ps 37,03 Miej ufność w Panu i postępuj dobrze, mieszkaj w ziemi i zachowaj wierność. Ps 37,04 Raduj się w Panu, a On spełni pragnienia twego serca. Ps 37,05 Powierz Panu swoją drogę i zaufaj Mu: On sam będzie działał Ps 37,06 i sprawi, że twoja sprawiedliwość zabłyśnie jak światło, a słuszność twoja

jak południe.

Ps 37,07 Upokórz się przed Panem i Jemu zaufaj! Nie oburzaj się na tego, komu się

szczęści w drodze, na człowieka, co obmyśla zasadzki.

Ps 37,08 Zaprzestań gniewu i porzuć zapalczywość; nie oburzaj się: to wiedzie tylko

ku złemu.

Ps 37,09 Złoczyńcy bowiem wyginą, a ufający Panu posiądą ziemię. Ps 37,10 Jeszcze chwila, a nie będzie przestępcy: spojrzysz na jego miejsce, a już go

nie będzie.

Ps 37,11 Natomiast pokorni posiądą ziemię i będą się rozkoszować wielkim pokojem. Ps 37,12 Przeciw sprawiedliwemu zło knuje występny i zgrzyta na niego zębami. Ps 37,13 Pan śmieje się z niego, bo widzi, że jego dzień nadchodzi. Ps 37,14 Występni dobywają miecza, łuk swój napinają, by powalić biedaka i nieszczę

śliwego, by zabić tych, których droga jest prosta.

Ps 37,15 Ich miecz przeszyje własne ich serca, a ich łuki zostaną złamane. Ps 37,16 Lepsza jest odrobina, którą ma sprawiedliwy, niż wielkie bogactwo występ

nych,

Ps 37,17 bo ramiona występnych będą połamane, a sprawiedliwych Pan podtrzymuje. Ps 37,18 Pan zna dni nienagannych, a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki; Ps 37,19 w czasie klęski nie zaznają wstydu, a we dni głodu będą syci. Ps 37,20 Występni natomiast poginą; wrogowie Pana jak krasa łąk zwiędną, jak dym

się rozwieją.

Ps 37,21 Występny pożycza, ale nie zwraca, a sprawiedliwy lituje się i obdarza.

948 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 38

Ps 37,22 Błogosławieni przez Pana posiądą ziemię, przeklęci przez Niego będą wynisz

czeni.

Ps 37,23 Pan umacnia kroki człowieka i w jego drodze ma upodobanie. Ps 37,24 A choćby upadł, to nie będzie leżał, bo rękę jego Pan podtrzymuje. Ps 37,25 Byłem dzieckiem i jestem już starcem, a nie widziałem sprawiedliwego w

opuszczeniu ani potomstwa jego, by o chleb żebrało.

Ps 37,26 Lituje się on w każdym czasie i pożycza; potomstwo jego stanie się błogosła

wieństwem.

Ps 37,27 Odstąp od złego, czyń dobro, abyś mógł mieszkać na wieki, Ps 37,28 bo Pan miłuje sprawiedliwość i nie opuszcza swych świętych; nikczemni wy

giną, a potomstwo występnych będzie wytępione.

Ps 37,29 Sprawiedliwi posiądą ziemię i będą mieszkać na niej na zawsze. Ps 37,30 Usta sprawiedliwego głoszą mądrość i język jego mówi to, co słuszne. Ps 37,31 Prawo jego Boga jest w jego sercu, a jego kroki się nie zachwieją. Ps 37,32 Występny czatuje na sprawiedliwego i usiłuje go zabić, Ps 37,33 lecz Pan nie zostawia go w jego ręku i nie pozwala skazać, gdy stanie przed

sądem.

Ps 37,34 Miej nadzieję w Panu i strzeż Jego drogi, a On cię wyniesie, abyś posiadł

ziemię; zobaczysz zagładę występnych.

Ps 37,35 Widziałem, jak występny się pysznił i rozpierał się jak cedr zielony. Ps 37,36 Przeszedłem obok, a już go nie było; szukałem go, lecz nie można było go

znaleźć.

Ps 37,37 Strzeż uczciwości, przypatruj się prawości, bo w końcu osiągnie [ten] człowiek

pomyślność.

Ps 37,38 Wszyscy zaś grzesznicy będą wyniszczeni, potomstwo występnych wyginie. Ps 37,39 Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana; On ich ucieczką w czasie utra

pienia.

Ps 37,40 Pan ich wspomaga, wyzwala; wyzwala ich od występnych i zachowuje, do

Niego bowiem się uciekają.

Rozdział 38

Ps 38,01 Psalm Dawidowy. Dla wspomnienia.

Ps 38,02 Nie karć mnie, Panie, w Twoim gniewie i nie karz mnie w Twej zapalczywo

ści!

Ps 38,03 Utkwiły bowiem we mnie Twoje strzały i ręka Twoja zaciążyła nade mną. Ps 38,04 Nie ma w mym ciele nic zdrowego na skutek Twego zagniewania, nic nie

tkniętego w mych kościach na skutek mego grzechu.

Ps 38,05 Bo winy moje przerosły moją głowę, gniotą mnie jak ciężkie brzemię.

949 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 39

Ps 38,06 Cuchną, ropieją me rany na skutek mego szaleństwa.

Ps 38,07 Jestem zgnębiony, nad miarę pochylony, przez cały dzień chodzę smutny. Ps 38,08 Bo ogień trawi moje lędźwie i w moim ciele nie ma nic zdrowego. Ps 38,09 Jestem nad miarę wyczerpany i złamany; skowyczę, bo jęczy moje serce. Ps 38,10 Przed Tobą, Panie, wszelkie me pragnienie i moje wzdychanie nie jest przed

Tobą ukryte.

Ps 38,11 Serce się me we mnie trzepoce: moc mnie opuściła, zawodzi nawet światło

moich oczu.

Ps 38,12 Przyjaciele moi i sąsiedzi stronią od mojej choroby i moi bliscy stoją z daleka. Ps 38,13 Ci, którzy czyhają na moje życie, zastawiają sidła, ci, którzy źle mi życzą,

mówią przewrotnie i przez cały dzień obmyślają podstępy.

Ps 38,14 A ja nie słyszę - jak głuchy; i jestem jak niemy, co ust nie otwiera. Ps 38,15 I stałem się jak człowiek, co nie słyszy; i nie ma w ustach odpowiedzi. Ps 38,16 Bo Tobie ufam, o Panie! Ty odpowiesz, Panie, Boże mój! Ps 38,17 Mówię bowiem: "Niech się ze mnie nie cieszą; gdy moja noga się chwieje,

niech się nie wynoszą nade mnie!"

Ps 38,18 Bo jestem bardzo bliski upadku i ból mój jest zawsze przede mną. Ps 38,19 Ja przecież wyznaję moją winę i trwożę się moim grzechem. Ps 38,20 Lecz silni są ci, co bez powodu mi się sprzeciwiają, i liczni, którzy oszczerczo

mnie nienawidzą.

Ps 38,21 Ci, którzy złem odpłacają za dobro, za to mi grożą, że idę za dobrem. Ps 38,22 Nie opuszczaj mnie, Panie, mój Boże, nie bądź daleko ode mnie! Ps 38,23 Spiesz mi na pomoc, Zbawienie moje - o Panie!

Rozdział 39

Ps 39,01 Kierownikowi chóru, Jedutunowi. Psalm. Dawidowy.

Ps 39,02 Rzekłem: "Będę pilnował dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem; nałożę

na usta wędzidło, dopóki naprzeciw mnie jest występny".

Ps 39,03 Oniemiałem, zamilkłem pozbawiony szczęścia, lecz moja boleść wzmogła się

na nowo.

Ps 39,04 Serce w mym wnętrzu rozgorzało; gdy rozważałem, zapłonął w nim ogień:

język mój przemówił.

Ps 39,05 O Panie, mój kres pozwól mi poznać i jaka jest miara dni moich, bym wie

dział, jak jestem znikomy.

Ps 39,06 Oto wymierzyłeś moje dni tylko na kilka piędzi, i życie moje jak nicość przed

Tobą. Doprawdy, życie wszystkich ludzi jest marnością.

Ps 39,07 Człowiek jak cień przemija, na próżno tyle się niepokoi, gromadzi, lecz nie

wie, kto to zabierze.

950 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 40

Ps 39,08 A teraz w czym mam pokładać nadzieję, o Panie? W Tobie jest moja nadzie

ja.

Ps 39,09 Wybaw mnie od wszelkich moich nieprawości, nie wystawiaj mnie na pośmie

wisko głupca!

Ps 39,10 Zamilkłem, ust mych nie otwieram: Ty bowiem [to] sprawiłeś. Ps 39,11 Odwróć ode mnie Twe ciosy: ginę pod uderzeniem Twej ręki. Ps 39,12 Za winę chłoszczesz człowieka karaniem, jak mól obracasz wniwecz to, czego

pożąda. Doprawdy, każdy człowiek jest marnością.

Ps 39,13 Usłysz, o Panie, moją modlitwę, i wysłuchaj mego wołania; na moje łzy nie

bądź nieczuły, bo gościem jestem u Ciebie, przechodniem - jak wszyscy moi

przodkowie.

Ps 39,14 Odwróć oczy ode mnie, niech doznam radości, zanim odejdę i mnie nie będzie.

Rozdział 40

Ps 40,01 Kierownikowi chóru. Dawidowy. Psalm.

Ps 40,02 Złożyłem w Panu całą nadzieję; On schylił się nade mną i wysłuchał mego

wołania.

Ps 40,03 Wydobył mnie z dołu zagłady i z kałuży błota, a stopy moje postawił na

skale i umocnił moje kroki.

Ps 40,04 I włożył w moje usta śpiew nowy, pieśń dla naszego Boga. Wielu zobaczy i

przejmie ich trwoga, i położą swą ufność w Panu.

Ps 40,05 Szczęśliwy mąż, który złożył swą nadzieję w Panu, a nie idzie za pyszałkami

i za zwolennikami kłamstwa.

Ps 40,06 Wiele Ty uczyniłeś swych cudów, Panie, Boże mój, a w zamiarach Twoich

wobec nas nikt Ci nie dorówna. I gdybym chciał je wyrazić i opowiedzieć,

będzie ich więcej niżby można zliczyć.

Ps 40,07 Nie chciałeś ofiary krwawej ani obiaty, lecz otwarłeś mi uszy; całopalenia i

żertwy za grzech nie żądałeś.

Ps 40,08 Wtedy powiedziałem: "Oto przychodzę; w zwoju księgi o mnie napisano: Ps 40,09 Jest moją radością, mój Boże, czynić Twoją wolę, a Prawo Twoje mieszka w

moim wnętrzu".

Ps 40,10 Głosiłem Twoją sprawiedliwość w wielkim zgromadzeniu; oto nie powściąga

łem warg moich - Ty wiesz, o Panie.

Ps 40,11 Sprawiedliwości Twojej nie kryłem w głębi serca. Głosiłem Twoją wierność i

pomoc. Nie taiłem Twej łaski ani Twej wierności przed wielkim zgromadze

niem.

Ps 40,12 A Ty, o Panie, nie wstrzymuj wobec mnie Twego miłosierdzia; łaska Twa i

wierność niech mnie zawsze strzegą!

951 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 42

Ps 40,13 Otoczyły mnie bowiem nieszczęścia, których nie ma liczby, winy moje mnie

ogarnęły, a gdybym mógł je widzieć, byłyby liczniejsze niż włosy na mej gło

wie, więc we mnie serce ustaje.

Ps 40,14 Panie, racz mnie wybawić; Panie, pospiesz mi na pomoc! Ps 40,15 Niech się zmieszają i razem okryją rumieńcem ci, co na życie me czyhają, aby

je odebrać. Niech się cofną zawstydzeni ci, którzy z niedoli mojej się weselą. Ps 40,16 Niech osłupieją hańbą okryci, którzy mi mówią: "Ha, ha!" Ps 40,17 Niech się radują i weselą w Tobie wszyscy, co Ciebie szukają i niech zawsze

mówią: "Pan jest wielki" ci, którzy pragną Twojej pomocy.

Ps 40,18 Ja zaś jestem ubogi i nędzny, ale Pan troszczy się o mnie. Ty jesteś wspomo

życielem moim i wybawcą; Boże mój, nie zwlekaj!

Rozdział 41

Ps 41,01 Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy.

Ps 41,02 Szczęśliwy ten, kto myśli o biednym "i o nędzarzu", w dniu nieszczęścia Pan

go ocali.

Ps 41,03 Pan go ustrzeże, zachowa przy życiu, uczyni szczęśliwym na ziemi i nie wyda

go wściekłości jego wrogów.

Ps 41,04 Pan go pokrzepi na łożu boleści: podczas choroby poprawi całe jego posłanie. Ps 41,05 Mówię: "O Panie, zmiłuj się nade mną; uzdrów mnie, bo zgrzeszyłem przeciw

Tobie!"

Ps 41,06 Nieprzyjaciele moi mówią o mnie złośliwie: "Kiedyż on umrze i zginie jego

imię?"

Ps 41,07 A jeśli przychodzi któryś odwiedzić, mówi puste słowa, w sercu swym złość

gromadzi, a skoro wyjdzie za drzwi, wypowiada ją.

Ps 41,08 Szepcą przeciw mnie wszyscy, co mnie nienawidzą i obmyślają moją zgubę: Ps 41,09 "Zaraza złośliwa nim zawładnęła" i "Już nie wstanie ten, co się położył". Ps 41,10 Nawet mój przyjaciel, któremu ufałem i który chleb mój jadł, podniósł na

mnie piętę.

Ps 41,11 Ale Ty, Panie, zmiłuj się nade mną i dźwignij mnie, abym im odpłacił. Ps 41,12 Po tym poznam, żeś dla mnie łaskawy, że mój wróg nie odniesie nade mną

triumfu.

Ps 41,13 A Ty mnie podtrzymasz dzięki mej prawości i umieścisz na wieki przed Twoim

obliczem.

Ps 41,14 Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, od wieku aż po wiek! Amen, amen.

952 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 44

Rozdział 42

Ps 42,01 Kierownikowi chóru. Pieśń pouczająca. Synów Koracha. Ps 42,02 Jak łania pragnie wody ze strumieni, tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże! Ps 42,03 Dusza moja pragnie Boga, Boga żywego: kiedyż więc przyjdę i ujrzę oblicze

Boże?

Ps 42,04 Łzy stały się dla mnie chlebem we dnie i w nocy, gdy mówią mi co dzień:

"Gdzie jest twój Bóg?"

Ps 42,05 Gdy wspominam o tym, rozrzewnia się dusza moja we mnie, ponieważ wstę

powałem do przedziwnego namiotu, do domu Bożego, wśród głosów radości

i dziękczynienia w świątecznym orszaku.

Ps 42,06 Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo, i czemu jęczysz we mnie? Ufaj Bogu,

bo jeszcze Go będę wysławiać: Zbawienie mego oblicza

Ps 42,07 i mojego Boga. A we mnie samym dusza jest zgnębiona, przeto wspominam

Cię z ziemi Jordanu i z ziemi Hermonu, i z góry Misar.

Ps 42,08 Głębia przyzywa głębię hukiem Twych potoków. Wszystkie twe nurty i fale

nade mną się przewalają.

Ps 42,09 Za dnia udziela mi Pan swojej łaski, a w nocy Mu śpiewam, sławię Boga

mego życia.

Ps 42,10 Mówię do Boga: Moja Skało, czemu zapominasz o mnie? Czemu chodzę smut

ny, gnębiony przez wroga?

Ps 42,11 Kości we mnie się kruszą, gdy lżą mnie przeciwnicy, gdy cały dzień mówią

do mnie: "Gdzie jest twój Bóg?"

Ps 42,12 Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo, i czemu jęczysz we mnie? Ufaj Bogu,

bo jeszcze Go będę wysławiać: Zbawienie mego oblicza i mojego Boga.

Rozdział 43

Ps 43,01 Wymierz mi, Boże, sprawiedliwość i broń mojej sprawy przeciw ludowi, co

nie zna litości; wybaw mnie od człowieka podstępnego i niegodziwego! Ps 43,02 Przecież Ty jesteś Bogiem mej ucieczki, dlaczego mnie odrzuciłeś? Czemu

chodzę smutny gnębiony przez wroga?

Ps 43,03 Ześlij światłość swoją i wierność swoją: niech one mnie wiodą i niech mnie

przywiodą na Twoją świętą górę i do Twych przybytków!

Ps 43,04 I przystąpię do ołtarza Bożego, do Boga, który jest moim weselem. Radośnie

będę Cię chwalił przy wtórze harfy, Boże, mój Boże!

Ps 43,05 Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo, i czemu jęczysz we mnie? Ufaj Bogu,

bo jeszcze Go będę wysławiać: Zbawienie mego oblicza i mojego Boga.

953 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 45

Rozdział 44

Ps 44,01 Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Pieśń pouczająca. Ps 44,02 Boże, słyszeliśmy na własne uszy: ojcowie nasi nam opowiedzieli o czynie,

którego za ich dni dokonałeś, za dni starożytnych.

Ps 44,03 Ty własną ręką wygnałeś pogan, a ich zasadziłeś, starłeś narody, a im dałeś

przestrzeń.

Ps 44,04 Bo nie zdobyli kraju swoim mieczem ani ich nie ocaliło własne ramię, lecz

prawica i ramię Twoje, i światło Twego oblicza, boś ich umiłował. Ps 44,05 Ty, o mój Boże, jesteś moim Królem, który Jakubowi zapewniałeś ocalenie. Ps 44,06 Dzięki Tobie nacieramy na naszych wrogów i naszych napastników depczemy

w imię Twoje.

Ps 44,07 Bo nie zaufałem mojemu łukowi ani mój miecz mnie nie ocalił; Ps 44,08 lecz Ty nas wybawiłeś od wrogów i zawstydziłeś Tych, co nas nienawidzą. Ps 44,09 W każdym czasie chlubimy się Bogiem i sławimy bez przerwy Twe imię. Ps 44,10 A jednak odrzuciłeś nas i zawstydziłeś, i nie wyruszasz już z naszymi woj

skami;

Ps 44,11 sprawiłeś, że ustępujemy przed wrogiem, a ci, co nas nienawidzą, łup sobie

zdobyli.

Ps 44,12 Na rzeź nas wydałeś jak owce i rozproszyłeś nas między pogan. Ps 44,13 Swój lud sprzedałeś za bezcen i niewiele zyskałeś na tej sprzedaży. Ps 44,14 Wystawiłeś nas na wzgardę sąsiadom, na śmiech i urąganie naszego otocze

nia.

Ps 44,15 Uczyniłeś nas przedmiotem przysłowia wśród pogan, ludy potrząsają głową

nad nami.

Ps 44,16 Wciąż przede mną jest moja zniewaga i wstyd mi twarz okrywa, Ps 44,17 na głos miotającego obelgi i szyderstwa, wobec wroga i mściciela. Ps 44,18 Wszystko to na nas przyszło, a jednak myśmy nie zapomnieli o Tobie i nie

złamaliśmy Twego przymierza,

Ps 44,19 ani serce nasze się nie odwróciło i kroki nasze nie zboczyły z Twej ścieżki, Ps 44,20 kiedy nas starłeś w miejscu szakali i okryłeś nas mrokiem. Ps 44,21 Gdybyśmy zapomnieli imię Boga naszego i wyciągali ręce do obcego boga, Ps 44,22 czyżby Bóg tego nie dostrzegł, On, który zna tajniki serca? Ps 44,23 Lecz to przez wzgląd na Ciebie ciągle nas mordują, mają nas za owce na rzeź

przeznaczone.

Ps 44,24 Ocknij się! Dlaczego śpisz, Panie? Przebudź się! Nie odrzucaj na zawsze! Ps 44,25 Dlaczego ukrywasz Twoje oblicze? Zapominasz o nędzy i ucisku naszym? Ps 44,26 Albowiem dusza nasza pogrążyła się w prochu, a ciało do ziemi. Ps 44,27 Powstań, przyjdź nam na pomoc i wyzwól nas przez swą łaskawość!

954 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 46

Rozdział 45

Ps 45,01 Kierownikowi chóru. Na melodię: "Lilie...". Synów Koracha. Pieśń pouczają

ca. Pieśń miłosna.

Ps 45,02 Z mego serca tryska piękne słowo: utwór mój głoszę dla króla; mój język jest

jak rylec biegłego pisarza.

Ps 45,03 Tyś najpiękniejszy z synów ludzkich, wdzięk rozlał się na twoich wargach:

przeto pobłogosławił tobie Bóg na wieki.

Ps 45,04 Bohaterze, przypasz do biodra swój miecz, swą chlubę i ozdobę! Ps 45,05 Szczęśliwie wstąp na rydwan w obronie wiary, pokory i sprawiedliwości, a

prawica twoja niech ci wskaże wielkie czyny!

Ps 45,06 Strzały twoje są ostre - ludy poddają się tobie - [trafiają] w serce wrogów

króla.

Ps 45,07 Tron Twój, o Boże, trwa wiecznie, berło Twego królestwa - berło sprawiedli

we.

Ps 45,08 Miłujesz sprawiedliwość, wstrętna ci nieprawość, dlatego Bóg, twój Bóg, na

maścił ciebie olejkiem radości hojniej niż równych ci losem;

Ps 45,09 wszystkie twoje szaty pachną mirrą, aloesem; płynący z pałaców z kości sło

niowej dźwięk lutni raduje ciebie.

Ps 45,10 Córki królewskie wychodzą ci na spotkanie, królowa w złocie z Ofiru stoi po

twojej prawicy.

Ps 45,11 Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha, zapomnij o twym narodzie, o domu

twego ojca!

Ps 45,12 Król pragnie twojej piękności: on jest twym panem; oddaj mu pokłon! Ps 45,13 I córa Tyru [nadchodzi] z darami; możni narodów szukają twych względów. Ps 45,14 Cała pełna chwały wchodzi córa królewska; złotogłów jej odzieniem. Ps 45,15 W szacie wzorzystej wiodą ją do króla; za nią dziewice, jej druhny, wprowa

dzają do ciebie.

Ps 45,16 Przywodzą je z radością i z uniesieniem, przyprowadzają do pałacu króla. Ps 45,17 Niech twoi synowie zajmą miejsce twych ojców; ustanów ich książętami po

całej ziemi!

Ps 45,18 Przez wszystkie pokolenia upamiętnię twe imię; dlatego po wiek wieków sławić

cię będą narody.

Rozdział 46

Ps 46,01 Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Na melodię: "Alamot...". Pieśń. Ps 46,02 Bóg jest dla nas ucieczką i mocą: łatwo znaleźć u Niego pomoc w trudno

955 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 48

ściach.

Ps 46,03 Przeto się nie boimy, choćby waliła się ziemia i góry zapadały w otchłań

morza.

Ps 46,04 Niech wody jego burzą się i kipią, niech góry się chwieją pod jego naporem:

"Pan Zastępów jest z nami, Bóg Jakuba jest dla nas obroną".

Ps 46,05 Odnogi rzeki rozweselają miasto Boże - uświęcony przybytek Najwyższego. Ps 46,06 Bóg jest w jego wnętrzu, więc się nie zachwieje; Bóg mu pomoże o brzasku

poranka.

Ps 46,07 Zaszemrały narody, wzburzyły się królestwa. Głos Jego zagrzmiał - rozpły

nęła się ziemia:

Ps 46,08 Pan Zastępów jest z nami, Bóg Jakuba jest dla nas obroną. Ps 46,09 Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana, dzieła zdumiewające, których dokonuje na

ziemi.

Ps 46,10 On uśmierza wojny aż po krańce ziemi, On kruszy łuki, łamie włócznie, tar

cze pali w ogniu.

Ps 46,11 "Zatrzymajcie się, i we Mnie uznajcie Boga wzniosłego wśród narodów, wznio

słego na ziemi!"

Ps 46,12 Pan Zastępów jest z nami, Bóg Jakuba jest dla nas obroną.

Rozdział 47

Ps 47,01 Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm.

Ps 47,02 Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, wykrzykujcie Bogu radosnym głosem, Ps 47,03 bo Pan najwyższy, straszliwy, jest wielkim Królem nad całą ziemią. Ps 47,04 On nam poddaje narody i ludy rzuca pod nasze stopy. Ps 47,05 Wybiera dla nas dziedzictwo - chlubę Jakuba, którego miłuje. Ps 47,06 Wstąpił Bóg wśród radosnych okrzyków, Pan przy dźwięku trąby. Ps 47,07 Śpiewajcie "naszemu" Bogu, śpiewajcie; śpiewajcie Królowi naszemu, śpie

wajcie!

Ps 47,08 Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi, hymn zaśpiewajcie! Ps 47,09 Bóg króluje nad narodami, Bóg zasiada na swym świętym tronie. Ps 47,10 Połączyli się władcy narodów z ludem Boga Abrahama. Bo możni świata

należą do Boga: On zaś jest najwyższy.

Rozdział 48

Ps 48,01 Pieśń. Psalm. Synów Koracha.

956 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 49

Ps 48,02 Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały w mieście Boga naszego. Góra Jego

święta,

Ps 48,03 wspaniałe wzgórze, radością jest całej ziemi; góra Syjon, kraniec północy, jest

miastem wielkiego Króla.

Ps 48,04 Bóg w jego zamkach okazuje się obroną.

Ps 48,05 Oto bowiem złączyli się królowie i razem natarli.

Ps 48,06 Zaledwie ujrzeli, zdrętwieli, zmieszali się i uciekli.

Ps 48,07 Drżenie ich tam chwyciło jak bóle kobietę, gdy rodzi,

Ps 48,08 takie - jak kiedy wiatr wschodni druzgoce okręty z Tarszisz. Ps 48,09 Jakeśmy słyszeli, tak i zobaczyli, w mieście Pana Zastępów, w mieście Boga

naszego: Bóg je umacnia na wieki.

Ps 48,10 O Boże, rozważamy Twoją łaskawość we wnętrzu Twojej świątyni. Ps 48,11 Jak imię Twe, Boże, tak i chwała Twoja sięga po krańce ziemi. Prawica Two

ja pełna jest sprawiedliwości.

Ps 48,12 Niech się weseli góra Syjon, niech się radują córki Judy z powodu Twoich

wyroków!

Ps 48,13 Obchodźcie Syjon dokoła, policzcie jego baszty.

Ps 48,14 Przypatrzcie się jego murom, oglądajcie jego warownie, by opowiedzieć przy

szłym pokoleniom,

Ps 48,15 że Bóg jest naszym Bogiem na wieki wieków i że On nas będzie prowadził.

Rozdział 49

Ps 49,01 Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm.

Ps 49,02 Słuchajcie tego, wszystkiego narody, nakłońcie uszu, wszyscy, co świat za

mieszkujecie,

Ps 49,03 wy, niscy pochodzeniem, tak samo jak możni, bogaty na równi z ubogim! Ps 49,04 Moje usta wypowiedzą mądrość, a rozmyślanie mego serca - roztropność. Ps 49,05 Nakłonię mego ucha ku przypowieści, przy dźwięku liry wyjaśnię mą zagad

kę.

Ps 49,06 Dlaczego miałbym się trwożyć w dniach niedoli, gdy otacza mnie złość pod

stępnych,

Ps 49,07 którzy ufają swoim dostatkom i chełpią się z ogromu swych bogactw? Ps 49,08 Nikt bowiem siebie samego nie może wykupić ani nie uiści Bogu ceny swego

wykupu

Ps 49,09 - jego życie jest zbyt kosztowne i nie zdarzy się to nigdy Ps 49,10 by móc żyć na wieki i nie doznać zagłady.

Ps 49,11 [Każdy] bowiem widzi: mędrcy umierają, tak jednakowo ginie głupi i prostak,

zostawiając obcym swoje bogactwa.

957 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 50

Ps 49,12 Groby są ich domami na wieki, ich mieszkaniem na wszystkie pokolenia, choć

imionami swymi nazywali ziemie.

Ps 49,13 Bo człowiek nie będzie trwał w dostatku, przyrównany jest do bydląt, które

giną.

Ps 49,14 Taka jest droga tych, co ufność pokładają w sobie, i [taka] przyszłość miło

śników własnej mowy.

Ps 49,15 Do Szeolu są gnani jak owce, pasie ich śmierć, zejdą prosto do grobu, serca

prawych zapanują nad nimi, rano zniknie ich postać, Szeol ich mieszkaniem. Ps 49,16 Lecz Bóg wyzwoli moją duszę z mocy Szeolu, bo mię zabierze. Ps 49,17 Nie obawiaj się, jeśli ktoś się wzbogaci, jeżeli wzrośnie zamożność jego domu: Ps 49,18 bo kiedy umrze, nic z sobą nie weźmie, a jego zamożność nie pójdzie za nim. Ps 49,19 I chociaż w życiu sobie pochlebia: "Będą cię sławić, że dobrześ się urządził", Ps 49,20 musi iść do pokolenia swych przodków, do tych, co na wieki nie zobaczą

światła.

Ps 49,21 Człowiek, co w dostatku żyje, ale się nie zastanawia, przyrównany jest do

bydląt, które giną.

Rozdział 50

Ps 50,01 Psalm. Asafowy. Przemówił Pan, Bóg nad bogami, i zawezwał ziemię od

wschodu do zachodu słońca.

Ps 50,02 Bóg zajaśniał z Syjonu, korony piękności.

Ps 50,03 Bóg nasz przybył i nie milczy: przed Nim ogień trawiący, wokół Niego szaleje

nawałnica.

Ps 50,04 Wzywa On z góry niebo i ziemię, by lud swój sądzić.

Ps 50,05 "Zgromadźcie Mi moich umiłowanych, którzy zawarli ze Mną przymierze

przez ofiarę".

Ps 50,06 Niebiosa zwiastują Jego sprawiedliwość, albowiem sam Bóg jest sędzią. Ps 50,07 "Posłuchaj, mój ludu, chcę przemawiać i świadczyć przeciw tobie, Izraelu: Ja

jestem Bogiem, Bogiem twoim.

Ps 50,08 Nie oskarżam cię o twe ofiary, bo twoje całopalenia zawsze są przede Mną. Ps 50,09 Nie chcę przyjmować cielca z twego domu ni kozłów ze stad twoich, Ps 50,10 bo do Mnie należy cała zwierzyna po lasach, tysiąc zwierząt na moich górach. Ps 50,11 Znam całe ptactwo powietrzne, i do Mnie należy to, co się porusza na polu. Ps 50,12 Gdybym był głodny, nie musiałbym tobie mówić, bo mój jest świat i to, co

go napełnia.

Ps 50,13 Czy będę jadł mięso cielców albo pił krew kozłów?

Ps 50,14 Złóż Bogu ofiarę dziękczynną i wypełnij swe śluby złożone Najwyższemu, Ps 50,15 wtedy wzywaj Mnie w dniu utrapienia: Ja cię uwolnię, a ty Mnie uwielbisz".

958 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 51

Ps 50,16 A do grzesznika Bóg mówi: "Czemu wyliczasz moje przykazania i masz na

ustach moje przymierze

Ps 50,17 ty, co nienawidzisz karności i moje słowa rzuciłeś za siebie? Ps 50,18 Ty widząc złodzieja, razem z nim biegniesz i trzymasz z cudzołożnikami. Ps 50,19 W złym celu otwierasz usta, a język twój knuje podstępy. Ps 50,20 Zasiadłszy, przemawiasz przeciw swemu bratu, znieważasz syna swojej matki. Ps 50,21 Ty to czynisz, a Ja mam milczeć? Czy myślisz, że jestem podobny do ciebie?

Skarcę ciebie i postawię ci to przed oczy.

Ps 50,22 Zrozumcie to wy, co zapominacie o Bogu, bym nie porwał, a nie byłoby komu

zbawić.

Ps 50,23 Kto składa Mi ofiarę dziękczynną, ten Mi cześć oddaje, a postępującym bez

skazy ukażę Boże zbawienie".

Rozdział 51

Ps 51,01 Kierownikowi chóru. Psalm. Dawida,

Ps 51,02 gdy przybył do niego prorok Natan po jego grzechu z Batszebą. Ps 51,03 Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości, w ogromie swego miłosier

dzia wymaż moją nieprawość!

Ps 51,04 Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego! Ps 51,05 Uznaję bowiem moją nieprawość, a grzech mój jest zawsze przede mną. Ps 51,06 Tylko przeciw Tobie zgrzeszyłem i uczyniłem, co złe jest przed Tobą, tak że

się okazujesz sprawiedliwym w swym wyroku i prawym w swoim osądzie. Ps 51,07 Oto zrodzony jestem w przewinieniu i w grzechu poczęła mnie matka. Ps 51,08 Oto Ty masz upodobanie w ukrytej prawdzie, naucz mnie tajników mądro

ści.

Ps 51,09 Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty, obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję. Ps 51,10 Spraw, bym usłyszał radość i wesele: niech się radują kości, któreś skruszył! Ps 51,11 Odwróć oblicze swe od moich grzechów i wymaż wszystkie moje przewinie

nia!

Ps 51,12 Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów w mojej piersi ducha niezwy

ciężonego!

Ps 51,13 Nie odrzucaj mnie od swego oblicza i nie odbieraj mi świętego ducha swego! Ps 51,14 Przywróć mi radość z Twojego zbawienia i wzmocnij mnie duchem ocho

czym!

Ps 51,15 Chcę nieprawych nauczyć dróg Twoich i nawrócą się do Ciebie grzesznicy. Ps 51,16 Od krwi uwolnij mnie, Boże, mój Zbawco: niech mój język sławi Twoją spra

wiedliwość!

Ps 51,17 Otwórz moje wargi, Panie, a usta moje będą głosić Twoją chwałę.

959 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 53

Ps 51,18 Ty się bowiem nie radujesz ofiarą i nie chcesz całopaleń, choćbym je dawał. Ps 51,19 Moją ofiarą, Boże, duch skruszony, nie gardzisz, Boże, sercem pokornym i

skruszonym.

Ps 51,20 Panie, okaż Syjonowi łaskę w Twej dobroci: odbuduj mury Jeruzalem! Ps 51,21 Wtedy będą Ci się podobać prawe ofiary, dary i całopalenia, wtedy będą

składać cielce na Twoim ołtarzu.

Rozdział 52

Ps 52,01 Kierownikowi chóru. Pieśń pouczająca. Dawidowa.

Ps 52,02 Gdy Edomita Doeg przybył i zawiadomił Saula w słowach: "Dawid wszedł

do domu Achimeleka".

Ps 52,03 Dlaczego złością się chełpisz, przemożny niegodziwcze? Przez cały dzień Ps 52,04 zamyślasz zgubę, twój język jest jak ostra brzytwa, sprawco podstępu. Ps 52,05 Miłujesz bardziej zło niż dobro, bardziej kłamstwo niż mowę sprawiedliwą. Ps 52,06 Miłujesz wszelkie zgubne mowy, podstępny języku!

Ps 52,07 Dlatego zniszczy cię Bóg na wieki, pochwyci cię i usunie z twego namiotu,

wyrwie cię z ziemi żyjących.

Ps 52,08 Ujrzą sprawiedliwi i ulękną się, a będą śmiali się z niego: Ps 52,09 "Oto człowiek, który nie uczynił Boga swoją warownią. ale zaufał mnóstwu

swych bogactw, a w siłę wzrósł przez swoje zbrodnie".

Ps 52,10 Ja zaś jak oliwka, co kwitnie w domu Bożym, zaufam na wieki łaskawości

Boga.

Ps 52,11 Chcę Cię wysławiać na wieki za to, coś uczynił, i polegać na Twoim imieniu,

bo jest dobre dla ludzi Tobie oddanych.

Rozdział 53

Ps 53,01 Kierownikowi chóru. Na melodię: "Machalat". Pieśń pouczająca. Dawidowa. Ps 53,02 Mówi głupi w swoim sercu: "Nie ma Boga". Oni są zepsuci, ohydne rzeczy

popełniają, nie ma takiego, co dobrze czyni.

Ps 53,03 Bóg spogląda z nieba na synów ludzkich, badając, czy jest wśród nich ro

zumny, który by szukał Boga.

Ps 53,04 Wszyscy razem zbłądzili, stali się nikczemni, takiego, co dobrze czyni, nie ma

ni jednego.

Ps 53,05 Czy się nie opamiętają ci, którzy czynią nieprawość, co lud mój pożerają, jak

gdyby chleb jedli, a nie wzywają Boga?

960 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 55

Ps 53,06 Tam zadrżeli ze strachu, gdzie strachu nie było, albowiem Bóg rozproszył

kości tych, co cię oblegli; doznali wstydu, bo Bóg ich odrzucił.

Ps 53,07 Kto przyniesie z Syjonu zbawienie Izraelowi? Gdy Bóg odmieni los swego

narodu, Jakub się uraduje, Izrael się ucieszy.

Rozdział 54

Ps 54,01 Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Pieśń pouczająca. Dawidowa. Ps 54,02 Gdy Zifejczycy przybyli do Saula, mówiąc: "Oto Dawid u nas się ukrywa". Ps 54,03 Boże, zbaw mnie, w imię swoje, swoją mocą broń mojej sprawy! Ps 54,04 Boże, słuchaj mojej modlitwy, nakłoń ucha na słowa ust moich! Ps 54,05 Bo powstają przeciwko mnie pyszni, a gwałtownicy czyhają na moje życie;

nie mają Boga przed swymi oczyma.

Ps 54,06 Oto Bóg mi dopomaga, Pan podtrzymuje me życie.

Ps 54,07 Niechaj zło spadnie na moich przeciwników i przez wzgląd na Twą wierność

zniwecz ich!

Ps 54,08 Będę Ci chętnie składać ofiarę, sławić Twe imię, bo ono jest dobre, Ps 54,09 bo wybawi mię z wszelkiej udręki, a moje oko ogląda hańbę moich wrogów.

Rozdział 55

Ps 55,01 Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Pieśń pouczająca. Dawidowa. Ps 55,02 Boże, nakłoń ucha na moją modlitwę i nie odwracaj się od mojej prośby, Ps 55,03 zwróć się ku mnie i wysłuchaj mnie! Szamocę się w moim ucisku, jęczę Ps 55,04 pod wpływem głosu nieprzyjaciela, pod wpływem wołania grzesznika, bo

sprowadzają na mnie niedolę i napastują mnie w gniewie.

Ps 55,05 Drży we mnie moje serce i ogarnia mnie lęk śmiertelny. Ps 55,06 Przychodzą na mnie strach i drżenie i przerażenie mną owłada. Ps 55,07 I mówię sobie: gdybym miał skrzydła jak gołąb, to bym uleciał i spoczął Ps 55,08 oto bym uszedł daleko, zamieszkał na pustyni.

Ps 55,09 Prędko bym wyszukał sobie schronienie od szalejącej wichury, od burzy. Ps 55,10 O Panie, rozprosz, rozdziel ich języki; bo widzę przemoc i niezgodę w mieście. Ps 55,11 Obchodzą je w ciągu dnia i nocy po jego murach, a złość i ucisk są w pośrodku

niego.

Ps 55,12 Pośrodku niego jest zagłada, a z jego placu nie znika krzywda i podstęp. Ps 55,13 Gdybyż to lżył mnie nieprzyjaciel, z pewnością bym to znosił; gdybyż przeciw

mnie powstawał ten, który mnie nienawidzi, ukryłbym się przed nim.

961 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 56

Ps 55,14 Lecz jesteś nim ty, równy ze mną, przyjaciel, mój zaufany, Ps 55,15 z którym żyłem w słodkiej zażyłości, chodziliśmy po domu Bożym w orszaku

świątecznym.

Ps 55,16 Niechaj śmierć na nich spadnie, niechaj żywcem zstąpią do Szeolu, bo w ich

mieszkaniach jest wśród nich nikczemność!

Ps 55,17 A ja wołam do Boga i Pan mnie ocali.

Ps 55,18 Wieczorem, rano i w południe narzekam i jęczę, a głosu mego [On] wysłucha. Ps 55,19 Ześle pokój - uratuje moje życie od tych, co na mnie nastają: bo wielu mam

przeciwników.

Ps 55,20 Usłyszy Bóg i poniży ich Ten, który zasiada na tronie od początku, bo nie

ma dla nich opamiętania i nie boją się Boga.

Ps 55,21 [Każdy] podnosi ręce na domowników, umowę swoją łamie. Ps 55,22 Jego twarz jest gładsza niż masło, lecz serce gotowe do walki. Jego mowy

łagodniejsze niż olej, lecz są to obnażone miecze.

Ps 55,23 Zrzuć swą troskę na Pana, a On cię podtrzyma; nie dopuści nigdy, by miał

się zachwiać sprawiedliwy.

Ps 55,24 Ty, o Boże, ich wtrącisz do studni zatracenia; mężowie krwawi, podstępni nie

dożyją połowy dni swoich, ja zaś nadzieję pokładam w Tobie.

Rozdział 56

Ps 56,01 Kierownikowi chóru. Na melodię: "Gołębica z dalekich terebintów". Dawido

wy. Miktam. Gdy go Filistyni zatrzymali w Gat.

Ps 56,02 Zmiłuj się nade mną, Boże, bo czyha na mnie człowiek, uciska mnie w nie

ustannej walce.

Ps 56,03 Wrogowie moi nieustannie czyhają na mnie, tak wielu przeciw mnie walczy.

Podnieś mnie,

Ps 56,04 ilekroć mnie trwoga ogarnie, w Tobie pokładam nadzieję. Ps 56,05 W Bogu uwielbiam Jego słowo, Bogu ufam, nie będę się lękał: cóż może mi

uczynić człowiek?

Ps 56,06 Przez cały dzień mi uwłaczają, przeciw mnie obracają wszystkie swe zamysły.

Ku [mojej] zgubie

Ps 56,07 się schodzą, śledzą moje kroki, godzą na moje życie.

Ps 56,08 Za niegodziwość - pomoc dla nich? Boże, powal w gniewie narody! Ps 56,09 Ty zapisałeś moje życie tułacze; przechowałeś Ty łzy moje w swoim bukłaku:

"czyż nie są spisane w Twej księdze?"

Ps 56,10 Wtedy wrogowie moi odstąpią w dniu, gdy Cię wezwę: po tym poznam, że

Bóg jest ze mną.

Ps 56,11 W Bogu uwielbiam Jego słowo, wielbię słowo Pana.

962 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 58

Ps 56,12 Bogu ufam, nie będę się lękał: cóż może mi uczynić człowiek? Ps 56,13 Wiążą mnie, Boże, śluby, które Ci złożyłem, Tobie oddam ofiary pochwalne, Ps 56,14 bo ocaliłeś moje życie od śmierci "i moje nogi od upadku", abym chodził

przed Bogiem w światłości życia.

Rozdział 57

Ps 57,01 Kierownikowi chóru. Na melodię: "Nie niszcz". Dawidowy. Miktam. Gdy

[Dawid] zbiegł od Saula do jaskini.

Ps 57,02 Zmiłuj się nade mną, Boże, zmiłuj się nade mną, u Ciebie chronię swe życie:

chronię się pod cień Twoich skrzydeł, aż przejdzie klęska.

Ps 57,03 Wołam do Boga Najwyższego, do Boga, który czyni mi dobro. Ps 57,04 Niech ześle [pomoc] z nieba, niechaj mnie wybawi, niech hańbą okryje tych,

co mnie dręczą; niechaj ześle Bóg swoją łaskę i wierność.

Ps 57,05 Pośrodku lwów spoczywam, co pożerają synów ludzkich. Ich zęby to włócznie

i strzały, a język ich niby miecz ostry.

Ps 57,06 Bądź wywyższony, Boże, ponad niebo, a Twoja chwała ponad całą ziemię! Ps 57,07 Zastawili sieć na moje kroki i zgnębili moje życie. Przede mną dół wykopali:

sami wpadli do niego.

Ps 57,08 Serce moje jest mocne, Boże, mocne serce moje; zaśpiewam i zagram. Ps 57,09 Zbudź się, duszo moja, zbudź, harfo i cytro! Chcę obudzić jutrzenkę. Ps 57,10 Wśród ludów będę chwalił Cię, Panie; zagram Ci wśród narodów, Ps 57,11 bo Twoja łaskawość aż do niebios, a wierność Twoja po chmury! Ps 57,12 Bądź wywyższony, Boże, ponad niebo, a Twoja chwała ponad całą ziemię!

Rozdział 58

Ps 58,01 Kierownikowi chóru. Na melodię: "Nie niszcz". Dawidowy. Miktam. Ps 58,02 Wielmoże, czy rzetelnie wydajecie wyroki? Czy słusznie sądzicie synów ludz

kich?

Ps 58,03 Niestety, popełniacie w sercu nieprawość, wasze ręce w kraju odważają ucisk. Ps 58,04 Od łona matki występni zeszli na bezdroża, od urodzenia zbłądzili głosiciele

kłamstwa.

Ps 58,05 Trucizna ich podobna jest do jadu węża, do jadu głuchej żmii, co zamyka

uszy,

Ps 58,06 aby nie słyszeć głosu zaklinaczy, głosu czarownika, co biegle zaklina. Ps 58,07 Boże, zetrzyj im zęby w paszczy; Panie, połam zęby lwiątkom!

963 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 59

Ps 58,08 Niech się rozejdą jak spływające wody, niech zwiędną jak trawa na drodze. Ps 58,09 Niech przeminą jak ślimak, co na drodze się rozpływa, jak płód poroniony,

co nie widział słońca.

Ps 58,10 Zanim ich ciernie w krzak się rozrosną, niech powiew burzy go porwie, póki

jest zielony.

Ps 58,11 Sprawiedliwy się cieszy, kiedy widzi karę, myje swoje nogi we krwi niegodziw

ca.

Ps 58,12 A ludzie powiedzą: "Uczciwy ma nagrodę; doprawdy, jest Bóg, co sądzi na

ziemi".

Rozdział 59

Ps 59,01 Kierownikowi chóru. Na melodię: "Nie niszcz". Dawidowy. Miktam. Gdy Saul

wysłał ludzi do pilnowania domu, by Dawida zabić.

Ps 59,02 Wyrwij mnie, mój Boże, od moich nieprzyjaciół, chroń mnie od powstających

na mnie!

Ps 59,03 Wyrwij mnie od złoczyńców, i od mężów krwawych mię wybaw! Ps 59,04 Bo oto czyhają na moje życie, możni przeciw mnie spiskują, a we mnie nie

ma zbrodni ani grzechu, o Panie,

Ps 59,05 bez mojej winy przybiegają i napastują. Obudź się, wyjdź mi na spotkanie i

zobacz,

Ps 59,06 bo Ty, Panie, Boże Zastępów, jesteś Bogiem Izraela. Przebudź się, by skarcić

wszystkie ludy, nie miej litości dla wszystkich podłych buntowników. Ps 59,07 Wracają wieczorem, warczą jak psy i krążą po mieście. Ps 59,08 Oto się chełpią swoimi ustami; na ich wargach obelgi: "Któż bowiem słyszy?" Ps 59,09 Lecz Ty, o Panie, z nich się śmiejesz, szydzisz ze wszystkich pogan. Ps 59,10 Będę baczył na Ciebie, Mocy moja, bo Ty, o Boże, jesteś moją warownią. Ps 59,11 W swej łaskawości Bóg wychodzi mi naprzeciw, Bóg sprawia, że mogę patrzeć

na [klęskę] moich wrogów.

Ps 59,12 Wytrać ich, o Boże, niech lud mój nie zapomina! Twoją mocą rozprosz ich i

powal, o Panie, nasza Tarczo!

Ps 59,13 Grzech na ich ustach: to słowo ich warg. Niech spęta ich własna pycha, za

złorzeczenia i kłamstwa, które rozgłaszają.

Ps 59,14 Wytrać ich w gniewie, wytrać, by już ich nie było, by wiedziano, że Bóg

króluje w Jakubie i po krańce ziemi.

Ps 59,15 Wracają wieczorem, warczą jak psy i krążą po mieście. Ps 59,16 Włóczą się, szukając żeru; skowyczą, gdy się nie nasycą. Ps 59,17 A ja opiewać będę Twą potęgę i rankiem będę się weselić z Twojej łaskawości,

bo stałeś się dla mnie warownią i ucieczką w dniu mego ucisku.

964 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 61

Ps 59,18 Będę śpiewał Tobie, Mocy moja, bo Ty, o Boże, jesteś moją warownią, mój

łaskawy Boże.

Rozdział 60

Ps 60,01 Kierownikowi chóru. Na melodię: "Lilia Prawa". Miktam. Dawidowy. Celem

pouczenia.

Ps 60,02 Gdy walczył z Aram-Naharaim i z Aram-Sobą i gdy powracający Joab zwy

ciężył Edomitów w Dolinie Soli - dwanaście tysięcy [ludzi].

Ps 60,03 Odrzuciłeś nas, o Boże, starłeś nas, rozgniewałeś się, lecz powróć do nas! Ps 60,04 Wstrząsnąłeś i rozdarłeś ziemię: ulecz jej rozdarcia, albowiem się chwieje. Ps 60,05 Kazałeś ludowi swemu zaznać twardego losu, napoiłeś nas winem oszałamia

jącym.

Ps 60,06 Postawiłeś znak dla tych, co boją się Ciebie, by uciekali przed łukiem. Ps 60,07 Aby ocaleli, których Ty miłujesz, wspomóż Twą prawicą i wysłuchaj nas! Ps 60,08 Bóg przemówił w swojej świątyni: "Będę się radował i podzielę Sychem, a

dolinę Sukkot wymierzę.

Ps 60,09 Do Mnie należy Gilead, do Mnie Manasses, Efraim jest szyszakiem mej głowy,

Juda moim berłem,

Ps 60,10 Moab jest dla Mnie misą do mycia, na Edom but mój rzucę, nad Filisteą

będę triumfował".

Ps 60,11 Któż mię wprowadzi do miasta warownego? Któż aż do Edomu mię dopro

wadzi?

Ps 60,12 Czyż nie Ty, o Boże, nas odrzuciłeś i [już] nie wychodzisz, Boże, z naszymi

wojskami?

Ps 60,13 Daj nam pomoc przeciw nieprzyjacielowi, bo ludzkie ocalenie jest zawodne. Ps 60,14 W Bogu dokonamy czynów pełnych mocy: i On podepcze naszych nieprzy

jaciół.

Rozdział 61

Ps 61,01 Kierownikowi chóru. Na instrumentach strunowych. Dawidowy. Ps 61,02 Słuchaj, o Boże, mojego wołania, zważ na moją modlitwę! Ps 61,03 Wołam do Ciebie z krańców ziemi, gdy słabnie moje serce: na skałę zbyt dla

mnie wysoką wprowadź mnie,

Ps 61,04 bo Ty jesteś dla mnie obroną, wieżą warowną przeciwko wrogowi. Ps 61,05 Chciałbym zawsze mieszkać w Twoim przybytku, uciekać się pod cień Twoich

965 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 63

skrzydeł!

Ps 61,06 Bo Ty, o Boże, wysłuchujesz mych ślubów i wypełniasz życzenia tych, co się

boją Twojego imienia.

Ps 61,07 Przymnażaj dni do dni króla, lata jego przedłuż z pokolenia na pokolenia! Ps 61,08 Niech na wieki króluje przed Bogiem; ześlij łaskę i wierność, aby go strzegły. Ps 61,09 Wówczas będę zawsze imię Twe opiewał i dnia każdego wypełniał me śluby.

Rozdział 62

Ps 62,01 Kierownikowi chóru. Według Jedutuna. Psalm. Dawidowy. Ps 62,02 Dusza moja spoczywa tylko w Bogu, od Niego przychodzi moje zbawienie. Ps 62,03 On jedynie skałą i zbawieniem moim, twierdzą moją, więc się nie zachwieję. Ps 62,04 Dokądże będziecie napadać na człowieka i wszyscy go przewracać jak ścianę

pochyloną, jak mur, co się wali?

Ps 62,05 Oni tylko knują podstępy i lubią zwodzić; kłamliwymi ustami swymi błogo

sławią, a przeklinają w sercu.

Ps 62,06 Spocznij jedynie w Bogu, duszo moja, bo od Niego pochodzi moja nadzieja. Ps 62,07 On jedynie skałą i zbawieniem moim, On jest twierdzą moją, więc się nie

zachwieję.

Ps 62,08 W Bogu jest zbawienie moje i moja chwała, skała mojej mocy, w Bogu moja

ucieczka.

Ps 62,09 W każdym czasie Jemu ufaj, narodzie! Przed Nim serca wasze wylejcie: Bóg

jest dla nas ucieczką!

Ps 62,10 Synowie ludzcy są tylko jak tchnienie, synowie mężów - kłamliwi; na wadze

w górę się wznoszą: wszyscy razem są lżejsi niż tchnienie.

Ps 62,11 Nie pokładajcie ufności w przemocy ani się łudźcie na próżno rabunkiem; do

bogactw, choćby rosły, serc nie przywiązujcie.

Ps 62,12 Bóg raz powiedział, dwa razy to słyszałem: Bóg jest potężny. Ps 62,13 I Ty, Panie, jesteś łaskawy, bo Ty każdemu oddasz według jego czynów.

Rozdział 63

Ps 63,01 Psalm Dawidowy. Gdy przebywał na Pustyni Judzkiej. Ps 63,02 Boże, Ty Boże mój, Ciebie szukam; Ciebie pragnie moja dusza, za Tobą tęskni

moje ciało, jak ziemia zeschła, spragniona, bez wody.

Ps 63,03 W świątyni tak się wpatruję w Ciebie, bym ujrzał Twoją potęgę i chwałę. Ps 63,04 Skoro łaska Twoja lepsza jest od życia, moje wargi będą Cię sławić.

966 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 65

Ps 63,05 Tak błogosławię Cię w moim życiu: wzniosę ręce w imię Twoje. Ps 63,06 Dusza moja się syci niby sadłem i tłustością, radosnymi okrzykami warg moje

usta Cię chwalą,

Ps 63,07 gdy wspominam Cię na moim posłaniu i myślę o Tobie podczas moich czuwań. Ps 63,08 Bo stałeś się dla mnie pomocą i w cieniu Twych skrzydeł wołam radośnie: Ps 63,09 do Ciebie lgnie moja dusza, prawica Twoja mnie wspiera. Ps 63,10 A ci, którzy szukają zguby mojej duszy, niech zejdą w głębiny ziemi. Ps 63,11 Niech będą wydani pod miecze i staną się łupem szakali. Ps 63,12 A król niech się raduje w Bogu, niech chlubi się każdy, który nań przysięga,

tak niech się zamkną usta mówiących kłamliwie.

Rozdział 64

Ps 64,01 Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy.

Ps 64,02 Boże, słuchaj głosu mego, gdy się żalę; zachowaj me życie od strachu przed

wrogiem.

Ps 64,03 Chroń mnie przed gromadą złoczyńców i przed zgrają źle postępujących. Ps 64,04 Oni ostrzą jak miecz swe języki, a gorzkie słowa kierują jak strzały, Ps 64,05 by ugodzić niewinnego z ukrycia, znienacka strzelają, wcale się nie boją. Ps 64,06 Umacniają się w złym zamiarze, zamyślają potajemnie zastawić sidła i mówią

sobie: "Któż nas zobaczy

Ps 64,07 i zgłębi nasze tajemnice?" Zamach został obmyślony, ale wnętrze człowieka

serce jest niezgłębione.

Ps 64,08 Lecz Bóg strzałami w nich godzi, nagle odnoszą rany,

Ps 64,09 własny język im gotuje upadek: wszyscy, co ich widzą, potrząsają głowami. Ps 64,10 Ludzie zdjęci bojaźnią sławią dzieło Boga i rozważają Jego zrządzenia. Ps 64,11 Sprawiedliwy weseli się w Panu, do Niego się ucieka, a wszyscy prawego serca

się chlubią.

Rozdział 65

Ps 65,01 Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy. Pieśń.

Ps 65,02 Ciebie należy wielbić, Boże, na Syjonie. Tobie śluby dopełniać, Ps 65,03 co próśb wysłuchujesz. Do Ciebie przychodzi wszelki śmiertelnik, Ps 65,04 wyznając nieprawości. Przygniatają nas nasze przewiny: Ty je odpuszczasz. Ps 65,05 Szczęśliwy, kogo wybierasz i przygarniasz: mieszka on w Twoich pałacach.

Niech nas nasycą dobra Twego domu, świętość Twojego przybytku!

967 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 66

Ps 65,06 Twoja sprawiedliwość odpowiada nam cudami, Boże, nasz Zbawco, nadziejo

wszystkich krańców ziemi i mórz dalekich,

Ps 65,07 który swą mocą utwierdzasz góry, jesteś opasany potęgą, Ps 65,08 który uśmierzasz burzliwy szum morza, huk jego fal, zgiełk narodów. Ps 65,09 Przejęci są trwogą mieszkańcy krańców ziemi z powodu Twych znaków. Ty

zaś napełniasz radością podwoje Zachodu i Wschodu.

Ps 65,10 Nawiedziłeś ziemię i nawodniłeś, ubogaciłeś ją obficie. Strumień Boży wodą

jest wezbrany, zboże im przygotowałeś. Tak przygotowałeś ziemię: Ps 65,11 bruzdy jej nawodniłeś, wyrównałeś jej skiby, deszczami ją spulchniłeś i po

błogosławiłeś jej płodom.

Ps 65,12 Rok uwieńczyłeś swymi dobrami i Twoje ślady opływają tłustością. Ps 65,13 Stepowe pastwiska są pełne rosy, a wzgórza przepasują się weselem. Ps 65,14 Łąki się stroją trzodami, doliny okrywają się zbożem, wznoszą okrzyki rado

ści, a nawet śpiewają.

Rozdział 66

Ps 66,01 Kierownikowi chóru. Pieśń. Psalm. Sławcie Boga z radością, wszystkie zie

mie,

Ps 66,02 opiewajcie chwałę Jego imienia, cześć Mu świetną oddajcie! Ps 66,03 Powiedzcie Bogu: Jak zadziwiające są Twoje dzieła! Z powodu wielkiej Twej

mocy muszą Ci schlebiać Twoi wrogowie.

Ps 66,04 Niechaj cała ziemia Cię wielbi i niechaj śpiewa Tobie, niech imię Twoje opie

wa!

Ps 66,05 Przyjdźcie i patrzcie na dzieła Boga: dokonał dziwów pośród synów ludzkich! Ps 66,06 Morze na suchy ląd zamienił; pieszo przeszli przez rzekę: wielce Nim się ra

dujmy!

Ps 66,07 Jego potęga włada na wieki; oczy Jego śledzą narody: niech się buntownicy

nie podnoszą przeciw Niemu!

Ps 66,08 Błogosławcie, ludy, naszemu Bogu i rozgłaszajcie Jego chwałę, Ps 66,09 bo On obdarzył życiem naszą duszę, a nodze naszej nie dał się potknąć. Ps 66,10 Albowiem Tyś, Boże, nas doświadczył; badałeś nas ogniem, jak się bada sre

bro.

Ps 66,11 Pozwoliłeś nam wejść w pułapkę, włożyłeś na nasz grzbiet ciężar; Ps 66,12 kazałeś ludziom deptać nam po głowach, przeszliśmy przez ogień i wodę: ale

wyprowadziłeś nas na wolność.

Ps 66,13 Wejdę w Twój dom z całopaleniem i wypełnię to, co ślubowałem Tobie, Ps 66,14 co wymówiły moje wargi, co moje usta przyrzekły w ucisku. Ps 66,15 Złożę Ci w ofierze całopalnej tłuste owce, razem z wonią [z ofiar] baranów:

968 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 68

ofiaruję Ci krowy i kozły.

Ps 66,16 Wszyscy, co się Boga boicie, chodźcie i słuchajcie, chcę opowiedzieć, co uczy

nił On mojej duszy!

Ps 66,17 Do Niego wołałem moimi ustami i chwaliłem Go moim językiem. Ps 66,18 Gdybym w mym sercu zamierzał nieprawość, Pan by mnie nie wysłuchał. Ps 66,19 Lecz Bóg wysłuchał: dosłyszał głos mojej modlitwy.

Ps 66,20 Błogosławiony Bóg, co nie odepchnął mej prośby i nie odjął mi swojej łaska

wości.

Rozdział 67

Ps 67,01 Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Psalm. Pieśń. Ps 67,02 Niech Bóg się zmiłuje nad nami, niech nam błogosławi; niech zajaśnieje dla

nas Jego oblicze!

Ps 67,03 Aby na ziemi znano Jego drogę, Jego zbawienie - pośród wszystkich ludów. Ps 67,04 Niech Ciebie, Boże, wysławiają ludy, niech wszystkie narody dają Ci chwałę! Ps 67,05 Niech się narody cieszą i weselą, że Ty ludami rządzisz sprawiedliwie i kieru

jesz narodami na ziemi.

Ps 67,06 Niech Ciebie, Boże wysławiają ludy, niech wszystkie narody dają Ci chwałę! Ps 67,07 Ziemia wydała swój owoc: Bóg, nasz Bóg, nam pobłogosławił. Ps 67,08 Niechaj nam Bóg błogosławi i niech się Go boją wszystkie krańce ziemi!

Rozdział 68

Ps 68,01 Kierownikowi chóru. Dawidowy. Psalm. Pieśń.

Ps 68,02 Bóg wstaje, a rozpraszają się Jego wrogowie i pierzchają przed Jego obliczem

ci, którzy Go nienawidzą.

Ps 68,03 Rozwiewają się, jak dym się rozwiewa, jak wosk się rozpływa przy ogniu, tak

giną przed Bogiem grzesznicy.

Ps 68,04 A sprawiedliwi się cieszą i weselą przed Bogiem, i radością się rozkoszują. Ps 68,05 Śpiewajcie Bogu, grajcie Jego imieniu; wyrównajcie drogę Temu, co cwałuje

na obłokach! Jahwe Mu na imię; radujcie się przed Jego obliczem! Ps 68,06 Ojcem dla sierot i dla wdów opiekunem jest Bóg w swym świętym mieszka

niu.

Ps 68,07 Bóg przygotowuje dom dla opuszczonych, a jeńców prowadzi ku pomyślności;

na ziemi zeschłej zostają tylko oporni.

Ps 68,08 Boże, gdy szedłeś przed ludem Twoim, gdy kroczyłeś przez pustynię,

969 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 68

Ps 68,09 ziemia zadrżała, także niebo zesłało deszcz "przed Bogiem", przed obliczem

Boga, Boga Izraela.

Ps 68,10 Zesłałeś, Boże, obfity deszcz, swe wyczerpane dziedzictwo Ty orzeźwiłeś. Ps 68,11 Twoja rodzina, Boże, w nim zamieszkała; pokrzepiłeś w swej dobroci bied

nego.

Ps 68,12 Pan wypowiada słowo do zwiastunów pomyślnych nowin: "Wielkie wojsko". Ps 68,13 "Uciekają królowie zastępów, uciekają; a mieszkanka domu dzieli łupy. Ps 68,14 Gdy odpoczywali między zagrodami trzody, skrzydła gołębicy srebrem się

lśniły, a jej pióra zielonkawym odcieniem złota.

Ps 68,15 Gdy tam Wszechmocny królów rozpraszał, śniegi spadały na górę Salmon!" Ps 68,16 Góry Baszanu - to góry wysokie, góry Baszanu - to góry urwiste: Ps 68,17 czemu, góry urwiste, patrzycie z zazdrością na górę, gdzie się Bogu spodobało

mieszkać, na której też Bóg będzie mieszkał na zawsze?

Ps 68,18 Rydwanów Bożych jest tysiące tysięcy: to Pan do świątyni przybywa z Syna

ju.

Ps 68,19 Wstąpiłeś na wyżynę, wziąłeś jeńców do niewoli, przyjąłeś ludzi jako daninę,

nawet opornych - do Twej siedziby, Panie!

Ps 68,20 Pan niech będzie przez wszystkie dni błogosławiony: ciężary nasze dźwiga

Bóg, zbawienie nasze.

Ps 68,21 Bóg nasz jest Bogiem, który wyzwala, i Pan Bóg daje ujść przed śmiercią. Ps 68,22 Zaiste Bóg kruszy głowy swym wrogom, kudłatą czaszkę tego, co postępuje

grzesznie.

Ps 68,23 Pan powiedział: "Z Baszanu mogę [cię] wyprowadzić, mogę wyprowadzić z

głębiny morskiej,

Ps 68,24 byś stopę twą we krwi umoczył, by języki psów twoich miały kęsek z wro

gów".

Ps 68,25 Boże, widać Twoje wejście, wejście Boga mego, Króla mego, do świątyni. Ps 68,26 Śpiewacy idą przodem, na końcu harfiarze, w środku dziewczęta uderzają w

bębenki.

Ps 68,27 "Na świętych zgromadzeniach błogosławcie Boga, Pana - wy zrodzeni z Izra

ela!"

Ps 68,28 Tam Beniamin idzie na czele, książęta Judy wśród wrzawy swych okrzyków,

książęta Zabulona, książęta Neftalego.

Ps 68,29 O Boże, okaż Twoją potęgę, potęgę Bożą, z jaką działałeś dla nas Ps 68,30 z Twej świątyni nad Jeruzalem! Niech królowie złożą Tobie dary! Ps 68,31 Napełnij grozą dzikiego zwierza w sitowiu i stada bawołów, z cielcami naro

dów. Niech padną na twarze przynoszący srebro; rozprosz narody, co z wojen

się cieszą.

Ps 68,32 Niechaj z Egiptu nadejdą możnowładcy, niech Kusz wyciągnie swe ręce do

Boga.

Ps 68,33 Śpiewajcie Bogu, królestwa ziemi, zagrajcie Panu,

970 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 69

Ps 68,34 który przemierza niebo, niebo odwieczne. Oto wydał głos swój, głos potężny: Ps 68,35 "Uznajcie moc Bożą!" Jego majestat jest nad Izraelem, a Jego potęga w ob

łokach.

Ps 68,36 Grozę sieje Bóg ze swej świątyni, Bóg Izraela; On sam swojemu ludowi daje

potęgę i siłę. Niech będzie Bóg błogosławiony!

Rozdział 69

Ps 69,01 Kierownikowi chóru. Na melodię: "Lilie...". Dawidowy. Ps 69,02 Wybaw mnie, Boże, bo woda mi sięga po szyję.

Ps 69,03 Ugrzązłem w mule topieli i nie mam nigdzie oparcia, trafiłem na wodną

głębinę i nurt wody mnie porywa.

Ps 69,04 Zmęczyłem się krzykiem i ochrypło mi gardło, osłabły moje oczy, gdy czekam

na Boga mojego.

Ps 69,05 Liczniejsi są od włosów mej głowy nienawidzący mnie bez powodu; silni

są moi wrogowie, nieprzyjaciele zakłamani; czyż mam oddać to, czegom nie

porwał?

Ps 69,06 Boże, Ty znasz moją głupotę i występki moje nie są zakryte przed Tobą. Ps 69,07 Niech przeze mnie nie wstydzą się ci, co Tobie ufają, Panie, Boże Zastępów.

Niech przeze mnie się nie rumienią ci, którzy Ciebie szukają, Boże Izraela! Ps 69,08 Dla Ciebie bowiem znoszę urąganie i hańba twarz mi okrywa. Ps 69,09 Dla braci moich stałem się obcym i cudzoziemcem dla synów mej matki. Ps 69,10 Bo gorliwość o dom Twój mnie pożera i spadły na mnie obelgi uwłaczających

Tobie.

Ps 69,11 Trapiłem siebie postem, a spotkały mnie za to zniewagi. Ps 69,12 Przywdziałem wór jako szatę i pośmiewiskiem stałem się dla tamtych. Ps 69,13 Mówią o mnie siedzący w bramie i śpiewają pieśni ci, co piją sycerę. Ps 69,14 Lecz ja, o Panie, ślę moją modlitwę do Ciebie, w czasie łaskawości, o Boże;

wysłuchaj mnie w Twojej wielkiej dobroci, w zbawczej Twej wierności! Ps 69,15 Wyrwij mnie z bagna, abym nie zatonął, wybaw mnie od tych, co mnie

nienawidzą, i z wodnej głębiny!

Ps 69,16 Niechaj mnie nurt wody nie porwie, niech nie pochłonie mnie głębia, niech

otchłań nie zamknie nade mną swej paszczy!

Ps 69,17 Wysłuchaj mnie, Panie, bo Twoja łaska pełna jest dobroci; wejrzyj na mnie

w ogromie swego miłosierdzia!

Ps 69,18 Nie kryj swego oblicza przed Twoim sługą; prędko mnie wysłuchaj, bo jestem

w ucisku.

Ps 69,19 Zbliż się do mnie i wybaw mnie; uwolnij mnie przez wzgląd na moich wrogów! Ps 69,20 Ty znasz moją hańbę, mój wstyd i mą niesławę; wszyscy, co mnie dręczą, są

971 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 71

przed Tobą.

Ps 69,21 Hańba złamała moje serce i sił mi zabrakło, na współczującego czekałem, ale

go nie było, i na pocieszających, lecz ich nie znalazłem.

Ps 69,22 Dali mi jako pokarm truciznę, a gdy byłem spragniony, poili mnie octem. Ps 69,23 Niech stół ich stanie się dla nich pułapką, potrzaskiem - ich biesiada ofiarna. Ps 69,24 Niech zaćmią się ich oczy, aby nie widzieli; spraw, by lędźwie ich zawsze się

chwiały.

Ps 69,25 Wylej na nich swoje oburzenie, niech ich ogarnie żar Twojego gniewu! Ps 69,26 Niech ich mieszkanie stanie się pustkowiem, a w ich namiotach niech braknie

mieszkańców!

Ps 69,27 Bo prześladowali tego, kogoś Ty poraził, i przyczynili bólu temu, któregoś ty

zranił.

Ps 69,28 Do winy ich dodaj winę, niech nie dostąpią u Ciebie usprawiedliwienia. Ps 69,29 Niech zostaną wymazani z księgi żyjących i niech nie będą zapisani z prawymi! Ps 69,30 Ale ja jestem nędzny i zbolały; niech pomoc Twoja, Boże, mię strzeże! Ps 69,31 Pieśnią chcę chwalić imię Boga i dziękczynieniem Go wysławiać. Ps 69,32 Milsze to Bogu niźli bawół, niż cielec, co ma [już] rogi i racice. Ps 69,33 Patrzcie i bądźcie radośni, ubodzy, niech ożyje wasze serce, którzy szukacie

Boga.

Ps 69,34 Bo Pan wysłuchuje biednych i swoimi więźniami nie gardzi. Ps 69,35 Niechaj Go chwalą niebiosa i ziemia, morza i wszystko, co w nich się porusza. Ps 69,36 Albowiem Bóg ocali Syjon i zbuduje miasta Judy: tam będą mieszkać i mieć

posiadłość;

Ps 69,37 i potomstwo sług Jego ją odziedziczy, a miłujący Jego imię tam przebywać

będę.

Rozdział 70

Ps 70,01 Kierownikowi chóru. Dawidowy. Ku wspomnieniu.

Ps 70,02 Racz mnie wybawić, o Boże; Panie, pospiesz mi na pomoc! Ps 70,03 Niech się zawstydzą i okryją rumieńcem ci, którzy godzą na moje życie. Niech

się cofną okryci wstydem ci, którzy z nieszczęść moich się weselą. Ps 70,04 Niechaj odstąpią okryci hańbą, którzy [mi] mówią: "Ha, ha". Ps 70,05 Niech się radują i weselą w Tobie wszyscy, co Ciebie szukają. Niech zawsze

mówią: "Bóg jest wielki!" ci, którzy pragną Twojej pomocy.

Ps 70,06 Ja zaś ubogi jestem i nędzny, Boże, szybko przyjdź mi z pomocą! Tyś wspo

możyciel mój i wybawca: nie zwlekaj, o Panie!

972 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 71

Rozdział 71

Ps 71,01 W Tobie, Panie, moja ucieczka, niech nie doznam wstydu na wieki; Ps 71,02 wyrwij mnie i wyzwól w Twej sprawiedliwości, nakłoń ku mnie swe ucho i

ocal mnie!

Ps 71,03 Bądź mi skałą schronienia i zamkiem warownym, aby mnie ocalić, boś Ty

opoką moją i twierdzą.

Ps 71,04 Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca, od pięści złoczyńcy i ciemiężyciela. Ps 71,05 Ty bowiem, mój Boże, jesteś moją nadzieją, Panie, ufności moja od moich

lat młodych!

Ps 71,06 Ty byłeś moją podporą od narodzin; od łona matki moim opiekunem. Ciebie

zawsze wysławiałem.

Ps 71,07 Jak gdyby cudem stałem się dla wielu, Ty bowiem byłeś potężnym mym

wspomożycielem.

Ps 71,08 Usta moje były pełne Twojej chwały, przez cały dzień - Twojej sławy. Ps 71,09 Nie odtrącaj mnie w czasie starości; gdy siły ustaną, nie opuszczaj mnie! Ps 71,10 Albowiem moi wrogowie o mnie rozprawiają, czyhający na moje życie radzą

się nawzajem,

Ps 71,11 "Bóg go opuścił - mówią - gońcie go, chwytajcie, bo nie ma on wybawcy". Ps 71,12 O Boże, nie stój z daleka ode mnie, mój Boże, pośpiesz mi na pomoc! Ps 71,13 Niech się zawstydzą i niech upadną wrogowie mego życia; niech się hańbą i

wstydem okryją szukający mego nieszczęścia!

Ps 71,14 Ja zaś będę zawsze ufał i pomnażał wszelką Twą chwałę. Ps 71,15 Moje usta będą głosić Twoją sprawiedliwość, przez cały dzień Twoją pomoc:

bo nawet nie znam jej miary.

Ps 71,16 Przyjdę z potężnymi czynami Pana i będę przypominał tylko Jego sprawie

dliwość.

Ps 71,17 Boże, Ty mnie uczyłeś od mojej młodości, i do tej chwili głoszę Twoje cuda. Ps 71,18 Lecz i w starości, i w wieku sędziwym nie opuszczaj mnie, Boże, gdy [moc]

Twego ramienia głosić będę, całemu przyszłemu pokoleniu - Twą potęgę, Ps 71,19 i sprawiedliwość Twą, Boże, sięgającą wysoko, którą tak wielkich dzieł doko

nałeś: o Boże, któż jest równy Tobie?

Ps 71,20 Zesłałeś na mnie wiele srogich utrapień, lecz znowu przywrócisz mi życie i z

czeluści ziemi znów mnie wydobędziesz.

Ps 71,21 Pomnóż moją godność i pociesz mnie na nowo!

Ps 71,22 A ja chcę wielbić na harfie Twoją wierność, mój Boże! Będę Ci grał na cytrze,

Święty Izraela!

Ps 71,23 Rozradują się moje wargi, gdy będę Ci śpiewał, i dusza moja, którą odkupi

łeś.

Ps 71,24 Również mój język przez cały dzień będzie głosił Twoją sprawiedliwość, bo

973 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 73

okryli się hańbą i wstydem szukający mojego nieszczęścia.

Rozdział 72

Ps 72,01 Salomonowy. O Boże, przekaż Twój sąd królowi i Twoją sprawiedliwość sy

nowi królewskiemu.

Ps 72,02 Niech sądzi sprawiedliwie Twój lud i ubogich Twoich - zgodnie z prawem! Ps 72,03 Niech góry przyniosą ludowi pokój, a wzgórza - sprawiedliwość! Ps 72,04 Otoczy opieką uciśnionych z ludu, ratować będzie dzieci ubogich, a zetrze

ciemiężyciela.

Ps 72,05 I będzie trwał długo jak słońce, jak księżyc przez wszystkie pokolenia. Ps 72,06 Zstąpi jak deszcz na trawę, jak deszcz rzęsisty, co nawadnia ziemię. Ps 72,07 Za dni jego zakwitnie sprawiedliwość i wielki pokój, dopóki księżyc nie zga

śnie.

Ps 72,08 I panować będzie od morza do morza, od Rzeki aż po krańce ziemi. Ps 72,09 Nieprzyjaciele będą mu się kłaniać, a jego przeciwnicy pył będą lizali. Ps 72,10 Królowi Tarszisz i wysp przyniosą dary, królowie Szeby i Saby złożą daninę. Ps 72,11 I oddadzą mu pokłon wszyscy królowie, wszystkie narody będą mu służyły. Ps 72,12 Wyzwoli bowiem wołającego biedaka i ubogiego, i bezbronnego. Ps 72,13 Zmiłuje się nad nędzarzem i biedakiem i ocali życie ubogich: Ps 72,14 uwolni ich życie od krzywdy i ucisku, a krew ich cenna będzie w jego oczach. Ps 72,15 Przeto będzie żył i dadzą mu złoto z Saby, zawsze będą się modlić za niego,

nieustannie mu błogosławić.

Ps 72,16 Obfitość zboża niech będzie na ziemi, szczyty gór niech zaszumią [lasami]!

Jak Liban [niech wzrasta] plon jego, niech zakwitną jego łodygi jak polna

trawa!

Ps 72,17 Imię jego niech trwa na wieki; jak długo świeci słońce, niech wzrasta jego

imię! Niech się wzajemnie nim błogosławią! Niech wszystkie narody ziemi

życzą mu szczęścia!

Ps 72,18 Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, który sam jeden czyni cuda! Ps 72,19 Błogosławione na wieki chwalebne Jego imię; niech się cała ziemia napełni

Jego chwałą! Niech się tak stanie - niech się stanie!

Ps 72,20 (Skończyły się modlitwy Dawida, syna Jessego).

Rozdział 73

Ps 73,01 Psalm. Asafowy. Jak dobry jest Bóg dla prawych, dla tych, co są czystego

974 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 74

serca!

Ps 73,02 A moje stopy nieomal się nie potknęły, omal się nie zachwiały moje kroki. Ps 73,03 Zazdrościłem bowiem niegodziwym widząc pomyślność grzeszników. Ps 73,04 Bo dla nich nie ma żadnych cierpień, ich ciało jest zdrowe, tłuste. Ps 73,05 Nie doznają ludzkich utrapień ani z [innymi] ludźmi nie cierpią. Ps 73,06 Toteż ich naszyjnikiem jest pycha, a przemoc szatą, co ich odziewa. Ps 73,07 Ich nieprawość pochodzi z nieczułości, złe zamysły nurtują ich serca. Ps 73,08 Szydzą i mówią złośliwie, butnie grożą uciskiem.

Ps 73,09 Ustami swymi niebo napastują, język ich krąży po ziemi. Ps 73,10 Dlatego lud mój do nich się zwraca i obficie piją ich wodę. Ps 73,11 I mówią: "Jakże Bóg może widzieć, czyż Najwyższy posiada wiedzę?" Ps 73,12 Takimi oto są grzesznicy i zawsze beztroscy gromadzą bogactwo. Ps 73,13 Czy więc na próżno zachowałem czyste serce i w niewinności umywałem rę

ce?

Ps 73,14 Co dnia bowiem cierpię chłostę, każdego ranka spotyka mnie kara. Ps 73,15 Gdybym pomyślał: Będę mówił jak tamci, to bym zdradził ród Twoich sy

nów.

Ps 73,16 Rozmyślałem zatem, aby to zrozumieć, lecz to wydało mi się uciążliwe, Ps 73,17 póki nie wniknąłem w święte sprawy Boże, nie przyjrzałem się końcowi tam

tych.

Ps 73,18 Zaiste na śliskiej drodze ich stawiasz i spychasz ich ku zagładzie. Ps 73,19 Jakże nagle stali się przedmiotem grozy, zniknęli strawieni przerażeniem. Ps 73,20 Jak snem po obudzeniu, Panie, powstając wzgardzisz ich obrazem. Ps 73,21 Gdy się trapiło moje serce, a w nerkach odczuwałem ból dotkliwy, Ps 73,22 byłem nierozumny i nie pojmowałem: byłem przed Tobą jak juczne zwierzę. Ps 73,23 Lecz ja zawsze będę z Tobą: Tyś ujął moją prawicę;

Ps 73,24 prowadzisz mnie według swojej rady i przyjmujesz mię na koniec do chwały. Ps 73,25 Kogo prócz Ciebie mam w niebie? Gdy jestem z Tobą, nie cieszy mnie ziemia. Ps 73,26 Niszczeje moje ciało i serce, Bóg jest opoką mego serca i mym udziałem na

wieki.

Ps 73,27 Bo oto giną ci, którzy od Ciebie odstępują, Ty gubisz wszystkich, co łamią

wiarę wobec Ciebie.

Ps 73,28 Mnie zaś dobrze jest być blisko Boga, w Panu wybrałem sobie schronienie,

by opowiadać wszystkie Jego dzieła.

Rozdział 74

Ps 74,01 Pieśń pouczająca. Asafowy. Dlaczego, Boże, odrzuciłeś na wieki, płoniesz

gniewem przeciw owcom Twojego pastwiska?

975 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 75

Ps 74,02 Pomnij na Twoją społeczność, którą dawno nabyłeś, na pokolenie, które wzią

łeś w posiadanie, na górę Syjon, gdzie założyłeś sobie siedzibę.

Ps 74,03 Skieruj Twe kroki ku ruinom bez końca: nieprzyjaciel wszystko spustoszył w

świątyni.

Ps 74,04 Ryknęli Twoi przeciwnicy w środku [Namiotu] Spotkania, zatknęli swe pro

porce.

Ps 74,05 Można było ich poznać jak tego, co wznosi wysoko siekiery wśród gąszczów. Ps 74,06 Wszystkie jego bramy wyłamali razem, zniszczyli toporem i kilofem. Ps 74,07 Na pastwę ognia świątynię Twoją wydali, doszczętnie zbezcześcili przybytek

Twego imienia.

Ps 74,08 Rzekli w swym sercu: "Razem ich zniszczmy!" Spalili w kraju wszystkie miej

sca świętych zgromadzeń.

Ps 74,09 Już nie widać naszych znaków i nie ma proroka; a między nami nie ma, kto

by wiedział, jak długo,

Ps 74,10 jak długo, Boże, będzie urągał nieprzyjaciel? Czy wróg na zawsze będzie

bluźnił Twemu imieniu?

Ps 74,11 Czemu cofasz swą rękę i trzymasz swą prawicę w zanadrzu? Ps 74,12 Bóg jednak od początku jest moim królem, który na ziemi sprawia ocalenie. Ps 74,13 Ty ujarzmiłeś morze swą potęgą, skruszyłeś głowy smoków na morzu. Ps 74,14 Ty zmiażdżyłeś łby Lewiatana, wydałeś go na żer potworom morskim. Ps 74,15 Ty otworzyłeś źródła i strumienie; Ty wysuszyłeś rzeki stale płynące. Ps 74,16 Twoim jest dzień i noc jest Twoja; Ty światło i słońce utwierdziłeś. Ps 74,17 Ty ustanowiłeś wszystkie granice ziemi; Ty utworzyłeś lato i zimę. Ps 74,18 Pamiętaj o tym: wróg Cię lży, Panie, a lud niemądry uwłacza Twojemu imie

niu.

Ps 74,19 Nie wydawaj na zatracenie duszy Twej synogarlicy; o życiu Twych ubogich

nie zapominaj na wieki!

Ps 74,20 Wejrzyj na Twe przymierze, bo się napełniły zakątki kraju jękiem i przemo

cą.

Ps 74,21 Niechaj uciśniony nie wraca ze wstydem: niech ubogi i biedny chwalą Twoje

imię!

Ps 74,22 Powstań, o Boże, prowadź swoją sprawę; pamiętaj o zniewadze, którą co dnia

wyrządza Ci głupiec.

Ps 74,23 Nie zapomnij o krzyku Twoich przeciwników; zawsze się podnosi zgiełk po

wstających na Ciebie.

Rozdział 75

Ps 75,01 Kierownikowi chóru. Na melodię: "Nie niszcz...". Psalm. Asafowy. Pieśń.

976 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 77

Ps 75,02 Wysławiamy Cię, Boże, wysławiamy, wzywamy Twego imienia, opowiadamy

Twe cuda.

Ps 75,03 "Gdy Ja naznaczę porę, odbędę sąd sprawiedliwy.

Ps 75,04 Choćby się chwiała ziemia z wszystkimi jej mieszkańcami, Ja umocniłem jej

filary.

Ps 75,05 Mówię zuchwalcom: "Nie bądźcie zuchwali!" a do niegodziwych: "Nie podno

ście rogu!"

Ps 75,06 Nie podnoście rogu ku górze, nie mówcie bezczelnie przeciw Skale. Ps 75,07 Bo nie ze wschodu ani z zachodu, ani z pustyni, ani z gór [przychodzi] wy

wyższenie,

Ps 75,08 lecz Bóg jedynie jest sędzią - tego zniża, tamtego podnosi. Ps 75,09 Bo w ręku Pana jest kielich, który się pieni winem, pełnym przypraw. I On z

niego nalewa: aż do mętów wypiją, pić będą wszyscy niegodziwi na ziemi". Ps 75,10 Ja zaś będę się radował na wieki, zaśpiewam Bogu Jakuba. Ps 75,11 I połamię cały róg niegodziwych, a róg sprawiedliwego się wzniesie.

Rozdział 76

Ps 76,01 Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Psalm. Asafowy. Pieśń. Ps 76,02 Bóg znany jest w Judzie, wielkie jest imię Jego w Izraelu. Ps 76,03 W Salem powstał Jego przybytek, a na Syjonie Jego mieszkanie. Ps 76,04 Tam złamał pioruny łuku, tarczę i miecz, i zbroję.

Ps 76,05 Jesteś pełen światła - potężniejszy niż góry odwieczne. Ps 76,06 Najdzielniejsi stali się łupem i śpią snem swoim, a ręce wszystkich odważnych

pomdlały.

Ps 76,07 Od Twojej groźby, Boże Jakuba, zdrętwiały rydwany i konie. Ps 76,08 Jesteś straszliwy i któż Ci się oprze w obliczu Twego zagniewania? Ps 76,09 Ogłosiłeś z nieba swój wyrok, przelękła się ziemia, zamilkła, Ps 76,10 gdy Bóg na sąd się podniósł, by ocalić wszystkich pokornych na ziemi. Ps 76,11 Bo gniew Edomu będzie Cię sławił, a resztki Chamat będą obchodzić Twe

święto.

Ps 76,12 Złóżcie śluby i wypełnijcie je przed Panem, Bogiem waszym, niech całe oto

czenie niesie dary Straszliwemu,

Ps 76,13 Temu, który poskramia ducha książąt, który jest straszliwy dla królów ziemi.

977 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 78

Rozdział 77

Ps 77,01 Kierownikowi chóru. Według Jedutuna. Asafowy. Psalm. Ps 77,02 Głos mój się wznosi do Boga i wołam, głos mój - do Boga, by mnie usłyszał. Ps 77,03 Szukam Pana w dzień mojej niedoli. Moja ręka w nocy niestrudzenie się

wyciąga, moja dusza odmawia przyjęcia pociechy.

Ps 77,04 Jęczę, gdy wspomnę na Boga, duch mój słabnie, kiedy rozmyślam. Ps 77,05 Ty zatrzymujesz powieki mych oczu: jestem wzburzony i mówić nie mogę. Ps 77,06 Rozważam dni starodawne i lata poprzednie

Ps 77,07 wspominam. Rozmyślam nocą w sercu, roztrząsam i duch mój docieka: Ps 77,08 "Czy Bóg odrzuca na wieki, że już nie jest łaskawy?

Ps 77,09 Czy Jego łaskawość ustała na zawsze, a słowo umilkło na pokolenia? Ps 77,10 Czy Bóg zapomniał o litości, czy w gniewie powstrzymał swoje miłosierdzie?" Ps 77,11 I mówię: "To dla mnie bolesne, że się odwróciła prawica Najwyższego". Ps 77,12 Wspominam dzieła Pana, zaiste wspominam Twoje dawne cuda. Ps 77,13 Rozmyślam o wszystkich Twych dziełach i czyny Twoje rozważam. Ps 77,14 Boże, Twoja droga jest święta: który bóg dorówna wielkością naszemu Bogu? Ps 77,15 Ty jesteś Bogiem działającym cuda, objawiłeś ludom swą potęgę. Ps 77,16 Ramieniem swoim lud Twój wybawiłeś, synów Jakuba i Józefa. Ps 77,17 Boże, ujrzały Cię wody, ujrzały Cię wody: zadrżały i odmęty się poruszyły. Ps 77,18 Chmury wylały wody, wydały głos chmury i poleciały Twoje strzały. Ps 77,19 Głos Twego grzmotu wśród terkotu kół, pioruny świat rozjaśniły: poruszyła

się i zatrzęsła ziemia.

Ps 77,20 Twoja droga wiodła przez wody, Twoja ścieżka przez wody rozległe i nie znać

było Twych śladów.

Ps 77,21 Wiodłeś Twój lud jak trzodę ręką Mojżesza i Aarona.

Rozdział 78

Ps 78,01 Pieśń pouczająca. Asafowy. Słuchaj, mój ludu, nauki mojej; nakłońcie wasze

uszy na słowa ust moich.

Ps 78,02 Do przypowieści otworzę me usta, wyjawię tajemnice zamierzchłego wieku. Ps 78,03 Cośmy słyszeli i cośmy poznali, i co nam opowiedzieli nasi ojcowie, Ps 78,04 tego nie ukryjemy przed ich synami. Opowiemy przyszłemu potomstwu chwa

łę Pana i Jego potęgę, i cuda, których dokonał.

Ps 78,05 Albowiem nadał On w Jakubie przykazania i ustanowił Prawo w Izraelu, aby

to, co zlecił naszym ojcom, podawali swym synom,

Ps 78,06 aby to poznało przyszłe pokolenie, synowie, co się narodzą,

978 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 78

Ps 78,07 że mają pokładać nadzieję w Bogu i nie zapominać dzieł Boga, lecz strzec

Jego poleceń.

Ps 78,08 A niech nie będą jak ich ojcowie, pokoleniem opornym, buntowniczym, po

koleniem o chwiejnym usposobieniu, którego duch nie dochowuje Bogu wier

ności.

Ps 78,09 Synowie Efraima, uzbrojeni w łuki, w dniu bitwy poszli w rozsypkę. Ps 78,10 Nie zachowali przymierza z Bogiem i nie chcieli postępować według Jego

Prawa.

Ps 78,11 Zapomnieli o Jego dziełach i o cudach, które im ukazał. Ps 78,12 Uczynił cuda przed ich ojcami w ziemi egipskiej na polu Soanu. Ps 78,13 Rozdzielił morze, a ich przeprowadził i wody ustawił jak groblę. Ps 78,14 Przez dzień ich prowadził obłokiem, a przez całą noc blaskiem ognia. Ps 78,15 Rozłupał skały w pustyni i jak wielką otchłanią obficie ich napoił. Ps 78,16 Wydobył ze skały strumienie, i wylał wodę jak rzekę.

Ps 78,17 Lecz nadal grzeszyli przeciw Niemu, obrażali Najwyższego w kraju suchym. Ps 78,18 Wystawiali Boga na próbę w swych sercach, żądając strawy dla swego pożą

dania.

Ps 78,19 Mówili przeciw Bogu, rzekli: "Czyż Bóg potrafi nakryć stół w pustyni?" Ps 78,20 Oto w skałę uderzył, popłynęły wody i wytrysnęły strumienie: "Czy także

potrafi dać chleba albo ludowi swemu przygotować mięso?"

Ps 78,21 Toteż gdy Pan usłyszał, zapalił się gniewem, i ogień rozgorzał przeciw Jaku

bowi, "i gniew jeszcze powstał przeciw Izraelowi",

Ps 78,22 że nie uwierzyli w Boga i nie zaufali Jego pomocy.

Ps 78,23 Potem z góry wydał rozkaz chmurom i bramy nieba otworzył, Ps 78,24 i spuścił jak deszcz mannę do jedzenia: dał im zboże z nieba. Ps 78,25 Człowiek chleb mocarzy spożywał - żywności zesłał im do syta. Ps 78,26 Wzbudził na niebie wicher od wschodu i mocą swą przywiódł wiatr połu

dniowy.

Ps 78,27 I zesłał na nich mięso, jak kurzawę, i ptaki skrzydlate, jak morski piasek. Ps 78,28 Sprawił, że pospadały na ich obóz dokoła ich namiotów. Ps 78,29 Jedli więc i nasycili się w pełni, i zaspokoił ich pożądanie. Ps 78,30 Jeszcze nie zaspokoili swego pożądania i pokarm był jeszcze w ich ustach, Ps 78,31 gdy się rozżarzył przeciw nim gniew Boży: zabił ich dostojników, a młodzień

ców Izraela powalił.

Ps 78,32 Jednakże nadal grzeszyli i nie wierzyli Jego cudom.

Ps 78,33 Szybko ich dni zakończył i lata ich nagłą zatratą.

Ps 78,34 Gdy ich zabijał, szukali Go, nawracali się i znów szukali Boga. Ps 78,35 I przypominali sobie, że Bóg jest dla nich skałą, że Bóg Najwyższy ich zba

wicielem.

Ps 78,36 Lecz oszukiwali Go swymi ustami i kłamali Mu swoim językiem. Ps 78,37 Ich serce nie trwało przy Nim, w przymierzu z Nim nie byli stali.

979 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 78

Ps 78,38 On jednak litując się odpuszczał winę, a nie wytracał, i często odwracał swój

gniew, i nie pobudzał całej swej zapalczywości.

Ps 78,39 Przypominał sobie, że są tylko ciałem i tchnieniem, które odchodzi, a nie

wraca.

Ps 78,40 Ileż razy drażnili Go na pustyni i zasmucali Go na pustkowiu! Ps 78,41 I ponownie Boga wystawiali na próbę, gniewali Świętego Izraela. Ps 78,42 Nie pamiętali Jego ręki - dnia, w którym ich wybawił od ciemiężyciela, Ps 78,43 kiedy czynił w Egipcie swe znaki i swoje cuda na polu Soanu, Ps 78,44 i rzeki ich w krew zamienił, i ich strumienie, aby pić nie mogli. Ps 78,45 Nasłał na nich muchy, które ich kąsały, i zgubne dla nich żaby. Ps 78,46 Ich zbiory wydał owadom, a owoc ich pracy szarańczy. Ps 78,47 Poraził gradem ich winnice, a szronem ich sykomory.

Ps 78,48 Ich bydło wydał na pastwę zarazy, a na pastwę choroby ich trzody. Ps 78,49 Zesłał na nich żar swojego gniewu: oburzenie, zapalczywość i udrękę - orszak

zwiastunów klęski.

Ps 78,50 Otworzył drogę dla swego gniewu: nie zachował ich od śmierci, ich życie wy

dał zarazie.

Ps 78,51 I poraził w Egipcie wszystko pierworodne, pierwsze ich płody w namiotach

Chama.

Ps 78,52 A swój lud wyprowadził jak owce i powiódł w pustyni jak trzodę. Ps 78,53 Wiódł ich bezpiecznie, tak że się nie bali, a ich wrogów przykryło morze. Ps 78,54 Wprowadził ich do swej ziemi świętej, do gór, które nabyła Jego prawica; Ps 78,55 i wygnał przed nimi narody, a im losem wyznaczył dziedzictwo i w namiotach

tamtych osadził szczepy Izraela.

Ps 78,56 Ale wystawiali na próbę i drażnili Boga Najwyższego, i Jego przykazań nie

strzegli.

Ps 78,57 Odstępowali zdradziecko, jak ich ojcowie, byli zmienni, jak łuk zawodny. Ps 78,58 Pobudzali Go do gniewu przez swoje wyżyny i wzniecali Jego zazdrość swoimi

rzeźbami.

Ps 78,59 Bóg usłyszał i zapłonął gniewem, i zupełnie odrzucił Izraela. Ps 78,60 I porzucił mieszkanie w Szilo, przybytek, gdzie mieszkał wśród ludzi. Ps 78,61 I oddał swoją moc w niewolę, a swą chwałę w ręce nieprzyjaciół. Ps 78,62 I wydał pod miecz swój naród, i rozjątrzył się na swoje dziedzictwo. Ps 78,63 Młodzieńców ich pochłonął ogień, a nad ich pannami nie śpiewano pieśni

weselnych.

Ps 78,64 Ich kapłani poginęli od miecza, a ich wdowy nie mogły lamentować. Ps 78,65 Lecz Pan się ocknął jak ze snu, jak wojownik winem zmożony. Ps 78,66 I poraził od tyłu swych nieprzyjaciół: wieczystą sromotą ich okrył. Ps 78,67 Odrzucił namiot Józefa i nie wybrał szczepu Efraima, Ps 78,68 lecz wybrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował. Ps 78,69 I wzniósł swoją świątynię, jak wysokie niebo, jak ziemię, którą ugruntował

980 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 80

na wieki.

Ps 78,70 Wybrał swego sługę Dawida i wziął go od owczych zagród: Ps 78,71 powołał go, gdy chodził za karmiącymi [owcami], by pasł Jakuba, lud Jego,

i Izraela, Jego dziedzictwo.

Ps 78,72 On ich pasł w prawości swego serca i roztropnie prowadził swoimi rękoma.

Rozdział 79

Ps 79,01 Psalm. Asafowy. Boże, poganie przyszli do Twego dziedzictwa, zbezcześcili

Twój święty przybytek, Jeruzalem obrócili w ruiny.

Ps 79,02 Ciała sług Twoich wydali na pastwę ptakom powietrznym, zwierzętom ziem

skim ciała Twoich świętych.

Ps 79,03 Ich krew rozlali, jak wodę, wokół Jeruzalem i nie było komu ich pogrzebać. Ps 79,04 Staliśmy się przedmiotem wzgardy dla naszych sąsiadów, igraszką i pośmie

wiskiem dla otaczających.

Ps 79,05 Dokądże, Panie? Czy wiecznie będziesz się gniewał? Czy Twoja zapalczywość

będzie gorzeć jak ogień?

Ps 79,06 Wylej gniew Twój na ludy, które Cię nie uznają, na królestwa, co nie wzywają

Twojego imienia.

Ps 79,07 Albowiem pożarli Jakuba i spustoszyli jego siedzibę.

Ps 79,08 Nie pamiętaj nam win naszych przodków, niech rychło przyjdzie ku nam

miłosierdzie Twoje: bo bardzo jesteśmy słabi.

Ps 79,09 Wspomóż nas, Boże zbawienia naszego, przez wzgląd na chwałę Twojego

imienia, i wyzwól nas, i odpuść nasze grzechy przez wzgląd na Twoje imię. Ps 79,10 Dlaczego mają mówić poganie: "Gdzie jest ich Bóg?" Niech na naszych oczach

rozejdzie się wśród pogan wieść o pomście za przelaną krew Twoich sług. Ps 79,11 Niech jęk pojmanych dojdzie do Ciebie; mocą Twojego ramienia oszczędź na

śmierć skazanych.

Ps 79,12 I odpłać sąsiadom naszym siedmiokrotnie w ich zanadrze za zniewagę, którą

Tobie, Panie, wyrządzili.

Ps 79,13 My zaś, lud Twój i owce Twej trzody, będziemy Tobie dziękować na wieki i

przez pokolenia głosić Twoją chwałę.

Rozdział 80

Ps 80,01 Kierownikowi chóru. Na melodię: "Lilie świadectwa...". Asafowy. Psalm. Ps 80,02 Posłuchaj, Pasterzu Izraela, Ty, co jak trzodę wiedziesz ród Józefa. Ty, który

981 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 81

zasiadasz nad cherubami, zabłyśnij,

Ps 80,03 przed Efraimem, Beniaminem i Manassesem! Wzbudź Twą potęgę i przyjdź

nam na pomoc!

Ps 80,04 O Boże, odnów nas i okaż Twe pogodne oblicze, abyśmy doznali zbawienia. Ps 80,05 Panie, Boże Zastępów, jak długo gniewać się będziesz, choć lud Twój się

modli?

Ps 80,06 Nakarmiłeś go chlebem płaczu i obficie napoiłeś go łzami. Ps 80,07 Zrobiłeś z nas powód zwady dla naszych sąsiadów, a wrogowie nasi z nas

szydzą.

Ps 80,08 Boże Zastępów, odnów nas i okaż Twe pogodne oblicze, abyśmy doznali

zbawienia.

Ps 80,09 Wyrwałeś winorośl z Egiptu, wygnałeś pogan, a ją zasadziłeś. Ps 80,10 Grunt dla niej przygotowałeś, a ona zapuściła korzenie i napełniła ziemię. Ps 80,11 Góry okryły się jej cieniem, a cedry Boże jej gałęźmi.

Ps 80,12 Swe latorośle rozpostarła aż do Morza, a swoje pędy aż do Rzeki. Ps 80,13 Dlaczego jej mury zburzyłeś, tak że zrywa z niej [grona] każdy, kto przechodzi

drogą,

Ps 80,14 że ją niszczy dzik leśny, a polne zwierzęta obgryzają?

Ps 80,15 Powróć, o Boże Zastępów! Wejrzyj z nieba, zobacz i nawiedź tę winorośl; Ps 80,16 i chroń tę, którą zasadziła Twa prawica, "latorośl, którą umocniłeś dla siebie". Ps 80,17 Ci, którzy ją spalili ogniem i wycięli, niech zginą od grozy Twojego oblicza! Ps 80,18 Niech ręka Twoja będzie nad mężem Twej prawicy, nad synem człowieczym,

któregoś utwierdził dla siebie.

Ps 80,19 Nie odstąpimy już więcej od Ciebie; zachowaj nas przy życiu, byśmy wzywali

Twojego imienia.

Ps 80,20 Panie, Boże Zastępów, odnów nas i ukaż Twe pogodne oblicze, abyśmy doznali

zbawienia.

Rozdział 81

Ps 81,01 Kierownikowi chóru. Na melodię z Gat. Asafowy.

Ps 81,02 Radośnie śpiewajcie Bogu, naszej Mocy, wykrzykujcie Bogu Jakuba! Ps 81,03 Zacznijcie śpiew i w bęben uderzcie, w harfę słodko dźwięczącą i lirę! Ps 81,04 Dmijcie w róg na nowiu, podczas pełni, w nasz dzień uroczysty! Ps 81,05 Bo to jest ustawa w Izraelu, przykazanie Boga Jakubowego. Ps 81,06 To prawo ustanowił On dla Józefa, gdy wyruszył on z ziemi egipskiej. Słyszę

język nieznany:

Ps 81,07 "Uwolniłem od brzemienia jego barki: jego ręce porzuciły kosze. Ps 81,08 W ucisku wołałeś, a Ja cię ratowałem, odpowiedziałem ci z grzmiącej chmury,

982 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 83

doświadczyłem cię przy wodach Meriba.

Ps 81,09 Słuchaj, mój ludu, chcę cię napomnieć: obyś posłuchał Mnie, Izraelu! Ps 81,10 Nie będzie u ciebie boga obcego, cudzemu bogu nie będziesz oddawał pokło

nu.

Ps 81,11 Ja jestem Pan, twój Bóg, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej; otwórz

szeroko usta, abym je napełnił.

Ps 81,12 Lecz mój lud nie posłuchał mego głosu: Izrael nie był Mi posłuszny. Ps 81,13 Pozostawiłem ich przeto twardości ich serca: niech postępują według swych

zamysłów!

Ps 81,14 Gdyby mój lud Mnie posłuchał, a Izrael kroczył moimi drogami: Ps 81,15 natychmiast zgniótłbym ich wrogów i obróciłbym rękę na ich przeciwników. Ps 81,16 Nienawidzący Pana schlebialiby Jemu, a czas ich [kary] trwałby na wieki. Ps 81,17 Jego zaś bym karmił tłuszczem pszenicy i sycił miodem z opoki".

Rozdział 82

Ps 82,01 Psalm. Asafowy. Bóg powstaje w zgromadzeniu bogów, pośrodku bogów sąd

odbywa:

Ps 82,02 "Dokądże będziecie sądzić niegodziwie i trzymać stronę występnych? Ps 82,03 Ujmijcie się za sierotą i uciśnionym, wymierzcie sprawiedliwość nieszczęśli

wemu i ubogiemu!

Ps 82,04 Uwolnijcie uciśnionego i nędzarza, wyrwijcie go z ręki występnych! Ps 82,05 Lecz oni nie pojmują i nie rozumieją, błąkają się w ciemnościach: cała ziemia

chwieje się w posadach.

Ps 82,06 Ja rzekłem: Jesteście bogami i wszyscy - synami Najwyższego. Ps 82,07 Lecz wy pomrzecie jak ludzie, jak jeden mąż, książęta, poupadacie". Ps 82,08 O Boże, powstań, odbądź sąd nad ziemią, bo wszelkie narody są Twoją

własnością.

Rozdział 83

Ps 83,01 Pieśń. Psalm. Asafowy

Ps 83,02 O Boże, nie trwaj w milczeniu, nie milcz i nie spoczywaj, Boże! Ps 83,03 Bo oto burzą się Twoi wrogowie i podnoszą głowę ci, którzy Cię nienawidzą. Ps 83,04 Knują spisek przeciwko Twojemu ludowi, zmawiają się przeciw tym, których

strzeżesz.

Ps 83,05 "Pójdźcie - mówią - wytraćmy ich spośród narodów, by więcej nie wspomi

983 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 85

nano imienia Izraela".

Ps 83,06 Zaiste, zmawiają się jednomyślnie i przeciw Tobie zawierają przymierze: Ps 83,07 Namioty Edomu z Izmaelitami, Moab i Hagryci,

Ps 83,08 Gebal, Ammon i Amalek, kraj Filistynów i mieszkańcy Tyru. Ps 83,09 Także Asyryjczycy połączyli się z nimi, dla synów Lota stali się ramieniem. Ps 83,10 Uczyń im jak Madianitom i Siserze, jak Jabinowi nad potokiem Kiszon, Ps 83,11 którzy polegli pod Endor, stali się nawozem dla ziemi. Ps 83,12 Z ich książętami postąp jak z Orebem, jak z Zeebem, z Zebachem i z Sal

munną, z wszystkimi ich przywódcami,

Ps 83,13 którzy mówili: "Zagarnijmy dla siebie kraj Boga!"

Ps 83,14 O Boże mój, uczyń ich podobnymi do źdźbeł ostu, do plew gnanych wichurą. Ps 83,15 Jak ogień pożera lasy, jak pożoga wypala góry,

Ps 83,16 tak ich ścigaj Twoją nawałnicą i burzą Twoją wpraw ich w zamieszanie! Ps 83,17 Okryj hańbą ich oblicze, aby szukali imienia Twego, Panie! Ps 83,18 Niech wstyd i trwoga ogarną ich na zawsze, niech będą pohańbieni i zginą! Ps 83,19 Niechaj poznają Ciebie i wiedzą, że tylko Ty, który sam jeden masz Jahwe

na imię, jesteś Najwyższy nad całą ziemią.

Rozdział 84

Ps 84,01 Kierownikowi chóru. Na wzór z Gat. Synów Koracha. Psalm. Ps 84,02 Jak miłe są przybytki Twoje, Panie Zastępów!

Ps 84,03 Dusza moja pragnie i tęskni do przedsieni Pańskich. Moje serce i ciało rado

śnie wołają do Boga żywego.

Ps 84,04 Nawet wróbel dom sobie znajduje i jaskółka gniazdo. gdzie złoży swe pisklęta:

przy Twoich ołtarzach, Panie Zastępów, mój Królu i mój Boże! Ps 84,05 Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie, nieustannie Cię wychwa

lają.

Ps 84,06 Szczęśliwi, których moc jest w Tobie, którzy zachowują ufność w swym sercu. Ps 84,07 Przechodząc doliną Baka, przemieniają ją w źródło, a wczesny deszcz błogo

sławieństwem ją okryje.

Ps 84,08 Z mocy w moc wzrastać będą: Boga "nad bogami" ujrzą na Syjonie. Ps 84,09 Panie Zastępów, usłysz moją modlitwę; nakłoń ucha, Boże Jakuba! Ps 84,10 Spojrzyj, Puklerzu nasz, Boże, i wejrzyj na oblicze Twego Pomazańca! Ps 84,11 Zaiste jeden dzień w przybytkach Twoich lepszy jest niż innych tysiące; wolę

stać w progu domu mojego Boga, niż mieszkać w namiotach grzeszników. Ps 84,12 Bo Pan Bóg jest słońcem i tarczą: Pan hojnie darzy łaską i chwałą, nie od

mawia dobrodziejstw postępującym nienagannie.

Ps 84,13 Panie Zastępów, szczęśliwy człowiek, który ufa Tobie!

984 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 86

Rozdział 85

Ps 85,01 Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm.

Ps 85,02 Łaskawym się okazałeś, Panie, dla Twej ziemi; odmieniłeś los Jakuba, Ps 85,03 odpuściłeś winę Twojemu ludowi; zakryłeś wszystkie ich grzechy. Ps 85,04 Powściągnąłeś całe zagniewanie Twoje, zaniechałeś zapalczywości Twojego

gniewu.

Ps 85,05 Odnów nas, Boże, nasz Zbawco, i zaniechaj Twego oburzenia na nas! Ps 85,06 Czyż będziesz na nas gniewał się na wieki, czy gniew Twój rozciągniesz na

wszystkie pokolenia?

Ps 85,07 Czyż to nie Ty przywrócisz nam życie, aby Twój lud weselił się w Tobie? Ps 85,08 Okaż nam, Panie, swoją łaskawość i daj nam swoje zbawienie! Ps 85,09 Chciałbym słuchać tego, co mówi Pan Bóg: oto ogłasza pokój ludowi swemu

i świętym swoim; niech się nie stają znów nierozsądni.

Ps 85,10 Zaiste, bliskie jest Jego zbawienie dla tych, którzy się Go boją, tak iż chwała

zamieszka w naszej ziemi.

Ps 85,11 Łaskawość i wierność spotkają się z sobą, ucałują się sprawiedliwość i pokój. Ps 85,12 Wierność z ziemi wyrośnie, a sprawiedliwość wychyli się z nieba. Ps 85,13 Pan sam obdarzy szczęściem a nasza ziemia wyda swój owoc. Ps 85,14 Sprawiedliwość pójdzie przed Nim, po śladach Jego kroków - zbawienie.

Rozdział 86

Ps 86,01 Prośba. Dawidowy. Nakłoń swe ucho, wysłuchaj mnie, Panie, bo jestem nędz

ny i ubogi.

Ps 86,02 Strzeż mojego życia, bo jestem pobożny, zbaw sługę Twego, który ufa Tobie.

Ty jesteś Bogiem moim,

Ps 86,03 Panie, zmiłuj się nade mną, bo nieustannie wołam do Ciebie. Ps 86,04 Rozraduj życie swego sługi, bo ku Tobie, Panie, wznoszę moją duszę. Ps 86,05 Ty bowiem, Panie, jesteś dobry i pełen przebaczenia, pełen łaskawości dla

wszystkich, którzy Cię wzywają.

Ps 86,06 Wysłuchaj, Panie, modlitwę moją i zważ na głos mojej prośby! Ps 86,07 Wołam do Ciebie w dniu mego utrapienia, bo Ty mnie wysłuchujesz. Ps 86,08 Nie ma wśród bogów równego Tobie, Panie, ani czegoś takiego jak Twoje

dzieło.

Ps 86,09 Przyjdą wszystkie ludy, które stworzyłeś, i Tobie, Panie, pokłon oddadzą, i

będą sławiły Twe imię.

Ps 86,10 Boś Ty jest wielki i działasz cuda: tylko Ty jesteś Bogiem.

985 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 88

Ps 86,11 Naucz mię, Panie, Twej drogi, bym postępował według Twojej prawdy; skłoń

moje serce ku bojaźni Twojego imienia!

Ps 86,12 Będę Cię chwalił, Panie, mój Boże, z całego serca mojego i na wieki będę

sławił Twe imię,

Ps 86,13 bo wielkie było dla mnie Twoje miłosierdzie i życie moje wyrwałeś z głębin

Szeolu.

Ps 86,14 O Boże, pyszni przeciw mnie powstali i zgraja gwałtowników czyha na me

życie, a nie mają względu na Ciebie.

Ps 86,15 Ale Ty, Panie, jesteś Bogiem miłosiernym i łaskawym, nieskorym do gniewu,

bardzo łagodnym i wiernym.

Ps 86,16 Zwróć się ku mnie i zmiłuj się nade mną; udziel Twej siły słudze swojemu i

ocal syna swej służebnicy!

Ps 86,17 Uczyń dla mnie znak - zapowiedź pomyślności, ażeby ci, którzy mnie niena

widzą, ujrzeli ze wstydem, żeś Ty, Panie, mi pomógł i pocieszył mnie.

Rozdział 87

Ps 87,01 Synów Koracha. Psalm. Pieśń. Budowla Jego jest na świętych górach: Ps 87,02 Pan miłuje bramy Syjonu bardziej niż wszystkie namioty Jakuba. Ps 87,03 Wspaniałe rzeczy głoszą o tobie, o miasto Boże!

Ps 87,04 Wymienię Rahab i Babel wśród tych, co mnie znają; oto Filistyni i Tyr razem

z Kusz [powiedzą]: "Ten [i ten] się tam urodził".

Ps 87,05 O Syjonie zaś będzie się mówić: "Każdy na nim się narodził, a Najwyższy

sam go umacnia".

Ps 87,06 Pan spisując wylicza narody: "Ten się tam urodził".

Ps 87,07 I oni zaśpiewają jak tancerze: "W tobie są wszystkie me źródła".

Rozdział 88

Ps 88,01 Pieśń. Psalm. Synów Koracha. Kierownikowi chóru. Według [melodii] "Ma

chalat" śpiewać. Pieśń pouczająca. Hemana Ezrachity.

Ps 88,02 Panie, mój Boże, za dnia wołam, nocą się żalę przed Tobą. Ps 88,03 Niech dojdzie do Ciebie moja modlitwa, nakłoń swego ucha na moje wołanie! Ps 88,04 Bo dusza moja jest nasycona nieszczęściami, a życie moje zbliża się do Sze

olu.

Ps 88,05 Zaliczają mnie do tych, co schodzą do grobu, stałem się podobny do męża

bezsilnego.

986 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 89

Ps 88,06 Moje posłanie jest między zmarłymi, tak jak zabitych, którzy leżą w grobie,

o których już nie pamiętasz, którzy wypadli z Twojej ręki.

Ps 88,07 Umieściłeś mię w dole głębokim, w ciemnościach, w przepaści. Ps 88,08 Ciąży nade mną Twoje oburzenie. Sprawiłeś, że wszystkie twe fale mnie do

sięgły.

Ps 88,09 Oddaliłeś ode mnie moich znajomych, uczyniłeś mnie dla nich ohydnym, je

stem zamknięty, bez wyjścia.

Ps 88,10 Moje oko słabnie od nieszczęścia, codziennie wołam do Ciebie, Panie, do

Ciebie ręce wyciągam.

Ps 88,11 Czy dla cieniów czynisz cuda? Czy zmarli wstaną i będą Cię sławić? Ps 88,12 Czy to w grobie się opowiada o Twojej łasce, a w Szeolu o Twojej wierności? Ps 88,13 Czy Twoje cuda ukazują się w ciemnościach, a sprawiedliwość Twoja w ziemi

zapomnienia?

Ps 88,14 Ja zaś, o Panie, wołam do Ciebie i rano modlitwa moja niech do Ciebie do

trze.

Ps 88,15 Czemu odrzucasz mię, Panie, ukrywasz oblicze swoje przede mną? Ps 88,16 Ja jestem biedny i od dzieciństwa na progu śmierci, dźwigałem grozę Twoją

i mdlałem.

Ps 88,17 Nade mną przeszły Twe gniewy i zgubiły mnie Twoje groźby. Ps 88,18 Otaczają mnie nieustannie jak woda; okrążają mnie wszystkie naraz. Ps 88,19 Odsunąłeś ode mnie przyjaciół i towarzyszy: domownikami moimi stały się

ciemności.

Rozdział 89

Ps 89,01 Pieśń pouczająca. Etana Ezrachity.

Ps 89,02 Na wieki będę opiewał łaski Pana, moimi ustami będę głosił Twą wierność

przez wszystkie pokolenia,

Ps 89,03 albowiem powiedziałeś: "Na wieki ugruntowana jest łaska", utrwaliłeś swoją

wierność w niebiosach.

Ps 89,04 "Zawarłem przymierze z moim wybrańcem; przysiągłem słudze memu, Da

widowi:

Ps 89,05 Utrwalę na wieki twoje potomstwo i tron twój utrwalę z pokolenia na poko

lenie".

Ps 89,06 Niebiosa wysławiają cuda Twoje, Panie, i wierność Twoją w radzie świętych. Ps 89,07 Bo któż na obłokach będzie równy Panu, któż wśród synów Bożych będzie

do Pana podobny?

Ps 89,08 Bóg w radzie świętych przejmuje bojaźnią, wielki jest i straszny - ponad

wszystkich wokół Niego.

987 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 89

Ps 89,09 Panie, Boże Zastępów, któż równy jest Tobie? Potężny jesteś, Panie, a wier

ność Twoja w krąg Ciebie otacza.

Ps 89,10 Ty ujarzmiasz pyszne morze, Ty poskramiasz jego wzdęte bałwany. Ps 89,11 Ty podeptałeś Rahaba jak padlinę, rozproszyłeś Twych wrogów możnym

Twym ramieniem.

Ps 89,12 Twoje jest niebo i Twoja jest ziemia; Ty założyłeś świat wraz z tym, co go

napełnia;

Ps 89,13 Ty stworzyłeś północ i południe; Tabor i Hermon wykrzykują radośnie na

cześć Twego imienia.

Ps 89,14 Ty masz ramię pełne potęgi, mocna jest ręka Twoja i Twoja prawica wznie

siona.

Ps 89,15 Podstawą Twego tronu sprawiedliwość i prawo; przed Tobą kroczą łaska i

wierność.

Ps 89,16 Szczęśliwy lud, co umie się radować: chodzi, o Panie, w świetle Twego obli

cza.

Ps 89,17 Cieszą się zawsze Twoim imieniem, wywyższa ich Twoja sprawiedliwość. Ps 89,18 Bo Ty jesteś blaskiem ich potęgi, a dzięki Twej przychylności moc nasza się

wznosi.

Ps 89,19 Bo puklerz nasz należy do Pana, a król nasz - do Świętego Izraela. Ps 89,20 Mówiłeś niegdyś w widzeniu do świętych Twoich i powiedziałeś: "Włożyłem

na głowę mocarza koronę; wyniosłem wybrańca z ludu.

Ps 89,21 Znalazłem Dawida, sługę mojego, namaściłem go świętym olejem moim, Ps 89,22 aby ręka moja zawsze z nim była i umacniało go moje ramię. Ps 89,23 Nie zwiedzie go nieprzyjaciel ani nie pognębi go złośnik. Ps 89,24 Lecz zetrę przed nim jego przeciwników, porażę tych, co go nienawidzą. Ps 89,25 Z nim moja wierność i łaska; w moim imieniu moc jego się wzniesie. Ps 89,26 I rękę jego wyciągnę na morze, a prawicę jego na rzeki. Ps 89,27 On będzie wołał do Mnie: "Ty jesteś moim Ojcem, Bogiem moim i Skałą

mojego ocalenia".

Ps 89,28 A Ja go ustanowię pierworodnym, największym wśród królów ziemi. Ps 89,29 Zachowam dla niego łaskawość swą na wieki i wierne będzie moje z nim przy

mierze.

Ps 89,30 Sprawię, że potomstwo jego będzie wieczne, a jego tron - [trwały] jak dni

nieba.

Ps 89,31 A jeśli synowie jego porzucą moje prawo i nie będą postępować według mych

przykazań,

Ps 89,32 jeżeli naruszą moje ustawy i nie będą pełnili moich rozkazów, Ps 89,33 ukarzę rózgą ich przewinienia, a winę ich biczami;

Ps 89,34 lecz nie odejmę mu łaski mojej i nie zawiodę w mojej wierności. Ps 89,35 Nie zbezczeszczę mojego przymierza ani nie zmienię słowa ust moich. Ps 89,36 Raz przysiągłem na moją świętość: na pewno nie skłamię Dawidowi.

988 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 90

Ps 89,37 Potomstwo jego trwać będzie wiecznie i tron jego będzie przede Mną jak

słońce,

Ps 89,38 jak księżyc, co pozostaje na wieki, a świadek w chmurach jest wierny". Ps 89,39 A jednak odpędziłeś i odrzuciłeś, rozgniewałeś się na Twego pomazańca. Ps 89,40 Zerwałeś przymierze z Twoim sługą, poniżyłeś w proch jego diadem. Ps 89,41 Porozwalałeś wszystkie jego mury, obróciłeś w gruzy jego twierdze. Ps 89,42 Ograbili go wszyscy przechodzący drogą, stał się pośmiewiskiem dla swoich

sąsiadów.

Ps 89,43 Podniosłeś prawicę jego nieprzyjaciół; radością napełniłeś wszystkich jego

wrogów.

Ps 89,44 Także cofnąłeś jego miecz przed napastnikiem, nie pozwoliłeś mu ostać się w

walce,

Ps 89,45 pozbawiłeś blasku jego berło i wywróciłeś tron jego na ziemię. Ps 89,46 Skróciłeś dni jego młodości, okryłeś go niesławą.

Ps 89,47 Jak długo, Panie? Czy zawsze będziesz się ukrywał? Czy Twoje oburzenie

będzie płonąć jak ogień?

Ps 89,48 Pamiętaj, jak krótkie jest moje życie, jak znikomymi stworzyłeś wszystkich

ludzi.

Ps 89,49 Czy jest ktoś, kto by żył, a nie zaznał śmierci, kto by życie swe wyrwał spod

władzy Szeolu?

Ps 89,50 Gdzież są, o Panie, Twoje dawne łaski, które zaprzysiągłeś Dawidowi na

swoją wierność?

Ps 89,51 Pomnij, o Panie, na zniewagę sług Twoich: noszę w mym zanadrzu całą wro

gość narodów,

Ps 89,52 z jaką ubliżają przeciwnicy Twoi, Panie, z jaką ubliżają krokom Twego po

mazańca.

Ps 89,53 Niech będzie błogosławiony Pan na wieki! Amen. Amen.

Rozdział 90

Ps 90,01 Błaganie Mojżesza, męża Bożego. Panie, Ty dla nas byłeś ucieczką z pokole

nia na pokolenie.

Ps 90,02 Zanim góry narodziły się w bólach, nim ziemia i świat powstały, od wieku

po wiek Ty jesteś Bogiem.

Ps 90,03 W proch każesz powracać śmiertelnym, i mówisz: "Synowie ludzcy, wracaj

cie!"

Ps 90,04 Bo tysiąc lat w Twoich oczach jest jak wczorajszy dzień, który minął, niby

straż nocna.

Ps 90,05 Porywasz ich: stają się jak sen poranny, jak trawa, co rośnie:

989 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 91

Ps 90,06 rankiem kwitnie i jest zielona, wieczorem więdnie i usycha. Ps 90,07 Zaiste, Twój gniew nas niszczy, trwoży nas Twe oburzenie. Ps 90,08 Stawiasz przed sobą nasze winy, nasze skryte grzechy w świetle Twojego ob

licza.

Ps 90,09 Bo wszystkie dni nasze płyną pod Twoim gniewem; kończymy nasze lata jak

westchnienie.

Ps 90,10 Miarą naszych lat jest lat siedemdziesiąt lub, gdy jesteśmy mocni, osiem

dziesiąt; a większość z nich to trud i marność: bo szybko mijają, my zaś

odlatujemy.

Ps 90,11 Któż potrafi zważyć ogrom Twojego gniewu i kto może doświadczyć mocy

Twego oburzenia?

Ps 90,12 Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy osiągnęli mądrość serca. Ps 90,13 Powróć, o Panie, dokądże jeszcze...? I bądź litościwy dla sług Twoich! Ps 90,14 Nasyć nas z rana swoją łaskawością, abyśmy przez wszystkie dni nasze mogli

się radować i cieszyć.

Ps 90,15 Daj radość według [miary] dni, w których nas przygniotłeś, i lat, w których

zaznaliśmy niedoli.

Ps 90,16 Niech sługom Twoim ukaże się Twe dzieło, a chwała Twoja nad ich synami! Ps 90,17 A dobroć Pana Boga naszego niech będzie nad nami! I wspieraj pracę rąk

naszych, wspieraj dzieło rąk naszych!

Rozdział 91

Ps 91,01 Kto przebywa w pieczy Najwyższego i w cieniu Wszechmocnego mieszka, Ps 91,02 mówi do Pana: "Ucieczko moja i Twierdzo, mój Boże, któremu ufam". Ps 91,03 Bo On sam cię wyzwoli z sideł myśliwego i od zgubnego słowa. Ps 91,04 Okryje cię swymi piórami i schronisz się pod Jego skrzydła: Jego wierność to

puklerz i tarcza.

Ps 91,05 W nocy nie ulękniesz się strachu ani za dnia - lecącej strzały, Ps 91,06 ani zarazy, co idzie w mroku, ni moru, co niszczy w południe. Ps 91,07 Choć tysiąc padnie u twego boku, a dziesięć tysięcy po twojej prawicy: ciebie

to nie spotka.

Ps 91,08 Ty ujrzysz na własne oczy: będziesz widział odpłatę daną grzesznikom. Ps 91,09 Albowiem Pan jest twoją ucieczką, jako obrońcę wziąłeś sobie Najwyższego. Ps 91,10 Niedola nie przystąpi do ciebie, a cios nie spotka twojego namiotu, Ps 91,11 bo swoim aniołom dał rozkaz o tobie, aby cię strzegli na wszystkich twych

drogach.

Ps 91,12 Na rękach będą cię nosili, abyś nie uraził swej stopy o kamień. Ps 91,13 Będziesz stąpał po wężach i żmijach, a lwa i smoka będziesz mógł podeptać.

990 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 93

Ps 91,14 Ja go wybawię, bo przylgnął do Mnie; osłonię go, bo uznał moje imię. Ps 91,15 Będzie Mnie wzywał, a Ja go wysłucham i będę z nim w utrapieniu, wyzwolę

go i sławą obdarzę.

Ps 91,16 Nasycę go długim życiem i ukażę mu moje zbawienie.

Rozdział 92

Ps 92,01 Psalm. Pieśń. Na dzień szabatu.

Ps 92,02 Dobrze jest dziękować Panu i śpiewać imieniu Twemu, o Najwyższy: Ps 92,03 głosić z rana Twoją łaskawość, a wierność Twoją nocami, Ps 92,04 na harfie dziesięciostrunnej i lirze i pieśnią przy dźwiękach cytry. Ps 92,05 Bo rozradowałeś mnie, Panie, Twoimi czynami, cieszę się dziełami rąk Two

ich.

Ps 92,06 Jakże wielkie są dzieła Twe, Panie, bardzo głębokie Twe myśli! Ps 92,07 Człowiek nierozumny ich nie zna, a głupiec ich nie pojmuje. Ps 92,08 Chociaż występni plenią się jak zielsko i złoczyńcy jaśnieją przepychem, i tak

[idą] na wieczną zagładę.

Ps 92,09 Ty zaś, o Panie, na wieki jesteś wywyższony.

Ps 92,10 Bo oto wrogowie Twoi, Panie, bo oto wrogowie Twoi poginą, rozproszą się

wszyscy złoczyńcy.

Ps 92,11 Wywyższyłeś mój róg jak u bawołu, skropiłeś mnie świeżym olejkiem. Ps 92,12 Oko moje patrzy na nieprzyjaciół, "tych, co powstają na mnie". Słuchają

moje uszy moich przeciwników.

Ps 92,13 Sprawiedliwy zakwitnie jak palma, rozrośnie się jak cedr na Libanie. Ps 92,14 Zasadzeni w domu Pańskim rozkwitną na dziedzińcach naszego Boga. Ps 92,15 Wydadzą owoc nawet i w starości, pełni soków i zawsze żywotni, Ps 92,16 aby świadczyć, że Pan jest sprawiedliwy, moja Skała, nie ma w Nim niepra

wości.

Rozdział 93

Ps 93,01 Pan króluje, oblókł się w majestat, Pan przywdział potęgę i nią się przepasał:

tak utwierdził świat, że się nie zachwieje.

Ps 93,02 Twój tron niewzruszony od wieczności, Ty jesteś od wieków, "o Boże". Ps 93,03 Podnoszą rzeki, o Panie, rzeki swój głos podnoszą, rzeki swój szum podnoszą. Ps 93,04 Ponad szum wód rozległych, ponad potęgę morskiej kipieli potężny jest Pan

na wysokościach.

991 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 95

Ps 93,05 Świadectwa Twoje są bardzo godne wiary; domowi Twojemu przystoi świętość

po wszystkie dni, o Panie!

Rozdział 94

Ps 94,01 Boże, Mścicielu, Panie, Boże, Mścicielu, ukaż się!

Ps 94,02 Powstań Ty, który sądzisz ziemię, daj pysznym odpłatę! Ps 94,03 Jak długo występni, o Panie, jak długo będą się chełpić występni, Ps 94,04 będą pleść i gadać bezczelnie, i chwalić się będą wszyscy złoczyńcy? Ps 94,05 Lud Twój, o Panie, depczą i uciskają Twoje dziedzictwo, Ps 94,06 mordują wdowę i przychodnia i zabijają sieroty.

Ps 94,07 A mówią: "Pan nie widzi, nie dostrzega [tego] Bóg Jakuba". Ps 94,08 Pomnijcie, głupcy w narodzie! Kiedy zmądrzejecie, bezrozumni? Ps 94,09 Nie ma usłyszeć Ten, który ucho wszczepił, nie ma widzieć Ten, co utworzył

oko,

Ps 94,10 czy nie ma karać Ten, co strofuje ludy, Ten, który ludzi naucza mądrości? Ps 94,11 Pan zna myśli ludzkie: że są one marnością.

Ps 94,12 Szczęśliwy mąż, którego Ty wychowujesz, o Panie, i prawem Twoim po

uczasz,

Ps 94,13 by dać mu odpocząć w dniach nieszczęśliwych, nim grób wykopią dla wy

stępnego.

Ps 94,14 Pan bowiem nie odpycha swego ludu i nie porzuca swojego dziedzictwa; Ps 94,15 lecz wyrok powróci do sprawiedliwości, za nią [pójdą] wszyscy, co są prawego

serca.

Ps 94,16 Kto wystąpi w mojej obronie przeciw niegodziwcom? Kto mię zasłoni od

złoczyńców?

Ps 94,17 Gdyby Pan mi nie udzielił pomocy, wnet by moja dusza zamieszkała [w kraju]

milczenia.

Ps 94,18 A kiedy myślę: "Moja noga się chwieje", wtedy mnie wspiera Twoja łaska,

Panie!

Ps 94,19 Gdy się w moim sercu mnożą niepokoje, Twoje pociechy mnie orzeźwiają. Ps 94,20 Co z Tobą ma wspólnego nieprawy trybunał, który sprowadza nieszczęście

wbrew Prawu?

Ps 94,21 Choć czyhają na życie sprawiedliwego, chociaż potępiają krew niewinną: Ps 94,22 na pewno Pan będzie mi obroną, a Bóg mój skałą ucieczki. Ps 94,23 A tamtym za ich niegodziwość zapłaci; i zgubi ich własna złośliwość, nasz

Pan Bóg ich zgubi.

992 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 96

Rozdział 95

Ps 95,01 Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, wznośmy okrzyki na cześć Skały na

szego zbawienia:

Ps 95,02 przystąpmy z dziękczynieniem przed Jego oblicze, radośnie śpiewajmy Mu

pieśni!

Ps 95,03 Albowiem Pan jest wielkim Bogiem i wielkim Królem ponad wszystkimi bo

gami:

Ps 95,04 głębiny ziemi są w Jego ręku i szczyty gór należą do Niego. Ps 95,05 Morze jest Jego własnością: bo On sam je uczynił, i stały ląd ukształtowały

Jego ręce.

Ps 95,06 Wejdźcie, uwielbiajmy, padnijmy na twarze i zegnijmy kolana przed Panem,

który nas stworzył.

Ps 95,07 Albowiem On jest naszym Bogiem, a my ludem Jego pastwiska i owcami w

Jego ręku. Obyście usłyszeli dzisiaj głos Jego:

Ps 95,08 "Nie zatwardzajcie serc waszych jak w Meriba, jak na pustyni w dniu Mas

sa,

Ps 95,09 gdzie Mnie wasi przodkowie wystawiali na próbę i doświadczali Mię, choć

dzieło moje widzieli.

Ps 95,10 Tamto pokolenie budziło we Mnie wstręt przez lat czterdzieści, i powiedzia

łem: "Są oni ludem o sercu zbłąkanym i moich dróg nie znają". Ps 95,11 Przeto przysiągłem w moim gniewie: "Nie wejdą do [miejsca] mego odpo

czynku".

Rozdział 96

Ps 96,01 Śpiewajcie Panu pieśń nową, śpiewajcie Panu, wszystkie krainy! Ps 96,02 Śpiewajcie Panu, błogosławcie Jego imię, z dnia na dzień głoście Jego zba

wienie!

Ps 96,03 Rozgłaszajcie Jego chwałę wśród narodów, Jego cuda - wśród wszystkich

ludów!

Ps 96,04 Bo wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały, wzbudza On większy lęk niż

wszyscy bogowie.

Ps 96,05 Bo wszyscy bogowie pogan to ułuda, a Pan uczynił niebiosa. Ps 96,06 Przed Nim kroczą majestat i piękno, potęga i jasność w Jego przybytku. Ps 96,07 Oddajcie Panu, rodziny narodów, oddajcie Panu chwałę i [uznajcie] potęgę; Ps 96,08 oddajcie Panu chwałę Jego imienia! Nieście ofiary i wchodźcie do Jego przed

sieni,

993 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 98

Ps 96,09 oddajcie pokłon odziani w święte szaty! Zadrżyj, cała ziemio, przed Jego

obliczem!

Ps 96,10 Mówcie wśród pogan: Pan jest królem. Umocnił świat, by się nie poruszył:

ze słusznością wymierza ludom sprawiedliwość.

Ps 96,11 Niech się cieszy niebo i ziemia raduje; niech szumi morze i to, co je napełnia; Ps 96,12 niech się weselą pola i wszystko, co jest na nich, niech się także radują wszyst

kie drzewa leśne

Ps 96,13 przed obliczem Pana, bo nadchodzi, bo nadchodzi, aby sądzić ziemię. On

będzie sądził świat sprawiedliwie, z wiernością swą - narody.

Rozdział 97

Ps 97,01 Pan króluje: wesel się, ziemio, radujcie się, mnogie wyspy! Ps 97,02 Obłok i ciemność wokoło Niego, sprawiedliwość i prawo podstawą Jego tronu. Ps 97,03 Ogień idzie przed Jego obliczem i pożera dokoła Jego nieprzyjaciół. Ps 97,04 Jego błyskawice świat rozświecają, a ziemia patrzy i drży. Ps 97,05 Góry topnieją jak wosk przed obliczem Pana, przed obliczem Władcy wszyst

kiej ziemi.

Ps 97,06 Niebiosa głoszą Jego sprawiedliwość, a wszystkie ludy widzą Jego chwałę. Ps 97,07 Muszą się wstydzić wszyscy, którzy czczą posągi i chlubią się bożkami; wszy

scy bogowie hołd Mu oddają.

Ps 97,08 Słyszy o tym i cieszy się Syjon i radują się córki Judy z Twoich wyroków, o

Panie!

Ps 97,09 Tyś bowiem, Panie, wywyższony - ponad całą ziemię i niezmiernie wzniosły

pośród wszystkich bogów.

Ps 97,10 Pan miłuje tych, co zła nienawidzą, On strzeże życia swoich świętych, wyrywa

ich z ręki grzeszników.

Ps 97,11 Światło wschodzi dla sprawiedliwego i radość dla ludzi prawego serca. Ps 97,12 Sprawiedliwi, weselcie się w Panu i wysławiajcie Jego święte imię!

Rozdział 98

Ps 98,01 Psalm. Śpiewajcie Panu pieśń nową, albowiem cuda uczynił. Zwycięstwo

zgotowała Mu Jego prawica i święte ramię Jego.

Ps 98,02 Pan okazał swoje zbawienie: na oczach narodów objawił swą sprawiedliwość. Ps 98,03 Wspomniał na dobroć i na wierność swoją wobec domu Izraela. Ujrzały

wszystkie krańce ziemi zbawienie Boga naszego.

994 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 101

Ps 98,04 Radośnie wykrzykuj na cześć Pana, cała ziemio, cieszcie się i weselcie, i

grajcie!

Ps 98,05 Śpiewajcie Panu przy wtórze cytry, przy wtórze cytry i przy dźwięku harfy, Ps 98,06 przy trąbach i dźwięku rogu: radujcie się wobec Pana, Króla! Ps 98,07 Niech szumi morze i to, co je napełnia, świat i jego mieszkańcy! Ps 98,08 Niech rzeki klaszczą w dłonie, niech góry razem wołają radośnie Ps 98,09 przed obliczem Pana, bo nadchodzi, "bo nadchodzi" sądzić ziemię. On będzie

sądził świat sprawiedliwie i według słuszności - ludy.

Rozdział 99

Ps 99,01 Pan króluje: drżą narody; zasiada na cherubach: a ziemia się trzęsie. Ps 99,02 Wielki jest Pan na Syjonie i wyniesiony ponad wszystkie ludy. Ps 99,03 Niech wielbią imię Twoje wielkie i straszliwe: ono jest święte. Ps 99,04 Królem jest Potężny, co kocha sprawiedliwość. Ty ustanowiłeś to, co jest

słuszne, prawo i sprawiedliwość w Jakubie Ty ustanowiłeś.

Ps 99,05 Wysławiajcie Pana, Boga naszego, oddajcie pokłon u podnóżka stóp Jego:

On jest święty.

Ps 99,06 Wśród Jego kapłanów są Mojżesz i Aaron, i Samuel wśród tych, co wzywali

Jego imienia: wzywali Pana, On ich wysłuchiwał.

Ps 99,07 Przemawiał do nich w słupie obłoku: słyszeli Jego zlecenia i przykazania,

które im nadał;

Ps 99,08 Panie, Boże nasz, Ty ich wysłuchiwałeś, byłeś dla nich Bogiem przebaczają

cym, ale brałeś odwet za ich występki.

Ps 99,09 Wysławiajcie Pana, Boga naszego, oddajcie pokłon przed świętą Jego górą:

bo Pan, Bóg nasz, jest święty.

Rozdział 100

Ps 100,01 Psalm. Dziękczynienie. Wykrzykujcie na cześć Pana, wszystkie ziemie; Ps 100,02 służcie Panu z weselem! Wśród okrzyków radości stawajcie przed Nim! Ps 100,03 Wiedzcie, że Pan jest Bogiem: On sam nas stworzył, my Jego własnością,

jesteśmy Jego ludem, owcami Jego pastwiska.

Ps 100,04 Wstępujcie w Jego bramy wśród dziękczynienia, wśród hymnów w Jego przed

sionki; chwalcie Go i błogosławcie Jego imię!

Ps 100,05 Albowiem dobry jest Pan, łaskawość Jego trwa na wieki, a wierność Jego

przez pokolenia.

995 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 102

Rozdział 101

Ps 101,01 Dawidowy. Psalm. Chcę opiewać sprawiedliwość i łaskę; chcę śpiewać Tobie,

o Panie!

Ps 101,02 Kroczyć będę drogą nieskalaną: Kiedyż do mnie przybędziesz? Będę postę

pował według niewinności mego serca pośrodku mojego domu.

Ps 101,03 Nie będę zwracał oczu ku sprawie niegodziwej; w nienawiści mam przestęp

stwa: nie przylgną one do mnie.

Ps 101,04 Serce przewrotne będzie ode mnie z daleka; tego, co jest złe, nawet znać nie

chcę.

Ps 101,05 Chcę zgładzić takiego, co skrycie uwłacza bliźniemu. Kto oczy ma pyszne i

serce nadęte - tego nie zniosę.

Ps 101,06 Oczy kieruję na wiernych w kraju, ażeby ze mną mieszkali. Ten, który chodzi

drogą nieskalaną, będzie mi usługiwał.

Ps 101,07 Nie będzie mieszkał w moim domu ten, kto podstęp knuje. Ten, który kłam

stwa rozgłasza, nie ostoi się przed mymi oczami.

Ps 101,08 Każdego dnia będę tępił wszystkich grzeszników ziemi, aby wygubić w mieście

Pańskim wszystkich złoczyńców.

Rozdział 102

Ps 102,01 Modlitwa trapionego, który znękany wypowiada przed Panem swą udrękę. Ps 102,02 Panie, słuchaj modlitwy mojej, a wołanie moje niech do Ciebie przyjdzie! Ps 102,03 Nie kryj przede mną swego oblicza w dniu utrapienia mojego! Nakłoń ku

mnie Twego ucha: w dniu, w którym Cię wołam, szybko mnie wysłuchaj! Ps 102,04 Dni bowiem moje jak dym znikają, a kości moje płoną jak w ogniu. Ps 102,05 Moje serce wysycha spalona jak trawa, zapominam nawet o spożyciu chleba. Ps 102,06 Od głosu mojego jęku moje kości przywarły do skóry.

Ps 102,07 Jestem podobny do kawki na pustyni, stałem się jak sowa w ruinach. Ps 102,08 Czuwam i jestem jak ptak samotny na dachu.

Ps 102,09 Każdego dnia znieważają mnie moi wrogowie, srożąc się na mnie przeklinają

moim imieniem.

Ps 102,10 Albowiem jak chleb jadam popiół i z płaczem mieszam mój napój, Ps 102,11 na skutek oburzenia Twego i zapalczywości, boś Ty mnie podniósł i obalił. Ps 102,12 Dni moje są podobne do wydłużonego cienia, a ja usycham jak trawa. Ps 102,13 Ty zaś, o Panie, na wieki zasiadasz na tronie, a imię Twoje [trwa] przez

wszystkie pokolenia.

Ps 102,14 Powstaniesz i okażesz litość Syjonowi, bo czas już, byś się nad nim zmiłował,

996 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 103

"bo nadeszła godzina".

Ps 102,15 Twoi bowiem słudzy miłują jego kamienie i użalają się nad jego gruzami. Ps 102,16 Narody będą się bały imienia Pańskiego, i wszyscy królowie ziemi - Twej

chwały,

Ps 102,17 bo Pan odbuduje Syjon i ukaże się w swej chwale,

Ps 102,18 przychyli się ku modlitwie opuszczonych i nie odrzuci ich modłów. Ps 102,19 Należy to spisać dla pokolenia, co przyjdzie, a lud, który zostanie stworzony,

niech wychwala Pana!

Ps 102,20 Bo Pan wejrzał z wysokiego przybytku swojego, popatrzył z nieba na ziemię, Ps 102,21 aby usłyszeć jęki pojmanych, aby skazanych na śmierć uwolnić, Ps 102,22 by imię Pańskie głoszono na Syjonie i Jego chwałę w Jeruzalem, Ps 102,23 kiedy zgromadzą się razem narody i królestwa, by służyć Panu. Ps 102,24 Siła moja w drodze ustała, dni moje uległy skróceniu. Ps 102,25 Mówię: Boże mój, nie zabieraj mnie w połowie moich dni: Twoje lata trwają

poprzez wszystkie pokolenia.

Ps 102,26 Ty niegdyś założyłeś ziemię i niebo jest dziełem rąk Twoich. Ps 102,27 Przeminą one, Ty zaś pozostaniesz. I całe one jak szata się zestarzeją: Ty

zmieniasz je jak odzienie i ulegają zmianie,

Ps 102,28 Ty zaś jesteś zawsze ten sam i lata Twoje nie mają końca. Ps 102,29 Synowie Twoich sług będą mogli osiąść na stałe i potomstwo ich będzie trwało

wobec Ciebie.

Rozdział 103

Ps 103,01 Dawidowy. Błogosław, duszo moja, Pana, i całe moje wnętrze - święte imię

Jego!

Ps 103,02 Błogosław, duszo moja, Pana, i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziej

stwach!

Ps 103,03 On odpuszcza wszystkie twoje winy, On leczy wszystkie twe niemoce, Ps 103,04 On życie twoje wybawia od zguby, On wieńczy cię łaską i zmiłowaniem, Ps 103,05 On twoje dni nasyca dobrami: odnawia się młodość twoja jak orła. Ps 103,06 Pan czyni dzieła sprawiedliwe, bierze w opiekę wszystkich uciśnionych. Ps 103,07 Drogi swoje objawił Mojżeszowi, dzieła swoje synom Izraela. Ps 103,08 Miłosierny jest Pan i łaskawy, nieskory do gniewu i bardzo łagodny. Ps 103,09 Nie wiedzie sporu do końca i nie płonie gniewem na wieki. Ps 103,10 Nie postępuje z nami według naszych grzechów ani według win naszych nam

nie odpłaca.

Ps 103,11 Bo jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią, tak można jest Jego łaskawość

dla tych, co się Go boją.

997 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 104

Ps 103,12 Jak jest odległy wschód od zachodu, tak daleko odsuwa od nas nasze występ

ki.

Ps 103,13 Jak się lituje ojciec nad synami, tak Pan się lituje nad tymi, co się Go boją. Ps 103,14 Wie On, z czego jesteśmy utworzeni, pamięta, że jesteśmy prochem. Ps 103,15 Dni człowieka są jak trawa; kwitnie jak kwiat na polu. Ps 103,16 ledwie muśnie go wiatr, a już go nie ma, i miejsce, gdzie był, już go nie

poznaje.

Ps 103,17 A łaskawość Pańska na wieki wobec Jego czcicieli, a Jego sprawiedliwość nad

synami synów,

Ps 103,18 nad tymi, którzy strzegą Jego przymierza i pamiętają, by pełnić Jego przy

kazania.

Ps 103,19 Pan w niebie tron swój ustawił, a swoim panowaniem obejmuje wszechświat. Ps 103,20 Błogosławcie Pana, wszyscy Jego aniołowie, pełni mocy bohaterowie, wyko

nujący Jego rozkazy, "by słuchać głosu Jego słowa".

Ps 103,21 Błogosławcie Pana, wszystkie Jego zastępy, słudzy Jego, pełniący Jego wolę! Ps 103,22 Błogosławcie Pana, wszystkie Jego dzieła, na każdym miejscu Jego panowa

nia: błogosław, duszo moja, Pana!

Rozdział 104

Ps 104,01 Błogosław, duszo moja, Pana! O Boże mój, Panie, jesteś bardzo wielki! Odzia

ny we wspaniałość i majestat,

Ps 104,02 światłem okryty jak płaszczem. Rozpostarłeś niebo jak namiot, Ps 104,03 wzniosłeś swe komnaty nad wodami. Za rydwan masz obłoki, przechadzasz

się na skrzydłach wiatru.

Ps 104,04 Jako swych posłów używasz wichry, jako sługi - ogień i płomienie. Ps 104,05 Umocniłeś ziemię w jej podstawach: na wieki wieków się nie zachwieje. Ps 104,06 Jak szatą okryłeś ją Wielką Otchłanią, stanęły wody ponad górami. Ps 104,07 Musiały uciekać wobec Twej groźby, na głos Twego grzmotu popadły w prze

rażenie.

Ps 104,08 Wzniosły się na góry, opadły na doliny, na miejsce, któreś im naznaczył. Ps 104,09 Zakreśliłeś granicę, której nie przekraczają, nigdy nie wrócą, by zalać ziemię. Ps 104,10 Ty zdroje kierujesz do strumieni, co pośród gór się sączą: Ps 104,11 poją one wszelkie zwierzęta polne, [tam] dzikie osły gaszą swe pragnienie; Ps 104,12 nad nimi mieszka ptactwo powietrzne, spomiędzy gałęzi głos swój wydaje. Ps 104,13 Z Twoich komnat nawadniasz góry, aby owocem Twych dzieł nasycić ziemię. Ps 104,14 Każesz rosnąć trawie dla bydła i roślinom, by człowiekowi służyły, aby z roli

dobywał chleb

Ps 104,15 i wino, co rozwesela serce ludzkie, by rozpogadzać twarze oliwą, by serce

998 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 105

ludzkie chleb krzepił.

Ps 104,16 Drzewa Pana mają wody do syta, cedry Libanu, które zasadził. Ps 104,17 Tam ptactwo zakłada gniazda, na cyprysach są domy bocianów. Ps 104,18 Wysokie góry dla kozic, a skały są kryjówką dla borsuków. Ps 104,19 Tyś stworzył księżyc, aby czas wskazywał; słońce poznało swój zachód. Ps 104,20 Mrok sprowadzasz i noc nastaje, w niej krąży wszelki zwierz leśny. Ps 104,21 Lwiątka ryczą za łupem, domagają się żeru od Boga.

Ps 104,22 Gdy słońce wzejdzie, wracają i kładą się w swych legowiskach. Ps 104,23 Człowiek wychodzi do swojej pracy, do trudu swojego aż do wieczora. Ps 104,24 Jak liczne są dzieła Twoje, Panie! Ty wszystko mądrze uczyniłeś: ziemia jest

pełna Twych stworzeń.

Ps 104,25 Oto morze wielkie, długie i szerokie, a w nim jest bez liku żyjątek i zwierząt

wielkich i małych.

Ps 104,26 Tamtędy wędrują okręty, i Lewiatan, którego stworzyłeś na to, aby w nim

igrał.

Ps 104,27 Wszystko to czeka na Ciebie, byś dał im pokarm w swym czasie. Ps 104,28 Gdy im udzielasz, zbierają; gdy rękę swą otwierasz, sycą się dobrami. Ps 104,29 Gdy skryjesz swe oblicze, wpadają w niepokój; gdy im oddech odbierasz,

marnieją i powracają do swojego prochu.

Ps 104,30 Stwarzasz je, gdy ślesz swego Ducha i odnawiasz oblicze ziemi. Ps 104,31 Niech chwała Pana trwa na wieki: niech Pan się raduje z dzieł swoich. Ps 104,32 Na ziemię patrzy, a ona drży; dotyka gór, a one dymią. Ps 104,33 Póki mego życia, chcę śpiewać Panu i grać mojemu Bogu, póki mi życia star

czy.

Ps 104,34 Niech miła Mu będzie pieśń moja, będę radował się w Panu. Ps 104,35 Niech znikną z ziemi grzesznicy i niech już nie będzie występnych! Błogosław,

duszo moja, Pana! Alleluja.

Rozdział 105

Ps 105,01 Sławcie Pana, wzywajcie Jego imienia, głoście dzieła Jego wśród narodów! Ps 105,02 Śpiewajcie Mu i grajcie Mu, rozpowiadajcie wszystkie Jego cuda! Ps 105,03 Szczyćcie się Jego świętym imieniem; niech się weseli serce szukających Pana! Ps 105,04 Rozmyślajcie o Panu i Jego potędze, szukajcie zawsze Jego oblicza! Ps 105,05 Pamiętajcie o cudach, które On zdziałał, o Jego znakach i sądach ust Jego, Ps 105,06 potomstwo Abrahama, Jego słudzy, synowie Jakuba, Jego wybrańcy. Ps 105,07 On, Jahwe, jest naszym Bogiem: Jego wyroki obejmują świat cały. Ps 105,08 Na wieki pamięta o swoim przymierzu, obietnicę dał dla tysiąca pokoleń. Ps 105,09 Zawarł je z Abrahamem i przysięgę dał Izaakowi,

999 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 106

Ps 105,10 ustanowił dla Jakuba jako prawo, dla Izraela jako wieczne przymierze, Ps 105,11 mówiąc: Dam tobie ziemię Kanaan na waszą własność dziedziczną. Ps 105,12 Kiedy ich było niewielu, nieliczni i obcy w niej,

Ps 105,13 i wędrowali od szczepu do szczepu, z jednego królestwa do drugiego ludu, Ps 105,14 nikomu nie pozwolił ich uciskać i z ich powodu karał królów: Ps 105,15 "Nie dotykajcie moich pomazańców i prorokom moim nie czyńcie krzywdy!" Ps 105,16 Potem przywołał głód na ziemię i odebrał cały zapas chleba. Ps 105,17 Wysłał przed nimi człowieka: Józefa sprzedano jako niewolnika. Ps 105,18 Kajdanami ścisnęli jego nogi, w żelazo zakuli jego szyję, Ps 105,19 aż się spełniła jego przepowiednia i słowo Pańskie dało mu świadectwo. Ps 105,20 Posłał król, by uwolnić go, i władca ludów, aby go wyzwolić. Ps 105,21 Ustanowił go panem nad swoim domem i władcą nad całą swoją posiadło

ścią,

Ps 105,22 by według swej myśli pouczał jego dostojników a jego starszyznę uczył mą

drości.

Ps 105,23 Wówczas Izrael wkroczył do Egiptu, Jakub był gościem w kraju Chama. Ps 105,24 Licznie rozmnożył swój naród, uczynił go mocniejszym od jego wrogów. Ps 105,25 Ich to serce odmienił, ażeby znienawidzili lud Jego i wobec Jego sług postę

powali zdradziecko.

Ps 105,26 Wtedy posłał sługę swojego, Mojżesza, i Aarona, którego sobie wybrał. Ps 105,27 Oni okazali w Egipcie Jego znaki i cuda w krainie Chama. Ps 105,28 Zesłał ciemności i nastał mrok, lecz nie przestrzegali słów Jego. Ps 105,29 W krew zamienił ich wody i pozabijał ich ryby.

Ps 105,30 Od żab się zaroiła ich ziemia, [nawet] w komnatach ich królów. Ps 105,31 Rzekł, i robactwo się zjawiło, komary w całym ich kraju. Ps 105,32 Zesłał im grad zamiast deszczu i ogień palący na ich ziemię. Ps 105,33 Poraził im winorośle i figowce i drzewa połamał w ich kraju. Ps 105,34 Rzekł, i nadciągnęła szarańcza, niezliczone mnóstwo świerszczy. Ps 105,35 Pożarły one całą trawę w ich kraju i zjadły płody na ich roli. Ps 105,36 Pobił wszystkich pierworodnych w ich ziemi, pierwociny całej ich siły. Ps 105,37 A tamtych wyprowadził ze srebrem i złotem i nie było słabego w Jego poko

leniach.

Ps 105,38 Egipcjanie byli radzi z ich wyjścia, bo lęk ich ogarnął przed nimi. Ps 105,39 Chmurę rozpostarł jako osłonę i ogień, by świecił wśród nocy. Ps 105,40 Prosili i przywiódł przepiórki, i nasycił ich chlebem z nieba. Ps 105,41 Rozdarł skałę i spłynęła woda, popłynęła w pustyni jak rzeka. Ps 105,42 Pamiętał bowiem o swym świętym słowie, [danym] Abrahamowi, słudze swo

jemu.

Ps 105,43 I wyprowadził lud swój wśród radości, wśród wesela - swoich wybranych. Ps 105,44 I darował im ziemie narodów, i zawładnęli owocem pracy ludów, Ps 105,45 by strzegli Jego przykazań i prawa zachowywali. Alleluja.

1000 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 106

Rozdział 106

Ps 106,01 Alleluja. Chwalcie Pana, bo dobry, bo na wieki Jego łaskawość. Ps 106,02 Któż opowie dzieła potęgi Pana, ogłosi wszystkie Jego pochwały? Ps 106,03 Szczęśliwi, którzy strzegą przykazań, w każdym czasie czynią to, co sprawie

dliwe.

Ps 106,04 Pamiętaj o nas, Panie, gdyż masz upodobanie w swym ludzie. Przyjdź nam

z pomocą,

Ps 106,05 abyśmy ujrzeli szczęście Twych wybranych, radowali się radością Twojego

ludu, chlubili się razem z Twoim dziedzictwem.

Ps 106,06 Zgrzeszyliśmy, wraz z naszymi przodkami, popełniliśmy nieprawość, żyliśmy

występnie.

Ps 106,07 Ojcowie nasi w Egipcie nie pojęli Twych cudów, nie pamiętali ogromu łask

Twoich, lecz zbuntowali się przeciw Najwyższemu nad Morzem Czerwonym. Ps 106,08 Ale ocalił ich przez wzgląd na swoje imię, aby objawić swoją potęgę. Ps 106,09 Zgromił Morze Czerwone i wyschło, i poprowadził ich przez fale jakby przez

pustynię.

Ps 106,10 I ocalił ich z ręki ciemięzcy, i z ręki przeciwnika uwolnił. Ps 106,11 Wody pokryły ich wrogów: ani jeden z nich nie pozostał. Ps 106,12 Słowom więc Jego uwierzyli i śpiewali Jemu pochwały. Ps 106,13 Szybko o dziełach Jego zapomnieli: na Jego radę nie czekali. Ps 106,14 Pałali żądzą na pustyni, na próbę wystawiali Boga na odludziu. Ps 106,15 Uczynił zadość ich żądaniu, lecz zesłał na nich zarazę. Ps 106,16 Zazdrościli Mojżeszowi w obozie, Aaronowi, świętemu Pańskiemu. Ps 106,17 Otwarła się ziemia i połknęła Datana, i nakryła zgraje Abirama. Ps 106,18 I ogień zapłonął przeciw ich zgrai, i płomień spalił bezecnych. Ps 106,19 U stóp Horebu zrobili cielca i oddawali pokłon ulanemu posągowi. Ps 106,20 Zamienili swą Chwałę na wizerunek cielca jedzącego siano. Ps 106,21 Zapomnieli o Bogu, który ich ocalił, który wielkich rzeczy dokonał w Egipcie, Ps 106,22 dziwów - w krainie Chama, zdumiewających - nad Morzem Czerwonym. Ps 106,23 Postanowił ich zatem wytracić, gdyby nie Mojżesz, Jego wybraniec: on wsta

wił się do Niego, aby gniew Jego odwrócić, by ich nie wyniszczył. Ps 106,24 I wzgardzili wspaniałą ziemią, nie uwierzyli Jego słowu. Ps 106,25 Ale szemrali w swoich namiotach, nie słuchali głosu Pańskiego. Ps 106,26 I przysiągł im z ręką podniesioną, że powali ich na pustyni, Ps 106,27 że ich potomstwo rozproszy wśród ludów, że ich rozsypie po krajach. Ps 106,28 Potem przystali do Baal-Peora, spożywali z ofiar dla [bogów] umarłych. Ps 106,29 Drażnili Go swymi postępkami i spadła na nich plaga. Ps 106,30 Lecz powstał Pinchas, odbył sąd i zaraza ustąpiła.

Ps 106,31 Uznano mu to za czyn sprawiedliwy z pokolenia na pokolenie, na zawsze.

1001 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 107

Ps 106,32 Rozdrażnili Go znowu przy wodach Meriba; przez nich nieszczęście spotkało

Mojżesza,

Ps 106,33 bo rozgoryczyli jego ducha i nierozważnie powiedział swymi wargami. Ps 106,34 Nie wytracili narodów, jak im to Pan nakazał.

Ps 106,35 Lecz się zmieszali z poganami i nauczyli się ich uczynków; Ps 106,36 poczęli czcić ich bałwany, które się stały dla nich pułapką. Ps 106,37 I składali w ofierze swych synów i swoje córki złym duchom. Ps 106,38 I krew niewinną przelali: "krew synów swoich i córek, które złożyli w ofierze

posągom kananejskim". I ziemia krwią się skalała,

Ps 106,39 a oni się splamili swoimi czynami i swoimi występkami dopuścili się wiaro

łomstwa.

Ps 106,40 Gniew Pana zapłonął przeciw Jego ludowi, tak iż poczuł wstręt do swego

dziedzictwa.

Ps 106,41 I wydał ich w ręce pogan, a zapanowali nad nimi ich przeciwnicy. Ps 106,42 Ich wrogowie znęcali się nad nimi; pod ręką ich doznawali ucisku. Ps 106,43 Wielokrotnie ich uwalniał, oni zaś sprzeciwiali się Jego planom, ginęli zatem

przez swe nieprawości.

Ps 106,44 Lecz wejrzał na ich utrapienie, gdy wysłuchiwał ich błagań. Ps 106,45 I wspomniał dla ich dobra na swoje przymierze i pożałował [ich] w swej wiel

kiej łaskawości.

Ps 106,46 I wzbudził dla nich litość u wszystkich, co ich uprowadzili w niewolę. Ps 106,47 Ratuj nas, Panie, Boże nasz, zgromadź spośród narodów, abyśmy wielbili

święte imię Twoje i dumni byli z Twej chwały.

Ps 106,48 Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, od wieków na wieki! A cały lud niech powie:

Amen! Alleluja!

Rozdział 107

Ps 107,01 Wysławiajcie Pana, bo dobry, bo na wieki Jego łaskawość. Ps 107,02 Niechaj to mówią odkupieni przez Pana, ci, których wybawił z rąk przeciw

nika

Ps 107,03 i których zgromadził z obcych krajów, ze wschodu i zachodu, z północy i

południa.

Ps 107,04 Błądzili na pustyni, na odludziu: do miasta zamieszkałego nie znaleźli drogi. Ps 107,05 Cierpieli głód i pragnienie, i ustawało w nich życie.

Ps 107,06 W swoim ucisku wołali do Pana, a On ich uwolnił od trwogi. Ps 107,07 I powiódł ich prostą drogą, tak że doszli do miasta zamieszkałego. Ps 107,08 Niech dzięki czynią Panu za Jego miłosierdzie, za Jego cuda dla synów ludz

kich,

1002 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 107

Ps 107,09 bo nasycił tego, który jest zgłodniały, i łaknącego napełnił dobrami. Ps 107,10 Siedzieli w ciemnościach i mroku, uwięzieni nędzą i żelazem, Ps 107,11 gdyż bunt podnieśli przeciw słowom Bożym i pogardzili zamysłem Najwyż

szego.

Ps 107,12 Trudami przygiął ich serca: chwiali się, lecz nikt im nie pomógł. Ps 107,13 I w swoim ucisku wołali do Pana, a On ich uwolnił od trwogi. Ps 107,14 I wyprowadził ich z ciemności i mroku, a ich kajdany pokruszył. Ps 107,15 Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość, za Jego cuda dla synów ludz

kich,

Ps 107,16 gdyż bramy spiżowe wyłamał i skruszył żelazne wrzeciądze. Ps 107,17 Chorowali na skutek swoich grzesznych czynów i nędzę cierpieli przez swoje

występki;

Ps 107,18 obrzydło im całe jedzenie i byli bliscy bram śmierci.

Ps 107,19 W swoim ucisku wołali do Pana, a On ich uwolnił od trwogi. Ps 107,20 Posłał swe słowo, aby ich uleczyć i wyrwać z zagłady ich życie. Ps 107,21 Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość, za Jego cuda dla synów ludz

kich!

Ps 107,22 I niech składają ofiary dziękczynne, niech głoszą z radością Jego dzieła! Ps 107,23 Ci, którzy na statkach ruszyli na morze, aby uprawiać handel na ogromnych

wodach,

Ps 107,24 ci widzieli działa Pana i Jego cuda wśród głębiny.

Ps 107,25 Powiedział On i wzbudził wicher burzliwy, i spiętrzył jego fale. Ps 107,26 Wznosili się aż pod niebo, spadali aż do głębi; ich dusza truchlała w nieszczę

ściu.

Ps 107,27 Zataczali się i chwiali jak pijani, cała ich mądrość zawiodła. Ps 107,28 I w swoim ucisku wołali do Pana, a On ich uwolnił od trwogi. Ps 107,29 Zamienił burzę w wietrzyk łagodny, a fale morskie umilkły. Ps 107,30 Radowali się z tego, że nastała cisza, i że On przywiódł ich do upragnionej

przystani.

Ps 107,31 Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość, za Jego cuda dla synów ludz

kich!

Ps 107,32 I niech Go sławią w zgromadzeniu ludu i na radzie starców niechaj Go chwa

lą!

Ps 107,33 Rzeki zamienia On w pustynię, oazy na ziemię spragnioną, Ps 107,34 ziemię żyzną na słony ugór skutkiem niegodziwości jej mieszkańców. Ps 107,35 Pustynię zamienił w zbiornik wody, a ziemię suchą w oazę. Ps 107,36 I tam osiedlił zgłodniałych, i założyli miasta zamieszkałe. Ps 107,37 Obsiali pola, zasadzili winnice i zyskali zbiory owoców. Ps 107,38 Pobłogosławił im, a bardzo się rozmnożyli, i dał im bydła niemało. Ps 107,39 Potem zmalała ich liczba i podupadli pod naciskiem niedoli i utrapienia. Ps 107,40 Lecz Ten, który wylewa wzgardę na władców i każe im błądzić przez puste

1003 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 109

bezdroża,

Ps 107,41 podniósł nędzarza z niedoli, rozmnożył rodziny jak trzody. Ps 107,42 Pobożni widzą to i radują się, a wszelka niegodziwość musi zamknąć swe

usta.

Ps 107,43 Kto mądry, niech to zachowa, niech rozważa [dzieła] łaski Pana!

Rozdział 108

Ps 108,01 Pieśń. Psalm. Dawidowy.

Ps 108,02 Gotowe jest serce moje, Boże, zaśpiewam i zagram. Zbudź się, chwało moja, Ps 108,03 zbudź się, harfo i cytro! Chcę obudzić jutrzenkę.

Ps 108,04 Wśród ludów będę chwalił Cię, Panie, zagram Ci wśród narodów, Ps 108,05 bo Twoja łaskawość [sięga] aż do niebios, a wierność Twoja po chmury. Ps 108,06 Bądź wywyższony, Boże, ponad niebo, a Twoja chwała ponad całą ziemię! Ps 108,07 Aby ocaleli, których miłujesz, wspomóż nas Twą prawicą i wysłuchaj! Ps 108,08 Bóg przemówił w swojej świątyni: "Będę triumfował i podzielę Sychem, a

dolinę Sukkot wymierzę.

Ps 108,09 Do Mnie należy Gilead, do Mnie Manasses, Efraim jest szyszakiem mojej

głowy, Juda moim berłem.

Ps 108,10 Moab jest dla Mnie misą do mycia; na Edom but mój rzucę, nad Filisteą

będę triumfował".

Ps 108,11 Któż mnie wprowadzi do miasta warownego? Któż aż do Edomu mię odpro

wadzi?

Ps 108,12 Czyż nie Ty, o Boże, nas odrzuciłeś i już nie wychodzisz, Boże, z naszymi

wojskami?

Ps 108,13 Daj nam pomoc przeciw nieprzyjacielowi, bo ludzkie ocalenie jest zawodne. Ps 108,14 W Bogu dokonamy czynów pełnych mocy i On podepcze naszych nieprzyja

ciół.

Rozdział 109

Ps 109,01 Kierownikowi chóru. Dawidowy. Psalm. Nie milcz, o Boże, którego wychwa

lam,

Ps 109,02 bo rozwarli na mnie usta niecne i podstępne. Mówili ze mną językiem kłam

liwym,

Ps 109,03 osaczyli mnie nienawistnymi słowami i bez przyczyny mnie napastowali. Ps 109,04 Oskarżali mnie w zamian za miłość moją; a ja się modliłem.

1004 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 110

Ps 109,05 Odpłacili mi złem za dobre i nienawiścią za moją miłość. Ps 109,06 Pobudź przeciwko niemu grzesznika, niech stanie po prawicy jego oskarżyciel! Ps 109,07 Gdy go sądzić będą, niech wyjdzie jako przestępca, niech prośba jego stanie

się winą.

Ps 109,08 Niech dni jego będą nieliczne, a urząd jego niech przejmie kto inny! Ps 109,09 Niechaj jego synowie będą sierotami, a jego żona niech zostanie wdową! Ps 109,10 Niech jego dzieci wciąż się tułają i żebrzą, i niech zostaną wygnane z rumo

wisk!

Ps 109,11 Niechaj lichwiarz czyha na całą jego posiadłość, a obcy niech rozdrapią owoc

jego pracy!

Ps 109,12 Niech nikt nie okaże mu życzliwości, niech nikt się nie zlituje nad jego dzieć

mi!

Ps 109,13 Niech jego potomstwo ulegnie zatracie; niech w drugim pokoleniu zaginie ich

imię!

Ps 109,14 Niech Pan zapamięta winę jego ojców, niech grzech jego matki nie będzie

zgładzony!

Ps 109,15 Niech zawsze stoją przed Panem i niech On wykorzeni z ziemi pamięć o nim, Ps 109,16 za to, że nie pomyślał, by okazać życzliwość, lecz prześladował biedaka i nie

szczęśliwego, i w sercu strapionego śmiertelnie.

Ps 109,17 Miłował złorzeczenie: niech się nań obróci; w błogosławieństwie nie miał

upodobania: niech od niego odstąpi!

Ps 109,18 Niech się odzieje przekleństwem jak szatą; niech ono przeniknie jak woda do

jego wnętrzności i jak oliwa [wejdzie] w jego kości!

Ps 109,19 Niech mu będzie jak odzienie, które go okrywa, i pas, którym stale się opina. Ps 109,20 Taką niech mają zapłatę od Pana moi oskarżyciele, którzy przeciw mnie mó

wią złe rzeczy.

Ps 109,21 Lecz Ty, Panie, mój Panie, ujmij się za mną przez wzgląd na Twoje imię;

wybaw mnie, bo łaskawa jest Twoja dobroć.

Ps 109,22 Bo jestem nędzny i nieszczęśliwy, a serce jest we mnie zranione. Ps 109,23 Niknę jak cień, co się nachyla, strząsają mnie jak szarańczę. Ps 109,24 Kolana mi się chwieją od postu i ciało moje schnie bez tłuszczu. Ps 109,25 Dla tamtych stałem się urągowiskiem; widząc mnie potrząsają głowami. Ps 109,26 Dopomóż mi, Panie, mój Boże; ocal mnie w swej łaskawości, Ps 109,27 aby poznali, że to Twoja ręka, żeś Ty, o Panie, tego dokonał. Ps 109,28 Niech oni złorzeczą, ale Ty błogosław! Niech się zawstydzą powstający na

mnie, Twój sługa zaś niechaj się cieszy!

Ps 109,29 Niech moi oskarżyciele odzieją się hańbą, niech się wstydem okryją jak płasz

czem!

Ps 109,30 Chcę wielce dziękować Panu swoimi ustami i chwalić Go w pośrodku tłumów; Ps 109,31 bo stanął po prawicy biednego, aby go wybawić od sądzących jego życie.

1005 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 112

Rozdział 110

Ps 110,01 Dawidowy. Psalm. Wyrocznia Boga dla Pana mego: "Siądź po mojej prawicy,

aż Twych wrogów położę jako podnóżek pod Twoje stopy".

Ps 110,02 Twoje potężne berło niech Pan rozciągnie z Syjonu: "Panuj wśród swych

nieprzyjaciół!

Ps 110,03 Przy Tobie panowanie w dniu Twej potęgi, w świętych szatach [będziesz]. Z

łona jutrzenki jak rosę Cię zrodziłem".

Ps 110,04 Pan przysiągł i żal Mu nie będzie: "Tyś Kapłanem na wieki na wzór Melchi

zedeka".

Ps 110,05 Pan po Twojej prawicy zetrze królów w dniu swego gniewu. Ps 110,06 Będzie sądził narody, wzniesie stosy trupów, zetrze głowy jak ziemia szeroka. Ps 110,07 Po drodze będzie pił ze strumienia, dlatego głowę podniesie.

Rozdział 111

Ps 111,01 Alleluja. Z całego serca chcę chwalić Pana w radzie sprawiedliwych i na

zgromadzeniu.

Ps 111,02 Wielkie są dzieła Pańskie, mogą ich doświadczyć wszyscy, którzy je miłują. Ps 111,03 Majestat i wspaniałość - to Jego działanie, a sprawiedliwość Jego przetrwa

na zawsze.

Ps 111,04 Zapewnił pamięć swym cudom; Pan jest miłosierny i łaskawy. Ps 111,05 Dał pokarm tym, którzy się Go boją; pamiętać będzie wiecznie o swoim

przymierzu.

Ps 111,06 Ludowi swemu okazał potęgę dzieł swoich, oddając im posiadłości pogan. Ps 111,07 Dzieła rąk Jego to wierność i sprawiedliwość. Wszystkie przykazania Jego są

trwałe,

Ps 111,08 ustalone na wieki, na zawsze, nadane ze słusznością i mocą. Ps 111,09 Zesłał odkupienie swojemu ludowi, ustanowił na wieki swoje przymierze; a

imię Jego jest święte i lęk wzbudza.

Ps 111,10 Bojaźń Pańska początkiem mądrości; wspaniała zapłata dla tych, co według

niej postępują, a sprawiedliwość Jego trwać będzie zawsze.

Rozdział 112

Ps 112,01 Alleluja. Szczęśliwy mąż, który się boi Pana i wielkie upodobanie ma w Jego

przykazaniach.

1006 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 114

Ps 112,02 Potomstwo jego będzie potężne na ziemi: pokolenie prawych dozna błogosła

wieństwa.

Ps 112,03 Dobrobyt i bogactwo będzie w jego domu, a sprawiedliwość jego przetrwa na

zawsze.

Ps 112,04 Wschodzi w ciemności jako światło dla prawych, łagodny, miłosierny i spra

wiedliwy.

Ps 112,05 Dobrze się wiedzie mężowi, który lituje się i pożycza, postępuje w swych

sprawach uczciwie.

Ps 112,06 Na pewno się nie zachwieje; sprawiedliwy będzie w wiecznej pamięci. Ps 112,07 Nie będzie się lękał niepomyślnej nowiny; mocne jego serce, zaufało Panu. Ps 112,08 Serce jego stateczne lękać się nie będzie, aż z góry spojrzy na swych przeciw

ników.

Ps 112,09 Rozdaje - obdarza ubogich, sprawiedliwość jego będzie trwała zawsze; potęga

jego wzmoże się ze sławą.

Ps 112,10 Widzi to występny, gniewa się, zgrzyta zębami i marnieje. Pragnienie wy

stępnych wniwecz się obróci.

Rozdział 113

Ps 113,01 Alleluja. Chwalcie, słudzy Pańscy, chwalcie imię Pana: Ps 113,02 Niech imię Pańskie będzie błogosławione odtąd i aż na wieki! Ps 113,03 Od wschodu słońca aż po zachód jego niech imię Pańskie będzie pochwalone! Ps 113,04 Pan jest wywyższony ponad wszystkie ludy, Jego chwała sięga ponad niebio

sa.

Ps 113,05 Któż jak nasz Pan Bóg, co siedzibę ma w górze,

Ps 113,06 co w dół spogląda na niebo i na ziemię?

Ps 113,07 Podnosi nędzarza z prochu, a dźwiga z gnoju ubogiego, Ps 113,08 by go posadzić wśród książąt, wśród książąt swojego ludu, Ps 113,09 Ten, co niepłodnej każe mieszkać w domu jako pełnej radości matce synów.

"Alleluja".

Rozdział 114

Ps 114,01 Alleluja. Gdy Izrael wychodził z Egiptu, dom Jakuba - od ludu obcego, Ps 114,02 przybytkiem jego stał się Juda, Izrael jego królestwem. Ps 114,03 Ujrzało morze i uciekło, Jordan bieg swój odwrócił. Ps 114,04 Góry skakały jak barany, pagórki - niby jagnięta.

1007 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 116

Ps 114,05 Cóż ci jest, morze, że uciekasz? Czemu, Jordanie, bieg swój odwracasz? Ps 114,06 Góry, czemu skaczecie jak barany, pagórki - niby jagnięta? Ps 114,07 Zadrżyj, ziemio, przed obliczem Pana całej ziemi, przed obliczem Boga Ja

kubowego,

Ps 114,08 który zmienia opokę w oazę, a skałę w krynicę wody.

Rozdział 115

Ps 115,01 Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę za Twoją łaskawość

i wierność!

Ps 115,02 Czemu mają mówić poganie: "A gdzież jest ich Bóg?" Ps 115,03 Nasz Bóg jest w niebie; czyni wszystko, co zechce.

Ps 115,04 Ich bożki to srebro i złoto, robota rąk ludzkich.

Ps 115,05 Mają usta, ale nie mówią; oczy mają, ale nie widzą.

Ps 115,06 Mają uszy, ale nie słyszą; nozdrza mają, ale nie czują zapachu. Ps 115,07 Mają ręce, lecz nie dotykają; nogi mają, ale nie chodzą; gardłem swoim nie

wydają głosu.

Ps 115,08 Do nich są podobni ci, którzy je robią, i każdy, który im ufa. Ps 115,09 Dom Izraela pokłada ufność w Panu, On ich pomocą i tarczą. Ps 115,10 Dom Aarona pokłada ufność w Panu, On ich pomocą i tarczą. Ps 115,11 Bojący się Pana, pokładają ufność w Panu, On ich pomocą i tarczą. Ps 115,12 Pan o nas pamięta: niech nam błogosławi; niech błogosławi domowi Izraela,

niech błogosławi domowi Aarona;

Ps 115,13 niech błogosławi bojącym się Pana, zarówno małym jak i wielkim! Ps 115,14 Niech Pan was rozmnoży, was i synów waszych!

Ps 115,15 Błogosławieni jesteście przez Pana, co stworzył niebo i ziemię. Ps 115,16 Niebo jest niebem Pana, synom zaś ludzkim dał ziemię. Ps 115,17 To nie umarli chwalą Pana, nikt z tych, którzy zstępują do Szeolu, Ps 115,18 lecz my błogosławimy Pana odtąd i aż na wieki.

Rozdział 116

Ps 116,01 Alleluja. Miłuję Pana, albowiem usłyszał głos mego błagania, Ps 116,02 bo ucha swego nakłonił ku mnie w dniu, w którym wołałem. Ps 116,03 Oplotły mnie więzy śmierci, dosięgły mnie pęta Szeolu, popadłem w ucisk i

udrękę.

Ps 116,04 Ale wezwałem imienia Pańskiego: "O Panie, ratuj me życie!"

1008 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 118

Ps 116,05 Pan jest łaskawy i sprawiedliwy i Bóg nasz jest miłosierny. Ps 116,06 Pan strzeże ludzi pełnych prostoty: byłem bezsilny, a On mię wybawił. Ps 116,07 Wróć, moja duszo, do swego spokoju, bo Pan ci dobrze uczynił. Ps 116,08 Uchronił bowiem moje życie od śmierci, moje oczy - od łez, moje nogi - od

upadku.

Ps 116,09 Będę chodził w obecności Pańskiej w krainie żyjących. Ps 116,10 Ufałem, nawet gdy mówiłem: "Jestem w wielkim ucisku". Ps 116,11 Powiedziałem w swym przygnębieniu: "Każdy człowiek kłamie!" Ps 116,12 Cóż oddam Panu za wszystko, co mi wyświadczył?

Ps 116,13 Podniosę kielich zbawienia i wezwę imienia Pańskiego. Ps 116,14 Moje śluby, złożone Panu, wypełnię przed całym Jego ludem. Ps 116,15 Drogocenną jest w oczach Pana śmierć Jego czcicieli.

Ps 116,16 O Panie, jam Twój sługa, jam Twój sługa, syn Twojej służebnicy: Ty roze

rwałeś moje kajdany.

Ps 116,17 Tobie złożę ofiarę pochwalną i wezwę imienia Pańskiego. Ps 116,18 Moje śluby, złożone Panu, wypełnię przed całym Jego ludem. Ps 116,19 na dziedzińcach domu Pańskiego, pośrodku ciebie, Jeruzalem.

Rozdział 117

Ps 117,01 Alleluja. Chwalcie Pana, wszystkie narody, wysławiajcie Go, wszystkie ludy, Ps 117,02 bo Jego łaskawość nad nami potężna, a wierność Pańska trwa na wieki.

Rozdział 118

Ps 118,01 Alleluja. Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo łaska Jego trwa na wieki. Ps 118,02 Niech mówi dom Izraela: "Łaska Jego na wieki".

Ps 118,03 Niech mówi dom Aarona: "Łaska Jego na wieki".

Ps 118,04 Niech mówią bojący się Pana: "Łaska Jego na wieki". Ps 118,05 Zawołałem z ucisku do Pana, Pan mnie wysłuchał i wywiódł na wolność. Ps 118,06 Pan jest ze mną, nie lękam się: cóż mi może zrobić człowiek? Ps 118,07 Pan ze mną, mój wspomożyciel, ja zaś będę mógł patrzeć z góry na mych

wrogów.

Ps 118,08 Lepiej się uciec do Pana, niż pokładać ufność w człowieku. Ps 118,09 Lepiej się uciec do Pana, niżeli zaufać książętom.

Ps 118,10 Osaczyły mnie wszystkie narody, lecz starłem je w imię Pańskie. Ps 118,11 "Osaczyły mnie w krąg, tak, osaczyły mnie, lecz starłem je w imię Pańskie".

1009 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 119

Ps 118,12 Osaczyły mnie w krąg jak pszczoły, paliły jak ogień ciernie: lecz starłem je

w imię Pańskie.

Ps 118,13 Popchnięto mnie, popchnięto, bym upadł, lecz Pan mi dopomógł. Ps 118,14 Pan, moja moc i pieśń, stał się moim Zbawcą.

Ps 118,15 Okrzyki radości i wybawienia w namiotach ludzi sprawiedliwych: Prawica

Pańska moc okazuje,

Ps 118,16 prawica Pańska wysoko wzniesiona, prawica Pańska moc okazuje. Ps 118,17 Nie umrę, lecz będę żył i głosił dzieła Pańskie.

Ps 118,18 Ciężko mnie Pan ukarał, ale na śmierć mnie nie wydał. Ps 118,19 Otwórzcie mi bramy sprawiedliwości: chcę wejść i złożyć dzięki Panu. Ps 118,20 Oto jest brama Pana, przez nią wejdą sprawiedliwi.

Ps 118,21 Dziękować Ci będę, że mnie wysłuchałeś i stałeś się moim zbawieniem. Ps 118,22 Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym. Ps 118,23 Stało się to przez Pana: cudem jest w oczach naszych. Ps 118,24 Oto dzień, który Pan uczynił: radujmy się zeń i weselmy! Ps 118,25 O Panie, wybaw! O Panie, daj pomyślność!

Ps 118,26 Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie! Błogosławimy wam z domu

Pańskiego.

Ps 118,27 Pan jest Bogiem: niech nas oświeci! Ścieśnijcie szeregi, z gałęziami w rękach,

aż do rogów ołtarza.

Ps 118,28 Jesteś moim Bogiem, chcę Ci dziękować: Boże mój, chcę Ciebie wywyższać. Ps 118,29 Wysławiajcie Pana, bo dobry; bo łaska Jego na wieki.

Rozdział 119

Ps 119,01 Szczęśliwi, których droga nieskalana, którzy postępują według Prawa Pań

skiego.

Ps 119,02 Szczęśliwi, którzy zachowują Jego upomnienia, całym sercem Go szukają, Ps 119,03 którzy nie czynią nieprawości, lecz kroczą Jego drogami. Ps 119,04 Ty na to dałeś swoje przykazania, by pilnie ich przestrzegano. Ps 119,05 Oby moje drogi były niezawodne w przestrzeganiu Twych ustaw! Ps 119,06 Wtedy nie doznam wstydu, gdy zważać będę na wszystkie Twe przykazania. Ps 119,07 Chcę Ci dziękować szczerym sercem, gdy nauczę się wyroków Twej sprawie

dliwości.

Ps 119,08 Przestrzegać będę Twych ustaw: nie opuszczaj mnie nigdy! Ps 119,09 Jak młodzieniec zachowa ścieżkę swą w czystości? - Przestrzegając słów Two

ich.

Ps 119,10 Z całego serca swego szukam Ciebie; nie daj mi zboczyć od Twoich przyka

zań!

1010 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 119

Ps 119,11 W sercu swym przechowuję Twą mowę, by nie grzeszyć przeciw Tobie. Ps 119,12 Błogosławiony jesteś, Panie, naucz mnie Twoich ustaw! Ps 119,13 Opowiadam swoimi wargami wszystkie wyroki ust Twoich. Ps 119,14 Cieszę się z drogi Twych upomnień jak z wszelkiego bogactwa. Ps 119,15 Będę rozmyślał o Twych postanowieniach i ścieżki Twoje rozważał. Ps 119,16 Będę się radował z Twych ustaw: słów Twoich nie zapomnę. Ps 119,17 Czyń dobrze słudze swojemu, aby żył i przestrzegał słów Twoich. Ps 119,18 Otwórz moje oczy, abym ujrzał dziwy Twojego Prawa. Ps 119,19 Jestem gościem na ziemi, nie kryj przede mną Twych przykazań! Ps 119,20 Dusza moja omdlewa tęskniąc wciąż do wyroków Twoich. Ps 119,21 Zgromiłeś pyszałków; przeklęci odstępujący od Twych przykazań! Ps 119,22 Oddal ode mnie hańbę i pogardę, bo zachowuję Twoje napomnienia. Ps 119,23 Choć możni zasiadają zmawiając się przeciw mnie, Twój sługa rozmyśla o

Twoich ustawach.

Ps 119,24 Bo Twoje napomnienia są moją rozkoszą, Twoje ustawy są moimi doradca

mi.

Ps 119,25 Przylgnęła do prochu moja dusza: Przywróć mi życie według Twego słowa! Ps 119,26 Opowiedziałem Ci moje drogi i wysłuchałeś mnie: o Twoich ustawach mię

poucz!

Ps 119,27 Pozwól mi zrozumieć drogę Twych postanowień, abym rozważał Twe cuda. Ps 119,28 Moja dusza nie zaznaje spoczynku ze zgryzoty: podźwignij mię zgodnie z

Twoim słowem!

Ps 119,29 Drogę kłamstwa odwracaj ode mnie, daj mi zaś łaskę Twojego Prawa! Ps 119,30 Drogę wierności obrałem, pragnąc Twoich wyroków.

Ps 119,31 Lgnę do Twoich napomnień, nie daj mi okryć się wstydem! Ps 119,32 Biegnę drogą Twoich przykazań, bo czynisz moje serce szerokim. Ps 119,33 Naucz mnie, Panie, drogi Twoich ustaw, bym strzegł ich aż do końca. Ps 119,34 Pouczaj mnie, bym Prawa Twego przestrzegał, a zachowywał je całym ser

cem.

Ps 119,35 Prowadź mię ścieżką Twoich przykazań, bo ja się nimi raduję. Ps 119,36 Nakłoń me serce do Twoich napomnień, a nie do zysku! Ps 119,37 Odwróć me oczy, niech na marność nie patrzą; przez swoje słowo udziel mi

życia!

Ps 119,38 Spełnij dla sługi Twego swoją obietnicę, daną bojącym się Ciebie. Ps 119,39 Odwróć moją hańbę, która mnie trwoży, bo Twoje wyroki są pełne dobroci. Ps 119,40 Oto pożądam Twoich postanowień: według Twej sprawiedliwości zapewnij

mi życie!

Ps 119,41 Niech zstąpi na mnie, Panie, Twoja łaska, Twoje zbawienie, według Twojej

obietnicy,

Ps 119,42 bym mógł dać odpowiedź tym, którzy mnie znieważają, bo polegam na Two

ich słowach.

1011 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 119

Ps 119,43 Nie odbieraj moim ustom słowa prawdy, bo ufam Twoim wyrokom, Ps 119,44 a Prawa Twego zawsze strzec będę, na wieki, na zawsze. Ps 119,45 Chcę kroczyć drogą przestronną, bo szukam Twoich postanowień. Ps 119,46 O Twych rozkazach chcę mówić w obecności królów, a nie doznam wstydu. Ps 119,47 I będę się weselił z Twoich przykazań, które miłuję.

Ps 119,48 Wznoszę ręce moje ku Twym przykazaniom, które kocham, i rozważam Two

je ustawy.

Ps 119,49 Pomnij na słowo swoje do Twojego sługi, przez które mi dałeś nadzieję. Ps 119,50 W moim ucisku to pociechą dla mnie, że Twoja mowa obdarza mnie życiem. Ps 119,51 Ludzie zuchwali bardzo mi ubliżają, a ja nie odstępuję od Twojego Prawa. Ps 119,52 Przypominając sobie Twe wyroki odwieczne, Panie, doznaję pociechy. Ps 119,53 Gniew mnie ogarnia z powodu występnych, porzucających Twe Prawo. Ps 119,54 Twoje ustawy stały się dla mnie pieśniami na miejscu mego pielgrzymowa

nia.

Ps 119,55 Nocą pamiętam o Twoim imieniu, Panie, by zachowywać Twe Prawo. Ps 119,56 Oto, co do mnie należy: zachowywać Twe postanowienia. Ps 119,57 Moim działem jest Pan - mówię, by zachować Twoje słowa. Ps 119,58 Z całego serca dbam o przychylność Twojego oblicza, zmiłuj się nade mną

według swej obietnicy!

Ps 119,59 Rozważam moje drogi i zwracam stopy do Twoich napomnień. Ps 119,60 Śpieszyłem bez ociągania, by przestrzegać Twoich przykazań. Ps 119,61 Oplotły mię więzy grzeszników: nie zapomniałem o Twoim Prawie. Ps 119,62 Wstaję o północy, aby Cię wielbić za słuszne Twoje wyroki. Ps 119,63 Jestem przyjacielem wszystkich, którzy się boją Ciebie, co strzegą Twych

postanowień.

Ps 119,64 Twoja łaska, Panie, napełnia ziemię: naucz mnie Twoich ustaw! Ps 119,65 Wyświadczyłeś dobro swojemu słudze zgodnie z Twoim słowem, Panie! Ps 119,66 Naucz mię zrozumienia i umiejętności, bo ufam Twoim przykazaniom. Ps 119,67 Błądziłem, zanim przyszło utrapienie; teraz jednak strzegę Twej mowy. Ps 119,68 Dobry jesteś i dobrze czynisz; naucz mię Twoich ustaw! Ps 119,69 Zuchwali knują przeciw mnie podstępy, ja całym sercem strzegę Twych po

stanowień.

Ps 119,70 Otępiało ich serce opasłe, a ja znajduję rozkosz w Twoim Prawie. Ps 119,71 Dobrze to dla mnie, że mnie poniżyłeś, bym się nauczył Twych ustaw. Ps 119,72 Prawo ust Twoich jest dla mnie lepsze niż tysiące sztuk złota i srebra. Ps 119,73 Twe ręce mnie uczyniły i ukształtowały: obdarz mnie rozumem, bym się na

uczył Twoich przykazań.

Ps 119,74 Bojący się Ciebie widzą mnie i cieszą się, bo pokładam ufność w Twoim

słowie.

Ps 119,75 Wiem, Panie, że sprawiedliwe są Twoje wyroki, że dotknąłeś mnie słusznie. Ps 119,76 Niech Twoja łaska stanie mi się pociechą zgodnie z obietnicą, daną Twemu

1012 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 119

słudze.

Ps 119,77 Niech zaznam Twojej litości, abym żył, bo Twoje Prawo jest moją rozkoszą. Ps 119,78 Niech zawstydzą się zuchwali, bo niesłusznie mnie dręczą, ja będę rozmyślał

o Twoich przykazaniach.

Ps 119,79 Niech zwrócą się do mnie bojący się Ciebie i ci, którzy uznają Twoje napo

mnienia.

Ps 119,80 Niech serce moje stanie się nienaganne w Twych ustawach, abym nie doznał

wstydu.

Ps 119,81 Ustaje moja dusza [dążąc] ku Twemu zbawieniu; pokładam ufność w Twoim

słowie.

Ps 119,82 Ustają moje oczy [spoglądając] ku Twemu słowu: kiedyż mnie pocieszysz? Ps 119,83 Bo chociaż jestem jak bukłak wśród dymu, nie zapomniałem Twych ustaw. Ps 119,84 Ile dni słudze Twojemu zostaje? Kiedy wykonasz wyrok na prześladowcach? Ps 119,85 Doły wykopali na mnie zuchwalcy, którzy nie postępują według Twego Pra

wa.

Ps 119,86 Wszystkie przykazania Twoje są wierne; gdy kłamstwem mnie prześladują

pomóż mi!

Ps 119,87 Niemalże pokonaliby mnie na ziemi; ja zaś nie porzuciłem Twoich postano

wień.

Ps 119,88 Według swej łaski zapewnij mi życie, ja zaś chcę przestrzegać napomnień ust

Twoich.

Ps 119,89 Słowo Twe, Panie, trwa na wieki, niezmienne jak niebiosa. Ps 119,90 Wierność Twoja [trwa] z pokolenia na pokolenie; umocniłeś ziemię, i trwa. Ps 119,91 Wszystko trwa do dziś według Twoich wyroków, bo wszystkie rzeczy Ci słu

żą.

Ps 119,92 Gdyby Twoje Prawo nie było moją rozkoszą, byłbym już zginął w mej nędzy. Ps 119,93 Nie zapomnę na wieki Twoich postanowień, bo przez nie dałeś mi życie. Ps 119,94 Należę do Ciebie - wybaw mię, bo badam Twe postanowienia. Ps 119,95 Czyhają na mnie grzesznicy, żeby mnie zgubić; ja przestrzegam Twoich na

pomnień.

Ps 119,96 Zobaczyłem, że wszelka doskonałość ma granice: Twoje przykazanie sięga

bardzo daleko.

Ps 119,97 Jakże miłuję Prawo Twoje: przez cały dzień nad nim rozmyślam. Ps 119,98 Twoje przykazanie uczyniło mnie mędrszym od moich wrogów, bo jest ono

moim na wieki.

Ps 119,99 Jestem roztropniejszy od wszystkich, którzy mnie uczą, bo rozmyślam o Two

ich napomnieniach.

Ps 119,100 Jestem roztropniejszy od starców, bo zachowuję Twoje postanowienia. Ps 119,101 Powstrzymuję nogi od wszelkiej złej ścieżki, aby słów Twoich przestrzegać. Ps 119,102 Nie odstępuję od Twoich wyroków, albowiem Ty mnie pouczasz. Ps 119,103 Jak słodka jest dla mego podniebienia Twoja mowa: ponad miód dla ust

1013 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 119

moich.

Ps 119,104 Z Twoich przykazań czerpię roztropność, dlatego nienawidzę wszelkiej ścieżki

nieprawej.

Ps 119,105 Twoje słowo jest lampą dla moich stóp i światłem na mojej ścieżce. Ps 119,106 Przysiągłem i postanawiam przestrzegać Twoich sprawiedliwych wyroków. Ps 119,107 Panie, jestem bardzo udręczony, zachowaj mnie przy życiu według Twego

słowa.

Ps 119,108 Przyjmij, o Panie, ofiary ust moich i naucz mię Twoich wyroków. Ps 119,109 Moje życie jest w ciągłym niebezpieczeństwie, lecz Prawa Twego nie zapo

minam.

Ps 119,110 Występni zastawili na mnie sidła, lecz nie zboczyłem od Twoich postano

wień.

Ps 119,111 Napomnienia Twoje są moim dziedzictwem na wieki, bo są radością mojego

serca.

Ps 119,112 Serce swoje nakłaniam, by wypełniać Twoje ustawy na wieki, na zawsze. Ps 119,113 Nienawidzę ludzi chwiejnych, a Prawo Twoje miłuję.

Ps 119,114 Ty jesteś obrońcą moim i moją tarczą: pokładam ufność w Twoim słowie. Ps 119,115 Odstąpcie ode mnie, złoczyńcy, strzec będę przykazań Boga mojego. Ps 119,116 Podtrzymaj mnie według swojej obietnicy, bym żył; nie zawiedź mojej na

dziei!

Ps 119,117 Wzmocnij mnie, abym doznał ratunku i cieszył się zawsze z Twych ustaw. Ps 119,118 Odrzucasz wszystkich, co odstępują od Twoich ustaw, bo zamiary ich są

kłamliwe.

Ps 119,119 Jak żużle oceniasz wszystkich występnych w kraju, dlatego miłuję Twoje

napomnienia.

Ps 119,120 Drży moje ciało z bojaźni przed Tobą i lękam się Twoich wyroków. Ps 119,121 Wykonuję prawo i sprawiedliwość: nie wydawaj mię moim ciemięzcom! Ps 119,122 Chroń swego sługę dla [jego] dobra, aby nie uciskali mię zuchwalcy. Ps 119,123 Moje oczy ustają wypatrując Twojej pomocy i sprawiedliwej Twej mowy. Ps 119,124 Postąp ze sługą swoim według swej łaskawości i naucz mnie Twoich ustaw! Ps 119,125 Jestem Twoim sługą, daj mi zrozumienie, bym poznał Twoje napomnienia. Ps 119,126 Dla Pana czas już jest działać: pogwałcili Twoje Prawo. Ps 119,127 Przeto miłuję Twoje przykazania bardziej niż złoto, niż złoto najczystsze. Ps 119,128 Dlatego kieruję się wszystkimi Twoimi postanowieniami i nienawidzę wszel

kiej drogi fałszu.

Ps 119,129 Twoje napomnienia są przedziwne, dlatego przestrzega ich moja dusza. Ps 119,130 Przystępność Twoich słów oświeca i naucza niedoświadczonych. Ps 119,131 Otwieram swe usta i chłonę powietrze, bo pragnę Twoich przykazań. Ps 119,132 Zwróć się do mnie i zmiłuj się nade mną, tak jak postępujesz z tymi, co imię

Twe miłują.

Ps 119,133 Moje kroki umocnij Twoją mową, niech nie panuje we mnie żadna niegodzi

1014 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 119

wość!

Ps 119,134 Wyzwól mię z ludzkiego ucisku, a będę strzegł Twych postanowień. Ps 119,135 Okaż światło Twojego oblicza Twemu słudze i naucz mię Twoich ustaw! Ps 119,136 Strumienie łez płyną z mych oczu, bo nie zachowano Twojego Prawa. Ps 119,137 O Panie, jesteś sprawiedliwy i wyrok Twój jest słuszny. Ps 119,138 Swoje postanowienia dałeś sprawiedliwie i z pełną wiernością. Ps 119,139 Gorliwość mię pożera, bo moi przeciwnicy zapominają o Twoich słowach. Ps 119,140 W ogniu wypróbowana jest Twoja mowa i sługa Twój ją miłuje. Ps 119,141 Ja jestem mały i wzgardzony: nie zapominam o Twych postanowieniach. Ps 119,142 Twa sprawiedliwość to wieczna sprawiedliwość, a Prawo Twoje jest prawdą. Ps 119,143 Spadły na mnie strapienia i ucisk, rozkoszą moją są Twoje przykazania. Ps 119,144 Sprawiedliwość Twoich napomnień trwa na wieki: daj mi zrozumienie, abym

żył.

Ps 119,145 Z całego serca wołam: wysłuchaj mię, Panie, chcę zachować Twoje ustawy. Ps 119,146 Wołam do Ciebie - wybaw mię, a będę strzegł Twych napomnień. Ps 119,147 Przychodzę o świcie i błagam; pokładam ufność w Twoich słowach. Ps 119,148 Moje oczy się budzą przed nocnymi strażami, aby rozważać Twą mowę. Ps 119,149 Usłysz mój głos, o Panie, w swojej łaskawości i daj mi życie zgodne z Twym

wyrokiem.

Ps 119,150 Zbliżają się niegodziwi moi prześladowcy: dalecy oni od Prawa Twojego. Ps 119,151 Jesteś blisko, o Panie, i wszystkie Twoje przykazania są prawdą. Ps 119,152 Od dawna wiem z Twoich upomnień, że ustaliłeś je na wieki. Ps 119,153 Wejrzyj na moją nędzę i wyzwól mnie, bo nie zapomniałem Twojego Prawa. Ps 119,154 Broń mojej sprawy i wybaw mię; według Twej mowy obdarz mię życiem! Ps 119,155 Zbawienie jest daleko od występnych, bo nie dbają o Twoje ustawy. Ps 119,156 Liczne są Twe zmiłowania, o Panie, obdarz mnie życiem według Twych wy

roków!

Ps 119,157 Wielu mię prześladuje i trapi: nie uchylam się od Twoich upomnień. Ps 119,158 Widzę odstępców i wstręt mnie ogarnia, bo mowy Twojej nie strzegą. Ps 119,159 Patrz, miłuję Twoje postanowienia; Panie, w Twojej łaskawości obdarz mnie

życiem!

Ps 119,160 Podstawą Twego słowa jest prawda, i wieczny jest każdy Twój sprawiedliwy

wyrok.

Ps 119,161 Możni prześladują mnie bez powodu, moje zaś serce odczuwa lęk przed Two

imi słowami.

Ps 119,162 Raduje się z mów Twoich jak ten, co zdobył wielki łup. Ps 119,163 Nienawidzę i wstręt czuję do kłamstwa, a Prawo Twoje miłuję. Ps 119,164 Siedemkroć na dzień wysławiam Ciebie z powodu sprawiedliwych Twych wy

roków.

Ps 119,165 Obfity pokój dla miłujących Twe Prawo, nie spotka [ich] żadne potknięcie. Ps 119,166 Czekam, o Panie, Twojej pomocy i wypełniam Twoje przykazania.

1015 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 121

Ps 119,167 Moja dusza strzeże Twych napomnień i bardzo je miłuje. Ps 119,168 Przestrzegam Twoich postanowień i napomnień, bo wszystkie moje drogi są

przed Tobą.

Ps 119,169 Niech wołanie moje dojdzie do Ciebie, o Panie; przez swoje słowo daj mi

zrozumienie!

Ps 119,170 Niech dojdzie do Ciebie moja modlitwa, wyzwól mię zgodnie z Twym sło

wem!

Ps 119,171 Niechaj moje wargi zabrzmią hymnem, bo nauczasz mię swoich ustaw! Ps 119,172 Niechaj mój język opiewa Twą mowę, bo wszystkie Twoje przykazania są

sprawiedliwe.

Ps 119,173 Twoja ręka niech mi będzie pomocą, bo wybrałem Twoje postanowienia. Ps 119,174 Pragnę Twojej pomocy, o Panie, a prawo Twoje jest moją rozkoszą. Ps 119,175 Niech żyje moja dusza i niech chwali Ciebie, niech mnie wspierają Twoje

wyroki!

Ps 119,176 Błądzę jak owca, która zginęła; szukaj swego sługi, bo nie zapominam o

Twoich nakazach.

Rozdział 120

Ps 120,01 Pieśń stopni. Do Pana w swoim utrapieniu wołałem i wysłuchał mnie. Ps 120,02 Panie, uwolnij moje życie od warg kłamliwych i od podstępnego języka! Ps 120,03 Cóż tobie [Bóg] uczyni lub co ci dorzuci, podstępny języku? Ps 120,04 Ostre strzały mocarza i węgle z janowca.

Ps 120,05 Biada mi, że przebywam w Meszek i mieszkam pod namiotami Kedaru! Ps 120,06 Zbyt długo mieszkała moja dusza z tymi, co nienawidzą pokoju. Ps 120,07 Gdy ja mówię o pokoju, tamci prą do wojny.

Rozdział 121

Ps 121,01 Pieśń stopni. Wznoszę swe oczy ku górom: Skądże nadejdzie mi pomoc? Ps 121,02 Pomoc mi przyjdzie od Pana, co stworzył niebo i ziemię. Ps 121,03 On nie pozwoli zachwiać się twej nodze ani się zdrzemnie Ten, który cię

strzeże.

Ps 121,04 Oto nie zdrzemnie się ani nie zaśnie Ten, który czuwa nad Izraelem. Ps 121,05 Pan cię strzeże, Pan twoim cieniem przy twym boku prawym. Ps 121,06 Za dnia nie porazi cię słońce ni księżyc wśród nocy.

Ps 121,07 Pan cię uchroni od zła wszelkiego: czuwa nad twoim życiem.

1016 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 124

Ps 121,08 Pan będzie strzegł twego wyjścia i przyjścia teraz i po wszystkie czasy.

Rozdział 122

Ps 122,01 Pieśń stopni. Dawidowa. Uradowałem się, gdy mi powiedziano: "Pójdziemy

do domu Pańskiego!"

Ps 122,02 Już stoją nasze nogi w twych bramach, o Jeruzalem,

Ps 122,03 Jeruzalem, wzniesione jako miasto gęsto i ściśle zabudowane. Ps 122,04 Tam wstępują pokolenia, pokolenia Pańskie, według prawa Izraela, aby wielbić

imię Pańskie.

Ps 122,05 Tam ustawiono trony sędziowskie, trony domu Dawida. Ps 122,06 Proście o pokój dla Jeruzalem, niech zażywają pokoju ci, którzy ciebie miłują! Ps 122,07 Niech pokój będzie w twoich murach, a bezpieczeństwo w twych pałacach! Ps 122,08 Przez wzgląd na moich braci i przyjaciół będę mówił: "Pokój w tobie!" Ps 122,09 Przez wzgląd na dom Pana, Boga naszego, będę się modlił o dobro dla ciebie.

Rozdział 123

Ps 123,01 Pieśń stopni. Do Ciebie wznoszę me oczy, który mieszkasz w niebie. Ps 123,02 Oto jak oczy sług są zwrócone na ręce ich panów i jak oczy służącej na ręce

jej pani, tak oczy nasze ku Panu, Bogu naszemu, dopóki się nie zmiłuje nad

nami.

Ps 123,03 Zmiłuj się nad nami, Panie, zmiłuj się nad nami, bo wzgardą jesteśmy nasy

ceni.

Ps 123,04 Dusza nasza jest nasycona szyderstwem zarozumialców i wzgardą pyszałków.

Rozdział 124

Ps 124,01 Pieśń stopni. Dawidowa. Gdyby Pan nie był po naszej stronie - niech to już

przyzna Izrael

Ps 124,02 gdyby Pan nie był po naszej stronie, gdy ludzie przeciw nam powstawali, Ps 124,03 wtedy połknęliby nas żywcem, gdy ich gniew przeciw nam zapłonął: Ps 124,04 wówczas zatopiłaby nas woda, przepłynąłby nad nami potok; Ps 124,05 wówczas przelałyby się nad nami wezbrane wody.

Ps 124,06 Błogosławiony Pan, który nas nie wydał na pastwę ich zębom. Ps 124,07 Dusza nasza jak ptak się wyrwała z sidła ptaszników, sidło się porwało, a my

1017 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 127

jesteśmy wolni.

Ps 124,08 Nasza pomoc jest w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię.

Rozdział 125

Ps 125,01 Pieśń stopni. Ci, którzy Panu ufają, są jak góra Syjon, co się nie porusza, ale

trwa na wieki.

Ps 125,02 Góry otaczają Jeruzalem: tak Pan otacza swój lud i teraz, i na wieki. Ps 125,03 Bo nie zaciąży bezbożne berło nad losem sprawiedliwych, by sprawiedliwi nie

wyciągali rąk swoich ku nieprawości.

Ps 125,04 Panie, dobrze czyń dobrym i ludziom prawego serca!

Ps 125,05 A tych, co schodzą na kręte swe drogi, niech Pan odprawi wraz ze złoczyńcami:

pokój nad Izraelem!

Rozdział 126

Ps 126,01 Pieśń stopni. Gdy Pan odmienił los Syjonu, byliśmy jak we śnie. Ps 126,02 Wtedy usta nasze były pełne śmiechu, a język wołał pełen radości. Wtedy

mówiono między poganami: "Wielkodusznie postąpił z nimi Pan!" Ps 126,03 Wielkodusznie postąpił Pan z nami: staliśmy się radośni. Ps 126,04 Odmień nasz los, o Panie, jak strumienie w [ziemi] Negeb. Ps 126,05 Którzy we łzach sieją, żąć będą w radości.

Ps 126,06 Postępują naprzód wśród płaczu, niosąc ziarno na zasiew: Z powrotem przy

chodzą wśród radości, przynosząc swoje snopy.

Rozdział 127

Ps 127,01 Pieśń stopni. Salomonowa. Jeżeli Pan domu nie zbuduje, na próżno się trudzą

ci, którzy go wznoszą. Jeżeli Pan miasta nie ustrzeże, strażnik czuwa darem

nie.

Ps 127,02 Daremnym jest dla was wstawać przed świtem, wysiadywać do późna - dla

was, którzy jecie chleb zapracowany ciężko; tyle daje On i we śnie tym, któ

rych miłuje.

Ps 127,03 Oto synowie są darem Pana, a owoc łona nagrodą.

Ps 127,04 Jak strzały w ręku wojownika, tak synowie za młodu zrodzeni.

1018 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 130

Ps 127,05 Szczęśliwy mąż, który napełnił nimi swój kołczan. Nie zawstydzi się, gdy

będzie rozprawiał z nieprzyjaciółmi w bramie.

Rozdział 128

Ps 128,01 Pieśń stopni. Szczęśliwy każdy, kto boi się Pana, który chodzi Jego drogami! Ps 128,02 Bo z pracy rąk swoich będziesz pożywał, będziesz szczęśliwy i dobrze ci

będzie.

Ps 128,03 Małżonka twoja jak płodny szczep winny we wnętrzu twojego domu. Synowie

twoi jak sadzonki oliwki dokoła twojego stołu.

Ps 128,04 Oto takie błogosławieństwo dla męża, który boi się Pana. Ps 128,05 Niechaj cię Pan błogosławi z Syjonu, oglądaj pomyślność Jeruzalem przez

całe swe życie.

Ps 128,06 Oglądaj dzieci twoich synów. Pokój nad Izraelem!

Rozdział 129

Ps 129,01 Pieśń stopni. Bardzo mnie gnębili od mojej młodości - niech powie Izrael Ps 129,02 bardzo mnie gnębili od mojej młodości, lecz nie zdołali mnie przemóc. Ps 129,03 Poorali mój grzbiet oracze, wyżłobili długie bruzdy.

Ps 129,04 Sprawiedliwy zaś Pan pozrywał więzy występnych.

Ps 129,05 Niech się zawstydzą i odstąpią wszyscy, co nienawidzą Syjonu. Ps 129,06 Niech się staną jak trawa na dachu, która usycha, zanim ją wyplenią. Ps 129,07 Nie napełni nią kosiarz swej ręki ani ten, co zbiera snopy - swojego zanadrza. Ps 129,08 Nie powiedzą także przechodnie: "Błogosławieńtwo Pańskie nad wami!" "Bło

gosławimy wam w imię Pana!"

Rozdział 130

Ps 130,01 Pieśń stopni. Z głębokości wołam do Ciebie, Panie,

Ps 130,02 o Panie, słuchaj głosu mego! Nakłoń swoich uszu ku głośnemu błaganiu

mojemu!

Ps 130,03 Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie, Panie, któż się ostoi? Ps 130,04 Ale Ty udzielasz przebaczenia, aby Cię otaczano bojaźnią. Ps 130,05 W Panu pokładam nadzieję, nadzieję żywi moja dusza: oczekuję na Twe

słowo.

1019 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 132

Ps 130,06 Dusza moja oczekuje Pana bardziej niż strażnicy świtu, "bardziej niż strażnicy

świtu".

Ps 130,07 Niech Izrael wygląda Pana. U Pana bowiem jest łaskawość i obfite u Niego

odkupienie.

Ps 130,08 On odkupi Izraela ze wszystkich jego grzechów.

Rozdział 131

Ps 131,01 Pieśń stopni. Panie, moje serce się nie pyszni i oczy moje nie są wyniosłe.

Nie gonię za tym, co wielkie, albo co przerasta moje siły.

Ps 131,02 Przeciwnie: wprowadziłem ład i spokój do mojej duszy. Jak niemowlę u swej

matki, jak niemowlę - tak we mnie jest moja dusza.

Ps 131,03 Izraelu, złóż w Panu nadzieję odtąd i aż na wieki!

Rozdział 132

Ps 132,01 Pieśń stopni. Pamiętaj, Panie, Dawidowi cały trud jego: Ps 132,02 o tym, jak złożył przysięgę przed Panem, związał się ślubem przed Mocnym

Jakuba:

Ps 132,03 "Nie wejdę do mieszkania w moim domu, nie wstąpię na posłanie mego łoża, Ps 132,04 nie użyczę snu moim oczom, powiekom moim spoczynku, Ps 132,05 póki nie znajdę miejsca dla Pana, mieszkania - Mocnemu Jakuba". Ps 132,06 Otośmy słyszeli w Efrata o arce, znaleźliśmy ją na polach Jaaru. Ps 132,07 Wejdźmy do Jego mieszkania, padnijmy przed podnóżkiem stóp Jego! Ps 132,08 Wyrusz, o Panie, na miejsce Twego odpocznienia, Ty i Twoja arka pełna

chwały!

Ps 132,09 Niech się kapłani Twoi odzieją w sprawiedliwość, a Twoi czciciele niech się

radują!

Ps 132,10 Przez wzgląd na sługę Twojego, Dawida, nie odtrącaj oblicza Twego poma

zańca!

Ps 132,11 Pan zaprzysiągł Dawidowi trwałą obietnicę, od której nie odstąpi: "[Potom

stwo] z ciebie zrodzone posadzę na twoim tronie.

Ps 132,12 Jeżeli zachowają twoi synowie moje przymierze i moje napomnienia, których

im udzielę, także ich synowie na wieki zasiądą na twoim tronie". Ps 132,13 Pan bowiem wybrał Syjon, tej siedziby zapragnął dla siebie: Ps 132,14 "To jest miejsce mego odpoczynku na wieki, tu będę mieszkał, bo tego pra

gnąłem dla siebie.

1020 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 135

Ps 132,15 Będę szczodrze błogosławił jego zasobom, jego ubogich nasycę chlebem. Ps 132,16 Jego kapłanów odzieję zbawieniem, a ci, którzy go prawdziwie miłują, będą

się radować.

Ps 132,17 Wzbudzę tam moc dla Dawida, zgotuję światło dla mego pomazańca! Ps 132,18 Odzieję wstydem jego nieprzyjaciół, a nad nim zabłyśnie jego korona".

Rozdział 133

Ps 133,01 Pieśń stopni. Dawidowa. Oto jak dobrze i jak miło, gdy bracia mieszkają

razem;

Ps 133,02 jest to jak wyborny olejek na głowie, który spływa na brodę, "brodę Aarona,

który spływa na brzeg jego szaty"

Ps 133,03 jak rosa Hermonu, która spada na górę Syjon: bo tam udziela Pan błogosła

wieństwa, życia na wieki.

Rozdział 134

Ps 134,01 Pieśń stopni. Oto błogosławcie Pana, wszyscy słudzy Pańscy, którzy trwacie

nocami w domu Pańskim.

Ps 134,02 Wznieście ręce wasze ku Miejscu Świętemu i błogosławcie Pana! Ps 134,03 Niechaj cię Pan błogosławi z Syjonu, Ten, który uczynił niebo i ziemię!

Rozdział 135

Ps 135,01 Alleluja. Chwalcie imię Pańskie, chwalcie, słudzy Pańscy, Ps 135,02 wy, którzy stoicie w domu Pańskim, na dziedzińcach domu Boga naszego. Ps 135,03 Chwalcie Pana, bo dobry jest Pan, śpiewajcie Jego imieniu, bo łaskawe. Ps 135,04 Pan bowiem wybrał sobie Jakuba, Izraela - na wyłączną swoją własność. Ps 135,05 Wiem, że Pan jest wielki i że Pan nasz jest nad wszystkimi bogami. Ps 135,06 Cokolwiek Panu się spodoba, to uczyni na niebie i na ziemi, na morzu i we

wszystkich głębinach.

Ps 135,07 Sprowadza chmury z krańców ziemi, wywołuje deszcz błyskawicami i dobywa

wiatr ze swoich komór.

Ps 135,08 Poraził pierworodnych w Egipcie, od człowieka aż do bydlęcia. Ps 135,09 "W tobie, kraju egipski", zdziałał znaki i cuda przeciw faraonowi i wszystkim

jego sługom.

1021 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 136

Ps 135,10 Poraził wiele narodów i zgładził królów potężnych:

Ps 135,11 amoryckiego króla Sichona i Oga, króla Baszanu, i wszystkich królów kana

nejskich.

Ps 135,12 A ziemię ich dał w posiadanie, w posiadanie Izraela, swojego narodu. Ps 135,13 Twe imię, Panie, trwa na wieki, Twa pamięć, Panie - z pokolenia w pokole

nie.

Ps 135,14 Pan bowiem zapewnia praworządność swojemu ludowi i lituje się nad swymi

sługami.

Ps 135,15 Bożki pogańskie to srebro i złoto, dzieło rąk ludzkich. Ps 135,16 Mają usta, ale nie mówią, mają oczy, ale nie widzą.

Ps 135,17 Mają uszy, ale nie słyszą; i nie ma oddechu w ich ustach. Ps 135,18 Podobni są do nich ci, którzy je robią, i każdy, co w nich ufność pokłada. Ps 135,19 Domu Izraela, błogosław Pana, domu Aarona, błogosław Pana! Ps 135,20 Domu Lewiego, błogosław Pana, wy, co boicie się Pana, błogosławcie Pana! Ps 135,21 Niech będzie błogosławiony Pan z Syjonu, który mieszka w Jeruzalem! "Al

leluja".

Rozdział 136

Ps 136,01 Alleluja. Chwalcie Pana, bo dobry, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,02 Chwalcie Boga nad bogami, bo Jego łaska na wieki.

Ps 136,03 Chwalcie Pana nad panami, bo Jego łaska na wieki.

Ps 136,04 On sam cudów wielkich dokonał, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,05 On w mądrości uczynił niebiosa, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,06 On rozpostarł ziemię nad wodami, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,07 On uczynił wielkie światła, bo Jego łaska na wieki.

Ps 136,08 Słońce, by dniem władało, bo Jego łaska na wieki.

Ps 136,09 Księżyc i gwiazdy, by władały nocą, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,10 On Egipcjanom pobił pierworodnych, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,11 I wywiódł spośród nich Izraela, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,12 Ręką potężną, wyciągniętym ramieniem, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,13 On Morze Czerwone podzielił na części, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,14 I przeprowadził środkiem Izraela, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,15 I faraona z jego wojskiem strącił w Morze Czerwone, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,16 On prowadził swój lud przez pustynię, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,17 On pobił wielkich królów, bo Jego łaska na wieki.

Ps 136,18 On uśmiercił królów potężnych, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,19 Sichona, króla Amorytów, bo Jego łaska na wieki.

Ps 136,20 I Oga, króla Baszanu, bo Jego łaska na wieki.

1022 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 138

Ps 136,21 A ziemię ich dał na własność, bo Jego łaska na wieki Ps 136,22 jako dziedzictwo słudze swemu Izraelowi, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,23 On o nas pamiętał w naszym uniżeniu, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,24 I uwolnił nas od wrogów, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,25 On daje pokarm wszelkiemu ciału, bo Jego łaska na wieki. Ps 136,26 Dziękujcie Bogu, niebiosa, bo Jego łaska na wieki.

Rozdział 137

Ps 137,01 Nad rzekami Babilonu - tam myśmy siedzieli i płakali, kiedyśmy wspominali

Syjon.

Ps 137,02 Na topolach tamtej krainy zawiesiliśmy nasze harfy.

Ps 137,03 Bo tam żądali od nas pieśni ci, którzy nas uprowadzili, pieśni radości ci,

którzy nas uciskali: "Zaśpiewajcie nam jakąś z pieśni syjońskich!" Ps 137,04 Jakże możemy śpiewać pieśń Pańską w obcej krainie?

Ps 137,05 Jeruzalem, jeśli zapomnę o tobie, niech uschnie moja prawica! Ps 137,06 Niech język mi przyschnie do podniebienia, jeśli nie będę pamiętał o tobie,

jeśli nie postawię Jeruzalem ponad największą moją radość.

Ps 137,07 Przypomnij, Panie, synom Edomu, dzień Jeruzalem, kiedy oni mówili: "Burz

cie, burzcie - aż do jej fundamentów!"

Ps 137,08 Córo Babilonu, niszczycielko, szczęśliwy, kto ci odpłaci za zło, jakie nam

wyrządziłaś!

Ps 137,09 Szczęśliwy, kto schwyci i rozbije o skałę twoje dzieci.

Rozdział 138

Ps 138,01 Dawidowy. Będę Cię sławił, "Panie", z całego mego serca, "bo usłyszałeś

słowa ust moich": będę śpiewał Ci wobec aniołów.

Ps 138,02 Oddam Ci pokłon ku Twemu świętemu przybytkowi. I będę dziękował Twemu

imieniu za łaskę Twoją i wierność, bo wywyższyłeś ponad wszystko Twoje

imię i obietnicę.

Ps 138,03 Kiedym Cię wzywał, wysłuchałeś mnie, pomnożyłeś siłę mej duszy. Ps 138,04 Wszyscy królowie ziemi będą Ci dziękować, Panie, gdy posłyszą słowa ust

Twoich;

Ps 138,05 i będą opiewać drogi Pańskie: "Prawdziwie, chwała Pańska jest wielka". Ps 138,06 Prawdziwie, Pan jest wzniosły i patrzy łaskawie na pokornego, pyszałka zaś

dostrzega z daleka.

1023 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 140

Ps 138,07 Gdy chodzę wśród utrapienia, Ty zapewniasz mi życie, wbrew gniewowi mych

wrogów; wyciągasz swą rękę, Twoja prawica mnie wybawia.

Ps 138,08 Pan za mnie [wszystkiego] dokona. Panie, na wieki trwa Twoja łaska, nie

porzucaj dzieła rąk Twoich!

Rozdział 139

Ps 139,01 Kierownikowi chóru. Dawidowy. Psalm. Panie, przenikasz i znasz mnie, Ps 139,02 Ty wiesz, kiedy siadam i wstaję. Z daleka przenikasz moje zamysły, Ps 139,03 widzisz moje działanie i mój spoczynek i wszystkie moje drogi są Ci znane. Ps 139,04 Choć jeszcze nie ma słowa na języku: Ty, Panie, już znasz je w całości. Ps 139,05 Ty ogarniasz mnie zewsząd i kładziesz na mnie swą rękę. Ps 139,06 Zbyt dziwna jest dla mnie Twa wiedza, zbyt wzniosła: nie mogę jej pojąć. Ps 139,07 Gdzież się oddalę przed Twoim duchem? Gdzie ucieknę od Twego oblicza? Ps 139,08 Gdy wstąpię do nieba, tam jesteś; jesteś przy mnie, gdy się w Szeolu położę. Ps 139,09 Gdybym przybrał skrzydła jutrzenki, zamieszkał na krańcu morza: Ps 139,10 tam również Twa ręka będzie mnie wiodła i podtrzyma mię Twoja prawica. Ps 139,11 Jeśli powiem: "Niech mię przynajmniej ciemności okryją i noc mnie otoczy

jak światło":

Ps 139,12 sama ciemność nie będzie ciemna dla Ciebie, a noc jak dzień zajaśnieje: "mrok

jest dla Ciebie jak światło".

Ps 139,13 Ty bowiem utworzyłeś moje nerki, Ty utkałeś mnie w łonie mej matki. Ps 139,14 Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie, godne podziwu są Twoje

dzieła. I dobrze znasz moją duszę,

Ps 139,15 nie tajna Ci moja istota, kiedy w ukryciu powstawałem, utkany w głębi

ziemi.

Ps 139,16 Oczy Twoje widziały me czyny i wszystkie są spisane w Twej księdze; dni

określone zostały, chociaż żaden z nich [jeszcze] nie nastał.

Ps 139,17 Jak nieocenione są dla mnie myśli Twe, Boże, jak jest ogromna ich ilość! Ps 139,18 Gdybym je przeliczył, więcej ich niż piasku; gdybym doszedł do końca, jeszcze

jestem z Tobą.

Ps 139,19 O Boże, obyś zgładził bezbożnego, niech krwawi mężowie idą precz ode mnie! Ps 139,20 Oni przeciw Tobie zmawiają się podstępnie, za nic mają Twoje myśli. Ps 139,21 Panie, czyż nie mam nienawidzić tych, co nienawidzą Ciebie, oraz nie brzydzić

się tymi, co przeciw Tobie powstają?

Ps 139,22 Nienawidzę ich pełnią nienawiści; stali się moimi wrogami. Ps 139,23 Zbadaj mnie, Boże, i poznaj me serce; doświadcz i poznaj moje troski, Ps 139,24 i zobacz, czy jestem na drodze nieprawej, a skieruj mnie na drogę odwieczną!

1024 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 141

Rozdział 140

Ps 140,01 Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy.

Ps 140,02 Wybaw mię, Panie, od człowieka złego, strzeż mnie od gwałtownika: Ps 140,03 od tych, którzy w sercu knują złe zamiary, każdego dnia wzniecają spory. Ps 140,04 Ostre jak u węża ich języki, a jad żmijowy pod ich wargami. Ps 140,05 Od rąk grzesznika ustrzeż mię, Panie, zachowaj mnie od gwałtownika, od

tych, co zamyślają z nóg mnie zwalić.

Ps 140,06 Pyszni sidło na mnie skrycie zastawiają: złoczyńcy rozciągają powrozy,

umieszczają pułapki na mojej drodze.

Ps 140,07 Mówię Panu: Jesteś moim Bogiem; usłysz, o Panie, moje głośne błaganie. Ps 140,08 Panie, mój Panie, potężna moja pomocy, osłaniasz w dniu walki moją głowę. Ps 140,09 Nie dawaj tego, Panie, czego pragnie niegodziwiec, nie spełniaj jego zamia

rów! Niech nie podnoszą "Sela"

Ps 140,10 głowy ci, którzy mnie otaczają, niech dzieło ich warg przygniecie ich samych! Ps 140,11 Niech spadnie na nich deszcz węgli ognistych; niech zwali ich do dołu, by się

nie dźwignęli!

Ps 140,12 Niech nie ostanie się w kraju mąż złego języka: gwałtownika niech ogarną

nieszczęścia.

Ps 140,13 Wiem, że Pan oddaje sprawiedliwość ubogiemu, biednemu - słuszność. Ps 140,14 Tylko sprawiedliwi będą sławili Twe imię, prawi mieszkać będą przed Twoim

obliczem.

Rozdział 141

Ps 141,01 Psalm. Dawidowy. Do Ciebie wołam, Panie, prędko mi dopomóż; usłysz głos

mój, gdy wołam do Ciebie.

Ps 141,02 Niech moja modlitwa będzie stale przed Tobą jak kadzidło; wzniesienie rąk

moich - jak ofiara wieczorna!

Ps 141,03 Postaw, Panie, straż moim ustom i wartę przy bramie warg moich! Ps 141,04 Mojego serca nie skłaniaj do złego słowa, do popełniania czynów niegodzi

wych, bym nigdy z ludźmi, co czynią nieprawość, nie jadł ich potraw wybor

nych.

Ps 141,05 Niech sprawiedliwy mię bije: to czyn miłości; olejek występnego niech nigdy

nie ozdabia mojej głowy! Nieustannie przeciwstawiam swą modlitwę ich zło

ści.

Ps 141,06 Popadli w moc Skały ich sędziowie i usłyszeli, jak łagodne były moje słowa. Ps 141,07 Jak kamień młyński rozbija się o ziemię, tak rozrzucono ich kości nad czelu

1025 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 143

ścią Szeolu.

Ps 141,08 Do Ciebie bowiem, Panie mój, Panie, [zwracam] moje oczy; do Ciebie się

uciekam: Ty nie gub mej duszy.

Ps 141,09 Strzeż mnie od sidła, które zastawili ma mnie, i od pułapek złoczyńców. Ps 141,10 Niechaj występni wpadną w swoje sieci, podczas gdy ja ujdę cało.

Rozdział 142

Ps 142,01 Pieśń pouczająca. Dawidowa - gdy był w jaskini. Modlitwa. Ps 142,02 Głośno wołam do Pana, głośno błagam Pana.

Ps 142,03 Wylewam przed Nim swą troskę, wyjawiam przed Nim swą udrękę. Ps 142,04 Gdy duch mój we mnie ustaje, Ty znasz moją ścieżkę. Na drodze, po której

kroczę, ukryli na mnie sidło.

Ps 142,05 Oglądam się w prawo i patrzę: a nie ma nikogo, kto by miał wzgląd na mnie.

Znikła dla mnie możność pomocy, nie ma nikogo, kto by dbał o moje życie. Ps 142,06 Do Ciebie wołam, o Panie, mówię: Ty jesteś moją ucieczką, udziałem moim

w ziemi żyjących.

Ps 142,07 Zważ na moje wołanie, bo jestem bardzo słaby. Wybaw mię od prześladowców,

gdyż są ode mnie mocniejsi.

Ps 142,08 Wyprowadź mnie z więzienia, bym dziękował imieniu Twojemu. Otoczą mnie

sprawiedliwi, gdy okażesz mi dobroć.

Rozdział 143

Ps 143,01 Psalm. Dawidowy. Usłysz, o Panie, moją modlitwę, przyjm moje błaganie w

wierności swojej, wysłuchaj mnie w swej sprawiedliwości!

Ps 143,02 Nie pozywaj na sąd swojego sługi, bo nikt żyjący nie jest sprawiedliwy przed

Tobą.

Ps 143,03 Albowiem nieprzyjaciel mnie prześladuje: moje życie na ziemię powalił, po

grążył mnie w ciemnościach "jak dawno umarłych".

Ps 143,04 A we mnie duch mój omdlewa, serce we mnie zamiera. Ps 143,05 Pamiętam dni starodawne, rozmyślam o wszystkich Twych dziełach, rozwa

żam dzieło rąk Twoich.

Ps 143,06 Wyciągam ręce do Ciebie; moja dusza pragnie Ciebie jak zeschła ziemia. Ps 143,07 Prędko wysłuchaj mnie, Panie, albowiem duch mój omdlewa. Nie ukrywaj

przede mną swego oblicza, bym się nie stał podobny do tych, co schodzą do

grobu.

1026 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 145

Ps 143,08 Spraw, bym rychło doznał Twojej łaski, bo w Tobie pokładam nadzieję.

Oznajmij, jaką drogą mam kroczyć, bo wznoszę do Ciebie moją duszę. Ps 143,09 Wybaw mnie, Panie, od moich wrogów, do Ciebie się uciekam. Ps 143,10 Naucz mnie czynić Twą wolę, bo Ty jesteś moim Bogiem. Twój dobry duch

niech mnie prowadzi po równej ziemi.

Ps 143,11 Przez wzgląd na Twoje imię, Panie, zachowaj mię przy życiu; w swej spra

wiedliwości wyprowadź mnie z utrapień!

Ps 143,12 A w swojej łaskawości zniszcz moich wrogów i wytrać wszystkich, którzy

mnie dręczą, albowiem jestem Twoim sługą.

Rozdział 144

Ps 144,01 Dawidowy. Błogosławiony Pan - Opoka moja, On moje ręce zaprawia do

walki, moje palce do wojny.

Ps 144,02 On mocą dla mnie i warownią moją, osłoną moją i moim wybawcą, moją

tarczą i Tym, któremu ufam, Ten, który mi poddaje ludy.

Ps 144,03 O Panie, czym jest człowiek, że masz o nim pieczę, czym syn człowieczy, że

Ty o nim myślisz?

Ps 144,04 Człowiek jest podobny do tchnienia wiatru, dni jego jak cień mijają. Ps 144,05 O Panie, nachyl Twych niebios i zstąp, dotknij gór, by zadymiły, Ps 144,06 ciśnij piorun i rozprosz ich, wypuść swe strzały i przeraź ich, Ps 144,07 wyciągnij rękę Twoją z wysoka, wybaw mię z wód wielkich i uwolnij z rąk

cudzoziemców,

Ps 144,08 tych, których usta mówią na wiatr, a których prawica jest prawicą fałszywą. Ps 144,09 Boże, pieśń nową będę Ci śpiewał, grać Ci będę na harfie o dziesięciu strunach. Ps 144,10 Ty królom dajesz zwycięstwo, Ty wyzwoliłeś sługę Twego, Dawida. "Od

miecza złego

Ps 144,11 mnie wybaw i uwolnij z rąk cudzoziemców, tych, których usta mówią na

wiatr, a których prawica jest prawicą fałszywą".

Ps 144,12 Daj pomyślność synom naszym jak roślinom, rozrastającym się w czasie swej

młodości, niech będą córki nasze na wzór narożnych kolumn, rzeźbione na

wzór kolumn świątyni.

Ps 144,13 Niech pełne będą nasze spichlerze, zasobne we wszelkie płody. Niech trzody

nasze tysiąckroć płodne na polach naszych mnożą się tysiącami; Ps 144,14 niech nasze zwierzęta będą ciężkie! Niech się nie zdarza wypadek czy ucieczka

ani lament na naszych ulicach!

Ps 144,15 Szczęśliwy lud, któremu tak się powodzi, szczęśliwy lud, którego Bogiem jest

Pan.

1027 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 146

Rozdział 145

Ps 145,01 Pieśń pochwalna. Dawida. Chcę Cię wywyższać, Boże mój, Królu, i błogo

sławić imię Twe na zawsze i na wieki.

Ps 145,02 Każdego dnia będę Cię błogosławił i na wieki wysławiał Twe imię. Ps 145,03 Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały, a wielkość Jego niezgłębiona. Ps 145,04 Pokolenie pokoleniu głosi Twoje dzieła i zwiastuje Twoje potężne czyny. Ps 145,05 Głoszą wspaniałą chwałę Twego majestatu i rozpowiadają Twe cuda. Ps 145,06 I mówią o potędze Twoich dzieł straszliwych, i opowiadają Twą wielkość. Ps 145,07 Przekazują pamięć o Twej wielkiej dobroci i radują się Twą sprawiedliwością. Ps 145,08 Pan jest łagodny i miłosierny, nieskory do gniewu i bardzo łaskawy. Ps 145,09 Pan jest dobry dla wszystkich i Jego miłosierdzie ogarnia wszystkie Jego

dzieła.

Ps 145,10 Niechaj Cię wielbią, Panie, wszystkie dzieła Twoje i święci Twoi niech Cię

błogosławią!

Ps 145,11 Niech mówią o chwale Twojego królestwa i niech głoszą Twoją potęgę, Ps 145,12 aby oznajmić synom ludzkim Twoją potęgę i wspaniałość chwały Twego kró

lestwa.

Ps 145,13 Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków, Twoje panowanie trwa przez

wszystkie pokolenia. "Pan jest wierny we wszystkich swych słowach i we

wszystkich swoich dziełach święty".

Ps 145,14 Pan podtrzymuje wszystkich, którzy padają, i podnosi wszystkich zgnębio

nych.

Ps 145,15 Oczy wszystkich oczekują Ciebie, Ty zaś dajesz im pokarm we właściwym

czasie.

Ps 145,16 Ty otwierasz swą rękę i wszystko, co żyje, nasycasz do woli. Ps 145,17 Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach i łaskawy we wszystkich

swoich dziełach.

Ps 145,18 Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, wszystkich wzywających Go

szczerze.

Ps 145,19 Spełnia wolę tych, którzy się Go boją, usłyszy ich wołanie i przyjdzie im z

pomocą.

Ps 145,20 Pan strzeże wszystkich, którzy Go miłują, a wytępi wszystkich występnych. Ps 145,21 Niech usta moje głoszą chwałę Pana, by wszelkie ciało wielbiło Jego święte

imię "na zawsze i na wieki".

1028 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 147

Rozdział 146

Ps 146,01 Alleluja. Chwal, duszo moja, Pana,

Ps 146,02 chcę chwalić Pana, jak długo żyć będę; chcę śpiewać Bogu mojemu, póki będę

istniał.

Ps 146,03 Nie pokładajcie ufności w książętach ani w człowieku, u którego nie ma

wybawienia.

Ps 146,04 Gdy tchnienie go opuści, wraca do swej ziemi, wówczas przepadają jego

zamiary.

Ps 146,05 Szczęśliwy, komu pomocą jest Bóg Jakuba, kto ma nadzieję w Panu, Bogu

swoim,

Ps 146,06 który stworzył niebo i ziemię, i morze ze wszystkim, co w nich istnieje. On

wiary dochowuje na wieki,

Ps 146,07 daje prawo uciśnionym i daje chleb głodnym. Pan uwalnia jeńców, Ps 146,08 Pan przywraca wzrok niewidomym, Pan podnosi pochylonych, Pan miłuje

sprawiedliwych.

Ps 146,09 Pan strzeże przychodniów, chroni sierotę i wdowę, lecz na bezdroża kieruje

występnych.

Ps 146,10 Pan króluje na wieki, Bóg twój, Syjonie - przez pokolenia. Alleluja.

Rozdział 147

Ps 147,01 "Alleluja". Dobrze jest grać naszemu Bogu, wdzięcznie jest nucić pieśń po

chwalną.

Ps 147,02 Pan buduje Jeruzalem, gromadzi rozproszonych z Izraela; Ps 147,03 On leczy złamanych na duchu i przewiązuje ich rany.

Ps 147,04 On liczbę gwiazd oznacza, wszystkie je woła po imieniu. Ps 147,05 Pan nasz jest wielki i zasobny w siły, mądrość Jego jest niewypowiedziana. Ps 147,06 Pan dźwiga pokornych, a poniża występnych aż do ziemi. Ps 147,07 Śpiewajcie pieśń dziękczynną Panu, grajcie Bogu naszemu na harfie. Ps 147,08 On niebo okrywa chmurami, deszcz przygotowuje dla ziemi; sprawia, że góry

wypuszczają trawę "i zioła, by ludziom służyły";

Ps 147,09 On daje pokarm bydłu, pisklętom kruka to, o co wołają. Ps 147,10 Nie kocha się w sile rumaka; nie ma też upodobania w goleniach męża. Ps 147,11 Podobają się Panu ci, którzy się Go boją, którzy wyczekują Jego łaski. Ps 147,12 Chwal, Jerozolimo, Pana, chwal Boga twego, Syjonie!

Ps 147,13 Umacnia bowiem zawory bram twoich i błogosławi synom twoim w tobie. Ps 147,14 Zapewnia pokój twoim granicom, nasyca ciebie najlepszą pszenicą.

1029 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 149

Ps 147,15 Na ziemię zsyła swoje orędzie, mknie chyżo Jego słowo. Ps 147,16 On daje śnieg niby wełnę, a szron jak popiół rozsiewa. Ps 147,17 Ciska swój grad jak okruchy chleba; od Jego mrozu ścinają się wody. Ps 147,18 Posyła słowo swoje i każe im tajać; każe wiać swemu wiatrowi, a spływają

wody.

Ps 147,19 Obwieścił swoje słowa Jakubowi, Izraelowi ustawy swe i wyroki. Ps 147,20 Żadnemu narodowi tak nie uczynił: o swoich wyrokach ich nie pouczył. Alle

luja.

Rozdział 148

Ps 148,01 Alleluja. Chwalcie Pana z niebios, chwalcie Go na wysokościach! Ps 148,02 Chwalcie Go, wszyscy Jego aniołowie, chwalcie Go, wszystkie Jego zastępy! Ps 148,03 Chwalcie Go, słońce i księżycu, chwalcie Go, wszystkie gwiazdy świecące. Ps 148,04 Chwalcie Go, nieba najwyższe i wody, co są ponad niebem: Ps 148,05 niech imię Pana wychwalają, On bowiem nakazał i zostały stworzone, Ps 148,06 utwierdził je na zawsze, na wieki; nadał im prawo, które nie przeminie. Ps 148,07 Chwalcie Pana z ziemi, potwory i wszystkie morskie głębiny, Ps 148,08 ogniu i gradzie, śniegu i mgło, gwałtowny huraganie, co pełnisz Jego słowo, Ps 148,09 góry i wszelkie pagórki, drzewa rodzące owoc i wszystkie cedry, Ps 148,10 dzikie zwierzęta i bydło wszelakie, to, co się roi na ziemi, i ptactwo skrzydlate, Ps 148,11 królowie ziemscy i wszystkie narody, władcy i wszyscy sędziowie na ziemi, Ps 148,12 młodzieńcy, a także dziewice, starcy wraz z młodzieżą Ps 148,13 niech imię Pana wychwalają, bo tylko Jego imię jest wzniosłe, majestat Jego

góruje nad ziemią i niebem

Ps 148,14 i pomnaża moc swojego ludu. Pieśń pochwalna dla wszystkich Jego świętych,

synów Izraela - ludu, który Mu jest bliski. Alleluja.

Rozdział 149

Ps 149,01 Alleluja. Śpiewajcie pieśń nową Panu; chwała Jego [niech zabrzmi] w zgro

madzeniu świętych.

Ps 149,02 Niech Izrael się cieszy swym Stwórcą, niech synowie Syjonu radują się swym

Królem.

Ps 149,03 Niech chwalą Jego imię wśród tańców, niech grają Mu na bębnie i cytrze. Ps 149,04 Bo Pan w ludzie swoim ma upodobanie i zdobi pokornych zwycięstwem. Ps 149,05 Niech się weselą święci wśród chwały, niech się cieszą na swoich sofach!

1030 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 23 - Księga Psalmów Rozdział 150

Ps 149,06 Niech chwała Boża będzie w ich ustach, a miecze obosieczne w ich ręku: Ps 149,07 aby dokonać pomsty wśród pogan i karania pośród narodów; Ps 149,08 aby ich królów zakuć w kajdany, a dostojników w żelazne łańcuchy; Ps 149,09 by wypełnić na nich pisany wyrok: to jest chwałą wszystkich Jego świętych.

Alleluja.

Rozdział 150

Ps 150,01 Alleluja. Chwalcie Boga w Jego świątyni, chwalcie Go na wyniosłym Jego

nieboskłonie!

Ps 150,02 Chwalcie Go za potężne Jego czyny, chwalcie Go za wielką Jego potęgę! Ps 150,03 Chwalcie Go dźwiękiem rogu, chwalcie Go na harfie i cytrze! Ps 150,04 Chwalcie Go bębnem i tańcem, chwalcie Go na strunach i flecie! Ps 150,05 Chwalcie Go na cymbałach dźwięcznych, chwalcie Go na cymbałach brzęczą

cych:

Ps 150,06 Wszystko, co żyje, niech chwali Pana! Alleluja.

1031 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24

Księga Przysłów

Rozdział 1

Prz 1,01 Przysłowia Salomona, syna Dawida, króla izraelskiego, [podane po to], Prz 1,02 by mądrość osiągnąć i karność, pojąć słowa rozumne,

Prz 1,03 zdobyć staranne wychowanie: prawość, rzetelność, uczciwość; Prz 1,04 prostaczkom udzielić rozwagi, a młodym - rozsądku i wiedzy. Prz 1,05 Mądry, słuchając, pomnaża swą wiedzę, rozumny nabywa biegłości: Prz 1,06 jak pojąć przysłowie i zdanie, słowa i zagadki mędrców. Prz 1,07 Podstawą wiedzy jest bojaźń Pańska, lecz głupcy odrzucają mądrość i kar

ność.

Prz 1,08 Synu mój, słuchaj napomnień ojca i nie odrzucaj nauk swej matki, Prz 1,09 gdyż one ci są wieńcem powabnym dla głowy i naszyjnikiem cennym dla szyi. Prz 1,10 Kiedy cię, synu, wabią grzesznicy, nie waż się iść,

Prz 1,11 choćby rzekli: "Pójdź z nami! Zasadźmy się na cichych! Bez powodu czyhajmy

na czystych!

Prz 1,12 Jak Szeol wchłoniemy ich żywych i zdrowych tak jak schodzących do grobu. Prz 1,13 Znajdziemy wszelkie kosztowności i napełnimy domy swe łupem. Prz 1,14 Przyłącz swój los do naszej wspólnoty, jedna sakwa niech łączy nas wszyst

kich!"

Prz 1,15 Synu mój, nie chodź ich drogą, przed ścieżką ich strzeż swojej stopy, Prz 1,16 gdyż nogi ich pędzą do zbrodni, śpieszno im: krew chcą wytoczyć. Prz 1,17 Lecz próżno ich sieć zarzucona, na oczach wszelkiego ptactwa. Prz 1,18 Na własną krew raczej czyhają, czatują na swoje życie, Prz 1,19 bo taki jest los chciwych zysku: zabiera on własne ich życie. Prz 1,20 Mądrość woła na ulicach, na placach głos swój podnosi; Prz 1,21 nawołuje na drogach zgiełkliwych, w bramach miejskich przemawia:

1032

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 2

Prz 1,22 "Dokądże głupcy mają kochać głupotę, szydercy miłować szyderstwo, a nie

rozumni pogardzać nauką?

Prz 1,23 Powróćcie do moich upomnień, udzielę wam ducha mojego, nauczę was moich

zaleceń.

Prz 1,24 Ponieważ prosiłam, lecz wyście nie dbali, rękę podałam, a nikt nie zważał, Prz 1,25 gardziliście każdą mą radą, nie chcieliście moich upomnień: Prz 1,26 więc i ja waszą klęskę wyszydzę, zadrwię sobie z waszej bojaźni, Prz 1,27 gdy bojaźń nadciągnie jak burza, a wasza zagłada jak wicher, gdy spotka was

ucisk i boleść.

Prz 1,28 Wtedy będą mnie prosić - lecz ja nie odpowiem, i szukać - lecz mnie nie

znajdą,

Prz 1,29 gdyż wiedzy nienawidzili, gardzili bojaźnią Pańską,

Prz 1,30 nie poszli za mymi radami, zlekceważyli moje napomnienie; Prz 1,31 spożyją owoce swej drogi, nasycą się swymi radami;

Prz 1,32 odstępstwo prostaków uśmierci ich, bezmyślność niemądrych ich zgubi. Prz 1,33 Kto słucha mnie - osiągnie spokój, wytchnienie - bez obawy nieszczęścia".

Rozdział 2

Prz 2,01 Jeśli, synu, nauki me przyjmiesz i zachowasz u siebie wskazania, Prz 2,02 ku mądrości nachylisz swe ucho, ku roztropności nakłonisz swe serce, Prz 2,03 tak, jeśli wezwiesz rozsądek, przywołasz donośnie rozwagę, Prz 2,04 jeśli szukać jej poczniesz jak srebra i pożądać jej będziesz jak skarbów Prz 2,05 to bojaźń Pańską zrozumiesz, osiągniesz znajomość Boga. Prz 2,06 Bo Pan udziela mądrości, z ust Jego - wiedza, roztropność: Prz 2,07 dla prawych On chowa swą pomoc, On - tarczą żyjącym uczciwie. Prz 2,08 On strzeże ścieżek prawości, ochrania drogi pobożnych. Prz 2,09 Wtedy sprawiedliwość pojmiesz i prawość, i rzetelność - i każdą dobrą ścieżkę, Prz 2,10 gdyż mądrość zagości w twym sercu, wiedza ucieszy twą duszę. Prz 2,11 Rozwaga pilnować cię będzie, roztropność na straży twej stanie. Prz 2,12 Ustrzeże cię od drogi występku, od ludzi mówiących przewrotnie, Prz 2,13 co opuścili ścieżki prawości, by chodzić mrocznymi drogami Prz 2,14 radością ich czynić nieprawość, ze zła, przewrotności się cieszą, Prz 2,15 bo drogi ich pełne są fałszu i błądzą po swoich ścieżkach. Prz 2,16 Aby cię ustrzec przed cudzą żoną, przed obcą, co mowę ma gładką, Prz 2,17 co przyjaciela młodości rzuciła, Bożego przymierza niepomna. Prz 2,18 Już dom jej ku śmierci się chyli, ku cieniom [Szeolu] jej droga: Prz 2,19 każdy, kto idzie do niej, nie wraca, nie odnajdzie ścieżek życia. Prz 2,20 Dlatego będziesz iść drogą prawych, trzymać się ścieżek uczciwych;

1033 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 3

Prz 2,21 gdyż ludzie prawi ziemię posiądą, uczciwi rozmnożą się na niej; Prz 2,22 nieprawych wygładzą z ziemi, z korzeniami wyrwie się przewrotnych.

Rozdział 3

Prz 3,01 Synu mój, nie zapomnij mych nauk, twoje serce niech strzeże nakazów, Prz 3,02 bo wiele dni i lat życia i pełnię ci szczęścia przyniosą:

Prz 3,03 Niech miłość i wierność cię strzeże; przymocuj je sobie do szyi, na tablicy

serca je zapisz,

Prz 3,04 a znajdziesz życzliwość i łaskę w oczach Boga i ludzi.

Prz 3,05 Z całego serca Bogu zaufaj, nie polegaj na swoim rozsądku, Prz 3,06 myśl o Nim na każdej drodze, a On twe ścieżki wyrówna. Prz 3,07 Nie bądź mądrym we własnych oczach, Boga się bój, zła unikaj: Prz 3,08 to ciału zapewni zdrowie, a pokrzepienie twym kościom. Prz 3,09 Czcij Pana [ofiarą] z twego mienia i pierwocinami całego dochodu, Prz 3,10 a twoje spichrze napełnią się zbożem i tłocznie przeleją się moszczem. Prz 3,11 Upomnieniem Pańskim nie gardź, mój synu, nie odrzucaj ze wstrętem stro

fowań.

Prz 3,12 Bowiem karci Pan, kogo miłuje, jak ojciec syna, którego lubi. Prz 3,13 Szczęśliwy, kto mądrość osiągnął, mąż, który nabył rozwagi: Prz 3,14 bo lepiej ją posiąść niż srebro, ją raczej nabyć niż złoto, Prz 3,15 zdobycie jej lepsze od pereł, nie równe jej żadne klejnoty. Prz 3,16 W prawicy swej trzyma ona dni długie, w lewicy - bogactwo, pomyślność; Prz 3,17 jej drogi drogami miłymi, ku szczęściu wiodą wszystkie jej ścieżki. Prz 3,18 Dla tego, co strzeże jej, drzewem jest życia, a kto się jej trzyma - szczęśliwy. Prz 3,19 Pan umocnił ziemię mądrością, niebiosa utwierdził rozumem. Prz 3,20 Przez Jego wiedzę wytrysły odmęty, a rosę spuszczają obłoki. Prz 3,21 Przezorności, rozwagi, strzeż, mój synu, niech one ci z oczu nie schodzą, Prz 3,22 a życiem twej duszy się staną, wdzięczną ozdobą dla szyi. Prz 3,23 I drogą swą pójdziesz bezpiecznie, bo noga się twoja nie potknie; Prz 3,24 gdy spoczniesz, nie zaznasz trwogi, zaśniesz, a sen twój będzie przyjemny. Prz 3,25 Nagły strach cię nie przerazi ni klęska, gdy dotknie przewrotnych; Prz 3,26 bo z tobą jest Pan, przed sidłem twą nogę ochroni.

Prz 3,27 Pracownikom nie odmawiaj zapłaty, gdy masz możność działania. Prz 3,28 Nie mów bliźniemu: "Idź sobie, przyjdź później, dam jutro" - gdy możesz dać

zaraz.

Prz 3,29 Nie spiskuj przeciw bliźniemu, gdy mieszka przy tobie beztrosko. Prz 3,30 Niesłusznie nie sprzeczaj się z nikim, o ile ci zła nie wyrządził. Prz 3,31 Nie zazdrość krzywdzicielowi, nie skłaniaj się ku jego drogom,

1034 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 5

Prz 3,32 bo Pan się brzydzi przewrotnym, a z wiernymi obcuje przyjaźnie. Prz 3,33 Przekleństwo Pańskie na domu występnego, On błogosławi mieszkanie uczci

wych;

Prz 3,34 On się naśmiewa z szyderców, a pokornym udziela swej łaski. Prz 3,35 Mądrzy dostąpią chwały, udziałem głupich jest hańba.

Rozdział 4

Prz 4,01 Słuchajcie, synowie, rad ojca, by poznać mądrość, zważajcie! Prz 4,02 Udzielam wam cennej nauki: nie gardźcie mym pouczeniem, Prz 4,03 bo i ja byłem synem u ojca, kochanym, jedynym dla matki, Prz 4,04 a tymi słowami mnie uczył: "Niech będą w tym sercu zamknięte wskazania,

strzeż mych nakazów, byś żył;

Prz 4,05 nabywaj mądrości, nabywaj rozwagi, nie zapominaj słów moich ust! Prz 4,06 Nie gardź nią, bo ciebie ocali, ukochaj ją, będzie cię strzegła. Prz 4,07 Podstawą mądrości: zdobywaj mądrość, za wszystko, co masz, mądrości na

bywaj!

Prz 4,08 Ceń ją, a czcią cię otoczy, okryje cię sławą, gdy ją posiądziesz; Prz 4,09 włoży ci wieniec wdzięczny na głowę, obdarzy zaszczytną koroną". Prz 4,10 Posłuchaj, synu, przyjmij moje słowa, a życie się twoje przedłuży. Prz 4,11 Poprowadzę cię drogą mądrości, ścieżkami prawości powiodę. Prz 4,12 Gdy pójdziesz nią - kroki twe będą swobodne, i choćbyś biegł, nie potkniesz

się.

Prz 4,13 Słuchaj nauki i nie gardź nią, strzeż jej, gdyż ona twym życiem. Prz 4,14 Nie wstępuj na ścieżkę grzeszników, nie wchodź na drogę złych ludzi; Prz 4,15 unikaj jej, na nią nie wkraczaj, omiń ją, odwróć się od niej! Prz 4,16 Bo nie zasną, gdy czegoś nie zbroją, sen ich odleci, gdy nie zaszkodzą, Prz 4,17 bo jedzą chleb nieprawości i piją wino przemocy.

Prz 4,18 Ścieżka prawych - to światło poranne, wschodzi - wzrasta aż do południa; Prz 4,19 droga grzeszników jak gęsty mrok, nie wiedzą, o co się potkną. Prz 4,20 Zważaj, synu, na moje słowa, do uwag mych nakłoń swe ucho; Prz 4,21 niech one nie schodzą ci z oczu, przechowuj je pilnie w swym sercu; Prz 4,22 bo życiem są dla tych, co je otrzymali, lekarstwem całego ich ciała. Prz 4,23 Z całą pilnością strzeż swego serca, bo życie ma tam swoje źródło. Prz 4,24 Fałszu ust się wystrzegaj, od warg przewrotnych bądź z dala! Prz 4,25 Twe oczy niech patrzą na wprost, przed siebie kieruj powieki. Prz 4,26 Uważaj, gdzie krok masz postawić, i wszystkie twe drogi niech będą pewne. Prz 4,27 Nie zbaczaj na lewo i prawo, odwróć swą nogę od złego!

1035 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 6

Rozdział 5

Prz 5,01 Ku mojej mądrości zwróć się, mój synu, ku mojej rozwadze nakłoń swe ucho, Prz 5,02 abyś zachował roztropność, twe usta niech strzegą rozsądku! Prz 5,03 Bo miód wycieka z warg obcej, podniebienie jej gładkie jak olej, Prz 5,04 lecz w końcu będzie gorzka niby piołun i ostra jak miecz obosieczny. Prz 5,05 Jej nogi zstępują ku śmierci, do Szeolu zmierzają jej kroki, Prz 5,06 byś nie ujrzał drogi życia, jej ścieżki wiją się niedostrzegalnie. Prz 5,07 Więc teraz, mój synu, posłuchaj: nie odstępuj od moich pouczeń; Prz 5,08 idź drogą swą od niej daleko, pod drzwi jej domu nie podchodź, Prz 5,09 byś obcym swej sławy nie oddał, a lat swych okrutnikowi, Prz 5,10 by z pracy twej inni nie tyli, by mienie twe nie szło w dom obcy. Prz 5,11 Na końcu przyjdzie ci wzdychać, gdy ciało i siły wyczerpiesz. Prz 5,12 Powiesz: "Nie cierpiałem upomnień - nauką wzgardziło moje serce, Prz 5,13 nie dbałem na głos wychowawców, nie dawałem posłuchu nauczającym mnie; Prz 5,14 o włos, a popadłbym w wielkie nieszczęście pośród rady i zgromadzenia". Prz 5,15 Pij wodę z własnej cysterny, tę, która płynie z twej studni. Prz 5,16 Na zewnątrz mają bić twoje źródła? Tworzyć na placach strumienie? Prz 5,17 Niech służy dla ciebie samego, a nie innym wraz z tobą; Prz 5,18 niech źródło twe świętym zostanie, znajduj radość w żonie młodości. Prz 5,19 Przemiła to łania i wdzięczna kozica, jej piersią upajaj się zawsze, w miłości

jej stale czuj rozkosz!

Prz 5,20 Po cóż, mój synu, upajać się obcą i obejmować piersi nieznanej? Prz 5,21 Bo drogi ludzkie - przed oczyma Pana, On widzi wszystkie ich ścieżki. Prz 5,22 Gdy grzesznym nieprawość owładnie, trzymają go więzy występku. Prz 5,23 Umrze on z braku nauki, pobłądzi z ogromu głupoty.

Rozdział 6

Prz 6,01 Gdy za bliźniego ręczyłeś, mój synu, gdy za obcego ręką świadczyłeś Prz 6,02 słowami swych ust się związałeś, mową warg własnych jesteś schwytany. Prz 6,03 Uwolnij się, uczyń to, synu, boś dostał się w ręce bliźniego: idź, biegnij i na

bliźniego nalegaj;

Prz 6,04 oczom swym zamknąć się nie daj, powiekom nie dozwól odpocząć; Prz 6,05 jak gazela wyrwij się z ręki, jak ptaszek z potrzasku ptasznika. Prz 6,06 Do mrówki się udaj, leniwcze, patrz na jej drogi - bądź mądry: Prz 6,07 nie znajdziesz u niej zwierzchnika ni stróża żadnego, ni pana, Prz 6,08 a w lecie gromadzi swą żywność i zbiera swój pokarm we żniwa.

1036 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 7

Prz 6,09 Jak długo, leniwcze, chcesz leżeć? A kiedyż ze snu powstaniesz? Prz 6,10 Trochę snu i trochę drzemania, trochę założenia rąk, aby zasnąć: Prz 6,11 a przyjdzie na ciebie nędza jak włóczęga i niedostatek - jak biedak żebrzący. Prz 6,12 Człowiekiem nikczemnym jest i nicponiem: kto chodzi z kłamstwem na

ustach,

Prz 6,13 oczyma strzela, szurga nogami, palcami swymi wskazuje; Prz 6,14 a w sercu podstęp ukrywa, stale przemyśliwa zło, jest podnietą do kłótni. Prz 6,15 Dlatego nagle zagłada nań przyjdzie: w mgnieniu oka zniszczony - i nieod

wracalnie.

Prz 6,16 Tych sześć rzeczy w nienawiści ma Pan, a siedem budzi u Niego odrazę: Prz 6,17 wyniosłe oczy, kłamliwy język, ręce, co krew niewinną wylały, Prz 6,18 serce knujące złe plany, nogi, co biegną prędko do zbrodni, Prz 6,19 świadek fałszywy, co kłamie, i ten, kto wznieca kłótnie wśród braci. Prz 6,20 Strzeż, synu, nakazów ojca, nie gardź nauką matki,

Prz 6,21 w sercu je wyryj na zawsze i zawieś sobie na szyi!

Prz 6,22 Gdy idziesz, niech one cię wiodą, czuwają nad tobą, gdy zaśniesz; gdy budzisz

się - mówią do ciebie:

Prz 6,23 bo lampą jest nakaz, a światłem Prawo, drogą do życia - upomnienie, naga

na.

Prz 6,24 One cię strzegą przed złą kobietą, przed obcą, choć język ma gładki: Prz 6,25 jej wdzięków niech serce twoje nie pragnie, powiekami jej nie daj się złowić, Prz 6,26 bo nierządnicy wystarczy kęs chleba, zamężna zaś czyha na cenne życie. Prz 6,27 Czy schowa kto ogień w zanadrzu, by nie zajęły się jego szaty? Prz 6,28 Czy kto pójdzie po węglach ognistych, a stóp nie poparzy? Prz 6,29 Tak ten, kto idzie do żony bliźniego, kto jej dotknie, nie ujdzie karania. Prz 6,30 Nie ma hańby dla tego, kto kradnie, by wnętrze napełnić, gdy głodny; Prz 6,31 a siedmiokrotnie zwróci złapany , wszystko, co w domu ma, odda. Prz 6,32 Lecz kto cudzołoży, ten jest niemądry: na własną zgubę to czyni. Prz 6,33 Chłostę i wstyd on tu znajdzie, a jego hańba się nie zmaże: Prz 6,34 bo zazdrość pobudza gniew męża, nie okaże litości w dniu pomsty, Prz 6,35 na okup za winę nie spojrzy, dary odrzuci, choćbyś je mnożył.

Rozdział 7

Prz 7,01 Synu, przestrzegaj słów moich, moje nakazy przechowuj u siebie! Prz 7,02 Strzeż mych nakazów, byś żył, jak źrenicy oka - mych uwag. Prz 7,03 Do palca je swego przymocuj, na tablicy serca je zapisz. Prz 7,04 Mów do mądrości: "Ma siostro!" przyjaciółką nazywaj roztropność, Prz 7,05 abyś się ustrzegł przed cudzą żoną, przed obcą, co mowę ma gładką.

1037 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 8

Prz 7,06 Przez okno bowiem swego domu, przez kratę się przyglądałem, Prz 7,07 ujrzałem wśród nieświadomych, poznałem pomiędzy chłopcami młodzieńca

lekkomyślnego.

Prz 7,08 Przechodził ulicą obok narożnika, na drogę do domu jej wstąpił, Prz 7,09 o zmroku, o późnej godzinie, pod osłoną nocnych ciemności. Prz 7,10 Oto kobieta wychodzi naprzeciw - strój nierządnicy, a zamiar ukryty, Prz 7,11 wzburzona, nieopanowana, nie ustoi w domu jej noga: Prz 7,12 to na ulicy, to na placu, na każdym rogu czatuje.

Prz 7,13 Chwyciła go i obejmuje, z bezczelną miną doń rzekła: Prz 7,14 "Miałam złożyć ofiarę biesiadną, dziś dopełniłam swych ślubów, Prz 7,15 wyszłam tobie naprzeciw, zaczęłam cię szukać, znalazłam. Prz 7,16 Kilimem swe łoże wysłałam, kobiercem wzorzystym z Egiptu, Prz 7,17 swą pościel mirrą skropiłam, aloesem i cynamonem.

Prz 7,18 Chodź, pijmy rozkosz do rana, miłością się cieszmy,

Prz 7,19 bo mąż poza domem przebywa, udał się w drogę daleką: Prz 7,20 wór pieniędzy zabrał ze sobą, ma wrócić na pełnię księżyca". Prz 7,21 Omamiła go długą namową, pochlebstwem swych warg go uwiodła; Prz 7,22 podążył tuż za nią niezwłocznie, jak wół, co idzie na rzeź, jak jeleń związany

powrozem,

Prz 7,23 aż strzała przeszyje wątrobę; jak wróbel, co wpada w sidło, nieświadom, że

idzie o życie.

Prz 7,24 Teraz, synowie, słuchajcie mnie, zważajcie na słowa ust moich; Prz 7,25 niechaj twe serce w jej stronę nie zbacza, po ścieżkach jej się nie błąkaj; Prz 7,26 bo wielu raniła, strąciła ich wielu - a wszystkich zabiła. Prz 7,27 Dom jej drogą jest do Szeolu: co w podwoje śmierci prowadzi.

Rozdział 8

Prz 8,01 Czyż Mądrość nie nawołuje? nie wysila głosu Roztropność? Prz 8,02 Na najwyższym szczycie, przy drodze, na rozstaju zasiada, Prz 8,03 przy bramach, u wejścia do miasta, w przejściach głos swój podnosi: Prz 8,04 "Odzywam się do was, mężowie, wzywam was, synowie ludzcy, Prz 8,05 prostacy - mądrości się uczcie, nierozumni - nabierzcie rozsądku! Prz 8,06 Słuchajcie, mówię rzeczy wzniosłe, z warg moich wychodzi prawość, Prz 8,07 podniebienie me prawdę podaje, wstrętna mym wargom nieprawość. Prz 8,08 Moje wszystkie mowy są słuszne - obcy mi fałsz i krętactwo Prz 8,09 dla rozumnych one wszystkie są jasne, prawe dla tych - co mądrość posiedli. Prz 8,10 Nabądźcie moją naukę - nie srebro, raczej wiedzę - niż złoto najczystsze; Prz 8,11 bo mądrość cenniejsza od pereł i żaden klejnot nie jest jej równy".

1038 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 9

Prz 8,12 Jam Mądrość - Roztropność mi bliska, posiadam wiedzę głęboką. Prz 8,13 Bojaźnią Pańską - zła nienawidzić. Nie znoszę dumy, złych dróg, wyniosłości

ust przewrotnych.

Prz 8,14 Moja jest rada i stałość, moja - rozwaga, potęga.

Prz 8,15 Dzięki mnie królowie panują, słusznie wyrokują urzędnicy. Prz 8,16 Dzięki mnie rządzą władcy i wielmoże - rządcy prawowierni. Prz 8,17 Tych kocham, którzy mnie kochają, znajdzie mnie ten, kto mnie szuka. Prz 8,18 Bogactwo jest ze mną i sława, wspaniałe dobra i prawość; Prz 8,19 mój owoc cenniejszy niż złoto, a plony niż srebro najczystsze. Prz 8,20 Drogą prawości ja kroczę, ścieżkami sprawiedliwości,

Prz 8,21 by przyjaciół obsypać bogactwem i napełnić ich skarbce. Prz 8,22 Pan mnie stworzył, swe arcydzieło, jako początek swej mocy, od dawna, Prz 8,23 od wieków jestem stworzona, od początku, nim ziemia powstała. Prz 8,24 Przed oceanem istnieć zaczęłam, przed źródłami pełnymi wody; Prz 8,25 zanim góry zostały założone, przed pagórkami zaczęłam istnieć; Prz 8,26 nim ziemię i pola uczynił - początek pyłu na ziemi.

Prz 8,27 Gdy niebo umacniał, z Nim byłam, gdy kreślił sklepienie nad bezmiarem

wód,

Prz 8,28 gdy w górze utwierdzał obłoki, gdy źródła wielkiej otchłani umacniał, Prz 8,29 gdy morzu stawiał granice, by wody z brzegów nie wyszły, gdy kreślił funda

menty pod ziemię.

Prz 8,30 Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając

przed Nim,

Prz 8,31 igrając na okręgu ziemi, znajdując radość przy synach ludzkich. Prz 8,32 Więc teraz, synowie, słuchajcie mnie, szczęśliwi, co dróg moich strzegą. Prz 8,33 Przyjmijcie naukę i stańcie się mądrzy, pouczeń mych nie odrzucajcie! Prz 8,34 Błogosławiony ten, kto mnie słucha, kto co dzień u drzwi moich czeka, by

czuwać u progu mej bramy,

Prz 8,35 bo kto mnie znajdzie, ten znajdzie życie i uzyska łaskę u Pana; Prz 8,36 kto mnie nie znajdzie, duszę swą rani, śmierć kocha każdy, kto mnie się

wyrzeka.

Rozdział 9

Prz 9,01 Mądrość zbudowała sobie dom i wyciosała siedem kolumn, Prz 9,02 nabiła zwierząt, namieszała wina i stół zastawiła.

Prz 9,03 Służące wysłała, by wołały z wyżynnych miejsc miasta: Prz 9,04 "Prostaczek niech do mnie tu przyjdzie". Do tego, komu brak mądrości, mó

wiła:

1039 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 10

Prz 9,05 "Chodźcie, nasyćcie się moim chlebem, pijcie wino, które zmieszałam. Prz 9,06 Odrzućcie głupotę i żyjcie, chodźcie drogą rozwagi!"

Prz 9,07 Kto poucza szydercę, ściąga na siebie wzgardę, strofując nieprawego, sam

sobie szkodzi.

Prz 9,08 Nie strofuj szydercy, by cię nie znienawidził, strofuj mądrego, a będzie cię

kochał.

Prz 9,09 Ucz mądrego, a stanie się mędrszy, oświeć mądrego, a zwiększy swą wiedzę. Prz 9,10 Treścią mądrości jest bojaźń Pańska, rozsądkiem - poznanie Świętego. Prz 9,11 Dzięki mnie twe dni się pomnożą, lata życia będą ci dodane. Prz 9,12 Pomagasz sobie, gdy jesteś rozumny, a gdyś szydercą, sam na tym ucierpisz. Prz 9,13 Niewiasta Głupota ciągle się rzuca, Pustota niczego nie pojmie. Prz 9,14 Przy bramie swego domu usiadła, na tronie, na wyżynach w mieście, Prz 9,15 by wołać na przechodzących drogą, na tych, co prosto idą swymi ścieżkami. Prz 9,16 "Niech zboczy tu niedoświadczony" - odzywa się do tego, komu brak mądro

ści:

Prz 9,17 "Przyjemna jest woda kradziona, chleb [wzięty] skrycie jest smaczny". Prz 9,18 Nie myśli się o tym, że tam bawią zmarli, jej zaproszeni - w głębinach Szeolu.

Rozdział 10

Prz 10,01 Przysłowia Salomona. Mądry syn radością ojca, strapieniem matki syn głupi. Prz 10,02 Bez pożytku są skarby źle nabyte, lecz sprawiedliwość wyrywa ze śmierci. Prz 10,03 Prawego Pan nie zagłodzi, lecz odtrąci żądze nieprawych. Prz 10,04 Ręka leniwa sprowadza ubóstwo, ręka zaś pilnych wzbogaca. Prz 10,05 Syn to mądry, co w lecie gromadzi, a kto prześpi czas żniwa, hańbą okryty. Prz 10,06 Błogosławieństwa na głowie prawego, w ustach nieprawych przemoc się kry

je.

Prz 10,07 Pamięć o prawym jest błogosławiona, a imię nieprawych zaginie. Prz 10,08 Mądry sercem przyjmie nakazy, upadnie, kto wargi ma nierozsądne. Prz 10,09 Kto żyje uczciwie, żyje bezpiecznie, zdradzi się ten, kto szuka dróg krętych. Prz 10,10 Kto okiem mruga - sprawia cierpienie, upadnie, kto wargi ma nierozsądne. Prz 10,11 źródłem życia usta prawego, w ustach nieprawych przemoc się kryje. Prz 10,12 Nienawiść wznieca kłótnię, miłość wszelki błąd ukrywa. Prz 10,13 Na wargach rozumnego jest mądrość, a kij - na grzbiecie tego, komu jej brak. Prz 10,14 Mądrzy swą wiedzę gromadzą, usta głupiego grożą zniszczeniem. Prz 10,15 Majętność bogacza jest mocną warownią, zagładą nędzarzy ich własne ubó

stwo.

Prz 10,16 Zapłatą prawego jest życie, niegodziwiec zyskuje karę. Prz 10,17 Kto strzeże karności, ten idzie ku życiu, kto gardzi upomnieniem - ku zatra

1040 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 11

cie.

Prz 10,18 Usta nieprawe nienawiść ujawnią, głupi, kto rozgłasza niesławę. Prz 10,19 Nie uniknie się grzechu w gadulstwie, kto ostrożny w języku - jest mądry. Prz 10,20 Język prawego jest srebrem wybornym, a serce złych mało co warte. Prz 10,21 Wargi sprawiedliwego prowadzą wielu, lecz głupcy umrą z nierozsądku. Prz 10,22 Błogosławieństwo Pańskie wzbogaca, własny trud niczego tutaj nie doda. Prz 10,23 Radością głupiego - czyny haniebne, a męża rozważnego - mądrość. Prz 10,24 Zło, którego się grzesznik boi, spadnie na niego, sprawiedliwi uzyskają to,

czego pragną.

Prz 10,25 Gdy wicher zawieje - nie ma już grzesznika, lecz sprawiedliwego podstawy są

wieczne.

Prz 10,26 Czym ocet dla zębów, a dym dla oczu, tym leniwy dla tych, którzy go wy

słali.

Prz 10,27 Bojaźń Pańska dni pomnaża, krótkie są lata grzesznika. Prz 10,28 Oczekiwanie uczciwych - radością, nadzieja bezbożnych przepadnie. Prz 10,29 Pan oparciem ludzi prawych, dla czyniących nieprawość jest zgubą. Prz 10,30 Sprawiedliwy nie runie na wieki, grzesznicy na ziemi nietrwali. Prz 10,31 Niech mądrość wychodzi z ust prawych, język przewrotny będzie wyrwany. Prz 10,32 Wargi prawe lubią, co [Bogu] miłe, a usta niewiernych - przewrotność.

Rozdział 11

Prz 11,01 Obrzydła dla Pana waga fałszywa, upodobaniem Jego - ciężarek uczciwy. Prz 11,02 Przyszła wyniosłość - przyszła i hańba, u ludzi skromnych jest mądrość. Prz 11,03 Uczciwość kieruje prawymi, a wiarołomnych zgubi ich nieprawość. Prz 11,04 W dzień gniewu bogactwo jest bez pożytku, sprawiedliwość wyrywa ze śmier

ci.

Prz 11,05 Prawość niewinnego równa mu drogę, a zły przez swoją złość upada. Prz 11,06 Sprawiedliwych ratuje ich prawość, żądza - pułapką nieprawych. Prz 11,07 Nadzieja grzesznika znika przy śmierci, oczekiwanie przewrotnych przepada. Prz 11,08 Sprawiedliwy - wyrwany z udręki, zamiast niego wpada w nią nieprawy. Prz 11,09 Niegodziwy ustami chce zabić bliźniego, lecz przenikliwość prawych wyba

wia.

Prz 11,10 Cieszy się miasto, gdy prawi są szczęśliwi, a woła z radości, gdy giną niepra

wi.

Prz 11,11 Błogosławieństwem prawych wznosi się miasto, usta występnych je burzą. Prz 11,12 Niemądry, kto bliźnim pogardza, lecz rozumny umie [o nim] milczeć. Prz 11,13 Obmówca chodząc wyjawia tajemnice, duch wierny zamilczy o sprawie. Prz 11,14 Z braku rządów naród upada, wybawienie, gdzie wielki doradca.

1041 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 12

Prz 11,15 Kto za drugiego ręczy, w zło wpadnie, kto poręczać nie lubi - bezpieczny. Prz 11,16 Sławy dostąpi urocza kobieta, do majątku dochodzą odważni. Prz 11,17 Miłosierny dobrze czyni sobie, a okrutnik dręczy samego siebie. Prz 11,18 Nieprawy otrzyma zysk zawodny, pewna nagroda dla siewcy prawości. Prz 11,19 Mąż prawy zmierza do życia, kto zaś goni za grzechem - do śmierci. Prz 11,20 Obrzydłe dla Pana są serca przewrotne, On tych miłuje, których droga pra

wa.

Prz 11,21 Na pewno zło nie ujdzie bezkarnie, a potomstwo prawych ocaleje. Prz 11,22 [Czym] w ryju świni złota obrączka, [tym] piękna kobieta, ale bez rozsądku. Prz 11,23 Pragnieniem prawych jest tylko dobro, oczekiwaniem złych ludzi jest gniew. Prz 11,24 Jeden jest hojny, a stale bogaty, a nad miarę skąpy zmierza do nędzy. Prz 11,25 Człowiek uczynny dozna nasycenia, obfitować będzie, kto [bliźnich] napoi. Prz 11,26 Naród przeklina kryjących swe zboże, błogosławi zaś tych, co je sprzedają. Prz 11,27 Kto dobrze czyni - pragnie łaski [Boga], kto dąży do zła - ono go dosięgnie. Prz 11,28 Kto ufa bogactwu - upadnie, jak liście zazielenią się prawi. Prz 11,29 Kto dom swój niepokoi - wiatr odziedziczy, a głupiec będzie sługą mądrego. Prz 11,30 Drzewo życia - owocem prawego, człowiek mądry ludzi zjednywa. Prz 11,31 Jeśli prawego zapłata w podziemiu, tym więcej grzesznika i niegodziwego.

Rozdział 12

Prz 12,01 Kto napomnienie lubi, kocha mądrość, kto nagan nie znosi, jest głupi. Prz 12,02 Dobry znajdzie łaskę u Pana, człowiek o złych zamiarach - potępienie. Prz 12,03 Nieprawością nikt się nie utwierdzi, a korzeń prawych się nie poruszy. Prz 12,04 Koroną męża jest dzielna żona, a próchnicą jego kości - bezwstydna. Prz 12,05 Sprawiedliwych zamiary uczciwe, zamysły nieprawych podstępne. Prz 12,06 Słowa niewiernych - zasadzką na cichych, usta rzetelnych są dla nich ratun

kiem.

Prz 12,07 Powaleni nieprawi - przepadli, a stoi dom sprawiedliwych. Prz 12,08 Doznaje pochwał człowiek za rozwagę, przewrotny będzie w pogardzie. Prz 12,09 Lepiej być prostym, ale mieć pracę, niż pysznić się nie mając chleba. Prz 12,10 Prawy uznaje potrzeby swych bydląt, a serce nieprawych okrutne. Prz 12,11 Kto ziemię uprawia, nasyci się chlebem, kto ściga ułudy - z rozumu obrany. Prz 12,12 Występny w złu szuka ostoi, sprawiedliwych korzeń jest bezpieczny. Prz 12,13 Z winy swych ust nieprawy w potrzasku, mąż prawy uniknie nieszczęścia. Prz 12,14 Każdy się syci owocem swych ust, czyn rąk człowieka odda mu zapłatę. Prz 12,15 Głupi uważa swą drogę za słuszną, ale rozważny posłucha rady. Prz 12,16 Głupi swój gniew objawia od razu, roztropny ukryje obelgę. Prz 12,17 Prawdomówny mówi, co słuszne, a świadek fałszywy - oszustwo.

1042 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 13

Prz 12,18 Nierozważnie mówić - to ranić jak mieczem, a język mądrych - lekarstwem. Prz 12,19 Prawdomówny język trwa wieki, a chwilkę - język kłamliwy. Prz 12,20 W sercu knujących zło - podstęp, u doradzających pokój - radość. Prz 12,21 Nie spotka zło żyjących uczciwie, ale u grzesznych pełno nieszczęścia. Prz 12,22 Wstrętne dla Pana są usta kłamliwe, lecz w prawdomównych ma upodoba

nie.

Prz 12,23 Rozumny swą wiedzę ukrywa, serce niemądrych głosi głupotę. Prz 12,24 Ręka gorliwych zdobędzie władzę, a leń pracować musi pod batem. Prz 12,25 Smutek przygnębia serce człowieka, rozwesela je dobre słowo. Prz 12,26 Sprawiedliwy od innych szczęśliwszy, droga niewiernych prowadzi do zguby. Prz 12,27 Lenistwo nie złowi zwierzyny, ludzka pilność - cennym bogactwem. Prz 12,28 Na drodze prawości jest życie, kroczenie po niej jest nieśmiertelnością.

Rozdział 13

Prz 13,01 Syn mądry miłuje karcenie, naśmiewca nie słucha nagany. Prz 13,02 Z owocu swych ust spożywa się dobro, a gwałtem się sycą przewrotni. Prz 13,03 Kto ust swych strzeże - ten strzeże życia, kto usta rozwiera - zgubi sam sie

bie.

Prz 13,04 Serce leniwego czeka bez skutku, a pilnych zamiary stale się spełniają. Prz 13,05 Prawy się brzydzi słowem przewrotnym, źle i haniebnie czyni występny. Prz 13,06 Prawość strzeże dróg niewinnego - a grzeszników powala nieprawość. Prz 13,07 Jeden udaje bogacza - nie mając niczego, [inny] udaje nędzarza - a opływa

w dobra.

Prz 13,08 Bogactwo okupem za życie człowieka, lecz tyran pogróżek nie słucha. Prz 13,09 Wesoło błyszczy światło sprawiedliwych, a lampa niewiernych przygasa. Prz 13,10 Skutkiem pychy stale są kłótnie, u szukających rady jest mądrość. Prz 13,11 Przepadnie bogactwo podstępnie zagarnięte, a krok za krokiem zdobywane

rośnie.

Prz 13,12 Przewlekłe czekanie jest raną dla duszy, ziszczone pragnienie jest drzewem

życia.

Prz 13,13 Kto gardzi nakazem, ten szkodę ponosi, nagrodę otrzyma, kto rozkaz szanuje. Prz 13,14 Nauka mądrego jest źródłem życia, by sideł śmierci uniknąć. Prz 13,15 Prawdziwy rozum zjednywa życzliwość, droga wiarołomnych niestała. Prz 13,16 Roztropny czyni wszystko z rozwagą, a dureń ujawnia głupotę. Prz 13,17 Poseł nikczemny wtrąca w niedolę, wierny posłaniec - lekarstwem. Prz 13,18 W biedzie jest i hańbie, kto gardzi karnością, we czci zaś - kto strzeże upo

mnień.

Prz 13,19 Spełnione pragnienie ukoi duszę, wstrętne głupiemu - od zła się odwrócić.

1043 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 14

Prz 13,20 Kto z mądrym przestaje - nabywa mądrości, towarzysz głupców poniesie

szkodę.

Prz 13,21 Nieszczęście pędzi za grzesznikami, a szczęście nagrodą dla prawych. Prz 13,22 Mąż dobry zostawi dziedzictwo wnukom, dobrym przypadnie majątek grzesz

ników.

Prz 13,23 Świeża uprawa ubogich da wiele żywności, majątek niszczeje bezprawiem. Prz 13,24 Nie kocha syna, kto rózgi żałuje, kto kocha go - w porę go karci. Prz 13,25 Mąż prawy ma w bród pożywienia, żołądek niewiernych głód cierpi.

Rozdział 14

Prz 14,01 Najmędrsza z niewiast dom sobie buduje, własnoręcznie go niszczy głupota. Prz 14,02 W prawości żyje, kto boi się Pana, człowiek dróg krętych Nim gardzi. Prz 14,03 W ustach głupiego rózga na jego pychę, a wargi mądrych osłonią ich samych. Prz 14,04 Gdzie wołów brakuje - tam żłób jest pusty, dzięki mocy wołów plon jest ob

fity.

Prz 14,05 Prawdomówny świadek nie kłamie, kłamstwa szerzy świadek fałszywy. Prz 14,06 Szyderca próżno szuka mądrości, rozumny łatwo nabędzie wiedzę. Prz 14,07 Od człowieka głupiego się odsuń: rozumnych warg tam nie znajdziesz. Prz 14,08 Mądrością rozumnego - poznanie swej drogi, zwodzenie siebie - głupotą nie

mądrych.

Prz 14,09 Głupców zwodzi występek, u sprawiedliwych jest łaska. Prz 14,10 Serce zna własną swą gorycz, obcy nie dzieli jego radości. Prz 14,11 Rozwali się dom niewiernych, a prawych namiot zakwitnie. Prz 14,12 Jest droga, co komuś zdaje się słuszną, lecz w końcu prowadzi do zguby. Prz 14,13 Serce się smuci i w śmiechu, a boleść jest końcem radości. Prz 14,14 Niewierne serce z postępków swych rade, jak z czynów swoich człowiek uczci

wy.

Prz 14,15 Wszystko, co mówią, przyjmuje niemądry, a człowiek rozumny na kroki swe

zważa.

Prz 14,16 Mądry się boi, od złego ucieka, a głupi się unosi, czuje się pewnym. Prz 14,17 Człowiek porywczy popełnia głupstwa, a przebiegły jest znienawidzony. Prz 14,18 Udziałem łatwowiernych - głupota, umiejętność wieńczy rozumnych. Prz 14,19 Przed dobrymi źli chylą czoła, a występni u bram sprawiedliwego. Prz 14,20 Ubogi niemiły nawet najbliższemu, a bogacz ma wielu przyjaciół. Prz 14,21 Kto bliźnim gardzi - ten grzeszy, szczęśliwy - kto z biednym współczuje. Prz 14,22 Czyż ci, co knują zło, nie błądzą? Miłość i wierność dla tych, co mają dobre

zamiary.

Prz 14,23 Każdy trud przynosi zyski, gadulstwo - jedynie biedę.

1044 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 15

Prz 14,24 Umiejętność jest wieńcem mądrych, koroną niemądrych - głupota. Prz 14,25 Świadek prawdomówny ratuje ludzi, oszustwo rozszerza kłamstwa. Prz 14,26 W bojaźni Pana jest pewna nadzieja, dla synów swoich jest On ucieczką. Prz 14,27 źródłem życia jest bojaźń Pańska, by sideł śmierci uniknąć. Prz 14,28 Chwała to króla, gdy naród liczny, ubytek ludu - to zguba władcy. Prz 14,29 Łagodny - w rozwagę bogaty, porywczy ujawnia głupotę. Prz 14,30 Życiem dla ciała jest serce spokojne, próchnieniem kości jest namiętność. Prz 14,31 Kto ciemięży ubogiego, lży jego Stwórcę, czci Go ten, kto się nad biednym

lituje.

Prz 14,32 Przez złość swoją runął niewierny, a prawy przy śmierci bezpieczny. Prz 14,33 W sercu rozumnym jest mądrość, i pośród głupców powinna być znana. Prz 14,34 Sprawiedliwość wywyższa naród, a czyn haniebny pomniejsza narody. Prz 14,35 Rozsądnemu słudze król jest przychylny, a gniew budzi [sługa] bezecny.

Rozdział 15

Prz 15,01 Odpowiedź łagodna uśmierza zapalczywość, słowo raniące pobudza do gnie

wu.

Prz 15,02 Z ust mądrych ludzi wiedza się sączy, usta niemądrych zioną głupotą. Prz 15,03 Na każdym miejscu są oczy Pańskie: dobrych i złych wypatrują. Prz 15,04 Drzewem życia jest język łagodny, złamaniem na duchu - przewrotny. Prz 15,05 Głupi pogardza napomnieniem ojca, kto rad przestrzega - mądrzeje. Prz 15,06 W domu prawego wielki dostatek, a w zyskach grzesznika niepokój. Prz 15,07 Wargi mądrego szerzą mądrość, lecz serce głupich niestałe. Prz 15,08 Ofiara występnych obrzydła dla Pana, upodobaniem Jego są modły uczci

wych.

Prz 15,09 Droga grzesznika obrzydła dla Pana, kocha On miłośnika prawości. Prz 15,10 Dla odstępcy od drogi surowa jest kara, kto karcenia nie znosi, ten umrze. Prz 15,11 Szeol i Otchłań są jawne dla Pana, o ileż bardziej serca synów ludzkich. Prz 15,12 Szyderca nie lubi upomnień, do ludzi mądrych nie chodzi. Prz 15,13 Serce radosne twarz rozwesela, gdy smutek w sercu, i duch przygnębiony. Prz 15,14 Serce rozważne szuka mądrości, usta niemądrych sycą się głupotą. Prz 15,15 Wszystkie dni są złe dla nieszczęśliwego, serce szczęśliwe to uczta wieczysta. Prz 15,16 Lepiej mieć mało - z bojaźnią Pańską, niż z niepokojem - wielkie bogactwo. Prz 15,17 Lepsze jest trochę jarzyn z miłością, niż tłusty wół z nienawiścią. Prz 15,18 Człowiek gniewliwy wznieca kłótnie, a cierpliwy spory łagodzi. Prz 15,19 Jak żywopłot z ciernia, tak droga leniwych, ścieżka uczciwych jest wyrówna

na.

Prz 15,20 Mądry syn radością ojca, a matką gardzi syn głupi.

1045 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 16

Prz 15,21 Niemądry głupotą się cieszy, rozumny idzie prawą drogą. Prz 15,22 Brak rady unicestwia zamiary, udają się one, gdzie wielu doradców. Prz 15,23 Odpowiedź ust własnych cieszy człowieka, jak miłe jest zdanie stosowne! Prz 15,24 Dla mądrego droga życia - w górę, by uniknąć Szeolu, co w dole. Prz 15,25 Pan rozwala dom pysznych, a miedzę wdowy utwierdza. Prz 15,26 Obrzydłe są Panu złe plany, lecz dobre słowa są czyste. Prz 15,27 Burzy się dom przez zyski nieprawe, żyć będzie, kto darów nie znosi. Prz 15,28 Prawe serce rozważa odpowiedź, złością buchają usta występnych. Prz 15,29 Od nieprawych jest Pan daleko, modlitwy prawych On słyszy. Prz 15,30 Jasne oczy radują serce, radosna nowina odświeża kości. Prz 15,31 Ucho posłuszne zbawiennej radzie pomiędzy mędrcami przebywa. Prz 15,32 Odrzucić wskazówki - to sobą pogardzić, zdobywa się mądrość - słuchaniem

uwag.

Prz 15,33 Bojaźń Pańska jest szkołą mądrości, pokora poprzedza sławę.

Rozdział 16

Prz 16,01 Człowiecze są zamysły serca, odpowiedź języka od Pana. Prz 16,02 W oczach człowieka czyste są wszystkie jego drogi, lecz Pan osądza duchy. Prz 16,03 Powierz Panu swe dzieło, a spełnią się twoje zamiary.

Prz 16,04 Wszystko celowo uczynił Pan, także grzesznika na dzień nieszczęścia. Prz 16,05 Obrzydłe Panu serce wyniosłe, z pewnością karania nie ujdzie. Prz 16,06 Miłość i wierność gładzą winę, bojaźń Pańska ze złych dróg sprowadza. Prz 16,07 Gdy drogi człowieka są miłe Panu, pojedna On z nim nawet wrogów. Prz 16,08 Lepiej mieć mało żyjąc sprawiedliwie, niż niegodziwie mieć wielkie zyski. Prz 16,09 Serce człowieka obmyśla drogę, lecz Pan utwierdza kroki. Prz 16,10 Na wargach królewskich wyrocznia: jego usta w sądzie nie błądzą. Prz 16,11 Waga i szala to sprawa Pana, Jego dzieło - ciężarki we worku. Prz 16,12 Obrzydłe królom działanie nieprawe, bo tron się opiera na sprawiedliwości. Prz 16,13 Prawe usta królowi są miłe, uczciwie mówiących on kocha. Prz 16,14 Gniew króla to zwiastun śmierci, uśmierzy go człowiek rozumny. Prz 16,15 W pogodnym obliczu króla jest życie, jego łaska jak chmura deszczowa na

wiosnę.

Prz 16,16 Raczej mądrość nabywać niż złoto, lepiej mieć rozum - niż srebro. Prz 16,17 Unikać złego - to droga prawych, chroni życie, kto czuwa nad drogą. Prz 16,18 Przed porażką - wyniosłość, duch pyszny poprzedza upadek. Prz 16,19 Lepiej być skromnym pośród pokornych, niż łupy dzielić z pysznymi. Prz 16,20 Znajdzie szczęście - kto zważa na przykazanie, kto Panu zaufał - szczęśliwy. Prz 16,21 Kto sercem mądry, zwie się rozumnym, a słodycz warg wiedzę pomnoży.

1046 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 17

Prz 16,22 Rozum źródłem życia dla tych, co go mają, głupota - karą dla niemądrych. Prz 16,23 Od serca mądrego i usta mądrzeją, przezorność na wargach się mnoży. Prz 16,24 Dobre słowa są plastrem miodu, słodyczą dla gardła, lekiem dla ciała. Prz 16,25 Jest droga, co komuś zdaje się słuszna, a w końcu prowadzi do zguby. Prz 16,26 Głód robotnika pracuje dla niego, bo przymuszają go usta. Prz 16,27 Człowiek nieprawy zło gotuje, i ogień mu płonie na wargach. Prz 16,28 Człowiek podstępny wznieca kłótnie, plotkarz poróżnia przyjaciół. Prz 16,29 Gwałtownik zwodzi bliźniego, prowadzi na drogę niedobrą. Prz 16,30 Kto oczy zamyka, podstęp obmyśla, kto wargi zaciska, dokonał zbrodni. Prz 16,31 Siwy włos ozdobną koroną: na drodze prawości się znajdzie. Prz 16,32 Cierpliwy jest lepszy niż mocny, opanowany - od zdobywcy grodu. Prz 16,33 We fałdy sukni wrzuca się losy, ale Pan sam rozstrzyga.

Rozdział 17

Prz 17,01 Lepszy jest suchy kęs chleba w spokoju niż dom pełen biesiad kłótliwych. Prz 17,02 Sługa rozumny weźmie górę nad bezecnym synem i z braćmi posiądzie dzie

dzictwo.

Prz 17,03 Dla srebra - tygiel, dla złota - piec, a dla serc probierzem jest Pan. Prz 17,04 Nikczemnik zważa na wargi nieprawe, oszust słucha języka przewrotnych. Prz 17,05 Kto drwi z ubogiego, znieważa jego Stwórcę, kto cieszy się z klęski, nie ujdzie

karania.

Prz 17,06 Koroną starców - synowie synów, a chlubą synów - ojcowie. Prz 17,07 Nie przystoi głupcowi mowa wytworna, tym mniej możnemu - warga kłam

liwa.

Prz 17,08 Dla dającego - dar kamieniem szczęścia: gdziekolwiek się zwróci, ma powo

dzenie.

Prz 17,09 Kto szuka miłości, cudzy błąd tai; kto sprawę rozgłasza, poróżnia przyjaciół. Prz 17,10 Nagana głębiej działa na mądrego niżeli na głupiego sto batów. Prz 17,11 Zły szuka jedynie buntu, lecz zwiastun nieszczęścia będzie mu posłany. Prz 17,12 Raczej spotkać niedźwiedzicę, co straciła małe, niżeli głupiego z jego głupo

tą.

Prz 17,13 Kto złem za dobre odpłaca, temu zło nie ustąpi z domu. Prz 17,14 Kłótnię zaczynać to dać upust wodzie, nim spór wybuchnie - uciekaj! Prz 17,15 Kto uwalnia łotra i kto skazuje niewinnych: Pan do obu czuje odrazę. Prz 17,16 Po cóż pieniądze w ręku głupiego? Brak mu rozumu, by nabyć mądrości. Prz 17,17 Przyjaciel kocha w każdym czasie, a bratem się staje w nieszczęściu. Prz 17,18 Niemądry jest ten, kto daje porękę i kto przysięgą ręczy za bliźniego. Prz 17,19 Kto lubi kłótnie, grzech lubi, kto podwyższa bramę, szuka zagłady.

1047 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 18

Prz 17,20 Szczęścia nie zazna serce przewrotne, w zło wpada - kto przewrotny w języ

ku.

Prz 17,21 Kto zrodził głupca, wiele ma zmartwień, nie cieszy się ojciec nicponia. Prz 17,22 Radość serca wychodzi na zdrowie, duch przygnębiony wysusza kości. Prz 17,23 Niegodziwiec dar bierze z zanadrza, by ścieżki prawa naginać. Prz 17,24 Przed rozumnego obliczem jest mądrość, lecz oczy głupiego na krańcach zie

mi.

Prz 17,25 Zmartwieniem ojca syn niemądry, goryczą - swej rodzicielki. Prz 17,26 Dla sprawiedliwego i kara grzywny niedobra, zbić rózgą zacnego to przeciw

prawości.

Prz 17,27 Rozsądek posiadł, kto w słowach oszczędny, kto spokojnego ducha - roztrop

ny.

Prz 17,28 I głupi, gdy milczy, wydaje się mądrym, kto wargi zamyka - bezpieczny.

Rozdział 18

Prz 18,01 Za żądzą idzie odludek i z każdą radą wojuje.

Prz 18,02 Głupi nie lubi się zastanawiać, lecz tylko swe zdanie przedstawić. Prz 18,03 W ślad za występnym idzie pogarda, wraz z godnym pogardy - hańba. Prz 18,04 Słowa ust ludzkich są wodą głęboką, potokiem obfitym jest źródło mądrości. Prz 18,05 Niedobrze winnego popierać, krzywdząc prawego w sądzie. Prz 18,06 Wargi głupiego prowadzą do kłótni, jego usta wołają o razy. Prz 18,07 Usta głupiego są jego zgubą, a wargi - pułapką na jego życie. Prz 18,08 Słowa donosiciela są jak smaczne kąski: zapadają do głębi wnętrzności. Prz 18,09 Nawet ten, kto w pracy opieszały, jest bratem niszczyciela. Prz 18,10 Potężną twierdzą jest imię Pana, tam prawy się schroni. Prz 18,11 Majętność bogacza jest mocną warownią, murem wysokim w jego mniemaniu. Prz 18,12 Przed upadkiem serce ludzkie się wynosi, lecz pokora poprzedza sławę. Prz 18,13 Odpowiedzieć, nim się wysłucha, uchodzi za głupotę i hańbę. Prz 18,14 Duch ludzki zniesie chorobę, lecz złamanego ducha któż dźwignie? Prz 18,15 Serce rozumne zdobywa wiedzę, a ucho mądrych dąży do wiedzy. Prz 18,16 Dar człowieka toruje mu drogę i do możnych go prowadzi. Prz 18,17 Pierwszy ma rację w swej sprawie, lecz przyjdzie przeciwnik i poprawi go. Prz 18,18 Losem łagodzi się spory i rozstrzyga pomiędzy możnymi. Prz 18,19 Brat obrażony - trudniejszy do zdobycia niż miasto warowne, a kłótnie - jak

zawory w twierdzy.

Prz 18,20 Owocem ust nasyci człowiek wnętrze, pożywi się plonami swych warg. Prz 18,21 Życie i śmierć są w mocy języka, [jak] kto go lubi [używać], tak i spożyje zeń

owoc.

1048 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 19

Prz 18,22 Kto znalazł żonę - dobro znalazł i zyskał łaskę u Pana. Prz 18,23 Płaczliwie prosi ubogi, a bogacz twardo go zbywa.

Prz 18,24 Na bliźnich polegać - to siebie zgubić, czasem przyjaciel przylgnie nad brata.

Rozdział 19

Prz 19,01 Więcej wart biedak, co żyje uczciwie, niż głupiec o ustach kłamliwych. Prz 19,02 I gorliwość niedobra przy braku rozwagi, błądzi, kto biegnie za prędko. Prz 19,03 Głupota człowieka niszczy mu drogę, a serce na Pana się gniewa. Prz 19,04 Bogactwo zyskuje wielu przyjaciół, biednego opuszcza najbliższy. Prz 19,05 Fałszywy świadek nie ujdzie karania, kto kłamstwem oddycha, nie zdoła się

wymknąć.

Prz 19,06 Wielu schlebia możnemu, każdy jest bliski temu, kto daje. Prz 19,07 Biedaka wszyscy bracia nie lubią, tym bardziej najbliżsi stronią od niego; on

szuka słów - ale ich nie ma.

Prz 19,08 Kto nabywa mądrość - ten siebie kocha, kto strzeże rozwagi - ten dobro

zdobędzie.

Prz 19,09 Fałszywy świadek nie ujdzie karania, zginie - kto kłamstwem oddycha. Prz 19,10 Nie przystoi głupiemu opływać w rozkosze, tym bardziej słudze - kierować

panami.

Prz 19,11 Rozważny człowiek nad gniewem panuje, a chwałą jego - zapomnienie uraz. Prz 19,12 Jak ryk lwa, tak zagniewanie króla, jego życzliwość jak rosa na trawie. Prz 19,13 Strapieniem dla ojca - syn głupi, a rynną wciąż cieknącą - kłótliwa kobieta. Prz 19,14 Dom i bogactwo dziedzictwem po przodkach, lecz żona rozsądna darem od

Pana.

Prz 19,15 Lenistwo pogrąża w ospałość, głód cierpi dusza niedbała. Prz 19,16 Strzec przykazań to chronić swe życie, kto gardzi powagą, zginie. Prz 19,17 Pożycza [samemu] Panu - kto dla biednych życzliwy, za dobrodziejstwo On

mu nagrodzi.

Prz 19,18 ćwicz syna, dopóki jest nadzieja, nie unoś się aż do skrzywdzenia go. Prz 19,19 Za mocny gniew należy się grzywna, a chcąc go wyrwać, jeszcze go wzmożesz. Prz 19,20 Posłuchaj rady, przyjmij naukę, abyś był mądry w przyszłości. Prz 19,21 Wiele zamierzeń jest w sercu człowieka, lecz wola Pana się ziści. Prz 19,22 Bezczynność człowieka jest jego wyrzutem, od nierzetelnego lepszy jest ubogi. Prz 19,23 Bojaźń Pańska prowadzi do życia: klęska nawiedzi tego, kto lubi spać długo. Prz 19,24 Leniwy wyciągnie rękę do misy, ale do ust jej nie doprowadzi. Prz 19,25 Zbij szydercę - a prosty zmądrzeje, upomnij mądrego - a nabędzie karności. Prz 19,26 Kto ojca znieważa, a matkę wypędza, jest synem bezecnym, zhańbionym. Prz 19,27 Zaprzestań, synu słuchać pouczeń, a zbłądzisz bez słów rozsądku.

1049 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 21

Prz 19,28 Świadek bezecny drwi sobie z prawości, usta występne grzech pożerają. Prz 19,29 Dla szyderców gotowe są baty, a chłosta na plecy głupiego.

Rozdział 20

Prz 20,01 Szydercą jest wino, swarliwą - sycera, każdy, kto tutaj błądzi, niemądry. Prz 20,02 Jak ryk lwa - tak zapalczywość króla, kto go rozgniewa, życie naraża. Prz 20,03 Zaprzestać sporu - zaszczytem dla męża, bo każdy, kto głupi, wybucha. Prz 20,04 Nie pracuje leniwy w jesieni, więc w żniwa darmo szuka plonu. Prz 20,05 Głęboką wodą plan w sercu człowieka, czerpie z niej człowiek przemyślny. Prz 20,06 Dobrocią swą chełpi się wielu, lecz męża pewnego któż znajdzie? Prz 20,07 Sprawiedliwy w prawości swej żyje, szczęśliwe po nim są dzieci. Prz 20,08 Gdy król zasiada na tronie sędziowskim - wszelkie zło rozprasza spojrzeniem. Prz 20,09 Kto powie: "Ustrzegłem czystości serca, wolny jestem od grzechu"? Prz 20,10 Dwojakie ciężarki i miara podwójna - obydwu Pan nie znosi. Prz 20,11 Już chłopca można poznać po zachowaniu, czy prawe i czyste będą jego czy

ny.

Prz 20,12 I ucho, co słyszy, i oko, co widzi, oba są dziełem Pana. Prz 20,13 Nie kochaj spania, byś nie zubożał, miej oczy otwarte - nasycisz się chlebem. Prz 20,14 "Marne, marne", krzyczy nabywca, lecz po odejściu [z nabytku] się chwali. Prz 20,15 Jest złoto i obfitość pereł, lecz wargi rozumne - to rzecz drogocenna. Prz 20,16 Zabierz mu suknię, bo ręczy za obcych, za nieznajomego - weź zastaw! Prz 20,17 Chleb oszustwa miły jest człowiekowi, lecz potem usta napełni kamieniem. Prz 20,18 Na radzie ustalisz plany, wojnę prowadź roztropnie.

Prz 20,19 Obmówca wyjawia sekrety, zatem nie obcuj z gadułą!

Prz 20,20 Temu, kto ojcu i matce złorzeczy, w noc ciemną lampa zagaśnie. Prz 20,21 Dziedzictwo w początku pospiesznie zgarnięte na końcu jest bez błogosła

wieństwa.

Prz 20,22 Nie mów: "Za zło się odpłacę". Zdaj się na Pana: On cię wybawi. Prz 20,23 Wstrętne dla Pana dwojakie ciężarki, i waga fałszywa - niedobra. Prz 20,24 Pan kieruje krokami człowieka, jakżeby człowiek pojął własną drogę? Prz 20,25 Pułapką ludzi - pochopne: "Dar [Bogu]", a namyślają się dopiero po ślubach. Prz 20,26 Król mądry rozpędza zbrodniarzy i koło na nich sporządza. Prz 20,27 Lampą Pańską jest duch człowieka: on głębię wnętrza przenika. Prz 20,28 Łaskawość i stałość są strażą króla, tron oparty jest na łaskawości. Prz 20,29 Rozmach jest chlubą młodzieży, ozdobą starców - siwizna. Prz 20,30 Pręgi, rany leczą zło, a razy - głębie wnętrzności.

1050 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 22

Rozdział 21

Prz 21,01 Serce króla w ręku Pana jak płynąca woda, On zwraca je, dokąd [sam] chce. Prz 21,02 Każdego droga zdaje mu się prawa, lecz Pan osądza serca. Prz 21,03 Postępowanie uczciwe i prawe milsze Panu niż krwawa ofiara. Prz 21,04 Dumne oczy i serce nadęte, [ta] pochodnia występnych jest grzechem. Prz 21,05 Zamiary pracowitego [przynoszą] zysk, a wszystkich śpieszących się - biedę. Prz 21,06 Gromadzenie skarbów językiem kłamliwym, to wiatr ścigany - szukanie śmier

ci.

Prz 21,07 Przemoc występnych porwie ich samych, bo nie chcą strzec prawości. Prz 21,08 Kręta droga zbrodniarza, niewinny działa z prawością. Prz 21,09 Lepsze mieszkanie w kącie dachu niż żona swarliwa i dom obszerny. Prz 21,10 Dusza grzesznika pożąda zła, w jego oczach bliźni nie znajduje łaski. Prz 21,11 Gdy karzą szydercę, mądrzeje prostaczek, gdy uczą mądrego, on wiedzę zdo

bywa.

Prz 21,12 Sprawiedliwy [Bóg] myśli o domu zbrodniarza, w nieszczęście wtrąca niepra

wych.

Prz 21,13 Kto uszy zatyka na krzyk ubogiego, sam będzie wołał bez skutku. Prz 21,14 Dar potajemny uśmierza gniew, a złość największą - podarek w zanadrzu. Prz 21,15 Cieszy się prawy z czynów uczciwych, są one postrachem dla ludzi niepra

wych.

Prz 21,16 Kto zbacza z drogi rozwagi, odpocznie w towarzystwie cieni. Prz 21,17 Popada w nędzę, kto lubi hulanki, nie wzbogaci się, kto lubi oliwę i wino. Prz 21,18 Okupem prawego - odstępca, niewierny - zamiast prawego. Prz 21,19 Lepiej mieszkać w pustyni niż z żoną kłótliwą, mrukliwą. Prz 21,20 Cenny skarb i oliwa w domu mądrego, a głupiec je marnotrawi. Prz 21,21 Kto szuka prawości, dobroci, ten znajdzie życie, "powodzenie" i chwałę. Prz 21,22 Mądry się wdarł do miasta siłaczy i zniszczył moc, której ufali. Prz 21,23 Strzegąc swych ust i języka, chroni się życie przed uciskami. Prz 21,24 Pyszałek, samochwał: nazywany szydercą działa z nadmiaru swej pychy. Prz 21,25 Pragnienie uśmierca leniucha, bo jego rękom nie chce się pracować. Prz 21,26 On tylko pożąda dzień cały, a prawy udziela - nie szczędzi. Prz 21,27 Obrzydła ofiara występnych, tym bardziej złożona w złej myśli. Prz 21,28 Zginie świadek fałszywy, kto [umie] słuchać, może ciągle mówić. Prz 21,29 Niewierny ma upór na twarzy, a prawy umacnia swe drogi. Prz 21,30 Nie ma mądrości ani rozumu, ni rady przeciwko Panu. Prz 21,31 Na dzień bitwy osiodła się konia, ale zwycięstwo zależy od Pana.

1051 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 23

Rozdział 22

Prz 22,01 Lepszy szacunek niż wielkie bogactwo, lepsze uznanie niż srebro i złoto. Prz 22,02 Spotykają się bogacz i nędzarz - Pan obydwu jest Stwórcą. Prz 22,03 Rozważny zło widzi i odwraca się, nierozważni tam idą - i szkodę ponoszą. Prz 22,04 Owocem pokory jest bojaźń Pańska, bogactwo, szacunek i życie. Prz 22,05 Ciernie, sidła na drodze złoczyńcy, kto życia strzeże, ten od nich jest z dala. Prz 22,06 Wdrażaj chłopca w prawidła jego drogi, a nie zejdzie z niej i w starości. Prz 22,07 Ubogimi kieruje bogaty, sługą wierzyciela jest dłużnik. Prz 22,08 Kto sieje zło, zbiera nieszczęście, kij jego gniewu przepadnie. Prz 22,09 Błogosławiony, czyj wzrok miłosierny, bo chlebem dzieli się z biednym. Prz 22,10 Przepędź szydercę, a kłótnia ustąpi, ucichnie zatarg i potwarz. Prz 22,11 Kto kocha czystych sercem, kto ma wdzięk na wargach - przyjacielem króla. Prz 22,12 Oczy Pana strzegą rozsądku, a niweczą mowy wiarołomcy. Prz 22,13 Leniwy mówi: "Lew jest na drodze: zginę na środku ulicy". Prz 22,14 Usta żon cudzych są dołem głębokim: na kogo Pan się gniewa, ten tam wpad

nie.

Prz 22,15 W sercu chłopięcym głupota się mieści, rózga karności wypędzi ją stamtąd. Prz 22,16 Uciskać biedaka - to jego bogacić, bogacza wspierać - to wtrącać go w biedę. Prz 22,17 Słowa Mędrców. Nadstaw ucha i słuchaj słów mędrców, nakłoń swe serce ku

mojej nauce,

Prz 22,18 bo dobrze, gdy w sercu je chowasz, gdy stale je widać na twoich wargach. Prz 22,19 Byś ufność swą w Panu pokładał, chcę wskazać ci dzisiaj twoją drogę. Prz 22,20 Czy już nie pisałem tobie trzy razy [słów pełnych] rad i wskazań, Prz 22,21 by cię nauczyć prawości i prawdy, byś wiernie zdał sprawę temu, kto cię po

słał?

Prz 22,22 Nie okradaj nędzarza, ponieważ jest nędzarzem, nie uciskaj w bramie bied

nego,

Prz 22,23 bo Pan rzecznikiem ich sprawy, wydrze On życie tym, co ich krzywdzą. Prz 22,24 Nie wiąż się z człowiekiem gniewliwym, nie obcuj z człowiekiem porywczym, Prz 22,25 byś do dróg jego nie przywykł i nie zgotował pułapki na swe życie. Prz 22,26 Nie bądź z tych, co dają porękę, co ręczą za [cudze] długi. Prz 22,27 Jeżeli nie masz czym zapłacić, po co mają łóżko zabrać spod ciebie? Prz 22,28 Nie przesuwaj starej miedzy, ustalonej przez twoich przodków. Prz 22,29 Widzisz biegłego w swoim zawodzie? Będzie on stał przed obliczem królów,

a nie przed ludźmi prostymi.

1052 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 23

Rozdział 23

Prz 23,01 Gdy z możnym do stołu usiądziesz, pilnie uważaj, co masz przed sobą; Prz 23,02 nóż sobie przyłóż do gardła, jeśli masz gardło żarłoczne. Prz 23,03 Nie pożądaj jego przysmaków, bo to pokarm zwodniczy. Prz 23,04 O bogactwo się nie ubiegaj i odstąp od twojej chytrości! Prz 23,05 Gdy utkwisz w nim wzrok - już go nie ma, bo skrzydła sobie przyprawi - jak

orzeł, co odlatuje ku niebu.

Prz 23,06 Z nieżyczliwym człowiekiem nie ucztuj, nie pożądaj jego przysmaków; Prz 23,07 jak ktoś, kto dogadza apetytowi, tak samo i on [postępuje]. "Jedz i pij!"

mówi do ciebie, a w sercu ci nie jest przychylny.

Prz 23,08 Zwrócisz spożyty kawałek, słów miłych użyjesz na próżno. Prz 23,09 Nie mów do uszu głupiego, bo wzgardzi mądrością twej mowy. Prz 23,10 Nie przesuwaj prastarej miedzy, na pole sierot nie wstępuj, Prz 23,11 bo mocny jest ich Obrońca, przeciw tobie ich sprawę obróci. Prz 23,12 Do pouczeń serce swe nakłoń, do mądrych słów - swoje uszy! Prz 23,13 Karcenia chłopcu nie żałuj, gdy rózgą uderzysz - nie umrze. Prz 23,14 Ty go uderzysz rózgą, a od Szeolu zachowasz mu duszę. Prz 23,15 Synu, gdy mądre twe serce, i własne me serce się cieszy; Prz 23,16 moje wnętrze także się weseli, gdy usta twe mówią, co słuszne. Prz 23,17 Niech twoje serce nie zazdrości grzesznikom, lecz zabiega tylko o bojaźń Pań

ską:

Prz 23,18 gdyż przyszłe życie istnieje, nie zawiedzie cię twoja nadzieja. Prz 23,19 Słuchaj, mój synu - bądź dobry, prostą drogą prowadź twe serce, Prz 23,20 nie bądź z tych, co winu hołdują lub mięsem się lubią obżerać; Prz 23,21 bo pijak i żarłok jest w nędzy, ospałość chodzi w łachmanach. Prz 23,22 Słuchaj ojca, który cię zrodził, i nie gardź twą matką, staruszką! Prz 23,23 Nie sprzedawaj - nabywaj prawdę, mądrość, karność, rozwagę! Prz 23,24 Raduje się ojciec prawego, kto zrodził mądrego, się cieszy; Prz 23,25 niech się weselą twój ojciec i matka, twa rodzicielka niech będzie szczęśliwa. Prz 23,26 Synu, daj mi swe serce, dróg moich niech strzegą twe oczy, Prz 23,27 bo dołem głębokim jest nierządnica, a ciasną studnią jest obca niewiasta, Prz 23,28 czatuje jakby rozbójnik, pomnaża niewiernych w narodzie. Prz 23,29 U kogo "Ach!", u kogo "Biada!", u kogo swary, u kogo żale, u kogo rany bez

powodu, u kogo oczy są mętne?

Prz 23,30 U przesiadujących przy winie, u chodzących próbować amfory. Prz 23,31 Nie patrz na wino, jak się czerwieni, jak pięknie błyszczy w kielichu, jak łatwo

płynie [przez gardło]:

Prz 23,32 bo w końcu kąsa jak żmija, swój jad niby wąż wypuszcza; Prz 23,33 twoje oczy dostrzegą rzeczy dziwne, a serce twe brednie wypowie.

1053 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 24

Prz 23,34 Zdajesz się spać na dnie morza lub spoczywać na szczycie masztu. Prz 23,35 "Obili mnie, nic nie poczułem, chłostali, nic nie wiedziałem. Kiedyż się zbu

dzę? Jeszcze nadal go pragnę..."

Rozdział 24

Prz 24,01 Nie zazdrość ludziom nieprawym, nie pragnij ich towarzystwa: Prz 24,02 bo serce ich przemoc obmyśla, ich wargi mówią złośliwie. Prz 24,03 Dom się buduje mądrością, a roztropnością - umacnia; Prz 24,04 rozsądek napełnia spichlerze wszelkimi dobrami drogimi, miłymi. Prz 24,05 Mąż rozumny jest lepszy niż krzepki, a światły muskularnego przewyższa; Prz 24,06 bo roztropnie poprowadzisz wojnę; tam zwycięstwo, gdzie wielki doradca. Prz 24,07 Za wzniosła dla głupca jest mądrość, w bramie on ust nie otworzy. Prz 24,08 Kto zło dokładnie obmyśla, tego zwą wichrzycielem.

Prz 24,09 Grzech jest planem głupiego, szyderca jest wstrętny dla ludzi. Prz 24,10 Gdyś słaby w dniu nieszczęścia, to bardzo mierna twoja siła. Prz 24,11 Ratuj wleczonych na śmierć, wstrzymaj rózgi, by nie zabijały. Prz 24,12 Czy powiesz: "Nie wiedziałem tego?" Kto bada serca, ma nie rozumieć? Wie

Ten, który dusz dogląda, i według czynów odda każdemu.

Prz 24,13 Synu, jedz miód, bo jest dobry, bo plaster miodu jest słodki dla podniebienia. Prz 24,14 Podobnie - wiedz - mądrość dla twej duszy, posiądziesz ją - przyszłe życie

masz pewne, nie zawiedzie cię twoja nadzieja.

Prz 24,15 Nie czatuj, grzeszniku, przed domem prawego, nie burz miejsca jego spoczyn

ku,

Prz 24,16 bo prawy siedmiokroć upadnie i wstanie, a występni w nieszczęściu upadną. Prz 24,17 Nie ciesz się z upadku wroga, nie raduj się w duszy z jego potknięcia, Prz 24,18 by Pan widząc to, nie miał ci za złe i gniewu nie odwrócił od niego. Prz 24,19 Nie oburzaj się na złoczyńców, występnym nie zazdrość: Prz 24,20 bo nie ma przyszłości nieprawy, zagaśnie światło występnych. Prz 24,21 Synu mój, lękaj się Boga i króla, nie łącz się z tymi, co myślą inaczej, Prz 24,22 bo wnet ich zagłada nastanie. Kto zna upadek obydwu? Prz 24,23 I te są od Mędrców. Niedobrze, jeśli ktoś w sądzie stronniczy. Prz 24,24 Kto mówi przestępcy: "Jesteś niewinny", temu ludy złorzeczą, tego przekli

nają narody.

Prz 24,25 Szczęśliwi, którzy karzą [przestępców], spłynie na nich obfite błogosławień

stwo.

Prz 24,26 W wargi całuje, kto daje słuszną odpowiedź.

Prz 24,27 Spełnij obowiązki na dworze, wykonuj je pilnie na roli, a potem - i dom wy

stawisz.

1054 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 25

Prz 24,28 Nie oskarżaj bliźniego bezpodstawnie; czy zwodzić chcesz twymi wargami? Prz 24,29 Nie mów: "Jak mi zrobił, tak ja mu też zrobię, każdemu oddam według jego

czynów".

Prz 24,30 Szedłem koło roli próżniaka i koło winnicy głupiego:

Prz 24,31 a oto wszystko zarosło pokrzywą, ciernie całą jej powierzchnię pokryły, ka

mienny mur rozwalony.

Prz 24,32 Skierowałem uwagę, spojrzałem, zobaczyłem i wysnułem naukę: Prz 24,33 Trochę snu i trochę drzemania, trochę założenia rąk, aby zasnąć, Prz 24,34 a przyjdzie na ciebie nędza jak włóczęga i niedostatek jak biedak żebrzący.

Rozdział 25

Prz 25,01 I to są przysłowia Salomona, przepisane przez ludzi króla judzkiego, Ezechia

sza.

Prz 25,02 Chwałą Bożą - rzecz taić, chwałą królów - rzecz badać. Prz 25,03 Wysokość niebios i głębia podziemia, i serca królów są niezbadane. Prz 25,04 Odłącz żużel od srebra, a rozbłyśnie złotnikowi naczynie: Prz 25,05 nieprawego usuń sprzed króla, a sprawiedliwość jego tron umocni. Prz 25,06 Nie bądź wyniosły u króla, nie stawaj na miejscu wielmożów! Prz 25,07 Niech raczej ci rzekną: "Posuń się wyżej!" niżby cię mieli poniżyć przed moż

nym. Co oczy twoje spostrzegły,

Prz 25,08 nie podawaj szybko do sądu, bo co zrobisz w końcu, jeżeli zawstydzi cię bliź

ni?

Prz 25,09 Swój spór z bliźnim załatw polubownie, lecz cudzych tajemnic nie zdradzaj, Prz 25,10 by słuchający ciebie nie zganił i nie przylgnęła do ciebie niesława. Prz 25,11 Złote jabłka na sprzętach ze srebra - to słowo mówione w czasie właściwym. Prz 25,12 Złota obrączka, kolia ze szczerego złota - wskazówka mądrego dla uszu uważ

nych.

Prz 25,13 Czym jest chłód śniegu w dzień żniwa, tym wierny zleceniu posłaniec: bo

ducha panu orzeźwia.

Prz 25,14 Chmury i wicher bez deszczu: kto chwali się darem kłamanym. Prz 25,15 Cierpliwość ugnie zwierzchnika, a język łagodny złamie kości. Prz 25,16 Znalazłeś miód - tyle zjedz, ile trzeba, byś się objadłszy nie zwrócił. Prz 25,17 Stawaj rzadko w domu sąsiada, by nie miał cię dość i nie nabrał wstrętu. Prz 25,18 Maczugą, mieczem, ostrą strzałą - fałszywy świadek przeciw bliźniemu. Prz 25,19 Czym ząb zepsuty i noga chwiejna, tym jest w dniu klęski nadzieja w nie

wiernym.

Prz 25,20 Jak płaszcz zdejmować w dzień mroźny lub ocet wylewać na ług, tak pieśni

śpiewać znękanym.

1055 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 26

Prz 25,21 Gdy wróg twój łaknie, nakarm go chlebem, gdy pragnie, napój go wodą Prz 25,22 żar ognia zgromadzisz na nim, a Pan ci za to zapłaci.

Prz 25,23 Północny wiatr sprowadzi deszcz, a język obmówcy - gniew na twarzach. Prz 25,24 Lepsze mieszkanie w kącie dachu niż żona swarliwa i dom obszerny. Prz 25,25 Jak zimna woda na gardło spragnione, tak dobre wieści z dalekiej krainy. Prz 25,26 źródłem zmąconym i studnią zniszczoną jest prawy, co przed występnym się

chwieje.

Prz 25,27 Niedobrze za wiele jeść miodu: a gardzenie wyniosłością jest zaszczytne. Prz 25,28 Miastem odkrytym, bez murów, jest człowiek nieopanowany.

Rozdział 26

Prz 26,01 Jak śnieg w lecie, deszcz we żniwa, tak cześć nie przystoi głupiemu. Prz 26,02 Jak ptak, co ucieka, wróbel, co leci, tak niesłuszne przekleństwo - bez skutku. Prz 26,03 Na konia - bicz, na osła - wędzidło, a kij na plecy głupiego. Prz 26,04 Nie odpowiadaj głupiemu według jego głupoty, byś nie stał się jemu podob

nym.

Prz 26,05 Głupiemu odpowiadaj według jego głupoty, by nie pomyślał, że mądry. Prz 26,06 Nogi sobie odcina, szkody się nabawi, kto posyła wiadomość przez głupca. Prz 26,07 Jak chwieją się nogi chromego, tak w ustach głupiego przysłowie. Prz 26,08 Jak kamień przywiązać do procy, tak cześć oddawać głupiemu. Prz 26,09 Cierń wpił się w rękę pijaka, a przysłowie - w usta głupców. Prz 26,10 Jak łucznik raniący przechodniów, tak ten, kto głupca najmuje lub pijaka

przechodnia.

Prz 26,11 Jak pies do wymiotów powraca, tak głupi powtarza szaleństwa. Prz 26,12 Widziałeś takiego, co mądry w swych oczach? Więcej nadziei w głupim niż

w takim.

Prz 26,13 Leniwy mówi: "Lwica na drodze, lew jest na miejscach otwartych". Prz 26,14 Kręcą się drzwi na zawiasach, a człowiek leniwy na łóżku. Prz 26,15 Wyciągnął leniwy swą rękę do misy, trudno mu ją do ust doprowadzić. Prz 26,16 Leniwy ma się za mądrzejszego niż siedmiu, co odpowiada rozumnie. Prz 26,17 Chwyta za uszy psa, który biegnie - kto w cudze spory się miesza. Prz 26,18 Jak ten, co rzuca bezmyślnie strzały, oszczepy i śmierć Prz 26,19 tak człowiek, co zwodzi bliźniego i mówi: "To tylko dla żartu". Prz 26,20 Bez drew zagaśnie ognisko, bez donosiciela spór zniknie. Prz 26,21 Węgiel dla żaru, drwa dla ognia - a człowiek kłótliwy - do wzniecania sporu. Prz 26,22 Słowa donosiciela są jak przysmaki: zapadają do głębi wnętrzności. Prz 26,23 Czym na garnku glinianym srebrna polewa, tym wargi palące, a w sercu zło. Prz 26,24 Ustami wróg zwodzi - a w sercu kryje podstęp.

1056 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 28

Prz 26,25 Nie ufaj miłemu głosowi, gdyż siedem ohyd ma w sercu; Prz 26,26 choć się zatai nienawiść podstępnie, to złość się wyda na zgromadzeniu. Prz 26,27 Kto kopie dół - weń wpada, a kamień wraca na tego, co go toczy. Prz 26,28 Fałszywy język nie znosi skrzywdzonych, usta przymilne powodem zguby.

Rozdział 27

Prz 27,01 Nie chwal się dniem jutrzejszym, bo nie wiesz, co dzień ci przyniesie. Prz 27,02 Niech inny cię chwali - nie twe własne usta, ktoś obcy - nie własne twe wargi. Prz 27,03 Ciężki jest kamień i piasek nie lekki, gniew głupiego cięższy od obu. Prz 27,04 Gwałtowny jest gniew, zapalczywość - nieubłagana, a kto się ostoi przed

zazdrością?

Prz 27,05 Lepsza jest jawna nagana niż miłość tajona.

Prz 27,06 Razy przyjaciela - [znakiem] wierności, pocałunki wroga - zwodnicze. Prz 27,07 Kto syty - depcze po miodzie, głodnemu i gorycz jest słodka. Prz 27,08 Jak ptak, co uciekł z gniazda, tak człowiek, co uciekł z ojczyzny. Prz 27,09 Olejki, pachnidło - serce radują i dobre słowo przyjaciela, dzięki radzie z

duszy.

Prz 27,10 Nie gardź swoim i ojca przyjacielem, a w dniu klęski nie chodź do brata, bo

lepszy sąsiad bliski niż brat daleki.

Prz 27,11 Bądź mądry, synu, rozwesel me serce, a tym, co lżą mnie, odpowiem. Prz 27,12 Rozważny zło widzi i kryje się, nierozważni tam idą i szkodę ponoszą. Prz 27,13 Zabierz mu suknię, bo ręczy za obcego, za nieznajomych - weź zastaw! Prz 27,14 Kto rankiem głośno błogosławi bliźniego, policzą mu to za przekleństwo. Prz 27,15 Rynna ciekąca stale w dzień dżdżysty, podobna do żony swarliwej. Prz 27,16 Kto chce ją wstrzymać, ten wiatr wstrzymuje lub zbiera oliwę do ręki. Prz 27,17 Żelazo żelazem się ostrzy, a człowiek urabia charakter bliźniego. Prz 27,18 Stróż drzewa figowego - spożywa jego owoc, czujny o pana - doznaje szacunku. Prz 27,19 Oblicze odbija się w wodzie, a w sercu odbija się człowiek. Prz 27,20 Szeol i zatrata niesyte, niesyte i oczy człowieka.

Prz 27,21 Czym dla srebra - tygiel, dla złota - piec, tym dla człowieka - pochwała. Prz 27,22 Choć stłuczesz głupiego w moździerzu tłuczkiem - razem z ziarnami - głupota

go nie opuści.

Prz 27,23 Troszcz się o potrzeby zwierząt, zwracaj uwagę na trzodę; Prz 27,24 nie trwa na wieki bogactwo, ani na pokolenia - korona. Prz 27,25 Wyrosła trawa, pojawia się potraw, zbierze się górskie siano: Prz 27,26 owce na suknie dla ciebie, a kozły, by za pole zapłacić; Prz 27,27 dość mleka koziego, byś siebie utrzymał, "utrzymał swój dom" i wyżywił

swoje służące.

1057 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 28

Rozdział 28

Prz 28,01 Ucieka występny, choć go nikt nie goni, lecz prawy jest ufny jak młody lew. Prz 28,02 Przez zbrodnie kraju wielu jest władców, lecz ktoś mądry i roztropny trwały

ład zapewni.

Prz 28,03 Występny, co biednych uciska, jest jak ulewa, co chleba nie daje. Prz 28,04 Kto gardzi Prawem, chwali grzesznika, kto strzeże Prawa, jemu przeciwny. Prz 28,05 źli ludzie nie rozumieją prawości, a którzy szukają Pana, pojmą ją całą. Prz 28,06 Więcej wart biedak, co żyje uczciwie, niż bogacz o drogach krętych. Prz 28,07 Kto Prawa się trzyma, ten mądrym jest synem, przyjaciel rozwiązłych hańbi

swego ojca.

Prz 28,08 Odsetką i lichwą powiększać majątek - to zbierać dla tych, co miłosierni dla

biednych.

Prz 28,09 Kto ucho odwraca, by Prawa nie słyszeć, tego nawet modlitwa jest wstrętna. Prz 28,10 Kto prawych sprowadza na drogę występku, i sam też we własny dół wpadnie;

dziedzictwem zaś czystych będzie dobro.

Prz 28,11 Mądry jest bogacz w swych oczach, lecz przejrzał go biedak rozumny. Prz 28,12 Wielka jest radość, gdy prawi zwyciężą; gdy górą przewrotni, każdy się cho

wa.

Prz 28,13 Nie zazna szczęścia, kto błędy swe ukrywa; kto je wyznaje, porzuca - ten

miłosierdzia dostąpi.

Prz 28,14 Szczęśliwy mąż, gdy stale trwa w bojaźni; kto serce zatwardza - wpadnie w

nieszczęście.

Prz 28,15 Lwem ryczącym, zgłodniałym niedźwiedziem jest władca występny nad bied

nym ludem.

Prz 28,16 Książę ubogi w rozsądek bogaty jest w zdzierstwo, kto zysków nieprawych

nie znosi, dni swe przedłuża.

Prz 28,17 Gdy człowiek zmazany krwią ludzką ucieka aż do grobu - niech go nie wstrzy

mują!

Prz 28,18 Kto żyje uczciwie - będzie ocalony; kto przewrotnie chodzi dwiema drogami,

zapewne na jednej z nich zginie.

Prz 28,19 Kto ziemią uprawia, nasyci się chlebem; kto ściga ułudę, nasyci się nędzą. Prz 28,20 Uczciwy cieszy się błogosławieństwem, kto się chce szybko wzbogacić, nie

ujdzie kary.

Prz 28,21 źle gdy kto się kieruje względami na osobę; człek za kęs chleba popełni prze

stępstwo.

Prz 28,22 Człowiek o złym oku jest chciwy bogactwa, a nie wie, że bieda przyjdzie na

niego.

Prz 28,23 Kto kogoś strofuje, w końcu łaski znajdzie bardziej niż język, co schlebia. Prz 28,24 Kto ojca lub matkę ograbia mówiąc: "To nie grzech", jest wspólnikiem zbój

1058 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 29

cy.

Prz 28,25 Chciwiec spory wywołuje, kto ufa Panu - będzie nasycony. Prz 28,26 Kto swemu sercu ufa - ten głupi; kto żyje w mądrości - znajdzie ocalenie. Prz 28,27 Kto daje ubogim - nie zazna biedy; kto na nich zamyka oczy, zbierze wiele

przekleństw.

Prz 28,28 Gdy górą przewrotni - ukrywa się każdy; gdy giną - mnożą się prawi.

Rozdział 29

Prz 29,01 Człowiek, mimo upomnień uparty nagle dozna klęski - nie ma dla niego leku. Prz 29,02 Gdy prawi przy władzy - cieszy się naród; naród wzdycha - gdy rządzi wy

stępny.

Prz 29,03 Kto mądrość kocha - ten ojca raduje, kto z nierządnicami przestaje, dobra

roztrwoni.

Prz 29,04 Król państwo umacnia sprawiedliwością, niszczy je ten, kto podatkami uci

ska.

Prz 29,05 Kto schlebia kłamliwie bliźniemu, na nogi mu sidła zastawia. Prz 29,06 W grzechu złego człowieka - pułapka, prawy raduje się, cieszy. Prz 29,07 Uczciwy rozumie sprawę ubogich, występny nie ma zrozumienia. Prz 29,08 Zuchwali miasto podniecą, a prawi gniew uspokoją.

Prz 29,09 Gdy mądry spiera się z głupim, ten krzyczy i śmieje się: nie ma pojednania. Prz 29,10 Krwiożercy nienawidzą czystego, uczciwi o jego życie się troszczą. Prz 29,11 Głupi ujawnia cały swój gniew, mądry go w końcu uśmierza. Prz 29,12 Jeżeli władca zważa na kłamstwa, to wszyscy dworzanie nieprawi. Prz 29,13 Spotyka się biedny z ciemięzcą, Pan obydwu oczy oświeca. Prz 29,14 Król w rządach troskliwy o biednych tron swój umocni na zawsze. Prz 29,15 Rózga i karcenie udziela mądrości; chłopiec pozostawiony sobie jest wstydem

dla matki.

Prz 29,16 Gdy występni się mnożą, to i złości się mnożą, lecz prawi upadek ich ujrzą. Prz 29,17 Karć syna: kłopotów ci to zaoszczędzi i pociechą twej duszy się stanie. Prz 29,18 Gdy nie ma widzenia, naród się psuje, szczęśliwy, kto Prawa przestrzega. Prz 29,19 Słowami nie poprawi się sługi, bo rozumie, a nie odpowiada. Prz 29,20 Widziałeś człowieka gadatliwego? Więcej nadziei w głupim niż w takim. Prz 29,21 Kto sługę rozpuści za młodu, ten w końcu z uporem się spotka. Prz 29,22 Gniewliwy kłótnie wszczyna, zapalczywy mnoży grzechy. Prz 29,23 Człowieka poniża jego pycha, pokorny zdobędzie uznanie. Prz 29,24 Uczestnik kradzieży - wrogiem swej duszy, słysząc przekleństwa - nie wydaje. Prz 29,25 Strach przed człowiekiem to sidło, kto ufa Panu, bezpieczny. Prz 29,26 Wielu szuka względów u władcy, lecz Pan osądzi każdego.

1059 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 30

Prz 29,27 Niegodziwiec jest wstrętny dla prawych, dla nieprawych wstrętny jest uczci

wy.

Rozdział 30

Prz 30,01 Słowa Agura, syna Jake z Massa. Mowa tego człowieka do Itiela, do Itiela i

Ukala.

Prz 30,02 Jestem najgłupszy z ludzi, nie mam ludzkiej zdolności, Prz 30,03 nie nabyłem mądrości, wiedza Świętego mi obca.

Prz 30,04 Kto wstąpił do nieba i zstąpił? Kto zebrał wiatr w swoje garście? Kto wody

owinął płaszczem? Kto krańce ziemi utworzył? Jakie jest jego imię? - A jakie

syna? Wiadomo ci może?

Prz 30,05 Każde słowo Boga w ogniu wypróbowane, tarczą jest dla tych, co Doń się

uciekają.

Prz 30,06 Do słów Jego nic nie dodawaj, by cię nie skarał: nie uznał za kłamcę. Prz 30,07 Proszę Cię o dwie rzeczy, nie odmów mi - proszę - nim umrę: Prz 30,08 Kłamstwo i fałsz oddalaj ode mnie, nie dawaj mi bogactwa ni nędzy, żyw

mnie chlebem niezbędnym,

Prz 30,09 bym syty nie stał się niewiernym, nie rzekł: "A któż jest Pan?" lub z biedy

nie począł kraść i imię mego Boga znieważać.

Prz 30,10 Nie oczerniaj sługi przed panem, by cię nie przeklął, byś nie poniósł kary. Prz 30,11 Jest plemię, co ojcu złorzeczy i matce nie chce błogosławić. Prz 30,12 Jest plemię w swych oczach niewinne, a nie jest obmyte z brudów. Prz 30,13 Jest plemię o wzroku wyniosłym, powieki ma w górę wzniesione. Prz 30,14 Jest plemię o zębach jak miecze, o zębach trzonowych jak noże, by wygryźć

uciemiężonych z kraju, a spośród ludzi nędzarzy.

Prz 30,15 Pijawka ma dwie córki: "Przynieś! Przynieś!" Trzy rzeczy są nigdy nie syte,

cztery nie mówią: "Dość":

Prz 30,16 Szeol, niepłodne łono, ziemia wody niesyta, ogień, co nie mówi: "Dość". Prz 30,17 Oko, co ojca wyśmiewa, gardzi posłuchem dla matki - niech kruki nad rzeką

wydziobią lub niech je zjedzą orlęta!

Prz 30,18 Trzech rzeczy pojąć nie mogę, a czterech nie znam:

Prz 30,19 drogi orła po niebie, drogi węża po skale, drogi okrętu po morzu, drogi męż

czyzny u młodej kobiety.

Prz 30,20 Tak postępuje cudzołożnica: zjadła, obtarła swe usta i rzekła: "Źle nie zrobi

łam".

Prz 30,21 Pod trzema rzeczami drży ziemia i czterech znieść nie może: Prz 30,22 pod niewolnikiem, gdy królem zostanie; pod głupcem, gdy je do syta; Prz 30,23 pod pogardzaną, gdy żoną i panią zostanie; pod sługą - dziedziczką po pani.

1060 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 31

Prz 30,24 Są na ziemi cztery istoty małe, lecz najrozumniejsze z mądrych: Prz 30,25 lud mrówczy, chociaż bez siły, a w lecie nazbiera żywności; Prz 30,26 góraliki, lud wprawdzie niemocny, ale w skale mieszkania zakłada; Prz 30,27 szarańcza, która choć nie ma króla, cała wyrusza w porządku; Prz 30,28 jaszczurka, co nie da się schwycić rękami, a mieszka w pałacach królewskich. Prz 30,29 Trzy rzeczy krok mają wspaniały, a cztery chód mają wyniosły: Prz 30,30 lew najdzielniejszy wśród zwierząt, przed niczym się nie cofa; Prz 30,31 kogut, co dumnie chodzi wśród kur; koń bojowy lub kozioł, i król, z którym

jest lud [jego].

Prz 30,32 Bezmyślnie uniosłeś się dumą? Po namyśle - rękę na usta! Prz 30,33 Bo uciskanie mleka daje masło, uciskanie nosa wywoła krew, uciskanie gniewu

- wywoła kłótnie.

Rozdział 31

Prz 31,01 Słowa Lemuela, króla Massa, których nauczyła go matka. Prz 31,02 Cóż, synu? Cóż, synu mojego łona? Cóż, synu mych ślubów? Prz 31,03 Nie oddawaj kobietom swojej mocy ni rządów twych tym, które gubią królów. Prz 31,04 Nie dla królów, Lemuelu, nie dla królów picie wina ani dla władców pożądanie

sycery,

Prz 31,05 by pijąc, praw nie zapomnieli, nie zaniedbali prawa ubogich. Prz 31,06 Daj sycerę skazańcom, a wino zgorzkniałym na duchu: Prz 31,07 niech piją, niech nędzy zapomną, na trud już niepomni. Prz 31,08 Ty usta otwórz dla niemych, na sąd dla godnych litości, Prz 31,09 rządź uczciwie i usta swe otwórz, obroń uciemiężonych i biednych! Prz 31,10 Niewiastę dzielną któż znajdzie? Jej wartość przewyższa perły. Prz 31,11 Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa;

Prz 31,12 nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia. Prz 31,13 O len się stara i wełnę, pracuje starannie rękami.

Prz 31,14 Podobnie jak okręt kupiecki żywność sprowadza z daleka. Prz 31,15 Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i żywność rozdziela domowi, "a obowiązki

swym dziewczętom".

Prz 31,16 Myśli o roli - kupuje ją: z zarobku swych rąk zasadza winnicę. Prz 31,17 Przepasuje mocą swe biodra, umacnia swoje ramiona. Prz 31,18 Już widzi pożytek z swej pracy: jej lampa wśród nocy nie gaśnie. Prz 31,19 Wyciąga ręce po kądziel, jej palce chwytają wrzeciono. Prz 31,20 Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce. Prz 31,21 Dla domu nie boi się śniegu, bo cały dom odziany na lata, Prz 31,22 sporządza sobie okrycia, jej szaty z bisioru i z purpury.

1061 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 24 - Księga Przysłów Rozdział 31

Prz 31,23 W bramie jej mąż szanowany, gdy wśród starszyzny kraju zasiądzie. Prz 31,24 Płótno wyrabia, sprzedaje, pasy dostarcza kupcowi.

Prz 31,25 Strojem jej siła i godność, do dnia przyszłego się śmieje. Prz 31,26 Otwiera usta z mądrością, na języku jej miłe nauki.

Prz 31,27 Bada bieg spraw domowych, nie jada chleba lenistwa.

Prz 31,28 Powstają synowie, by szczęście jej uznać, i mąż, ażeby ją sławić: Prz 31,29 "Wiele niewiast pilnie pracuje, lecz ty przewyższasz je wszystkie". Prz 31,30 Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się

Pana.

Prz 31,31 Z owocu jej rąk jej dajcie, niech w bramie chwalą jej czyny.

1062 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 25

Księga Koheleta, Eklezjastesa

Rozdział 1

Koh 1,01 Słowa Koheleta, syna Dawida, króla w Jeruzalem.

Koh 1,02 Marność nad marnościami, powiada Kohelet, marność nad marnościami

wszystko marność.

Koh 1,03 Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, jaki zadaje sobie pod słońcem? Koh 1,04 Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, a ziemia trwa po wszystkie czasy. Koh 1,05 Słońce wschodzi i zachodzi, i na miejsce swoje spieszy z powrotem, i znowu

tam wschodzi.

Koh 1,06 Ku południowi ciągnąc i ku północy wracając, kolistą drogą wieje wiatr i

znowu wraca na drogę swojego krążenia.

Koh 1,07 Wszystkie rzeki płyną do morza, a morze wcale nie wzbiera; do miejsca, do

którego rzeki płyną, zdążają one bezustannie.

Koh 1,08 Mówienie jest wysiłkiem: nie zdoła człowiek wyrazić [wszystkiego] słowami.

Nie nasyci się oko patrzeniem ani ucho napełni słuchaniem.

Koh 1,09 To, co było, jest tym, co będzie, a to, co się stało, jest tym, co znowu się

stanie: więc nic zgoła nowego nie ma pod słońcem.

Koh 1,10 Jeśli jest coś, o czym by się rzekło: "Patrz, to coś nowego" - to już to było w

czasach, które były przed nami.

Koh 1,11 Nie ma pamięci o tych, co dawniej żyli, ani też o tych, co będą kiedyś żyli,

nie będzie wspomnienia u tych, co będą potem.

Koh 1,12 Ja, Kohelet, byłem królem nad Izraelem w Jeruzalem. Koh 1,13 I skierowałem umysł swój ku temu, by zastanawiać się i badać, ile mądrości

jest we wszystkim, co dzieje się pod niebem. To przykre zajęcie dał Bóg sy

nom ludzkim, by się nim trudzili.

Koh 1,14 Widziałem wszelkie sprawy, jakie się dzieją pod słońcem. A oto: wszystko to

1063

Księga 25 - Księga Koheleta, Eklezjastesa Rozdział 2

marność i pogoń za wiatrem.

Koh 1,15 To, co krzywe, nie da się wyprostować, a czego nie ma, tego nie można liczyć. Koh 1,16 Tak powiedziałem sobie w sercu: "Oto nagromadziłem i przysporzyłem mą

drości więcej niż wszyscy, co władali przede mną na Jeruzalem", a serce me

doświadczyło wiele mądrości i wiedzy.

Koh 1,17 I postanowiłem sobie poznać mądrość i wiedzę, szaleństwo i głupotę. Pozna

łem, że również i to jest pogonią za wiatrem,

Koh 1,18 bo w wielkiej mądrości - wiele utrapienia, a kto przysparza wiedzy - przyspa

rza i cierpień.

Rozdział 2

Koh 2,01 Powiedziałem sobie: "Nuże! Doświadczę radości i zażyję szczęścia!" Lecz i to

jest marność.

Koh 2,02 O śmiechu powiedziałem: "Szaleństwo!", a o radości: "Cóż to ona daje?" Koh 2,03 Postanowiłem w sercu swoim krzepić ciało moje winem - choć rozum miał

zostać moim mądrym przewodnikiem - i oddać się głupocie, aż zobaczę, co

dla ludzi jest szczęściem, które gotują sobie pod niebem, dopóki trwają dni

ich życia.

Koh 2,04 Dokonałem wielkich dzieł: zbudowałem sobie domy, zasadziłem sobie winni

ce,

Koh 2,05 założyłem ogrody i parki i nasadziłem w nich wszelkich drzew owocowych. Koh 2,06 Urządziłem sobie zbiorniki na wodę, by nią nawadniać gaj bogaty w drzewa. Koh 2,07 Nabyłem niewolników i niewolnice i miałem niewolników urodzonych w do

mu. Posiadałem też wielkie stada bydła i owiec, większe niż wszyscy, co byli

przede mną w Jeruzalem.

Koh 2,08 Nagromadziłem też sobie srebra i złota, i skarby królów i krain. Nabyłem

śpiewaków i śpiewaczki oraz rozkosze synów ludzkich: kobiet wiele. Koh 2,09 I stałem się większym i możniejszym niż wszyscy, co byli przede mną w Je

ruzalem; w dodatku mądrość moja mi została.

Koh 2,10 Niczego też, czego oczy moje pragnęły, nie odmówiłem im. Nie wzbraniałem

sercu memu żadnej radości - bo serce moje miało radość z wszelkiego mego

trudu; a to mi było zapłatą za wszelki mój trud.

Koh 2,11 I przyjrzałem się wszystkim dziełom, jakich dokonały moje ręce, i trudowi,

jaki sobie przy tym zadałem. A oto: wszystko to marność i pogoń za wiatrem!

Z niczego nie ma pożytku pod słońcem.

Koh 2,12 Postanowiłem przyjrzeć się mądrości, a także szaleństwu i głupocie. Bo cze

goż jeszcze dokonać może człowiek, który nastąpi po królu, nad to, czego on

już dokonał?

1064 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 25 - Księga Koheleta, Eklezjastesa Rozdział 3

Koh 2,13 I zobaczyłem, że mądrość tak przewyższa głupotę, jak światło przewyższa

ciemności.

Koh 2,14 Mędrzec ma w głowie swojej oczy, a głupiec chodzi w ciemności. Ale pozna

łem tak samo, że ten sam los spotyka wszystkich.

Koh 2,15 Więc powiedziałem sobie: "Jaki los głupca, taki i mój będzie. I po cóż więc

nabyłem tyle mądrości?" Rzekłem przeto w sercu, że i to jest marność. Koh 2,16 Bo nie ma wiecznej pamięci po mędrcu tak samo, jak i po głupcu, gdyż już

w najbliższych dniach w niepamięć idzie wszystko; czyż nie umiera mędrzec

tak samo jak i głupiec?

Koh 2,17 Toteż znienawidziłem życie, gdyż przykre mi były wszystkie sprawy, jakie się

dzieją pod słońcem; bo wszystko marność i pogoń za wiatrem.

Koh 2,18 Znienawidziłem też wszelki swój dorobek, jaki nabyłem z trudem pod słoń

cem, a który zostawię człowiekowi, co przyjdzie po mnie.

Koh 2,19 A któż to wie, czy mądry on będzie, czy głupi? A władać on będzie całym

mym dorobkiem, w który włożyłem trud swój i mądrość swoją pod słońcem.

I to jest marność.

Koh 2,20 Zacząłem więc ulegać zwątpieniu z powodu wszystkich trudów, jakie podją

łem pod słońcem.

Koh 2,21 Jest nieraz człowiek, który w swej pracy odznacza się mądrością, wiedzą i

dzielnością, a udział swój musi on oddać człowiekowi, który nie włożył w nią

trudu. To także jest marność i wielkie zło.

Koh 2,22 Cóż bowiem ma człowiek z wszelkiego swego trudu i z pracy ducha swego,

którą mozoli się pod słońcem?

Koh 2,23 Bo wszystkie dni jego są cierpieniem, a zajęcia jego utrapieniem. Nawet w

nocy serce jego nie zazna spokoju. To także jest marność.

Koh 2,24 Nic lepszego dla człowieka, niż żeby jadł i pił, i duszy swej pozwalał zażywać

szczęścia przy swojej pracy. Zobaczyłem też, że z ręki Bożej to pochodzi. Koh 2,25 Bo któż może jeść, któż może używać, a nie być od Niego zależnym? Koh 2,26 Bo człowiekowi, który Mu jest miły, daje On mądrość i wiedzę, i radość, a na

grzesznika wkłada trud, by zbierał i gromadził, i potem oddał temu, który

się Bogu podoba. To też jest marność i pogoń za wiatrem.

Rozdział 3

Koh 3,01 Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod

niebem:

Koh 3,02 Jest czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas wyrywania tego, co

zasadzono,

Koh 3,03 czas zabijania i czas leczenia, czas burzenia i czas budowania,

1065 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 25 - Księga Koheleta, Eklezjastesa Rozdział 4

Koh 3,04 czas płaczu i czas śmiechu, czas zawodzenia i czas pląsów, Koh 3,05 czas rzucania kamieni i czas ich zbierania, czas pieszczot cielesnych i czas

wstrzymywania się od nich,

Koh 3,06 czas szukania i czas tracenia, czas zachowania i czas wyrzucania, Koh 3,07 czas rozdzierania i czas zszywania, czas milczenia i czas mówienia, Koh 3,08 czas miłowania i czas nienawiści, czas wojny i czas pokoju. Koh 3,09 Cóż przyjdzie pracującemu z trudu, jaki sobie zadaje? Koh 3,10 Przyjrzałem się pracy, jaką Bóg obarczył ludzi, by się nią trudzili. Koh 3,11 Uczynił wszystko pięknie w swoim czasie, dał im nawet wyobrażenie o dzie

jach świata, tak jednak, że nie pojmie człowiek dzieł, jakich Bóg dokonuje

od początku aż do końca.

Koh 3,12 Poznałem, że dla niego nic lepszego, niż cieszyć się i o to dbać, by szczęścia

zaznać w swym życiu.

Koh 3,13 Bo też, że człowiek je i pije, i cieszy się szczęściem przy całym swym trudzie

- to wszystko dar Boży.

Koh 3,14 Poznałem, że wszystko, co czyni Bóg, na wieki będzie trwało: do tego nic

dodać nie można ani od tego coś odjąć. A Bóg tak działa, by się Go [ludzie]

bali.

Koh 3,15 To, co jest, już było, a to, co ma być kiedyś, już jest; Bóg przywraca to, co

przeminęło.

Koh 3,16 I dalej widziałem pod słońcem: w miejscu sądu - niegodziwość, w miejscu

sprawiedliwości - nieprawość.

Koh 3,17 Powiedziałem sobie: Zarówno sprawiedliwego jak i bezbożnego będzie sądził

Bóg: na każdą bowiem sprawę i na każdy czyn jest czas wyznaczony. Koh 3,18 Powiedziałem sobie: Ze względu na synów ludzkich [tak się dzieje]. Bóg chce

ich bowiem doświadczyć, żeby wiedzieli, że sami przez się są tylko zwierzę

tami.

Koh 3,19 Los bowiem synów ludzkich jest ten sam, co i los zwierząt; los ich jest jeden:

jaka śmierć jednego, taka śmierć drugiego, i oddech życia ten sam. W niczym

więc człowiek nie przewyższa zwierząt, bo wszystko jest marnością. Koh 3,20 Wszystko idzie na jedno miejsce: powstało wszystko z prochu i wszystko do

prochu znów wraca.

Koh 3,21 Któż pozna, czy siła życiowa synów ludzkich idzie w górę, a siła życiowa

zwierząt zstępuje w dół, do ziemi?

Koh 3,22 Zobaczyłem więc, że nie ma nic lepszego nad to, że się człowiek cieszy ze

swych dzieł, gdyż taki jego udział. Bo któż mu pozwoli widzieć, co stanie się

potem?

1066 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 25 - Księga Koheleta, Eklezjastesa Rozdział 5

Rozdział 4

Koh 4,01 A dalej widziałem wszystkie uciski, jakie pod słońcem się zdarzają. I oto: łzy

uciśnionych, a nie ma, kto by ich pocieszył: ręka ciemięzców twarda, a nie

ma pocieszyciela.

Koh 4,02 Więc za szczęśliwych uznałem umarłych, którzy dawno już zeszli, od żyją

cych, których życie jeszcze trwa;

Koh 4,03 za szczęśliwego zaś od jednych i drugich uznałem tego, co jeszcze wcale nie

istnieje ani nie widział spraw niegodziwych, jakie się dzieją pod słońcem. Koh 4,04 Zobaczyłem też, że wszelki trud i wszelkie powodzenie w pracy rodzi u bliź

niego zazdrość. I to jest marność i pogoń za wiatrem.

Koh 4,05 Głupiec zakłada swe ręce i zjada swe własne ciało.

Koh 4,06 Lepsza jest jedna garść pokoju niż dwie garści bogactw i pogoń za wiatrem. Koh 4,07 I inną jeszcze widziałem marność pod słońcem:

Koh 4,08 oto jest ktoś sam jeden, a nie ma drugiego, i syna nawet ni brata nie ma żad

nego - a nie ma końca wszelkiej jego pracy, i oko jego nie syci się bogactwem:

"Dla kogóż to się trudzę i duszy swej odmawiam rozkoszy?" To również jest

marność i przykre zajęcie.

Koh 4,09 Lepiej jest dwom niż jednemu, gdyż mają dobry zysk ze swej pracy. Koh 4,10 Bo gdy upadną, jeden podniesie drugiego. Lecz samotnemu biada, gdy upad

nie, a nie ma drugiego, który by go podniósł.

Koh 4,11 Również, gdy dwóch śpi razem, nawzajem się grzeją; jeden natomiast jakże

się zagrzeje?

Koh 4,12 A jeśli napadnie ich jeden, to dwóch przeciwko niemu stanie; a powróz po

trójny niełatwo się zerwie.

Koh 4,13 Lepszy młodzieniec ubogi, lecz mądry, od króla starego, ale głupiego, co już

nie umie korzystać z rad.

Koh 4,14 Wszak i król wyszedł z łona [matki], i mimo swej godności królewskiej urodził

się biednym.

Koh 4,15 Widziałem, jak wszyscy żyjący, co chodzą pod słońcem, stanęli przy mło

dzieńcu, drugim [po królu], który miał zająć jego miejsce.

Koh 4,16 Nieprzeliczony był cały lud, na którego czele on stanął. Ale późniejsi też nie

będą z niego zadowoleni. Bo także i to jest marność i pogoń za wiatrem. Koh 4,17 Zważaj na krok swój, gdy idziesz do domu Bożego. Zbliżyć się, aby słuchać,

jest rzeczą lepszą niż ofiara głupców, bo ci nie mają rozumu, dlatego źle

postępują.

1067 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 25 - Księga Koheleta, Eklezjastesa Rozdział 5

Rozdział 5

Koh 5,01 Nie bądź pochopny w słowach, a serce twe niechaj nie będzie zbyt skore,

by wypowiedzieć słowo przed obliczem Boga, bo Bóg jest w niebie, a ty na

ziemi! Przeto niech słów twoich będzie niewiele.

Koh 5,02 Bo z wielu zajęć przychodzą sny, a mowa głupia z wielości słów. Koh 5,03 Jeżeliś złożył ślub jakiś Bogu, nie zwlekaj z jego spełnieniem, bo w głupcach

nie ma On upodobania. To, coś ślubował, wypełnij!

Koh 5,04 Lepiej, że nie ślubujesz wcale, niż żebyś ślubował, a ślubu nie spełnił. Koh 5,05 Nie dopuść do tego, by usta twe doprowadziły cię do grzechu, i nie mów

przed posłańcem [Bożym], że stało się to przez nieuwagę, żeby się Bóg nie

rozgniewał na twoje słowa i nie udaremnił dzieła twoich rąk.

Koh 5,06 Bo z wielu zajęć przychodzą sny, a marność z nadmiaru słów. Boga się przeto

bój!

Koh 5,07 Gdy widzisz ucisk biednego i pogwałcenie prawa i sprawiedliwości w kraju, nie

dziw się temu, bo nad wysokim czuwa wyższy, a jeszcze wyżsi nad oboma. Koh 5,08 Pożytkiem dla kraju byłby wobec tego wszystkiego król dbały o uprawę

ziemi.

Koh 5,09 Kto kocha się w pieniądzach, pieniądzem się nie nasyci; a kto się kocha w

zasobach, ten nie ma z nich pożytku. To również jest marność.

Koh 5,10 Gdy dobra się mnożą, mnożą się ich zjadacze. I jakiż pożytek ma z nich

właściciel, jak ten, że nimi napawa swe oczy?

Koh 5,11 Słodki jest sen robotnika, czy mało, czy dużo on zje, lecz bogacz mimo swej

sytości nie ma spokojnego snu.

Koh 5,12 Istnieje bolesna niedola - widziałem ją pod słońcem: bogactwo przechowywane

na szkodę właściciela.

Koh 5,13 Bogactwo to bowiem przepada na skutek jakiegoś nieszczęścia i urodzi mu

się syn, a w ręku jego niczego już nie ma.

Koh 5,14 Jak wyszedł z łona swej matki, nagi, tak znowu odejdzie, jak przyszedł, i nie

wyniesie z swej pracy niczego, co mógłby w ręku zabrać ze sobą. Koh 5,15 Bo również i to jest bolesną niedolą, że tak odejdzie, jak przyszedł. I cóż mu

przyjdzie z tego, że trudził się na próżno?

Koh 5,16 A nadto wszystkie jego dni [schodzą] w ciemności i w smutku, w wielkim

zmartwieniu, w chorobie i w gniewie.

Koh 5,17 Oto, co ja uznałem za dobre: że piękną jest rzeczą jeść i pić, i szczęścia

zażywać przy swojej pracy, którą się człowiek trudzi pod słońcem, jak długo

się liczy dni jego życia, których mu Bóg użyczył: bo to tylko jest mu dane. Koh 5,18 Dla każdego też człowieka, któremu Bóg daje bogactwo i skarby i któremu

pozwala z nich korzystać, wziąć swoją część i cieszyć się przy swoim trudzie

- to Bożym jest darem.

1068 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 25 - Księga Koheleta, Eklezjastesa Rozdział 7

Koh 5,19 Taki nie myśli wiele o dniach swego życia, gdyż Bóg go zajmuje radością

serca.

Rozdział 6

Koh 6,01 Istnieje niedola, którą widziałem pod słońcem, a która bardzo ciąży człowie

kowi:

Koh 6,02 Użyczył Bóg komuś bogactwa i skarbów, i sławy - tak że nie zbraknie mu

niczego, czego tylko zapragnie - a tego używać Bóg mu nie pozwala, lecz

człowiek obcy tego używa, to marność i przykre cierpienie.

Koh 6,03 Gdyby ktoś zrodził nawet stu synów i żył wiele lat, i dni jego lat się pomno

żyły, lecz dusza jego nie nasyciła się dobrem i nawet pogrzebu by nie miał

powiadam: Szczęśliwszy od niego nieżywy płód,

Koh 6,04 bo przyszedł jako nicość i odchodzi w mroku, a imię jego mrokiem zakryte; Koh 6,05 i nawet słońca nie widział, i nie wie niczego; on większy ma spokój niż tam

ten.

Koh 6,06 A tamten gdyby nawet tysiące lat przeżył, a szczęścia nie zażył żadnego

czyż nie zdąża z wszystkimi na jedno miejsce?

Koh 6,07 Wszelka praca człowieka - dla jego ust, a jednak żądza jego nie zaspokojona. Koh 6,08 Bo czym góruje mędrzec nad głupcem? Czym biedny, co wie, jak radzić sobie

w życiu?

Koh 6,09 Lepsze jest to, na co oczy patrzą, niż nie zaspokojone pragnienie. To również

jest marność i pogoń za wiatrem.

Koh 6,10 To, co jest, zostało już dawno nazwane, i postanowiono, czym ma być czło

wiek: toteż nie może on z tym się prawować, który mocniejszy jest od niego. Koh 6,11 Bo im więcej przy tym słów, tym większa marność: co człowiekowi z tego

przyjdzie?

Koh 6,12 A któż to wie, co w życiu dobre dla człowieka, dopóki liczy marne dni swego

życia, które jakby cień przepędza? Bo kto oznajmi człowiekowi, co potem

będzie pod słońcem?

Rozdział 7

Koh 7,01 Lepsze jest dobre imię niż wonne olejki, a dzień śmierci niż dzień urodzenia. Koh 7,02 Lepiej jest iść do domu żałoby, niż iść do domu wesela, bo w tamtym jest

koniec każdego człowieka, i człowiek żyjący bierze to sobie do serca. Koh 7,03 Lepszy jest smutek niż śmiech, bo przy smutnym obliczu serce jest dobre.

1069 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 25 - Księga Koheleta, Eklezjastesa Rozdział 7

Koh 7,04 Serce mędrców jest w domu żałoby, a serce głupców w domu wesela. Koh 7,05 Lepiej jest słuchać karcenia przez mędrca, niż słuchać pochwały ze strony

głupców.

Koh 7,06 Bo czym trzaskanie cierni [płonących] pod kotłem, tym jest śmiech głupiego.

I to jest także marnością.

Koh 7,07 Bo rzecz przywłaszczona może ogłupić mędrca, a przekupstwo czyni serce

przewrotnym.

Koh 7,08 Lepszy jest koniec mowy niż jej początek, lepszy jest umysł cierpliwy niż

pyszny.

Koh 7,09 Nie bądź pochopny w duchu do gniewu, bo gniew przebywa w piersi głupców. Koh 7,10 Nie mów: "Jak się to dzieje, że dawne dni były lepsze niż obecne?" - Bo

nieroztropnie o to się pytasz.

Koh 7,11 Lepsza jest mądrość niż dziedzictwo, i z większym pożytkiem dla tych, którzy

widzą słońce.

Koh 7,12 Bo w cieniu mądrości, jak w cieniu pieniądza; a większa jest jeszcze korzyść

z poznania mądrości: darzy życiem tego, który ją posiada.

Koh 7,13 Przypatrz się dziełu Bożemu! Bo któż naprostować może to, co On skrzywił? Koh 7,14 Gdy ci się dobrze wiedzie, ciesz się z tego, a wiedzie ci się źle, wtedy to

rozważ: zarówno jedno jak i drugie sprawia Bóg, ponieważ człowiek nie może

dociec niczego zgoła, co będzie potem.

Koh 7,15 Wszystko widziałem za marnych dni moich: tu sprawiedliwy, który ginie przy

swej sprawiedliwości, a tu złoczyńca, który przy złości swej długo żyje. Koh 7,16 Nie bądź przesadnie sprawiedliwy i nie uważaj się za zbyt mądrego! Dlaczego

miałbyś sobie sam zgotować zgubę?

Koh 7,17 Nie bądź zły do przesady i nie bądź głupcem. Dlaczego miałbyś przed czasem

swym umrzeć?

Koh 7,18 Dobrze, jeżeli się trzymasz jednego, a od drugiego ręki swej też nie odejmiesz,

bo kto się boi Boga, tego wszystkiego uniknie.

Koh 7,19 Mądrość czyni mądrego silniejszym niźli dziesięciu mocarzy, którzy są w

mieście.

Koh 7,20 Bo nie ma na ziemi człowieka sprawiedliwego, który by [zawsze] postępował

dobrze, a nigdy nie zgrzeszył.

Koh 7,21 Nie zwracaj też uwagi na wszystkie rozmowy, jakie się prowadzi, ażebyś

czasem nie usłyszał, jak ci złorzeczy twój sługa.

Koh 7,22 Bo często przecież, jak sam wiesz, ty także innym złorzeczyłeś. Koh 7,23 To wszystko badałem i miałem na uwadze mądrość. Mówiłem: "Chciałbym

być mądrym!" - lecz mądrość jest dla mnie niedostępna.

Koh 7,24 Niedostępne jest to, co istnieje, i niezgłębione - któż może to zbadać? Koh 7,25 Zwróciłem swój umysł ku temu, by poznać, badać i szukać mądrości i słusznej

oceny, by poznać, że zło jest głupotą, a wielka głupota - szaleństwem. Koh 7,26 I przekonałem się, że bardziej gorzką niż śmierć jest kobieta, bo ona jest

1070 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 25 - Księga Koheleta, Eklezjastesa Rozdział 8

siecią, serce jej sidłem, a ręce jej więzami. Kto Bogu jest miły, ten się od niej

ustrzeże, lecz grzesznika ona usidli.

Koh 7,27 Oto, do czego doszedłem - powiada Kohelet - jedno z drugim porównując, by

znaleźć słuszną ocenę,

Koh 7,28 której nadal szukam, a nie znajduję. Znalazłem jednego [prawego] mężczyznę

pośród tysiąca, ale kobiety [prawej] w tej liczbie nie znalazłem.

Koh 7,29 Tylko, oto co stwierdziłem: Bóg uczynił ludzi prawymi, lecz oni szukają

rozlicznych wybiegów.

Rozdział 8

Koh 8,01 Któż jest jak mędrzec i któż poznał znaczenie rzeczy? Mądrość człowieka

rozjaśnia jego oblicze, tak iż surowy wyraz jego twarzy się zmienia. Koh 8,02 Rozkazów króla przestrzegaj, pomny przysięgi złożonej przed Bogiem. Koh 8,03 Nie sprawiaj sobie niepokoju - odejdź sprzed jego oblicza! Nie wdawaj się w

złe sprawy, bo wszystko, co tylko zechce, może uczynić,

Koh 8,04 ponieważ słowo królewskie ma moc, a któż do niego powie: "Cóż ty czynisz?" Koh 8,05 Ten, kto przestrzega rozkazu, nie wie, co to zła sprawa, a serce mądre pamięta

o czasie i sądzie.

Koh 8,06 Na każdą bowiem sprawę jest czas i sąd, gdyż zło człowieka wielce na nim

ciąży.

Koh 8,07 Bo nie wie wcale, co będzie, a jak to będzie - któż mu oznajmi? Koh 8,08 Nad duchem człowiek nie ma władzy, aby go powstrzymać, a nad dniem

śmierci nie ma mocy. Tak samo nie ma zwolnienia na wojnie i nie uratuje

nieprawość tego, kto ją popełnia.

Koh 8,09 To wszystko widziałem, zwracając uwagę na wszystkie sprawy, jakie się dzieją

pod słońcem, w czasie gdy człowiek jeden panuje nad drugim, na jego nie

szczęście.

Koh 8,10 Ponadto widziałem, jak złoczyńców ze czcią składano w grobie, a ludzie przy

chodzili i odchodzili z miejsca świętego, i zapomniano w mieście o tym, co

tamci czynili. To również jest marność.

Koh 8,11 Ponieważ wyroku nad czynem złym nie wykonuje się zaraz, dlatego serce

synów ludzkich bardzo jest skore do czynów złych;

Koh 8,12 zwłaszcza że grzesznik czyni źle stokrotnie, a jednak długo żyje. Chociaż ja

również i to poznałem, że szczęści się tym, którzy Boga się boją, dlatego że

się Go boją.

Koh 8,13 Nie szczęści się zaś złoczyńcy, i podobny do cienia, nie przedłuża on swych

dni, dlatego że nie ma w nim bojaźni wobec Boga.

Koh 8,14 Jest marność, która się dzieje na ziemi: są sprawiedliwi, którym się zdarza

1071 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 25 - Księga Koheleta, Eklezjastesa Rozdział 9

to, na co zasługują grzesznicy, a są grzesznicy, którym się zdarza to, na co

zasługują sprawiedliwi. Rzekłem: I to jest marność.

Koh 8,15 Sławiłem więc radość, bo nic dla człowieka lepszego pod słońcem, niż żeby

jadł, pił i doznawał radości, i by to go cieszyło przy jego trudzie za dni jego

życia, które pod słońcem daje mu Bóg.

Koh 8,16 Gdy swoją uwagę na to zwróciłem, by poznać mądrość i przyjrzeć się dziełu,

jakie się dokonuje na ziemi - bo ani w dzień, ani w nocy snu nie zaznają oczy

człowieka

Koh 8,17 widziałem wszystkie dzieła Boże: Człowiek nie może zbadać dzieła, jakie się

dokonuje pod słońcem; jakkolwiek się trudzi, by szukać - nie zbada. A nawet

mędrzec, chociażby twierdził, że je zna - nie może go zbadać.

Rozdział 9

Koh 9,01 Bo wszystko to rozważyłem i wszystko to zbadałem. Dlatego że sprawiedliwi

i mędrcy, i ich czyny są w ręku Boga - zarówno miłość, jak i nienawiść - nie

rozpozna człowiek tego wszystkiego, co przed oczyma jego się dzieje. Koh 9,02 Wszystko jednakie dla wszystkich: Ten sam spotyka los sprawiedliwego, jak

i złoczyńcę, tak czystego, jak i nieczystego, zarówno składającego ofiary, jak

i tego, który nie składa ofiar; tak samo jest z dobrym, jak i z grzesznikiem,

z przysięgającym, jak i z takim, którzy przysięgi się boi.

Koh 9,03 To złem jest wśród wszystkiego, co się dzieje pod słońcem, że jeden dla

wszystkich jest los. A przy tym serce synów ludzkich pełne jest zła i głupota

w ich sercu, dopóki żyją. A potem - do zmarłych!

Koh 9,04 Bo któż stanowi wyjątek? Wszyscy żyjący mogą jeszcze mieć nadzieję - bo

lepszy jest żywy pies niż lew nieżywy

Koh 9,05 ponieważ żyjący wiedzą, że umrą, a zmarli niczego zgoła nie wiedzą, zapłaty

też więcej już żadnej nie mają, bo pamięć o nich idzie w zapomnienie. Koh 9,06 Tak samo ich miłość, jak również ich nienawiść, jak też ich zazdrość - już

dawno zanikły, i już nigdy więcej udziału nie mają żadnego we wszystkim,

cokolwiek się dzieje pod słońcem.

Koh 9,07 Nuże więc! W weselu chleb swój spożywaj i w radości pij swoje wino! Bo już

ma upodobanie Bóg w twoich czynach.

Koh 9,08 Każdego czasu niech szaty twe będą białe, olejku też niechaj na głowę twoją

nie zabraknie!

Koh 9,09 Używaj życia z niewiastą, którąś ukochał, po wszystkie dni marnego twego

życia, których ci [Bóg] użyczył pod słońcem. Po wszystkie dni twej marności!

Bo taki jest udział twój w życiu i w twoim trudzie, jaki zadajesz sobie pod

słońcem.

1072 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 25 - Księga Koheleta, Eklezjastesa Rozdział 10

Koh 9,10 Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił! Bo

nie ma żadnej czynności ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu,

do którego ty zdążasz.

Koh 9,11 A dalej widziałem pod słońcem, że to nie chyżym bieg się udaje, i nie walecz

ni w walce zwyciężają. Tak samo nie mędrcom chleb się dostaje w udziale

ani rozumnym bogactwo, ani też nie uczeni cieszą się względami. Bo czas i

przypadek rządzi wszystkim.

Koh 9,12 Bo też i nie zna człowiek swego czasu, jak ryby, które się łowi w sieć zdra

dliwą, i jak ptaki w sidła schwytane. Jak one, tak uwikłani zostaną ludzie w

złej chwili, gdy spadnie na nich znienacka.

Koh 9,13 Ale i taki przykład mądrości widziałem pod słońcem, a wielką mi się ona

wydawała:

Koh 9,14 Małe miasteczko, i mężów w nim niewielu. I naszedł je potężny król, a wkoło

je otoczywszy zbudował przeciwko niemu wielkie machiny oblężnicze. Koh 9,15 I znalazł się w nim człowiek biedny, lecz mądry, i ten uratował miasto dzięki

swej mądrości. A nikt nie pamięta o tym biednym człowieku.

Koh 9,16 Więc powiedziałem: "Lepsza jest mądrość niż siła". Lecz mądrość biednego

bywa w pogardzie, a słowa jego nie mają posłuchu.

Koh 9,17 Spokojne słowa mędrców więcej znaczą niż krzyk panującego wśród głupców. Koh 9,18 Lepsza jest mądrość od narzędzi wojennych, lecz jeden grzesznik popsuć może

wiele dobrego.

Rozdział 10

Koh 10,01 Nieżywa mucha zepsuje naczynie wonnego olejku. Bardziej niż mądrość, niż

sława zaważy trochę głupoty.

Koh 10,02 Serce mędrca zwraca się ku prawej stronie, a serce głupca ku lewej. Koh 10,03 Nawet gdy głupiec idzie drogą, brakuje mu rozwagi i mówi o każdym: "To

głupiec".

Koh 10,04 Jeśli gniew władcy się przeciw tobie podniesie, miejsca swego nie opuszczaj,

bo zachowanie spokoju zapobiec może wielkim wykroczeniom.

Koh 10,05 Jest zło - widziałem je pod słońcem, to błąd ze strony władcy: Koh 10,06 wynosi się głupotę na stanowiska wysokie, podczas gdy zdolni siedzą nisko. Koh 10,07 Widziałem sługi na koniach, a książąt kroczących, jak słudzy, pieszo. Koh 10,08 Kto kopie dół, ten może weń wpaść, a tego, kto mur rozwala, ukąsić może

żmija.

Koh 10,09 Kto wyłamuje kamienie, może się o nie skaleczyć, kto rąbie drwa, naraża się

na niebezpieczeństwo.

Koh 10,10 Jeśli siekiera się stępi, a nie naostrzy się jej, trzeba zwiększyć wysiłek. Poży

1073 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 25 - Księga Koheleta, Eklezjastesa Rozdział 11

teczna jest wtedy mądrość, by osiągnąć powodzenie.

Koh 10,11 Jeżeli żmija ukąsi, nim doszło do zaklęcia, traci swój zysk zaklinacz. Koh 10,12 Słowa z ust mędrca są przyjemnością, lecz usta głupca gubią jego samego. Koh 10,13 Początek słów jego ust to głupstwo, a koniec jego mowy to wielkie szaleń

stwo.

Koh 10,14 A głupiec mnoży słowa. Nie wie [przecież] człowiek, co będzie, bo kto mu

oznajmi, co będzie potem?

Koh 10,15 Głupiec tak się męczy wysiłkiem, że nie potrafi [nawet] dotrzeć do miasta. Koh 10,16 Biada ci, kraju, którego królem jest prostak i gdzie książęta już z rana ucztu

ją!

Koh 10,17 Szczęśliwyś, kraju, którego król ze szlachetnie urodzonych pochodzi, i gdzie

książęta w czasie właściwym ucztują, na sposób męski, bez uprawiania pi

jaństwa.

Koh 10,18 Skutkiem wielkiego lenistwa chyli się strop, gdy ręce są opuszczone, przecieka

dom.

Koh 10,19 Gdy dla zabawy gotują biesiadę i wino życie rozwesela, a pieniądz na wszyst

ko pozwala:

Koh 10,20 w myślach nawet swoich nie złorzecz królowi ani w sypialni swojej nie prze

klinaj możnego, bo ptactwo powietrzne zaniesie głos, a to, co skrzydlate,

doniesie słowa.

Rozdział 11

Koh 11,01 Wyrzuć swój chleb na powierzchnię wód - a przecież po wielu dniach odnaleźć

go możesz.

Koh 11,02 Rozdaj część między siedmiu czy nawet ośmiu, bo nie wiesz, co może się złego

przydarzyć na ziemi.

Koh 11,03 Gdy chmury napełnią się deszczem, wylewają go na ziemię. A jeśli drzewo

upadnie - na południe czy też na północ - na miejscu, gdzie upadnie, tam

leży.

Koh 11,04 Kto baczy na wiatr, nie będzie siał, a kto ma chmury patrzy, nie będzie

zbierał.

Koh 11,05 Jak nie wiesz, którą drogą duch wstępuje w kości, co są w łonie brzemiennej,

tak też nie możesz poznać działania Boga, który sprawuje wszystko. Koh 11,06 Rano siej swoje ziarno i do wieczora nie pozwól spocząć swej ręce, bo nie

wiesz, czy wzejdzie jedno czy drugie, czy też są jednakowo dobre. Koh 11,07 Przyjemne jest światło i miło oczom widzieć słońce.

Koh 11,08 Tak więc jeżeli człowiek wiele lat żyje, ze wszystkich niech się cieszy i niech

pomni na dni ciemności, bo będzie ich wiele. Wszystko, co ma nastąpić, to

1074 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 25 - Księga Koheleta, Eklezjastesa Rozdział 12

marność.

Koh 11,09 Ciesz się, młodzieńcze, w młodości swojej, a serce twoje niech się rozwesela

za dni młodości twojej. I chodź drogami serca swego i za tym, co oczy twe

pociąga; lecz wiedz, że z tego wszystkiego będzie cię sądził Bóg! Koh 11,10 Więc usuń przygnębienie ze swego serca i oddal ból od twego ciała, bo młodość

jak zorza poranna szybko przemija.

Rozdział 12

Koh 12,01 Pomnij jednak na Stwórcę swego w dniach swej młodości, zanim jeszcze

nadejdą dni niedoli i przyjdą lata, o których powiesz: "Nie mam w nich

upodobania";

Koh 12,02 zanim zaćmi się słońce i światło, i księżyc, i gwiazdy, i chmury powrócą po

deszczu;

Koh 12,03 w czasie, gdy trząść się będą stróże domu, i uginać się będą silni mężowie,

i będą ustawały [kobiety] mielące, bo ich ubędzie, i zaćmią się patrzące w

oknach;

Koh 12,04 i zamkną się drzwi na ulicę, podczas gdy łoskot młyna przycichnie i podniesie

się do głosu ptaka, i wszystkie śpiewy przymilkną;

Koh 12,05 odczuwać się nawet będzie lęk przed wyżyną i strach na drodze; i drzewo

migdałowe zakwitnie, i ociężałą stanie się szarańcza, i pękać będą kapary;

bo zdążać będzie człowiek do swego wiecznego domu i kręcić się już będą po

ulicy płaczki;

Koh 12,06 zanim się przerwie srebrny sznur i stłucze się czara złota, i dzban się rozbije

u źródła, i w studnię kołowrót złamany wpadnie;

Koh 12,07 i wróci się proch do ziemi, tak jak nią był, a duch powróci do Boga, który go

dał.

Koh 12,08 Marność nad marnościami - powiada Kohelet - wszystko marność. Koh 12,09 A ponadto, że Kohelet był mędrcem, wpajał także wiedzę ludowi. I słuchał,

badał i ułożył wiele przysłów.

Koh 12,10 Starał się Kohelet znaleźć słowa piękne i rzetelnie napisać słowa prawdy. Koh 12,11 Słowa mędrców są jak ościenie, a zdania zbiorów przysłów - jak [mocno] wbite

gwoździe. Dane [tu] są przez pasterza jednego.

Koh 12,12 Ponadto, mój synu, przyjmij przestrogę: Pisaniu wielu ksiąg nie ma końca, a

wiele nauki utrudza ciało.

Koh 12,13 Koniec mowy. Wszystkiego tego wysłuchawszy: Boga się bój i przykazań Jego

przestrzegaj, bo cały w tym człowiek!

Koh 12,14 Bóg bowiem każdą sprawę wezwie na sąd, wszystko, choć ukryte: czy dobre

było, czy złe.

1075 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 26

Pieśni nad Pieśniami

Rozdział 1

Pnp 1,01 Pieśń nad Pieśniami Salomona.

Pnp 1,02 Niech mnie ucałuje pocałunkami swych ust! Bo miłość twa przedniejsza od

wina.

Pnp 1,03 Woń twych pachnideł słodka, olejek rozlany - imię twe, dlatego miłują cię

dziewczęta.

Pnp 1,04 Pociągnij mnie za sobą! Pobiegnijmy! Wprowadź mnie, królu, w twe komna

ty! Cieszyć się będziemy i weselić tobą, i sławić twą miłość nad wino; [jakże]

słusznie cię miłują!

Pnp 1,05 Śniada jestem, lecz piękna, córki jerozolimskie, jak namioty Kedaru, jak za

słony Szalma.

Pnp 1,06 Nie patrzcie na mnie, żem śniada, że mnie spaliło słońce. Synowie mej matki

rozgniewali się na mnie, postawili mnie na straży winnic: a ja mej własnej

winnicy nie ustrzegłam.

Pnp 1,07 O ty, którego miłuje dusza moja, wskaż mi, gdzie pasiesz swe stada, gdzie

dajesz im spocząć w południe, abym się nie błąkała wśród stad twych towa

rzyszy.

Pnp 1,08 Jeśli nie wiesz, o najpiękniejsza z niewiast, pójdź za śladami trzód i paś koź

lęta twe przy szałasach pasterzy.

Pnp 1,09 Do zaprzęgu faraona przyrównam cię, przyjaciółko moja. Pnp 1,10 Śliczne są lica twe wśród wisiorków, szyja twa wśród korali. Pnp 1,11 Wisiorki zrobimy ci złote z kuleczkami ze srebra.

Pnp 1,12 Gdy król wśród biesiadników przebywa, nard mój rozsiewa woń swoją. Pnp 1,13 Mój miły jest mi woreczkiem mirry wśród piersi mych położonym. Pnp 1,14 Gronem henny jest mi umiłowany mój w winnicach Engaddi.

1076

Księga 26 - Pieśni nad Pieśniami Rozdział 3

Pnp 1,15 O jak piękna jesteś, przyjaciółko moja, jak piękna, oczy twe jak gołębice! Pnp 1,16 Zaiste piękny jesteś, miły mój, o jakże uroczy! Łoże nasze z zieleni. Pnp 1,17 Belkami domu naszego są cedry, a cyprysy ścianami.

Rozdział 2

Pnp 2,01 Jam narcyz Saronu, lilia dolin.

Pnp 2,02 Jak lilia pośród cierni, tak przyjaciółka ma pośród dziewcząt. Pnp 2,03 Jak jabłoń wśród drzew leśnych, tak ukochany mój wśród młodzieńców. W

upragnionym jego cieniu usiadłam, a owoc jego słodki memu podniebieniu. Pnp 2,04 Wprowadził mnie do domu wina, i sztandarem jego nade mną jest miłość. Pnp 2,05 Posilcie mnie plackami z rodzynek, wzmocnijcie mnie jabłkami, bo chora je

stem z miłości.

Pnp 2,06 Lewa jego ręka pod głową moją, a prawica jego obejmuje mnie. Pnp 2,07 Zaklinam was, córki jerozolimskie, na gazele, na łanie pól: Nie budźcie ze

snu, nie rozbudzajcie ukochanej, póki nie zechce sama.

Pnp 2,08 Cicho! Ukochany mój! Oto on! Oto nadchodzi! Biegnie przez góry, skacze po

pagórkach.

Pnp 2,09 Umiłowany mój podobny do gazeli, do młodego jelenia. Oto stoi za naszym

murem, patrzy przez okno, zagląda przez kraty.

Pnp 2,10 Miły mój odzywa się i mówi do mnie: "Powstań, przyjaciółko ma, piękna ma,

i pójdź!

Pnp 2,11 Bo oto minęła już zima, deszcz ustał i przeszedł.

Pnp 2,12 Na ziemi widać już kwiaty, nadszedł czas przycinania winnic, i głos synogar

licy już słychać w naszej krainie.

Pnp 2,13 Drzewo figowe wydało zawiązki owoców i winne krzewy kwitnące już pachną.

Powstań, przyjaciółko ma, piękna ma, i pójdź!

Pnp 2,14 Gołąbko ma, [ukryta] w zagłębieniach skały, w szczelinach przepaści, ukaż mi

swą twarz, daj mi usłyszeć swój głos! Bo słodki jest głos twój i twarz pełna

wdzięku".

Pnp 2,15 "Schwytajcie nam lisy, małe lisy, co pustoszą winnice, bo w kwieciu są win

nice nasze".

Pnp 2,16 Mój miły jest mój, a ja jestem jego, on stada swe pasie wśród lilii. Pnp 2,17 Nim wiatr wieczorny powieje i znikną cienie, wróć, bądź podobny, mój miły,

do gazeli, do młodego jelenia na górach Beter!

1077 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 26 - Pieśni nad Pieśniami Rozdział 4

Rozdział 3

Pnp 3,01 Na łożu mym nocą szukałam umiłowanego mej duszy, szukałam go, lecz nie

znalazłam.

Pnp 3,02 "Wstanę, po mieście chodzić będę, wśród ulic i placów, szukać będę ukocha

nego mej duszy". Szukałam go, lecz nie znalazłam.

Pnp 3,03 Spotkali mnie strażnicy, którzy obchodzą miasto. "Czyście widzieli miłego

duszy mej?"

Pnp 3,04 Zaledwie ich minęłam, znalazłam umiłowanego mej duszy, pochwyciłam go

i nie puszczę, aż go wprowadzę do domu mej matki, do komnaty mej rodzi

cielki.

Pnp 3,05 Zaklinam was, córki jerozolimskie, na gazele i na łanie pól: nie budźcie ze

snu, nie rozbudzajcie ukochanej, póki nie zechce sama.

Pnp 3,06 Kim jest ta, co się wyłania z pustyni wśród słupów dymu, owiana wonią

mirry i kadzidła, i wszelkich wonności kupców?

Pnp 3,07 Oto lektyka Salomona: sześćdziesięciu mężnych ją otacza spośród najmęż

niejszych Izraela.

Pnp 3,08 Wszyscy wprawni we władaniu mieczem, wyćwiczeni w boju. Każdy ma miecz

u boku przez wzgląd na nocne przygody.

Pnp 3,09 Tron uczynił sobie król Salomon z drzewa libańskiego: Pnp 3,10 podnóżek zrobił ze srebra, oparcie ze złota, siedzenie [wyścielone] purpurą, a

wnętrze wykładane hebanem.

Pnp 3,11 Wyjdźcie, córki jerozolimskie, spójrzcie, córki Syjonu, na króla Salomona

w koronie, którą ukoronowała go jego matka w dniu jego zaślubin, w dniu

radości jego serca.

Rozdział 4

Pnp 4,01 O jak piękna jesteś, przyjaciółko moja, jakże piękna! Oczy twe jak gołębice

za twoją zasłoną. Włosy twe jak stado kóz falujące na górach Gileadu. Pnp 4,02 Zęby twe jak stado owiec strzyżonych, gdy wychodzą z kąpieli: każda z nich

ma bliźniaczą, nie brak żadnej.

Pnp 4,03 Jak wstążeczka purpury wargi twe i usta twe pełne wdzięku. Jak okrawek

granatu skroń twoja za twoją zasłoną.

Pnp 4,04 Szyja twoja jak wieża Dawida, warownie zbudowana; tysiąc tarcz na niej

zawieszono, wszystką broń walecznych.

Pnp 4,05 Piersi twe jak dwoje koźląt, bliźniąt gazeli, co pasą się pośród lilii. Pnp 4,06 Nim wiatr wieczorny powieje i znikną cienie, pójdę ku górze mirry, ku pagór

1078 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 26 - Pieśni nad Pieśniami Rozdział 5

kowi kadzidła.

Pnp 4,07 Cała piękna jesteś, przyjaciółko moja, i nie ma w tobie skazy. Pnp 4,08 Z Libanu przyjdź, oblubienico, z Libanu przyjdź i zbliż się! Zstąp ze szczytu

Amany, z wierzchołka Seniru i Hermonu, z jaskiń lwów, z gór lampartów. Pnp 4,09 Oczarowałaś me serce, siostro ma, oblubienico, oczarowałaś me serce jednym

spojrzeniem twych oczu, jednym paciorkiem twych naszyjników. Pnp 4,10 Jak piękna jest miłość twoja, siostro ma, oblubienico, o ileż słodsza jest mi

łość twoja od wina, a zapach olejków twych nad wszystkie balsamy! Pnp 4,11 Miodem najświeższym ociekają wargi twe, oblubienico, miód i mleko pod

twoim językiem, a zapach twoich szat jak woń Libanu.

Pnp 4,12 Ogrodem zamkniętym jesteś, siostro ma, oblubienico, ogrodem zamkniętym,

źródłem zapieczętowanym.

Pnp 4,13 Pędy twe - granatów gaj, z owocem wybornym kwiaty henny i nardu: Pnp 4,14 nard i szafran, wonna trzcina i cynamon, i wszelkie drzewa żywiczne, mirra

i aloes, i wszystkie najprzedniejsze balsamy.

Pnp 4,15 [Tyś] źródłem mego ogrodu, zdrojem wód żywych spływających z Libanu. Pnp 4,16 Powstań, wietrze północny, nadleć, wietrze z południa, wiej poprzez ogród

mój, niech popłyną jego wonności! Niech wejdzie miły mój do swego ogrodu

i spożywa jego najlepsze owoce!

Rozdział 5

Pnp 5,01 Wchodzę do mego ogrodu, siostro ma, oblubienico; zbieram mirrę mą z moim

balsamem; spożywam plaster z miodem moim; piję wino moje wraz z mle

kiem moim. Jedzcież, przyjaciele, pijcie, upajajcie się, najdrożsi! Pnp 5,02 Ja śpię, lecz serce me czuwa: Cicho! Oto miły mój puka! "Otwórz mi, siostro

moja, przyjaciółko moja, gołąbko moja, ty moja nieskalana, bo pełna rosy

ma głowa i kędziory me - kropli nocy".

Pnp 5,03 "Suknię z siebie zdjęłam, mam więc znów ją wkładać? Stopy umyłam, mam

więc znów je brudzić?"

Pnp 5,04 Ukochany mój przez otwór włożył rękę swą, a serce me zadrżało z jego po

wodu.

Pnp 5,05 Wstałam, aby otworzyć miłemu memu, a z rąk mych kapała mirra, z palców

mych mirra drogocenna - na uchwyt zasuwy.

Pnp 5,06 Otworzyłam ukochanemu memu, lecz ukochany mój już odszedł i znikł; życie

mię odeszło, iż się oddalił. Szukałam go, lecz nie znalazłam, wołałam go, lecz

nie odpowiedział.

Pnp 5,07 Spotkali mnie strażnicy, którzy obchodzą miasto, zbili i poranili mnie, płaszcz

mój zdarli ze mnie strażnicy murów.

1079 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 26 - Pieśni nad Pieśniami Rozdział 6

Pnp 5,08 Zaklinam was, córki jerozolimskie: jeśli umiłowanego mego znajdziecie, cóż

mu oznajmicie? Że chora jestem z miłości.

Pnp 5,09 Jakiż to jest ten twój miły z najmilszych, o najpiękniejsza z niewiast? Jakiż

to jest ten twój miły z najmilszych, że nas tak zaklinasz?

Pnp 5,10 Miły mój śnieżnobiały i rumiany, znakomity spośród tysięcy. Pnp 5,11 Głowa jego - najczystsze złoto, kędziory jego włosów jak gałązki palm, czarne

jak kruk.

Pnp 5,12 Oczy jego jak gołębice nad strumieniami wód. Zęby jego wymyte w mleku

spoczywają w swej oprawie.

Pnp 5,13 Jego policzki jak balsamiczne grzędy, dające wzrost wonnym ziołom. Jak lilie

wargi jego, kapiące mirrą najprzedniejszą.

Pnp 5,14 Ręce jego jak walce ze złota, wysadzane drogimi kamieniami. Tors jego

rzeźba z kości słoniowej, pokryta szafirami.

Pnp 5,15 Jego nogi - kolumny z białego marmuru, wsparte na szczerozłotych podsta

wach. Postać jego [wyniosła] jak Liban, wysmukła jak cedry.

Pnp 5,16 Usta jego przesłodkie i cały jest pełen powabu. Taki jest miły mój, taki jest

przyjaciel mój, córki jerozolimskie!

Rozdział 6

Pnp 6,01 Dokąd odszedł twój umiłowany, o najpiękniejsza z niewiast? W którą zwrócił

się stronę miły twój, byśmy go wraz z tobą szukały?

Pnp 6,02 Miły mój zszedł do swego ogrodu, ku grzędom balsamicznym, aby paść [stado

swoje] w ogrodach i zbierać lilie.

Pnp 6,03 Jam miłego mego, a mój miły jest mój, on [stado swoje] pasie wśród lilii. Pnp 6,04 Piękna jesteś, przyjaciółko moja, jak Tirsa, wdzięczna jak Jeruzalem, groźna

jak zbrojne zastępy.

Pnp 6,05 Odwróć ode mnie twe oczy, bo niepokoją mnie. Włosy twoje jak stado kóz

falujące na [górach] Gileadu.

Pnp 6,06 Zęby twoje jak stado owiec wychodzących z kąpieli, każda z nich ma bliźnia

czą, nie brak żadnej.

Pnp 6,07 Jak okrawek granatu skroń twoja, za twoją zasłoną.

Pnp 6,08 Sześćdziesiąt jest królowych i nałożnic osiemdziesiąt, a dziewcząt bez liczby, Pnp 6,09 [lecz] jedyna jest moja gołąbka, moja nieskalana, jedyna swej matki, wybra

na swej rodzicielki. Podziwiają ją dziewczęta i zwą ją szczęśliwą, królowe i

nałożnice ją wysławiają:

Pnp 6,10 "Kimże jest ta, która świeci z wysoka jak zorza, piękna jak księżyc, jaśniejąca

jak słońce, groźna jak zbrojne zastępy?"

Pnp 6,11 Zeszłam do ogrodu orzechów, by spojrzeć na świeżą zieleń doliny, by zoba

1080 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 26 - Pieśni nad Pieśniami Rozdział 8

czyć, czy rozkwita krzew winny, czy w kwieciu są już granaty. Pnp 6,12 Niespodziewanie znalazłam się [wśród] wozów książęcego orszaku.

Rozdział 7

Pnp 7,01 Obróć się, obróć, Szulamitko, obróć się, obróć się, niech się twym widokiem

nacieszymy! Cóż się wam podoba w Szulamitce, w tańcu obozów? Pnp 7,02 Jak piękne są twe stopy w sandałach, księżniczko! Linia twych bioder jak

kolia, dzieło rąk mistrza.

Pnp 7,03 Łono twe, czasza okrągła: niechaj nie zbraknie w niej wina korzennego! Brzuch

twój jak stos pszenicznego ziarna okolony wiankiem lilii.

Pnp 7,04 Piersi twe jak dwoje koźląt, bliźniąt gazeli.

Pnp 7,05 Szyja twa jak wieża ze słoniowej kości. ( . . . . . . . . . . . ) Oczy twe jak

sadzawki w Cheszbonie, u bramy Bat-Rabbim. Nos twój jak baszta Libanu,

spoglądająca ku Damaszkowi.

Pnp 7,06 Głowa twa [wznosi się] nad tobą jak Karmel, włosy głowy twej jak królewska

purpura, splecione w warkocze.

Pnp 7,07 O jak piękna jesteś, jakże wdzięczna, umiłowana, pełna rozkoszy! Pnp 7,08 Postać twoja wysmukła jak palma, a piersi twe jak grona winne. Pnp 7,09 Rzekłem: wespnę się na palmę, pochwycę gałązki jej owocem brzemienne.

Tak! Piersi twe niech mi będą jako grona winne, a tchnienie twe jak zapach

jabłek.

Pnp 7,10 Usta twoje jak wino wyborne, które spływa mi po podniebieniu, zwilżając

wargi i zęby.

Pnp 7,11 Jam miłego mego i ku mnie zwraca się jego pożądanie. Pnp 7,12 Pójdź, mój miły, powędrujemy w pola, nocujmy po wioskach! Pnp 7,13 O świcie pospieszmy do winnic, zobaczyć, czy kwitnie winorośl, czy pączki

otwarły się, czy w kwieciu są już granaty: tam ci dam miłość moją. Pnp 7,14 Mandragory sieją woń, nad drzwiami naszymi wszelki owoc wyborny, świeży

i zeszłoroczny dla ciebie, miły mój, chowałam.

Rozdział 8

Pnp 8,01 O gdybyś był moim bratem, który ssał pierś mojej matki, spotkawszy na

ulicy, ucałowałabym cię, i nikt by mną nie mógł pogardzić.

Pnp 8,02 Powiodłabym cię i wprowadziła w dom matki mej, która mię wychowała;

napoiłabym cię winem korzennym, moszczem z granatów.

1081 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 26 - Pieśni nad Pieśniami Rozdział 8

Pnp 8,03 Lewa jego ręka pod głową moją, a prawica jego obejmuje mnie. Pnp 8,04 Zaklinam was, córki jerozolimskie, ( . . . . . . . . . . . ) na cóż budzić ze snu,

na cóż rozbudzać umiłowaną, póki nie zechce sama?

Pnp 8,05 Kim jest ta, co się wyłania z pustyni, wsparta na oblubieńcu swoim? Pod

jabłonią obudziłem cię; tam poczęła cię matka twoja, tam poczęła cię ta, co

cię zrodziła.

Pnp 8,06 Połóż mię jak pieczęć na twoim sercu, jak pieczęć na twoim ramieniu, bo jak

śmierć potężna jest miłość, a zazdrość jej nieprzejednana jak Szeol, żar jej to

żar ognia, płomień Pański.

Pnp 8,07 Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości, nie zatopią jej rzeki. Jeśliby kto

oddał za miłość całe bogactwo swego domu, pogardzą nim tylko. Pnp 8,08 Siostrzyczkę małą mamy, piersi jeszcze nie ma. Cóż zrobimy z siostrą naszą,

gdy zaczną mówić o niej?

Pnp 8,09 Jeśli murem jest, uwieńczymy ją gzymsem ze srebra; jeśli bramą jest, wyło

żymy ją deskami z cedru.

Pnp 8,10 Murem jestem ja, a piersi me są basztami, odkąd stałam się w oczach jego

jako ta, która znalazła pokój.

Pnp 8,11 Salomon miał winnicę w Baal-Hamon; oddał ją dzierżawcom. Za owoc jej

płacić miał każdy tysiąc syklów srebra.

Pnp 8,12 Oto przede mną winnica moja, moja własna: tysiąc syklów tobie, Salomonie,

a dwieście stróżom jej owocu.

Pnp 8,13 O ty, która mieszkasz w ogrodach, - druhowie nasłuchują twego głosu - o daj

mi go usłyszeć!

Pnp 8,14 Biegnij, miły mój, bądź podobny do gazeli lub do młodego jelenia na górach

[wśród] balsamowych drzew!

1082 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27

Księga Mądrości

Rozdział 1

Mdr 1,01 Umiłujcie sprawiedliwość, sędziowie ziemscy! Myślcie o Panu właściwie i szu

kajcie Go w prostocie serca!

Mdr 1,02 Daje się bowiem znaleźć tym, co Go nie wystawiają na próbę, objawia się

takim, którym nie brak wiary w Niego.

Mdr 1,03 Bo przewrotne myśli oddzielają od Boga, a Moc, gdy ją wystawiają na próbę,

karci niemądrych.

Mdr 1,04 Mądrość nie wejdzie w duszę przewrotną, nie zamieszka w ciele zaprzedanym

grzechowi.

Mdr 1,05 Święty Duch karności ujdzie przed obłudą, usunie się do niemądrych myśli,

wypłoszy Go nadejście nieprawości.

Mdr 1,06 Mądrość bowiem jest duchem miłującym ludzi, ale bluźniercy z powodu jego

warg nie zostawi bez kary: ponieważ Bóg świadkiem jego nerek, prawdziwym

stróżem jego serca, Tym, który słyszy mowę jego języka.

Mdr 1,07 Albowiem Duch Pański wypełnia ziemię, Ten, który ogarnia wszystko, ma

znajomość mowy.

Mdr 1,08 Zatem się nie ukryje, kto mówi niegodziwie, i nie ominie go karząca sprawie

dliwość.

Mdr 1,09 Zamysły bezbożnego zostaną zbadane i dojdzie do Pana wieść o jego słowach,

dla potępienia jego złych czynów.

Mdr 1,10 Czujne bowiem ucho nasłuchuje wszystkiego i pomruk szemrania nie pozo

stanie w ukryciu.

Mdr 1,11 Strzeżcie się więc próżnego szemrania, powściągajcie język od złej mowy: bo

i skryte słowo nie jest bez następstwa, a usta kłamliwe zabijają duszę. Mdr 1,12 Nie dążcie do śmierci przez swe błędne życie, nie gotujcie sobie zguby wła

1083

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 2

snymi rękami!

Mdr 1,13 Bo śmierci Bóg nie uczynił i nie cieszy się ze zguby żyjących. Mdr 1,14 Stworzył bowiem wszystko po to, aby było, i byty tego świata niosą zdrowie:

nie ma w nich śmiercionośnego jadu ani władania Otchłani na tej ziemi. Mdr 1,15 Bo sprawiedliwość nie podlega śmierci.

Mdr 1,16 Bezbożni zaś ściągają ją na siebie słowem i czynem, usychają, uważając ją za

przyjaciółkę, i zawierają z nią przymierze, zasługują bowiem na to, aby być

jej działem.

Rozdział 2

Mdr 2,01 Mylnie rozumując, mówili sobie: "Nasze życie jest krótkie i smutne. Nie ma

lekarstwa na śmierć człowieczą, nie znamy nikogo, kto by wrócił z Otchłani. Mdr 2,02 Urodziliśmy się niespodzianie i potem będziemy, jakby nas nigdy nie było.

Dech w nozdrzach naszych jak dym, myśl jak iskierka z uderzeń serca nasze

go:

Mdr 2,03 gdy ona zgaśnie, ciało obróci się w popiół, a duch się rozpłynie jak niestałe

powietrze.

Mdr 2,04 Imię nasze pójdzie z czasem w niepamięć i nikt nie wspomni naszych poczy

nań. Przeminie życie nasze jakby ślad obłoku i rozwieje się jak mgła, ścigana

promieniami słońca i żarem jego przybita.

Mdr 2,05 Czas nasz jak cień przemija, śmierć nasza nie zna odwrotu: pieczęć przyło

żono, i nikt nie powraca.

Mdr 2,06 Nuże więc! Korzystajmy z tego, co dobre, skwapliwie używajmy świata w

młodości!

Mdr 2,07 Upijmy się winem wybornym i wonnościami i niech nam nie ujdą wiosenne

kwiaty:

Mdr 2,08 uwijmy sobie wieniec z róż, zanim zwiędną.

Mdr 2,09 Nikogo z nas braknąć nie może w swawoli, wszędzie zostawmy ślady uciechy:

bo to nasz dział, nasze dziedzictwo!

Mdr 2,10 Udręczmy sprawiedliwego biedaka, nie oszczędźmy wdowy ani wiekowej siwi

zny starca nie uczcijmy!

Mdr 2,11 Nasza siła będzie nam prawem sprawiedliwości, bo to, co słabe, gani się jako

nieprzydatne.

Mdr 2,12 Zróbmy zasadzkę na sprawiedliwego, bo nam niewygodny: sprzeciwia się na

szym sprawom, zarzuca nam łamanie prawa, wypomina nam błędy naszych

obyczajów.

Mdr 2,13 Chełpi się, że zna Boga, zwie siebie dzieckiem Pańskim. Mdr 2,14 Jest potępieniem naszych zamysłów, sam widok jego jest dla nas przykry,

1084 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 3

Mdr 2,15 bo życie jego niepodobne do innych i drogi jego odmienne. Mdr 2,16 Uznał nas za coś fałszywego i stroni od dróg naszych jak od nieczystości.

Kres sprawiedliwych ogłasza za szczęśliwy i chełpi się Bogiem jako ojcem. Mdr 2,17 Zobaczmyż, czy prawdziwe są jego słowa, wybadajmy, co będzie przy jego

zejściu.

Mdr 2,18 Bo jeśli sprawiedliwy jest synem Bożym, Bóg ujmie się za nim i wyrwie go z

ręki przeciwników.

Mdr 2,19 Dotknijmy go obelgą i katuszą, by poznać jego łagodność i doświadczyć jego

cierpliwości.

Mdr 2,20 Zasądźmy go na śmierć haniebną, bo - jak mówił - będzie ocalony". Mdr 2,21 Tak pomyśleli - i pobłądzili, bo własna złość ich zaślepiła. Mdr 2,22 Nie pojęli tajemnic Bożych, nie spodziewali się nagrody za prawość i nie

docenili odpłaty dusz czystych.

Mdr 2,23 Bo dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka - uczynił go obrazem swej

własnej wieczności.

Mdr 2,24 A śmierć weszła na świat przez zawiść diabła i doświadczają jej ci, którzy do

niego należą.

Rozdział 3

Mdr 3,01 A dusze sprawiedliwych są w ręku Boga i nie dosięgnie ich męka. Mdr 3,02 Zdało się oczom głupich, że pomarli, zejście ich poczytano za nieszczęście Mdr 3,03 i odejście od nas za unicestwienie, a oni trwają w pokoju. Mdr 3,04 Choć nawet w ludzkim rozumieniu doznali kaźni, nadzieja ich pełna jest nie

śmiertelności.

Mdr 3,05 Po nieznacznym skarceniu dostąpią dóbr wielkich, Bóg ich bowiem doświad

czył i znalazł ich godnymi siebie.

Mdr 3,06 Doświadczył ich jak złoto w tyglu i przyjął ich jak całopalną ofiarę. Mdr 3,07 W dzień nawiedzenia swego zajaśnieją i rozbiegną się jak iskry po ściernisku. Mdr 3,08 Będą sądzić ludy, zapanują nad narodami, a Pan królować będzie nad nimi

na wieki.

Mdr 3,09 Ci, którzy Mu zaufali, zrozumieją prawdę, wierni w miłości będą przy Nim

trwali: łaska bowiem i miłosierdzie dla Jego wybranych.

Mdr 3,10 A bezbożni poniosą karę stosownie do zamysłów, bo wzgardzili sprawiedli

wym i odstąpili od Pana:

Mdr 3,11 nieszczęsny bowiem, kto mądrością gardzi i karnością. Nadzieje ich płonne,

wysiłki bezowocne, bezużyteczne ich dzieła.

Mdr 3,12 Żony ich głupie, przewrotne ich dzieci, przeklęty ich ród! Mdr 3,13 Błogosławiona niepłodna, ale nieskalana, która nie zaznała współżycia w ło

1085 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 4

żu, w czas nawiedzenia dusz wyda plon.

Mdr 3,14 I eunuch, co nie skalał swych rąk nieprawością ani nic złego nie myślał przeciw

Bogu: za wierność otrzyma łaskę szczególną i dział pełen radości w Świątyni

Pańskiej.

Mdr 3,15 Wspaniałe są owoce dobrych wysiłków, a korzeń mądrości nie usycha. Mdr 3,16 A dzieci cudzołożników nie osiągną celu, zniknie potomstwo nieprawego łoża. Mdr 3,17 Jeśli nawet żyć będą długo - za nic będą miani i na końcu niechlubna będzie

ich starość.

Mdr 3,18 A jeśli wcześnie pomrą, będą bez nadziei i bez pociechy w dzień sądu: Mdr 3,19 bo straszny jest kres plemienia grzesznego!

Rozdział 4

Mdr 4,01 Lepsza bezdzietność [połączona] z cnotą, nieśmiertelna jest bowiem jej pa

mięć, bo ma uznanie u Boga i ludzi:

Mdr 4,02 Gdy jest obecna, to ją naśladują, tęsknią, gdy odejdzie, a w wieczności trium

fuje uwieńczona - zwyciężywszy w zawodach o nieskazitelną nagrodę. Mdr 4,03 A rozplenione mnóstwo bezbożnych nie odniesie korzyści; z cudzołożnych

odrośli wyrosłe - nie zapuści korzeni głęboko ani nie założy podwaliny nieza

wodnej.

Mdr 4,04 Jeśli nawet do czasu rozwinie gałęzie - wstrząśnie nim wiatr, bo słabo utwier

dzone, i wyrwie z korzeniami wichura.

Mdr 4,05 Połamią się nierozwinięte gałęzie, a owoc ich - bezużyteczny, niedojrzały do

jedzenia i do niczego niezdatny.

Mdr 4,06 Bo dzieci zrodzone z nieprawego pożycia, przy osądzeniu rodziców, świadczą

o ich przewrotności.

Mdr 4,07 A sprawiedliwy, choćby umarł przedwcześnie, znajdzie odpoczynek. Mdr 4,08 Starość jest czcigodna nie przez długowieczność i liczbą lat się jej nie mierzy: Mdr 4,09 sędziwością u ludzi jest mądrość, a miarą starości - życie nieskalane. Mdr 4,10 Ponieważ spodobał się Bogu, znalazł Jego miłość, i żyjąc wśród grzeszników,

został przeniesiony.

Mdr 4,11 Zabrany został, by złość nie odmieniła jego myśli albo ułuda nie uwiodła

duszy:

Mdr 4,12 bo urok marności przesłania dobro, a burza namiętności mąci prawy umysł. Mdr 4,13 Wcześnie osiągnąwszy doskonałość, przeżył czasów wiele. Mdr 4,14 Dusza jego podobała się Bogu, dlatego pospiesznie wyszedł spośród niepra

wości. A ludzie patrzyli i nie pojmowali, ani sobie tego nie wzięli do serca, Mdr 4,15 że łaska i miłosierdzie nad Jego wybranymi i nad świętymi Jego opatrzność. Mdr 4,16 Sprawiedliwy umarły potępia żyjących bezbożnych, i dopełniona wcześnie

1086 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 5

młodość - leciwą starość nieprawego.

Mdr 4,17 Zobaczą bowiem kres roztropnego, a nie pojmą, co o nim Pan postanowił i

w jakim celu zachował go bezpiecznym.

Mdr 4,18 Patrzą i żywią pogardę, ale Pan ich wyśmieje.

Mdr 4,19 I staną się potem wstrętną padliną i wiecznym pośmiewiskiem wśród zmar

łych. Strąci ich bowiem na głowę - oniemiałych, i wstrząśnie nimi od posad, i

zostaną do szczętu zniszczeni, i będą w udręczeniu, a pamięć o nich zaginie. Mdr 4,20 Z bojaźnią przyjdą zdać sprawę z win swoich, a w twarz ich oskarżą własne

nieprawości.

Rozdział 5

Mdr 5,01 Wtedy sprawiedliwy stanie z wielką śmiałością przed tymi, co go uciskali i

mieli w pogardzie jego trudy.

Mdr 5,02 Gdy ujrzą, wielki przestrach ich ogarnie i osłupieją na widok nieoczekiwanego

zbawienia.

Mdr 5,03 Powiedzą pełni żalu do samych siebie, będą jęczeli w utrapieniu ducha: Mdr 5,04 "To ten, co dla nas - głupich - niegdyś był pośmiewiskiem i przedmiotem

szyderstwa: jego życie mieliśmy za szaleństwo, śmierć jego - za hańbę. Mdr 5,05 Jakże więc policzono go między synów Bożych i ze świętymi ma udział? Mdr 5,06 To myśmy zboczyli z drogi prawdziwej, nie oświeciło nas światło sprawiedli

wości i słońce dla nas nie wzeszło.

Mdr 5,07 Nasyciliśmy się na drogach bezprawia i zguby, błądziliśmy po bezdrożnych

pustyniach, a drogi Pańskiej nie poznaliśmy.

Mdr 5,08 Cóż nam pomogło nasze zuchwalstwo, co dało chełpliwe bogactwo? Mdr 5,09 To wszystko jak cień przeminęło i jak wieść, co przebiega; Mdr 5,10 jak okręt prujący pieniącą się toń: śladu jego nie znajdziesz, gdy przeszedł,

ni bruzdy po jego spodzie wśród fal;

Mdr 5,11 jak się nie znajdzie żaden dowód przelotu ptaka, szybującego w przestworzach:

trzepoczące skrzydła przecięły lekkie powietrze, uderzeniem piór smagane i

prute z gwałtownym szumem - znaku przelotu potem w nim nie znajdziesz. Mdr 5,12 Jak gdy się strzałę wypuści do celu, rozprute powietrze zaraz się zasklepia,

tak że nie poznasz jej przejścia

Mdr 5,13 tak i my: zniknęliśmy, [ledwie] zrodzeni, i nie mogliśmy się wykazać żadnym

znakiem cnoty, aleśmy zniszczeli w naszej nieprawości".

Mdr 5,14 Bo nadzieja bezbożnego jak plewa wiatrem miotana i jak lekka piana rozbita

przez burzę. Jak dym się rozwiała od wiatru, zatarła się jak pamięć chwilo

wego gościa.

Mdr 5,15 A sprawiedliwi żyją na wieki; zapłata ich w Panu i staranie o nich u Najwyż

1087 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 6

szego.

Mdr 5,16 Dlatego otrzymają wspaniałe królestwo i piękny diadem z rąk Pana; osłoni

ich bowiem prawicą, ochraniać ich będzie ramieniem.

Mdr 5,17 Jak zbroję przywdzieje swoją zapalczywość i uzbroi stworzenie ku odparciu

wrogów.

Mdr 5,18 Jak pancerzem okryje się sprawiedliwością i jak przyłbicą osłoni się sądem

nieobłudnym.

Mdr 5,19 Weźmie świętość za puklerz niezwyciężony

Mdr 5,20 i jak miecz wyostrzy gniew nieubłagany, a razem z Nim świat będzie walczył

przeciw nierozumnym.

Mdr 5,21 Polecą z chmur celne pociski błyskawic, pomkną do celu jak z dobrze napię

tego łuku,

Mdr 5,22 a gniewne grady wyrzucone zostaną jak z procy. Wzburzą się przeciw nim

wody morskie i rzeki nieubłaganie ich zatopią.

Mdr 5,23 Podniesie się przeciw nim powiew mocy i jak wichura ich zmiecie. Tak nie

prawość spustoszy całą ziemię, a nikczemność obali trony możnowładców.

Rozdział 6

Mdr 6,01 Słuchajcie więc, królowie, i zrozumiejcie, nauczcie się, sędziowie ziemskich

rubieży!

Mdr 6,02 Nakłońcie ucha, wy, co nad wieloma panujecie i chlubicie się mnogością

narodów,

Mdr 6,03 bo od Pana otrzymaliście władzę, od Najwyższego panowanie: On zbada

uczynki wasze i zamysły wasze rozsądzi.

Mdr 6,04 Będąc bowiem sługami Jego królestwa, nie sądziliście uczciwie aniście prawa

nie przestrzegali, aniście poszli za wolą Boga,

Mdr 6,05 przeto groźnie i rychło natrze On na was, będzie bowiem sąd surowy nad

panującymi.

Mdr 6,06 Najmniejszy znajdzie litościwe przebaczenie, ale mocnych czeka mocna kara. Mdr 6,07 Władca wszechrzeczy nie ulęknie się osoby ani nie będzie zważał na wielkość.

On bowiem stworzył małego i wielkiego i jednakowo o wszystkich się troszczy, Mdr 6,08 ale możnym grozi surowe badanie.

Mdr 6,09 Do was więc zwracam się, władcy, byście się nauczyli mądrości i nie upadli. Mdr 6,10 Bo ci, co świętości święcie przestrzegają, dostąpią uświęcenia, a którzy się

tego nauczyli, ci znajdą [słowa] obrony.

Mdr 6,11 Pożądajcie więc słów moich, pragnijcie, a znajdziecie naukę. Mdr 6,12 Mądrość jest wspaniała i niewiędnąca: ci łatwo ją dostrzegą, którzy ją miłują,

i ci ją znajdą, którzy jej szukają,

1088 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 7

Mdr 6,13 uprzedza bowiem tych, co jej pragną, wpierw dając się im poznać. Mdr 6,14 Kto dla niej wstanie o świcie, ten się nie natrudzi, znajdzie ją bowiem siedzącą

u drzwi swoich.

Mdr 6,15 O niej rozmyślać - to szczyt roztropności, a kto z jej powodu nie śpi, wnet

się trosk pozbędzie:

Mdr 6,16 sama bowiem obchodzi i szuka tych, co są jej godni, objawia się im łaskawie

na drogach i wychodzi naprzeciw wszystkim ich zamysłom.

Mdr 6,17 Początkiem jej najprawdziwszym - pragnienie nauki, a staranie o naukę - to

miłość,

Mdr 6,18 miłość zaś - to przestrzeganie jej praw, a poszanowanie praw to rękojmia

nieśmiertelności,

Mdr 6,19 a nieśmiertelność przybliża do Boga.

Mdr 6,20 Tak więc pragnienie Mądrości wiedzie do królestwa.

Mdr 6,21 Zatem jeśli wam miłe trony i berła, o władcy ludów, czcijcie Mądrość, byście

królowali na wieki.

Mdr 6,22 Oznajmię, czym jest Mądrość i jak się zrodziła, i nie zakryję przed wami

tajemnic. Pójdę jej śladem od początku stworzenia, jej znajomość wydobędę

na światło i prawdy nie pominę.

Mdr 6,23 Nie pójdę też drogą zżerającej zazdrości, bo ona z Mądrością nie ma nic

wspólnego:

Mdr 6,24 wielu mądrych to zbawienie świata, a król rozumny to szczęście narodu. Mdr 6,25 Posłuchajcie więc słów moich, a odniesiecie korzyść.

Rozdział 7

Mdr 7,01 I ja jestem człowiekiem śmiertelnym, podobnym do wszystkich, potomkiem

prarodzica powstałego z ziemi. W łonie matki zostałem ukształtowany jako

ciało,

Mdr 7,02 w ciągu dziesięciu miesięcy, we krwi okrzepły, z nasienia męskiego, i rozkoszy

ze snem złączonej.

Mdr 7,03 I ja, gdy się urodziłem, wspólnym odetchnąłem powietrzem i na tę samą

ziemię wypadłem, tak samo pierwszy głos wydając z płaczem, do wszystkich

podobny.

Mdr 7,04 W pieluszkach i wśród trosk mnie wychowano.

Mdr 7,05 Żaden bowiem z królów nie miał innego początku narodzin: Mdr 7,06 jedno dla wszystkich wejście w życie i wyjście to samo. Mdr 7,07 Dlatego się modliłem i dano mi zrozumienie, przyzywałem, i przyszedł na

mnie duch Mądrości.

Mdr 7,08 Przeniosłem ją nad berła i trony i w porównaniu z nią za nic miałem bogac

1089 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 8

twa.

Mdr 7,09 Nie porównałem z nią drogich kamieni, bo wszystko złoto wobec niej jest

garścią piasku, a srebro przy niej ma wartość błota.

Mdr 7,10 Umiłowałem ją nad zdrowie i piękność i wolałem mieć ją aniżeli światło, bo

nie zna snu blask od niej bijący.

Mdr 7,11 A przyszły mi wraz z nią wszystkie dobra i niezliczone bogactwa w jej ręku. Mdr 7,12 Ucieszyłem się ze wszystkich, bo wiodła je Mądrość, a nie wiedziałem, że ona

jest ich rodzicielką.

Mdr 7,13 Rzetelnie poznałem, bez zazdrości przekazuję i nie chowam dla siebie jej bo

gactwa.

Mdr 7,14 Jest bowiem dla ludzi skarbem nieprzebranym: ci, którzy go zdobyli, przyjaźń

sobie Bożą zjednali, podtrzymani darami, co biorą początek z karności. Mdr 7,15 Oby mi Bóg dał słowo odpowiednie do myśli i myślenie godne tego, co mi

dano! On jest bowiem i przewodnikiem Mądrości, i tym, który mędrcom na

daje kierunek.

Mdr 7,16 W ręku Jego i my, i nasze słowa, roztropność wszelka i umiejętność działania. Mdr 7,17 On mi dał bezbłędną znajomość rzeczy: poznać budowę świata i siły żywio

łów,

Mdr 7,18 początek i kres, i środek czasów, odmiany przesileń i następstwa pór, Mdr 7,19 obroty roczne i układy gwiazd,

Mdr 7,20 naturę zwierząt i popędy bestii, moce duchów i myślenie ludzkie, różnorod

ność roślin i siły korzeni.

Mdr 7,21 Poznałem i co zakryte, i co jest jawne, pouczyła mnie bowiem Mądrość

sprawczyni wszystkiego!

Mdr 7,22 Jest bowiem w niej duch rozumny, święty, jedyny, wieloraki, subtelny, rączy,

przenikliwy, nieskalany, jasny, niecierpiętliwy, miłujący dobro, bystry, Mdr 7,23 niepowstrzymany, dobroczynny, ludzki, trwały, niezawodny, beztroski, wszech

mogący i wszystkowidzący, przenikający wszelkie duchy rozumne, czyste i

najsubtelniejsze.

Mdr 7,24 Mądrość bowiem jest ruchliwsza od wszelkiego ruchu i przez wszystko prze

chodzi, i przenika dzięki swej czystości.

Mdr 7,25 Jest bowiem tchnieniem mocy Bożej i przeczystym wypływem chwały Wszech

mocnego, dlatego nic skażonego do niej nie przylgnie.

Mdr 7,26 Jest odblaskiem wieczystej światłości, zwierciadłem bez skazy działania Bo

ga, obrazem Jego dobroci.

Mdr 7,27 Jedna jest, a wszystko może, pozostając sobą, wszystko odnawia, a przez

pokolenia zstępując w dusze święte, wzbudza przyjaciół Bożych i proroków. Mdr 7,28 Bóg bowiem miłuje tylko tego, kto przebywa z Mądrością. Mdr 7,29 Bo ona piękniejsza niż słońce i wszelki gwiazdozbiór. Porównana ze światło

ścią - uzyska pierwszeństwo,

Mdr 7,30 po tamtej bowiem nastaje noc, a Mądrości zło nie przemoże.

1090 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 9

Rozdział 8

Mdr 8,01 Sięga potężnie od krańca do krańca i włada wszystkim z dobrocią. Mdr 8,02 Ją to pokochałem, jej od młodości szukałem: pragnąłem ją sobie wziąć za

oblubienicę i stałem się miłośnikiem jej piękna.

Mdr 8,03 Sławi ona swe szlachetne pochodzenie, gdyż obcuje z Bogiem i miłuje ją

Władca wszechrzeczy,

Mdr 8,04 bo jest wtajemniczona w wiedzę Boga i w Jego dziełach dokonuje wyboru. Mdr 8,05 Jeśli w życiu bogactwo jest dobrem pożądanym - cóż cenniejszego niż Mą

drość, która wszystko sprawia?

Mdr 8,06 Jeśli rozwaga jest twórcza - któreż ze stworzeń bardziej twórcze niż Mądrość? Mdr 8,07 I jeśli kto miłuje sprawiedliwość - jej to dziełem są cnoty: uczy bowiem umiar

kowania i roztropności, sprawiedliwości i męstwa, od których nie ma dla ludzi

nic lepszego w życiu.

Mdr 8,08 A jeśli kto jest żądny wielkiej wiedzy - ona zna przeszłość i o przyszłości

wnioskuje, zna zawiłości słów i rozwiązania zagadek, wiedza wyprzedza zna

ki i cuda, następstwa chwil i czasów.

Mdr 8,09 Postanowiłem więc wziąć ją za towarzyszkę życia, wiedząc, że mi będzie do

radczynią w dobrem, a w troskach i w smutku pociechą.

Mdr 8,10 Dzięki niej znajdę chwałę u ludu i cześć u starszych, sam będąc młody. Mdr 8,11 Bystrym znajdą mnie w sądzie, wzbudzę podziw u możnych. Mdr 8,12 Gdy będę milczał - wyczekiwać będą, a gdy przemówię - uważać; i jeśli długo

przemawiać będę - położą rękę na ustach.

Mdr 8,13 Przez nią zdobędę nieśmiertelność, zostawię wieczną pamięć potomnym. Mdr 8,14 Będę władał ludami, poddane mi będą narody:

Mdr 8,15 usłyszawszy mnie ulękną się władcy straszliwi. Okażę się dobrym wśród ludu

i mężnym na wojnie.

Mdr 8,16 Wszedłszy do swego domu przy niej odpocznę, bo obcowanie z nią nie sprawia

przykrości ani współżycie z nią nie przynosi udręki, ale wesele i radość. Mdr 8,17 Gdym sobie nad tym pomyślał i rozważyłem to w sercu, że w zażyłości z

Mądrością leży nieśmiertelność,

Mdr 8,18 w przyjaźni z nią szlachetna rozkosz, w dziełach jej rąk nieprzebrane bogac

twa, a roztropność we wspólnych z nią ćwiczeniach i sława w posiadaniu jej

nauki - krążyłem, szukając, jak by ją wziąć do siebie.

Mdr 8,19 Byłem dzieckiem dorodnym i dusza przypadła mi dobra, Mdr 8,20 a raczej: będąc dobrym wszedłem do ciała nieskalanego. Mdr 8,21 Wiedząc jednak, że nie zdobędę jej inaczej, tylko jeśli Bóg udzieli - a i to już

było sprawą Mądrości wiedzieć, czyja jest ta łaska - udałem się do Pana i

błagałem Go i mówiłem z całego serca:

1091 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 10

Rozdział 9

Mdr 9,01 Boże przodków i Panie miłosierdzia, któryś wszystko uczynił swoim słowem Mdr 9,02 i w Mądrości swojej stworzyłeś człowieka, by panował nad stworzeniami, co

przez Ciebie się stały,

Mdr 9,03 by władał światem w świętości i sprawiedliwości i w prawości serca sądy

sprawował

Mdr 9,04 dajże mi Mądrość, co dzieli tron z Tobą, i nie wyłączaj mnie z liczby swych

dzieci!

Mdr 9,05 Bom sługa Twój, syn Twojej służebnicy, człowiek niemocny i krótkowieczny,

zbyt słaby, by pojąć sprawiedliwość i prawa.

Mdr 9,06 Choćby zresztą był ktoś doskonały między ludźmi, jeśli mu braknie mądrości

od Ciebie - za nic będzie poczytany.

Mdr 9,07 Wybrałeś mnie na króla swojego ludu i na sędziego synów swoich i córek. Mdr 9,08 Kazałeś zbudować świątynię na górze swej świętej i ołtarz w mieście swego

zamieszkania - obraz Namiotu świętego, któryś zgotował od początku. Mdr 9,09 Z Tobą jest Mądrość, która zna Twe dzieła, i była z Tobą, kiedy świat stwa

rzałeś, i wie, co jest miłe Twym oczom, co słuszne według Twych przykazań. Mdr 9,10 Wyślij ją z niebios świętych, ześlij od tronu swej chwały, by przy mnie będąc

pracowała ze mną i żebym poznał, co jest Tobie miłe.

Mdr 9,11 Ona bowiem wie i rozumie wszystko, będzie mi mądrze przewodzić w mych

czynach i ustrzeże mnie dzięki swej chwale.

Mdr 9,12 I będą przyjemne dzieła moje, będę rozsądzał lud Twój sprawiedliwie i stanę

się godnym tronu mego ojca.

Mdr 9,13 Któż bowiem z ludzi rozezna zamysł Boży albo któż pojmie wolę Pana? Mdr 9,14 Nieśmiałe są myśli śmiertelników i przewidywania nasze zawodne, Mdr 9,15 bo śmiertelne ciało przygniata duszę i ziemski przybytek obciąża lotny umysł. Mdr 9,16 Mozolnie odkrywamy rzeczy tej ziemi, z trudem znajdujemy, co mamy pod

ręką - a któż wyśledzi to, co jest na niebie?

Mdr 9,17 Któż poznał Twój zamysł, gdyś nie dał Mądrości, nie zesłał z wysoka Świę

tego Ducha swego?

Mdr 9,18 I tak ścieżki mieszkańców ziemi stały się proste, a ludzie poznali, co Tobie

przyjemne, i wybawiła ich Mądrość.

Rozdział 10

Mdr 10,01 To ona ustrzegła Prarodzica świata - pierwsze, samotne stworzenie; wypro

wadziła go z jego upadku

1092 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 10

Mdr 10,02 i dała mu moc panowania nad wszystkim.

Mdr 10,03 A gdy od niej odpadł Niegodziwiec w swym gniewie, w bratobójczym szale

zgubił sam siebie.

Mdr 10,04 Zatopioną z jego winy ziemię Mądrość znowu ocaliła, na lichym drewnie ste

rując Sprawiedliwym.

Mdr 10,05 Gdy przyszło pomieszanie narodów za przewrotną zmowę, ona uznała Spra

wiedliwego, zachowała go nienagannym przed Bogiem i zachowała mocnym

mimo jego litości dla dziecka.

Mdr 10,06 Gdy przyszła zatrata na bezbożnych, ona wybawiła Sprawiedliwego, gdy

zbiegł przed ogniem na Pięć Miast spadającym.

Mdr 10,07 Zachowało się jeszcze świadectwo ich przewrotności: dymiące pustkowie, ro

śliny owocujące o niezwykłej porze, i sterczący słup soli, pomnik duszy, co

nie dowierzała.

Mdr 10,08 Gdy bowiem zboczyli z drogi Mądrości, nie tylko tę szkodę ponieśli, że nie

poznali, co dobre, ale jeszcze zostawili żywym pamiątkę swej głupoty, by na

wet nie mogło pozostać w ukryciu to, w czym pobłądzili.

Mdr 10,09 Lecz Mądrość wybawiła swych czcicieli z utrapień.

Mdr 10,10 Ona Sprawiedliwego, co zbiegł przed gniewem brata, po drogach prostych

powiodła; ukazała mu Boże królestwo i dała znajomość rzeczy świętych. W

mozołach mu poszczęściła i pomnożyła owoc jego trudów.

Mdr 10,11 Była przy nim pośród zachłannych jego gnębicieli i obdarzyła go bogactwa

mi.

Mdr 10,12 Ustrzegła go przed wrogami, uchroniła przed gotującymi zasadzki. Rozstrzy

gnęła na jego korzyść ciężkie zmaganie, by wiedział, że pobożność możniejsza

jest niż wszystko.

Mdr 10,13 Nie opuściła Sprawiedliwego, gdy go zaprzedano, ale go wybawiła od grze

chu.

Mdr 10,14 Zeszła z nim razem do lochu i nie opuściła go w więzach, aż mu przyniosła

berło królewskie i władzę nad jego ciemięzcami. Dowiodła, że kłamią jego

potwarcy, a jemu dała sławę na wieki.

Mdr 10,15 Ona wyrwała lud święty, plemię nienaganne, spośród narodu ciemięzców. Mdr 10,16 Wstąpiła w duszę Sługi Pańskiego, w znakach i cudach groźnym władcom się

przeciwstawiła.

Mdr 10,17 Oddała świętym zapłatę ich trudów, powiodła ich drogą cudowną i stała się

im za dnia osłoną, a światłem gwiazd wśród nocy.

Mdr 10,18 Przeprawiła ich przez Morze Czerwone, przeprowadziła poprzez wody mno

gie,

Mdr 10,19 a wrogów ich potopiła i wyrzuciła z głębin otchłani.

Mdr 10,20 Wzięli więc sprawiedliwi łupy z bezbożnych i opiewali, Panie, święte imię

Twoje, i sławili zgodnie zwycięską Twą rękę.

Mdr 10,21 Mądrość bowiem otworzyła usta niemych i głośnymi uczyniła języki nie

1093 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 11

wprawnych.

Rozdział 11

Mdr 11,01 Poszczęściła ich dziełom przez ręce świętego Proroka:

Mdr 11,02 przebyli bezludną pustynię i rozbili namioty w miejscach niedostępnych. Mdr 11,03 Stawili czoło nieprzyjaciołom i odparli wrogów.

Mdr 11,04 Wołali do Ciebie, gdy byli spragnieni, i otrzymali wodę z litej skały, w pra

gnieniu ochłodę - z kamienia twardego.

Mdr 11,05 Skąd bowiem przyszła na wrogów ich kara, stąd dla nich w potrzebie przyszły

dobrodziejstwa.

Mdr 11,06 Zamiast wody z rzeki nie wysychającej, krwią brudną zamąconej, Mdr 11,07 w odwet za nakaz dzieciobójczy, dałeś im niespodziewanie wodę obfitą, Mdr 11,08 pokazawszy im przez owo pragnienie, jak pokarałeś ich wrogów. Mdr 11,09 Gdy przyszła próba - chociaż karciłeś łagodnie - pojęli, ile ucierpieli bezbożni,

osądzeni z gniewem.

Mdr 11,10 Ich bowiem doświadczałeś, ostrzegając jak ojciec, tamtych utrapiłeś, osądza

jąc jak król nieubłagany.

Mdr 11,11 Oddaleni czy bliscy jednakich utrapień doznali.

Mdr 11,12 Zdwojony ich bowiem smutek ogarnął i narzekanie, gdy przeszłość wspomnie

li.

Mdr 11,13 I dostrzegli Pana, kiedy posłyszeli, że kaźnie przez nich doznane tamtym

wyszły na dobro.

Mdr 11,14 Którego bowiem niegdyś kazali wyrzucić, a potem z drwiną odprawili - tego

podziwiali u końca wydarzeń, paleni pragnieniem odmiennym niż sprawiedli

wi.

Mdr 11,15 A za nierozsądne wymysły ich nieprawości, którymi zwiedzeni czcili nierozum

ne gady i marne bydlęta, zesłałeś na nich w odwet mnóstwo nierozumnych

zwierząt,

Mdr 11,16 by wiedzieli, że przez co kto grzeszy, przez to ponosi karę. Mdr 11,17 Nie było trudne dla ręki Twej wszechmocnej - co i świat stworzyła z bezładnej

materii - nasłać na nich liczne niedźwiedzie, lwy nieustraszone

Mdr 11,18 lub nowo stworzone nieznane drapieżne bestie, czy to ziejące ognistym od

dechem, czy z pomrukiem dyszące dymem, czy straszne iskry miotające z

oczu,

Mdr 11,19 których nie tylko cios mógłby ich zetrzeć, ale i zgubić sam przerażający ich

widok.

Mdr 11,20 A i bez tego paść mogli od jednego podmuchu, pomstą ścigani i zmieceni

tchnieniem Twej mocy, aleś Ty wszystko urządził według miary i liczby, i

1094 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 12

wagi!

Mdr 11,21 Potężnie działać zawsze jest w Twej mocy i któż się oprze potędze Twojego

ramienia?

Mdr 11,22 Świat cały przy Tobie jak ziarnko na szali, kropla rosy porannej, co spadła

na ziemię.

Mdr 11,23 Nad wszystkim masz litość, bo wszystko w Twej mocy, i oczy zamykasz na

grzechy ludzi, by się nawrócili.

Mdr 11,24 Miłujesz bowiem wszystkie stworzenia, niczym się nie brzydzisz, co uczyniłeś,

bo gdybyś miał coś w nienawiści, nie byłbyś tego uczynił.

Mdr 11,25 Jakżeby coś trwać mogło, gdybyś Ty tego nie chciał? Jak by się zachowało,

czego byś nie wezwał?

Mdr 11,26 Oszczędzasz wszystko, bo to wszystko Twoje, Panie, miłośniku życia!

Rozdział 12

Mdr 12,01 Bo we wszystkim jest Twoje nieśmiertelne tchnienie.

Mdr 12,02 Dlatego nieznacznie karzesz upadających i strofujesz, przypominając, w czym

grzeszą, by wyzbywszy się złości, w Ciebie, Panie, uwierzyli.

Mdr 12,03 Bo i dawnych mieszkańców Twojej świętej ziemi

Mdr 12,04 znienawidziłeś za ich postępki tak obrzydliwe: czarnoksięstwa, niecne obrzę

dy,

Mdr 12,05 bezlitosne zabijanie dzieci, krwiożercze - z ludzkich ciał i krwi - biesiady wta

jemniczonych spośród bractwa,

Mdr 12,06 i rodziców mordujących niewinne istoty. Chciałeś ich wytracić ręką naszych

przodków,

Mdr 12,07 by godnych otrzymała osadników - dzieci Boże - ta ziemia, u Ciebie nad

wszystkie cenniejsza.

Mdr 12,08 Ale i ich jako ludzi oszczędzałeś! Zesłałeś na nich szerszenie wyprzedzające

Twe wojsko, by ich niszczyły stopniowo.

Mdr 12,09 Mogłeś wydać bezbożnych sprawiedliwym w bitwie lub naraz wygubić przez

bestie okrutne czy też wyrokiem bezlitosnym.

Mdr 12,10 Lecz karząc powoli, dawałeś miejsce nawróceniu, chociaż dobrze wiedziałeś,

że ich pochodzenie nikczemne, a złość ich jest wrodzona i nie odmieni się ich

usposobienie na wieki,

Mdr 12,11 bo to było plemię od początku przeklęte. I nie z obawy przed kimś pozosta

wiałeś grzechy ich bez kary.

Mdr 12,12 Któż Ci bowiem powie: "Cóżeś to uczynił?" Albo kto się oprze Twemu wyro

kowi? Któż Ciebie pozwie za wytracenie narodów, któreś Ty uczynił? Albo

któż powstanie przeciw Tobie jako obrońca ludzi nieprawych?

1095 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 13

Mdr 12,13 Ani bowiem nie ma oprócz Ciebie boga, co ma pieczę nad wszystkim, abyś

miał dowodzić, że nie sądzisz niesprawiedliwie,

Mdr 12,14 ani się z Tobą nie będzie mógł spierać król czy władca o tych, których uka

rałeś.

Mdr 12,15 Tyś sprawiedliwy i rządzisz wszystkim sprawiedliwie: skazać kogoś, kto nie

zasłużył na karę, uważasz za niegodne Twojej potęgi.

Mdr 12,16 Podstawą Twojej sprawiedliwości jest Twoja potęga, wszechwładza Twa spra

wia, że wszystko oszczędzasz.

Mdr 12,17 Moc swą przejawiasz, gdy się nie wierzy w pełnię Twej potęgi, i karzesz zu

chwalstwo świadomych.

Mdr 12,18 Potęgą władasz, a sądzisz łagodnie i rządzisz nami z wielką oględnością, bo

do Ciebie należy moc, gdy zechcesz.

Mdr 12,19 Nauczyłeś lud swój tym postępowaniem, że sprawiedliwy powinien być do

brym dla ludzi. I wlałeś synom swym wielką nadzieję, że po występkach

dajesz nawrócenie.

Mdr 12,20 Jeśli bowiem wrogów swych dzieci, chociaż winnych śmierci, karałeś z taką

oględnością i pobłażaniem, dając czas i miejsce, by się od zła odwrócili, Mdr 12,21 z jakże wielką czułością sądziłeś swych synów, których przodkom dawałeś

przysięgi i przymierza, pełne wspaniałych obietnic.

Mdr 12,22 Kiedy nas karcisz - wrogów naszych chłoszczesz tysiąckrotnie, byśmy pamię

tali o dobroci Twojej, gdy sądzimy, i oczekiwali miłosierdzia, gdy na nas sąd

przyjdzie.

Mdr 12,23 Stąd i tych, co w głupocie swej żyli bezbożnie, skarałeś przez ich własne

bezeceństwa.

Mdr 12,24 Bo też zabłąkali się zbyt daleko na drogach błędu, biorąc za bogów najlichsze

z najpodlejszych zwierząt, zwiedzeni na wzór nierozsądnych dzieci. Mdr 12,25 Więc też jak dzieciom nierozumnym zesłałeś im karę na ośmieszenie. Mdr 12,26 Ale ci, których ośmieszające kary nie nawróciły, doświadczą sądu godnego

Boga.

Mdr 12,27 Bo na co się sami w udręce oburzali, tym właśnie pokarani, co mieli za bo

gów, dostrzegli Tego, którego przedtem znać nie chcieli, i uznali za Boga

prawdziwego. I dlatego przyszła na nich ostateczna kara.

Rozdział 13

Mdr 13,01 Głupi [już] z natury są wszyscy ludzie, którzy nie poznali Boga: z dóbr

widzialnych nie zdołali poznać Tego, który jest, patrząc na dzieła nie poznali

Twórcy,

Mdr 13,02 lecz ogień, wiatr, powietrze chyże, gwiazdy dokoła, wodę burzliwą lub światła

1096 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 14

niebieskie uznali za bóstwa, które rządzą światem.

Mdr 13,03 Jeśli urzeczeni ich pięknem wzięli je za bóstwa - winni byli poznać, o ile

wspanialszy jest ich Władca, stworzył je bowiem Twórca piękności; Mdr 13,04 a jeśli ich moc i działanie wprawiły ich w podziw - winni byli z nich poznać,

o ile jest potężniejszy Ten, kto je uczynił.

Mdr 13,05 Bo z wielkości i piękna stworzeń poznaje się przez podobieństwo ich Stwórcę. Mdr 13,06 Ci jednak na mniejszą zasługują naganę, bo wprawdzie błądzą, ale Boga

szukają i pragną Go znaleźć.

Mdr 13,07 Obracają się wśród Jego dzieł, badają, i ulegają pozorom, bo piękne to, na

co patrzą.

Mdr 13,08 Ale i oni nie są bez winy:

Mdr 13,09 jeśli się bowiem zdobyli na tyle wiedzy, by móc ogarnąć wszechświat - jakże

nie mogli rychlej znaleźć jego Pana?

Mdr 13,10 A nieszczęśni i w rzeczach martwych zadufani ci, co bogami zwą dzieła rąk

ludzkich: złoto i srebro - dzieła sztuki, wyobrażenia zwierząt lub bezużyteczny

kamień, dzieło starożytnej ręki.

Mdr 13,11 Oto jakiś cieśla wyciął odpowiednie drzewo, całą korę zdjął z niego umiejętnie

i obrobiwszy ładnie sporządził sprzęt przydatny do codziennego użytku. Mdr 13,12 A odpadków z tej obróbki użył do przygotowania pokarmu i nasycił się. Mdr 13,13 Wziął spośród nich odpadek na nic już niezdatny, kloc kręty, poprzerastany

sękami, rzeźbił, bawiąc się pracą dla odpoczynku, i przekształcał, próbując

swych umiejętności. Odtworzył w nim obraz człowieka

Mdr 13,14 lub uczynił coś podobnego do jakiegoś marnego zwierzęcia. Pociągnął minią,

czerwienią jego powierzchnię zabarwił i zamalował na nim wszelką skazę. Mdr 13,15 Przygotował mu pomieszczenie stosowne: na ścianie umieścił, przytwierdzając

gwoździem.

Mdr 13,16 Zatroszczył się więc o niego, żeby czasem nie spadł, wiedząc, że sobie sam

pomóc nie zdoła, bo jest [tylko] obrazem i potrzebuje pomocy.

Mdr 13,17 Ale gdy się modli w sprawie swego mienia, w sprawie swych zaślubin i dzieci

- nie wstydzi się mówić do bezdusznego. I bezsilnego prosi o zdrowie, Mdr 13,18 do martwego modli się o życie. Najbardziej bezradnego błaga o pomoc, a o

drogę szczęśliwą - niezdolnego posłużyć się nogą.

Mdr 13,19 O zarobek, o pracę, o rękę szczęśliwą, o siłę prosi tego, czyje ręce są jak

najbardziej bezsilne.

Rozdział 14

Mdr 14,01 Inny znowu, żeglując i chcąc przepłynąć groźne fale, wzywa na pomoc drew

no, bardziej kruche niż unoszący go statek.

1097 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 14

Mdr 14,02 Ten bowiem wymyśliła wprawdzie chęć zysków, a twórcza mądrość sporzą

dziła,

Mdr 14,03 ale steruje nim Opatrzność Twa, Ojcze! Bo i na morzu wytyczyłeś drogę,

wśród bałwanów ścieżkę bezpieczną,

Mdr 14,04 wskazując, że zewsząd możesz wybawić, by i niedoświadczony mógł wsiąść

na okręt.

Mdr 14,05 Chcesz, by dzieła Twej mądrości nie leżały odłogiem, więc i najlichszemu

drewnu ludzie zawierzają życie, i przebywszy burzliwe fale, ratują się na tra

twie.

Mdr 14,06 Bo i w początkach, gdy ginęli wyniośli olbrzymi, nadzieja świata schroniła

się w arce i pokierowana Twą ręką zostawiła światu zawiązki potomności. Mdr 14,07 Błogosławione drzewo, przez które dokonuje się sprawiedliwość, Mdr 14,08 ale tamto, ręką obrobione - przeklęte: i ono, i jego twórca! On, że je wykonał,

ono zaś, że choć znikome, dostało miano boga.

Mdr 14,09 Jednakowo Bogu są nienawistni i bezbożnik, i jego bezbożność, Mdr 14,10 i dzieło wraz z twórcą zostanie skarane.

Mdr 14,11 Dlatego i na bożki pogańskie przyjdzie nawiedzenie, bo się stały obrzydliwo

ścią pośród stworzeń Bożych, zgorszeniem dla dusz ludzkich i potrzaskiem

dla nóg ludzi głupich.

Mdr 14,12 Wymyślenie bożków to źródło wiarołomstwa, wynalezienie ich to zatrata ży

cia.

Mdr 14,13 Nie było ich na początku i nie będą istniały na wieki:

Mdr 14,14 zjawiły się na świecie przez ludzką głupotę, dlatego sądzony im rychły koniec. Mdr 14,15 Ojciec, w przedwczesnym żalu pogrążony, sporządził obraz młodo zabranego

dziecka i odtąd jako boga czcił ongiś zmarłego człowieka, a dla poddanych

ustanowił wtajemniczenia i obrzędy;

Mdr 14,16 a z biegiem czasu ten zakorzeniony bezbożny obyczaj zaczęto zachowywać

jako prawo.

Mdr 14,17 I na rozkaz władców czczono posągi: nie mogąc z powodu odległego zamiesz

kania czcić ich osobiście, na odległość ludzie odtwarzali postać, sporządzając

okazały wizerunek czczonego króla, by nieobecnemu schlebiać gorliwie, tak

jak obecnemu.

Mdr 14,18 Nawet tych, co go nie znali, do wzmożenia kultu skłaniała dążność do sławy

u twórcy.

Mdr 14,19 Ten bowiem, chcąc się może przypodobać władcy, sztuką swą doprowadził

wizerunek do wielkiej piękności,

Mdr 14,20 a tłum, zachwycony piękną robotą, uznał za bóstwo tego, którego dopiero co

czczono jako człowieka.

Mdr 14,21 I dla żyjących sidłem stało się to, że ludzie, ulegając nieszczęściu lub władzy,

nadali nieprzekazywalne Imię kamieniom i drewnom.

Mdr 14,22 I nie dość, że zbłądzili co do poznania Boga, ale ponadto żyjąc w wielkim

1098 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 15

zamęcie niewiedzy, to tak wielkie zło nazywają pokojem.

Mdr 14,23 Bo gdy odprawiają dzieciobójcze obrzędy czy tajemne misteria albo szaleńcze

pochody z dziwnymi śpiewami

Mdr 14,24 nie zachowują w czystości ni życia, ni małżeństw, lecz jeden drugiego pod

stępnie zabija lub cudzołóstwem zadręcza.

Mdr 14,25 Wszędzie się wmieszały krew i morderstwo, kradzież i podstęp, zniszczenie,

zdrada, gwałt, krzywoprzysięstwo,

Mdr 14,26 ucisk dobrych, niepamięć dobrodziejstw, znieprawienie dusz, grzechy prze

ciwne naturze, rozprzężenie w małżeństwach, cudzołóstwo i bezwstyd. Mdr 14,27 Kult bożków, niegodnych nazwania - to początek, przyczyna i kres wszelkiego

zła.

Mdr 14,28 Albo szaleją w zabawie, albo prorokują fałszywie, albo niegodziwie żyją, albo

przysięgają pochopnie:

Mdr 14,29 zawierzyli bezdusznym bożkom i po krzywoprzysięstwie nie boją się nieszczę

ścia.

Mdr 14,30 Ale przyjdzie na nich kara słuszna za jedno i drugie, że źle myśleli o Bogu,

trzymając się bożków, i że gardząc uczciwością, przysięgali przewrotnie na

kłamstwo.

Mdr 14,31 Bo nie potęga bóstw, wzywanych w przysiędze, lecz kara, grzesznikom należ

na, przychodzi zawsze po przestępstwie bezbożnych.

Rozdział 15

Mdr 15,01 Ty zaś, Boże nasz, jesteś łaskawy i wierny, cierpliwy i miłosierny w rządach

nad wszystkim.

Mdr 15,02 Nawet gdy zgrzeszymy, Twoimi jesteśmy, skoro uznajemy moc Twoją; ale nie

będziemy grzeszyć, bo wiemy, żeśmy za Twoich poczytani.

Mdr 15,03 Ciebie znać - oto sprawiedliwość doskonała; pojąć Twą moc - oto źródło

nieśmiertelności.

Mdr 15,04 Nie zwiódł nas ani niecny ludzki wymysł, ani bezużyteczne dzieło malarzy

wizerunek, poplamiony różnymi barwami,

Mdr 15,05 których widok roznamiętnia głupich, iż pożądają bezdusznej postaci z mar

twego obrazu.

Mdr 15,06 W złych rzeczach się kochają, takich nadziei też są warci ich twórcy, miło

śnicy, czciciele.

Mdr 15,07 Bo i garncarz, ugniatając mozolnie miękką ziemię, lepi wszelakie naczynia do

naszego użytku. I z tej samej gliny ulepił tak naczynia służące do celów szla

chetnych, jak do przeciwnych - wszystkie podobnie. Jaki zaś będzie użytek

jednego lub drugiego - rozstrzyga garncarz.

1099 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 16

Mdr 15,08 W niecnym trudzie lepi z tejże gliny marne bóstwo ten, co niedawno powstał

z ziemi, i pójdzie niebawem do tej, z której został wzięty, wezwany do spła

cenia długu duszy.

Mdr 15,09 Ale on się nie troszczy o to, że niebawem umrze, ani o to, że życie ma krótkie,

lecz idzie w zawody z tymi, co obrabiają złoto, odlewają srebro, naśladuje

tych, co rzeźbią w brązie, i chlubi się, że lepi bałamuctwa.

Mdr 15,10 Serce jego jak popiół, nadzieja jego marniejsza niż ziemia i życie nędzniejsze

niż glina.

Mdr 15,11 Bo nie poznał Tego, który go ulepił, tchnął w niego duszę działającą i napeł

nił duchem żywotnym.

Mdr 15,12 Mniemał, że nasze życie jest zabawą, targiem zyskownym nasze bytowanie,

bo mówi, że trzeba ze wszystkiego ciągnąć zyski, nawet z nieprawości. Mdr 15,13 Ten wie lepiej niż inni, że grzeszy, gdy z ziemskiej materii tworzy kruche

naczynia i rzeźby.

Mdr 15,14 Bardzo są niemądrzy i od duszy dziecięcej biedniejsi wszyscy wrogowie Twego

ludu i jego ciemięzcy.

Mdr 15,15 Wzięli bowiem za bóstwa wszelkie pogańskie posągi, które ni władzy wzroku

nie mają, by spojrzeć, ni nozdrzy, aby powietrzem odetchnąć, ani uszu, by

słyszeć, ani palców u rąk, żeby dotknąć, a nogi ich niezdatne do chodzenia. Mdr 15,16 Człowiek je bowiem uczynił, ulepił je ktoś, kto sam trzyma ducha w dzier

żawie. Żaden człowiek nie zdoła ulepić bożka, choćby do siebie podobnego, Mdr 15,17 ale sam śmiertelny rzecz martwą tworzy niecnymi rękami. I sam jest możniej

szy od swoich świętości: on bowiem żył, a tamte - nigdy.

Mdr 15,18 Czczą nawet i najwstrętniejsze zwierzęta, które przez swą głupotę gorsze są

od innych.

Mdr 15,19 W ich zwierzęcym wyglądzie nie znajdzie się upragnionego piękna, a zatraciły

one i uznanie, i błogosławieństwo Boże.

Rozdział 16

Mdr 16,01 Słusznie więc skarani zostali podobnymi stworzeniami i mnóstwem zwierząt

udręczeni,

Mdr 16,02 ludowi swemu zamiast tej kary dobro wyświadczyłeś: niezwykłą potrawę dla

pożądliwego smaku zgotowałeś im na pokarm - przepiórki.

Mdr 16,03 Tak, by tamci, chociaż łaknęli pokarmu, z powodu obrzydliwości nasłanych

stworzeń poniechali nawet naturalnej chęci jedzenia, a ci, przelotnie brakiem

dotknięci, by mieli pokarm, i to niezwykły.

Mdr 16,04 Trzeba bowiem było, by na owych ciemięzców przyszła bieda nieuchronna, a

tym, by tylko zostało ukazane, jaka chłosta dręczyła ich wrogów.

1100 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 16

Mdr 16,05 Albowiem i wtedy, gdy ich dosięgła straszna wściekłość gadów i ginęli od

ukąszeń krętych wężów, gniew Twój nie trwał aż do końca.

Mdr 16,06 Dla pouczenia spadła na nich krótka trwoga, ale dla przypomnienia nakazu

Twego prawa mieli znak zbawienia.

Mdr 16,07 A kto się zwrócił do niego, ocalenie znajdował nie w tym, na co patrzył, ale

w Tobie, Zbawicielu wszystkich.

Mdr 16,08 I tak naszych wrogów przekonałeś, że to Ty wybawiasz od zła wszelkiego. Mdr 16,09 Zabijały ich ukąszenia szarańczy i much, i nie znaleźli lekarstwa, by ratować

życie, bo zasłużyli, żeby zostali przez nie ukarani.

Mdr 16,10 Synów zaś Twoich nie zmogły nawet zęby jadowitych wężów, litość bowiem

Twoja zabiegła im drogę i ich uzdrowiła.

Mdr 16,11 Dla przypomnienia bowiem mów Twoich byli kąsani, i zaraz mieli ratunek, by

nie popadli w głębokie zapomnienie i nie stali się niegodni Twojej dobroci. Mdr 16,12 Nie zioła ich uzdrowiły ani nie okłady, lecz słowo Twe, Panie, co wszystko

uzdrawia.

Mdr 16,13 Bo Ty masz władzę nad życiem i śmiercią: Ty wprowadzasz w bramy Ot

chłani i Ty wyprowadzasz.

Mdr 16,14 A człowiek zabije wprawdzie w swojej złości, lecz nie przywróci ducha, który

uszedł, ani duszy wziętej nie uwolni.

Mdr 16,15 Niepodobna ujść Twojej ręki.

Mdr 16,16 Bezbożni, którzy znać Ciebie nie chcieli, doznali chłosty od Twego mocnego

ramienia, trapieni niezwykłymi deszczami, gradami, okrutnymi nawałnicami,

i niszczeni ogniem.

Mdr 16,17 A co najdziwniejsze, ogień się wzmagał w wodzie, która wszystko gasi, bo

świat ujmuje się za sprawiedliwymi.

Mdr 16,18 Czasem bowiem ogień przygasał, by nie spłonęły zwierzęta, nasłane na bez

bożnych, i by patrząc pojęli, że sąd Boży ich dosięgnął;

Mdr 16,19 czasem zaś nawet pośród wody płonął ponad możliwości ognia, by wyniszczyć

płody znieprawionej ziemi.

Mdr 16,20 Lud zaś swój żywiłeś pokarmem anielskim i dałeś im bez ich wysiłków gotowy

chleb z nieba, zdolny dać wszelką rozkosz i wszelki smak zaspokoić. Mdr 16,21 Twój dar dawał poznać Twą dobroć dla dzieci, a powolny pragnieniom je

dzącego, zamieniał się w to, czego kto zapragnął.

Mdr 16,22 Śnieg i lód wytrzymywały ogień i nie topniały, by pojęli, że plony nieprzyja

cielskie zniszczył ogień, płonąc wśród gradu i wśród ulewy błyskając, Mdr 16,23 i że potem, by się sprawiedliwi mogli pożywić, zapomniał on nawet swojej

własnej mocy.

Mdr 16,24 Przyroda bowiem Tobie, Stwórco, poddana, sroży się jako kara przeciw nie

godziwym, a jako dobroć łagodnieje dla tych, co Tobie zaufali.

Mdr 16,25 Dlatego i wtedy, wszelkim podlegając zmianom, służyła darowi Twemu, ży

wiącemu wszystkich, według woli tych, co byli w potrzebie,

1101 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 17

Mdr 16,26 by pojęli Twoi, Panie, umiłowani synowie, że nie urodzaj plonów żywi czło

wieka, lecz słowo Twoje utrzymuje ufających Tobie.

Mdr 16,27 Bo to, czego ogień nie zniszczył, topniało rychło pod ciepłem nikłego promyka

słonecznego,

Mdr 16,28 by wiedziano, że w dziękowaniu Tobie trzeba wyprzedzać słońce i wobec Cie

bie stawać o świtaniu.

Mdr 16,29 Nadzieja bowiem niewdzięcznika jak lód zimowy stopnieje i rozpłynie się jak

woda nieużyteczna.

Rozdział 17

Mdr 17,01 Wielkie są Twoje sądy i niezbadane, dlatego pobłądziły dusze nieumiejętne. Mdr 17,02 Niegodziwcy, co zamyślili ujarzmić lud święty, legli, uwięzieni ciemnością,

zniewoleni długą nocą: zbiegowie przed wieczną Opatrznością - zamknięci

pod strzechą.

Mdr 17,03 Ci, którzy mniemali, że się ukryją z grzechami tajemnymi pod ciemną zasłoną

zapomnienia, pogrążeni zostali w ciemnościach, wielce zatrwożeni i przeraże

ni zjawami.

Mdr 17,04 Bo i chroniąca ich kryjówka nie zabezpieczała przed strachem: rozlegały się

wokół przerażające odgłosy, ukazywały się ponure zjawy o posępnych twa

rzach.

Mdr 17,05 I ani żadna siła ognia nie mogła dać światła, ani jasne płomienie gwiazd nie

zdołały rozświetlić owej strasznej nocy.

Mdr 17,06 I ukazywały się im tylko przeraźliwe ognie samopalne, a wystraszeni owym

nieznanym zjawiskiem, za gorsze brali to, na co patrzyli.

Mdr 17,07 Zawiodły kłamliwe sztuczki czarnoksięstwa, spadła haniebna kara za prze

chwalanie się mądrością.

Mdr 17,08 Ci, którzy przyrzekali duszę schorzałą uwolnić od strachów i niepokojów, sami

chorowali na strach wart śmiechu.

Mdr 17,09 Bo nawet gdy nic przeraźliwego ich nie straszyło, przerażeni tupotem bydląt i

syczeniem gadów zamierali ze strachu, nie chcąc nawet spojrzeć w powietrze,

którego z żadnej strony nie można uniknąć;

Mdr 17,10 tchórzliwa bowiem jest nieprawość, gdy sama się potępia i zawsze przymnaża

trudności, dręczona sumieniem.

Mdr 17,11 Bo strach to nic innego jak zdradziecka odmowa pomocy ze strony rozumo

wania,

Mdr 17,12 a im mniejsze jest wewnątrz oczekiwanie [pomocy], tym bardziej wyolbrzymia

nieznaną, dręczącą przyczynę.

Mdr 17,13 A ich w tę noc rzeczywiście bezwładną i z czeluści bezwładnej Otchłani wy

1102 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 18

pełzłą, uśpionych snem zwyczajnym

Mdr 17,14 raz trapiły zjawy straszliwe, to znów upadek ducha obezwładniał, padł bo

wiem na nich strach nagły i niespodziewany.

Mdr 17,15 I tak padał każdy, gdzie się kto znajdował, i był więziony, zamknięty w wię

zieniu bez krat.

Mdr 17,16 Czy to był rolnik, czy pasterz, czy robotnik pracujący na pustkowiu - zasko

czony ulegał nieodpartej konieczności: wszystkich ich skrępował jeden łań

cuch mroku.

Mdr 17,17 I czy to wiatr świszczący, czy wdzięczny śpiew ptaków wśród gęstych gałęzi,

szum wody wartko płynącej, czy potężny łoskot spadających skał, Mdr 17,18 niedostrzeżony bieg brykających zwierząt, groźny ryk bestii straszliwych czy

echo odbijające się od górskich rozpadlin - obezwładniały ich, napełniając

strachem.

Mdr 17,19 Cały bowiem świat był zalany światłem i oddawał się pracy bez przeszkody: Mdr 17,20 tylko nad nimi uciążliwa noc się rozpostarła, obraz mroków, które miały ich

ogarnąć. A sami byli dla siebie większym ciężarem niż ciemność.

Rozdział 18

Mdr 18,01 A dla Twych świętych była bardzo wielka światłość, gdy głos ich słyszano,

a nie widziano postaci - uznawano ich za szczęśliwych mimo tego, co oni

przedtem ucierpieli;

Mdr 18,02 a dziękowano, że nie szkodzą, choć przedtem krzywd doznali, i błagano o

darowanie sprzeciwu.

Mdr 18,03 Dałeś przed nimi słup ognisty jako przewodnika na nieznanej drodze, jako

nieszkodliwe słońce w zaszczytnej tułaczce.

Mdr 18,04 A tamci zasłużyli, by ich pozbawiono światła i zamknięto w ciemności, bo w

niewoli trzymali Twych synów, przez których świat miał otrzymać nieznisz

czalne światło Prawa.

Mdr 18,05 Za to, że zamyślili wymordować dzieci świętych - kiedy to jedno Dziecię

porzucone zostało i uratowane - za karę zabrałeś im mnóstwo ich dzieci i

wygubiłeś ich razem w burzliwej topieli.

Mdr 18,06 Noc ową oznajmiono wcześniej naszym ojcom, by nabrali otuchy, wiedząc

niechybnie, jakim przysięgom zawierzyli.

Mdr 18,07 I lud Twój wyczekiwał ocalenia sprawiedliwych, a zatraty wrogów. Mdr 18,08 Czym bowiem pokarałeś przeciwników, tym uwielbiłeś nas, powołanych. Mdr 18,09 Pobożni synowie dobrych składali w ukryciu ofiary i ustanowili zgodnie Bo

skie prawo, że te same dobra i niebezpieczeństwa święci podejmą jednakowo,

i już zaczęli śpiewać hymny przodków.

1103 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 19

Mdr 18,10 Wtórowały im pomieszane krzyki wrogów, rozlegał się żałosny głos zawodzą

cych nad dziećmi.

Mdr 18,11 Podobną ponieśli karę i pan, i niewolnik, człowiek z ludu cierpiał tak samo

jak król:

Mdr 18,12 wszyscy naraz z powodu tej samej śmierci mieli nieprzeliczonych umarłych.

Żywych nie starczyło nawet do grzebania, bo w jednej chwili wyginęło ich

najcenniejsze potomstwo.

Mdr 18,13 Ci, którzy wskutek czarów w nic nie wierzyli, po zagładzie pierworodnych

uznali, że lud jest synem Bożym.

Mdr 18,14 Gdy głęboka cisza zalegała wszystko, a noc w swoim biegu dosięgała połowy, Mdr 18,15 wszechmocne Twe słowo z nieba, z królewskiej stolicy, jak miecz ostry niosąc

Twój nieodwołalny rozkaz, jak srogi wojownik runęło pośrodku zatraconej

ziemi.

Mdr 18,16 I stanąwszy, napełniło wszystko śmiercią: nieba sięgało i rozchodziło się po

ziemi.

Mdr 18,17 I zaraz zaczęły ich trapić straszne senne widziadła, i opadła ich trwoga nie

oczekiwana.

Mdr 18,18 A padając każdy gdzie indziej na wpół umarły, wyjawiał przyczynę, dla której

umierali:

Mdr 18,19 trapiące ich sny uprzedziły ich o tym, by nie ginęli w nieświadomości, czemu

strasznie cierpią.

Mdr 18,20 Także na sprawiedliwych przyszła próba śmierci, doszło na pustyni do zagła

dy wielu, ale gniew ten nie był długotrwały.

Mdr 18,21 Spiesznie bowiem wystąpił w obronie Mąż Nienaganny, niosąc broń swojej

posługi: modlitwę i przebłagalną ofiarę kadzielną. Stawił czoło gniewowi, po

łożył kres klęsce, okazawszy, że Twoim jest sługą.

Mdr 18,22 Przezwyciężył on gniew nie siłą ciała, nie mocą oręża, lecz słowem pokonał

Karzącego, przypominając dane ojcom obietnice i przymierza.

Mdr 18,23 Gdy umarli już padali gromadnie na siebie, stanął pośrodku i położył kres

zapalczywości i przeciął jej drogę do żywych.

Mdr 18,24 Bo cały świat był na długiej jego szacie, chwalebne imiona ojców wyryte na

czterech rzędach kamieni i na diademie jego głowy Twoja wspaniałość. Mdr 18,25 Przed nimi to ustąpił, ich uląkł się Niszczyciel, dosyć bowiem było samej

próby gniewu.

Rozdział 19

Mdr 19,01 A nad bezbożnymi trwał aż do końca gniew bezlitosny, [Bóg] przewidział

bowiem również przyszłe ich sprawy:

1104 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 19

Mdr 19,02 że pozwoliwszy tamtym odejść i odesławszy ich spiesznie, pożałują tego i

będą ścigali.

Mdr 19,03 Jeszcze byli pogrążeni w żałobie i płakali nad grobami umarłych, a już po

wzięli inny nierozsądny zamiar i ścigali jak zbiegów tych, których pozbyli się

z błaganiem.

Mdr 19,04 Sprawiedliwy los pchał ich ku tej ostateczności i przywiódł do zapomnienia

o tym, co się stało, by dopełnili kary, której brakowało plagom, Mdr 19,05 i by lud Twój podjął przedziwną wędrówkę, oni zaś - by znaleźli śmierć nie

spotykaną.

Mdr 19,06 Całe stworzenie znów zostało przekształcone w swej naturze, powolne Twoim

rozkazom, by dzieci Twe zachować bez szkody.

Mdr 19,07 Obłok ocieniający obóz i suchy ląd ujrzano, jak się wynurzał z wody po

przednio stojącej: drogą otwartą - Morze Czerwone i pole zielone - z burzliwej

głębiny.

Mdr 19,08 Przeszli tędy wszyscy, których chroniła Twa ręka, ujrzawszy cuda godne po

dziwu.

Mdr 19,09 Byli jak konie na pastwisku i jak baranki brykali, wielbiąc Ciebie, Panie,

któryś ich wybawił.

Mdr 19,10 Jeszcze bowiem pamiętali swoje przesiedlenie: jak to zamiast rodzić stwo

rzenia, ziemia wydała komary i zamiast istot wodnych rzeka mnóstwo żab

wyrzuciła.

Mdr 19,11 Potem zaś widzieli również nowe narodziny ptaków, gdy wiedzeni żądzą pro

sili o wyszukane pokarmy:

Mdr 19,12 dla jej zaspokojenia bowiem z morza przyszły im przepiórki. Mdr 19,13 A i kary przychodziły na grzeszników nie bez uprzednich znaków - gwałtow

nych piorunów. Słusznie cierpieli za swe własne złości, bo żywili ku gościom

najgorszą nienawiść.

Mdr 19,14 Tamci nie przyjęli przybyszów nieznanych, ci wzięli w niewolę dobroczynnych

gości.

Mdr 19,15 I nie tylko to: tamci zasłużą na wzgląd niejaki, bo nieradzi przyjmowali ob

cych,

Mdr 19,16 ci zaś przyjąwszy z uroczystościami i już do swoich praw dopuściwszy, utrapili

trudami okropnymi.

Mdr 19,17 Poraziła ich też ślepota, jak tamtych u drzwi sprawiedliwego, kiedy nieprze

nikniona ciemność ich otoczyła i każdy szukał drogi do drzwi swoich. Mdr 19,18 Żywioły bowiem, gdy się inaczej ze sobą zestroją, odmieniają rodzaj rytmu,

jakby dźwięk harfy, zawsze pozostając w tonie. Łatwo to wykazać, widząc,

co się stało:

Mdr 19,19 ziemne bowiem stworzenia zmieniały się w wodne, a wodne na ląd wychodzi

ły.

Mdr 19,20 Ogień w wodzie wzmagał swoją siłę, a woda zapominała o swej własności

1105 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 27 - Księga Mądrości Rozdział 19

gaszenia.

Mdr 19,21 I na odwrót: płomienie nie spalały ciał wątłych stworzeń pośród nich cho

dzących ani łatwo topliwego pokarmu niebieskiego o wyglądzie lodu. Mdr 19,22 Pod każdym bowiem względem wywyższyłeś lud Twój, Panie, i rozsławiłeś,

i nie zapomniałeś, wspierając go w każdym czasie i na każdym miejscu.

1106 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28

Mądrość Syracha, Eklezjastyk

Syr 0,01 Prawo, Prorocy i ci, którzy po nich przyszli, zostawili nam liczne i wielkie

[dzieła] w dziedzinie nauki i mądrości, za co Izraelowi należy się chwała. Po

trzeba przeto, by nie tylko ci, co umieją czytać, byli o nich dobrze pouczeni, Syr 0,05 ale też żeby i uczniowie dla obcych stali się pożyteczni przez mowy i pisma.

Dziadek mój, Jezus, kiedy oddał się pełniejszemu poznaniu Prawa, Proroków

oraz innych ksiąg ojczystych

Syr 0,10 i nabrał w nich doskonałej biegłości, sam też zapragnął napisać coś z dzie

dziny nauki i mądrości, aby ludzie żądni wiedzy sami przez to wszystko się

wzbogacili, a jeszcze bardziej, aby coś dodali do niej przez życie zgodne z

Prawem.

Syr 0,15 Proszę więc z życzliwością i uwagą zabierać się do czytania, a wybaczyć w

tych miejscach, gdzie by się komu wydawać mogło,

Syr 0,20 że mimo naszej usilnej pracy nad tłumaczeniem, nie mogliśmy dobrać od

powiedniego wyrażenia: albowiem nie mają tej samej mocy słowa czytane

w języku hebrajskim, co przełożone na inną mowę. Nie tylko ta księga, ale

nawet samo Prawo i Proroctwa,

Syr 0,25 i inne księgi czytane w swoim języku wykazują niemałą różnicę. Gdy w trzy

dziestym ósmym roku [panowania] króla Euergetesa przybyłem do Egiptu i

tam zamieszkałem, znalazłem odpis księgi, zawierający nieprzeciętną naukę. Syr 0,30 Czułem się zmuszony dołożyć usilnego starania i rzetelnej pracy, aby tę księ

gę przetłumaczyć. Poświęciłem wiele bezsennych nocy i nauki, aby w takim

przeciągu czasu, jaki był potrzebny, wydać wykończoną księgę dla tych, wśród

których przebywam i którzy chcieliby się czegoś nauczyć, a są przygotowani

do życia według Prawa w dziedzinie obyczajów.

1107

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 1

Rozdział 1

Syr 1,01 Cała mądrość od Boga pochodzi, jest z Nim na wieki. Syr 1,02 Piasek morski, krople deszczu i dni wieczności któż może policzyć? Syr 1,03 Wysokość nieba, szerokość ziemi, przepaść i mądrość któż potrafi zbadać? Syr 1,04 Jako pierwsza przed wszystkim stworzona została mądrość, rozum roztrop

ności od wieków.

Syr 1,06 Korzeń mądrości komuż się objawił, a dzieła jej wszechstronnej umiejętności

któż poznał?

Syr 1,08 Jest Jeden mądry, co bardzo lękiem przejmuje, siedzący na swym tronie. Syr 1,09 To Pan ją stworzył, przejrzał, policzył i wylał na wszystkie swe dzieła, Syr 1,10 na wszystkie stworzenia według swego daru, a tych, co Go miłują, hojnie nią

wyposażył.

Syr 1,11 Bojaźń Pańska to chwała i chluba, wesele i korona radosnego uniesienia. Syr 1,12 Bojaźń Pańska zadowala serca, daje wesele, radość i długie życie. Syr 1,13 Temu, kto się Pana boi, dobrze będzie na końcu, a w dniu swej śmierci będzie

błogosławiony.

Syr 1,14 Początkiem mądrości jest bojaźń Pana, i dla tych, którzy są [Mu] wierni,

wraz z nimi została stworzona w łonie matki.

Syr 1,15 Założyła u ludzi fundament wieczny, a u ich potomstwa znajdzie zaufanie. Syr 1,16 Pełnia mądrości to bać się Pana, który upoi ich owocami swoimi. Syr 1,17 Cały ich dom napełni pożądanymi dobrami, a spichlerze swymi płodami. Syr 1,18 Koroną mądrości - bojaźń Pańska, dająca pokój i czerstwe zdrowie. Syr 1,19 "A [Pan] ją przejrzał, policzył". Wiedzę i poznanie rozumu jak deszcz wylał,

i wywyższył chwałę tych, co ją posiadają.

Syr 1,20 Korzeń mądrości to bać się Pana, a gałęzie jej - długie życie. Syr 1,22 Niesłuszny gniew nie może być usprawiedliwiony, przebranie miary w gniewie

jest jego upadkiem.

Syr 1,23 Cierpliwy do czasu dozna przykrości, ale później radość dla niego zakwitnie. Syr 1,24 Do czasu będzie ukrywać swoje słowa, a wargi wielu wychwalać będą jego

rozum.

Syr 1,25 W skarbcach mądrości są przypowieści wiedzy, w grzeszniku zaś pobożność

budzi odrazę.

Syr 1,26 Jeżeli pożądasz mądrości, chowaj przykazania, a Pan cię nią obdarzy. Syr 1,27 Albowiem mądrość i wykształcenie to bojaźń Pana, a w wierności i łagodno

ści ma On upodobanie.

Syr 1,28 Bądź posłuszny bojaźni Pana i nie przystępuj do Niego z sercem dwoistym! Syr 1,29 Nie bądź obłudnikiem wobec ludzi i zwróć uwagę na swoje wargi! Syr 1,30 Nie wywyższaj siebie, abyś nie upadł i nie sprowadził hańby na swoją duszę.

Pan odkryje wszystkie twe tajniki i pośród zgromadzenia cię poniży, dlatego

1108 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 3

że nie zbliżyłeś się do bojaźni Pańskiej, a serce twe pełne jest zdrady.

Rozdział 2

Syr 2,01 Synu, jeżeli masz zamiar służyć Panu, przygotuj swą duszę na doświadczenie! Syr 2,02 Zachowaj spokój serca i bądź cierpliwy, a nie trać równowagi w czasie utra

pienia!

Syr 2,03 Przylgnij do Niego, a nie odstępuj, abyś był wywyższony w twoim dniu ostat

nim.

Syr 2,04 Przyjmij wszystko, co przyjdzie na ciebie, a w zmiennych losach utrapienia

bądź wytrzymały!

Syr 2,05 Bo w ogniu doświadcza się złoto, a ludzi miłych Bogu - w piecu utrapienia. Syr 2,06 Bądź Mu wierny, a On zajmie się tobą, prostuj swe drogi i Jemu zaufaj! Syr 2,07 Którzy boicie się Pana, oczekujcie Jego zmiłowania, nie zbaczajcie z drogi,

abyście nie upadli.

Syr 2,08 Którzy boicie się Pana, zawierzcie Mu, a nie przepadnie wasza zapłata. Syr 2,09 Którzy boicie się Pana, spodziewajcie się dobra, wiecznego wesela i zmiłowa

nia!

Syr 2,10 Popatrzcie na dawne pokolenia i zobaczcie: któż zaufał Panu, a został za

wstydzony? Albo któż trwał w bojaźni Pańskiej i był opuszczony? Albo któż

wzywał Go, a On nim wzgardził?

Syr 2,11 Dlatego że Pan jest litościwy i miłosierny, odpuszcza grzechy i zbawia w cza

sie utrapienia.

Syr 2,12 Biada sercom tchórzliwym, rękom opuszczonym i grzesznikowi chodzącemu

dwiema ścieżkami.

Syr 2,13 Biada sercu zniechęconemu: ponieważ nie ma ufności, nie dozna opieki. Syr 2,14 Biada wam, którzy straciliście cierpliwość: cóż uczynicie, kiedy Pan nawie

dzi?

Syr 2,15 Którzy się Pana boją, będą posłuszni Jego słowom, a miłujący Go pójdą Jego

drogami.

Syr 2,16 Którzy się Pana boją, będą szukać Jego upodobania, a miłujący Go w Prawie

znajdą nasycenie.

Syr 2,17 Którzy się Pana boją, przygotują swe serca, a przed obliczem Jego uniżą swe

dusze.

Syr 2,18 Wpadnijmy raczej w ręce Pana niż w ręce ludzi: jaka jest bowiem Jego wiel

kość, takie też i miłosierdzie.

1109 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 3

Rozdział 3

Syr 3,01 Mnie, ojca, posłuchajcie, dzieci, i tak postępujcie, abyście były zbawione. Syr 3,02 Albowiem Pan uczcił ojca przez dzieci, a prawa matki nad synami utwierdził. Syr 3,03 Kto czci ojca, zyskuje odpuszczenie grzechów,

Syr 3,04 a kto szanuje matkę, jakby skarby gromadził.

Syr 3,05 Kto czci ojca, radość mieć będzie z dzieci, a w czasie modlitwy swej będzie

wysłuchany.

Syr 3,06 Kto szanuje ojca, długo żyć będzie, a kto posłuszny jest Panu, da wytchnienie

swej matce:

Syr 3,07 jak panom służy tym, co go zrodzili.

Syr 3,08 Czynem i słowem czcij ojca swego, aby spoczęło na tobie jego błogosławień

stwo.

Syr 3,09 Albowiem błogosławieństwo ojca podpiera domy dzieci, a przekleństwo matki

wywraca fundamenty.

Syr 3,10 Nie przechwalaj się niesławą ojca, albowiem hańba ojca nie jest dla ciebie

chwałą.

Syr 3,11 Chwała dla każdego człowieka płynie ze czci ojca, a matka w niesławie jest

ujmą dla dzieci.

Syr 3,12 Synu, wspomagaj swego ojca w starości, nie zasmucaj go w jego życiu. Syr 3,13 A jeśliby nawet rozum stracił, miej wyrozumiałość, nie pogardzaj nim, choć

jesteś w pełni sił.

Syr 3,14 Miłosierdzie względem ojca nie pójdzie w zapomnienie, w miejsce grzechów

zamieszka u ciebie.

Syr 3,15 W dzień utrapienia wspomni się o tobie, jak szron w piękną pogodę, tak

rozpłyną się twoje grzechy.

Syr 3,16 Kto porzuca ojca swego, jest jak bluźnierca, a przeklęty przez Pana, kto po

budza do gniewu swą matkę.

Syr 3,17 Synu, w sposób łagodny prowadź swe sprawy, a każdy, kto jest prawy, będzie

cię miłował.

Syr 3,18 O ile wielki jesteś, o tyle się uniżaj, a znajdziesz łaskę u Pana. Syr 3,20 Wielka jest bowiem potęga Pana i przez pokornych bywa chwalony. Syr 3,21 Nie szukaj tego, co jest zbyt ciężkie, ani nie badaj tego, co jest zbyt trudne

dla ciebie.

Syr 3,22 O tym rozmyślaj, co ci nakazane, bo rzeczy zakryte nie są ci potrzebne. Syr 3,23 Nie trudź się niepotrzebnie nad tym, co siły twoje przechodzi - więcej, niż

zniesie rozum ludzki, zostało ci objawione.

Syr 3,24 Wielu bowiem domysły ich w błąd wprowadziły i o złe przypuszczenia po

tknęły się ich rozumy.

Syr 3,26 Serce twarde na końcu dozna klęski, a miłujący niebezpieczeństwo w nim

1110 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 4

zginie.

Syr 3,27 Serce twarde obciąży się utrapieniami, a zuchwalec będzie dodawał grzech do

grzechu.

Syr 3,28 Na chorobę pyszałka nie ma lekarstwa, albowiem nasienie zła w nim zapuściło

korzenie.

Syr 3,29 Serce rozumnego rozważa przypowieści, a ucho słuchacza jest pragnieniem

mędrca.

Syr 3,30 Woda gasi płonący ogień, a jałmużna gładzi grzechy.

Syr 3,31 Kto dobrodziejstwami za dobrodziejstwa odpłaca, pamięta o przyszłości, a w

chwili potknięcia się znajdzie podporę.

Rozdział 4

Syr 4,01 Synu, nie odmawiaj biedakowi rzeczy niezbędnych do życia i oczu potrzebu

jącego nie męcz zwlekaniem!

Syr 4,02 Nie dręcz duszy głodnego i nie pobudzaj do gniewu człowieka w jego niedo

statku!

Syr 4,03 Serca rozgniewanego w większy zamęt nie wprowadzaj i nie zwlekaj z datkiem

dla potrzebującego!

Syr 4,04 Nie odpychaj żebrzącego w strapieniu, a od ubogiego nie odwracaj swej twa

rzy!

Syr 4,05 Nie odwracaj oka od proszącego i nie dawaj człowiekowi sposobności, aby cię

przeklinał.

Syr 4,06 Gdy bowiem przeklnie cię w gorzkości duszy, Ten, co go stworzył, wysłucha

jego życzenia.

Syr 4,07 Czyń siebie godnym kochania w zgromadzeniu, a przed władcą skłaniaj gło

wę!

Syr 4,08 Nakłoń ucha swego biednemu i łagodnie odpowiedz mu spokojnymi słowami! Syr 4,09 Wyrwij krzywdzonego z ręki krzywdzącego, a gdy sądzić będziesz, nie bądź

małodusznym!

Syr 4,10 Bądź ojcem dla sierot, jakby mężem dla ich matki, a staniesz się jakby synem

Najwyższego, i miłować cię On będzie bardziej niż twoja matka. Syr 4,11 Mądrość wywyższa swych synów i ma pieczę o tych, którzy jej szukają. Syr 4,12 Kto ją miłuje, miłuje życie, a kto dla niej rano wstaje, będzie napełniony

weselem.

Syr 4,13 Kto ją posiądzie, odziedziczy chwałę, a gdzie ona wejdzie, tam Pan błogosła

wi.

Syr 4,14 Którzy jej służą, oddają cześć Świętemu, a miłujących ją Pan będzie miło

wał.

1111 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 5

Syr 4,15 Kto jej słucha, sądzić będzie narody, a kto do niej się przykłada, mieszkać

będzie spokojnie.

Syr 4,16 Kto jej zaufa, ten ją odziedziczy i posiadać ją będą jego pokolenia. Syr 4,17 W początkach powiedzie go trudnymi drogami, bojaźnią i strachem go przej

mie, dręczyć go będzie swoją nauką, aż nabierze zaufania do jego duszy i

wypróbuje go przez swe nakazy;

Syr 4,18 następnie powróci do niego po drodze gładkiej i rozraduje go, i odkryje mu

swe tajemnice.

Syr 4,19 A jeśliby zszedł na bezdroża, opuści go i odda w moc jego upadku. Syr 4,20 Uważaj na okoliczności i strzeż się złego, a nie będziesz się wstydził samego

siebie.

Syr 4,21 Jest bowiem wstyd, co grzech sprowadza, i wstyd, który jest chwałą i łaską. Syr 4,22 Nie miej względu na osobę ze szkodą dla swej duszy i nie wstydź się aż tak,

by to było twoim upadkiem.

Syr 4,23 Nie powstrzymuj mowy, gdy jej potrzeba,

Syr 4,24 mądrość bowiem poznaje się z mowy, a naukę - ze słów języka. Syr 4,25 Nie sprzeciwiaj się prawdzie, ale wstydź się swej nieumiejętności! Syr 4,26 Nie wstydź się wyznać swych grzechów, a nie zmagaj się z prądem rzeki! Syr 4,27 Nie płaszcz się przed człowiekiem głupim i nie kieruj się względem na osobę

władcy.

Syr 4,28 Aż do śmierci stawaj do zapasów o prawdę, a Pan Bóg będzie walczył o

ciebie.

Syr 4,29 Nie bądź odważny w języku, a gnuśny i leniwy w swych czynach. Syr 4,30 Nie bądź jak lew we własnym domu: nie podejrzewaj domowników z urojo

nych przyczyn.

Syr 4,31 Nie miej ręki wydłużonej do brania, a do dawania - skróconej.

Rozdział 5

Syr 5,01 Nie polegaj na swoich bogactwach i nie mów: "Jestem samowystarczalny". Syr 5,02 Nie daj się uwieść żądzom i sile, by iść za zachciankami swego serca. Syr 5,03 Nie mów: "Któż mi ma coś do rozkazywania?" Albowiem Pan z całą pewno

ścią wymierzy ci sprawiedliwość.

Syr 5,04 Nie mów: "Zgrzeszyłem i cóż mi się stało?" Albowiem Pan jest cierpliwy. Syr 5,05 Nie bądź tak pewny darowania ci win, byś miał dodawać grzech do grzechu. Syr 5,06 Nie mów: "Jego miłosierdzie zgładzi mnóstwo moich grzechów". U Niego jest

miłosierdzie, ale i zapalczywość, a na grzeszników spadnie Jego gniew karzą

cy.

Syr 5,07 Nie zwlekaj z nawróceniem do Pana ani nie odkładaj tego z dnia na dzień:

1112 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 6

nagle bowiem gniew Jego przyjdzie i zginiesz w dniu wymiaru sprawiedliwo

ści.

Syr 5,08 Nie polegaj na bogactwach niesprawiedliwie nabytych, nic ci bowiem nie po

mogą w nieszczęściu.

Syr 5,09 Nie przewiewaj zboża przy każdym wietrze ani nie chodź po każdej ścieżce

takim jest bowiem grzesznik dwujęzyczny.

Syr 5,10 Twardo stój przy swym przekonaniu i jedno miej tylko słowo! Syr 5,11 Bądź skory do słuchania, a odpowiadaj po namyśle!

Syr 5,12 Jeśli znasz się na rzeczy, odpowiedz bliźniemu, a jeśli nie, rękę twą połóż na

ustach!

Syr 5,13 W mowie jest chwała i hańba człowieka, a język może sprowadzić jego upa

dek.

Syr 5,14 Bacz, abyś nie był nazwany oszczercą i nie czyń swym językiem zasadzek. Bo

złodziej doznaje hańby, a dwujęzyczny najgorszego napiętnowania. Syr 5,15 Nie uchybiaj ani w wielkich, ani w małych rzeczach, i nie stawaj się wrogiem

zamiast być przyjacielem; jak bowiem złe imię odziedziczy hańbę i naganę,

tak również grzesznik dwujęzyczny.

Rozdział 6

Syr 6,02 Nie oddawaj siebie na wolę swych żądz, abyś jak bawół nie był [nimi] miota

ny.

Syr 6,03 Liście zmarnujesz, owoce zniszczysz i pozostawisz siebie jak uschłe drzewo. Syr 6,04 Zła żądza zgubi tego, kto jej nabył, i uczyni go uciechą dla wrogów. Syr 6,05 Miła mowa pomnaża przyjaciół, a język uprzejmy pomnaża miłe pozdrowie

nia.

Syr 6,06 Żyjących z tobą w pokoju może być wielu, ale gdy idzie o doradców, [niech

będzie] jeden z tysiąca!

Syr 6,07 Jeżeli chcesz mieć przyjaciela, posiądź go po próbie, a niezbyt szybko mu

zaufaj!

Syr 6,08 Bywa bowiem przyjaciel, ale tylko na czas jemu dogodny, nie pozostanie nim

w dzień twego ucisku.

Syr 6,09 Bywa przyjaciel, który przechodzi do nieprzyjaźni i wyjawia wasz spór na

twoją hańbę.

Syr 6,10 Bywa przyjaciel, ale tylko jako towarzysz stołu, nie wytrwa on w dniu twego

ucisku.

Syr 6,11 W powodzeniu twoim będzie jak [drugi] ty, z domownikami twymi będzie w

zażyłości.

Syr 6,12 Jeśli zaś zostaniesz poniżony, stanie przeciw tobie i skryje się przed twym

1113 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 7

obliczem.

Syr 6,13 Od nieprzyjaciół bądź z daleka i miej się na baczności przed twymi przyja

ciółmi.

Syr 6,14 Wierny bowiem przyjaciel potężną obroną, kto go znalazł, skarb znalazł. Syr 6,15 Za wiernego przyjaciela nie ma odpłaty ani równej wagi za wielką jego war

tość.

Syr 6,16 Wierny przyjaciel jest lekarstwem życia; znajdą go bojący się Pana. Syr 6,17 Kto się boi Pana, dobrze pokieruje swoją przyjaźnią, bo jaki jest on, taki i

jego bliźni.

Syr 6,18 Synu, od młodości swej staraj się o naukę, a będziesz ją nabywał aż do siwi

zny.

Syr 6,19 Jak oracz i siewca przystępuj do niej i czekaj na dobry jej plon; trochę się

utrudzisz pracując nad nią, ale wnet będziesz spożywał jej owoce. Syr 6,20 Jakże bardzo twarda jest dla nieuków, a lekkoduch w niej nie wytrwa. Syr 6,21 Jak potężny kamień próby go przytłoczy i nie będzie zwlekał z jej odrzuce

niem.

Syr 6,22 Mądrość bowiem, zgodnie ze swą nazwą, nie dla wielu jest dostrzegalna. Syr 6,23 Słuchaj, synu, przyjmij me zasady, a rady mojej nie odrzucaj! Syr 6,24 Włóż nogi w jej dyby, a szyję swą w jej obrożę!

Syr 6,25 Poddaj ramiona swe i dźwignij ją, a nie zżymaj się na jej więzy! Syr 6,26 Całą duszą zbliż się do niej i strzeż jej dróg ze wszystkich sił! Syr 6,27 Ubiegaj się o nią, szukaj, a da ci się poznać, a gdy ją posiądziesz, nie wy

puszczaj z objęć!

Syr 6,28 Na koniec bowiem znajdziesz miejsce jej odpoczynku, a to ci się w radość

obróci.

Syr 6,29 Dyby jej będą ci walną obroną, a obroża jej strojem zaszczytnym. Syr 6,30 Złota bowiem jest na niej szata, a więzy jej są z nici purpurowych. Syr 6,31 Jak strój wspaniały ją przywdziejesz, jak wieniec radosnego uniesienia wło

żysz na siebie.

Syr 6,32 Jeżeli jej będziesz pożądał, posiądziesz naukę, jeśli dołożysz uwagi, zdatny

będziesz do zrobienia wszystkiego.

Syr 6,33 Jeżeli będziesz lubił słuchać, nauczysz się, i jeśli nakłonisz ucha swego, bę

dziesz mądry.

Syr 6,34 Stań na zgromadzeniu starszych: a [jeśli] kto jest mądry, przyłącz się do nie

go!

Syr 6,35 Chętnie słuchaj wszelkiego wykładu rzeczy Bożych, a przysłowia rozumne

niech nie ujdą twojej uwagi!

Syr 6,36 Jeżeli ujrzysz kogoś mądrego, już od wczesnego rana idź do niego, a stopa

twoja niech ściera progi drzwi jego!

Syr 6,37 Rozmyślaj nad zarządzeniami Pana, a przykazaniami Jego zawsze pilnie się

zajmuj! On sam umocni twe serce, a pożądana mądrość będzie ci dana.

1114 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 7

Rozdział 7

Syr 7,01 Nie czyń zła, aby cię zło nie pochłonęło.

Syr 7,02 Odstąp od nieprawości, a ona odstąpi od ciebie.

Syr 7,03 Synu, nie siej [przestępstw] w bruzdy niesprawiedliwości, a nie będziesz żął

jej siedmiokrotnych plonów.

Syr 7,04 Nie szukaj u Pana władzy ani u króla zaszczytnego miejsca! Syr 7,05 Nie usprawiedliwiaj się przed Panem i nie staraj się uchodzić za mądrego

przed królem!

Syr 7,06 Nie staraj się być sędzią, bo może nie zdołasz wykorzenić niesprawiedliwości

lub zlękniesz się oblicza władcy i dasz zgorszenie, wbrew swej uczciwości. Syr 7,07 Nie występuj przeciw ludowi miasta ani nie uniżaj się przed pospólstwem! Syr 7,08 Nie dodawaj ponownie grzechu do grzechu, albowiem i za jeden nie będziesz

wolny od kary.

Syr 7,09 Nie mów: "Wejrzy na wielką liczbę mych darów i kiedy złożę ofiarę Bogu

Najwyższemu, przyjmie ją".

Syr 7,10 Niech ci nie zabraknie ufności w czasie twej modlitwy i nie zaniedbuj czynić

jałmużny!

Syr 7,11 Nie naśmiewaj się z człowieka, który w duszy jest rozgoryczony, jest bowiem

Ktoś, kto poniża ale i wywyższa.

Syr 7,12 Przeciw bratu nie uprawiaj kłamstwa ani nie czyń podobnie wobec przyja

ciela!

Syr 7,13 Nie mów żadnego kłamstwa, albowiem trwanie w nim wcale nie prowadzi do

dobrego.

Syr 7,14 Na zgromadzeniu starszych nie bądź gadatliwy, a w modlitwie swej nie po

wtarzaj [tylko] słów!

Syr 7,15 Nie czuj wstrętu do pracy uciążliwej i do uprawy roli, której Twórcą jest

Najwyższy.

Syr 7,16 Nie doliczaj siebie do mnóstwa grzeszników, pamiętaj, że gniew karzący nie

zwleka.

Syr 7,17 Upokórz bardzo swą duszę, albowiem karą dla bezbożnych ogień i robak. Syr 7,18 Nie wymieniaj przyjaciela za pieniądze ani brata prawdziwego za złoto z Ofi

ru.

Syr 7,19 Nie odchodź od żony mądrej i dobrej, albowiem miłość jej cenniejsza niż

złoto.

Syr 7,20 Nie krzywdź sługi rzetelnie pracującego ani najemnika oddającego się zajęciu

z całej duszy!

Syr 7,21 Dusza twa niech miłuje rozumnego sługę i nie pozbawiaj go wolności! Syr 7,22 Posiadasz stada? Doglądaj ich, a jeśli masz z nich pożytek, niech zostaną

przy tobie!

1115 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 8

Syr 7,23 Masz dzieci? Wychowuj je, zginaj im karki od młodości! Syr 7,24 Córki posiadasz? Czuwaj nad ich ciałem, a nie uśmiechaj się do nich! Syr 7,25 Wydaj za mąż córkę, a dokonasz wielkiego dzieła, ale daj ją mądremu mężo

wi!

Syr 7,26 Masz żonę według twego upodobania, nie odrzucaj jej, ale znienawidzonej

nie obdarzaj zaufaniem.

Syr 7,27 Z całego serca czcij swego ojca, a boleści rodzicielki nie zapominaj! Syr 7,28 Pamiętaj, że oni cię zrodzili, a cóż im zwrócisz za to, co oni tobie dali? Syr 7,29 Z całej swej duszy czcij Pana i szanuj Jego kapłanów!

Syr 7,30 Z całej siły miłuj Tego, co cię stworzył, i nie porzucaj sług Jego ołtarza! Syr 7,31 Bój się Pana i oddawaj cześć kapłanowi, oddaj cześć mu należną, jak ci na

kazano: pierwociny z ofiary przebłagalnej, dar łopatek z ofiary oczyszczenia

i pierwociny rzeczy świętych.

Syr 7,32 Wyciągnij rękę do ubogiego, aby twoje błogosławieństwo było pełne. Syr 7,33 Miej dar łaskawy dla każdego, kto żyje, nawet umarłym nie odmawiaj oznak

przywiązania!

Syr 7,34 Nie usuwaj się od płaczących i smuć się ze smucącymi! Syr 7,35 Nie ociągaj się z odwiedzeniem chorego człowieka, albowiem za to będą cię

miłować.

Syr 7,36 We wszystkich sprawach pamiętaj o swym kresie, a nigdy nie zgrzeszysz.

Rozdział 8

Syr 8,01 Nie sprzeczaj się z człowiekiem potężnym, abyś przypadkiem nie wpadł w

jego ręce.

Syr 8,02 Nie spieraj się z człowiekiem bogatym, by nie przeciwstawił ci ciężaru [złota].

Złoto bowiem zgubiło wielu i serca królów uwiodło.

Syr 8,03 Nie sprzeczaj się z człowiekiem gadatliwym i nie dorzucaj drew do jego ognia! Syr 8,04 Unikaj poufałości z prostakiem, aby twoi przodkowie nie byli znieważani. Syr 8,05 Nie czyń wyrzutów człowiekowi, co się odwraca od grzechu, pamiętaj, że

wszyscy jesteśmy godni kary.

Syr 8,06 Nie uwłaczaj człowiekowi w jego starości, albowiem i z nas niektórzy się ze

starzeją.

Syr 8,07 Nie okazuj radości nad zmarłym, pamiętaj, że wszyscy pomrzemy. Syr 8,08 Nie gardź opowiadaniem mędrców, a zajmuj się ich przypowieściami, albo

wiem od nich zdobędziesz naukę, abyś mógł urzędować u władców. Syr 8,09 Nie odsuwaj od siebie opowiadania starców, albowiem i oni nauczyli się go

od swoich ojców; od nich i ty nauczysz się rozumu, by w czasie potrzeby dać

odpowiedź.

1116 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 9

Syr 8,10 Nie podpalaj węgli grzesznika, abyś nie spłonął w ogniu ich płomienia. Syr 8,11 Nie cofaj się przed zuchwalcem, aby się nie zasadził jak sidło przeciw tobie. Syr 8,12 Nie pożyczaj człowiekowi możniejszemu od siebie, a jeślibyś pożyczył, uważaj

to za stracone!

Syr 8,13 Nie ręcz ponad swoją możliwość, a jeśliś poręczył, troszcz się jako płatnik! Syr 8,14 Nie prawuj się ze sędzią, ponieważ według jego uznania wydadzą mu wyrok. Syr 8,15 Nie wyruszaj w drogę z człowiekiem nieroztropnie odważnym, aby ci nie był

ciężarem: on bowiem według swej woli będzie postępować i mógłbyś zginąć

przez jego szaleństwo.

Syr 8,16 Nie wadź się z popędliwym i nie wędruj z nim przez pustynię, albowiem krew

w oczach jego jest niczym, a zabije cię tam, gdzie nie będzie pomocy. Syr 8,17 Nie naradzaj się z głupim, bo nie potrafi rozmowy zachować w tajemnicy. Syr 8,18 Wobec obcego nie zdradzaj tajemnic, nie wiesz bowiem, co wymyśli. Syr 8,19 Nie otwieraj swego serca każdemu człowiekowi, abyś nie usunął od siebie

szczęścia.

Rozdział 9

Syr 9,01 Nie podejrzewaj swej żony, byś nie nauczył jej złego postępowania przeciw

sobie.

Syr 9,02 Nie zaprzedawaj kobiecie swej duszy, by się nie wyniosła nad twoją władzę. Syr 9,03 Nie wychodź na spotkanie kobiety rozpustnej, byś nie wpadł w jej sidła. Syr 9,04 Nie wchodź w zażyłość ze śpiewaczką, by jej zamiary cię nie usidliły. Syr 9,05 Nie wpatruj się w dziewicę, abyś przypadkiem nie wpadł w sidła kar z jej

powodu.

Syr 9,06 Nie oddawaj się nierządnicom, abyś nie stracił swego dziedzictwa. Syr 9,07 Nie rozglądaj się po ulicach miasta ani nie wałęsaj się po jego pustych zauł

kach.

Syr 9,08 Odwróć oko od pięknej kobiety, a nie przyglądaj się obcej piękności: przez

piękność kobiety wielu zeszło na złe drogi, przez nią bowiem miłość namiętna

rozpala się jak ogień.

Syr 9,09 Z kobietą zamężną nigdy razem nie siadaj ani nie ucztuj z nią przy winie, aby

przypadkiem twa dusza nie skłoniła się ku niej, byś przez swą namiętność nie

potknął się aż do zagłady.

Syr 9,10 Nie porzucaj starego przyjaciela; nowego nie można postawić wyżej niego.

Wino nowe, przyjaciel nowy - jeśli się zestarzeje - z przyjemnością wypijesz. Syr 9,11 Nie zazdrość chwały grzesznikowi, nie wiesz bowiem, jaka będzie jego zguba. Syr 9,12 Nie miej upodobania w tym, co się podoba bezbożnym, pamiętaj, że nie będą

usprawiedliwieni - aż do Otchłani.

1117 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 10

Syr 9,13 Daleko bądź od człowieka, co ma władzę zabijania, a nie doznasz obawy

śmierci, a jeśli się doń zbliżysz, nie popełniaj zdrożności, by nie odebrał ci

życia. Pamiętaj, że chodzisz wśród sideł i na krawędzi murów miasta się prze

chadzasz.

Syr 9,14 Według możności staraj się zyskiwać życzliwość bliźnich, a naradzaj się z

mądrymi!

Syr 9,15 Wiedź rozmowę z rozumnymi, a każda przemowa twoja niech będzie o Prawie

Najwyższego.

Syr 9,16 Mężowie sprawiedliwi niech będą twoimi współbiesiadnikami, a w bojaźni

Pańskiej niech będzie twoja radość!

Syr 9,17 Ręka rzemieślników czyni dzieło godne pochwały, a rządca ludu okaże mą

drość przez swoją mowę.

Syr 9,18 Będą się bali w mieście człowieka, co umie władać językiem, a porywczy w

mowie ściągnie na siebie nienawiść.

Rozdział 10

Syr 10,01 Mądry władca dobrze swój lud poprowadzi, a rządy rozumnego będą dobrze

uporządkowane.

Syr 10,02 Jaki władca ludu, tacy i jego ministrowie, jaki władca miasta, tacy i jego

mieszkańcy.

Syr 10,03 Król bez nauki zgubi swój lud, a mądrość władców zbuduje miasto. Syr 10,04 W ręku Pana są rządy na ziemi, w swoim czasie wzbudzi On dla niej odpo

wiedniego władcę.

Syr 10,05 W ręku Pana spoczywa powodzenie męża, On osobie prawodawcy udziela

swej chwały.

Syr 10,06 Za każdy zły czyn nie unoś się gniewem na bliźniego i nie czyń nic, co jest

dziełem zuchwalstwa.

Syr 10,07 Pycha jest obmierzła Panu i ludziom, a ciemiężenie [innych] uważają oni za

[wielkie] przestępstwo.

Syr 10,08 Panowanie przechodzi od narodu do narodu przez krzywdy, bezprawia, pie

niądze.

Syr 10,09 Dlaczego pyszni się ziemia i popiół, skoro za życia jeszcze wyrzuca swe wnętrz

ności?

Syr 10,10 Mała choroba, żartuje lekarz, a kto dziś królem - jutro umiera. Syr 10,11 Gdy człowiek życie zakończy, odziedziczy zgniliznę, bestie i robaki. Syr 10,12 Początkiem pychy człowieka jest odstępstwo od Pana, gdy odstąpił sercem

od swego Stworzyciela.

Syr 10,13 Albowiem początkiem pychy - grzech, a kto się da jej opanować, zalany bę

1118 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 11

dzie obrzydliwością. Dlatego Pan zesłał przedziwne kary i takich doszczętnie

zatracił.

Syr 10,14 Pan wywrócił trony władców, a na ich miejscu posadził pokornych. Syr 10,15 Pan wysuszył korzenie narodów, a na ich miejscu zasadził pobożnych. Syr 10,16 Pan spustoszył kraje narodów i zniszczył je aż do fundamentów ziemi. Syr 10,17 Wyrwał, zatracił i wymazał na ziemi ich pamięć.

Syr 10,18 Nie dla ludzi stworzona jest pycha ani szalony gniew dla zrodzonych z nie

wiasty.

Syr 10,19 Jakie pokolenie jest poważne? Pokolenie człowieka. Jakie pokolenie jest sza

nowane? Bojące się Pana. Jakie pokolenie jest wzgardzone? Pokolenie czło

wieka. Jakie pokolenie jest wzgardzone? Przekraczające przykazania. Syr 10,20 Wśród braci jest poważany ich zwierzchnik, a w oczach Pana - są ci, którzy

się Go boją.

Syr 10,22 Czy to bogaty, czy godzien sławy, czy biedny - chlubą ich bojaźń Pana. Syr 10,23 Nie jest słuszną rzeczą odmawiać czci ubogiemu, ale mądremu, i nie godzi się

szanować człowieka grzesznego.

Syr 10,24 Zwierzchnik, sędzia, władca są poważani, ale żaden z nich nie jest większy

od tego, który się boi Pana.

Syr 10,25 Słudze mądremu służyć będą wolni, a ten, który posiada wiedzę, nie będzie

narzekał.

Syr 10,26 Nie szukaj wymówek, gdy masz spełnić swój obowiązek, i nie przechwalaj się,

gdy przyszedł czas twego poniżenia.

Syr 10,27 Lepszy jest ten, który pracuje, a opływa we wszystko, niż ten, co przechadza

się poważany, a nie ma chleba.

Syr 10,28 Synu, ze skromnością dbaj o cześć dla swej osoby i oceniaj siebie w sposób

należyty.

Syr 10,29 Tego, kto wykracza przeciw samemu sobie, któż usprawiedliwi, i któż będzie

poważał tego, kto hańbi swe życie?

Syr 10,30 Ubogi będzie poważany z powodu swej wiedzy, a bogaty dzięki swej zamoż

ności.

Syr 10,31 Ten, kto jest poważanym w ubóstwie, o ileż bardziej nim będzie w bogactwie,

a kto jest bez czci w bogactwie, o ileż bardziej będzie nim w ubóstwie.

Rozdział 11

Syr 11,01 Mądrość biednego podniesie mu głowę i posadzi go między możnymi. Syr 11,02 Nie wychwalaj męża z powodu jego pięknej postawy ani się nie brzydź czło

wiekiem z powodu jego wyglądu.

Syr 11,03 Mała jest pszczoła wśród latających stworzeń, lecz owoc jej ma pierwszeństwo

1119 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 11

pośród słodyczy.

Syr 11,04 Nie chlub się ubraniem, które cię okrywa, a w dniu twej chwały nie bądź

zarozumiały: zdumiewające są bowiem dzieła Pana i zakryte sprawy Jego

przed ludźmi.

Syr 11,05 Wielu poniżonych zasiadło na tronie, i ten, o którym nikt nie myślał, nosił

koronę.

Syr 11,06 Wielu panujących bardzo zelżono i władców wydano w ręce obcych. Syr 11,07 Nie oskarżaj, zanim dokładnie nie zbadasz, najpierw zastanów się, a dopiero

potem udzielaj nagany.

Syr 11,08 Nie odpowiadaj, zanim nie wysłuchasz, a w środek mów nie wpadaj! Syr 11,09 Nie wadź się o rzecz, która ci nie jest konieczna, i nie mieszaj się do sporów

grzeszników!

Syr 11,10 Synu, nie bierz na siebie za wiele spraw, bo jeśli będziesz je mnożył, nie

unikniesz szkody. I choćbyś pędził, nie dopędzisz, a uciekając nie uciekniesz. Syr 11,11 Niejeden pracuje, trudzi się i spieszy, a tym bardziej pozostaje w tyle. Syr 11,12 Niejeden słaby potrzebuje pomocy, brak mu sił i obfituje w biedę, lecz gdy

tylko oczy Pana łaskawie na niego spojrzą, wydźwignie On go z nędzy Syr 11,13 i podniesie mu głowę, a wielu zdumieje się tym, co go spotkało. Syr 11,14 Dobra i niedole, życie i śmierć, ubóstwo i bogactwo pochodzą od Pana. Syr 11,17 Dar Pana spocznie na ludziach bogobojnych, a upodobanie Jego na zawsze

zapewni im szczęście.

Syr 11,18 Niejeden wzbogacił się mozołem i swoją chciwością, a oto udział jego w na

grodzie:

Syr 11,19 gdy powie: "Znalazłem odpoczynek i teraz mogę żyć z moich dostatków"

nie wie, ile czasu minie, a zostawi je innym i umrze.

Syr 11,20 Trwaj w przymierzu twoim i bądź mu oddany, a wypełniając je zestarzej się! Syr 11,21 Niech cię w podziw nie wprawiają czyny grzesznika, ufaj Panu i wytrwaj

w twym trudzie, albowiem łatwą jest rzeczą w oczach Pana natychmiast i

niespodziewanie wzbogacić ubogiego.

Syr 11,22 Błogosławieństwo Pana nagrodą bogobojnych i prędko zakwitnie Jego bło

gosławieństwo.

Syr 11,23 Nie mów: "Czego potrzebuję i jakie dobra mam mieć od tej chwili?" Syr 11,24 Nie mów: "Wystarczam sam sobie i jakież zło może mnie obecnie spotkać?" Syr 11,25 W czasie pomyślności zapomina się o przykrościach, a w czasie przykrości nie

pamięta się o pomyślności.

Syr 11,26 A dla Pana łatwą jest rzeczą w dzień śmierci oddać człowiekowi według jego

postępowania.

Syr 11,27 Godzina nieszczęścia pokrywa zapomnieniem dobrobyt, a przy końcu życia

wychodzą na jaw sprawy człowieka.

Syr 11,28 Przed śmiercią nikogo nie nazywaj szczęśliwym, gdyż dopiero w ostatniej

chwili poznaje się męża.

1120 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 12

Syr 11,29 Nie wprowadzaj do domu swego każdego człowieka, różnorodne są bowiem

podstępy oszusta.

Syr 11,30 Jak złowiona kuropatwa w klatce, tak serce pysznego: jak szpieg wypatruje

on słabe strony,

Syr 11,31 podając dobre rzeczy za złe, przygotowuje zasadzkę i najlepszym twym za

letom przygania.

Syr 11,32 Przez iskrę węgiel napełnia się ogniem, a człowiek niegodziwy czyha na krew. Syr 11,33 Strzeż się człowieka złego, który knuje niegodziwości, by nie sprowadził na

ciebie hańby niezatartej.

Syr 11,34 Przyjmij obcego do domu, a wtrąci cię w zamieszanie i oddali cię od twoich

najbliższych.

Rozdział 12

Syr 12,01 Jeśli chcesz dobrze czynić, zważ, komu masz czynić, a będą ci wdzięczni za

twe dobrodziejstwa.

Syr 12,02 Czyń dobrze bogobojnemu, a otrzymasz nagrodę, jeśli nie od niego, to na

pewno od Najwyższego.

Syr 12,03 Dobroczynność nie jest dla tego, kto trwa w złu, ani kto nie udziela jałmużny. Syr 12,04 Dawaj bogobojnemu, a nie wspomagaj grzesznika.

Syr 12,05 Dobrze czyń biednemu, a nie dawaj bezbożnemu, odmów mu chleba swego

i nie użyczaj mu, aby przypadkiem nie wziął góry nad tobą. Znajdziesz w

dwójnasób zło za wszystko dobro, które byś mu wyświadczył.

Syr 12,06 Gdyż i u Najwyższego budzą odrazę grzesznicy, wymierzy On też karę bez

bożnym.

Syr 12,07 Dawaj dobremu, a nie pomagaj grzesznikowi.

Syr 12,08 Przyjaciela nie poznaje się w pomyślności, wróg zaś nie zdoła się ukryć w

czasie niepowodzenia.

Syr 12,09 Wobec pomyślności człowieka nawet wrogowie są mu przyjaciółmi, a w nie

powodzeniu oddala się nawet przyjaciel.

Syr 12,10 Nie wierz nigdy twemu nieprzyjacielowi, jak bowiem spiż śniedzieje, tak i jego

przewrotność.

Syr 12,11 Chociażby się uniżył i chodził schylony, uważaj na siebie i strzeż się go. Bądź

względem niego jak ten, co wyczyścił zwierciadło, a poznasz, że nie do końca

było zardzewiałe.

Syr 12,12 Nie stawiaj go przy sobie, aby cię nie odepchnął, a sam nie stanął na twym

miejscu. Nie sadzaj go po twojej prawej stronie, aby nie starał się zająć twego

miejsca, dopiero wówczas zrozumiałbyś mowy moje, a z powodu słów moich

doznałbyś wyrzutów.

1121 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 13

Syr 12,13 Któż się litować będzie nad zaklinaczem ukąszonym przez żmiję i nad tymi

wszystkimi, którzy się zbliżają do dzikich zwierząt?

Syr 12,14 Podobnie - nad tym, który przebywa z grzesznikiem i bierze udział w jego

grzechach.

Syr 12,15 Przez pewien czas trwa z tobą, a jeśli się potkniesz, nie wytrwa. Syr 12,16 Nieprzyjaciel ma słodycz na swoich wargach, a w sercu zamyśla wtrącić cię

do dołu; nieprzyjaciel łzy będzie miał w oczach, a jeśli znajdzie sposobność,

krwią się nie nasyci.

Syr 12,17 Jeżeli przeciwności przyjdą na ciebie, znajdziesz go wtedy pierwszego przy

sobie i niby pomagając, podbije ci piętę.

Syr 12,18 Głową potrząsać będzie, klaskać rękami, wiele szeptać i zmieniać wyraz twa

rzy.

Rozdział 13

Syr 13,01 Kto się dotyka smoły, ten się pobrudzi, a kto z pysznym przestaje - do niego

się upodobni.

Syr 13,02 Nie bierz ciężaru ponad swoje siły i nie szukaj towarzystwa z możniejszym i

bogatszym od siebie. Cóż za towarzystwo może mieć garnek gliniany z me

talowym kotłem? Gdy ten uderzy, skruszy tamtego.

Syr 13,03 Gdy bogaty wyrządzi krzywdę, zżymać się będzie, gdy biedny poniesie krzyw

dę, jeszcze sam poprosi o przebaczenie.

Syr 13,04 Jeśli będziesz tamtemu pożyteczny, wykorzysta ciebie, a jeśli popadniesz w

biedę, to cię opuści.

Syr 13,05 Jeśli coś masz, będzie żyć z tobą w przyjaźni i wyniszczy cię, a sam się nawet

nie zmartwi.

Syr 13,06 Jeśli będziesz mu potrzebny, będzie cię zwodzić, uśmiechać się do ciebie,

dawać nadzieję, przemawiać pięknymi słowami, owszem spyta: "Czego po

trzebujesz?"

Syr 13,07 Zawstydzi cię przez swoje uczty, aż cię ogołoci dwa lub trzy razy, na koniec

wyśmieje się z ciebie, a potem, gdy cię zobaczy, nie zwróci na ciebie uwagi i

nad tobą będzie kiwać głową.

Syr 13,08 Miej się na baczności, by nie dać się oszukać ani poniżyć przez swą bezmyśl

ność.

Syr 13,09 Gdy jakiś możny pan ciebie wzywa, ty się ukryj, a tym usilniej będzie cię

wzywał.

Syr 13,10 Nie pchaj się, aby cię nie odsunięto, ani nie stój za daleko, żeby cię nie za

pomniano.

Syr 13,11 Nie zamierzaj rozmawiać z nim, jakby z równym sobie, ani nie dowierzaj

1122 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 14

jego wielu słowom; przez swoje wielomówstwo wystawi cię na próbę i niby

uśmiechając się, dokładnie cię wybada.

Syr 13,12 Bez miłosierdzia jest i nie zachowuje dla siebie zwierzeń, nie oszczędzi ci ani

razów, ani więzów.

Syr 13,13 Zapamiętaj to sobie, uważaj pilnie, bo się przechadzasz w towarzystwie swej

zguby.

Syr 13,15 Każda istota żyjąca lubi podobną do siebie, a każdy człowiek tego, kto jest

mu równy.

Syr 13,16 Każda istota żyjąca łączy się według swego gatunku, a człowiek przystaje do

podobnego sobie.

Syr 13,17 Czy współżyć będzie wilk z jagnięciem? Podobnie grzesznik ze sprawiedli

wym?

Syr 13,18 Jakiż pokój być może między hieną a psem i jakiż pokój być może między

bogatym a ubogim?

Syr 13,19 Dziki osioł na pustyni jest żerem dla lwów, a biedni są łupem dla bogatego. Syr 13,20 Jak obrzydliwością jest dla pysznego pokora, tak obmierzłym dla bogatego

jest biedny.

Syr 13,21 Kiedy bogaty się potknie, przyjaciele go podeprą, kiedy biedny upadnie, ode

pchną go nawet przyjaciele.

Syr 13,22 Gdy bogaty wpadnie w nieszczęście, wielu ma takich, którzy mu pomogą, gdy

wstrętnie mówić będzie, jeszcze uniewinniać go będą. Gdy natomiast bied

ny w nieszczęście wpadnie, będą go ganili, a gdy mówić będzie mądrze, nie

znajdzie uznania.

Syr 13,23 Gdy bogaty przemówi, wszyscy zamilkną i mowę jego wynosić będą pod ob

łoki. Gdy biedny przemówi, spytają: "Któż to taki?", a jeśliby się potknął,

całkiem go obalą.

Syr 13,24 To bogactwo jest dobre, które jest bez grzechu, a ubóstwo jest złem w ustach

bezbożnego.

Syr 13,25 Serce człowieka zmienia jego twarz, raz na dobro, to znów na zło. Syr 13,26 Wyrazem serca w pomyślności - twarz wesoła, ale wynajdywanie przypowieści

- to trudne myślenie.

Rozdział 14

Syr 14,01 Szczęśliwy mąż, który nie potknął się ustami i nie jest przybity smutkiem

grzechów.

Syr 14,02 Szczęśliwy, którego własna dusza nie potępia i kto nie stracił swojej nadziei. Syr 14,03 Dla człowieka skąpego bogactwa nie są dobrem, a sknerze na co pieniądze? Syr 14,04 Ten, który gromadzi od ust sobie odejmując, dla innych gromadzi, a z jego

1123 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 15

dostatków inni wystawnie żyć będą.

Syr 14,05 Kto jest zły dla siebie, czyż będzie dobry dla innych? - nie ucieszy się on

swoimi pieniędzmi.

Syr 14,06 Nie ma gorszego człowieka niż ten, który jest sknerą dla siebie samego, i to

jest odpłatą za jego przewrotność:

Syr 14,07 jeśli coś dobrego zrobi, przez zapomnienie to uczyni, a na ostatek okaże swą

przewrotność.

Syr 14,08 Zły jest, kto zazdrosnym okiem patrzy, odwraca oblicze i z góry spogląda na

innych.

Syr 14,09 Oko chciwca nie zadowoli się tym, co posiada, a niegodziwa przewrotność

wysusza duszę.

Syr 14,10 Oko złe zazdrości chleba, i brakuje go na jego stole.

Syr 14,11 Synu, stosownie do swej zamożności, staraj się o siebie, a ofiary Panu godnie

przynoś!

Syr 14,12 Pamiętaj, że śmierć nie zwleka, a przymierze Szeolu nie zostało ci odkryte. Syr 14,13 Zanim umrzesz, czyń dobrze przyjacielowi i według swej możności wydobądź

coś i daj mu!

Syr 14,14 Nie pozbawiaj się dobra dzisiejszego, a przedmiot szlachetnego pożądania

niech cię nie mija!

Syr 14,15 Czyż zostawisz drugiemu owoc swoich prac i trudy twoje na podział losem? Syr 14,16 Dawaj, bierz i staraj się o rozrywki dla siebie, albowiem w Szeolu na próżno

szukać przyjemności.

Syr 14,17 Wszelkie ciało starzeje się jak odzienie, i to jest odwieczne prawo: "Na pewno

umrzesz".

Syr 14,18 Jak gęste liście na bujnym drzewie, jedne spadają, a drugie wyrastają, po

dobnie pokolenia ciała i krwi, jedno umiera a drugie się rodzi.

Syr 14,19 Każde dzieło podlegające zepsuciu przepadnie i razem z nim pójdzie jego

wykonawca.

Syr 14,20 Szczęśliwy mąż, który się ćwiczy w mądrości i który się radzi swego rozumu, Syr 14,21 który rozważa drogi jej w swym sercu i zastanawia się nad jej ukrytymi spra

wami.

Syr 14,22 Wyjdź za nią jak tropiciel i na drogach jej przygotuj zasadzkę! Syr 14,23 Kto zaglądać będzie przez jej okna, kto słucha przy jej drzwiach; Syr 14,24 kto zamieszka blisko jej domu i wbije kołek w jej ściany; Syr 14,25 kto postawi namiot swój przy jej boku - ten zajmie miejsce w szczęśliwym

mieszkaniu,

Syr 14,26 postawi swe dzieci pod jej dachem i pod jej gałęziami będzie przebywał. Syr 14,27 Ona zasłoni go przed żarem i odpoczywać będzie w jej chwale.

1124 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 16

Rozdział 15

Syr 15,01 Ten, co Pana się boi, będzie tak czynił, a kto trzyma się Prawa, posiądzie

mądrość.

Syr 15,02 Jak matka wyjdzie ona naprzeciw niego i jak młoda małżonka go przyjmie. Syr 15,03 Nakarmi go chlebem rozumu i napoi go wodą mądrości. Syr 15,04 Oprze się on na niej i nie upadnie, zbliży się do niej i nie będzie zawstydzo

ny.

Syr 15,05 Wywyższy ona go ponad jego bliskich i pośród zgromadzenia otworzy mu

usta.

Syr 15,06 Znajdzie on wesele i wieniec uniesienia, i wieczne imię odziedziczy. Syr 15,07 Bezrozumni ludzie jej nie posiądą i nie będą jej widzieli grzesznicy. Syr 15,08 Daleka jest od pychy, a kłamcy o niej nie przypomną sobie. Syr 15,09 W ustach grzesznika hymn pochwalny nie jest stosowny, ponieważ nie od

Pana pochodzi.

Syr 15,10 Albowiem tylko mędrzec hymn pochwalny wypowie, a Pan nim pokieruje. Syr 15,11 Nie mów: "Pan sprawił, że zgrzeszyłem", czego On nienawidzi, tego On nie

będzie czynił.

Syr 15,12 Nie mów: "On mnie w błąd wprowadził", albowiem On nie potrzebuje grzesz

nika.

Syr 15,13 Pan nienawidzi wszystkiego, co wstrętne, i nie pozwala, by ci, którzy się Go

boją, mieli z tym styczność.

Syr 15,14 On na początku stworzył człowieka i zostawił go własnej mocy rozstrzyga

nia.

Syr 15,15 Jeżeli zechcesz, zachowasz przykazania: a dochować wierności jest "Jego"

upodobaniem.

Syr 15,16 Położył przed tobą ogień i wodę, co zechcesz, po to wyciągniesz rękę. Syr 15,17 Przed ludźmi życie i śmierć, co ci się podoba, to będzie ci dane. Syr 15,18 Ponieważ wielka jest mądrość Pana, potężny jest władzą i widzi wszystko. Syr 15,19 Oczy Jego patrzą na bojących się Go - On sam poznaje każdy czyn człowie

ka.

Syr 15,20 Nikomu On nie przykazał być bezbożnym i nikomu nie zezwolił grzeszyć.

Rozdział 16

Syr 16,01 Nie pragnij wielkiej liczby dzieci, jeśliby miały być przewrotne, ani nie chwal

się synami bezbożnymi!

Syr 16,02 I chociażby byli liczni, nie chełp się nimi, jeśli bojaźni Pańskiej nie mają.

1125 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 16

Syr 16,03 Nie licz na ich życie ani nie zwracaj uwagi na wielką ich liczbę! Więcej bowiem

może znaczyć jeden niż tysiąc i lepiej umrzeć bezdzietnym, niż mieć dzieci

bezbożne.

Syr 16,04 Przez jednego mądrego miasto się zaludnia, a pokolenie żyjących bez Prawa

zmarnieje.

Syr 16,05 Wiele takich rzeczy widziało moje oko, a jeszcze więcej słyszało me ucho. Syr 16,06 W zgromadzeniu grzeszników zapalił się ogień i przeciw narodowi buntowni

czemu gniew się rozżarzył.

Syr 16,07 Nie przepuścił [Pan] dawnym olbrzymom, którzy się zbuntowali ufni w swą

siłę.

Syr 16,08 Nie darował współmieszkańcom Lota, których zatracił z powodu ich pychy. Syr 16,09 Nie miał miłosierdzia nad narodem zatracenia, co został zgładzony z powodu

swych grzechów.

Syr 16,10 Podobnie postąpił z sześciuset tysiącami pieszych, którzy zebrali się w twar

dości swego serca.

Syr 16,11 I chociażby był tylko jeden twardego karku, byłoby dziwne, gdyby został

bez kary. Ma Pan miłosierdzie, ale i zapalczywość, hojny w zmiłowania, ale

i gniew wylewa.

Syr 16,12 Jak wielkie miłosierdzie, tak wielka i Jego surowość, sądzi człowieka według

jego uczynków.

Syr 16,13 Nie ucieknie grzesznik z rzeczą skradzioną ani cierpliwość bogobojnego nie

dozna zawodu.

Syr 16,14 Każdej jałmużnie bowiem wyznaczy miejsce i każdy według uczynków swych

znajdzie [odpłatę].

Syr 16,17 Nie mów: "Ukryję się przed Panem i któż z wysoka o mnie pamiętać będzie?

W wielkim tłumie nie będę rozpoznany i czymże jest moja dusza w bezmia

rze stworzenia?"

Syr 16,18 Oto niebo i niebo niebios, przepaść i ziemia trzęsą się od Jego wejrzenia, Syr 16,19 góry też i fundamenty ziemi, gdy na nie popatrzy, drżą z przerażenia. Syr 16,20 Ale serce nie zastanawia się nad tym i któż uważa na Jego drogi? Syr 16,21 Huragan, którego człowiek nie zobaczy, i bardzo wiele dzieł Jego pozostaje

w ukryciu.

Syr 16,22 "Któż obwieści dzieła sprawiedliwości albo kto się ich doczeka? Dalekie jest

bowiem przymierze".

Syr 16,23 Tak sądzi ten, co mało posiada umiejętności, i głupio myśli mąż bezrozumny

i oszukany.

Syr 16,24 Słuchaj mię, synu, zdobądź wiedzę i do słów moich przyłóż swe serce! Syr 16,25 Z umiarem objawię naukę i z troskliwością wyłożę wiedzę. Syr 16,26 Na rozkaz Pana, na początku, stały się Jego dzieła i gdy tylko je stworzył,

dokładnie określił ich zadanie.

Syr 16,27 Uporządkował je na zawsze, od początku aż w daleką przyszłość. Nie odczu

1126 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 17

wają głodu ani zmęczenia i nigdy nie porzucą swego zadania,

Syr 16,28 żadne nie zderzy się z drugim i Jego słowom nigdy nie odmówią posłuchu. Syr 16,29 Następnie zwrócił Pan wzrok swój na ziemię i napełnił ją dobrami swoimi. Syr 16,30 Pokrył jej oblicze wszelkiego rodzaju istotami żywymi, które do niej powrócą.

Rozdział 17

Syr 17,01 Pan stworzył człowieka z ziemi i znów go jej zwróci.

Syr 17,02 Odliczył ludziom dni i wyznaczył czas odpowiedni, oraz dał im władzę nad

tym wszystkim, co jest na niej.

Syr 17,03 Przyodział ich w moc podobną do swojej i uczynił ich na swój obraz. Syr 17,04 Uczynił ich groźnymi dla wszystkiego stworzenia, aby panowali nad zwierzę

tami i ptactwem.

Syr 17,06 Dał im wolną wolę, język i oczy, uszy i serce zdolne do myślenia. Syr 17,07 Napełnił ich wiedzą i rozumem, o złu i dobru ich pouczył. Syr 17,08 Położył oko swoje w ich sercu, aby im pokazać wielkość swoich dzieł. Syr 17,10 Imię świętości wychwalać będą i wielkość Jego dzieł opowiadać. Syr 17,11 Dodał im wiedzy i prawo życia dał im w dziedzictwo.

Syr 17,12 Przymierze wieczne zawarł z nimi i objawił im swoje prawa. Syr 17,13 Wielkość majestatu widziały ich oczy i uszy ich słyszały okazałość Jego gło

su.

Syr 17,14 Rzekł im: "Trzymajcie się z dala od wszelkiej niesprawiedliwości!" I dał każ

demu przykazania co do jego bliźniego.

Syr 17,15 Przed Nim są zawsze ich drogi, nie skryją się przed Jego oczami. Syr 17,17 Dla każdego narodu ustanowił rządcę, ale Izrael jest działem Pana. Syr 17,19 Wszystko, co czynią, jest przed Nim jak słońce, a oczy Jego są ustawicznie

na ich drogach.

Syr 17,20 Przed Nim nie zakryją się złe ich czyny i wszystkie ich grzechy są przed

Panem.

Syr 17,22 Jałmużna męża jest u Niego jak pieczęć, a dobrodziejstwa człowieka chowa

jak źrenicę oka.

Syr 17,23 Potem wreszcie powstanie i odda im, sprawi też, że odpłata każdemu z nich

będzie dana.

Syr 17,24 Tym zaś, którzy się nawracają, daje drogę powrotu i pociesza tych, którym

brakło wytrwałości.

Syr 17,25 Nawróć się do Pana, porzuć grzechy, błagaj przed obliczem [Jego], umniejsz

zgorszenie!

Syr 17,26 Wróć do Najwyższego, a odwróć się od niesprawiedliwości i miej występek w

wielkiej nienawiści!

1127 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 18

Syr 17,27 Któż w Szeolu wielbić będzie Najwyższego, zamiast żyjących, którzy mogą

oddawać Mu chwałę?

Syr 17,28 Zmarły, jako ten, którego nie ma, nie może składać dziękczynienia, żyjący i

zdrowy wychwala Pana.

Syr 17,29 Jakże wielkie jest miłosierdzie Pana i przebaczenie dla tych, którzy się do

Niego nawracają,

Syr 17,30 albowiem ludzie nie wszystko mogą i żaden człowiek nie jest nieśmiertelny. Syr 17,31 Cóż bardziej świecącego nad słońce? A przecież i ono ulega zaćmieniu; tak

też ciało i krew skłania się do złego.

Syr 17,32 On odbywa przegląd sił nieba wysokiego, a wszyscy ludzie są ziemią i pro

chem.

Rozdział 18

Syr 18,01 Ten, co żyje wiecznie, stworzył wszystko bez wyjątku, Syr 18,02 Sam tylko Pan uznany będzie za sprawiedliwego

Syr 18,04 Nikt nie potrafi opisać Jego czynów, a któż będzie mógł zbadać Jego wspa

niałe dzieła?

Syr 18,05 Któż zdoła zmierzyć potęgę Jego wielkości i któż potrafi dokładnie opowie

dzieć dzieła Jego miłosierdzia?

Syr 18,06 Nie ma tu nic do zmniejszenia ani do dodania, ani nie można zbadać cudow

nych dzieł Pańskich.

Syr 18,07 Kiedy człowiek myśli, że skończył, to nawet nie rozpoczął, a kiedy się zatrzy

ma, nie wie, co robić dalej.

Syr 18,08 Kimże jest człowiek i jakież jest jego znaczenie? Cóż jest jego dobrem i cóż

złem jego?

Syr 18,09 Liczba dni człowieka - jeśli wiek jego jest długi - dosięga stu lat. Syr 18,10 Jak kropla wody zaczerpnięta z morza lub ziarnko piasku, tak jest [tych]

trochę lat wobec dnia wieczności.

Syr 18,11 Dlatego Pan cierpliwy jest dla ludzi i wylał na nich swoje miłosierdzie. Syr 18,12 Zobaczył On i wie, że koniec ich godny litości i dlatego pomnożył swoje prze

baczenie.

Syr 18,13 Miłosierdzie człowieka - nad jego bliźnim, a miłosierdzie Pana - nad całą

ludzkością: On karci, wychowuje, poucza i zawraca jak pasterz swoją trzodę. Syr 18,14 Lituje się nad tymi, którzy przyjmują Jego pouczenie i którzy się spieszą do

Jego przykazań.

Syr 18,15 Synu, do dobrych uczynków nie dodawaj przygany ani przykrego słowa do

każdego daru.

Syr 18,16 Czyż upału nie łagodzi rosa? Tak lepsze jest słowo niż podarunek.

1128 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 19

Syr 18,17 Oto, czy nie jest lepsze słowo niż dobry datek? A jedno z drugim [łączy się]

u człowieka życzliwego.

Syr 18,18 Nierozumny zaś robi wymówki niezgodnie z miłością, a dar zazdrosnego wy

ciska łzy z oczu.

Syr 18,19 Uczy się, zanim ci przyjdzie przemawiać, i miej staranie o siebie, zanim za

słabniesz.

Syr 18,20 Zanim sąd wydasz, zbadaj siebie samego, a w godzinę obrachunku znajdziesz

przebaczenie.

Syr 18,21 Nim wpadniesz w chorobę, upokórz się, a gdy zgrzeszysz, daj dowód nawró

cenia!

Syr 18,22 Niech ci nic nie stanie na przeszkodzie, by wykonać ślub w należnym czasie,

ani nie czekaj aż do śmierci, by z długów się uiścić.

Syr 18,23 Zanim złożysz ślub, przygotuj siebie, a nie bądź jak człowiek, który Pana

wystawia na próbę.

Syr 18,24 Pamiętaj o gniewie Jego w dniach ostatnich, o chwili pomsty, gdy odwróci

oblicze.

Syr 18,25 Pamiętaj o chwili głodu, gdy jesteś w obfitości, o biedzie i niedostatku - w

dniach pomyślności.

Syr 18,26 Od rana do wieczora okoliczności się zmieniają i wszystko prędko biegnie

przed Panem.

Syr 18,27 Człowiek mądry we wszystkim zachowa ostrożność, a w dniach, kiedy grzechy

panują, powstrzyma się od błędu.

Syr 18,28 Każdy rozumny uzna mądrość, a temu, kto ją znalazł, wyrazi uznanie. Syr 18,29 Rozumni w mowach sami jako mędrcy wystąpią i niby deszcz wyleją przy

słowia doskonałe.

Syr 18,30 Nie idź za twymi namiętnościami: powstrzymaj się od pożądań! Syr 18,31 Jeżeli pozwolisz duszy swej na upodobanie w namiętnościach, uczynisz z sie

bie pośmiewisko dla twych nieprzyjaciół.

Syr 18,32 Nie miej upodobania w życiu wystawnym, abyś się nie uwikłał w jego wy

datki.

Syr 18,33 Nie czyń się biednym, urządzając uczty za pożyczone pieniądze, gdy nie masz

nic w kieszeni.

Rozdział 19

Syr 19,01 Robotnik pijak nie wzbogaci się, a kto ma za nic małe rzeczy, wnet podupad

nie.

Syr 19,02 Wino i kobiety wykoleją mądrych, a kto przylgnie do nierządnic, będzie bar

dziej bezwstydny;

1129 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 20

Syr 19,03 padnie łupem zgnilizny i robaków i zatraci się dusza zuchwała. Syr 19,04 Człowiek łatwowierny jest lekkomyślny, a kto grzeszy, wyrządza krzywdę swej

duszy.

Syr 19,05 Kto ma zadowolenie ze swych namiętności, będzie potępiony, Syr 19,06 a kto nienawidzi wielomówstwa, uniknie nieszczęścia.

Syr 19,07 Nigdy nie powtarzaj słów zasłyszanych, a nic na tym nie stracisz. Syr 19,08 Nie mów ich ani przyjacielowi, ani wrogowi, i jeśli to nie będzie grzechem dla

ciebie, nie wyjawiaj!

Syr 19,09 Gdyż wysłuchają, ale unikać cię będą, a w swoim czasie okażą ci nienawiść. Syr 19,10 Posłyszałeś słowo? Niech umrze z tobą! Nie obawiaj się - nie rozsadzi ciebie. Syr 19,11 Głupi z powodu słowa usłyszanego czuć będzie boleści jak rodząca z powodu

dziecięcia.

Syr 19,12 Jak strzała tkwiąca w mięsistym udzie, tak słowa we wnętrzu głupiego. Syr 19,13 Upomnij przyjaciela, aby tak nie czynił, a jeśliby uczynił, by już nie powtó

rzył czynu.

Syr 19,14 Upomnij bliźniego, aby tak nie mówił, a jeśliby już powiedział, aby nie po

wtarzał.

Syr 19,15 Upomnij przyjaciela, często bowiem rzuca się oszczerstwa, i nie wierz każde

mu słowu!

Syr 19,16 Czasem się ktoś poślizgnął, ale nieświadomie, i któż nie zgrzeszył swym ję

zykiem?

Syr 19,17 Upomnij bliźniego swego, zanim mu grozić będziesz, i daj miejsce Prawu

Najwyższego.

Syr 19,20 Cała mądrość - bojaźń Pana, a w całej mądrości jest wypełnienie Prawa. Syr 19,22 Nie jest mądrością znajomość złego i nie ma roztropności, gdzie się słucha

rady grzeszników.

Syr 19,23 Jest przemyślność, a jednak budzi wstręt, i bywa głupi, który źle na mądrości

wychodzi.

Syr 19,24 Lepszy jest mniej zdolny, ale bojący się Pana, niż bardzo mądry, co przekra

cza Prawo.

Syr 19,25 Jest wybitna przemyślność, a jednak jest niegodziwa, a bywa też taki, co

używa podstępu, by ujawnić słuszność.

Syr 19,26 Jest przewrotny, skrzywiony ze smutku, a wewnątrz pełen fałszu, Syr 19,27 ukrywa twarz, udaje głuchego, aby, gdy nie będzie poznany, wziąć górę nad

tobą;

Syr 19,28 a jeśli słabość sił powstrzymuje go od grzeszenia, gdy znajdzie sposobność,

będzie źle czynił.

Syr 19,29 Mąż bywa poznany z wejrzenia, z wyglądu twarzy poznaje się rozumnego. Syr 19,30 Ubranie męża, uśmiech ust i chód jego mówią o nim, kim jest.

1130 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 20

Rozdział 20

Syr 20,01 Bywa upomnienie, ale nie w porę, niejeden milczy, a jednak jest mądry. Syr 20,02 O ileż lepiej jest upomnieć, niż trwać w gniewie.

Syr 20,03 Kto uznaje swój błąd, ustrzeże się szkody.

Syr 20,04 Czym jest pożądanie eunucha, by dziewczynę pozbawić dziewictwa, tym jest

przeprowadzanie sprawiedliwości przemocą.

Syr 20,05 Niejeden milczący został uznany za mądrego, a innego skutkiem wielomów

stwa znienawidzono.

Syr 20,06 Jeden milczy, bo nie wie, co odpowiedzieć, a drugi milczy, gdyż umie [czekać

na] stosowną chwilę.

Syr 20,07 Człowiek mądry milczeć będzie do chwili odpowiedniej, a chełpliwy i głupi

ją lekceważy.

Syr 20,08 Kto w mówieniu miarę przebiera, odrazę budzić będzie, a ten, co na wszystko

sobie pozwala, popadnie w nienawiść.

Syr 20,09 Czasem powodzenie przynosi człowiekowi nieszczęście, a niespodziewany zysk

wychodzi na szkodę.

Syr 20,10 Bywa podarunek, który ci nie daje pożytku, i bywa też taki, który podwójną

przyniesie ci korzyść.

Syr 20,11 Zdarza się poniżenie z powodu chwały, a znajdzie się taki, który po uniżeniu

podniesie głowę.

Syr 20,12 Czasem ktoś kupuje wiele za małe pieniądze, a płaci za to siedem razy więcej. Syr 20,13 Mędrzec słowami zdobywa sobie miłość, a uprzejmości głupich będą wzgar

dzone.

Syr 20,14 Podarunek nierozumnego nie przyniesie ci pożytku, ma on bowiem wiele oczu,

zamiast jednego;

Syr 20,15 mało on daje, a wymawia wiele, otwiera swe usta jak herold, dzisiaj pożycza,

a jutro żądać będzie zwrotu: obrzydły jest taki człowiek!

Syr 20,16 Głupiec powiada: "Nie mam przyjaciela i nie ma wdzięczności za moje do

brodziejstwa,

Syr 20,17 ci, którzy jedzą mój chleb, mają złośliwy język". Ileż razy i jakże wielu śmiać

się z niego będzie!

Syr 20,18 Lepiej się potknąć na gruncie pod nogami niż o [wybryk] języka; tak więc na

złych upadek przyjdzie prędko.

Syr 20,19 Jak człowiek niemiły, tak opowiadanie w niestosownym czasie, będzie ono

stale na ustach ludzi bez wychowania.

Syr 20,20 Przysłowie [usłyszane] z ust głupiego będzie odrzucone, nie wypowie go bo

wiem w chwili stosownej.

Syr 20,21 Niejednego niedostatek powstrzymuje od grzeszenia i nie ma on wyrzutów

sumienia w czasie swego odpoczynku.

1131 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 21

Syr 20,22 Niejeden z powodu wstydu gubi swoją duszę i zatraca ją przez wzgląd na

głupiego.

Syr 20,23 Niejeden też z powodu wstydu zrobił obietnicę przyjacielowi i niepotrzebnie

uczynił go sobie wrogiem.

Syr 20,24 Kłamstwo jest złym nawykiem człowieka i jest ono stale na ustach ludzi źle

wychowanych.

Syr 20,25 Lepszy złodziej niż ten, co stale kłamstwem się posługuje, obydwaj zaś zgubę

odziedziczą w spadku.

Syr 20,26 Wzgarda zazwyczaj towarzyszy kłamcy, a hańba stale ciąży na nim. Syr 20,27 Mędrzec wsławia się swoją mową, a człowiek rozumny podoba się władcom. Syr 20,28 Kto uprawia ziemię, podwyższy swe sterty, a kto się podoba władcom, zmaże

przestępstwa.

Syr 20,29 Upominki i dary zaślepiają oczy mądrych i jak kaganiec na ustach tłumią

nagany.

Syr 20,30 Mądrość ukryta i skarb niewidoczny, jakiż pożytek z obojga? Syr 20,31 Lepiej postępuje człowiek, co ukrywa swoją głupotę, niż ten, co tai swą mą

drość.

Rozdział 21

Syr 21,01 Synu zgrzeszyłeś? Nie czyń tego więcej i za poprzednie swe [grzechy] proś o

przebaczenie!

Syr 21,02 Uciekaj od grzechu jak od węża, jeśli się bowiem zbliżysz, ukąsi cię: jego zęby

to zęby lwa, co porywają życie ludzkie.

Syr 21,03 Każde przekroczenie Prawa jest jak miecz obosieczny, a na ranę przez nie

zadaną nie ma lekarstwa.

Syr 21,04 Gwałt i przemoc pustoszą bogate posiadłości, tak też mieszkanie wyniosłego

będzie zrujnowane.

Syr 21,05 Prośba z ust ubogiego [dociera] do uszu Pana, a sąd Jego prędko przychodzi. Syr 21,06 Kto nienawidzi upomnienia, idzie śladem grzesznika, ale kto Pana się boi, z

serca się nawróci.

Syr 21,07 Daleko znany jest mocny w języku, ale rozumny wie, kiedy on się potknął. Syr 21,08 Kto buduje dom za cudze pieniądze, podobny jest do gromadzącego kamienie

na własny grobowiec.

Syr 21,09 Stos paździerzy - zgromadzenie bezbożnych, a ich wspólny koniec - płomień

ognia.

Syr 21,10 Droga grzeszników gładka, bez kamieni, lecz u jej końca - przepaść Szeolu. Syr 21,11 Kto zachowuje Prawo, panuje nad swymi myślami, uwieńczeniem zaś bojaźni

Pańskiej jest mądrość.

1132 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 22

Syr 21,12 Nie może zdobyć wykształcenia ten, komu brak zdolności, ale jest zdolność,

która przymnaża goryczy.

Syr 21,13 Wiedza mędrca jak potop rozlewać się będzie, a rada jego jak żywe źródło. Syr 21,14 Jak naczynie stłuczone jest wnętrze głupiego: nie zatrzyma żadnej wiedzy. Syr 21,15 Jeśli rozumny człowiek usłyszy słowo mądre, pochwali je i dorzuci doń swoje;

gdy głupi posłyszy, nie spodoba mu się i odrzuci je za plecy.

Syr 21,16 Wyjaśnienia głupiego są jak toboły w drodze, na wargach zaś mądrego znaj

dzie się wdzięk.

Syr 21,17 Usta roztropnego będą poszukiwane na zgromadzeniu, a mowy jego będą

rozważane w sercu.

Syr 21,18 Jak dom zniszczony, tak mądrość głupiego, a wiedza nierozumnego to słowa

nieskładne.

Syr 21,19 Nauka dla nierozumnego to pęta na nogi i jakby więzy na prawej ręce. Syr 21,20 Głupi przy śmiechu podnosi swój głos, natomiast człowiek mądry ledwie tro

chę się uśmiechnie.

Syr 21,21 Nauka dla rozumnego jest jak ozdoba złota i jak bransoleta na prawym ra

mieniu.

Syr 21,22 Noga głupiego jest skora, by wejść do domu, człowiek z ogładą, przeciwnie,

krępować się będzie.

Syr 21,23 Nierozumny przez drzwi zagląda do wnętrza, natomiast mąż dobrze wycho

wany stać będzie na zewnątrz.

Syr 21,24 Jest brakiem wychowania podsłuchiwać pod drzwiami, człowieka rozumnego

zaś okrywałoby to hańbą.

Syr 21,25 Wargi głupich obficie wylewać będą głupstwa, słowa zaś mądrych odważone

będą na wadze.

Syr 21,26 Na ustach głupich jest ich serce, w sercu mądrych są ich usta. Syr 21,27 Bezbożny, kiedy przeklina swego przeciwnika, przeklina siebie samego. Syr 21,28 Potwarca ubliża sobie samemu i znienawidzą go sąsiedzi.

Rozdział 22

Syr 22,01 Leniwiec przyrównany będzie do obłoconego kamienia, a każdy zagwiżdże

nad jego hańbą.

Syr 22,02 Leniwiec przyrównany będzie do krowiego nawozu, każdy, kto go podniesie,

otrząśnie rękę.

Syr 22,03 Hańba dla ojca, jeśli ma syna źle wychowanego, a jeśli córkę, to wstyd mu

ona przyniesie.

Syr 22,04 Córka roztropna jest bogactwem dla swego męża, a córka, która wstyd przy

nosi, zgryzotą dla swego ojca.

1133 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 22

Syr 22,05 Nieobyczajna córka zawstydza ojca i męża i przez obydwóch będzie wzgar

dzona.

Syr 22,06 Jak muzyka w czas smutku, tak nauka w niewłaściwym czasie, natomiast

chłosta i upomnienie są zawsze mądre.

Syr 22,09 Uczyć głupiego - to kleić skorupy lub budzić śpiącego z głębokiego snu. Syr 22,10 Nauczać głupiego - to jakby nauczać drzemiącego, który jeszcze w końcu

zapyta: "A o co chodzi?"

Syr 22,11 Płacz nad zmarłym, stracił bowiem światło, płacz nad głupim, bo rozum

zgubił. Ciszej płacz nad zmarłym, bo znalazł odpoczynek, życie zaś głupiego

gorsze jest od śmierci.

Syr 22,12 Żałoba po zmarłym trwa siedem dni, po głupim i bezbożnym zaś przez wszyst

kie dni jego życia.

Syr 22,13 Nie wdawaj się z głupim w długie rozmowy i nie chodź do tego, kto nie ma

rozumu. Strzeż się go, byś nie miał przykrości i byś się nie splamił przez

zetknięcie z nim. Unikaj go, a znajdziesz wytchnienie i nie doznasz rozgory

czenia z powodu jego nierozumu.

Syr 22,14 Cóż jest cięższego nad ołów? a jak mu na imię? Głupi. Syr 22,15 Piasek, sól i bryłę żelaza łatwiej unieść, niż [znieść] człowieka nierozumnego. Syr 22,16 Jak drewniana belka, wprawiona w budowę, nie rozpadnie się w czasie trzę

sienia ziemi, tak serce umocnione dojrzałym zastanowieniem, gdy nadejdzie

chwila, nie stchórzy.

Syr 22,17 Serce wsparte na mądrym myśleniu jest jak ozdoba z piasku na murze wy

gładzonym.

Syr 22,18 Postawione na szczytach gór cienkie tyczki nie oprą się wiatrowi, tak serce

zalęknione przez niemądre myśli nie ostoi się wobec byle jakiego strachu. Syr 22,19 Kto urazi oko, wyciska łzy, kto urazi serce, odkrywa uczucie. Syr 22,20 Kto rzuca kamieniem na ptaki, wypłasza je, a kto lży przyjaciela, zrywa

przyjaźń.

Syr 22,21 Jeślibyś wyciągnął miecz na przyjaciela, nie martw się, jest bowiem droga

powrotu;

Syr 22,22 jeślibyś otworzył usta na niego, nie martw się, jest bowiem możność pojed

nania; wyjąwszy obelgę, wzgardę, wyjawienie tajemnicy i cios zdradliwy - to

wszystko oddali każdego przyjaciela.

Syr 22,23 Zachowaj wierność bliźniemu twemu w biedzie, abyś z nim razem wzbogacił

się w jego pomyślności. W czasie niepowodzenia trwaj przy nim, abyś, gdy

przyjdzie do dziedziczenia, i ty miał w nim udział.

Syr 22,24 Przed ogniem - para w piecu i dym, a przed wylaniem krwi - obelgi. Syr 22,25 Nie będę się wstydził osłonić przyjaciela i nie będę się przed nim ukrywał; Syr 22,26 a jeśliby mnie nawet coś złego spotkało z jego przyczyny, to każdy, kto o tym

usłyszy, strzec się jego będzie.

Syr 22,27 Któż postawi straż na moich ustach i położy na wargach pieczęć przemyślną,

1134 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 23

abym nie upadł przez nie, aby nie zgubił mnie mój język?

Rozdział 23

Syr 23,01 Panie, Ojcze i Władco życia mojego, nie zdawaj mię na ich zachciankę, i nie

dozwól, bym przez nie upadł.

Syr 23,02 Któż zastosuje rózgi na moje myśli, a do serca mego - karność mądrości, by

nie oszczędzić mnie w moich błędach, nie przepuść moich grzechów, Syr 23,03 aby się nie mnożyły moje winy i aby moje grzechy się nie wzmagały; abym

nie upadł wobec przeciwników i nie sprawił uciechy mojemu wrogowi? Syr 23,04 Panie, Ojcze i Boże mego życia, nie dawaj mi wyniosłego oka, Syr 23,05 a żądzę odwróć ode mnie!

Syr 23,06 Niech nie panują nade mną żądze zmysłowe i grzechy cielesne, nie wydawaj

mię bezwstydnej namiętności!

Syr 23,07 O karności ust posłuchajcie, dzieci: kto ją zachowa, nie da się pochwycić. Syr 23,08 Grzesznika odkryją jego własne wargi i do upadku doprowadzą szydercę i

zuchwalca.

Syr 23,09 Nie przyzwyczajaj ust swoich do wypowiadania przysięgi i nie przywykaj

wzywać imienia Świętego.

Syr 23,10 Jak bowiem niewolnik często brany na męki nie może być wolny od sińców,

tak ten, co byle kiedy przysięga i wzywa imienia Pańskiego, nie będzie wolny

od grzechu.

Syr 23,11 Człowiek często przysięgający pomnaża bezprawia i rózga nie odejdzie od

jego domu. Jeśliby wykroczył [mimo woli przeciw przysiędze], to grzech jego

spadnie na niego, a jeśliby ją zlekceważył, zgrzeszy podwójnie, a jeśliby krzy

woprzysięgał, nie będzie mu darowane i dom jego napełni się nieszczęściem. Syr 23,12 Bywa taki sposób mówienia, który do śmierci można przyrównać, niechże się

on nie znajdzie w dziedzictwie Jakuba! To wszystko dalekie jest od bogoboj

nych: niech się nie pogrążają w nieprawościach!

Syr 23,13 Nie przyzwyczajaj ust swoich do grubiańskiej nieczystości, gdyż są w niej

grzeszne słowa.

Syr 23,14 Wspomnij na ojca i matkę swoją, gdy będziesz razem z możnymi, żebyś

przypadkiem nie zapomniał się w ich obecności i żebyś z przyzwyczajenia

jakiegoś głupstwa nie popełnił: bo wtedy wolałbyś nie być zrodzonym lub

przeklinałbyś dzień swego narodzenia.

Syr 23,15 Człowiek przyzwyczajony do mów haniebnych nie poprawi się przez wszyst

kie dni swego życia.

Syr 23,16 Dwa rodzaje ludzi mnożą grzechy, a trzeci ściąga gniew karzący: Syr 23,17 namiętność gorąca, jak ogień płonący, nie zgaśnie, aż będzie zaspokojona;

1135 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 24

człowiek nieczysty wobec swego ciała, nie zazna spokoju, aż go ogień spali;

rozpustnik, dla którego każdy chleb słodki, nie uspokoi się aż do śmieci. Syr 23,18 Człowiek popełniając cudzołóstwo mówi do swej duszy: "Któż na mnie pa

trzy? Wokół mnie ciemności, a mury mnie zakrywają, nikt mnie nie widzi:

czego mam się lękać? Najwyższy nie będzie pamiętał moich grzechów". Syr 23,19 Tylko oczy ludzkie są postrachem dla niego, a zapomina, że oczy Pana, nad

słońce dziesięć tysięcy razy jaśniejsze, patrzą na wszystkie drogi człowieka i

widzą zakątki najbardziej ukryte.

Syr 23,20 Wszystkie rzeczy są Mu znane, zanim powstały, tym więc bardziej - po ich

stworzeniu.

Syr 23,21 Takiego [człowieka] spotka kara na ulicach miasta, tam gdzie nie będzie się

spodziewał niczego - zostanie schwytany.

Syr 23,22 Podobnie i kobieta, która zdradziła męża i podrzuca spadkobiercę poczętego

z innym:

Syr 23,23 najpierw stała się nieposłuszna prawu Najwyższego, następnie przeciw mę

żowi swemu postąpiła niegodziwie, a po trzecie popełniła cudzołóstwo nie

czystością i poczęła dzieci z mężczyzny obcego.

Syr 23,24 Poprowadzą ją przed zgromadzenie i będzie śledztwo nad jej dziećmi. Syr 23,25 Dzieci jej nie zapuszczą korzeni, gałązki te pozbawione będą owocu. Syr 23,26 Pamięć o niej zostanie jako wzór przekleństwa, a hańba jej nie będzie wyma

zana.

Syr 23,27 A następne pokolenie pozna, że nie ma nic lepszego nad bojaźń Pana i nic

słodszego nad wypełnianie Jego przykazań.

Rozdział 24

Syr 24,01 Mądrość wychwala sama siebie, chlubi się pośród swego ludu. Syr 24,02 Otwiera swe usta na zgromadzeniu Najwyższego i ukazuje się dumnie przed

Jego potęgą:

Syr 24,03 Wyszłam z ust Najwyższego i niby mgła okryłam ziemię. Syr 24,04 Zamieszkałam na wysokościach, a tron mój na słupie z obłoku. Syr 24,05 Okrąg nieba sama obeszłam i przechadzałam się po głębi przepaści. Syr 24,06 Na falach morza, na ziemi całej, w każdym ludzie i narodzie zdobyłam pano

wanie.

Syr 24,07 Pomiędzy nimi wszystkimi szukałam miejsca, by spocząć - [szukałam] w czy

im dziedzictwie mam się zatrzymać.

Syr 24,08 Wtedy przykazał mi Stwórca wszystkiego, Ten, co mnie stworzył, wyznaczył

mi mieszkanie i rzekł: "W Jakubie rozbij namiot i w Izraelu obejmij dziedzic

two!"

1136 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 25

Syr 24,09 Przed wiekami, na samym początku mię stworzył i już nigdy istnieć nie prze

stanę.

Syr 24,10 W świętym Przybytku, w Jego obecności, zaczęłam pełnić świętą służbę i

przez to na Syjonie mocno stanęłam.

Syr 24,11 Podobnie w mieście umiłowanym dał mi odpoczynek, w Jeruzalem jest moja

władza.

Syr 24,12 Zapuściłam korzenie w sławnym narodzie, w posiadłości Pana, w Jego dzie

dzictwie.

Syr 24,13 Wyrosłam jak cedr na Libanie i jak cyprys na górach Hermonu. Syr 24,14 Wyrosłam jak palma w Engaddi, jak krzewy róży w Jerychu, jak wspaniała

oliwka na równinie, wyrosłam w górę jak platan.

Syr 24,15 Wszystko przepoiłam wonnością jak cynamon i aspalat pachnący, i miłą woń

wydałam jak mirra wyborna, jak galbanum, onyks, wonna żywica i obłok

kadzidła w przybytku.

Syr 24,16 Jak terebint gałęzie swe rozłożyłam, a gałęzie moje - gałęzie chwały i wdzię

ku.

Syr 24,17 Jak szczep winny wypuściłam pełne krasy latorośle, a kwiat mój [wyda] owoc

sławy i bogactwa.

Syr 24,19 Przyjdźcie do mnie, którzy mnie pragniecie, nasyćcie się moimi owocami! Syr 24,20 Pamięć o mnie jest słodsza nad miód, a posiadanie mnie - nad plaster miodu. Syr 24,21 Którzy mnie spożywają, dalej łaknąć będą, a którzy mnie piją, nadal będą

pragnąć.

Syr 24,22 Kto mi jest posłuszny, nie dozna wstydu, a którzy przeze mnie działać będą,

nie zbłądzą.

Syr 24,23 Tym wszystkim jest księga przymierza Boga Najwyższego, Prawo, które dał

nam Mojżesz, jako dziedzictwo plemionom Jakuba.

Syr 24,25 Zalewa ono mądrością jak Piszon i jak Tygrys w dniach nowych płodów; Syr 24,26 obficie napełnia rozumem jak Eufrat i jak Jordan w czasie żniw; Syr 24,27 wylewa naukę jak Nil lub Gichon w czasie winobrania. Syr 24,28 Pierwszy nie skończył go poznawać, podobnie ani ostatni do dna go nie zgłę

bił,

Syr 24,29 gdyż myśl jego pełniejsza jest niż morze, a rada głębsza niż Wielka Otchłań. Syr 24,30 Ja zaś jestem jak odnoga rzeki i jak wodociąg, co sprowadza wodę do ogrodu. Syr 24,31 Powiedziałem: "Nawodnię mój ogród i nasycę moją rolę". Oto moja odnoga

stała się rzeką, a rzeka moja - morzem.

Syr 24,32 Nadto sprawię, że nauka świecić będzie jak zaranie i ukaże się jak najdalej. Syr 24,33 Owszem, wyleję naukę jak proroctwo i przekażę ją pokoleniom na wieki. Syr 24,34 Patrzcie, że nie tylko dla siebie samego się natrudziłem, lecz także i dla tych

wszystkich, którzy jej szukają.

1137 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 25

Rozdział 25

Syr 25,01 W trzech rzeczach upodobałem sobie, które są przyjemne Panu i ludziom:

zgoda wśród braci, przyjaźń między sąsiadami oraz żona i mąż dobrze zga

dzający się wzajemnie.

Syr 25,02 Trzech rodzajów ludzi znienawidziła moja dusza, a życie ich szczególnie mnie

gniewa: żebraka pysznego, bogacza kłamcy, starca cudzołożnego, ogołocone

go z rozumu.

Syr 25,03 Jeśli w młodości nie nazbierałeś, jakim sposobem znajdziesz na starość? Syr 25,04 Jak sąd przystoi siwym włosom, tak starszym umieć doradzać. Syr 25,05 Jak starcom przystoi mądrość, tak tym, co mają poważanie - myśl i rada. Syr 25,06 Wieńcem starców jest wielkie doświadczenie, a chlubą ich bojaźń Pańska. Syr 25,07 Dziewięć myśli uznałem w sercu za błogosławione, a dziesiątą słowami wy

powiem: człowiek, który ma radość z dzieci i już za życia patrzy na upadek

wrogów;

Syr 25,08 szczęśliwy, kto mieszka z żoną rozumną, kto się językiem nie poślizgnął, kto

nie służył innemu, niegodnemu siebie,

Syr 25,09 szczęśliwy, kto znalazł roztropność, kto może przemawiać do uszu tych, któ

rzy go słuchają;

Syr 25,10 jakże wielki jest ten, kto znalazł mądrość, ale nikt nie jest większy od tego,

kto boi się Pana.

Syr 25,11 Bojaźń Pana wszystko przewyższa, a kto ją posiadł, do kogo będzie przyrów

nany?

Syr 25,13 Każda rana, byle nie rana serca, wszelka złość, byle nie złość żony. Syr 25,14 Każde prześladowanie, byle nie prześladowanie przez nienawidzących nas,

każda zemsta, byle nie zemsta nieprzyjaciół.

Syr 25,15 Nie ma bowiem głowy nad głowę węża i nie ma gniewu nad gniew nieprzyja

ciela.

Syr 25,16 Wolałbym mieszkać z lwem i smokiem, niż mieszkać z żoną przewrotną. Syr 25,17 Złość kobiety zmienia wyraz je twarzy, zeszpeca jej oblicze na kształt niedź

wiedzia.

Syr 25,18 Mąż jej zasiądzie do stołu pośród swoich bliskich i wbrew woli przykro wzdy

chać będzie.

Syr 25,19 Małe jest wszelkie zło wobec przewrotności kobiety, toteż spadnie na nią los

grzesznika.

Syr 25,20 Czym dla nóg starca wspinanie się po zboczu piaszczystym, tym żona gada

tliwa dla spokojnego męża.

Syr 25,21 Nie pozwól się doprowadzić do upadku pięknością kobiety, ani nawet jej nie

pożądaj!

Syr 25,22 Złem jest, bezwstydem i wielką hańbą, jeśli żona utrzymuje swego męża.

1138 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 26

Syr 25,23 Duch przygnębiony, twarz zasmucona i rana serca - żona przewrotna; ręce

bezwładne i kolana bez siły - taka, która unieszczęśliwia swojego męża. Syr 25,24 Początek grzechu przez kobietę i przez nią też wszyscy umieramy. Syr 25,25 Nie dawaj ujścia wodzie ani możności rządzenia przewrotnej żonie. Syr 25,26 Jeżeli nie trzyma się rąk twoich, odsuń ją od siebie.

Rozdział 26

Syr 26,01 Szczęśliwy mąż, który ma dobrą żonę, liczba dni jego będzie podwójna. Syr 26,02 Dobra żona radować będzie męża, który osiągnie pełnię wieku w pokoju. Syr 26,03 Dobra żona to dobra część dziedzictwa i jako taka będzie dana tym, którzy

się boją Pana:

Syr 26,04 wtedy to serce bogatego czy ubogiego będzie zadowolone i oblicze jego wesołe

w każdym czasie.

Syr 26,05 Serce moje ma się na baczności przed trzema rzeczami, a czwartej się oba

wiam: oszczerczych zarzutów w mieście, zbiegowiska pospólstwa i kłamliwych

doniesień; te rzeczy są przykrzejsze od śmierci.

Syr 26,06 Zgryzotą serca i smutkiem jest kobieta zazdrosna o kobietę, a to jest bicz

języka, co wszystkich dosięga.

Syr 26,07 Jarzmo dla wołów źle dopasowane - to żona niegodziwa, kto ją sobie bierze,

jakby uchwycił garścią skorpiona.

Syr 26,08 Wielkie zło - kobieta pijaczka, i nie ukryje ona swej hańby. Syr 26,09 Bezwstyd kobiety można poznać po niespokojnym podnoszeniu oczu i po

rzucaniu spojrzeń.

Syr 26,10 Nad córką zuchwałą wzmocnij czuwanie, aby czując ulgę, nie wyzyskała spo

sobności.

Syr 26,11 Strzeż się oka bezwstydnego i nie dziw się, jeśli cię przywiedzie do upadku. Syr 26,12 Jak spragniony podróżny otwiera usta i pije każdą wodę, która jest blisko,

tak ona siada naprzeciw każdego pala i na strzały otwiera kołczan. Syr 26,13 Wdzięk żony rozwesela jej męża, a mądrość jej orzeźwia jego kości. Syr 26,14 Dar Pana - żona spokojna i za osobę dobrze wychowaną nie ma odpłaty. Syr 26,15 Wdzięk nad wdziękami skromna kobieta i nie masz nic równego osobie po

wściągliwej.

Syr 26,16 Jak słońce wschodzące na wysokościach Pana, tak piękność dobrej kobiety

między ozdobami jej domu.

Syr 26,17 Jak światło błyszczące na świętym świeczniku, tak piękność oblicza na ciele

dobrze zbudowanym.

Syr 26,18 Jak kolumny złote na podstawach srebrnych, tak piękne nogi na kształtnych

stopach.

1139 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 27

Syr 26,28 Dwie rzeczy zasmuciły moje serce, a trzecia wzbudza we mnie gniew: wo

jownik, któremu nędza odebrała siłę; mężowie roztropni, odrzuceni jako nic

nie znaczący; człowiek, który od sprawiedliwości przechodzi do grzechu, Pan

przeznacza go pod miecz.

Syr 26,29 Trudno jest kupcowi ustrzec się przestępstw, a handlarz nie będzie wolny od

grzechu.

Rozdział 27

Syr 27,01 Bardzo wiele zgrzeszyło dla zysku, a ten, kto stara się wzbogacić, odwraca

oko.

Syr 27,02 Jak kołek wbija się między kamienie ze sobą spojone, tak grzech się wdziera

między sprzedaż a kupno.

Syr 27,03 Jeśli kto bojaźni Pańskiej pilnie trzymać się nie będzie, wnet jego dom się

obali.

Syr 27,04 Gdy sitem się przesiewa, zostają odpadki, podobnie [okazują się] błędy czło

wieka w jego rozumowaniu.

Syr 27,05 Piec wystawia na próbę naczynia garncarza, a sprawdzianem człowieka jest

jego wypowiedź.

Syr 27,06 Hodowlę drzewa poznaje się po jego owocach, podobnie serce człowieka - po

rozumnym słowie.

Syr 27,07 Nie chwal człowieka, zanim poznasz, jak przemawia, to bowiem jest próbą

dla ludzi.

Syr 27,08 Jeśli starać się będziesz o to, co jest sprawiedliwe, osiągniesz je i wdziejesz

jak wspaniałą szatę.

Syr 27,09 Ptaki trzymają się razem z podobnymi sobie, a prawda powróci do tych,

którzy ją w czyn wprowadzają.

Syr 27,10 Jak lew zasadza się na zdobycz, tak grzech na tych, którzy czynią niegodzi

wości.

Syr 27,11 Mowa bogobojnego jest zawsze mądrością, głupi zaś zmienia się jak księżyc. Syr 27,12 Skracaj czas [przebywania] między nierozumnymi, a wśród mądrych przedłu

żaj!

Syr 27,13 Opowiadanie głupich budzi odrazę, a śmiech ich płynie z grzesznej przyjem

ności.

Syr 27,14 Gadanie człowieka, co często przysięga, stawia włosy dębem, a kłótnia takich

ludzi każe zatykać uszy.

Syr 27,15 Wylanie krwi - kłótnia pyszałków, i przykro słuchać ich wyzwisk. Syr 27,16 Kto zdradza tajemnicę, traci zaufanie i nie znajdzie sobie przyjaciela. Syr 27,17 Kochaj przyjaciela i bądź mu wierny, a jeślibyś zdradził tajemnice jego, nie

1140 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 28

usiłuj nawet biec za nim!

Syr 27,18 Jak bowiem człowiek stracił tego, kto mu umarł, tak straciłeś przyjaźń bliź

niego,

Syr 27,19 i jakbyś wypuścił ptaka trzymanego w ręce, tak oddaliłeś bliźniego i już go

nie odzyskasz.

Syr 27,20 Nawet nie biegnij za nim, bo jest daleko i uciekł jak sarna z sideł. Syr 27,21 Rana może być opatrzona, obelga darowana, ale ten, kto wyjawił tajemnicę,

nie ma już nadziei.

Syr 27,22 Kto mruga okiem - knuje zło i nikt go od tego nie odwiedzie. Syr 27,23 Wobec ciebie usta jego są słodkie i podziwiać będzie twoje słowa; ale później

zmieni swoje usta i ze słów twoich ukuje zarzut przeciw tobie:

Syr 27,24 wiele znienawidziłem, ale nic tak bardzo, jak takiego, a i Pan go nienawidzi. Syr 27,25 Kto rzuca kamień w górę, rzuca go na swoją głowę, a cios podstępem zadany

zrani także uderzającego.

Syr 27,26 Ten, kto kopie dół, sam w niego wpadnie, a kto zastawia sidła, sam w nie

zostanie schwytany.

Syr 27,27 Kto źle czyni, na tego spadnie zło, a nawet nie pozna, skąd na niego przyj

dzie.

Syr 27,28 Drwiny i obelgi są dla pyszałka, a pomsta jak lew czyha na niego. Syr 27,29 W sidła dali się schwytać ci, którzy się cieszą z upadku bogobojnych, i ogarnie

ich boleść jeszcze przed śmiercią.

Syr 27,30 Złość i gniew są obrzydliwościami, których pełen jest grzesznik.

Rozdział 28

Syr 28,01 Tego, który się mści, spotka zemsta Pana: On grzechy jego dokładnie zachowa

w pamięci.

Syr 28,02 Odpuść przewinę bliźniemu, a wówczas, gdy błagać będziesz, zostaną ci od

puszczone grzechy.

Syr 28,03 Gdy człowiek żywi złość przeciw drugiemu, jakże u Pana szukać będzie uzdro

wienia?

Syr 28,04 Nie ma on miłosierdzia nad człowiekiem do siebie podobnym, jakże błagać

będzie o odpuszczenie swoich własnych grzechów?

Syr 28,05 Sam będąc ciałem trwa w nienawiści, któż więc odpokutuje za jego przewi

nienia?

Syr 28,06 Pamiętaj na ostatnie rzeczy i przestań nienawidzić; - na rozkład ciała, na

śmierć, i trzymaj się przykazań!

Syr 28,07 Pamiętaj na przykazania i nie miej w nienawiści bliźniego, - na przymierze

Najwyższego, i daruj obrazę!

1141 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 29

Syr 28,08 Unikaj waśni, a umniejszysz grzechy, człowiek bowiem popędliwy wszczynać

będzie kłótnie.

Syr 28,09 Grzesznik szerzy niezgodę między przyjaciółmi i rzuca oszczerstwo między

tych, co żyją w zgodzie.

Syr 28,10 Jakie jest paliwo, tak się ogień rozpala, jaka jest zapamiętałość w kłótni, tak

się ona wzmaga; jaka siła człowieka, taka będzie jego zapalczywość, i zależnie

od zamożności, gniew jego będzie rosnąć.

Syr 28,11 Gwałtowna sprzeczka roznieca ogień, a gwałtowna kłótnia wylewa krew. Syr 28,12 Jeśli dmuchać będziesz na iskrę - zapłonie, a jeśli spluniesz na nią - zgaśnie,

a jedno i drugie pochodzi z ust twoich.

Syr 28,13 Przeklinajcie potwarcę i dwujęzycznego: wielu bowiem zgubili żyjących w

zgodzie.

Syr 28,14 Trzeci język wielu uczynił nieszczęśliwymi i skazał ich na tułaczkę od narodu

do narodu, zburzył miasta potężne i domy możnych obalił.

Syr 28,15 Trzeci język oddalił żony od mężów i pozbawił je owocu ich trudów. Syr 28,16 Kto nastawia mu ucha, nie znajdzie spoczynku ani nie będzie mieszkał spo

kojnie.

Syr 28,17 Uderzenie rózgi wywołuje sińce, uderzenie języka łamie kości. Syr 28,18 Wielu padło od ostrza miecza, ale nie tylu, co od języka. Syr 28,19 Szczęśliwy, kto przed nim był zasłonięty, kto nie doświadczył jego złości, kto

nie dźwigał jego jarzma i nie był związany jego pętami.

Syr 28,20 Jarzmo jego to jarzmo żelazne, a pęta jego - pęta z brązu. Syr 28,21 Straszna jest śmierć, którą on sprowadził, nawet Szeol jest lepszy od niego. Syr 28,22 Nie będzie on panował nad bogobojnymi i nie będą się palili w jego płomie

niu.

Syr 28,23 Natomiast ci, którzy Pana porzucają, weń wpadną, zapali się w nich i nie

będzie wygaszony; jak lew będzie przeciw nim wysłany i rozszarpie ich jak

pantera.

Syr 28,24 Uważaj! Otocz posiadłość swą płotem z cierni, srebro swoje i złoto mocno

zawiąż;

Syr 28,25 słowom twoim spraw wagę i ciężarki, a ustom drzwi i zasuwę! Syr 28,26 Uważaj, abyś się w nim nie potknął, i byś nie upadł przed tym, kto ci gotuje

zasadzkę.

Rozdział 29

Syr 29,01 Kto jest miłosierny, pożycza bliźniemu, a kto wspomaga go swą ręką, wypeł

nia przykazania.

Syr 29,02 Pożycz bliźniemu, gdy jest w potrzebie, a także oddaj mu w swoim czasie;

1142 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 29

Syr 29,03 dotrzymaj słowa, bądź godny jego zaufania, a zawsze znajdziesz to, czego

będziesz potrzebował.

Syr 29,04 Wielu uważa pożyczkę za rzecz znalezioną i sprawia kłopot tym, którzy ich

wspomogli.

Syr 29,05 Do czasu, zanim otrzyma, całuje jego ręce i o bogactwach bliźniego mówi

cichym głosem; ale się ociąga, gdy przyjdzie pora zwrotu, i oddaje w zamian

słowa niezadowolenia i na złe czasy się skarży.

Syr 29,06 Jeśli zaś zdoła, zwróci zaledwie połowę, i należy uważać to za rzecz zna

lezioną; a jeśli nie będzie mógł, pozbawi go pieniędzy, uczyni go sobie bez

powodu wrogiem, odda mu przekleństwa i obelgi i zamiast czci, zapłaci mu

zelżywością.

Syr 29,07 Wielu się więc powstrzymuje nie z powodu złego usposobienia, ale z obawy,

by nie tracić na próżno.

Syr 29,08 Poza tym bądź dla biednego łaskawy i nie daj mu długo czekać na jałmużnę! Syr 29,09 Zgodnie z przykazaniem przyjdź z pomocą biednemu i stosownie do jego po

trzeby nie odsyłaj go z pustymi rękami!

Syr 29,10 Strać raczej pieniądze dla brata i przyjaciela, niżby miały zardzewieć, zmar

nować się pod kamieniem.

Syr 29,11 Umieść skarb twój według przykazań Najwyższego, a korzystniejsze to będzie

dla ciebie niż złoto.

Syr 29,12 Zamknij jałmużnę w spichlerzach twoich, a ona wybawi cię z każdego nie

szczęścia.

Syr 29,13 Lepiej niż tarcza mocna, niżeli ciężka włócznia za ciebie walczyć będzie z

wrogiem.

Syr 29,14 Człowiek dobry ręczyć będzie za bliźniego, i byłby bezwstydny, gdyby go

odtrącił.

Syr 29,15 Nie zapominaj dobrodziejstw poręczyciela, dał bowiem życie swoje za ciebie. Syr 29,16 Grzesznik za nic sobie ma dobrodziejstwa poręczyciela i bez wdzięczności w

sercu odtrąca swego wybawcę.

Syr 29,17 Ręczenie zgubiło wielu uczciwych i wstrząsnęło nimi jak morska fala. Syr 29,18 Ludzi możnych wypędziło z kraju, tak że zabłądzili między obce narody. Syr 29,19 Grzesznik, który narzuca się z ręczeniem, goniąc za zyskiem, popadnie pod

wyroki sądowe.

Syr 29,20 Pomagaj bliźniemu według swej możności, a uważaj na siebie, abyś i ty nie

upadł.

Syr 29,21 Pierwsze potrzeby życia: woda, chleb, odzienie i dom, by osłonić nagość. Syr 29,22 Lepsze jest życie biednego pod dachem z tarcic niż wspaniałe uczty u obcych. Syr 29,23 Bądź zadowolony, czy masz mało czy dużo, a nie posłyszysz wymówek, że

jesteś przybyszem.

Syr 29,24 Przykre to życie chodzić od domu do domu, a tam, gdzie mieszkasz jako obcy,

ust nie otworzysz.

1143 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 30

Syr 29,25 Choć przyjmiesz kogoś do stołu i dasz pić, bez otrzymania podzięki posły

szysz przykre słowa:

Syr 29,26 "Chodź, przybyszu, przygotuj stół, a jeśli co masz w ręku, nakarm mnie! Syr 29,27 Przybyszu, zrób miejsce godniejszemu, brat w gościnę przybył do mnie, po

trzebuję mieszkania".

Syr 29,28 Ciężkie są dla człowieka rozumnego obelgi wierzyciela i wymawianie gościny.

Rozdział 30

Syr 30,01 Kto miłuje swego syna, często używa na niego rózgi, aby na końcu mógł się

nim cieszyć.

Syr 30,02 Kto wychowuje swego syna, będzie miał z niego pociechę i dumny będzie z

niego między znajomymi.

Syr 30,03 Kto kształci swego syna, budzi zazdrość u wroga, a wobec przyjaciół będzie

nim się cieszył.

Syr 30,04 Skończył życie jego ojciec, ale jakby nie umarł, gdyż podobnego sobie zosta

wił.

Syr 30,05 W czasie życia swego widział go i doznał radości, a i przy śmierci swej nie

został zasmucony.

Syr 30,06 Przeciwnikom zostawił mściciela, a przyjaciołom tego, który im okaże wdzięcz

ność.

Syr 30,07 Rozpieszcza syna swego ten, kto opatruje każdą jego ranę i komu na każdy

jego głos wzruszają się wnętrzności.

Syr 30,08 Koń nieujeżdżony jest narowisty, a syn zostawiony samemu sobie staje się

zuchwały.

Syr 30,09 Pieść dziecko, a wprawi cię w osłupienie, baw się nim, a sprawi ci smutek. Syr 30,10 Nie śmiej się razem z nim, abyś nie został wraz z nim zasmucony i abyś na

koniec nie zgrzytał zębami.

Syr 30,11 W młodości nie dawaj mu zbytniej swobody,

Syr 30,12 okładaj razami boki jego, gdy jest jeszcze młody, aby, gdy zmężnieje, nie

odmówił ci posłuchu.

Syr 30,13 Wychowuj syna swego i używaj do pracy, abyś nie został zaskoczony jego

bezczelnością.

Syr 30,14 Więcej wart biedny a zdrowy o silnej postawie, niż bogaty a ukarany na swym

ciele [chorobą].

Syr 30,15 Zdrowie i siła lepsze są niż wszystko złoto, a mocne ciało niż niezmierny

majątek.

Syr 30,16 Nie ma większego bogactwa nad zdrowie ciała i nie ma zadowolenia nad ra

dość serca.

1144 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 31

Syr 30,17 Lepsza jest śmierć niż przykre życie i lepszy wieczny odpoczynek niż stała

choroba.

Syr 30,18 Łakocie położone przed zamkniętymi ustami to stosy żywności leżące na gro

bie.

Syr 30,19 Na cóż się przyda ofiara z owoców bożkowi? Nie będzie przecież jadł ani czuł

zapachu - tak jest z tym, kogo Pan doświadcza.

Syr 30,20 Patrzy oczami i wzdycha, jak wzdycha eunuch obejmujący dziewicę. Syr 30,21 Nie wydawaj duszy swej smutkowi ani nie dręcz siebie myślami. Syr 30,22 Radość serca jest życiem człowieka, a wesołość męża przedłuża dni jego. Syr 30,23 Wytłumacz sobie samemu, pociesz swoje serce, i oddal długotrwały smutek

od siebie; bo smutek zgubił wielu i nie ma z niego żadnego pożytku. Syr 30,24 Zazdrość i gniew skracają dni, a zmartwienie sprowadza przedwczesną sta

rość.

Syr 30,25 Gdy serce pogodne - dobry apetyt, zatroszczy się ono o pokarmy.

Rozdział 31

Syr 31,01 Bezsenność z powodu bogactwa wyczerpuje ciało, a troska o nie oddala sen. Syr 31,02 Troska nocnego czuwania oddala drzemkę, bardziej niż ciężka choroba wybija

ze snu.

Syr 31,03 Bogacz się trudzi, aby zbierać pieniądze, a gdy przestaje, syci się rozkoszami. Syr 31,04 Biedak się trudzi, nie mając środków do życia, a gdy przestaje, popada w

nędzę.

Syr 31,05 Ten, kto złoto miłuje, nie ustrzeże się winy, a ten, kto goni za zyskami, przez

nie zostanie oszukany.

Syr 31,06 Wielu złoto doprowadziło do upadku, a zguba ich stała się jawna. Syr 31,07 Jest ono zasiekami z drzewa na drodze tych, co za nim szaleją, a kto jest

głupi, w nich uwięźnie.

Syr 31,08 Błogosławiony bogacz, którego znaleziono bez winy, który nie gonił za zło

tem.

Syr 31,09 Któż to jest? Wychwalać go będziemy, uczynił bowiem rzeczy podziw wzbu

dzające między swoim ludem.

Syr 31,10 Któż poddany pod tym względem próbie został doskonały? Poczytane mu

to będzie za chlubę. Kto mógł zgrzeszyć, a nie zgrzeszył, uczynić źle, a nie

uczynił?

Syr 31,11 Dobra jego zostaną utwierdzone, a zgromadzenie opowiadać będzie jego do

brodziejstwa.

Syr 31,12 Zająłeś miejsce przy stole suto zastawionym? Nie otwieraj nad nim gardzieli

i nie wołaj: "Jakże wiele na nim!"

1145 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 32

Syr 31,13 Pamiętaj, że źle jest mieć oko chciwe. Cóż między rzeczami stworzonymi

gorszego nad takie oko, które z powodu każdej rzeczy napełnia się łzami. Syr 31,14 Po to, co ktoś sobie upatrzył, nie wyciągaj ręki i nie pchaj się wraz z nim do

półmiska!

Syr 31,15 Osądzaj sprawy bliźniego według swoich własnych i nad każdą sprawą się

namyśl!

Syr 31,16 Jedz, co leży przed tobą, jak człowiek, nie bądź żarłoczny, abyś nie wzbudził

odrazy.

Syr 31,17 Przez dobre wychowanie pierwszy zaprzestań [jedzenia], nie bądź nienasyco

ny, byś kogo nie zraził.

Syr 31,18 Jeśli zajmiesz miejsce między wieloma, nie wyciągaj ręki jako pierwszy spo

między nich.

Syr 31,19 Jakże mało wystarcza człowiekowi dobrze wychowanemu, na łóżku swym nie

będzie ciężko oddychał.

Syr 31,20 Zdrowy jest sen [człowieka], gdy ma umiarkowanie syty żołądek, wstaje on

wcześnie, jest panem samego siebie. Udręka bezsenności, bóle żołądka i kolki

w brzuchu - u łakomego człowieka.

Syr 31,21 A jeśli byłbyś zmuszony do jedzenia, wstań, zrzuć to na uboczu, a ulżysz

sobie.

Syr 31,22 Słuchaj mnie, synu, i nie gardź mną, w końcu uznasz słowa moje za słuszne.

We wszystkich czynach swych bądź uważny, a żadna choroba nie zbliży się

do ciebie.

Syr 31,23 Wargi wychwalać będą tego, kto hojny jest na ucztach, i prawdziwe jest świa

dectwo o jego szlachetności.

Syr 31,24 Miasto będzie szemrać przeciw skąpemu na ucztach i świadectwo o jego skner

stwie jest prawdziwe.

Syr 31,25 Przy piciu wina nie bądź zbyt odważny, albowiem ono zgubiło wielu. Syr 31,26 Jak w kuźni próbuje się twardość stali zanurzając ją w wodzie, tak wino

doświadcza przez bójkę serca zuchwalców.

Syr 31,27 Wino dla ludzi jest życiem, jeżeli pić je będziesz w miarę. Jakież ma życie

ten, który jest pozbawiony wina? Stworzone jest ono bowiem dla rozwesele

nia ludzi.

Syr 31,28 Zadowolenie serca i radość duszy daje wino pite w swoim czasie i z umiarko

waniem.

Syr 31,29 Udręczeniem dla duszy jest zaś wino pite w nadmiernej ilości, wśród podnie

cenia i zwady.

Syr 31,30 Pijaństwo powiększa szał głupiego na jego zgubę, osłabia siły i sprowadza

rany.

Syr 31,31 Na uczcie przy piciu nie rób wymówek bliźniemu ani nie lekceważ go z powo

du jego wesołości; nie mów mu słów obelżywych ani nie drażnij go żądaniem

zwrotu [długu]!

1146 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 32

Rozdział 32

Syr 32,01 Jeśli posadzono cię na pierwszym miejscu, nie wbijaj się w pychę, bądź mię

dzy nimi jak jeden z nich, miej staranie o nich, a dopiero potem usiądź! Syr 32,02 Gdy wykonasz wszystko, co do ciebie należy, zajmij swoje miejsce, abyś się

radował wraz z nimi i otrzymał wieniec za umiejętność kierowania ucztą. Syr 32,03 Mów, starcze, tobie to bowiem przystoi, jednak z dokładnym wyczuciem,

abyś nie przeszkadzał muzyce.

Syr 32,04 A kiedy jej słuchają, nie rozwódź się mową ani nie okazuj swej mądrości w

niestosownym czasie!

Syr 32,05 Czym pieczęć z rubinu w złotej oprawie, tym koncert muzyków na uczcie

przy winie.

Syr 32,06 Jak pieczęć szmaragdowa w złotym obramowaniu, tak melodia muzyków przy

słodkim winie.

Syr 32,07 Przemów, młodzieńcze, jeśli już musisz, skoro cię o to usilnie dwa razy pro

szono.

Syr 32,08 Mów zwięźle, w niewielu słowach [zamknij] wiele treści, okaż, że jesteś taki,

który coś wie, a zarazem umie milczeć.

Syr 32,09 Nie wywyższaj się między dostojnikami, a gdy inny mówi, wiele nie gadaj! Syr 32,10 Przed grzmotem przelatuje błyskawica, a przed skromnym człowiekiem idzie

przychylność.

Syr 32,11 Gdy przyjdzie czas, powstań, nie bądź ostatni, idź szybko do domu i nie

postępuj lekkomyślnie!

Syr 32,12 Tam możesz się zabawić i czynić, co ci się podoba, ale nie grzesz mową zu

chwałą!

Syr 32,13 Za wszystko wysławiaj Tego, który cię stworzył i który cię upaja swoimi

dobrami.

Syr 32,14 Kto się boi Pana, otrzyma wychowanie, a którzy od wczesnego rana Go szu

kają, znajdą [Jego] upodobanie.

Syr 32,15 Ten, kto bada Prawo, życie swe nim wypełni, ale obłudnik znajdzie w nim

sposobność do upadku.

Syr 32,16 Którzy się Pana boją, zrozumieją Prawo, a ich sprawiedliwość jak światło

zabłyśnie.

Syr 32,17 Człowiek grzeszny unika nagany i według swej woli tłumaczy Prawo. Syr 32,18 Człowiek roztropny nie gardzi myślą [obcą], a głupi i pyszny niczym się nie

przejmuje.

Syr 32,19 Nic nie czyń bez zastanowienia, a nie będziesz żałował swego czynu. Syr 32,20 Na drogę wyboistą nie wchodź, abyś nogą nie uderzył o kamień. Syr 32,21 Nie czuj się bezpieczny na drodze bez przeszkód

Syr 32,22 i miej się na baczności na swoich ścieżkach!

1147 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 33

Syr 32,23 We wszystkich czynach uważaj na siebie samego, przez to zachowasz przyka

zania.

Syr 32,24 Albowiem kto wierzy Prawu, zachowuje przykazania, a kto zaufał Panu, nie

poniesie szkody.

Rozdział 33

Syr 33,01 Nie spadnie zło na bojącego się Pana, a jeśli będzie doświadczany, dozna

wybawienia.

Syr 33,02 Człowiek mądry nie będzie nienawidził Prawa, ale kto obłudnie wobec niego

postępuje, jest jak okręt w czasie burzy.

Syr 33,03 Człowiek mądry zawierzy Prawu, ono będzie dlań niezawodne jak wyrocznia

urim i tummim.

Syr 33,04 Przygotuj mowę, a słuchać cię będą, zbierz swą wiedzę i odpowiadaj! Syr 33,05 Wnętrze głupiego jest jak koło u ciężkiego wozu i jak oś obracająca się - jego

myślenie.

Syr 33,06 Przyjaciel niestały podobny jest do ogiera, który rży pod każdym jeźdźcem. Syr 33,07 Dlaczego jeden dzień góruje nad drugim, chociaż światło wszystkich dni roku

pochodzi od słońca?

Syr 33,08 W myśli swej Pan je wyodrębnił i On rozróżnił czasy i święta. Syr 33,09 Jedne z nich wywyższył i uświęcił, a inne zaliczył do dni zwyczajnych. Syr 33,10 Wszyscy ludzie są z mułu, i z ziemi Adam został stworzony. Syr 33,11 Pan rozdzielił ich w pełni swej mądrości i różne wyznaczył im drogi. Syr 33,12 Jednych pobłogosławił i wywyższył, uświęcił i do siebie zbliżył, innych prze

klął, poniżył i wygnał ich z miejsc pobytu.

Syr 33,13 Jak glina w ręce garncarza, który ją kształtuje według swego upodobania,

tak ludzie są w ręku Tego, który ich stworzył, i odda im według swego sądu. Syr 33,14 Jak obok zła - dobro, a obok śmierci - życie, tak obok bogobojnego - grzesz

nik.

Syr 33,15 Patrz na wszystkie dzieła Najwyższego, jak występują parami, jedno obok

drugiego.

Syr 33,16 I ja, ostatni, dołożyłem starania jak ten, kto zbiera resztki po dokonujących

winobrania.

Syr 33,17 Dzięki błogosławieństwu Pana postąpiłem, i jak ten, co zbiera winogrona,

napełniłem tłocznię.

Syr 33,18 Zważcie, że nie dla siebie samego się trudziłem, ale dla tych wszystkich, któ

rzy szukają umiejętności w działaniu.

Syr 33,19 Słuchajcie mnie, naczelnicy ludu, i nadstawcie uszu, przewodniczący zgroma

dzeniu!

1148 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 34

Syr 33,20 Ani synowi, ani żonie, ani bratu, ani przyjacielowi nie dawaj władzy nad sobą

za życia, nie oddawaj też twoich dostatków komu innemu, abyś pożałowaw

szy tego, nie musiał o nie prosić.

Syr 33,21 Póki żyjesz i tchnienie jest w tobie, nikomu nie dawaj nad sobą władzy. Syr 33,22 Lepszą jest bowiem rzeczą, żeby dzieci ciebie prosiły, niż żebyś ty patrzył na

ręce swych synów.

Syr 33,23 W każdym czynie bądź tym, który góruje, i nie przynoś ujmy swej sławie! Syr 33,24 W dniu kończącym dni twego życia i w chwili śmierci rozdaj [swoje] dziedzic

two!

Syr 33,25 Dla osła - pasza, kij i ciężary; chleb, ćwiczenie i praca - dla niewolnika. Syr 33,26 Spraw, by sługa pracował, a znajdziesz odpoczynek, zostaw mu ręce bez za

jęcia, a szukać będzie wolności.

Syr 33,27 Jarzmo i rzemień zginają kark, a słudze krnąbrnemu wałek i dochodzenia. Syr 33,28 Wyślij go do pracy, by nie był bez zajęcia, lenistwo bowiem nauczyło wiele

złego.

Syr 33,29 Daj go do pracy jemu odpowiedniej, a jeśliby cię nie słuchał, zakuj go w

cięższe kajdany,

Syr 33,30 ale nie przebieraj miary względem żadnego człowieka i nie czyń nic bez za

stanowienia!

Syr 33,31 Jeśli masz sługę, niech ci będzie jak ty sam sobie, ponieważ za krew go na

byłeś.

Syr 33,32 Jeśli masz sługę, postępuj z nim jak z bratem, ponieważ potrzebować go

będziesz jak siebie samego.

Syr 33,33 Jeśli go skrzywdzisz, a on ucieknie, na jakiej drodze szukać go będziesz?

Rozdział 34

Syr 34,01 Mąż głupi miewa czcze i zwodnicze nadzieje, a marzenia senne uskrzydlają

bezrozumnych.

Syr 34,02 Podobny do chwytającego cień i goniącego wiatr jest ten, kto się opiera na

marzeniach sennych.

Syr 34,03 Marzenia senne podobne są do obrazów w zwierciadle, naprzeciw oblicza

odbicie oblicza.

Syr 34,04 Co można oczyścić rzeczą nieczystą? Z kłamstwa jakaż może wyjść prawda? Syr 34,05 Wróżbiarstwo, przepowiednie z lotu ptaków i marzenia senne są bez wartości,

jak urojenia, które tworzy serce rodzącej.

Syr 34,06 Poza wypadkiem, gdy Najwyższy przysyła je jako nawiedzenie, nie przykła

daj do nich serca!

Syr 34,07 Marzenia senne bardzo wielu w błąd wprowadziły, którzy zawierzywszy im

1149 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 35

upadli.

Syr 34,08 Prawo wypełni się bez kłamstwa, a mądrość jest wypełnieniem tego, co mó

wią usta godne zaufania.

Syr 34,09 Mąż, który podróżował, zna wiele rzeczy i mądrze przemawiać będzie, kto

ma wielkie doświadczenie.

Syr 34,10 Kto nie ma doświadczenia, wie mało, a ten, kto podróżował, wzbogacił swą

roztropność.

Syr 34,11 Wiele widziałem w moich podróżach i więcej wiem, niż wypowiedzieć potra

fię.

Syr 34,12 Często byłem w niebezpieczeństwie śmierci i dzięki temu [doświadczeniu] zo

stałem ocalony.

Syr 34,13 Duch bojących się Pana żyć będzie, albowiem ich nadzieja jest w Tym, który

ich zbawia.

Syr 34,14 Ten, kto boi się Pana, niczego lękać się nie będzie ani obawiać, albowiem On

sam jest jego nadzieją.

Syr 34,15 Szczęśliwa dusza tego, który się boi Pana. Kogóż się on trzyma i któż jest

jego podporą?

Syr 34,16 Oczy Pana są nad tymi, którzy Go miłują - tarcza potężna i podpora silna,

ochrona przed gorącym wichrem i osłona przed żarem południa, zabezpie

czenie przed potknięciem się i pomoc w upadku.

Syr 34,17 Podnosi On duszę i oświeca oczy, daje zdrowie, życie i błogosławieństwo. Syr 34,18 Kto przynosi na ofiarę rzecz niesprawiedliwie nabytą, ofiaruje szyderstwo:

dary bezbożnych nie są bowiem przyjemne Panu.

Syr 34,19 Nie ma upodobania Najwyższy w ofiarach ludzi bezbożnych, a grzechy prze

bacza nie przez wzgląd na mnóstwo ofiar.

Syr 34,20 Jakby na ofiarę zabijał syna w obecności jego ojca, tak czyni ten, co składa

w ofierze [rzecz wziętą] z własności ubogich.

Syr 34,21 Nędzny chleb jest życiem biednych, a kto go zabiera, jest zabójcą. Syr 34,22 Zabija bliźniego, kto mu zabiera środki do życia, i krew wylewa, kto pozbawia

zapłaty robotnika.

Syr 34,23 Jeśli jeden buduje, a drugi rozwala, jakiż pożytek im zostaje, poza trudem? Syr 34,24 Jeden się modli, a drugi przeklina: czyjego wołania Pan wysłucha? Syr 34,25 Ten, kto się umył po dotknięciu trupa i znów się go dotknął, jakiż pożytek

odniósł ze swego obmycia?

Syr 34,26 Taki jest człowiek, który pości za swoje grzechy, a wraca i czyni znów to

samo. Któż wysłucha jego modlitwy i jakiż pożytek z jego uniżenia?

1150 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 36

Rozdział 35

Syr 35,01 Kto zachowuje Prawo, mnoży ofiary, a kto zważa na przykazania, składa

ofiary dziękczynne.

Syr 35,02 Kto świadczy dobrodziejstwa, przynosi ofiary z najczystszej mąki, a kto daje

jałmużnę, składa ofiarę uwielbienia.

Syr 35,03 Oddalenie się od zła jest upodobaniem Pana, a oddalenie się od niesprawie

dliwości jest jak ofiara przebłagalna.

Syr 35,04 Nie ukazuj się przed Panem z próżnymi rękami, wszystko to bowiem [dzieje

się] według przykazania.

Syr 35,05 Dar ofiarny sprawiedliwego namaszcza ołtarz tłustością, a przyjemny jej za

pach unosi się przed Najwyższego.

Syr 35,06 Ofiara męża sprawiedliwego jest przyjemna, a pamięć o niej nie pójdzie w

zapomnienie.

Syr 35,07 Chwal Pana hojnym darem i nie zmniejszaj ofiary z pierwocin rąk twoich! Syr 35,08 Przy każdym darze twarz twoją rozpogódź i z weselem poświęć dziesięcinę! Syr 35,09 Dawaj Najwyższemu tak, jak On ci daje, hojny dar według swej możności! Syr 35,10 ponieważ Pan jest tym, kto odpłaca, i siedemkroć razy więcej odda tobie. Syr 35,11 Nie staraj się przekupić Go darem, bo nie będzie przyjęty, ani nie pokładaj

nadziei w ofierze niesprawiedliwej,

Syr 35,12 ponieważ Pan jest Sędzią, który nie ma względu na osoby. Syr 35,13 Nie będzie miał On względu na osobę przeciw biednemu, owszem, wysłucha

prośby pokrzywdzonego.

Syr 35,14 Nie lekceważy błagania sieroty i wdowy, kiedy się skarży. Syr 35,15 Czyż łzy wdowy nie spływają po policzkach, a jej lament nie świadczy przeciw

temu, kto je wyciska?

Syr 35,16 Kto służy Bogu, z upodobaniem będzie przyjęty, a błaganie jego dosięgnie

obłoków.

Syr 35,17 Modlitwa biednego przeniknie obłoki i nie ustanie, aż dojdzie do celu. Syr 35,18 Nie odstąpi ona, aż wejrzy Najwyższy i ujmie się za sprawiedliwymi, i wyda

słuszny wyrok.

Syr 35,19 Pan nie będzie zwlekał i nie będzie dłużej okazywał tym cierpliwości, Syr 35,20 aż zetrze biodra tych, co są bez litości, weźmie pomstę na poganach, Syr 35,21 wytraci tłum pyszałków i skruszy berła niesprawiedliwych; Syr 35,22 odda człowiekowi według jego czynów, dzieła zaś ludzi osądzi według ich

zamiarów,

Syr 35,23 wyda sprawiedliwy wyrok swojemu ludowi i uraduje go swym miłosierdziem. Syr 35,24 Piękne jest miłosierdzie przychodzące w czasie utrapienia, jak chmury desz

czowe - w czasie posuchy.

1151 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 36

Rozdział 36

Syr 36,01 Zmiłuj się nad nami, Panie, Boże wszystkich rzeczy, i spojrzyj, ześlij bojaźń

przed Tobą na wszystkie narody,

Syr 36,02 wyciągnij rękę przeciw obcym narodom, aby widziały Twoją potęgę. Syr 36,03 Tak jak przez nas wobec nich okazałeś się świętym, tak przez nich wobec nas

okaż się wielkim!

Syr 36,04 Niech Cię uznają, jak my uznaliśmy, że nie ma Boga prócz Ciebie, o Panie! Syr 36,05 Odnów znaki i powtórz cuda, wsław rękę i prawe ramię! Syr 36,06 Wzbudź gniew i wylej oburzenie, zniszcz przeciwnika i zetrzyj wroga! Syr 36,07 Przyspiesz czas i pomnij na przysięgę, aby wysławiano wielkie Twoje dzieła. Syr 36,08 Ogień gniewu niech strawi tego, kto się ratuje, a ci, którzy krzywdzą Twój

lud, niech znajdą zagładę!

Syr 36,09 Zetrzyj głowy panujących wrogów, którzy mówią: "Prócz nas nie ma niko

go!"

Syr 36,10 Zgromadź wszystkie pokolenia Jakuba i weź je w posiadanie, jak było od

początku.

Syr 36,11 Panie, zlituj się nad narodem, który jest nazwany Twoim imieniem, nad Izra

elem, którego przyrównałeś do pierworodnego.

Syr 36,12 Miej miłosierdzie nad Twoim świętym miastem, nad Jeruzalem, miejsce Twe

go odpoczynku!

Syr 36,13 Napełnij Syjon wysławianiem Twej mocy i lud Twój chwałą swoją! Syr 36,14 Daj świadectwo tym, którzy od początku są Twoimi stworzeniami, i wypełnij

proroctwa, dane w Twym imieniu!

Syr 36,15 Daj zapłatę tym, którzy oczekują Ciebie, i prorocy Twoi niech się okażą

prawdomówni!

Syr 36,16 Wysłuchaj, Panie, błagania Twych sług, zgodnie z błogosławieństwem Aaro

nowym nad Twoim ludem.

Syr 36,17 Niech wszyscy na ziemi poznają, że jesteś Panem i Bogiem wieków. Syr 36,18 Żołądek przyjmuje każde pożywienie, ale jeden pokarm jest lepszy od drugie

go.

Syr 36,19 Jak podniebienie rozróżni pokarm z dziczyzny, tak serce mądre - mowy kłam

liwe.

Syr 36,20 Serce przewrotne wyrządza przykrości, ale człowiek z wielkim doświadcze

niem będzie umiał mu odpłacić.

Syr 36,21 Kobieta przyjmie każdego męża, lecz jedna dziewczyna jest lepsza od drugiej. Syr 36,22 Piękność kobiety rozwesela oblicze i przewyższa wszystkie pożądania czło

wieka;

Syr 36,23 a jeśli w słowach swych mieć będzie ona współczucie i słodycz, mąż jej nie

jest już jak inni ludzie.

1152 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 37

Syr 36,24 Kto zdobędzie żonę, ma początek pomyślności, pomoc podobną do siebie i

słup oparcia.

Syr 36,25 Gdzie nie ma ogrodzenia, rozdrapią posiadłość, a gdzie brakuje żony, tam

mąż wzdycha zbłąkany.

Syr 36,26 Któż będzie ufał gromadzie żołnierzy, co chodzi od miasta do miasta? Syr 36,27 Tak samo - człowiekowi, który nie ma gniazda i zatrzymuje się tam, gdzie go

mrok zastanie.

Rozdział 37

Syr 37,01 Każdy przyjaciel mówi: "Jestem i ja twoim przyjacielem", ale zdarza się przy

jaciel tylko z imienia.

Syr 37,02 Czyż nie jest śmiertelną udręką, gdy towarzysz i przyjaciel zmienia się w

nieprzyjaciela?

Syr 37,03 O przewrotna skłonności! Czemu zostałaś stworzona, by okryć ziemię pod

stępem?

Syr 37,04 W pomyślności towarzysz cieszy się wraz z przyjacielem, a w czasie utrapienia

staje przeciw niemu.

Syr 37,05 Towarzysz z przyjacielem trudzi się, by mieć pokarm, a w razie wojny chwyci

za tarczę.

Syr 37,06 Nie zapomnij w duszy swej o przyjacielu i nie trać pamięci o nim wśród

bogactw!

Syr 37,07 Każdy doradca wysoko ceni swą radę, a przecież bywa i taki, który doradza

na swoją korzyść.

Syr 37,08 Strzeż się doradcy, a najpierw poznaj, jakie są jego potrzeby, - albowiem taki

na swoją korzyść doradza - czy czasem nie zyska on czegoś na tobie, jakby

losem,

Syr 37,09 i aby, mówiąc ci: "Dobra jest twoja droga", nie stanął z przeciwka, by patrzeć

na to, co przyjdzie na ciebie.

Syr 37,10 Nie naradzaj się z tym, kto na cię patrzy krzywym okiem, a przed tymi, co

ci zazdroszczą, ukryj zamiary!

Syr 37,11 [Nie naradzaj się] z kobietą co do jej rywalki, z tchórzliwym co do wojny, z

kupcem co do zamiany towarów, z handlarzem co do sprzedaży, z zawistnym

co do wdzięczności, z niemiłosiernym co do dobroczynności, z leniwym co

do jakiejkolwiek pracy, z okresowym najemnikiem co do zakończenia zajęcia,

z niewolnikiem opieszałym co do wielkiej pracy - gdy chodzi o jakąkolwiek

radę, nie polegaj na nich!

Syr 37,12 Natomiast z człowiekiem pobożnym podtrzymuj znajomość, a także z tym,

o którym wiesz, że strzeże przykazań, którego dusza podobna do twej duszy,

1153 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 38

i kto, jeślibyś upadł, będzie współczuł tobie.

Syr 37,13 Następnie trzymaj się rady twego serca, gdyż nad nią nie masz nic godniej

szego wiary.

Syr 37,14 Dusza bowiem człowieka zwykła czasem więcej objawić niż siedem czat sie

dzących wysoko dla wypatrywania.

Syr 37,15 A ponad to wszystko proś Najwyższego, aby po drodze prawdy kierował two

imi krokami.

Syr 37,16 Początkiem każdego dzieła - słowo, a przed każdym działaniem - myśl. Syr 37,17 Korzeniem zamierzeń jest serce, skąd wyrastają cztery gałęzie: Syr 37,18 dobro i zło, życie i śmierć, a nad tym wszystkim język ma pełną władzę. Syr 37,19 Bywa mędrzec, który jest mądry dla wielu innych, a dla siebie samego jest

niczym;

Syr 37,20 bywa mędrzec, który przez swe mowy jest znienawidzony i wykluczą go z

każdej wspaniałej uczty,

Syr 37,21 nie da mu Pan uznania u innych, gdyż nie ma on żadnej mądrości. Syr 37,22 Bywa mędrzec, który jest mądry dla siebie samego, a owoce jego wiedzy oka

zują się na jego ciele.

Syr 37,23 Bywa mędrzec, który naród swój wychowuje, a owoce jego rozumu są nieza

wodne.

Syr 37,24 Kto jest mądry dla siebie, napełniony będzie zadowoleniem, a wszyscy, którzy

go widzieć będą, nazwą go szczęśliwym.

Syr 37,25 Życie człowieka ma dni ograniczone, lecz nieprzeliczone są dni Izraela. Syr 37,26 Mądry uzyska chwałę u swego narodu, a imię jego żyć będzie na wieki. Syr 37,27 Synu, w życiu doświadczaj siebie samego, patrz, co jest złem dla ciebie, i tego

sobie odmów!

Syr 37,28 Nie wszystko służy wszystkim i nie każdy we wszystkim ma upodobanie. Syr 37,29 Na żadnej uczcie nie bądź nienasycony i nie rzucaj się na potrawy! Syr 37,30 Z przejedzenia powstaje choroba, a nieumiarkowanie powoduje rozstrój żo

łądka.

Syr 37,31 Z przejedzenia wielu umarło, ale umiarkowany przedłuży swe życie.

Rozdział 38

Syr 38,01 Czcij lekarza czcią należną z powodu jego posług, albowiem i jego stworzył

Pan.

Syr 38,02 Od Najwyższego pochodzi uzdrowienie, i od Króla dar się otrzymuje. Syr 38,03 Wiedza lekarza podnosi mu głowę, nawet i wobec możnowładców będą go

podziwiać.

Syr 38,04 Pan stworzył z ziemi lekarstwa, a człowiek mądry nie będzie nimi gardził.

1154 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 38

Syr 38,05 Czyż to nie drzewo wodę uczyniło słodką, aby moc Jego poznano? Syr 38,06 On dał ludziom wiedzę, aby się wsławili dzięki Jego dziwnym dziełom. Syr 38,07 Dzięki nim się leczy i ból usuwa, z nich aptekarz sporządza leki, Syr 38,08 aby się nie kończyło Jego działanie i pokój od Niego był po całej ziemi. Syr 38,09 Synu, w chorobie swej nie odwracaj się od Pana, ale módl się do Niego, a On

cię uleczy.

Syr 38,10 Usuń przewrotność - wyprostuj ręce i oczyść serce z wszelkiego grzechu! Syr 38,11 Ofiaruj kadzidło, złóż ofiarę dziękczynną z najczystszej mąki, i hojne dary,

na jakie cię tylko stać.

Syr 38,12 Potem sprowadź lekarza, bo jego też stworzył Pan, nie odsuwaj się od niego,

albowiem jest on ci potrzebny.

Syr 38,13 Jest czas, kiedy w ich rękach jest wyjście z choroby:

Syr 38,14 oni sami będą błagać Pana, aby dał im moc przyniesienia ulgi i uleczenia,

celem zachowania życia.

Syr 38,15 Grzeszący przeciw Stwórcy swemu niech wpadnie w ręce lekarza! Syr 38,16 Synu, wylewaj łzy nad zmarłym i jako bardzo cierpiący zacznij lament, we

dług tego, co mu przystoi, pochowaj ciało i nie lekceważ jego pogrzebu! Syr 38,17 Płacz gorzko i z przejęciem uderzaj się w piersi, zarządź żałobę odpowiednio

do jego godności, dzień jeden lub dwa, dla uniknięcia potwarzy, potem już

daj się pocieszyć w smutku!

Syr 38,18 Ze smutku bowiem śmierć następuje: smutek serca łamie siłę. Syr 38,19 Tylko do chwili pogrzebu niechaj trwa smutek, bo życie udręczone - prze

kleństwem dla serca.

Syr 38,20 Nie oddawaj smutkowi swego serca, odsuń go, pomnąc na swój koniec. Syr 38,21 Nie zapominaj, że nie ma on powrotu, tamtemu nie pomożesz, a sobie za

szkodzisz.

Syr 38,22 "Pamiętaj o moim losie, który będzie też twoim: mnie wczoraj, tobie dzisiaj". Syr 38,23 Gdy spoczął zmarły, niech spocznie i pamięć o nim, pociesz się po nim, skoro

już wyszedł duch jego.

Syr 38,24 Uczony w Piśmie zdobywa mądrość w czasie wolnym od zajęć, i kto ma mniej

działania, ten stanie się mądry.

Syr 38,25 Jakże może poświęcić się mądrości ten, kto trzyma pług, kto chlubi się tylko

ostrzem włóczni, kto woły pogania i całkowicie zajęty jest ich pracą, a roz

mawia tylko o cielętach?

Syr 38,26 Serce przykładać będzie do tego, by wyorywać bruzdy, a w czasie nocy bez

sennej myśli o paszy dla jałówek.

Syr 38,27 Tak każdy rzemieślnik i artysta, który noce i dnie na pracy przepędza, i ten,

co rzeźbi wizerunki na pieczęciach, którego wytrwałość urozmaica kształty

rzeźb, serce swe przykłada do tego, by obraz uczynić żywym, a po nocach

nie śpi, by wykończyć dzieło.

Syr 38,28 Tak kowal siedzący blisko kowadła, pilnie zastanawia się nad pracą z żelaza,

1155 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 39

wyziewy ognia niszczą jego ciało, a on walczy z żarem pieca - huk młota

przytępia jego słuch, a oczy jego są zwrócone tylko na wzorzec przedmiotu;

serce swe przykłada do wykończenia robót, a po nocach nie śpi, by dzieło

doskonale przyozdobić.

Syr 38,29 Tak garncarz, siedzący przy swej pracy i obracający nogami koło, stale jest

pochłonięty troską o swoje dzieło, a cała jego praca - [pogoń] za ilością. Syr 38,30 Rękami swymi kształtuje glinę, a nogami pokonuje jej opór, stara się pilnie,

aby wykończyć polewę, a po nocach nie śpi, by piec wyczyścić.

Syr 38,31 Ci wszyscy zaufali swym rękom, każdy z nich jest mądry w swoim zawodzie; Syr 38,32 bez nich miasto nie będzie zbudowane, a gdzie oni zamieszkają, nie odczuwa

się niedostatku.

Syr 38,33 Tych jednak do rady ludu nie będzie się szukać ani na zgromadzeniu nie

posunie się na wyższe miejsce. Ani nie zasiądą oni na krześle sędziowskim,

ani nie będą znać się na Prawie Przymierza.

Syr 38,34 Nie zabłysną ani nauką, ani sądem, ani się nie znajdą między [tymi, co ukła

dają] przypowieści, ale podtrzymują oni odwieczne stworzenie, a modlitwa

ich prac dotyczy [ich] zawodu.

Rozdział 39

Syr 39,01 Inaczej rzecz się ma z tym, co duszę swoją przykłada do rozważania Prawa

[Boga] Najwyższego. Badać on będzie mądrość wszystkich starożytnych, a

czas wolny poświęci proroctwom.

Syr 39,02 Zachowa opowiadania ludzi znakomitych i wnikać będzie w tajniki przypo

wieści

Syr 39,03 wyszukiwać będzie ukryte znaczenie przysłów i zajmować się będzie zagad

kami przypowieści.

Syr 39,04 Znakomitościom będzie oddawał usługi i pokaże się przed panującymi. Prze

biegać będzie ziemię obcych narodów, bo zechce doświadczyć dobra i zła

między ludźmi.

Syr 39,05 Postara się pilnie, by od samego ranka zwrócić się do Pana, który go stworzył,

i przed Najwyższego zaniesie swą prośbę. Otworzy usta swe w modlitwie i

błagać będzie za swoje grzechy.

Syr 39,06 Jeżeli Pan Wielki zechce, napełni go duchem rozumu, on zaś słowa mądrości

swej jakby deszcz wyleje i w modlitwie wychwalać Go będzie.

Syr 39,07 Sam pokieruje swoją radą i rozumem, nad ukrytymi Jego tajemnicami zasta

nawiać się będzie.

Syr 39,08 Wyłoży swą naukę o umiejętności postępowania i Prawem Przymierza Pana

chlubić się będzie.

1156 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 39

Syr 39,09 Wielu chwalić będzie jego rozum i na wieki nie będzie zapomniany, nie zatrze

się pamięć o nim, a imię jego żyć będzie z pokolenia w pokolenie. Syr 39,10 Mądrość jego opowiadać będą narody, a zgromadzenie wychwalać go będzie. Syr 39,11 Za życia zostawi imię [większe] niż tysiąc [innych], które po śmierci jeszcze

wzrośnie.

Syr 39,12 Jeszcze, zastanowiwszy się, mówić będę, albowiem mam wiele myśli, jak księ

życ w pełni.

Syr 39,13 Posłuchajcie mnie, pobożni synowie, rozwijajcie się jak róża rosnąca nad

strumieniem wody!

Syr 39,14 Wydajcie przyjemną woń jak kadzidło, rozwińcie się jak kwiat lilii, podnieście

głos i śpiewajcie pieśń, wychwalajcie Pana z powodu wszystkich dzieł Jego! Syr 39,15 Oddajcie chwałę Jego imieniu! Podziękujcie Mu przez wysławianie przy dźwię

ku harf i wszelkich instrumentów muzycznych! A tak powiecie w dziękczy

nieniu:

Syr 39,16 Wszystkie dzieła Pana są bardzo piękne, a każdy rozkaz Jego w swoim cza

sie jest wykonany. Nie można mówić: "Cóż to? Dlaczego tamto?" Wszystko

bowiem się pozna w swoim czasie.

Syr 39,17 Na Jego wezwanie woda stanęła jak spiętrzony wał, a na słowo ust Jego po

wstały niezmierzone oceany.

Syr 39,18 Na Jego rozkaz stanie się to wszystko, co Mu się podoba, i nikt nie może

przeszkodzić, gdy spieszy z pomocą.

Syr 39,19 Czyny wszystkich ludzi są przed Nim i nic nie może się ukryć przed Jego

oczami.

Syr 39,20 On wzrokiem sięga od wieku do wieku i nic nie jest dla Niego dziwne. Syr 39,21 Nie można mówić: "Cóż to? Dlaczego tamto?" Wszystko bowiem zostało

stworzone w zamierzonym celu.

Syr 39,22 Błogosławieństwo Jego jak rzeka pokryło suchą ziemię i napoiło ją jak potop. Syr 39,23 Gniew zaś Jego wypędził narody i obrócił miejsca nawodnione w słoną pu

stynię.

Syr 39,24 Jak dla sprawiedliwych drogi Jego są proste, tak dla bezbożnych pełne prze

szkód.

Syr 39,25 Jak od początku dobro zostało przeznaczone dla dobrych, tak zło - dla grzesz

ników.

Syr 39,26 Rzeczy pierwszej potrzeby dla życia człowieka - to: woda, ogień, żelazo i sól,

mąka pszenna, mleko i miód, krew winogron, oliwa i odzienie:

Syr 39,27 wszystko to służy bogobojnym ku dobremu, grzesznikom zaś obróci się na

nieszczęście.

Syr 39,28 Są wichry, które stworzone zostały jako narzędzie pomsty, gniewem swym

wzmocnił On ich smagania, w czasie zniszczenia wywierają swą siłę i uśmie

rzają gniew Tego, który je stworzył.

Syr 39,29 Ogień, grad, głód i śmierć - wszystko to w celu pomsty zostało stworzone.

1157 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 40

Syr 39,30 Kły dzikich zwierząt, skorpiony i żmije, miecz mściwy - ku zagładzie bezboż

nych

Syr 39,31 radują się Jego rozkazem, gotowe są na ziemi służyć według potrzeby - i gdy

przyjdzie czas, nie przekroczą polecenia.

Syr 39,32 Dlatego od początku byłem o tym przekonany, przemyślałem i na piśmie

zostawiłem:

Syr 39,33 wszystkie dzieła Pana są dobre, w odpowiedniej chwili dostarcza On wszyst

kiego, czego potrzeba.

Syr 39,34 Nie można mówić: "To od tamtego gorsze", albowiem wszystko uznane będzie

za dobre w swoim czasie.

Syr 39,35 A teraz ustami i z całego serca śpiewajcie i wychwalajcie imię Pana!

Rozdział 40

Syr 40,01 Wielka udręka stała się udziałem każdego człowieka i ciężkie jarzmo [spoczę

ło] na synach Adama, od dnia wyjścia z łona matki, aż do dnia powrotu do

matki wszystkich.

Syr 40,02 Przedmiotem ich rozmyślań i obawą serca jest myśl o tym, co ich czeka, jest

dzień śmierci.

Syr 40,03 Poczynając od tego, który siedzi na wspaniałym tronie, aż do tego, który

siedzi na ziemi i w popiele,

Syr 40,04 od tego, który nosi fioletową purpurę i wieniec, do tego, który się okrywa

zgrzebnym płótnem: [wciąż] gniew, zazdrość, przerażenie i niepokój, bojaźń

śmierci, nienawiść i kłótnia.

Syr 40,05 Nawet w czasie odpoczynku na łóżku sen nocny zmienia mu wyobrażenia: Syr 40,06 zaznaje mało spoczynku, jakby nic, a już w snach [ma takie wrażenie], jakby

w dzień stał na czatach, jest przerażony widzeniem swego serca, jakby uciekał

przed bitwą

Syr 40,07 budzi się w chwili swego ocalenia i dziwi się, że strach ten był niczym. Syr 40,08 Dla każdego stworzenia, od człowieka do zwierzęcia, a dla grzeszników siedem

razy więcej:

Syr 40,09 śmierć, krew, kłótnia i miecz, klęski, głód, ucisk i cięgi. Syr 40,10 Przeciw bezbożnym to wszystko zostało stworzone i przez nich przyszło cał

kowite zniszczenie.

Syr 40,11 Wszystko, co jest z ziemi, do ziemi się wróci, a co z wody, powróci do morza. Syr 40,12 Każde przekupstwo i niesprawiedliwość zostaną starte, a uczciwość na wieki

trwać będzie.

Syr 40,13 Bogactwa niesprawiedliwych wyschną jak potok i przeminą jak wielki grzmot,

co się rozlega w czasie ulewy.

1158 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 41

Syr 40,14 Jak [sprawiedliwy] raduje się, gdy otwiera ręce, tak grzesznicy ulegną zatra

ceniu.

Syr 40,15 Potomkowie bezbożnych nie wypuszczą latorośli, bo ich nieczyste korzenie są

na urwistej skale,

Syr 40,16 jak trzcina rosnąca nad każdą wodą i brzegiem rzeki przed każdą inną trawą

będą zerwani.

Syr 40,17 Dobroczynność jest jak raj we wszystko obfitujący, a jałmużna - trwa na

wieki.

Syr 40,18 Człowiek samowystarczalny i pracujący - wiodą życie przyjemne, ale wyżej

od obydwóch [stoi] ten, co skarb znajduje.

Syr 40,19 Dzieci i zbudowanie miasta uwieczniają imię, ale wyżej od tych obu rzeczy

[stoi] kobieta nienaganna.

Syr 40,20 Wino i muzyka rozweselają serce, ale wyżej od tych obu rzeczy [stoi] umiło

wanie mądrości.

Syr 40,21 Flet i cytra umilają śpiewy, a bardziej niż jedno i drugie - mowa przyjemna. Syr 40,22 Wdzięk i piękność pociągają oko, a bardziej niż jedno i drugie - świeża zieleń

zasiewów.

Syr 40,23 Przyjaciel i towarzysz spotykają się w chwili stosownej, a częściej niż obaj

żona z mężem.

Syr 40,24 Bracia i opiekunowie [są pomocą] w czasie utrapienia, a bardziej niż jedni i

drudzy wybawia jałmużna.

Syr 40,25 Złoto i srebro umacniają stopę, a bardziej niż jedni i drudzy cenna jest rada. Syr 40,26 Bogactwo i siła podnoszą na duchu, a bardziej niż jedno i drugie - bojaźń

Pana. Przy bojaźni Pańskiej nie ma niedostatku, a [żyjąc] w niej nie potrzeba

szukać pomocy.

Syr 40,27 Bojaźń Pana jest jak raj błogosławieństwa, a jej osłona przewyższa wszelką

sławę.

Syr 40,28 Synu, nie prowadź życia żebraczego, lepiej umrzeć, niż żebrać. Syr 40,29 Gdy człowiek musi patrzeć na stół drugiego, jego istnienia nie uważa się za

życie, zbrudzi duszę swoją potrawami obcych: człowiek więc rozumny i do

brze wychowany tego się ustrzeże.

Syr 40,30 Żebractwo jest słodkie na ustach człowieka bezwstydnego, ale we wnętrzu

jego płonie [ono jak] ogień.

Rozdział 41

Syr 41,01 O, śmierci, jakże przykra jest pamięć o tobie dla człowieka żyjącego spokoj

nie wśród swoich bogactw; dla męża, który jest beztroski i ma we wszystkim

powodzenie i który może jeszcze smakować przyjemności.

1159 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 41

Syr 41,02 O, śmierci, dobry jest twój wyrok dla człowieka biednego i pozbawionego

siły, dla starca zgrzybiałego, nękanego troskami o wszystko, zbuntowanego, i

tego, co stracił cierpliwość.

Syr 41,03 Nie bój się w roku śmierci, pamiętaj o tych, co przed tobą byli i będą po

tobie.

Syr 41,04 Taki jest wyrok wydany przez Pana na wszelkie ciało: i po co odrzucać to, co

się podoba Najwyższemu? Dziesięć, sto czy tysiąc lat żyć będziesz, w Szeolu

nie czyni się wyrzutów z powodu [długości] życia.

Syr 41,05 Potomstwo grzeszników jest potomstwem obmierzłym, i to, co żyje razem w

domach bezbożników.

Syr 41,06 Dziedzictwo dzieci grzeszników pójdzie na zatracenie, a hańba stale idzie ra

zem z ich nasieniem.

Syr 41,07 Dzieci czynić będą zarzuty bezbożnemu ojcu, że przez niego są w pogardzie. Syr 41,08 Biada wam, ludzie bezbożni, że porzuciliście prawo Boga Najwyższego. Syr 41,09 Jeżeli zostaliście zrodzeni, narodziliście się na przekleństwo, a jeżeli pomrze

cie, przekleństwo jako swój dział weźmiecie.

Syr 41,10 Jak wszystko, co jest z ziemi, powróci do ziemi, tak bezbożni z przekleństwa

- do zguby.

Syr 41,11 Żałoba u ludzi dotyczy ich zwłok, imię zaś grzeszników, jako niedobre, będzie

wymazane.

Syr 41,12 Zatroszcz się o imię, albowiem ono ci zostanie, gdyż więcej znaczy niż tysiąc

wielkich skarbów złota.

Syr 41,13 Dostatnie życie jest liczbą dni ograniczone, a dobre imię trwa na wieki. Syr 41,14 Dzieci, zachowujcie w pokoju moją naukę! Mądrość zakryta i skarb niewi

dzialny - jakiż pożytek z obojga?

Syr 41,15 Lepszy jest człowiek ukrywający swoją głupotę, niż człowiek ukrywający swą

mądrość.

Syr 41,16 Dlatego wstydźcie się tego, co powiem, bo nie jest dobrze każdy wstyd za

chowywać i nie wszystko przez wszystkich będzie wiernie ocenione. Syr 41,17 Wstydźcie się przed ojcem i matką - nierządu, przed księciem i władcą

kłamstwa,

Syr 41,18 przed sędzią i urzędnikiem - przestępstwa, przed zgromadzeniem i ludem

bezprawia,

Syr 41,19 przed towarzyszem i przyjacielem - nieprawości, przed miejscem, gdzie miesz

kasz - kradzieży;

Syr 41,20 zapomnienia prawdy Boga i Przymierza - opierania się łokciem na chlebie, Syr 41,21 obelżywego postępowania, gdy coś bierzesz czy dajesz, milczenia przed tymi,

którzy cię pozdrawiają,

Syr 41,22 patrzenia na nierządnicę, odwracania oblicza od krewnego, Syr 41,23 zabrania dziedzictwa i podarunku i przyglądania się kobiecie zamężnej, Syr 41,24 poufałości z jego służącą - i nie zbliżaj się do jej łoża!

1160 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 42

Syr 41,25 słów obelżywych na przyjaciela, - a gdy coś dasz, nie czyń wyrzutów! Syr 41,26 powtarzania mowy usłyszanej i wyjawiania tajemnic: Syr 41,27 a będziesz prawdziwie wstydliwy i znajdziesz łaskę u wszystkich ludzi.

Rozdział 42

Syr 42,01 Nie wstydź się następujących rzeczy i nie grzesz przez wzgląd na osobę: Syr 42,02 Prawa Najwyższego i Przymierza, i wyroku, który usprawiedliwia nawet bez

bożnych,

Syr 42,03 rozliczenia z towarzyszem i podróżnymi i [podziału] darów dziedzictwa bli

skich,

Syr 42,04 dokładności wagi i ciężarków i zarobku wielkiego lub małego. Syr 42,05 korzyści przy sprzedażach kupieckich, częstego karcenia dzieci, skrwawienia

boków słudze niegodziwemu.

Syr 42,06 Wobec złej żony dobra jest pieczęć, i zamykaj na klucz, gdzie wiele jest rąk! Syr 42,07 Cokolwiek przekazujesz, niech będzie pod liczbą i wagą, a dawanie i odbiera

nie - wszystko na piśmie.

Syr 42,08 [Nie wstydź się] upomnieć nierozumnego i głupiego ani zgrzybiałego star

ca, gdy prowadzi spór z młodymi, a będziesz prawdziwie wychowany i przez

wszystkich, co żyją, będziesz uznany za sprawiedliwego.

Syr 42,09 Córka dla ojca to skryte czuwanie nocne, a troska o nią oddala sen: w mło

dości, aby przypadkiem nie przekwitła [jako niezamężna], a gdy wyjdzie za

mąż, by przypadkiem nie została znienawidzona,

Syr 42,10 gdy jest dziewicą, by nie była zbezczeszczona, stając się w domu ojcowskim

brzemienną - będąc z mężem, aby przypadkiem nie wykroczyła [niewierno

ścią] i zamieszkawszy z nim, nie była niepłodna.

Syr 42,11 Nad córką zuchwałą wzmocnij czuwanie, aby nie uczyniła z ciebie pośmiewi

ska dla wrogów, przedmiotu gadania w mieście i zbiegowiska pospólstwa i by

ci nie przyniosła wstydu wśród wielkiego tłumu.

Syr 42,12 Nie pokazuj jej piękności jakiemukolwiek mężczyźnie ani nie pozwalaj jej

przebywać z mężatkami!

Syr 42,13 Jak bowiem z odzienia wychodzą mole, tak przewrotność kobiety - z jednej

na drugą.

Syr 42,14 Lepsza przewrotność mężczyzny niż dobroć kobiety, a kobiety, która wstyd

przynosi - to hańba!

Syr 42,15 Wspominać będę dzieła Pana i opowiadać będę to, co widziałem. Na słowa

Pana powstały dzieła Jego.

Syr 42,16 Jak słońce świecąc patrzy na wszystkie rzeczy, tak chwała Pan napełniła Jego

dzieło.

1161 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 43

Syr 42,17 Nie jest dane świętym Pana, by mogli opowiedzieć wszystkie godne podziwu

dzieła Jego, które Pan Wszechmocny utwierdził, aby wszystko mocno stanę

ło ku Jego chwale.

Syr 42,18 On zbadał przepaści i serca ludzkie i wszystkie ich knowania poznał, albo

wiem Najwyższy posiada całą wiedzę i przewiduje najdalszą przyszłość. Syr 42,19 Ogłasza to, co minęło, i to, co będzie, i odsłania ślady ukrytych rzeczy. Syr 42,20 Żadna myśl nie ujdzie Jego uwagi i nie ukryje się przed Nim ani jedno słowo. Syr 42,21 On ustawił w pięknym porządku wielkie dzieła swej mądrości, ponieważ ist

nieje przed wiekami i na wieki, a nic Mu nie będzie dodane ani odjęte i nie

potrzebuje żadnego doradcy.

Syr 42,22 Jakże godne ukochania są wszystkie Jego dzieła, i zaledwie iskierką są te,

które poznajemy.

Syr 42,23 Wszystko to żyje i trwa na wieki i w każdej potrzebie wszystko jest Mu po

słuszne.

Syr 42,24 Wszystko idzie parami, jedno naprzeciw drugiego, i nie mają żadnego braku; Syr 42,25 przez jedno umacnia dobro drugiego, a któż się nasyci, patrząc na Jego chwa

łę?

Rozdział 43

Syr 43,01 Wspaniałość wysokości, sklepienie o przezroczystej jasności, tak wygląda nie

bo - przepiękny widok.

Syr 43,02 Widok wschodzącego słońca mówi [nam], że jest ono czymś najbardziej god

nym podziwu, dziełem Najwyższego.

Syr 43,03 W południe wysusza ono ziemię, a któż może wytrzymać jego upał? Syr 43,04 Jak rozżarza się podmuchem piec, przy pracach wymagających żaru, tak

słońce trzy razy mocniej rozpala góry, wydaje ognistą parę, a świecąc pro

mieniami, oślepia oczy.

Syr 43,05 Wielki jest Pan, który je uczynił i na którego rozkaz spieszy się ono w swoim

biegu.

Syr 43,06 Księżyc też świeci zawsze w swojej porze, aby ustalać czas i być wiecznym

znakiem.

Syr 43,07 Księżyc wyznacza dni świąt, to źródło światła, które się zmniejsza osiągnąw

szy pełnię.

Syr 43,08 Miesiąc od niego ma swoje imię. Zwiększając się dziwnie wśród odmian, jest

latarnią obozową wojska na wysokościach, świecącą na sklepieniu niebieskim. Syr 43,09 Wspaniałość gwiazd jest pięknością nieba, błyszczącą ozdobą na wysokościach

Pana.

Syr 43,10 Na polecenie Świętego trzymają się Jego wyroku i nie nużą się odbywaniem

1162 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 44

swych straży.

Syr 43,11 Patrz na tęczę i wychwalaj Tego, kto ją uczynił, nadzwyczaj piękna jest w

swoim blasku:

Syr 43,12 otacza niebo kręgiem wspaniałym, a napięły ją ręce Najwyższego. Syr 43,13 Rozkazem swoim rzuca On błyskawice i szybko wysyła pioruny, sługi swego

sądu.

Syr 43,14 Przez Niego również otwierają się skarbce i wylatują chmury jak ptaki. Syr 43,15 Swą potęgą wzmacnia chmury i bryły gradu zostają drobno pokruszone. Syr 43,16 Na widok Jego zatrzęsły się góry, a na rozkaz woli Jego wieje wiatr południo

wy.

Syr 43,17 Głos Jego grzmotu karci ziemię, jak nawałnica wiatru północnego i kłębowi

sko wichru.

Syr 43,18 Rozrzuca On śnieg jak osiadające ptaki, a jego opad jak chmara szarańczy.

Piękność jego bieli zadziwia oko, a takim opadem zachwyca się serce. Syr 43,19 On szron jak sól rozsiewa po ziemi, który marznąc jeży się ostrymi kolcami. Syr 43,20 Gdy mroźny wiatr północny zawieje, ścina się lód na wodzie i kładzie się na

całym zbiorniku wód, przyodziewając go jakby pancerzem.

Syr 43,21 [Wicher] objada góry, wypala step i jak ogień pożera świeżą zieleń. Syr 43,22 Nagle lekarstwem na to staje się mgła, a po upale rosa spadająca - pociesze

niem.

Syr 43,23 Według swej myśli On ujarzmił odmęty wód i osadził na nich wyspy. Syr 43,24 Ci, którzy pływają po morzu, opowiadają o jego niebezpieczeństwach, i dzi

wimy się temu, co słyszą nasze uszy.

Syr 43,25 A tam, tak nadzwyczajne i dziwne dzieła, rozmaitość wszystkich zwierząt i

świat potworów morskich!

Syr 43,26 Dzięki Niemu też Jego posłaniec będzie miał szczęśliwą drogę, bo słowo Jego

wszystko układa.

Syr 43,27 Wiele moglibyśmy mówić, ale do końca byśmy nie doszli, zakończeniem zaś

mów niech będzie: "On jest wszystkim!"

Syr 43,28 Jeżeli zechcemy jeszcze Go chwalić, gdzie siłę znajdziemy: Jest On bowiem

większy niż wszystkie Jego dzieła.

Syr 43,29 Panem jest straszliwym i bardzo wielkim, a przedziwna Jego potęga. Syr 43,30 Gdy wychwalać będziecie Pana, wywyższajcie Go, ile tylko możecie, albowiem

i tak będzie jeszcze wyższym, a gdy Go wywyższać będziecie, pomnóżcie siły,

nie ustawajcie, bo i tak nie dojdziecie [do końca].

Syr 43,31 Któż Go widział i mógł to opowiedzieć, i któż Go tak wysławił, jak tego jest

godzien?

Syr 43,32 Istnieje wiele tajemnic jeszcze większych niż te, widzimy bowiem tylko nie

liczne Jego dzieła.

Syr 43,33 Pan bowiem uczynił wszystko, a bogobojnym dał mądrość.

1163 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 45

Rozdział 44

Syr 44,01 Wychwalajmy mężów sławnych i ojców naszych według następstwa ich po

chodzenia.

Syr 44,02 Pan sprawił [w nich] wielką chwałę, wspaniałą swą wielkość od wieków. Syr 44,03 Jedni panowali w swoich królestwach, byli mężami sławnymi z potęgi, dorad

cami dzięki swemu rozumowi, którzy się wypowiedzieli w proroctwach. Syr 44,04 Byli panującymi nad krajami dzięki rozstrzygnięciom i władcami dzięki swej

przenikliwości, mądrymi myślicielami przez swoją uczoność, a w służbie swej

rządcami.

Syr 44,05 Byli twórcami melodii muzycznych i pisali poezje;

Syr 44,06 mężami bogatymi, obdarzonymi potęgą, zażywającymi pokoju w swych do

mach.

Syr 44,07 Wszyscy ci przez pokolenia byli wychwalani i stali się dumą swych czasów. Syr 44,08 Niektórzy spomiędzy nich zostawili imię, tak że opowiada się ich chwałę; Syr 44,09 ale są i tacy, o których nie pozostała pamięć: zginęli, jakby wcale nie istnieli,

byli, ale jak gdyby nie byli, a dzieci ich po nich.

Syr 44,10 Lecz ci są mężowie pobożni, których cnoty nie zostały zapomniane, Syr 44,11 pozostały one z ich potomstwem, dobrym dziedzictwem są ich następcy. Syr 44,12 Potomstwo ich trzyma się przymierzy, a dzięki nim - ich dzieci. Syr 44,13 Potomstwo ich trwa zawsze, a chwała ich nie będzie wymazana. Syr 44,14 Ciała ich w pokoju pogrzebano, a imię ich żyje w pokoleniach. Syr 44,15 Narody opowiadają ich mądrość, a zgromadzenie głosi chwałę. Syr 44,16 Henoch podobał się Panu i został przeniesiony jako przykład nawrócenia dla

pokoleń.

Syr 44,17 Noe okazał się doskonałym i sprawiedliwym, a w czasie gniewu stał się oku

pem, dzięki niemu ocalała Reszta dla ziemi, kiedy przyszedł potop. Syr 44,18 [Pan] zawarł z nim wieczny przymierze, by już więcej nie zgładzić potopem

wszystkiego, co żyje.

Syr 44,19 Abraham, wielki ojciec mnóstwa narodów, w chwale nikt mu nie dorównał. Syr 44,20 On zachował prawo Najwyższego, wszedł z Nim w przymierze; na ciele jego

został złożony [znak] przymierza, a w doświadczeniu okazał się wierny. Syr 44,21 Dlatego Bóg przysięgą zapewnił go, że w jego potomstwie będą błogosła

wione narody, że go rozmnoży jak proch ziemi, jak gwiazdy wywyższy jego

potomstwo, że da mu dziedzictwo od morza aż do morza i od Rzeki aż po

krańce ziemi.

Syr 44,22 Z Izaakiem też uczynił to samo przez wzgląd na Abrahama, jego ojca. Syr 44,23 Błogosławieństwo wszystkich ludzi i przymierze złożył na głowie Jakuba;

uznał go w jego błogosławieństwach, dał mu [ziemię] w dziedzictwo, wymie

rzył jej części i podzielił między dwanaście pokoleń.

1164 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 45

Rozdział 45

Syr 45,01 Wyprowadził z niego człowieka miłosiernego, który w oczach wszystkich zna

lazł łaskę, umiłowanego przez Boga i ludzi, Mojżesza, którego pamięć niech

będzie błogosławiona!

Syr 45,02 W chwale uczynił go podobnym do świętych i wielkim przez to, że był po

strachem nieprzyjaciół.

Syr 45,03 Przez jego słowa położył kres cudownym znakom i wsławił go w obliczu kró

lów; dał mu przykazania dla jego narodu i pokazał mu rąbek swej chwały. Syr 45,04 Uświęcił go przez wierność i łagodność i wybrał spomiędzy wszystkich żyją

cych.

Syr 45,05 Pozwolił mu usłyszeć swój głos, wprowadził go w ciemne chmury i twarzą w

twarz dał mu przykazania, prawo życia i wiedzy, aby Jakuba nauczyć przy

mierza i rozporządzeń swoich - Izraela.

Syr 45,06 Wywyższył też Aarona, który w świętości był do niego podobny, jego brata,

z pokolenia Lewiego.

Syr 45,07 Zawarł z nim przymierze wieczne i dał mu kapłaństwo między ludem - uszczę

śliwił go wspaniałym strojem i okrył go szatą chwalebną;

Syr 45,08 włożył na niego doskonały majestat i przyodział we wspaniałe szaty; spodnie,

tunikę i efod,

Syr 45,09 otoczył go jabłkami granatu i licznymi wokoło złotymi dzwoneczkami, by

wydawały głos za każdym jego krokiem i aby dźwięk ich był w świątyni, na

pamiątkę synom Jego ludu.

Syr 45,10 [Obdarzył go] szatą świętą, ze złota, purpury fioletowej i czerwonej, robotą

hafciarską wykonaną; woreczkiem z urim i tummim do wyjaśniania prawdy,

misternie utkanym ze szkarłatu,

Syr 45,11 [ozdobionym] drogimi kamieniami, rżniętymi na sposób pieczęci, z pismem

wyrytym na pamiątkę według liczby pokoleń Izraela;

Syr 45,12 wieńcem złotym na tiarze i blachą z napisem wyrytym: "Święty". Zaszczytna

to oznaka czci, dzieło wspaniałe, przepiękny strój, pożądanie oczu. Syr 45,13 Nigdy przed nim nie widziano takich rzeczy, i nigdy ktoś obcy się nie ubierze,

jedynie tylko jego synowie i potomkowie jego, na zawsze.

Syr 45,14 Jego ofiary całopalne były składane codziennie, bez przerwy, dwa razy. Syr 45,15 Mojżesz wprowadził go w czynności i namaścił go olejem świętym: to stało

się dla niego przymierzem wiecznym i dla jego potomstwa, jak długo trwać

będą niebiosa, aby spełniał obrzędy święte i równocześnie był kapłanem oraz

błogosławił lud Imieniem [Boga].

Syr 45,16 Wybrał go ze wszystkich żyjących, aby składał ofiarę Panu, kadzidło i miłą

woń na pamiątkę, by dokonywał za lud swój przebłagania.

Syr 45,17 Dał mu przez swe nakazy władzę nad przymierzem zarządzeń, aby nauczał

1165 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 46

Jakuba świadectw i oświecał Izraela w Bożym Prawie.

Syr 45,18 Niepowołani stanęli przeciwko niemu i zazdrościli mu na pustyni, ludzie Da

tana i Abirama i zgraja Koracha, w gniewie i złości,

Syr 45,19 Pan ujrzał i to Mu się nie spodobało, zostali więc zgubieni w gniewnej zapal

czywości: cudownie sprawił, że pochłonął ich płomień Jego ognia. Syr 45,20 A chwałę Aarona powiększył i dał mu dziedzictwo, przydzielił mu ofiarę z

pierwocin, przede wszystkim przygotował chleba w obfitości.

Syr 45,21 Bo przecież spożywają oni ofiary Pana, które dał jemu i jego potomstwu. Syr 45,22 Ale nie otrzymał dziedzictwa w ziemi ludu i między nim nie ma on działu,

albowiem On sam jest działem jego i dziedzictwem.

Syr 45,23 Pinchas, syn Eleazara, trzeci w rzędzie sławnych przez to, że gorliwość okazał

w bojaźni Pańskiej i gdy lud się zbuntował, stanął twardo dzięki szlachetnej

odwadze swej duszy "i" uzyskał przebaczenie dla Izraela.

Syr 45,24 Dlatego [Pan] zawarł z nim przymierze pokoju i uczynił go przełożonym

przybytku oraz swego ludu, zapewniając jemu i jego potomstwu godność ka

płańską na zawsze.

Syr 45,25 Owszem, zawarł też przymierze z Dawidem, synem Jessego, z pokolenia Judy,

ale tylko co do dziedziczenia przez całe potomstwo.

Syr 45,26 Niech Pan da mądrość waszym sercom, abyście sądzili lud Jego w sprawie

dliwości, żeby nie zginęły ich dobra, a sława ich [przetrwała] na pokolenia.

Rozdział 46

Syr 46,01 Dzielny w bitwie Jozue, syn Nuna, następca Mojżesza na urzędzie prorockim,

stał się, stosownie do swego imienia, wielkim przez to, że ocalił Jego wybra

nych, że wywarł pomstę na opornych wrogach, by wprowadzić Izraela w jego

dziedzictwo.

Syr 46,02 Jakże się wsławił, gdy podniósł swoje ręce i gdy wyciągnął miecz przeciw

miastom!

Syr 46,03 Któż pierwszy przed nim takim się okazał? On bowiem prowadził wojny Pa

na!

Syr 46,04 Czyż nie za jego sprawą zatrzymało się słońce i jeden dzień stał się jakby

dwa?

Syr 46,05 Wezwał Najwyższego Władcę, gdy wrogowie parli na niego zewsząd, i wysłu

chał go Wielki Pan, bo zesłał grad kamienisty o wielkiej sile.

Syr 46,06 Uderzył na wrogi naród i rozgromił przeciwników na pochyłości, aby poznały

narody jego oręż, że wojnę toczy wobec Pana.

Syr 46,07 I dlatego jeszcze, że Panu był doskonale posłuszny, a za dni Mojżesza okazał

swą dobroć, on i Kaleb, syn Jefunnego, przez to, że stanęli przeciw zgroma

1166 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 47

dzeniu, powstrzymali lud przed grzechami i uspokoili niegodziwe szemranie. Syr 46,08 Oni dwaj tylko ocaleli z sześciuset tysięcy pieszych i zostali wprowadzeni do

dziedzictwa, do ziemi opływającej w mleko i miód.

Syr 46,09 Pan dał Kalebowi siły, które aż do starości z nim pozostały, mógł bowiem

wstąpić na góry kraju, gdzie jego potomstwo otrzymało dziedzictwo, Syr 46,10 tak że widzieli wszyscy synowie Izraela, iż dobrze być Panu posłusznym. Syr 46,11 I sędziowie - każdy według swego imienia - których serce nie było niewierne

i którzy nie odwrócili się od Pana, pamięć ich niech będzie błogosławiona, Syr 46,12 kości ich niech wypuszczą pędy ze swego miejsca, aby byli wsławieni przez

swoich synów.

Syr 46,13 Umiłowany przez swego Pana, Samuel, prorok Pański, ustanowił królestwo i

namaścił władców nad Jego ludem.

Syr 46,14 Według Prawa Pańskiego sądził zgromadzenie, nawiedził bowiem Pan Jaku

ba.

Syr 46,15 Przez swą prawdomówność okazał się rzeczywiście prorokiem, a prawdziwość

widzenia uznana została dzięki jego słowom.

Syr 46,16 Wezwał Pana Wszechmogącego, ofiarując Mu jagnię jeszcze ssące, gdy ze

wsząd na niego nacierali wrogowie.

Syr 46,17 I zagrzmiał Pan z nieba, a w potężnym echu dał słyszeć swój głos; Syr 46,18 starł zwierzchników nieprzyjacielskich i wszystkich książąt Filistynów. Syr 46,19 Przed czasem spoczynku wiecznego oświadczył przed Panem i Jego poma

zańcem: "Pieniędzy ani niczego, ani sandałów od nikogo nie wziąłem". I nikt

go nie mógł oskarżyć.

Syr 46,20 A nawet po swym zaśnięciu prorokował, oznajmił los królowi i z [głębi] ziemi

głos swój podniósł w przepowiedni, by usunąć nieprawość ludu.

Rozdział 47

Syr 47,01 Po nim powstał Natan, aby być prorokiem za dni Dawida. Syr 47,02 Jak tłuszcz się oddziela od ofiar dziękczynnych, tak Dawid - od synów Izra

ela.

Syr 47,03 Z lwami igrał jakby z koźlętami i z niedźwiedziami jak z jagniętami owiec. Syr 47,04 Czyż w młodości swej nie zabił olbrzyma i nie usunął hańby ludu, gdy pod

niósł rękę i kamieniem z procy obalił pychę Goliata?

Syr 47,05 Wezwał bowiem Pana Najwyższego, który dał prawicy jego taką siłę, że zgła

dził człowieka potężnego w walce i wywyższył moc swego ludu. Syr 47,06 Tak wysławiano go po dziesięć tysięcy razy i wychwalano z powodu błogo

sławieństw Pana, przynosząc mu koronę chwały.

Syr 47,07 Albowiem starł nieprzyjaciół znajdujących się wokół, zniszczył wrogich Fili

1167 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 48

stynów i złamał ich moc aż do dnia dzisiejszego.

Syr 47,08 Każdym swym czynem oddał chwałę Świętemu i Najwyższemu; słowami

uwielbienia z całego serca swego śpiewał hymny i umiłował Tego, który go

stworzył.

Syr 47,09 Postawił przed ołtarzem śpiewających psalmy i mile płynął dźwięk ich gło

sów;

Syr 47,10 świętom nadał przepych i upiększył doskonale uroczystości, aby wychwalano

święte imię Pana i by przybytek już od rana rozbrzmiewał echem. Syr 47,11 Pan darował mu grzechy, moc jego podniósł na wieki, zawarł z nim przymie

rze królewskie i dał tron chwały w Izraelu.

Syr 47,12 Po nim nastał syn rozumny, który dzięki niemu mógł mieszkać bezpiecznie. Syr 47,13 Salomon królował w czasie spokojnym, Bóg dał mu wokoło pokój, aby po

stawił dom Jego imieniu i przygotował przybytek na wieki.

Syr 47,14 Jakże byłeś mądry w swojej młodości i napełniony rozumem, jakby rzeką! Syr 47,15 Dusza twa okryła ziemię i zasypałeś ją zagadkowymi przypowieściami. Syr 47,16 Do odległych wysp doszło twe imię, przez swój pokój byłeś umiłowany; Syr 47,17 z powodu hymnów, przysłów, przypowieści i odpowiedzi podziwiały cię kra

je.

Syr 47,18 W imię Pana Boga, który jest nazwany Bogiem Izraela, nazbierałeś złota jak

cyny i jak ołowiu nagromadziłeś srebra.

Syr 47,19 Niestety, kobietom wydałeś swe lędźwie i wyuzdaniu oddałeś władzę nad

swym ciałem.

Syr 47,20 Splamiłeś swą chwałę, zhańbiłeś swoje potomstwo, sprowadzając gniew na

dzieci i napełniając je smutkiem z powodu twojej głupoty:

Syr 47,21 ponieważ powstała podwójna władza najwyższa i z Efraima poczęło się zbun

towane królestwo.

Syr 47,22 Pan jednak nie pozbawił go miłosierdzia swego i nie cofnął żadnego słowa

ani nie odmówił wybranemu swemu potomka, i nie zatracił potomstwa tego,

który Go umiłował; Jakubowi zostawił Resztę, a korzeń z niej Dawidowi. Syr 47,23 Salomon spoczął z przodkami swymi i pozostawił po sobie potomka, naj

głupszego z ludu i pozbawionego rozumu, Roboama, który swym zamysłem

wywołał odstępstwo narodu.

Syr 47,24 Jeroboam, syn Nebata, sprawił, że Izrael zgrzeszył i wprowadził Efraima na

drogę grzechu, a grzechy ich tak bardzo się mnożyły, że wypędziły ich z wła

snej ziemi.

Syr 47,25 Oddawali się wszelkim niegodziwościom, aż przyszła na nich pomsta.

1168 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 48

Rozdział 48

Syr 48,01 Następnie powstał Eliasz, prorok jak ogień, a słowo jego płonęło jak pochod

nia.

Syr 48,02 On głód na nich sprowadził, a swoją gorliwością zmniejszył ich liczbę. Syr 48,03 Słowem Pańskim zamknął niebo, z niego również trzy razy sprowadził ogień. Syr 48,04 Jakże wsławiony jesteś, Eliaszu, przez swoje cuda i któż się może pochwalić,

że tobie jest równy?

Syr 48,05 Ty, który ze śmierci wskrzesiłeś zmarłego i słowem Najwyższego wywiodłeś

go z Szeolu.

Syr 48,06 Ty, który zaprowadziłeś królów na zgubę, zrzucając z łoża okrytych chwałą. Syr 48,07 Ty, któryś na Synaju otrzymał rozkaz wykonania kary, i na Horebie wyroki

pomsty.

Syr 48,08 Ty, który namaściłeś królów jako mścicieli, i proroka, następcę po sobie. Syr 48,09 Ty, który zostałeś wzięty w skłębionym płomieniu, na wozie, o koniach ogni

stych.

Syr 48,10 O tobie napisano, żeś zachowany na czasy stosowne, by uśmierzyć gniew

przed pomstą, by zwrócić serce ojca do syna, i pokolenia Jakuba odnowić. Syr 48,11 Szczęśliwi, którzy cię widzieli, i ci, którzy w miłości posnęli, albowiem i my

na pewno żyć będziemy.

Syr 48,12 Gdy Eliasza zakrył wir powietrzny, Elizeusz został napełniony jego duchem.

Za dni swoich nie lękał się [żadnego] władcy i nikt nie osiągnął nad nim prze

wagi.

Syr 48,13 Nic nie było zbyt wielkie dla niego i w grobowym spoczynku ciało jego pro

rokowało.

Syr 48,14 Za życia czynił cuda i przy śmierci jego działy się rzeczy przedziwne. Syr 48,15 Mimo to jednak lud się nie nawrócił i nie odstąpił od swoich grzechów. Został

przeto uprowadzony daleko od swej ziemi i rozproszony po całym świecie. Syr 48,16 Ostała się tylko mała Reszta ludu i panujący z domu Dawidowego; jedni z

nich czynili to, co było Panu przyjemne, a inni namnożyli grzechów. Syr 48,17 Ezechiasz obwarował swe miasto, wprowadził wodę do jego środka, wykuł

żelazem skałę i pobudował cysterny na wodę.

Syr 48,18 Za jego dni przybył Sennacheryb i posłał rabsaka. Ten podniósł swą rękę

przeciw Syjonowi i w pysze swojej się chełpił.

Syr 48,19 Wtedy zadrżały ich serca i ręce i chwyciły ich bóle jak u rodzących. Syr 48,20 Wzywali Pana miłosiernego, wyciągając do Niego swe ręce, a Święty z nieba

wnet ich wysłuchał i wybawił przez Izajasza.

Syr 48,21 Poraził obóz Asyryjczyków: wytracił ich Jego anioł.

Syr 48,22 Albowiem Ezechiasz czynił to, co było miłe Panu, i trzymał się mocno dróg

swego przodka, Dawida, a wskazywał je prorok Izajasz, wielki i godny wiary

1169 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 50

w swoim widzeniu.

Syr 48,23 Za dni swoich cofnął słońce i przedłużył życie królowi. Syr 48,24 Wielkim duchem ujrzał rzeczy ostateczne i pocieszył strapionych na Syjonie. Syr 48,25 Objawił to, co miało przyjść, aż do końca wieków, i rzeczy zakryte wprzód,

nim się stały.

Rozdział 49

Syr 49,01 Pamięć o Jozjaszu - to zmieszane kadzidło, przygotowane pracą tego, kto robi

wonności; w ustach każdego jest słodka jak miód i jak muzyka na uczcie przy

winie.

Syr 49,02 On osiągnął powodzenie w nawróceniu ludu i usunął obrzydliwość bezpra

wia.

Syr 49,03 Kierował prosto do Pana swe serce, a w czasie bezprawia umocnił pobożność. Syr 49,04 Oprócz Dawida, Ezechiasza i Jozjasza wszyscy dopuszczali się przestępstw,

opuścili bowiem prawo Najwyższego. Królowie Judy zniknęli.

Syr 49,05 Dali bowiem moc swoją innym i chwałę swoją narodowi obcemu, Syr 49,06 który podpalił wybrane Miasto Przybytku i spustoszył jego ulice, Syr 49,07 według słów Jeremiasza. Skrzywdzili go bowiem, jego, który w łonie matki

był poświęcony na proroka, aby wyrywał, tracił i niszczył, jak również budo

wał i sadził.

Syr 49,08 Ezechiel oglądał widzenie chwały, jakie okazał mu [Pan] na rydwanie cheru

bów.

Syr 49,09 Wspominał On też o Hiobie, który trzymał się dróg sprawiedliwości. Syr 49,10 A kości dwunastu proroków niech wypuszczą pędy ze swego grobu, pocieszyli

bowiem Jakuba i wybawili go niezawodną nadzieją.

Syr 49,11 Jakże sławić mamy Zorobabela, który jest jak sygnet na prawej ręce, Syr 49,12 również i Jozuego, syna Josadaka, którzy za dni swoich zbudowali Dom

wznieśli święty Przybytek Panu, przeznaczony do wiecznej chwały. Syr 49,13 Pamięć o Nehemiaszu w wielkiej jest cenie! On nam podniósł mury rozwalone,

postawił bramy i zasuwy i odnowił nasze domy.

Syr 49,14 Nie było drugiego spośród stworzonych na ziemi jak Henoch, on bowiem z

ziemi został uniesiony.

Syr 49,15 Nie narodził się żaden mąż taki jak Józef, zwierzchnik braci, podpora ludu,

którego zwłoki doznały takiej opieki.

Syr 49,16 Sem i Set cieszą się chwałą wśród ludzi, a ponad wszystkimi żyjącymi stwo

rzeniami - Adam.

1170 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 50

Rozdział 50

Syr 50,01 Szymon, syn Oniasza, arcykapłan, za życia swego poprawił dom Pański, a za

dni swoich wzmocnił świątynię.

Syr 50,02 On zbudował mur podwójnie wysoki i wysoką podporę muru świątyni. Syr 50,03 Za dni jego został wykuty zbiornik na wodę, sadzawka - której obwód jest

jak morze.

Syr 50,04 On myślał o swoim ludzie, aby go ustrzec przed upadkiem, umocnił przeto

miasto na czas oblężenia.

Syr 50,05 Jakże wspaniale wyglądał, gdy wracał do ludu, przy wyjściu z Domu Zasłony. Syr 50,06 Jak gwiazda zaranna pośród chmur, jak księżyc w pełni w dniach świątecz

nych,

Syr 50,07 jak słońce świecące na przybytek Najwyższego, jak tęcza wspaniale błyszczą

ca w chmurach,

Syr 50,08 jak kwiat róży na wiosnę, jak lilie przy źródle, jak młody las Libanu w dniach

letnich,

Syr 50,09 jak ogień i kadzidło w kadzielnicy, jak naczynie szczerozłote, ozdobione dro

gimi kamieniami wszelkiego rodzaju,

Syr 50,10 jak drzewo oliwne, pokryte owocami, jak cyprys wznoszący się do chmur. Syr 50,11 Kiedy przywdziewał zaszczytną szatę i brał na siebie wspaniałe ozdoby, kiedy

wstępował do ołtarza Pana, napełniał chwałą obręb przybytku; Syr 50,12 a kiedy przyjmował z rąk kapłanów części ofiarne, sam stojąc przy ognisku

ołtarza, wokół niego stał wieniec braci, jak gałęzie cedrów na Libanie; ota

czali go jak pnie palmowe

Syr 50,13 wszyscy synowie Aarona w swej chwale. Ofiara Pana była w ich rękach, wobec

całego zgromadzenia Izraela

Syr 50,14 [aż do] zakończenia pełnił on służbę Bożą przy ołtarzach, aby uświetnić ofiarę

Najwyższego, Wszechmogącego.

Syr 50,15 Wyciągał rękę nad czarę, ofiarował trochę z krwi winnego grona, wylewał ją

na podstawę ołtarza, na przyjemną woń Najwyższemu, Królowi nad wszyst

kim.

Syr 50,16 Wtedy odzywali się synowie Aarona i grali na kutych trąbach, grzmieli do

nośnym głosem na pamiątkę przed Najwyższym.

Syr 50,17 Cały lud wspólnie spieszył i padał na twarz na ziemię, aby oddać pokłon

Panu swojemu, Wszechmogącemu, Najwyższemu Bogu.

Syr 50,18 Śpiewacy wychwalali Go swoimi głosami i potężnym echem płynęła miła me

lodia.

Syr 50,19 Lud prosił Pana Najwyższego w modlitwie przed Miłosiernym, aż się skoń

czyły wspaniałe obrzędy Pana i doprowadzono do końca Jego świętą służbę. Syr 50,20 Wtedy on schodząc, wyciągał swe ręce nad całym zgromadzeniem synów

1171 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 51

Izraela, aby dać swymi wargami błogosławieństwo Pana, i by się radować

Jego imieniem.

Syr 50,21 Po raz drugi lud padał na twarz, by przyjąć błogosławieństwo od Najwyższe

go.

Syr 50,22 A teraz błogosławcie Boga całego stworzenia, który wszędzie czyni wielkie

rzeczy, który od łona matczynego wywyższa dni nasze, który z nami postę

puje według swego miłosierdzia.

Syr 50,23 Niech nam da radość serca, niech nastanie za dni naszych pokój w Izraelu

po wieczne czasy,

Syr 50,24 aby miłosierdzie Jego trwało wiernie z nami i by nas wybawił za dni naszych. Syr 50,25 Dusza moja nie znosi dwóch narodów, a trzeci nie jest narodem: Syr 50,26 mieszkający na górze Samarii, Filistyni, i głupi naród, przebywający w Sy

chem.

Syr 50,27 Naukę mądrości i rozumu spisałem w tej księdze, ja Jezus, syn Syracha, sy

na Eleazara, jerozolimczyk, który mądrość serca mego wylałem jak obfity

deszcz.

Syr 50,28 Szczęśliwy, kto będzie zajmował się tymi rzeczami, a kto włoży je do serca

swego, stanie się mądrym,

Syr 50,29 a jeśli tak postąpi, we wszystkim sobie poradzi, ponieważ światło Pana będzie

jego drogowskazem.

Rozdział 51

Syr 51,01 Wychwalać Cię będę, Panie Królu, i wysławiać Ciebie, Boga, Zbawiciela me

go. Wychwalać chcę imię Twoje,

Syr 51,02 ponieważ podporą i pomocnikiem stałeś się dla mnie. Ochroniłeś ciało moje

od zguby, od sieci oszczerczego języka i od warg wypowiadających kłamstwo;

a wobec przeciwników stałeś się pomocnikiem i wybawiłeś mię,

Syr 51,03 według wielkości miłosierdzia i Twego imienia, od pokąsania przez tych, co są

gotowi mnie połknąć, od ręki szukających mej duszy, z wielu utrapień, jakich

doznałem,

Syr 51,04 od uduszenia w ogniu, który mnie otacza, i z środka ognia, który nie ja za

paliłem,

Syr 51,05 z głębokich wnętrzności Szeolu, od języka nieczystego i od słowa kłamliwego, Syr 51,06 od oszczerstwa języka przewrotnego wobec króla. Dusza moja zbliżyła się aż

do śmierci, a życie moje byli blisko Szeolu, na dole.

Syr 51,07 Ze wszystkich stron otoczyli mnie i nie znalazłem wspomożyciela, rozgląda

łem się za pomocą od ludzi, ale nie przyszła.

Syr 51,08 Wówczas wspomniałem na miłosierdzie Twoje, Panie, i na dzieła Twoje, te od

1172 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 28 - Mądrość Syracha, Eklezjastyk Rozdział 51

wieków - że wybawiasz tych, którzy cierpliwie czekają na Ciebie, i wyzwalasz

ich z ręki nieprzyjaciół.

Syr 51,09 Podniosłem z ziemi mój głos błagalny i prosiłem o uwolnienie od śmierci. Syr 51,10 Wzywałem Pana: "Ojcem moim jesteś i mocarzem, który mnie wyzwoli. Nie

opuszczaj w dniach udręki, a w czasie przewagi pysznych - bez pomocy! Wy

chwalać będę bez przerwy Twoje imię i opiewać je będę w uwielbieniu". Syr 51,11 I prośba moja została wysłuchana. Wybawiłeś mnie bowiem z zagłady i wy

rwałeś z przygody złowrogiej.

Syr 51,12 Dlatego będę Cię wielbił i wychwalał, i błogosławił imieniu Pańskiemu. Syr 51,13 Będąc jeszcze młodym, zanim zacząłem podróżować, szukałem jawnie mą

drości w modlitwie.

Syr 51,14 U bram świątyni prosiłem o nią i aż do końca szukać jej będę. Syr 51,15 Z powodu [jej] kwiatów, jakby dojrzewającego winogrona, serce me w niej się

rozradowało, noga moja wstąpiła na prostą drogę, od młodości mojej idę jej

śladami.

Syr 51,16 Nakłoniłem tylko trochę ucha mego, a już ją otrzymałem i znalazłem dla

siebie rozległą wiedzę.

Syr 51,17 Postąpiłem w niej, a Temu, który mi dał mądrość, chcę oddać cześć. Syr 51,18 Postanowiłem bowiem wprowadzić ją w czyn, zapłonąłem gorliwością o dobro

i nie doznałem wstydu.

Syr 51,19 Dusza moja walczyła o nią i z całą starannością usiłowałem zachować Prawo;

ręce wyciągałem w górę, a błędy przeciwko niej opłakiwałem.

Syr 51,20 Skierowałem ku niej moją duszę i znalazłem ją dzięki czystości; z nią od

początku zyskałem rozum, dlatego nie będę opuszczony.

Syr 51,21 Wnętrze moje poruszyło się, aby jej szukać, i był to dla mnie zysk wspaniały. Syr 51,22 Dał mi Pan język, jako zapłatę dla mnie, i będę Go nim chwalił. Syr 51,23 Zbliżcie się do mnie, wy, którym brak wykształcenia, i zatrzymajcie się w

domu nauki.

Syr 51,24 Na cóż, powiedzcie, pozbawiać się tego, za czym dusze wasze tak bardzo

tęsknią?

Syr 51,25 Otworzyłem usta i mówię: Kupujcie sobie bez pieniędzy. Syr 51,26 Włóżcie kark wasz pod jarzmo i niech otrzyma dusza wasza naukę: aby ją

znaleźć, nie trzeba szukać daleko.

Syr 51,27 Patrzcie oczami: mało się natrudziłem, a znalazłem dla siebie wielki odpo

czynek.

Syr 51,28 Za naukę dajcie wielką ilość srebra, a zyskacie z nią bardzo wiele złota. Syr 51,29 Niech się raduje dusza wasza w miłosierdziu Pana i nie wstydźcie się Jego

chwały!

Syr 51,30 Wypełnijcie dzieło wasze przed czasem, a da wam nagrodę w porze oznaczo

nej. MĄDROŚĆ JEZUSA, SYNA SYRACHA

1173 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29

Księga Izajasza

Rozdział 1

Iz 1,01 Widzenie Izajasza, syna Amosa, które miał w sprawie Judy i Jerozolimy, w

czasach królów judzkich: Ozjasza, Jotama, Achaza i Ezechiasza. Iz 1,02 Niebiosa, słuchajcie, ziemio, nadstaw uszu, bo Pan przemawia: "Wykarmiłem

i wychowałem synów, lecz oni wystąpili przeciw Mnie.

Iz 1,03 Wół rozpoznaje swego pana i osioł żłób swego właściciela, Izrael na niczym

się nie zna, lud mój niczego nie rozumie".

Iz 1,04 Biada ci, narodzie grzeszny, ludu obciążony nieprawością, plemię zbójec

kie, dzieci wyrodne! Opuścili Pana, wzgardzili Świętym Izraela, odwrócili się

wstecz.

Iz 1,05 Gdzie was jeszcze uderzyć, skoro mnożycie przestępstwa? Cała głowa chora,

całe serce osłabłe;

Iz 1,06 od stopy nogi do szczytu głowy nie ma w nim części nietkniętej: rany i sińce

i opuchnięte pręgi, nie opatrzone ani przewiązane, ni złagodzone oliwą. Iz 1,07 Kraj wasz spustoszony, wasze miasta ogniem spalone, cudzoziemcy tratują

wam niwy na waszych oczach: spustoszenie jak po zagładzie Sodomy. Iz 1,08 Córa Syjonu ostała się jak chatka w winnicy, jak szałas w ogrodzie warzyw

nym, jak miasto oblężone.

Iz 1,09 Gdyby nam Pan Zastępów nie zostawił Reszty, stalibyśmy się jak Sodoma,

podobni bylibyśmy Gomorze.

Iz 1,10 Słuchajcie słowa Pańskiego, wodzowie sodomscy, daj posłuch prawu naszego

Boga, ludu Gomory!

Iz 1,11 "Co mi po mnóstwie waszych ofiar? - mówi Pan. Syt jestem całopalenia ko

złów i łoju tłustych cielców. Krew wołów i baranów, i kozłów mi obrzydła. Iz 1,12 Gdy przychodzicie, by stanąć przede Mną, kto tego żądał od was, żebyście

1174

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 2

wydeptywali me dziedzińce?

Iz 1,13 Przestańcie składania czczych ofiar! Obrzydłe Mi jest wznoszenie dymu; świę

ta nowiu, szabaty, zwoływanie świętych zebrań... Nie mogę ścierpieć świąt i

uroczystości.

Iz 1,14 Nienawidzę całą duszą waszych świąt nowiu i obchodów; stały Mi się cięża

rem; sprzykrzyło Mi się je znosić!

Iz 1,15 Gdy wyciągniecie ręce, odwrócę od was me oczy. Choćbyście nawet mnożyli

modlitwy, Ja nie wysłucham. Ręce wasze pełne są krwi.

Iz 1,16 Obmyjcie się, czyści bądźcie! Usuńcie zło uczynków waszych sprzed moich

oczu! Przestańcie czynić zło!

Iz 1,17 Zaprawiajcie się w dobrem! Troszczcie się o sprawiedliwość, wspomagajcie

uciśnionego, oddajcie słuszność sierocie, w obronie wdowy stawajcie! Iz 1,18 Chodźcie i spór ze Mną wiedźcie! - mówi Pan. Choćby wasze grzechy były

jak szkarłat, jak śnieg wybieleją; choćby czerwone jak purpura, staną się jak

wełna.

Iz 1,19 Jeżeli będziecie ulegli i posłuszni, dóbr ziemskich będziecie zażywać. Iz 1,20 Ale jeśli się zatniecie w oporze, miecz was wytępi". Albowiem usta Pańskie

[to] wyrzekły.

Iz 1,21 Jakżeż to miasto wierne stało się nierządnicą? Syjon był pełen rozsądku,

sprawiedliwość w nim mieszkała, a teraz zabójcy!

Iz 1,22 Twe srebro żużlem się stało, wino twoje z wodą zmieszane. Iz 1,23 Twoi książęta zbuntowani, wspólnicy złodziei; wszyscy lubią podarki, gonią

za wynagrodzeniem. Nie oddają sprawiedliwości sierocie, sprawa wdowy nie

dociera do nich.

Iz 1,24 Przeto [taka jest] wyrocznia Pana, Boga Zastępów, Wszechwładcy Izraela;

"Ach! uraduję się kosztem moich wrogów, pomszczę się na mych nieprzyja

ciołach.

Iz 1,25 Obrócę rękę moją na ciebie, wypalę do czysta twą rudę i usunę cały twój

ołów.

Iz 1,26 Przywrócę twoich sędziów jak dawniej, i twoich radnych jak na początku.

Wówczas cię nazwą: Miastem Sprawiedliwości, Grodem Wiernym". Iz 1,27 Syjon okupi się poszanowaniem prawa, a jego nawróceni sprawiedliwością. Iz 1,28 Buntownicy zaś i grzesznicy razem będą starci, a odstępujący od Pana wygi

ną.

Iz 1,29 Zaiste, wstyd wam będzie z powodu terebintów, któreście umiłowali, zaru

mienicie się wobec gajów, któreście obrali sobie.

Iz 1,30 Bo będziecie jak terebint ze zwiędłym listowiem i jak ogród, w którym nie

ma wody.

Iz 1,31 I stanie się mocarz podpałką, a dzieło jego iskrą. Zapłoną razem oboje, a nikt

nie ugasi.

1175 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 2

Rozdział 2

Iz 2,01 Widzenie Izajasza, syna Amosa, dotyczące Judy i Jerozolimy: Iz 2,02 Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pańskiej stanie mocno na wierz

chu gór i wystrzeli ponad pagórki. Wszystkie narody do niej popłyną, Iz 2,03 mnogie ludy pójdą i rzekną: "Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świą

tyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego

ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie - z Jeruzalem". Iz 2,04 On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów.

Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród

przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do woj

ny.

Iz 2,05 Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pańskiej! Iz 2,06 Zaiste, odrzuciłeś Twój lud, dom Jakuba, bo pełen jest wróżbitów i wieszcz

ków jak Filistyni; na zgodę uderza w ręce cudzoziemców.

Iz 2,07 Kraj jego pełen jest srebra i złota, a skarby jego są niezliczone. Kraj jego

pełen jest koni, a wozy jego nieprzeliczone.

Iz 2,08 Kraj jego pełen jest bożyszczy... [Oni] wielbią rąk swoich dzieło, które wyko

nały ich palce.

Iz 2,09 Poniżył się człowiek, upodlił śmiertelny; nie przebaczaj im! Iz 2,10 Wejdź między skały, ukryj się w prochu ze strachu przed Panem, przed bla

skiem Jego majestatu, kiedy powstanie, by przerazić ziemię.

Iz 2,11 Wyniosłe oczy człowieka się ukorzą i duma ludzka będzie poniżona. Sam

tylko Pan się wywyższy dnia owego.

Iz 2,12 Albowiem dzień Pana Zastępów nadejdzie przeciw wszystkim pysznym i na

dętym i przeciw wszystkim hardym, by się ukorzyli,

Iz 2,13 przeciw wszystkim cedrom Libanu, wysoko się wzbijającym, i przeciw wszyst

kim dębom Baszanu,

Iz 2,14 przeciw wszystkim górom niebotycznym i przeciw wszystkim pagórkom wy

niosłym,

Iz 2,15 przeciw każdej wieży strzelistej i przeciw wszystkim murom obronnym, Iz 2,16 przeciw wszystkim okrętom Tarszisz i przeciw wszystkim statkom zbytkow

nym.

Iz 2,17 Wtedy pycha człowieka będzie poniżona, a upokorzona ludzka wyniosłość.

Sam tylko Pan się wywyższy dnia owego,

Iz 2,18 posągi zaś bożków całkowicie znikną.

Iz 2,19 Wtedy wejdą do jaskiń skalnych i do jam podziemnych ze strachu przed Pa

nem, przed blaskiem Jego majestatu, kiedy powstanie, by przerazić ziemię. Iz 2,20 Owego dnia człowiek wyrzuci kretom i nietoperzom bożki swe srebrne i bał

wany złote, zrobione po to, by im cześć oddawał,

1176 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 3

Iz 2,21 gdy wejdzie między rozpadliny skalne i w szczeliny opoki ze strachu przed

Panem, i przed blaskiem Jego majestatu, kiedy powstanie, by przerazić zie

mię.

Iz 2,22 Zaniechajcie człowieka, który ledwie dech ma w nozdrzach. Bo na ile go

ocenić?

Rozdział 3

Iz 3,01 Zaiste, oto Pan, Pan Zastępów odejmie Jerozolimie i Judzie wszelką podporę

- cały zapas chleba i cały zapas wody

Iz 3,02 mocarza i wojownika, sędziego i proroka, i wieszczka i starszego, Iz 3,03 pięćdziesiątnika i magnata, radnego i biegłego w magii, i znającego czary. Iz 3,04 "Książętami ustanowię im chłopców, młokosy będą panować nad nimi". Iz 3,05 Ludzie gnębić będą jeden drugiego i przyjaciel przyjaciela. Wyrostek sponie

wiera starca, i prostak dostojnika.

Iz 3,06 Toteż uchwyci się jeden swego brata w ojcowskim domu: "Ty masz płaszcz,

bądź naszym wodzem; weźmijże w ręce tę ruinę!"

Iz 3,07 Ten zaś się podniesie owego dnia mówiąc: "Nie jestem lekarzem. W mym

domu nie ma chleba ni szaty. Nie czyńcie mnie wodzem ludu!"

Iz 3,08 Zaiste Jeruzalem upada i Juda się wali, bo przeciw Panu są ich słowa i czyny,

by oczy Jego chwały obrażać.

Iz 3,09 Stronniczość ich świadczy przeciw nim, jak Sodoma ogłaszają swój grzech,

nie ukrywają [go]. Biada im, bo sami sobie gotują nieszczęście.

Iz 3,10 Szczęśliwy sprawiedliwy, bo pozyska dobro; zażywać będzie owocu swych czy

nów.

Iz 3,11 Biada złemu, bo odbierze zło; bo według czynów jego rąk mu odpłacą. Iz 3,12 Ach, mój lud! Młokos go ciemięży i kobiety nim rządzą. Ludu mój! Przywód

cy twoi cię zwodzą, i burzą drogę, którą kroczysz,

Iz 3,13 Pan powstał, by wszcząć rozprawę, stoi, by toczyć spór ze swoim ludem. Iz 3,14 Pan wchodzi na rozprawę ze starszymi swego ludu i z jego książętami: "To

wyście spustoszyli winnicę, coście biednemu zrabowali, jest w waszych do

mach.

Iz 3,15 Jakim prawem uciskacie mój lud i przygnębiacie oblicza ubogich?" Wyrocz

nia Pana, Boga Zastępów.

Iz 3,16 Pan powiedział: "Ponieważ się wbiły w pychę córki syjońskie, ponieważ cho

dzą wyciągając szyję i rzucając oczami, ponieważ chodzą wciąż drepcząc i

dzwonią brząkadełkami u swych nóg,

Iz 3,17 przeto Pan sprawi, że wyłysieją czaszki córek syjońskich, Pan obnaży ich

skronie".

1177 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 5

Iz 3,18 W owym dniu usunie Pan ozdobę brząkadeł u trzewików, słoneczka i półksię

życe,

Iz 3,19 kolczyki, bransolety i welony,

Iz 3,20 diademy, łańcuszki u nóg i wstążki, flaszeczki na wonności i amulety, Iz 3,21 pierścionki i kółka do nosa,

Iz 3,22 drogie suknie, narzutki i szale, torebki

Iz 3,23 i zwierciadełka, cienką bieliznę, zawoje i letnie sukienki. Iz 3,24 I będzie: zamiast wonności - zaduch, zamiast paska - powróz, miast uczesa

nych kędziorów - łysina, miast wykwintnej szaty - ciasny wór, zamiast krasy

- wypalone piętno.

Iz 3,25 Twoi ludzie polegną od miecza i twoi rycerze na wojnie. Iz 3,26 Jękną jej bramy i okryją się żałobą; a spustoszona na ziemi usiądzie.

Rozdział 4

Iz 4,01 Siedem niewiast uchwyci się jednego mężczyzny w ów dzień, mówiąc: "Swój

chleb będziemy jadły i we własną odzież się ubierały. Dozwól nam tylko nosić

twoje imię. Odejmij nam hańbę".

Iz 4,02 W owym dniu Odrośl Pana stanie się ozdobą i chwałą, a owoc ziemi przepy

chem i krasą dla ocalałych z Izraela.

Iz 4,03 I będzie tak: Ten, kto pozostał żywy na Syjonie, i który się ostał w Jeruzalem,

każdy będzie nazwany świętym i wpisany do [Księgi] Życia w Jeruzalem. Iz 4,04 Gdy Pan obmyje brud Córy Syjońskiej i krew rozlaną oczyści wewnątrz Je

ruzalem tchnieniem sądu i tchnieniem pożogi,

Iz 4,05 wtedy Pan przyjdzie [spocząć] na całej przestrzeni góry Syjonu i na tych, któ

rzy się tam zgromadzą, we dnie jak obłok z dymu, w nocy jako olśniewający

płomień ognia. Albowiem nad wszystkim Chwała [Pańska] będzie osłoną Iz 4,06 i namiotem, by za dnia dać cień przed skwarem, ucieczkę zaś i schronienie

przed nawałnicą i ulewą.

Rozdział 5

Iz 5,01 Chcę zaśpiewać memu Przyjacielowi pieśń o Jego miłości ku swojej winnicy!

Przyjaciel mój miał winnicę na żyznym pagórku.

Iz 5,02 Otóż okopał ją i oczyścił z kamieni i zasadził w niej szlachetną winorośl;

pośrodku niej zbudował wieżę, także i tłocznię w niej wykuł. I spodziewał

się, że wyda winogrona, lecz ona cierpkie wydała jagody.

1178 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 5

Iz 5,03 "Teraz więc, o mieszkańcy Jeruzalem i mężowie z Judy, rozsądźcie, proszę,

między Mną a między winnicą moją.

Iz 5,04 Co jeszcze miałem uczynić winnicy mojej, a nie uczyniłem w niej? Czemu,

gdy czekałem, by winogrona wydała, ona cierpkie dała jagody?

Iz 5,05 Więc dobrze! Pokażę wam, co uczynię winnicy mojej: rozbiorę jej żywopłot,

by ją rozgrabiono; rozwalę jej ogrodzenie, by ją stratowano.

Iz 5,06 Zamienię ją w pustynię, nie będzie przycinana ni plewiona, tak iż wzejdą osty

i ciernie. Chmurom zakażę spuszczać na nią deszcz".

Iz 5,07 Otóż winnicą Pana Zastępów jest dom Izraela, a ludzie z Judy szczepem Jego

wybranym. Oczekiwał On tam sprawiedliwości, a oto rozlew krwi, i prawo

wierności, a oto krzyk grozy.

Iz 5,08 Biada tym, którzy przydają dom do domu, przyłączają rolę do roli, tak iż

nie ma wolnego miejsca; i wy sami mieszkacie w środku kraju.

Iz 5,09 Do moich uszu dotarł głos Pana Zastępów: "Na pewno wiele domów ulegnie

ruinie: wspaniałe i wygodne - będą bez mieszkańców!

Iz 5,10 Bo dziesięć morgów winnicy dadzą jeden bat, a chomer ziarna wyda jedną

efę".

Iz 5,11 Biada tym, którzy rychło wstając rano szukają sycery, zostają do późna w

noc, [bo] wino ich rozgrzewa.

Iz 5,12 Nic, tylko harfy i cytry, bębny i flety, i wino na ich ucztach. O sprawę Pana

nie dbają ani nie baczą na dzieła rąk Jego.

Iz 5,13 Przeto lud mój pójdzie w niewolę, przez brak rozumu: jego dostojnicy pomrą

z głodu, a jego pospólstwo wyschnie z pragnienia.

Iz 5,14 ... Tak, Szeol rozszerzył swą gardziel, rozwarł swą paszczę nadmiernie; wpada

doń tłum miasta wspaniały i wyjący z uciechy.

Iz 5,15 Poniżony będzie śmiertelnik, upokorzony człowiek, a oczy dumnych będą

spuszczone.

Iz 5,16 Pan Zastępów przez sąd się wywyższy, Bóg Święty przez sprawiedliwość okaże

swą świętość.

Iz 5,17 Paść się będą baranki jak na swym pastwisku, i tłuste koziołki żer znajdą w

ruinach.

Iz 5,18 Biada tym, którzy na postronkach od wołu ciągną nieprawości i na powrozach

uprzęży swe grzechy!

Iz 5,19 Tym, którzy mówią: "Prędzej! Niech przyspieszy On swe dzieło, byśmy zoba

czyli, niech się zbliżą i urzeczywistnią zamiary Świętego Izraelowego, abyśmy

je poznali!"

Iz 5,20 Biada tym, którzy zło nazywają dobrem, a dobro złem, którzy zamieniają

ciemności na światło, a światło na ciemności, którzy przemieniają gorycz na

słodycz, a słodycz na gorycz!

Iz 5,21 Biada tym, którzy się uważają za mądrych i są sprytnymi we własnym mnie

maniu!

1179 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 6

Iz 5,22 Biada tym, którzy są bohaterami w piciu wina i dzielni w mieszaniu sycery. Iz 5,23 Tym, którzy za podarek uniewinniają winnego, a sprawiedliwego odsądzają

od prawa.

Iz 5,24 Przeto jak słomę pożera język ognisty, a siano znika w płomieniu, tak korzeń

ich będzie zgnilizną, a kiełek ich jak pył porwany się wzniesie, bo odrzucili

Prawo Pana Zastępów i wzgardzili tym, co mówił Święty Izraela. Iz 5,25 Dlatego się rozpalił gniew Pana przeciw swojemu ludowi, wyciągnął na niego

rękę, by wymierzyć cios, aż góry zadrżały. Ich trupy jak gnój zaległy środek

ulic. Mimo wszystko gniew Jego się nie uśmierzył, i ręka Jego jest dalej wy

ciągnięta.

Iz 5,26 On zatknie chorągiew dla dalekiego narodu i gwizdem wezwie go z krańców

ziemi - i oto on przyjdzie rączy i lekki.

Iz 5,27 Nie ma w nim słabego ani zmęczonego, nikt nie drzemie ani nie śpi, nikt nie

odpina pasa ze swych bioder ani nie ma rozerwanego rzemyka u trzewików. Iz 5,28 Strzały jego ostre i każdy łuk napięty; kopyta jego koni są jak krzemień, koła

jego rydwanów pędzą jak huragan.

Iz 5,29 Jego ryk jest jakby lwicy, on ryczy jak lwiątka. Wydaje pomruk, porywa swą

zdobycz i umyka, a nikt mu jej nie wyrwie.

Iz 5,30 Szum przeciw niemu powstanie w ów dzień jakby szum morza. Wtedy spoj

rzymy na ziemię: a oto przerażające ciemności, światłość się od chmur przy

ćmiła.

Rozdział 6

Iz 6,01 W roku śmierci króla Ozjasza ujrzałem Pana siedzącego na wysokim i wy

niosłym tronie, a tren Jego szaty wypełniał świątynię.

Iz 6,02 Serafiny stały ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł; dwoma za

krywał swą twarz, dwoma okrywał swoje nogi, a dwoma latał.

Iz 6,03 I wołał jeden do drugiego: "Święty, Święty, Święty jest Pan Zastępów. Cała

ziemia pełna jest Jego chwały".

Iz 6,04 Od głosu tego, który wołał, zadrgały futryny drzwi, a świątynia napełniła się

dymem.

Iz 6,05 I powiedziałem: "Biada mi! Jestem zgubiony! Wszak jestem mężem o nieczy

stych wargach i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach, a oczy moje

oglądały Króla, Pana Zastępów!"

Iz 6,06 Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, trzymając w ręce węgiel, który

kleszczami wziął z ołtarza.

Iz 6,07 Dotknął nim ust moich i rzekł: "Oto dotknęło to twoich warg: twoja wina

jest zmazana, zgładzony twój grzech".

1180 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 7

Iz 6,08 I usłyszałem głos Pana mówiącego: "Kogo mam posłać? Kto by Nam po

szedł?" Odpowiedziałem: "Oto ja, poślij mnie!"

Iz 6,09 I rzekł [mi]: "Idź i mów do tego ludu: Słuchajcie pilnie, lecz bez zrozumienia,

patrzcie uważnie, lecz bez rozeznania!

Iz 6,10 Zatwardź serce tego ludu, znieczul jego uszy, zaślep jego oczy, iżby oczami

nie widział ani uszami nie słyszał, i serce jego by nie pojęło, żeby się nie

nawrócił i nie był uzdrowiony".

Iz 6,11 Wtedy zapytałem: "Jak długo, Panie?" On odrzekł: "Aż runą miasta wylud

nione i domy bez ludzi, a pola pozostaną pustkowiem.

Iz 6,12 Pan wyrzuci ludzi daleko, tak że zwiększy się pustynia wewnątrz kraju. Iz 6,13 A jeśli jeszcze dziesiąta część [ludności] zostanie, to i ona powtórnie ulegnie

zniszczeniu jak terebint lub dąb, z których pień tylko zostaje po zwaleniu.

Reszta jego [będzie] świętym nasieniem".

Rozdział 7

Iz 7,01 Za czasów Achaza, syna Jotama, syna Ozjasza, króla Judy, wyruszył Resin,

król Aramu, z Pekachem, synem Remaliasza, królem Izraela, przeciw Jerozo

limie, aby z nią toczyć wojnę, ale nie mógł jej zdobyć.

Iz 7,02 I przyniesiono tę wiadomość do domu Dawida: "Aram stanął obozem w Efra

imie!" Wówczas zadrżało serce króla i serce ludu jego, jak drżą od wichru

drzewa w lesie.

Iz 7,03 Pan zaś rzekł do Izajasza: "Wyjdźże naprzeciw Achaza, ty i twój synek,

Szear-Jaszub, na koniec kanału Wyższej Sadzawki, na drogę Pola Foluszni

ka,

Iz 7,04 i powiesz do niego: "Uważaj, bądź spokojny, nie bój się!... Niech twoje serce

nie słabnie z powodu tych dwóch oto niedopałków dymiących głowni, z po

wodu zaciekłości Resina, Aramejczyków i syna Remaliasza:

Iz 7,05 dlatego że Aramejczycy, Efraim i syn Remaliasza postanowili twą zgubę, mó

wiąc:

Iz 7,06 Wtargnijmy do Judei, przeraźmy ją i podbijmy dla siebie, a królem nad nią

ustanowimy syna Tabeela!

Iz 7,07 Tak mówi Pan Bóg: Nic z tego - nie stanie się tak!

Iz 7,08a Bo stolicą Aramu jest Damaszek, a głową Damaszku Resin; Iz 7,09a i stolicą Efraima jest Samaria, a głową Samarii syn Remaliasza; Iz 7,08b ale jeszcze sześćdziesiąt pięć lat, a Efraim zdruzgotany przestanie być naro

dem.

Iz 7,09b Jeżeli nie uwierzycie, nie ostoicie się"".

Iz 7,10 I znowu Pan przemówił do Achaza tymi słowami:

1181 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 8

Iz 7,11 "Proś dla siebie o znak od Pana, Boga twego, czy to głęboko w Szeolu, czy

to wysoko w górze!"

Iz 7,12 Lecz Achaz odpowiedział: "Nie będę prosił, i nie będę wystawiał Pana na

próbę".

Iz 7,13 Wtedy rzekł [Izajasz]: "Słuchajcie więc, domu Dawidowy: Czyż mało wam

naprzykrzać się ludziom, iż naprzykrzacie się także mojemu Bogu? Iz 7,14 Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie

Go imieniem Emmanuel.

Iz 7,15 Śmietanę i miód spożywać będzie, aż się nauczy odrzucać zło, a wybierać

dobro.

Iz 7,16 Bo zanim Chłopiec będzie umiał odrzucać zło, a wybierać dobro, zostanie

opuszczona kraina, której dwóch królów ty się uląkłeś.

Iz 7,17 Pan sprowadzi na ciebie i na twój lud, i na dom twego ojca czasy, jakich nie

było od chwili odpadnięcia Efraima od Judy.

Iz 7,18 W owym dniu zagwiżdże Pan na muchy przy końcu odnóg nilowych w Egipcie

i na pszczoły w ziemi asyryjskiej.

Iz 7,19 I przylecą, i wszystkie razem obsiądą parowy potoków i rozpadliny skalne,

każdy krzak kolczasty i wszystkie pastwiska.

Iz 7,20 W owym dniu ogoli Pan brzytwą, wynajętą za Rzeką, głowę i włosy na no

gach, także i brodę obetnie.

Iz 7,21 W owym dniu każdy będzie hodował sztukę bydła i dwie owce, Iz 7,22 a dzięki obfitemu udojowi mleka będzie jadł śmietanę. Zaiste, śmietanę i miód

jeść będzie każdy pozostały w kraju.

Iz 7,23 W owym dniu wszelki obszar, tam gdzie jest tysiąc winnych szczepów war

tości tysiąca syklów srebrnych, będzie pastwą głogu i cierni.

Iz 7,24 Ze strzałami i z łukiem wejdzie tam [myśliwy], bo cała ziemia będzie [pokry

ta] głogiem i cierniami.

Iz 7,25 A we wszystkie góry, które się uprawiało motyką, nikt się nie zapuści, bo

jąc się głogu i cierni; posłużą one na wygon dla wołów i do deptania przez

trzodę".

Rozdział 8

Iz 8,01 Pan powiedział do mnie: "Weź sobie wielką tabliczkę i napisz na niej zwy

kłymi literami: Maher-Szalal-Chasz-Baz.

Iz 8,02 Następnie znajdź mi świadków godnych zaufania: kapłana Uriasza i Zacha

riasza, syna Jeberekiasza!"

Iz 8,03 Zbliżyłem się też do prorokini. Ona poczęła i porodziła syna. I rzekł mi Pan:

"Nazwij go imieniem Maher-Szalal-Chasz-Baz,

1182 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 8

Iz 8,04 bo zanim chłopiec nauczy się wymawiać "tata" i "mama", zaniosą bogactwa

Damaszku i łupy z Samarii przed króla asyryjskiego".

Iz 8,05 Ponownie Pan przemówił do mnie tymi słowami:

Iz 8,06 "Ponieważ lud ten wzgardził wodą Siloe, co płynie łagodnie, a drży przed

Resinem i przed synem Remaliasza,

Iz 8,07 dlatego: Oto Pan sprawia, że wzbierają przeciw niemu wody Rzeki gwałtow

ne i obfite - "król asyryjski i cała jego chwała" - i wtargną do wszystkich jej

łożysk, i przekroczą wszystkie jej strome brzegi;

Iz 8,08 i wedrą się do Judy, zatopią i przeleją się, aż sięgną po szyję. Jej skrzydła

będą rozpostarte na całą szerokość twej ziemi, o Emmanuelu!

Iz 8,09 Dowiedzcie się, ludy, będziecie zgniecione! Wszystkie krańce ziemi, słuchajcie:

Przypaszcie broń, będziecie zgniecione! Przypaszcie broń, będziecie zgniecio

ne!

Iz 8,10 Opracujcie plan, a będzie udaremniony. Wydajcie rozkaz, a nie nabierze mo

cy, albowiem z nami Bóg".

Iz 8,11 Zaiste, tak wyrzekł Pan do mnie, gdy Jego ręka mocno mnie ujęła, by mnie

odwrócić od postępowania drogą tego ludu:

Iz 8,12 "Nie nazywajcie spiskiem wszystkiego, co ten lud nazywa spiskiem; i nie lę

kajcie się, czego on się lęka, ani się nie bójcie!

Iz 8,13 Pan Zastępów - Jego za Świętego miejcie; On jest Tym, którego się lękać

macie i który was winien bojaźnią przejmować.

Iz 8,14 On będzie kamieniem obrazy i skałą potknięcia się dla obu domów Izraela;

pułapką i sidłem dla mieszkańców Jeruzalem.

Iz 8,15 Wielu z nich się potknie, upadnie i rozbije, będą usidleni i w niewolę wzięci". Iz 8,16 Zamykam świadectwo i pieczętuję pouczenie wśród moich uczniów. Iz 8,17 Oczekuję Pana, który ukrywa swe oblicze przed domem Jakuba, i w Nim

pokładam nadzieję.

Iz 8,18 Oto ja i dzieci moje, które mi dał Pan, stanowimy wieszcze znaki w Izraelu

od Pana Zastępów, co na górze Syjon przebywa.

Iz 8,19 Gdy zaś wam powiedzą: "Radźcie się wywoływaczy duchów i wróżbitów,

którzy szepcą i mruczą [zaklęcia]. Czyż lud nie powinien radzić się swoich

bogów? Czy nie powinien pytać umarłych o los żywych?"

Iz 8,20 "Do objawienia i do świadectwa!" Jeśli nie będą mówić zgodnie z tym hasłem,

to nie mam dla nich jutrzenki.

Iz 8,21 A będzie się on błąkał w kraju uciśniony i wygłodzony; a kiedy zazna głodu

i wpadnie we wściekłość, zacznie przeklinać swego króla i swego Boga; pod

niesie oczy w górę,

Iz 8,22 potem popatrzy na ziemię: a oto tylko utrapienie i ciemności, i przygniatająca

noc! Ale mrok będzie rozpędzony.

Iz 8,23 Bo nie [zawsze] będzie miał ciemności ten kraj, który cierpi ucisk. Iz 8,23 W dawniejszych czasach upokorzył [Pan] krainę Zabulona i krainę Neftalego,

1183 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 9

za to w przyszłości chwałą okryje drogę do morza, wiodącą przez Jordan, krainę pogańską.

Rozdział 9

Iz 9,01 Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami

kraju mroków światło zabłysło.

Iz 9,02 Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się

radują we żniwa, jak się weselą przy podziale łupu.

Iz 9,03 Bo złamałeś jego ciężkie jarzmo i drążek na jego ramieniu, pręt jego ciemięzcy

jak w dniu porażki Madianitów.

Iz 9,04 Bo każdy but pieszego żołnierza, każdy płaszcz zbroczony krwią, pójdą na

spalenie, na pastwę ognia.

Iz 9,05 Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach

spoczęła władza. Nazwano Go imieniem: Przedziwny Doradca, Bóg Mocny,

Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju.

Iz 9,06 Wielkie będzie Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad

Jego królestwem, które On utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością,

odtąd i na wieki. Zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona. Iz 9,07 Wydał Pan wyrok na Jakuba, i spadł on na Izraela.

Iz 9,08 Pozna go cały naród: Efraimczycy i mieszkańcy Samarii, w dumie i w hardo

ści swego serca mówiący:

Iz 9,09 "Cegły się rozsypały - odbudujemy z kamienia; sykomory wycięte - cedrami

je zastąpimy".

Iz 9,10 Lecz Pan wzbudził przeciw niemu wrogów i nieprzyjaciół jego uzbroił: Iz 9,11 Aramejczyków od wschodu i Filistynów z zachodu, pożerających Izraela całą

paszczą. Po tym wszystkim nie uśmierzył się gniew Jego i ręka Jego - nadal

wyciągnięta.

Iz 9,12 Ale naród nie nawrócił się do swego Karciciela ani nie szukał Pana Zastępów. Iz 9,13 Wówczas Pan odciął Izraelowi głowę i ogon, w jednym dniu, palmę i sitowie. Iz 9,14 "Starszy i dostojnik - to głowa; a ogon to prorok i nauczyciel kłamstwa". Iz 9,15 Zwodzicielami się stali przywódcy tego narodu, a ci, którym przewodzą, zgu

bili się.

Iz 9,16 Dlatego Pan nie oszczędzi jego młodzieńców ani się zlituje nad jego siero

tami i wdowami. Bo cały ten naród jest bezbożny i zły, każde usta mówią

głupstwa. Po tym wszystkim nie uśmierzył się gniew Jego i ręka Jego - nadal

wyciągnięta.

Iz 9,17 Zaiste, niegodziwość rozgorzała jak pożar, który trawi głogi i ciernie; wybu

cha w gąszczu leśnym, aż wzbijają się słupy dymu.

1184 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 10

Iz 9,18 Od gniewu Pańskiego zapalił się kraj, i stał się naród pastwą ognia. Nikt nie

ma litości nad bratem swoim.

Iz 9,19 Każdy pożera ciało bliźniego; odgryza na prawo, a przecież łaknie, zjada na

lewo, lecz się nie nasyca.

Iz 9,20 Manasses [szarpie] Efraima, a Efraim Manassesa, obaj razem godzą na Judę.

Po tym wszystkim nie uśmierzył się gniew Jego i ręka Jego - nadal wycią

gnięta.

Rozdział 10

Iz 10,01 Biada prawodawcom ustaw bezbożnych i tym, co ustanowili przepisy krzyw

dzące,

Iz 10,02 aby słabych odepchnąć od sprawiedliwości i wyzuć z prawa biednych mego

ludu; by wdowy uczynić swoim łupem i by móc ograbiać sieroty! Iz 10,03 Lecz co zrobicie w dzień kary, kiedy zagłada nadejdzie z dala? Do kogo się

uciekniecie o pomoc, i gdzie zostawicie wasze bogactwa?

Iz 10,04 Nic, tylko skulić się [wam] pomiędzy jeńcami albo paść wśród pomordowa

nych. Po tym wszystkim nie uśmierzył się gniew Jego i ręka Jego - nadal

wyciągnięta.

Iz 10,05 Ach, [ten] Asyryjczyk, rózga mego gniewu i bicz w mocy mej zapalczywości! Iz 10,06 Posyłam go przeciw narodowi bezbożnemu, przykazuję mu, aby lud, na który

się zawziąłem, ograbił i złupił doszczętnie, by rzucił go na zdeptanie, jak

błoto na ulicach.

Iz 10,07 Lecz on nie tak będzie mniemał i serce jego nie tak będzie rozumiało: bo w

jego umyśle plan zniszczenia i wycięcia w pień narodów bez liku. Iz 10,08 Albowiem powie: "Czyż moi dowódcy nie równają się królom? Iz 10,09 Czyż Kalno nie jest podobne do Karkemisz? Czyż nie jest Chamat podobne

do Arpad albo Samaria podobna do Damaszku?

Iz 10,10 Jak moja ręka dosięgła królestw bożków, których posągi liczniejsze były niż

w Jeruzalem i w Samarii,

Iz 10,11 jak uczyniłem Samarii i jej bożkom, czyż nie tak samo zrobię Jerozolimie i

jej posągom?"

Iz 10,12 Gdy Pan dokona całego dzieła swego na górze Syjon i w Jerozolimie, ukarze

owoc pysznego serca króla Asyrii i bezczelność jego wyniosłych oczu. Iz 10,13 Powiedział bowiem: "Działałem siłą mej ręki i własnym sprytem, bom jest

rozumny. Przesunąłem granice narodów i rozgrabiłem ich skarby, a miesz

kańców powaliłem, jak mocarz.

Iz 10,14 Ręka moja odkryła jakby gniazdo bogactwa narodów. A jak zbierają po

rzucone jajka, tak ja zagarnąłem całą ziemię; i nie było, kto by zatrzepotał

1185 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 11

skrzydłem, nikt nie otworzył dzioba, nikt nie pisnął".

Iz 10,15 Czy się pyszni siekiera wobec drwala? Czy się wynosi piła ponad tracza?

Jak gdyby bicz chciał wywijać tym, który go unosi, i jak gdyby pręt chciał

podnosić tego, który nie jest z drewna.

Iz 10,16 Przeto Pan, Bóg Zastępów, ześle wycieńczenie na jego tuszę. Pod jego świet

nym wyglądem rozpali się gorączka, jakby zapłonął ogień.

Iz 10,17 Światłość Izraela stanie się ogniem, a Święty jego - płomieniem, który pożre

i pochłonie jego ciernie i jego głogi w jednym dniu,

Iz 10,18 bujne też zarośla jego lasu i zagajnika. Od duszy do ciała wszystko wyniszczy

i będzie jak chory, który gaśnie.

Iz 10,19 Ostatek drzew w jego lesie da się policzyć, chłopiec je spisać potrafi. Iz 10,20 W owym dniu Reszta z Izraela i ocaleni z domu Jakuba nie będą więcej

polegać na tym, który ich bije, ale prawdziwie oprą się na Panu, Świętym

Izraela.

Iz 10,21 Reszta powróci, Reszta z Jakuba do Boga Mocnego.

Iz 10,22 Bo choćby lud twój, o Izraelu, był jak piasek morski, Reszta z niego powróci.

Postanowiona jest zagłada, która dopełni sprawiedliwości.

Iz 10,23 Zaiste, zagładę postanowioną wykona Pan, Pan Zastępów, w całym kraju. Iz 10,24 Dlatego tak mówi Pan, Bóg Zastępów: "Ludu mój, co mieszkasz na Syjonie,

nie lękaj się Asyrii, która cię rózgą uderza i bicz swój na ciebie podnosi, wzo

rem Egiptu.

Iz 10,25 Bo chwila jeszcze mała, a skończy się moja zapalczywość i gniew mój się

obróci ku ich zagładzie.

Iz 10,26 Pan Zastępów wzbudzi bicz na niego, jak wtedy, gdy poraził Madianitów

przy skale Oreba lub gdy [wyciągnął] łaskę swą przeciw morzu i podniósł ją

na drogę Egipcjan.

Iz 10,27 W ów dzień spadnie ci z pleców jego brzemię i jego jarzmo z szyi. Iz 10,28 Wróg niesie zagładę od strony Rimmon, przybywa od Ajjat, przechodzi przez

Migron, w Mikmas zostawia swój tabor.

Iz 10,29 Przekraczają wąwóz, w Geba stają na nocleg. Rama zadrżała, Gibea Saulowa

ucieka.

Iz 10,30 Bat-Gallim, krzycz na cały głos! Laisza, posłuchaj! Anatot, odpowiedz jej! Iz 10,31 Madmena umyka, mieszkańcy ratują się ucieczką.

Iz 10,32 On dziś jeszcze stanie w Nob na postój, potrząśnie ręką na górę Córy Syjonu

- na pagórek Jeruzalem.

Iz 10,33 Oto Pan, Bóg Zastępów, z trzaskiem obcina korony drzew: najwyższe wierz

chołki już ścięte, najwznioślejsze powalone.

Iz 10,34 Gęstwiny lasu trzebi się toporem. Pada Liban ze swą wspaniałością.

1186 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 12

Rozdział 11

Iz 11,01 I wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. Iz 11,02 I spocznie na niej Duch Pański, duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa,

duch wiedzy i bojaźni Pańskiej.

Iz 11,03 Upodoba sobie w bojaźni Pańskiej. Nie będzie sądził z pozorów ni wyrokował

według pogłosek;

Iz 11,04 raczej rozsądzi biednych sprawiedliwie i pokornym w kraju wyda słuszny wy

rok. Rózgą swoich ust uderzy gwałtownika, tchnieniem swoich warg uśmierci

bezbożnego.

Iz 11,05 Sprawiedliwość będzie mu pasem na biodrach, a wierność przepasaniem lę

dźwi.

Iz 11,06 Wtedy wilk zamieszka wraz z barankiem, pantera z koźlęciem razem leżeć

będą, cielę i lew paść się będą społem i mały chłopiec będzie je poganiał. Iz 11,07 Krowa i niedźwiedzica przestawać będą przyjaźnie, młode ich razem będą

legały. Lew też jak wół będzie jadał słomę.

Iz 11,08 Niemowlę igrać będzie na norze kobry, dziecko włoży swą rękę do kryjówki

żmii.

Iz 11,09 Zła czynić nie będą ani zgubnie działać po całej świętej mej górze, bo kraj

się napełni znajomością Pana, na kształt wód, które przepełniają morze. Iz 11,10 Owego dnia to się stanie: Korzeń Jessego stać będzie na znak dla narodów.

Do niego ludy przyjdą po radę, i sławne będzie miejsce jego spoczynku. Iz 11,11 Owego dnia to się stanie: Pan podniesie po raz drugi rękę, aby wykupić Resz

tę swego ludu, która ocaleje, z Asyrii i z Egiptu, z Patros i z Kusz, z Elamu

i Szinearu, z Chamat i z wysp na morzu.

Iz 11,12 Podniesie znak dla pogan i zgromadzi wygnańców Izraela; pozbiera rozpro

szonych z Judy z czterech stron świata.

Iz 11,13 Wówczas ustąpi zazdrość Efraima i przeciwnicy Judy będą wytraceni. Efraim

nie będzie więcej zazdrościł Judzie, a Juda nie będzie więcej trapił Efraima. Iz 11,14 Napadną na tyły Filistynów, ku morzu, i razem obrabują mieszkańców na

wschodzie: na Edom i Moab rozciągną swą władzę, i Ammonici będą im pod

dani.

Iz 11,15 A Pan osuszy odnogę Morza Egipskiego gwałtownym swym podmuchem i

potrząśnie ręką na Rzekę, i rozdzieli ją na siedem odnóg, tak że ją przejść się

da w sandałach.

Iz 11,16 Utworzy się droga dla Reszty Jego ludu, która przetrwa wygnanie w Asyrii,

podobnie jak się to stało dla Izraela, kiedy ten wychodził z krainy egipskiej.

1187 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 13

Rozdział 12

Iz 12,01 Ty powiesz w owym dniu: Wychwalam Cię, Panie, bo rozgniewałeś się na

mnie, lecz Twój gniew się uśmierzył i pocieszyłeś mię!

Iz 12,02 Oto Bóg jest zbawieniem moim! Będę miał ufność i nie ulęknę się, bo mocą

moją i pieśnią moją jest Pan. On stał się dla mnie zbawieniem! Iz 12,03 Wy zaś z weselem wodę czerpać będziecie ze zdrojów zbawienia. Iz 12,04 Powiecie w owym dniu: Chwalcie Pana! Wzywajcie Jego imienia! Rozgłaszaj

cie Jego dzieła wśród narodów, przypominajcie, że wspaniałe jest imię Jego! Iz 12,05 Śpiewajcie Panu, bo uczynił wzniosłe rzeczy! Niech to będzie wiadome po

całej ziemi!

Iz 12,06 Wznoś okrzyki i wołaj z radości, mieszkanko Syjonu, bo wielki jest pośród

ciebie Święty Izraela!

Rozdział 13

Iz 13,01 Wyrok na Babilon, który ujrzał Izajasz, syn Amosa.

Iz 13,02 Na łysej górze zatknijcie znak, podnieście okrzyk wojenny; dajcie znak ręką,

by weszli w bramy książęce.

Iz 13,03 Ja dałem rozkaz moim poświęconym; z powodu mego gniewu zwołałem moich

wojowników, radujących się z mej wspaniałości.

Iz 13,04 Uwaga! Gwar na górach, jakoby tłumu mnogiego. Uwaga! Wrzawa królestw,

sprzymierzonych narodów. To Pan Zastępów robi przegląd wojska do bitwy. Iz 13,05 Przychodzą z dalekiej ziemi, od granic nieboskłonu, Pan i narzędzia Jego

gniewu, aby spustoszyć całą ziemię.

Iz 13,06 Zawyjcie, bo bliski jest dzień Pański, nadchodzi jako klęska z rąk Wszech

mocnego.

Iz 13,07 Dlatego wszystkie ręce opadają, topnieją wszystkie serca ludzkie. Iz 13,08 [Oni] truchleją... ogarniają ich męki i boleści, wiją się z bólu jak ta, która

rodzi; jeden na drugiego patrzy z osłupieniem, oblicza ich są w płomieniach. Iz 13,09 Oto dzień Pański nadchodzi okrutny, najwyższe wzburzenie i straszny gniew,

żeby ziemię uczynić pustkowiem i wygładzić z niej grzeszników. Iz 13,10 Bo gwiazdy niebieskie i Orion nie będą jaśniały swym światłem, słońce się

zaćmi od samego wschodu, i swoim blaskiem księżyc nie zaświeci. Iz 13,11 Ukarzę Ja świat za jego zło i niegodziwców za ich grzechy. Położę kres pysze

zuchwałych i dumę okrutników poniżę.

Iz 13,12 Uczynię człowieka rzadszym niż najczystsze złoto, i śmiertelnika - droższym

niż złoto z Ofiru.

1188 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 14

Iz 13,13 Dlatego niebiosa się poruszą i ziemia się wstrząśnie w posadach, na skutek

oburzenia Pana Zastępów, gdy rozgorzeje gniew Jego.

Iz 13,14 I stanie się tak: jak gazela zgubiona i jak trzoda, której nikt nie chwyta, każdy

powróci do swego narodu, każdy ucieknie do swojego kraju.

Iz 13,15 Każdy odszukany będzie przebity, każdy złapany polegnie od miecza. Iz 13,16 Dzieci ich będą roztrzaskane w ich oczach, ich domy będą splądrowane, a

żony - zgwałcone.

Iz 13,17 Oto Ja pobudzam przeciw nim Medów, którzy nie cenią sobie srebra ani w

złocie się nie kochają.

Iz 13,18 Wszyscy chłopcy będą roztrzaskani, dziewczynki zmiażdżone. Nad noworod

kami się nie ulitują, ich oko nie przepuści także niemowlętom.

Iz 13,19 Wtedy Babilon, perła królestw, klejnot, duma Chaldejczyków, stanie się jak

Sodoma i Gomora, gdy ją Bóg wywrócił.

Iz 13,20 Nie będzie nigdy więcej zamieszkany ani zaludniony z pokolenia w pokolenie.

Nie rozbije tam Arab namiotu ani pasterze nie staną na postój. Iz 13,21 Dziki zwierz tam mieć będzie swe leże, sowy napełnią ich domy, strusie się

tam zagnieżdżą i kozły będą harcować.

Iz 13,22 Szakale nawoływać się będą w ich pałacach i hieny wyjąc w ich przepysznych

gmachach. Godzina jego się zbliża, jego dni nie będą przedłużone.

Rozdział 14

Iz 14,01 Zaiste, Pan zlituje się nad Jakubem, i znowu sobie obierze Izraela: da im od

począć we własnej ojczyźnie. Cudzoziemiec przyłączy się do nich i zostanie

wcielony do domu Jakuba.

Iz 14,02 Przyjmą ich narody i zaprowadzą do ich miejsca rodzinnego. Dom zaś Izraela

weźmie ich sobie w posiadanie na ziemi Pańskiej, jako sługi i służące, tak

że będzie trzymał w niewoli tych, którzy go trzymali, i panować będzie nad

swoimi ciemiężycielami.

Iz 14,03 Przyjdzie do tego wówczas, kiedy Pan da ci pokój po twych cierpieniach i

kłopotach, i po twardej niewoli, którą cię przytłoczono,

Iz 14,04 że rozpoczniesz tę satyrę na króla babilońskiego i powiesz: "O, jakże nadszedł

kres ciemięzcy! Jak ustała jego zuchwałość!

Iz 14,05 Połamał Pan laskę złoczyńców i berło panujących,

Iz 14,06 co smagało narody zajadle nieustannymi ciosami, co rządziło ludami z wście

kłością, prześladując je bez miłosierdzia.

Iz 14,07 Cała ziemia odetchnęła uspokojona, szaleje z radości.

Iz 14,08 Nawet cyprysy mają uciechę z ciebie i cedry libańskie: "Odkąd powalony

leżysz, drwale nie wychodzą na nas".

1189 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 14

Iz 14,09 Podziemny Szeol poruszył się przez ciebie, na zapowiedź twego przybycia; dla

ciebie obudził cienie zmarłych, wszystkich wielmożów ziemi; kazał powstać z

tronów wszystkim królom narodów.

Iz 14,10 Wszyscy oni zabierają głos, by ci powiedzieć: "Ty również padłeś bezsilny

jak i my, stałeś się do nas podobny!

Iz 14,11 Do Szeolu strącony twój przepych i dźwięk twoich harf. Robactwo jest twoim

posłaniem, robactwo też twoim przykryciem.

Iz 14,12 Jakże to spadłeś z niebios, Jaśniejący, Synu Jutrzenki? Jakże runąłeś na zie

mię, ty, który podbijałeś narody?

Iz 14,13 Ty, który mówiłeś w swym sercu: Wstąpię na niebiosa; powyżej gwiazd Bo

żych postawię mój tron. Zasiądę na Górze Obrad, na krańcach północy. Iz 14,14 Wstąpię na szczyty obłoków, podobny będę do Najwyższego. Iz 14,15 Jak to? Strąconyś do Szeolu na samo dno Otchłani!"

Iz 14,16 Którzy cię ujrzą, utkwią wzrok w tobie, zastanowią się nad tobą: "Czyż to

nie ten, który trząsł ziemią, który obalał królestwa,

Iz 14,17 który świat cały zamieniał w pustynię, a miasta jego obracał w perzynę, który

swych jeńców nie zwalniał do domu?"

Iz 14,18 Wszyscy królowie narodów, wszyscy oni spoczywają z chwałą, każdy w swoim

grobowcu.

Iz 14,19 A tyś wyrzucony z twego grobu jak ścierwo obrzydliwe, otoczony pomor

dowanymi, przebitymi mieczem, jak trup zbezczeszczony! Z tymi, których

składają na kamieniach grobowego dołu,

Iz 14,20 ty nie będziesz złączony w pogrzebie; boś ty zatracił twój kraj, wymordowałeś

twój naród. Na wieki nie będzie wspomniane potomstwo złoczyńców. Iz 14,21 Przygotujcie rzeź dla jego synów z powodu niegodziwości ich ojca. Niech nie

powstaną i nie wezmą świata w dziedzictwo, niech nie napełnią miastami

powierzchni ziemi!"

Iz 14,22 Powstanę przeciw nim - wyrocznia Pana Zastępów - i wygładzę Babilonowi

imię i resztę, ród też i potomstwo - wyrocznia Pana.

Iz 14,23 Przemienię go w posiadłość jeżów i w bagna. I wymiotę go miotłą zagłady

wyrocznia Pana Zastępów.

Iz 14,24 Przysiągł Pan Zastępów mówiąc: "Zaprawdę, jak umyśliłem, tak się stanie, i

jak postanowiłem, tak nastąpi:

Iz 14,25 Że złamię Asyrię na mojej ziemi i zdepcę ją na moich górach. Wówczas jej

jarzmo z nich się usunie, jej brzemię spadnie im z bark".

Iz 14,26 Taki jest zamiar powzięty, co do całej ziemi; taka jest ręka wyciągnięta na

wszystkie narody.

Iz 14,27 Jeżeli Pan Zastępów postanowił, kto się odważy przeszkodzić? Jeżeli ręka

Jego wyciągnięta, kto ją cofnie?

Iz 14,28 W roku śmierci króla Achaza został ogłoszony następujący wyrok: Iz 14,29 "Nie ciesz się, cała ty Filisteo, iż został złamany kij, co cię smagał, bo z

1190 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 16

zarodka węża wyjdzie żmija, a owocem jej będzie smok skrzydlaty. Iz 14,30 Ale ubodzy paść będą na moich pastwiskach i nędzarze odpoczną bezpiecznie,

podczas gdy Ja uśmiercę głodem twe potomstwo i wygubię twoje ostatki". Iz 14,31 Zawyj, bramo! Krzyknij, miasto! Zadrżyj, cała Filisteo! Bo z północy nadcią

ga dym i nikt się nie odrywa od jego oddziałów.

Iz 14,32 Co zaś się odpowie posłom barbarzyńców? - "To, że Pan założył Syjon i do

niego się chronią nieszczęśliwi z Jego ludu".

Rozdział 15

Iz 15,01 Wyrok na Moab; o tak, w nocy spustoszone, Ar-Moab zginęło! O tak, w nocy

spustoszone, Kir-Moab zginęło!

Iz 15,02 Córa Dibonu wstąpiła na wyżyny, by płakać; nad Nebo i nad Medebą Moab

lamentuje. Ostrzyżona każda jego głowa, każda broda zgolona.

Iz 15,03 Na jego ulicach przywdziewają wór, na jego dachach jęczą. Na placach jego

wszystko zawodzi, we łzach się rozpływa.

Iz 15,04 Cheszbon i Eleale krzyknęły, aż do Jahas słychać ich głos. Dlatego drżą nerki

Moabu, zalękła się jego dusza.

Iz 15,05 Moje serce nad Moabem jęczy, jego uchodźcy idą aż do Soar "Eglat Szeliszij

ja". O tak, drogą pod górę do Luchit z płaczem wstępują! O tak, na drodze

do Choronaim podnoszą krzyk rozpaczy!

Iz 15,06 Zaiste, wody Nimrim stają się pustkowiem, bo trawa wyschła, zniknęła mu

rawa, zabrakło zieleni.

Iz 15,07 Dlatego robią zapasy, a swe zasoby przenoszą za Potok Wierzbowy. Iz 15,08 Zaprawdę, krzyk obiega granice Moabu, aż do Eglaim brzmi jego biadanie,

w Beer-Elim jego zawodzenie.

Iz 15,09 Doprawdy, wody Dimonu są pełne krwi, bo zsyłam na Dimon dodatkowe

klęski: lwa na ocalonych z Moabu i na pozostałych w kraju.

Rozdział 16

Iz 16,01 Poślijcie baranka dla władcy krainy, drogą przez pustynię do góry Córy Sy

jonu!

Iz 16,02 Jak ptak odlatujący gniazdo z piskląt wybrane, tak będą córki moabskie w

przeprawie przez Arnon.

Iz 16,03 "Udziel nam rady, podaj wskazówkę, jak w nocy połóż twój cień w samo

południe. Ukryj wygnańców, nie zdradź tułaczy!

1191 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 17

Iz 16,04 Niech znajdą gościnę u ciebie rozbitki Moabu. Bądź im ucieczką przed pusto

szycielem!" Ponieważ znikł gnębiciel, skończył się gwałt, ciemięzcy zginęli z

kraju,

Iz 16,05 utrwalony będzie tron w łaskawości, i dzięki wierności zasiądzie na nim pod

namiotem Dawida sędzia troskliwy o prawo i dbały o sprawiedliwość! Iz 16,06 Słyszeliśmy o pysze Moabu, że pyszny bez granic, o jego zuchwałości i dumie,

i popędliwej złości; niesłuszne są jego przechwałki.

Iz 16,07 Przeto Moabici zawodzą nad Moabem, wszyscy razem lamentują. Za rodzyn

kowymi plackami z Kir-Chareset tylko wzdychają strapieni.

Iz 16,08 Bo marnieją niwy Cheszbonu i winnice Sibmy. Władcy barbarzyńców rozrzu

cili szlachetne jej winorośle, co aż do Jazer dochodziły, dosięgały pustyni; jej

krzewy rozprzestrzeniały się aż poza morze.

Iz 16,09 Dlatego zapłaczę, jak płacze Jazer nad winnicami Sibmy. Zroszę cię swymi

łzami, o Cheszbon i Eleale, bo na twe owoce i twe winobranie padł krzyk

wojenny.

Iz 16,10 Radość i wesele zniknęły ze sadów. W winnicach nie śpiewa się ani pokrzyku

je. Wina w tłoczniach nie wygniata ten, który je tłoczył. Ustały przyśpiewki. Iz 16,11 Dlatego wnętrzności me jęczą, jak cytra, nad Moabem, i moje wnętrze nad

Kir-Chares.

Iz 16,12 Może się Moab pokazywać, może się męczyć na wyżynach, może przyjść do

swej świątyni, by się pomodlić, lecz nic nie uzyska.

Iz 16,13 Taka jest mowa, którą od dawna wypowiedział Pan przeciw Moabowi. Iz 16,14 Teraz zaś tak oświadcza Pan: "Za trzy lata, takie jak są lata najemnika, za

nic poczytana będzie chwalebna moc Moabu z całą jego mnogą ludnością, a

jego ostatki będą nikłe, słabe, nic nie znaczące".

Rozdział 17

Iz 17,01 Wyrok na Damaszek: Oto Damaszek przestanie być miastem, stanie się sto

sem gruzów.

Iz 17,02 Na zawsze opuszczone jego miasta będą pastwiskiem dla trzód, które się [tam]

pokładą, i nikt ich nie spłoszy.

Iz 17,03 Odbiorą warownię Efraimowi, a królestwo Damaszkowi. Z resztą zaś Aramu

stanie się tak, jak z chlubą synów Izraela - wyrocznia Pana Zastępów. Iz 17,04 W owym dniu chwała Jakuba zmaleje, i tłuste jego ciało wychudnie. Iz 17,05 I stanie się tak, jak kiedy żniwiarz chwyta w garść zboże na pniu, a ramię

jego ścina kłosy; i jak gdy zbierają kłosy w dolinie Refaim,

Iz 17,06 tak że zostaje na niej pokłosie; albo jak przy otrząsaniu oliwki: zostają dwie

lub trzy jagody na samym wierzchołku, cztery lub pięć na gałęziach owoco

1192 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 18

wego drzewa - wyrocznia Pana, Boga Izraela.

Iz 17,07 W owym dniu patrzeć będzie człowiek na swego Stwórcę i jego oczy się zwró

cą ku Świętemu Izraela.

Iz 17,08 Nie popatrzy więcej na ołtarze, dzieło rąk swoich, ani nie rzuci okiem na to,

co uczyniły jego palce: na aszery i stele słoneczne.

Iz 17,09 W owym dniu twe miasta warowne będą jak tamte, opuszczone przez Amo

rytów i Chiwwitów, które opuścili przed synami izraelskimi. Staną się one

pustynią,

Iz 17,10 bo zapomniałeś Boga, twego Zbawiciela, i nie pamiętałeś o Skale twej obrony.

Dlatego sadzisz rozkoszne sadzonki i rozsiewasz obce rośliny.

Iz 17,11 Sprawiasz, że rosną w dniu, w którym je zasadziłeś, i rano, gdy posiałeś,

przywodzisz do rozkwitu, ale zniknie żniwo w dzień choroby, a ból będzie

nieuleczalny.

Iz 17,12 Ach, wrzawa mnogich ludów! jak łoskot morza, tak huczą. Ach, rozgwar na

rodów! jak szum fal potężnych, tak szumią.

Iz 17,13 "Narody szumią, jak szumią wezbrane wody", ale [Pan] je zgromi, i umkną

daleko: będą porwane na góry jak plewa przez wicher i jak tuman kurzu przez

burzę.

Iz 17,14 W czasie wieczornym, toż to był strach; przed ranem, już go nie ma. Taki

jest dział naszych łupieżców, taki los naszych rabusiów.

Rozdział 18

Iz 18,01 Ach, kraju brzęczących skrzydeł, leżących za rzekami Kusz, Iz 18,02 wysyłasz posłów przez morze, na łódkach papirusowych po wodzie! "Idźcie,

posłańcy pospieszni, do ludności rosłej i o skórze brązowej, do narodu co

budzi trwogę, odkąd istnieje, do ludności potężnej i zdobywczej, której kraj

przecinają rzeki".

Iz 18,03 Wy wszyscy mieszkańcy świata, wszyscy zaludniający ziemię, patrzcie, jak

na górach znak się podnosi! Słuchajcie, jak się głos trąby rozlega! Iz 18,04 Albowiem tak mi rzekł Pan: "Z miejsca, gdzie jestem, patrzę niezmącony, ni

by ciepło pogodne przy świetle słońca, niby obłok rosisty w upalne żniwo". Iz 18,05 Bo przed winobraniem, gdy kwiaty opadną i zawiązany owoc stanie się doj

rzewającym gronem, wtedy On obetnie gałązki winne nożycami, a odrośle

odciąwszy odrzuci.

Iz 18,06 Wszyscy razem pozostaną dla górskich ptaków drapieżnych i dla dzikich zwie

rząt na ziemi. Drapieżne ptaki na nich żerować będą latem, a wszystka dzika

zwierzyna na nich przezimuje.

Iz 18,07 Wówczas przyniesie ofiary dla Pana Zastępów naród rosły o brązowej skórze,

1193 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 19

naród budzący postrach zawsze, odkąd istnieje, ludność potężna i zdobywcza, której kraj przecinają rzeki, na miejsce [znane z] imienia Pana Zastępów, na górę Syjon.

Rozdział 19

Iz 19,01 Wyrok na Egipt. Oto Pan, wsiadłszy na lekki obłok, wkroczy do Egiptu.

Zadrżą przed Nim bożki egipskie, omdleje serce Egiptu w jego piersi. Iz 19,02 Uzbroję Egipcjan jednych przeciw drugim, i walczyć będzie brat przeciw bra

tu, przyjaciel przeciw przyjacielowi, miasto przeciw miastu, królestwo przeciw

królestwu.

Iz 19,03 Dozna wstrząsu duch ożywiający Egipt, a jego zaradność zniweczę. Więc ra

dzić się będą bożków i czarodziejów, wróżów i czarnoksiężników. Iz 19,04 Wydam Egipcjan w ręce srogiego pana; okrutny król będzie nimi władał

wyrocznia Pana, Boga Zastępów.

Iz 19,05 Zginą wody z morza, rzeka opadnie i wyschnie,

Iz 19,06 kanały poczną cuchnąć, ramiona Nilu w Egipcie zmaleją i wyschną; trzcina

i sitowie powiędną.

Iz 19,07 Ogołocone będą brzegi Nilu, cała roślinność Nilu uschnie, wyginie, i już jej

nie będzie.

Iz 19,08 Rybacy będą wzdychali i zasmucą się wszyscy, którzy wędkę zarzucają w

Nilu; a ci, którzy rozciągają sieci na powierzchni wody, będą rozpaczali. Iz 19,09 Wstydu doznają pracujący koło lnu, gręplarki i tkacze najbielszego płótna. Iz 19,10 Przedsiębiorcy będą załamani, a wszyscy najemnicy - zgnębieni na duchu. Iz 19,11 O, jak są głupi książęta Soan! Mądrzy doradcy faraona tworzą głupią radę.

Jakże możecie mówić faraonowi: "Jestem uczniem mędrców, uczniem daw

nych królów?"

Iz 19,12 Gdzie są, proszę, twoi mędrcy? Niech tobie się pokażą i niech objawią, co

postanowił Pan Zastępów względem Egiptu.

Iz 19,13 Zgłupieli książęta Soan, mylą się książęta z Nof, zwiedli Egipt naczelnicy jego

nomów.

Iz 19,14 Pan rozlał w nich ducha obłędu; oni zwiedli Egipt na błędną drogę, w każdym

jego dziele, podobnie jak pijak wymiotujący schodzi ze swej drogi. Iz 19,15 I Egipt nie osiągnie żadnego dzieła z tych, których dokonuje głowa i ogon,

palma i sitowie.

Iz 19,16 W ów dzień Egipcjanie staną się jak kobiety: będą drżeć i będą się lękać na

widok poruszenia ręki, którą Pan Zastępów podniesie przeciw nim. Iz 19,17 Wtedy Ziemia Judzka stanie się postrachem Egiptu. Ile razy mu się ją przy

pomni, strach go ogarnie z powodu zamiaru, który Pan Zastępów powziął

1194 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 21

przeciwko niemu.

Iz 19,18 W ów dzień będzie pięć miast w kraju egipskim, mówiących językiem kana

nejskim, które przysięgać będą na Pana Zastępów; jedno z nich będzie zwane

Ir-Haheres.

Iz 19,19 W ów dzień będzie się znajdował ołtarz Pana pośrodku kraju Egiptu, a przy

jego granicy stela na cześć Pana.

Iz 19,20 Będą to znaki i świadectwa o Panu Zastępów w kraju egipskim. Kiedy wobec

ciemiężycieli zawezwą Pana na pomoc, pośle im wybawiciela, który będzie

ich bronił i ocali.

Iz 19,21 Wtedy Pan da się poznać Egipcjanom; Egipcjanie zaś nie tylko uznają Pana

w ów dzień, ale czcić Go będą ofiarami ze zwierząt i z pokarmów, składać też

będą śluby Panu i wypełnią je.

Iz 19,22 Choć Pan dotknie ciężko Egipcjan, przecież ich uzdrowi; oni zaś nawrócą się

do Pana, który ich wysłucha i uleczy.

Iz 19,23 W ów dzień będzie otwarta droga z Egiptu do Asyrii. Asyria przyjdzie do

Egiptu, a Egipt do Asyrii. Lecz Egipt służyć będzie Asyrii.

Iz 19,24 W ów dzień Izrael, trzeci kraj z Egiptem i z Asyrią, będzie błogosławieństwem

pośrodku ziemi.

Iz 19,25 Pan Zastępów pobłogosławi mu, mówiąc: "Błogosławiony niech będzie Egipt,

mój lud, i Asyria, dzieło moich rąk, i Izrael, moje dziedzictwo".

Rozdział 20

Iz 20,01 W roku, w którym naczelny dowódca wysłany przez Sargona, króla asyryj

skiego, przybył pod Aszdod, przypuścił szturm do miasta i zdobył je, Iz 20,02 w tym samym czasie Pan przemówił do Izajasza, syna Amosa, tymi słowami:

"Idź, rozwiąż wór z bioder twoich, zdejm też obuwie z nóg twoich!" Ten zaś

uczynił tak, chodząc nago i boso.

Iz 20,03 Wówczas Pan powiedział: "Jak sługa mój, Izajasz, chodził nago i boso trzy

lata, jako znak i dziwny symbol dotyczący Egiptu i kraju Kusz, Iz 20,04 tak król asyryjski uprowadzi jeńców z Egiptu i wygnańców z Kusz, młodych

i starych, nagich i bosych, i z obnażonymi pośladkami - na hańbę Egiptu". Iz 20,05 Zalękną się i zarumienią z powodu kraju Kusz, ich nadziei, i z powodu Egiptu,

ich chluby.

Iz 20,06 I powiedzą w ów dzień mieszkańcy tego wybrzeża: "Oto, co się stało z tym,

w którym położyliśmy nadzieję i do którego uciekaliśmy się o pomoc, ażeby

nas wyrwał od króla asyryjskiego! A teraz jak się ocalimy my sami?"

1195 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 22

Rozdział 21

Iz 21,01 Wyrok na pustynię nadmorską. Jak huragany przelatujące nad Negebem, tak

on przychodzi z pustyni, z okolicy strasznej.

Iz 21,02 Widzenie przytłaczające zwiastowano mi: Rozbójnik rabuje, niszczyciel nisz

czy. "Elamie, wychodź! Medio, oblegaj! Wszystkim jękom kres położę". Iz 21,03 Dlatego dreszcz przeniknął me biodra, chwyciły mnie skurcze bolesne jak bóle

rodzącej; zbyt jestem udręczony, by słyszeć, nazbyt przerażony, aby widzieć. Iz 21,04 Serce moje w obłędzie, przejęła mię groza; zmrok przeze mnie upragniony

zmienił mi się na postrach.

Iz 21,05 Zastawiają stół, nakrywają obrusem, jedzą, piją... "Wstańcie, książęta! Na

maśćcie tarcze!"

Iz 21,06 Bo tak powiedział do mnie Pan: "Idź, postaw wartownika, iżby doniósł, co

zobaczy.

Iz 21,07 Gdy ujrzy poczet jazdy, jeźdźców na koniach parami, jeźdźców na osłach,

jeźdźców na wielbłądach, niech patrzy uważnie, z wielką uwagą!" Iz 21,08 I zawołał strażnik: "Na wieży strażniczej, o Panie, stoję ciągle we dnie, na

placówce mej warty co noc jestem na nogach".

Iz 21,09 A oto przybywają jezdni, jeźdźcy na koniach parami. Odezwał się jeden i

rzekł: "Upadł Babilon, upadł, i wszystkie posągi jego bożków strzaskane na

ziemi!"

Iz 21,10 O mój ty [ludu] wymłócony i wytłuczony na klepisku! Co usłyszałem od Pana

Zastępów, Boga Izraelowego, to ci oznajmiłem.

Iz 21,11 Wyrok na Edom. Ktoś krzyczy do mnie z Seiru: "Stróżu, która to godzina

nocy? Stróżu, która to godzina nocy?"

Iz 21,12 Stróż odrzekł: "Przychodzi ranek, a także noc. Jeśli chcecie pytać, pytajcie,

nawróćcie się, przyjdźcie!"

Iz 21,13 Wyrok na Arabię. Którzy w zaroślach na stepie nocujecie, wy, gromady De

danitów,

Iz 21,14 wynieście wodę naprzeciw spragnionych! Mieszkańcy kraju Tema, z chlebem

waszym wyjdźcie na spotkanie uchodźców!

Iz 21,15 Bo przed rzezią uciekli, przed mieczem dobytym, przed łukiem napiętym,

przed wirem walki.

Iz 21,16 Albowiem tak powiedział Pan do mnie: "Jeszcze jeden rok taki, jak rok na

jemnika, a skończy się cała chluba Kedaru.

Iz 21,17 Ostatek też z pocztu łuczników, dzielnych synów Kedaru, będzie bardzo

nieliczny; tak Pan, Bóg Izraela, powiedział".

1196 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 22

Rozdział 22

Iz 22,01 Wyrok na Dolinę Widzenia. Co ci jest, proszę, że całe wylegasz na taraso

dachów,

Iz 22,02 o pełne zgiełku, miasto wrzaskliwe, stolico rozbawiona? Twoi zabici nie legli

od miecza ani nie zginęli na wojnie.

Iz 22,03 Wodzowie twoi wszyscy razem uciekli, wzięci są do niewoli bez użycia łuku.

Waleczni twoi wszyscy razem związani, [choć] uszli daleko.

Iz 22,04 Dlatego rzekłem: "Odwróćcie wzrok ode mnie, żebym mógł gorzko płakać.

Nie próbujcie mnie pocieszać nad zagładą Córy mego ludu!"

Iz 22,05 Bo to dzień popłochu, zdeptania i rozsypki, zrządzony przez Pana, Boga Za

stępów. W Dolinie Widzenia ktoś mur rozwala, i krzyk się wzbija ku górze. Iz 22,06 Elam podniósł kołczan, Aram zaprzągł konie, Kir odsłonił tarczę. Iz 22,07 Twe najpiękniejsze doliny są pełne rydwanów, a jezdni ustawili się naprzeciw

bramy.

Iz 22,08 Tak odkrył [wróg] osłonę Judy. Tyś spoglądało w ów dzień na zbrojownię w

Domu Lasu.

Iz 22,09 Widzieliście też, jak były liczne szczerby w murach Miasta Dawidowego; ze

braliście wodę w Niższej Sadzawce;

Iz 22,10 przeliczyliście domy w Jeruzalem i zburzyliście budynki, by wzmocnić mur

miejski.

Iz 22,11 Między dwoma murami urządziliście zbiornik na wodę Starej Sadzawki; ale

nie zważaliście na Twórcę tych rzeczy ani dostrzegaliście Tego, który je z

dawna ukształtował.

Iz 22,12 Pan zaś, Bóg Zastępów, wezwał [was] w ów dzień do płaczu i do żałoby, do

ostrzyżenia się i do przyodziania woru.

Iz 22,13 A tymczasem [nic, tylko]: uciecha i zabawa, zabijanie wołów i zarzynanie

baranów, zajadanie mięsa i zapijanie winem: "Jedzmy i pijmy, bo jutro po

mrzemy!"

Iz 22,14 Lecz Pan Zastępów dał się słyszeć uszom moim: "Na pewno ta nieprawość

nie będzie wam odpuszczona, dopóki nie pomrzecie". Powiedział Pan, Bóg

Zastępów.

Iz 22,15 Tak mówi Pan, Bóg Zastępów: Idź, wejdź do tego ministra, do Szebny, za

rządcy pałacu,

Iz 22,16 który sobie wykuwa grobowiec wysoko i w skale drąży dla siebie komnatę:

"Co ty tu posiadasz i kogo ty masz tutaj, żeś sobie tu wyciosał grobowiec?" Iz 22,17 Oto Pan zrzuci cię, człowiecze, z wielkim rozmachem i uchwyci cię jednym

chwytem,

Iz 22,18 i tocząc cię zwinie w kłębek jak piłkę, [rzucając] po ziemi przestronnej. Tam

umrzesz i tam pójdą pojazdy, z których się chlubiłeś, o ty, zakało domu twego

1197 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 23

pana!

Iz 22,19 Gdy strącę cię z twego urzędu i przepędzę cię z twojej posady, Iz 22,20 tegoż dnia powołam sługę mego, Eliakima, syna Chilkiasza. Iz 22,21 Oblokę go w twoją tunikę, przepaszę go twoim pasem, twoją władzę oddam w

jego ręce: on będzie ojcem dla mieszkańców Jeruzalem oraz dla domu Judy. Iz 22,22 Położę klucz domu Dawidowego na jego ramieniu; gdy on otworzy, nikt nie

zamknie, gdy on zamknie, nikt nie otworzy.

Iz 22,23 Wbiję go jak kołek na miejscu pewnym; i stanie się on tronem chwały dla

domu swego ojca.

Iz 22,24 Na nim zawieszą całą chlubę jego domu ojcowskiego - młode pędy i odrośle

- wszystkie drobne naczynia, od czarek do wszelakich dzbanów. Iz 22,25 W ów dzień, mówi Pan Zastępów, kołek wbity na miejscu pewnym nie wytrzy

ma, lecz złamie się i spadnie, a cały ciężar, który na nim wisiał, roztrzaska

się. Albowiem Pan powiedział.

Rozdział 23

Iz 23,01 Wyrok na Tyr. Jęknijcie, okręty Tarszisz, bo wasza przystań [warowna] znisz

czona. Gdy z kraju Kittim wracały, odebrały tę wieść.

Iz 23,02 Jęczcie, mieszkańcy wybrzeża, kupcy z Sydonu, których posłańcy przepra

wiali się przez morze

Iz 23,03 o bezmiernych wodach. Ziarno znad Szichoru, żniwo znad Rzeki było docho

dem Tyru i było przedmiotem handlu z narodami.

Iz 23,04 Zawstydź się, Sydonie, bo morze przemówiło, "przystań morska rzekła": "Nie

czułam bólu porodu i nie porodziłam, nie dałam wychowania chłopcom ani

dziewczętom rozwoju".

Iz 23,05 Gdy Egipcjanie posłyszą taką wieść, jak ta o Tyrze, wić się będą z żalu. Iz 23,06 Przeprawcie się do Tarszisz, jęczcie, mieszkańcy wybrzeża! Iz 23,07 Czy to jest wasze wesołe miasto, którego początek sięga dawnych czasów,

którego nogi zdążają daleko, by się [tam] osiedlić?

Iz 23,08 Kto zgotował taki los Tyrowi rozdającemu korony, którego kupcy byli ksią

żętami, a przekupnie ludźmi szanowanymi w świecie?

Iz 23,09 Pan Zastępów to postanowił, żeby upokorzyć pychę całej jego świetności i

poniżyć wszystkich wielmożów świata.

Iz 23,10 Uprawiaj twą ziemię, o Córo Tarszisz! Portu już nie ma. Iz 23,11 Wyciągnął On rękę na morze, zatrząsł królestwami, Pan nakazał w sprawie

Kanaanu, by zburzyć jego warownie.

Iz 23,12 Rzekł On: "Nie będziesz się więcej radować, Dziewico zhańbiona, Córo Sy

donu! Wstań, przepraw się do Kittim: tam również nie zaznasz spokoju".

1198 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 24

Iz 23,13 Oto kraj Chaldejczyków - "naród ten nie istniał, Asyria go założyła dla dzi

kich zwierząt" - oni to wznieśli swe wieże; zrównali z ziemią zamki Sydonu,

obrócili go w gruzy.

Iz 23,14 Zawyjcie, okręty Tarszisz, bo wasz gród [morski] - spustoszony. Iz 23,15 Stanie się w ów dzień, iż Tyr pójdzie w zapomnienie na siedemdziesiąt lat,

według miary dni jednego króla. Pod koniec siedemdziesięciu lat przydarzy

się Tyrowi, jak nierządnicy z piosenki:

Iz 23,16 "Weźmij cytrę, obejdź miasto, nierządnico zapomniana! Zagraj dobrze, mnóż

piosenki, ażebyś się przypomniała!"

Iz 23,17 Przyjdzie więc do tego, pod koniec siedemdziesięciu lat, że Pan nawiedzi Tyr.

Ten zaś powróci do swego zarobkowania i odda się nierządowi ze wszystkimi

królestwami świata na powierzchni ziemi.

Iz 23,18 Ale jego zarobek i jego zysk będą poświęcone Panu i nie będą gromadzone

ani przechowywane. Albowiem jego zarobek będzie użyty dla tych, którzy

przebywają przed obliczem Pana, żeby mogli jeść do syta i przyodziewać się

wystawnie.

Rozdział 24

Iz 24,01 Oto Pan pustoszy ziemię, niszczy ją i przewraca jej powierzchnię, a miesz

kańców jej rozprasza.

Iz 24,02 I będzie [dotknięty] jak lud, tak kapłan, jak sługa, tak jego pan, jak służąca,

tak jej pani, jak nabywca, tak sprzedawca, jak pożyczkę dający, tak biorący

ją, jak wierzyciel, tak jego dłużnik.

Iz 24,03 Okropnie spustoszona będzie ziemia i bezgranicznie rozdrapana, bo Pan wy

dał taki wyrok.

Iz 24,04 Żałośnie wygląda ziemia, zmarniała; świat opadł z sił, niszczeje, niebo wraz

z ziemią się wyczerpały.

Iz 24,05 Ziemia została splugawiona przez swoich mieszkańców, bo pogwałcili prawa,

przestąpili przykazania, złamali wieczyste przymierze.

Iz 24,06 Dlatego ziemię pochłania przekleństwo, a jej mieszkańcy odpokutowują; dla

tego się przerzedzają mieszkańcy ziemi i mało ludzi zostało.

Iz 24,07 Młode wino w smutku, winnica podupadła, wzdychają wszyscy ludzie weso

łego serca.

Iz 24,08 Ustała wesołość bębenków, ucichła wrzawa hulających, umilkł wesoły dźwięk

cytr.

Iz 24,09 Nie piją wina wśród pieśni, sycera gorzknieje pijakom. Iz 24,10 Zburzone jest miasto chaosu, dom każdy zamknięty od wejścia. Iz 24,11 Na ulicach narzekanie na brak wina. Minęła wszelka radość, wesele odeszło z

1199 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 25

ziemi.

Iz 24,12 Tylko pustka została w mieście i brama rozbita w kawałki. Iz 24,13 Tak bowiem będzie na środku ziemi pomiędzy narodami, jak przy otrząsaniu

oliwek, jak ostatki winogron po winobraniu.

Iz 24,14 Ci to podniosą swój głos, sławić będą majestat Pana, wzniosą okrzyki od

strony morza.

Iz 24,15 Dlatego na Wschodzie czcić będą Pana, na wyspach morskich imię Pana,

Boga Izraelowego.

Iz 24,16 Od krańca ziemi słyszeliśmy pienia: "Chwała Sprawiedliwemu!" Lecz ja rze

kłem: "Mam tajemnicę, groźną mam tajemnicę, biada mi! Wiarołomni dzia

łają zdradliwie, wiarołomni dopuścili się zdrady".

Iz 24,17 Groza i dół, i sidło na ciebie, mieszkańcu ziemi:

Iz 24,18 kto umknie przed krzykiem grozy, wpadnie w dół, a kto się wydostanie z

dołu, w sidła się omota! Tak, upusty otworzą się w górze i podwaliny ziemi

się zatrzęsą.

Iz 24,19 Ziemia rozpadnie się w drobne kawałki, ziemia pękając wybuchnie, ziemia

zadrgawszy zakołysze się,

Iz 24,20 ziemia się mocno będzie zataczać jak pijany i jak budka [na wietrze] będzie

się chwiała; grzech jej zaciąży nad nią, tak iż upadnie i już nie powstanie. Iz 24,21 Nastąpi w ów dzień to, iż Pan skarze wojsko niebieskie tam, w górze i królów

ziemskich tu - na dole.

Iz 24,22 Zostaną zgromadzeni, uwięzieni w lochu; będą zamknięci w więzieniu, a po

wielu latach będą ukarani.

Iz 24,23 Księżyc się zarumieni, słońce się zawstydzi, bo zakróluje Pan Zastępów na

górze Syjon i w Jeruzalem: wobec swych starców będzie uwielbiony.

Rozdział 25

Iz 25,01 Panie, Tyś Bogiem moim! Sławić Cię będę i wielbić Twe imię, bo dokonałeś

przedziwnych zamierzeń z dawna powziętych, niezmiennych, prawdziwych; Iz 25,02 bo zamieniłeś miasto w stos gruzów, warowny gród w rumowisko. Zamek

pysznych, by się nie stał miastem, nie będzie odbudowany na wieki. Iz 25,03 Przeto lud mocny Cię chwali, miasto narodów przemożnych czci Ciebie. Iz 25,04 Bo Tyś jest ucieczką dla biednych, dla ubogich podporą w utrapieniu; Tyś

osłoną przed deszczem, Tyś ochłodą przed skwarem; bo tchnienie przemoż

nych jest jak deszcz zimowy,

Iz 25,05 jak spiekota na suchym stepie. Ty uśmierzysz wrzawę pysznych; jak upał

cieniem chmury, tak pieśń ciemięzców zostanie stłumiona.

Iz 25,06 Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z tłustego

1200 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 26

mięsa, ucztę z wybornych win, z najpożywniejszego mięsa, z najwyborniej

szych win.

Iz 25,07 Zedrze On na tej górze zasłonę, zapuszczoną na twarz wszystkich ludów, i

całun, który okrywał wszystkie narody;

Iz 25,08 raz na zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza,

odejmie hańbę od swego ludu na całej ziemi, bo Pan przyrzekł. Iz 25,09 I powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremuśmy zaufali, że nas

wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność: cieszmy się i radujmy

z Jego zbawienia!

Iz 25,10 Albowiem ręka Pana spocznie na tej górze. Moab zaś będzie rozdeptany u

siebie, jak się depcze słomę na gnojowisku;

Iz 25,11 i wyciągnie tam na środku swe ręce, jak pływak je wyciąga przy pływaniu,

lecz [Pan] upokorzy jego pychę razem z wysiłkami jego rąk.

Iz 25,12 Niezdobytą twierdzę twoich murów On zgniecie, zwali, zrzuci w proch na

ziemię.

Rozdział 26

Iz 26,01 W ów dzień śpiewać będą tę pieśń w Ziemi Judzkiej: "Miasto mamy potężne;

On jako środek ocalenia sprawił mury i przedmurze.

Iz 26,02 Otwórzcie bramy! Niech wejdzie naród sprawiedliwy, dochowujący wierności; Iz 26,03 jego charakter stateczny Ty kształtujesz w pokoju, w pokoju, bo Tobie za

ufał.

Iz 26,04 Złóżcie nadzieję w Panu na zawsze, bo Pan jest wiekuistą Skałą! Iz 26,05 Bo On poniżył przebywających na szczytach, upokorzył miasto niedostępne,

upokorzył je aż do ziemi, sprawił, że w proch runęło:

Iz 26,06 podepcą je nogi, nogi biednych i stopy ubogich".

Iz 26,07 Ścieżka sprawiedliwego jest prosta, Ty równasz prawą drogę sprawiedliwego. Iz 26,08 Także na ścieżce Twoich sądów, o Panie, my również oczekujemy Ciebie; imię

Twoje i pamięć o Tobie to upragnienie duszy.

Iz 26,09 Dusza moja pożąda Ciebie w nocy, duch mój - poszukuje Cię w mym wnętrzu;

bo gdy Twe sądy jawią się na ziemi, mieszkańcy świata uczą się sprawiedli

wości.

Iz 26,10 Jeżeli okazać łaskę złoczyńcy, on nie nauczy się sprawiedliwości. Nieprawość

on czyni na ziemi prawych i nie dostrzega majestatu Pana.

Iz 26,11 Panie, Twa ręka wzniesiona. Oni jej nie dostrzegają. Niech ujrzą ku swemu

zawstydzeniu zazdrosną dbałość Twoją o lud; ogień zaś zgotowany dla Twych

wrogów niech ich pożre!

Iz 26,12 Panie, użyczysz nam pokoju, bo i wszystkie nasze dzieła Tyś nam zdziałał!

1201 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 27

Iz 26,13 Panie, Boże nasz, inni panowie niż Ty nas opanowali, ale my Ciebie samego,

Twoje imię wysławiamy.

Iz 26,14 Umarli nie ożyją, nie zmartwychwstaną cienie, dlatego że Tyś ich skarał i

unicestwił i zatarłeś wszelką o nich pamięć.

Iz 26,15 Pomnożyłeś naród, o Panie, pomnożyłeś naród, rozsławiłeś się, rozszerzyłeś

wszystkie granice kraju.

Iz 26,16 Panie, w ucisku szukaliśmy Ciebie, słaliśmy modły półgłosem, kiedyś Ty

chłostał.

Iz 26,17 Jak brzemienna, bliska chwili rodzenia wije się, krzyczy w bólach porodu,

takimi myśmy się stali przed Tobą, o Panie!

Iz 26,18 Poczęliśmy, wiliśmy się z bólu, jakbyśmy mieli rodzić; ducha zbawczego nie

wydaliśmy ziemi i nie przybyło mieszkańców na świecie.

Iz 26,19 Ożyją Twoi umarli, zmartwychwstaną ich trupy, obudzą się i krzykną z ra

dości spoczywający w prochu, bo rosa Twoja jest rosą światłości, a ziemia

wyda cienie zmarłych.

Iz 26,20 Idź, mój ludu, wejdź do swoich komnat i zamknij drzwi za sobą! Skryj się na

małą chwilę, aż gniew przeminie:

Iz 26,21 bo oto Pan wychodzi ze swojego miejsca, by karać niegodziwość mieszkańców

ziemi, a ziemia ukaże krew, którą nasiąkła, i pomordowanych kryć dłużej nie

będzie.

Rozdział 27

Iz 27,01 W ów dzień Pan ukarze swym mieczem twardym, wielkim i mocnym, Lewia

tana, węża płochliwego, Lewiatana, węża krętego; zabije też potwora mor

skiego.

Iz 27,02 W ów dzień [powiedzą]: Winnica urocza! Śpiewajcie o niej! Iz 27,03 Ja, Pan, jestem jej stróżem; podlewam ją co chwila, by jej co złego nie spo

tkało, strzegę jej w dzień i w nocy.

Iz 27,04 Nie czuję gniewu. Niech Mi kto sprawi [w niej] ciernie i głogi! Wypowiem mu

wojnę, spalę je wszystkie razem!

Iz 27,05 Albo raczej niech się uchwyci mojej opieki, i zawrze pokój ze Mną, pokój ze

Mną niech zawrze!

Iz 27,06 W przyszłości Jakub się zakorzeni, Izrael zakwitnie i rozrośnie się, i napełni

powierzchnię ziemi owocami.

Iz 27,07 Czy uderzył go On tak, jak uderzył jego katów? Czy zabił, jak pozabijał jego

zabójców?

Iz 27,08 Wygnaniem, zsyłką wywarł odwet na mieście; przepędził je swoim gwałtow

nym podmuchem jakby w dzień wschodniego wiatru.

1202 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 28

Iz 27,09 Toteż wina Jakuba przez to będzie zmazana; i ten będzie cały owoc usunięcia

jego grzechu; wszystkie kamienie ołtarza przeznaczy on na pokruszenie jak

kamienie wapienne. Nie będą stać już aszery ni stele słoneczne.

Iz 27,10 Ponieważ warowne miasto stanie się pustkowiem, siedzibą wyludnioną i jak

pustynia opustoszałą. Tam pasać się będzie stado cieląt i tam kłaść się i sku

bać jego gałązki.

Iz 27,11 Gałęzie jego uschnąwszy odłamią się: przyjdą kobiety i popalą je. Bo jest

to naród nierozumny. Dlatego nie zmiłuje się nad nim jego Stwórca ani mu

Stworzyciel jego nie okaże litości.

Iz 27,12 Stanie się w ów dzień, że Pan wymłóci kłosy - od Rzeki aż do Potoku Egip

skiego; i wy, synowie Izraela, wszyscy co do jednego będziecie zgromadzeni. Iz 27,13 W ów dzień zagrają na wielkiej trąbie, i wtedy przyjdą zagubieni w kraju

Asyrii i rozproszeni po kraju egipskim, i uwielbią Pana na świętej górze, w

Jeruzalem.

Rozdział 28

Iz 28,01 Biada pysznej koronie pijaków Efraima, więdnącemu kwieciu jego wspaniałej

ozdoby, którą żyzna dolina [nosi] na szczycie! [Biada] zamroczonym winem! Iz 28,02 Oto ktoś przez Pana [posłany], mocny i potężny, jak burza gradowa, jak nisz

czycielska trąba powietrzna, jak nawałnica wód gwałtownie wzbierających,

[wszystko] na ziemię z mocą rzuci.

Iz 28,03 Nogami zdeptana będzie pyszna korona pijaków Efraima, a więdnące kwiecie

jego wspaniałej ozdoby, którą żyzna dolina [nosi] na szczycie,

Iz 28,04 będzie jak wczesna figa przed nadejściem lata: kto ją zobaczy, zrywa i połyka

chciwie, ledwie wziął do ręki.

Iz 28,05 W owym dniu Pan Zastępów będzie koroną chwały i ozdobnym diademem

dla Reszty swego ludu,

Iz 28,06 i natchnieniem sprawiedliwości dla zasiadającego w sądzie, i natchnieniem

męstwa dla odpierających natarcie u bramy.

Iz 28,07 Również i ci chodzą chwiejnie na skutek wina, zataczają się pod wpływem

sycery. Kapłan i prorok chodzą chwiejnie na skutek sycery, wino zawróciło

im w głowie, zataczają się pod wpływem sycery, chodzą jak błędni, miewają

zwidzenia, potykają się, gdy odbywają sądy.

Iz 28,08 Zaiste, wszystkie stoły są pełne zwymiotowanych brudów; nie ma miejsca

[czystego].

Iz 28,09 "Kogo to chce on uczyć wiedzy? Komu chce dawać naukę? - Dzieciom ledwie

odstawionym od mleka, niemowlętom odsadzonym od piersi!

Iz 28,10 Bo: Saw lasaw, saw lasaw; kaw lakaw, kaw lakaw; zeer szam, zeer szam".

1203 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 28

Iz 28,11 Zaprawdę, wargami jąkałów i językiem obcym przemawiać będzie do tego

narodu

Iz 28,12 Ten, który mu powiedział: "Teraz, odpoczynek! Dajcie wytchnąć strudzone

mu! A teraz, spokój!" Ale nie chcieli Go słuchać.

Iz 28,13 Wtedy będzie do nich mowa Pana: "Saw lasaw, saw lasaw; kaw lakaw, kaw

lakaw; zeer szam, zeer szam", żeby szli upadli na wznak, i rozbili się, żeby

uwikłali się w sieci i byli schwytani.

Iz 28,14 Dlatego posłuchajcie słowa Pańskiego, wy wszyscy, panujący nad tym ludem,

który jest w Jerozolimie.

Iz 28,15 Mówicie: "Zawarliśmy przymierze ze Śmiercią, i z Szeolem zrobiliśmy układ.

Gdy się rozleje powódź [wrogów], nas nie dosięgnie, bo z kłamstwa uczynili

śmy sobie schronisko i skryliśmy się pod fałszem".

Iz 28,16 Przeto tak mówi Pan Bóg: "Oto Ja kładę na Syjonie kamień, kamień dobrany,

węgielny, cenny, do fundamentów założony. Kto wierzy, nie potknie się. Iz 28,17 I wezmę sobie prawo za miarę, a sprawiedliwość za pion". Ale grad zmiecie

schronisko kłamstwa, a wody zaleją kryjówkę.

Iz 28,18 Wasze przymierze ze Śmiercią zostanie zerwane, i nie ostoi się wasz układ z

Szeolem. Gdy się rozleje powódź [wrogów], będziecie dla nich na zdeptanie. Iz 28,19 Ile razy ona przyjdzie, pochwyci was. Gdy przechodzić będzie każdego ranka,

i we dnie, i w nocy, blady strach na wieść o niej padnie.

Iz 28,20 Bo za krótkie będzie łóżko, aby się wyciągnąć, i zbyt wąskie przykrycie, by

się nim owinąć.

Iz 28,21 Zaiste, Pan powstanie, jak na górze Perasim, jak w dolinie Gibeońskiej się

poruszy, by dokonać swego dzieła, swego dziwnego dzieła, by spełnić swe za

danie, swe tajemnicze zadanie.

Iz 28,22 A teraz przestańcie drwić, żeby wasze pęta się nie zacieśniły; słyszałem bo

wiem rzecz postanowioną przez Pana, Boga Zastępów: zniszczenie całego

kraju.

Iz 28,23 Nastawcie uszu i słuchajcie głosu mego, uważajcie i słuchajcie mej mowy! Iz 28,24 Czyż oracz wciąż tylko orze [pod zasiew], przewraca i bronuje swą rolę? Iz 28,25 Czyż raczej, gdy zrówna jej powierzchnię, nie zasiewa czarnuszki i nie roz

rzuca kminu? Czy nie sieje pszenicy, "zboża", jęczmienia "i prosa", wreszcie

orkiszu po brzegach?

Iz 28,26 A ktoś poucza go o tym prawie, jego Bóg mu to wykłada. Iz 28,27 Zaprawdę, czarnuszki nie młócą saniami młockarskimi ani po kminie nie

przetaczają walca młockarskiego wozu, ale bijakiem wybija się czarnuszkę, a

kminek cepami.

Iz 28,28 Zboże mogłoby ulec zmiażdżeniu; ale nie bez końca młóci je młockarz. Gdy

przetoczy koło swego wozu młockarskiego wraz z zaprzęgiem, nie zmiażdży

go.

Iz 28,29 To również pochodzi od Pana Zastępów, który przedziwny okazał się w radzie,

1204 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 29

niezmierzony w mądrości.

Rozdział 29

Iz 29,01 Ach, Arielu, Arielu, miasto, gdzie obozował Dawid! Dodajcie rok do roku,

święta niech biegną swym cyklem!

Iz 29,02 Wówczas ucisnę Ariela: nastanie żałość i wzdychanie. Ty będziesz dla mnie

jakby Arielem:

Iz 29,03 jak Dawid rozłożę obóz przeciw tobie, otoczę cię szańcami, wzniosę przeciw

tobie oblężnicze wieże.

Iz 29,04 Wtedy pokornie z ziemi mówić będziesz i z prochu wyjdą twe słowa stłumio

ne; twój głos jakby upiora dobędzie się z ziemi, a mowa twa z prochu wyda

się piszczeniem.

Iz 29,05 Jak drobny pył będzie twoich wrogów zgraja, i jak rozwiane plewy tłum two

ich ciemięzców. A stanie się to nagle, niespodzianie:

Iz 29,06 zostaniesz nawiedzone przez Pana Zastępów grzmotem, wstrząsami i wielkim

hukiem, huraganem, burzą i płomieniami trawiącego ognia.

Iz 29,07 Jak sen, jak widziadło nocne wyda się zgraja wszystkich narodów, co przeciw

Arielowi wojują. Z wszystkimi, co walczą przeciw niemu, z wieżami oblężni

czymi i z oblegającymi go stanie się podobnie,

Iz 29,08 jak kiedy ktoś głodny śni, że je, ale się budzi z pustym żołądkiem, i jak

gdy ktoś spragniony śni, że pije, lecz budzi się zmęczony i z wyschniętym

gardłem, tak będzie ze zgrają wszystkich narodów, idących do boju przeciw

górze Syjon.

Iz 29,09 Wpadnijcie w osłupienie i trwajcie w nim, zaślepcie się i pozostańcie ślepi,

bądźcie pijani, choć nie od wina, zataczajcie się, choć nie pod wpływem sy

cery.

Iz 29,10 Bo Pan spuścił na was sen twardy, zawiązał wasze oczy "wieszczków" i zakrył

wasze głowy "jasnowidzów".

Iz 29,11 Każde objawienie jest dla was jakby słowami zapieczętowanej księgi. Daje się

ją temu, który umie czytać, mówiąc: "Czytaj ją, prosimy". On zaś odpowia

da: "Nie mogę, bo ona jest zapieczętowana".

Iz 29,12 Albo dają księgę takiemu, który nie umie czytać, mówiąc: "Czytajże to", a

on odpowiada: "Nie umiem czytać".

Iz 29,13 Wyrzekł Pan: Ponieważ ten lud zbliża się do Mnie tylko w słowach, i sławi

Mnie tylko wargami, podczas gdy serce jego jest z dala ode Mnie; ponieważ

cześć jego jest dla Mnie tylko wyuczonym przez ludzi zwyczajem, Iz 29,14 dlatego właśnie Ja ponowię niezwykłe działanie cudów i dziwów z tym ludem:

zginie mądrość jego myślicieli, a rozum jego mędrców zaniknie.

1205 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 30

Iz 29,15 Biada tym, którzy się kryją przed Panem, aby zataić swe zamysły, których

czyny osnute są cieniem i którzy mówią: "Kto nas zobaczy i kto nas pozna?" Iz 29,16 O co za przewrotność! Czyż może być garncarz na równi z gliną stawiany?

Czyż może mówić dzieło o swym twórcy: "Nie uczynił mnie", i garnek rzec

o tym, co go ulepił: "Nie ma rozumu?"

Iz 29,17 Czyż nie w krótkim już czasie Liban zamieni się w ogród, a ogród za bór

zostanie uznany?

Iz 29,18 W ów dzień głusi usłyszą słowa księgi, a oczy niewidomych, wolne od mroku

i od ciemności, będą widzieć.

Iz 29,19 Pokorni wzmogą swą radość w Panu, i najubożsi rozweselą się w Świętym

Izraela,

Iz 29,20 bo nie stanie ciemięzcy, z szydercą koniec będzie, i wycięci będą wszyscy, co

za złem gonią:

Iz 29,21 którzy słowem przywodzą drugiego do grzechu, którzy w bramie stawiają

sidła na sędziów i odprawiają sprawiedliwego z niczym.

Iz 29,22 Dlatego tak mówi Pan, Bóg domu Jakuba, który odkupił Abrahama: "Odtąd

Jakub nie będzie się rumienił ani oblicze jego już nie przyblednie, Iz 29,23 bo gdy ujrzy "swe dzieci", dzieło mych rąk, wśród siebie, ogłosi imię moje

jako święte. Wtedy czcić będą Świętego Jakubowego i z bojaźnią szanować

Boga Izraela".

Iz 29,24 Duchem zbłąkani poznają mądrość, a szemrzący zdobędą pouczenie.

Rozdział 30

Iz 30,01 Biada synom zbuntowanym! - wyrocznia Pana. Wykonują zamiary, ale nie

moje, i wiążą się układami, lecz nie z mego natchnienia, tak że dodają grzech

do grzechu.

Iz 30,02 Udają się w podróż do Egiptu bez zasięgnięcia zdania ust moich, aby się uciec

pod opiekę faraona i by się schronić w cieniu Egiptu.

Iz 30,03 Lecz opieka faraona będzie dla was zawstydzeniem, a pohańbieniem ucieczka

w cień Egiptu.

Iz 30,04 Bo jego książęta byli w Soan i jego posłowie doszli do Chanes. Iz 30,05 Wszyscy zawiodą się na narodzie, co będzie nieużyteczny dla nich: ani ku

pomocy, ani na pożytek, tylko na wstyd, a nawet na hańbę.

Iz 30,06 Wyrok na zwierzęta Negebu. Poprzez ziemię utrapienia i ucisku, lwicy i

lwa ryczącego, żmii i latającego smoka, przenoszą swe bogactwa na grzbiecie

osłów i swe skarby na garbie wielbłądów do narodu nieużytecznego. Iz 30,07 Egipt bezskutecznie i na próżno obiecuje pomoc, dlatego nazywam go tak:

"Rahab-bezczynny".

1206 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 30

Iz 30,08 Teraz pójdź, wypisz to na tabliczce, przy nich, i opisz to w księdze, żeby

służyło na przyszłe czasy jako wieczyste świadectwo:

Iz 30,09 Że jest to naród buntowniczy, synowie kłamliwi, synowie, którzy nie chcą

słuchać Prawa Pańskiego,

Iz 30,10 którzy mówią do jasnowidzów: "Nie miejcie widzeń!" i do proroków: "Nie

prorokujcie nam nagiej prawdy! Mówcie nam pochlebstwa, prorokujcie złu

dzenia!

Iz 30,11 Ustąpcie z drogi, zboczcie ze ścieżki, oddalcie sprzed nas Świętego Izraela!" Iz 30,12 Dlatego tak mówi Święty Izraela: "Ponieważ odrzuciliście tę przestrogę, a

położyliście ufność w krzywdzie i zdradzie i na nich się oparli,

Iz 30,13 dlatego występek ten stanie się dla was jakby szczeliną zwiastujących upadek,

sprawiającą wygięcie na wysokim murze, którego zawalenie się następuje na

gle w jednej chwili.

Iz 30,14 Zawalenie to jest jak stłuczenie dzbana garncarza, rozbitego tak bezwzględ

nie, że w jego szczątkach nie da się znaleźć skorupy do zgarnięcia węgli z

ogniska, do zaczerpnięcia wody ze zbiornika".

Iz 30,15 Albowiem tak mówi Pan Bóg, Święty Izraela: "W nawróceniu i spokoju jest

wasze ocalenie, w ciszy i ufności leży wasza siła. Ale wyście tego nie chcieli! Iz 30,16 Owszem, powiedzieliście: "Nie, bo na koniach uciekniemy!" - Dobrze, uciek

niecie! - "I na szybkich [wozach] pomkniemy!" - Dobrze, szybcy będą ci,

którzy pogonią za wami!

Iz 30,17 Tysiąc [ucieknie] przed groźbą jednego, przed groźbą pięciu uciekniecie, aż

zostanie z was tak mało, jak żerdź na szczycie góry i jak znak na pagórku". Iz 30,18 Lecz Pan czeka, by wam okazać łaskę, i dlatego stoi, by się zlitować nad

wami, bo Pan jest sprawiedliwym Bogiem. Szczęśliwi wszyscy, którzy w Nim

ufają!

Iz 30,19 Zaiste, o ludu, który zamieszkujesz Syjon w Jerozolimie, nie będziesz gorzko

płakał. Rychło okaże ci On łaskę na głos twojej prośby. Ledwie usłyszy, od

powie ci.

Iz 30,20 Choćby ci dał Pan chleb ucisku i wodę utrapienia, twój Nauczyciel już nie

odstąpi, ale oczy twoje patrzeć będą na twego Mistrza.

Iz 30,21 Twoje uszy usłyszą słowa rozlegające się za tobą: "To jest droga, idźcie nią!",

gdybyś zboczył na prawo lub na lewo.

Iz 30,22 Wtedy za nieczyste uznasz srebrne obicia twych bożków i złote odzienia twych

posągów. Wyrzucisz je jak brudną szmatę. Powiesz im: "Precz!" Iz 30,23 On użyczy deszczu na twoje zboże, którym obsiejesz rolę, a chleb z urodza

jów gleby będzie soczysty i pożywny. Twoja trzoda będzie się pasła w owym

czasie na rozległych łąkach.

Iz 30,24 Woły i osły obrabiające rolę żreć będą paszę dobrze przyprawioną, która

została przewiana opałką i siedlaczką.

Iz 30,25 Przyjdzie do tego, iż po wszystkich wysokich górach i po wszystkich wzniesio

1207 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 31

nych pagórkach znajdą się strumienie płynących wód na czas wielkiej rzezi,

gdy upadną warownie.

Iz 30,26 Wówczas światło księżyca będzie jak światło słoneczne, a światło słońca sta

nie się siedmiokrotne, jakby światło siedmiu dni - w dniu, gdy Pan opatrzy

rany swego ludu i uleczy jego sińce po razach.

Iz 30,27 Oto imię Pana przychodzi z daleka, gniew Jego rozgorzał, przygniatający Je

go ciężar; Jego wargi pełne są wzburzenia, Jego język jak pożerający ogień. Iz 30,28 Tchnienie Jego jak potok wezbrany, którego nurt dosięga szyi. Przybywa

przesiać narody sitem zniszczenia i włożyć między szczęki ludów wędzidło

zwodnicze.

Iz 30,29 Pieśni mieć będziecie, jak przy obchodzie nocnej uroczystości, i radość serca

jak u tego, co idzie przy dźwiękach fletu, zdążając na górę Pańską, ku Skale

Izraela.

Iz 30,30 Pan da słyszeć swój głos potężny, okaże, jak ramię swe spuszcza w wybuchu

gniewu, wśród płomieni pożerającego ognia, wśród piorunów, ulewy i cięż

kiego gradu.

Iz 30,31 Bo od głosu Pana przerazi się Aszszur, rózgą będzie wysmagany. Iz 30,32 Każde uderzenie kija będzie dla niego karą, którą Pan spuści na niego przy

wtórze bębnów i cytr, i walczyć On z nim będzie w zaciekłych bitwach. Iz 30,33 Bo dawno przygotowano Tofet, ono jest także dla króla gotowe, zostało po

głębione, rozszerzone; stos węgli i drwa w nim obfitują. Tchnienie Pana niby

potok siarki je rozpali.

Rozdział 31

Iz 31,01 Biada tym, którzy zstępują do Egiptu po pomoc, pokładają nadzieję w ko

niach, mają ufność w mnóstwie rydwanów oraz w bardzo wielkiej sile jazdy,

a nie pokładają ufności w Świętym Izraela ani się nie radzą Pana. Iz 31,02 A przecież On również potrafi sprowadzić niedolę; On słów swoich nie cofa,

powstanie przeciw domowi złoczyńców i przeciw pomocy dla źle postępują

cych.

Iz 31,03 Egipcjanie to ludzie, a nie Bóg; ich konie to ciało, a nie duch! Gdy Pan wy

ciągnie rękę, runie wspomożyciel, upadnie wspomagany, i zginą oni wszyscy

razem.

Iz 31,04 Albowiem Pan tak powiedział do mnie: "Podobnie jak lew albo lwiątko po

mrukuje nad swą zdobyczą: gdy przeciw niemu zbierze się tłum pasterzy,

on się nie lęka ich krzyku ani się nie płoszy ich hałasem, tak Pan Zastępów

zstąpi do boju na górze Syjon i na jego pagórku.

Iz 31,05 Jak ptaki latające, tak Pan Zastępów osłoni Jeruzalem, osłoni i ocali, oszczę

1208 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 32

dzi i wyzwoli.

Iz 31,06 Dzieci Izraela, wróćcie do Tego, od którego odstępstwo oddziela was głęboko. Iz 31,07 Zaiste, owego dnia każdy porzuci swe bożki srebrne i bożyszcza złote, które

wam zrobiły grzeszne wasze ręce.

Iz 31,08 Nie od ludzkiego miecza padnie Aszszur, pochłonie go miecz nie człowieczy.

Jeśli ucieknie przed mieczem, kwiat jego wojska pójdzie pod jarzmo. Iz 31,09 Twierdza jego podda się w przestrachu i dowódcy jego załamią się przed

znakiem [zwycięzcy]. Wyrocznia Pana, który ma ogień na Syjonie i piec swój

w Jeruzalem.

Rozdział 32

Iz 32,01 Oto król będzie panował sprawiedliwie i książęta rządzić będą zgodnie z pra

wem;

Iz 32,02 każdy będzie jakby osłoną przed wichrem i schronieniem przed ulewą, jak

strumienie wody na suchym stepie, jak cień olbrzymiej skały na spieczonej

ziemi.

Iz 32,03 Wówczas nie będą przyćmione oczy patrzących, uszy słuchających staną się

uważne.

Iz 32,04 Serca nierozważnych zrozumieją wiedzę, a język jąkałów przemówi wyraźnie. Iz 32,05 Nie będzie już głupi zwany szlachetnym, ani krętacz mieniony wielmożnym. Iz 32,06 Bo głupi wygłasza niedorzeczności i jego serce obmyśla nieprawość, żeby się

dopuszczać bezbożności i głosić błędy o Panu, żeby żołądek głodnego pozo

stawić pusty i spragnionego pozbawić napoju.

Iz 32,07 Co do krętacza, to złe są jego krętactwa; knuje on podstępne sposoby, by

zgubić biednych słowami kłamstwa, chociaż ubogi udowodni swe prawo. Iz 32,08 Szlachetny zaś człowiek zamierza rzeczy szlachetne i trwa statecznie w szla

chetnym działaniu.

Iz 32,09 Kobiety beztroskie, wstańcie, słuchajcie mego głosu! Dziewczęta zbyt pewne

siebie, dajcie posłuch mej mowie!

Iz 32,10 Za rok i kilka dni zadrżycie, pewne siebie, bo winobranie się skończyło, zbio

rów już nie będzie.

Iz 32,11 Lękajcie się, beztroskie! Zadrżyjcie, pewne siebie! Rozbierzcie się i obnażcie,

przepaszcie [worem] biodra!

Iz 32,12 Bijcie się w piersi nad losem pól rozkosznych, nad owocodajną winnicą; Iz 32,13 nad ziemią mojego ludu, gdzie wschodzą ciernie i głogi, nad wszystkimi do

mami radości, nad wesołym miastem.

Iz 32,14 Bo pałac jest opustoszały, hałaśliwe miasto wyludnione; Ofel i Strażnica stały

się jaskiniami na zawsze: uciechą dzikich osłów, pastwiskiem stad.

1209 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 33

Iz 32,15 Wreszcie zostanie wylany na nas Duch z wysokości. Wtedy pustynia stanie

się sadem, a sad za las uważany będzie.

Iz 32,16 Na pustyni osiądzie prawo, a sprawiedliwość zamieszka w sadzie. Iz 32,17 Dziełem sprawiedliwości będzie pokój, a owocem prawa - wieczyste bezpie

czeństwo.

Iz 32,18 Lud mój mieszkać będzie w stolicy pokoju, w mieszkaniach bezpiecznych, w

zacisznych miejscach wypoczynku,

Iz 32,19 choćby las został powalony, a miasto było bardzo poniżone. Iz 32,20 Szczęśliwi! Wy siać będziecie nad każdą wodą, puszczając wolno woły i osły.

Rozdział 33

Iz 33,01 Biada ci, łupieżco, tyś sam nie złupiony, i tobie, grabieżco, sameś nie ogra

biony! Kiedy skończysz łupić, wtedy ciebie złupią, gdy grabież zakończysz,

ograbią też ciebie.

Iz 33,02 Panie, zmiłuj się nad nami, w Tobie mamy nadzieję! Bądź naszym ramieniem

każdego poranka i naszym zbawieniem w czas ucisku.

Iz 33,03 Na głos Twej groźby uciekają ludy, gdy się podniesiesz, pierzchają narody. Iz 33,04 Zbierać będą łupy, jak się zbiera szarańczę, rzucać się na nie jak mrowie

koników polnych.

Iz 33,05 Ponad wszystkim jest Pan, bo mieszka na wysokości! Napełni On Syjon pra

wem i sprawiedliwością.

Iz 33,06 I zawita trwały pokój w jego czasach. Zasobem sił zbawczych - mądrość i

wiedza, jego skarbem jest bojaźń Pańska.

Iz 33,07 Oto wysłani na zwiady wołają z zewnątrz, płaczą gorzko wysłannicy pokoju. Iz 33,08 Opustoszały drogi, przechodniów zabrakło na ścieżkach. Wróg zerwał układy,

odrzucił świadków, nie zważał na nikogo.

Iz 33,09 Kraj ma żałosny wygląd, marnieje; Liban przestał się zielenić, obumiera; Sa

ron - podobny do pustyni, a Baszan i Karmel są ogołocone.

Iz 33,10 "Teraz powstanę - mówi Pan - teraz się podniosę, teraz stanę wysoko. Iz 33,11 Poczniecie siano, zrodzicie słomę, me tchnienie jak ogień was pożre. Iz 33,12 Staną się ludy wypalonym wapnem, jak ścięte ciernie w ogniu spłoną. Iz 33,13 Słuchajcie, najdalsi, co uczyniłem, poznajcie, najbliżsi, mą siłę!" Iz 33,14 Grzesznicy na Syjonie się zlękli, bezbożnych chwyciło drżenie: "Kto z nas

wytrzyma przy trawiącym ogniu? Kto z nas wytrwa wobec wieczystych pło

mieni?"

Iz 33,15 Ten, kto postępuje sprawiedliwie i kto mówi uczciwie, kto odrzuca zyski bez

prawne, kto się wzbrania dłońmi przed wzięciem podarku, kto zatyka uszy,

by o krwi nie słuchać, kto zamyka oczy, by na zło nie patrzeć

1210 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 34

Iz 33,16 ten będzie mieszkał na wysokościach, twierdze na skałach będą jego schro

nieniem; dostarczą mu chleba, wody mu nie zbraknie.

Iz 33,17 Oczy twe ujrzą króla w całej jego krasie, zobaczą krainę bardzo rozległą. Iz 33,18 Serce twe grozę będzie wspominać: "Gdzie ten, co liczył? Gdzie ten, co ważył?

Gdzie ten, co spisywał twierdze?"

Iz 33,19 Nie ujrzysz już ludu zuchwałego, ludu o niewyraźnej mowie, nie do uchwyce

nia uchem, o bełkotliwym i niezrozumiałym języku.

Iz 33,20 Patrz na Syjon, miasto naszych świąt! Twe oczy oglądać będą Jeruzalem,

siedzibę bezpieczną, namiot nieprzenośny, którego kołków nie wyrwą nigdy

ani się żaden jego powróz nie urwie.

Iz 33,21 Bo właśnie tam mamy Pana potężnego, zamiast rzek o szerokich odnogach.

Nie dotrze tam okręt poruszany wiosłami ani się okazalszy statek nie prze

prawi:

Iz 33,23a jego liny obwisną, nie utrzymają prosto swego masztu, nie rozwiną żagla. Iz 33,22 Albowiem Pan jest naszym sędzią, Pan naszym prawodawcą, Pan naszym

królem! On nas zbawi!

Iz 33,23b Wtedy rozdzielą łup ogromny, chromi zagrabią zdobycz. Iz 33,24 Żaden mieszkaniec nie powie: "Jestem chory". Lud, który mieszka w Jeruza

lem, dostąpi odpuszczenia swoich nieprawości.

Rozdział 34

Iz 34,01 Przystąpcie, narody, by słuchać! I wy, ludy, natężcie uwagę! Niech słucha

ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat i wszystko, co na nim wyrasta! Iz 34,02 Bo Pan kipi gniewem na wszystkich pogan i wrze z oburzenia na wszystkie

ich wojska. Przeznaczył je na zagładę, na rzeź je wydał.

Iz 34,03 Zabici ich leżą porzuceni, rozchodzi się zaduch z ich trupów; od krwi ich

rozmiękły góry,

Iz 34,04 całe wojsko niebieskie topnieje. Niebiosa zwijają się jak zwój księgi, wszystkie

ich zastępy opadają, jak opada listowie z winnego krzewu i jak opadają liście

z drzewa figowego.

Iz 34,05 Zaiste, mój miecz upoił się na niebiosach; oto spadnie na Edom, na lud, który

przeznaczyłem na potępienie.

Iz 34,06 Miecz Pana spłynął krwią, pokryty jest tłuszczem, krwią jagniąt i kozłów,

tłuszczem nerek baranich. Bo Pan święci ofiarę w Bosra, wielką rzeź obrzę

dową w kraju Edomitów.

Iz 34,07 Jak bawoły ludy padają, i naród mocarzy - jak woły. Ich ziemia opiła się

krwią, proch jej nasiąknął tłuszczem.

Iz 34,08 Bo to dla Pana dzień pomsty, rok odwetu dla Obrońcy Syjonu.

1211 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 35

Iz 34,09 Potoki Edomu obrócą się w smołę, a proch jego w siarkę; ziemia jego stanie

się smołą płonącą.

Iz 34,10 Nie zagaśnie ni w nocy, ni w dzień, jej dym wznosić się będzie ciągle. Kraj

pozostanie opustoszały z pokolenia w pokolenie, po wiek wieków nikt go nie

przemierzy.

Iz 34,11 Pelikan i jeż go posiądą, puchacz i kruk go zamieszkają; Pan rozciągnie nad

nim sznur nicości i ołowianki opustoszenia.

Iz 34,12 "Kozły się w nim zadomowią". Nie będzie jego dostojników ani królestwa

tam nie obwołają, wszyscy jego książęta będą niczym.

Iz 34,13 Ciernie wyrosną w jego pałacach, pokrzywy i osty w jego warowniach; będzie

to nora szakali, dziedziniec strusich samic.

Iz 34,14 Zdziczałe psy spotkają się z hienami i kozły będą się przyzywać wzajemnie;

co więcej, tam Lilit przycupnie i znajdzie sobie zacisze na spoczynek. Iz 34,15 Tam się wąż gnieździć będzie i znosić jaja, wysiadywać młode i zgarniać je

pod swój cień. Tam i sępy się zlecą, nie będą patrzeć szukając jeden drugie

go.

Iz 34,16 Szukajcie w księdze Pańskiej i odczytajcie: Ani jednego z nich nie zabraknie!

- Bo usta Jego, one rozkazały, i Duch Jego, On je zgromadził.

Iz 34,17 On też rzucił im los i Jego ręka podzieliła im ziemię sznurem mierniczym; na

wieki będą ją dziedziczyli, mieszkać w niej będą z pokolenia w pokolenie.

Rozdział 35

Iz 35,01 Niech się rozweselą pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech

rozkwitnie!

Iz 35,02 Niech wyda kwiaty jak lilie polne, niech się rozraduje, skacząc i wykrzykując

z uciechy. Chwałą Libanu ją obdarzono, ozdobą Karmelu i Saronu. Oni zo

baczą chwałę Pana, wspaniałość naszego Boga.

Iz 35,03 Pokrzepcie ręce osłabłe, wzmocnijcie kolana omdlałe!

Iz 35,04 Powiedzcie małodusznym: "Odwagi! Nie bójcie się! Oto wasz Bóg, oto - po

msta; przychodzi Boża odpłata; On sam przychodzi, by zbawić was". Iz 35,05 Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Iz 35,06 Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń i język niemych wesoło krzyknie. Bo trysną

zdroje wód na pustyni i strumienie na stepie;

Iz 35,07 spieczona ziemia zmieni się w pojezierze, spragniony kraj w krynice wód;

badyle w kryjówkach, gdzie legały szakale - na trzcinę z sitowiem. Iz 35,08 Będzie tam droga czysta, którą nazwą Drogą Świętą. Nie przejdzie nią nie

czysty, "gdy odbywa podróż", i głupi nie będą się tam wałęsać. Iz 35,09 Nie będzie tam lwa, ni zwierz najdzikszy nie wstąpi na nią ani się tam znaj

1212 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 36

dzie, ale tamtędy pójdą wyzwoleni.

Iz 35,10 Odkupieni przez Pana powrócą, przybędą na Syjon z radosnym śpiewem, ze

szczęściem wiecznym na twarzach: osiągną radość i szczęście, ustąpi smutek

i wzdychanie.

Rozdział 36

Iz 36,01 W czternastym roku panowania króla Ezechiasza najechał Sennacheryb, król

asyryjski, wszystkie warowne miasta judzkie i zdobył je.

Iz 36,02 Z Lakisz posłał król asyryjski rabsaka z dużym oddziałem do Jerozolimy prze

ciw Ezechiaszowi. Rabsak zajął stanowisko przy kanale Wyższej Sadzawki,

na drodze Pola Folusznika.

Iz 36,03 A wyszli do niego Eliakim, syn Chilkiasza, zarządca pałacu, Szebna, pisarz,

i Joach, syn Asafa, pełnomocnik.

Iz 36,04 Rabsak zaczął mówić: "Powiedzcie Ezechiaszowi: Tak mówi wielki król, król

asyryjski: Cóż to za bezpieczeństwo, któremu zaufałeś?

Iz 36,05 Myślisz może, iż próżne słowa zdołają zastąpić radę i siłę do walki? W kimże

ty pokładasz ufność, że się zbuntowałeś przeciwko mnie?

Iz 36,06 Oto ty się opierasz na Egipcie, na tej nadłamanej lasce trzcinowej, która,

gdy się kto oprze na niej, wchodzi w dłoń i przebija ją. Taki jest faraon, król

egipski, dla wszystkich, którzy w nim pokładają nadzieję.

Iz 36,07 A jeżeli mi powiesz: "W Panu, Bogu naszym, położyliśmy ufność", to czyż On

nie jest tym, którego wyżyny i ołtarze poznosił Ezechiasz nakazując Judzie i

Jerozolimie: "Przed tym tylko ołtarzem będziecie pokłon oddawać Bogu?" Iz 36,08 Teraz więc, proszę, zrób układ z panem moim, królem asyryjskim: Dam ci

dwa tysiące koni, jeżeli zdołasz wystawić do nich jeźdźców!

Iz 36,09 Jak zmusisz do odwrotu "namiestnika" jednego z najmniejszych sług pana

mego? Ale ty zaufałeś Egiptowi - że dostaniesz rydwany i jazdę. Iz 36,10 A teraz, czyż to wbrew woli Pana najechałem na ten kraj, by go spustoszyć?

Pan rzekł do mnie: "Wyrusz w górę przeciw temu krajowi i spustosz go!"". Iz 36,11 Eliakim, Szebna i Joach powiedzieli do rabsaka: "Mów, prosimy, do sług two

ich po aramejsku, gdyż rozumiemy [ten język]; nie mów do nas po hebrajsku

wobec słuchającego ludu, który jest na murach".

Iz 36,12 Lecz rabsak odrzekł: "Czyż do pana twego i do ciebie posłał mnie pan mój,

abym mówił te słowa? Czyż nie [raczej] do ludzi, którzy siedzą na murach,

[skazani] na jedzenie swego kału i na picie swego moczu razem z wami?" Iz 36,13 Stał więc rabsak i wołał donośnym głosem po hebrajsku tymi słowami: "Słu

chajcie słów wielkiego króla, króla asyryjskiego!

Iz 36,14 Tak mówi król: Niech was nie zwodzi Ezechiasz, bo on nie potrafi was ocalić.

1213 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 37

Iz 36,15 Niech was Ezechiasz nie ożywia ufnością w Panu, zapewniając: "Pan na pew

no wybawi nas; to miasto nie będzie wydane w ręce króla asyryjskiego!" Iz 36,16 Nie słuchajcie Ezechiasza, bo tak mówi król asyryjski: Zawrzyjcie ze mną

pokój i poddajcie się mi, a będziecie jedli owoce, każdy ze swej winnicy i ze

swego drzewa figowego, i będziecie pili wodę, każdy ze swej cysterny, Iz 36,17 aż przyjdę zabrać was do kraju podobnego do waszego, kraju zboża i młodego

wina, kraju chleba i winnic.

Iz 36,18 Tylko Ezechiasz niech was nie oszukuje, mówiąc: "Wybawi nas Pan". Czyż

bogowie narodów uratowali każdy swój kraj z ręki króla asyryjskiego? Iz 36,19 Gdzie są bogowie Chamatu i Arpadu? Gdzie bogowie Sefarwaim? A czy wy

bawili Samarię z mojej ręki?

Iz 36,20 Którzy spośród wszystkich bogów tych krajów uratowali swój kraj z mojej

ręki, żeby Pan miał wybawić z mojej mocy Jeruzalem?"

Iz 36,21 Oni zaś wysłuchali w milczeniu i nie odpowiedzieli mu ani słowa, bo taki był

rozkaz królewski: "Nie odpowiadajcie mu!"

Iz 36,22 Przyszli więc z rozdartymi szatami do Ezechiasza Eliakim, syn Chilkiasza,

i pisarz Szebna, i syn Asafa Joach, pełnomocnik, i oznajmili mu wypowiedź

rabsaka.

Rozdział 37

Iz 37,01 Gdy to usłyszał król Ezechiasz, rozdarł swe szaty, okrył się worem i udał się

do świątyni Pańskiej.

Iz 37,02 Potem posłał Eliakima, zarządcę pałacu, i Szebnę, pisarza, i starszych kapła

nów, obleczonych w wory, do proroka Izajasza, syna Amosa,

Iz 37,03 by mu powiedzieli: "Tak mówi Ezechiasz: Ten dzień jest dniem utrapienia i

kary, i hańby. Albowiem dojrzały dzieci do swoich narodzin, a nie ma siły do

ich porodzenia.

Iz 37,04 Może Pan, Bóg twój, raczy usłyszeć słowa rabsaka, którego przysłał król

asyryjski, jego pan, aby znieważać Boga żywego, i skarze go za słowa, które

usłyszał Pan, Bóg twój. Przeto wznieś modlitwę na Resztę, która jeszcze po

zostaje".

Iz 37,05 Przyszli więc słudzy króla Ezechiasza do Izajasza.

Iz 37,06 Izajasz zaś rzekł do nich: "Tak powiecie waszemu panu: Tak mówi Pan: Nie

bój się słów, które usłyszałeś, a którymi pachołcy króla asyryjskiego rzucali

Mi bluźnierstwa.

Iz 37,07 Oto Ja spowoduję w nim takie usposobienie, że na wiadomość, którą usłyszy,

wróci do swego kraju; i sprawię, że w swoim kraju padnie od miecza". Iz 37,08 Wrócił rabsak i zastał króla asyryjskiego zdobywającego Libnę. Posłyszał

1214 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 37

bowiem, że [król] ustąpił spod Lakisz.

Iz 37,09 Gdy [Sennacheryb] otrzymał wieść o Tirhace, królu Kusz, głoszącą: "Wyru

szył na wojnę przeciw tobie", "gdy usłyszał", wyprawił posłów do Ezechiasza,

polecając:

Iz 37,10 "Tak powiecie Ezechiaszowi, królowi judzkiemu: Niech cię nie zwodzi twój

Bóg, w którym położyłeś nadzieję, zapewnieniem: "Nie będzie wydana Jero

zolima w ręce króla asyryjskiego".

Iz 37,11 Oto ty słyszałeś, co zrobili królowie asyryjscy wszystkim krajom, przezna

czając je na zagładę, a ty miałbyś ocaleć?

Iz 37,12 Czy bogowie narodów, jakie moi przodkowie wyniszczyli, ocalili je? Gozan i

Charan, i Resef, i Edanitów, którzy byli w Telassar?

Iz 37,13 Gdzie jest król Chamatu, król Arpadu, król miasta Sefarwaim, Heny i Iw

wy?"

Iz 37,14 Ezechiasz wziął list z ręki posłów i przeczytał go. Następnie poszedł do świą

tyni Pańskiej i rozwinął go przed Panem.

Iz 37,15 I zanosił modły Ezechiasz do Pana, mówiąc:

Iz 37,16 "O Panie Zastępów, Boże Izraela, który zasiadasz na cherubach, Ty sam je

steś Bogiem wszystkich królestw świata, Tyś uczynił niebo i ziemię. Iz 37,17 Nakłoń, Panie, Twego ucha, i usłysz! Otwórz, Panie, Twoje oczy, i popatrz!

Słuchaj wszystkich słów Sennacheryba, które przysłał, by znieważać Boga

żywego.

Iz 37,18 To prawda, o Panie, że królowie asyryjscy wyniszczyli wszystkie narody i

kraje ich.

Iz 37,19 W ogień wrzucili ich bogów, bo ci nie byli bogami, lecz tylko dziełem rąk

ludzkich z drzewa i z kamienia, więc ich zniweczyli.

Iz 37,20 Teraz więc, o Panie, Boże nasz, wybaw nas z jego ręki, i niech wiedzą wszyst

kie królestwa ziemi, że Ty sam jesteś Bogiem, o Panie!"

Iz 37,21 Wówczas Izajasz, syn Amosa, posłał Ezechiaszowi oświadczenie: "Tak mówi

Pan, Bóg Izraela: [Wysłuchałem] tego, o co się modliłeś do Mnie w sprawie

Sennacheryba, króla Asyrii.

Iz 37,22 Oto wyrocznia, którą wydał Pan na niego: Gardzi tobą, szydzi z ciebie Dzie

wica, Córa Syjonu; za tobą potrząsa głową Córa Jeruzalem.

Iz 37,23 Komuś ubliżył i komu bluźnił? Przeciw komu twój głos podniosłeś i w górę

wzbiłeś twe oczy? Przeciw Świętemu Izraela!

Iz 37,24 Przez swych służalców urągałeś Panu. Mówiłeś: "Z mnóstwem mych rydwa

nów wyszedłem na szczyty górskie, na najdalsze grzbiety Libanu. Wyciąłem

jego cedry najwyższe, co najpiękniejsze jego cyprysy. Wtargnąłem w jego

ostatnie ustronie, w jego bujną gęstwinę leśną.

Iz 37,25 Drążyłem studnie i piłem obce wody, stopami nóg moich wysuszyłem wszyst

kie rzeki Egiptu".

Iz 37,26 Czy nie słyszałeś? Z dawna to przygotowałem. Co ułożyłem od prastarych

1215 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 38

czasów, to teraz w czyn wprowadzam. Miałeś obrócić w stosy gruzów obwa

rowane miasta.

Iz 37,27 Mieszkańcy ich bezsilni, przelękli się i okryli wstydem. Stali się jak rośliny na

polu i jak młoda trawa zielona, jak zielsko na dachach spalone podmuchem

wiatru wschodniego.

Iz 37,28 Wiem, [kiedy wstajesz i] kiedy spoczywasz, kiedy wychodzisz i kiedy powra

casz, "i jak cię ponosi złość przeciw Mnie".

Iz 37,29 Ponieważ cię złość ponosi przeciw Mnie i twa zuchwałość doszła moich uszu,

przeto ci w nozdrza założę me kolce i wędzidło moje na wargi, by zmusić cię

do odwrotu drogą, którą przybyłeś.

Iz 37,30 To niechaj ci za znak posłuży: w tym roku żywcie się ziarnem pozostawionym

po zbiorze; na przyszły zaś rok tym, co samo obrodzi, ale na trzeci rok siejcie

i zbierajcie, zakładajcie winnice i spożywajcie z nich owoce.

Iz 37,31 Reszta ocalałych z domu Judy ponownie zapuści w głąb korzenie i w górze

wyda owoce.

Iz 37,32 Albowiem z Jeruzalem wyjdzie Reszta i z góry Syjonu garstka ocalałych.

Zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona.

Iz 37,33 Dlatego tak mówi Pan o królu asyryjskim: Nie wejdzie on do tego miasta

ani nie wypuści tam strzały, nie nastawi przeciw niemu tarczy ani nie usypie

wału.

Iz 37,34 Drogą tą [samą], którą przybył, powróci, a do miasta tego nie wejdzie.

Wyrocznia Pana.

Iz 37,35 Otoczę opieką to miasto i ocalę je, przez wzgląd na Mnie i na sługę mego

Dawida".

Iz 37,36 [Tejże samej nocy] wyszedł Anioł Pański i pobił w obozie Asyryjczyków sto

osiemdziesiąt pięć tysięcy. I oto rano, gdy trzeba było wstawać, wszyscy oni

byli martwi.

Iz 37,37 Sennacheryb więc, król Asyrii, zwinął obóz i odszedł; wrócił się i pozostał w

Niniwie.

Iz 37,38 A zdarzyło się, że gdy się on modlił w świątyni Nisroka, swego bożka, synowie

jego, Adramelek i Sereser, zabili go mieczem, a sami zbiegli do kraju Ararat.

Syn jego, Asarhaddon, został w jego miejsce królem.

Rozdział 38

Iz 38,01 W owych dniach Ezechiasz zachorował śmiertelnie. Prorok Izajasz, syn Amo

sa, przyszedł do niego i rzekł mu: "Tak mówi Pan: Rozporządź domem twoim,

bo umrzesz i nie będziesz żył".

Iz 38,02 Wtedy Ezechiasz odwrócił się do ściany i modlił się do Pana.

1216 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 38

Iz 38,03 A mówił tak: "Ach, Panie, wspomnij na to, proszę, że postępowałem wobec

Ciebie wiernie i z doskonałym sercem, że czyniłem to, co miłe oczom Two

im". I płakał Ezechiasz bardzo rzewnie.

Iz 38,04 Wówczas Pan skierował do Izajasza słowo tej treści:

Iz 38,05 "Idź, by oznajmić Ezechiaszowi: Tak mówi Pan, Bóg Dawida, twego praojca:

Słyszałem twoją modlitwę, widziałem twoje łzy. Uzdrowię cię. Za trzy dni

pójdziesz do świątyni Pańskiej. Oto dodam do twego życia piętnaście lat. Iz 38,06 Wybawię ciebie i to miasto z ręki króla asyryjskiego i roztoczę opiekę nad

tym miastem". "

Iz 38,21 Powiedział też Izajasz: "Weźcie placek figowy i przyłóżcie do wrzodu, a zdrów

będzie!"

Iz 38,22 Ezechiasz zaś rzekł: "Jaki znak upewni mię, że wejdę do świątyni Pańskiej?"" Iz 38,07 [Izajasz odrzekł:] "Niech ci będzie ten znak od Pana, że spełni On tę rzecz,

którą przyrzekł:

Iz 38,08 Oto ja cofnę cień [wskazówki zegarowej] o dziesięć stopni, po których słońce

już zeszło na [słonecznym] zegarze Achaza". I cofnęło się słońce o dziesięć

stopni, po których już zeszło.

Iz 38,09 Pieśń Ezechiasza, króla judzkiego, gdy popadł w chorobę, ale został z niej

uzdrowiony:

Iz 38,10 Mówiłem: W połowie moich dni muszę odejść; w bramach Szeolu odczuję

brak reszty lat moich!

Iz 38,11 Mówiłem: Nie ujrzę już Pana na ziemi żyjących, nie będę już patrzył na

nikogo spośród mieszkańców tego świata.

Iz 38,12 Mieszkanie me rozbiorą i przeniosą ode mnie jak namiot pasterzy. Zwijam

jak tkacz moje życie. On mnie odcina od nici. Za dzień i jedną noc mnie

zamęczysz.

Iz 38,13 Krzyczę aż do rana. On kruszy jak lew wszystkie me kości: "w ciągu dnia i

jednej nocy mnie zamęczysz".

Iz 38,14 Jak pisklę jaskółcze, tak kwilę, wzdycham jak gołębica. Oczy me słabną pa

trząc ku górze. Panie, cierpię ucisk: Stań przy mnie!

Iz 38,15 Cóż mam mówić? Wszak On mi powiedział i On to sprawił. Przeżyję spokoj

nie wszystkie moje lata po chwilach goryczy mej duszy.

Iz 38,16 Nad którymi Pan czuwa, ci żyją, wśród nich dopełni się życie ducha mego.

Uzdrowiłeś mnie i żyć dozwoliłeś!

Iz 38,17 Oto na zdrowie zamienił mi gorycz. Ty zachowałeś mą duszę od dołu unice

stwienia, gdyż poza siebie rzuciłeś wszystkie moje grzechy.

Iz 38,18 Zaiste, nie Szeol Cię sławi ani Śmierć wychwala Ciebie; nie ci oglądają się na

Twoją wierność, którzy w dół zstępują.

Iz 38,19 Żywy, żywy Cię tylko wysławia, tak jak ja dzisiaj. Ojciec dzieciom rozgłasza

Twoją wierność.

Iz 38,20 Pan mnie zachowuje! Więc grać będziemy me pieśni na strunach przez wszyst

1217 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 40

kie dni naszego życia w świątyni Pańskiej.

Rozdział 39

Iz 39,01 W owym czasie Merodak-Baladan, syn Baladana, król babiloński, wysłał listy

i dary do Ezechiasza, bo dowiedział się, że był chory i wyzdrowiał. Iz 39,02 Ezechiasz był rad posłom i pokazał im cały swój skarbiec, srebro i złoto,

wonności i cenną oliwę, całą też swoją zbrojownię oraz wszystko, co się znaj

dowało w jego składach. Nie było rzeczy, której by nie pokazał im Ezechiasz

w swoim pałacu i we wszystkich swoich włościach.

Iz 39,03 Wówczas prorok Izajasz przyszedł do króla Ezechiasza i zagadnął go: "Co

mówili ci mężowie i skąd przybyli do ciebie?" Ezechiasz odrzekł: "Z dalekiego

kraju przybyli do mnie, z Babilonu".

Iz 39,04 Znowu zapytał: "Co widzieli w twoim pałacu?" Odpowiedział Ezechiasz:

"Widzieli wszystko, cokolwiek jest w moim pałacu; nie było rzeczy w moich

składach, której bym im nie pokazał".

Iz 39,05 Wtedy Izajasz powiedział do Ezechiasza: "Posłuchaj słowa Pana Zastępów! Iz 39,06 Oto nadejdą dni, gdy to wszystko, co jest w twoim pałacu i co nagromadzili

twoi przodkowie aż do dzisiejszego dnia, zostanie zabrane do Babilonu. Nic

nie pozostanie, mówi Pan.

Iz 39,07 A z synów twoich, którzy będą pochodzić od ciebie, z tych, którym dasz życie,

wybierze się dworzan do pałacu króla babilońskiego".

Iz 39,08 Ezechiasz rzekł do Izajasza: "Pomyślne jest słowo Pańskie, któreś wygło

sił". Myślał bowiem: "Będzie spokój i bezpieczeństwo przynajmniej za mego

życia".

Rozdział 40

Iz 40,01 "Pocieszcie, pocieszcie mój lud!" - mówi wasz Bóg.

Iz 40,02 "Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby

się skończył, że nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę

w dwójnasób za wszystkie swe grzechy",

Iz 40,03 Głos się rozlega: "Drogę dla Pana przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na

pustkowiu gościniec naszemu Bogu!

Iz 40,04 Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i wzgórza obniżą; rów

niną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną gładką.

Iz 40,05 Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją wszelkie ciało zobaczy, bo usta

1218 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 40

Pańskie to powiedziały".

Iz 40,06 Głos się odzywa: "Wołaj!" - I rzekłem: Co mam wołać? - "Wszelkie ciało to

jakby trawa, a cały wdzięk jego jest niby kwiat polny.

Iz 40,07 Trawa usycha, więdnie kwiat, gdy na nie wiatr Pana powieje. "Prawdziwie,

trawą jest naród".

Iz 40,08 Trawa usycha, więdnie kwiat, lecz słowo Boga naszego trwa na wieki". Iz 40,09 Wstąpże na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny w Syjonie! Podnieś moc

no twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem! Podnieś głos, nie bój

się! Powiedz miastom judzkim: "Oto wasz Bóg!"

Iz 40,10 Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę. Oto Jego na

groda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata.

Iz 40,11 Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę, gromadzi [ją] swoim ramieniem,

jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie.

Iz 40,12 Kto zmierzył wody morskie swą garścią i piędzią wymierzył niebiosa? Kto

zawarł ziemię w miarce? Kto zważył góry na wadze i pagórki na szalach? Iz 40,13 Kto zdołał zbadać ducha Pana? Kto w roli doradcy dawał Mu wskazania? Iz 40,14 Do kogo się On zwracał po radę i światło, żeby Go pouczył o ścieżkach prawa,

żeby Go nauczył wiedzy i wskazał Mu drogę roztropności?

Iz 40,15 Oto narody są jak kropla wody u wiadra, uważa się je za pyłek na szali. Oto

wyspy ważą tyle co ziarnko prochu.

Iz 40,16 I [lasów] Libanu nie starczy na paliwo ani jego zwierzyny na całopalenie. Iz 40,17 Niczym są przed Nim wszystkie narody, znaczą dla Niego tyle co nicość i

pustka.

Iz 40,18 Do kogóż to przyrównacie Boga i jaki obraz zastosujecie do Niego? Iz 40,19 Ludwisarz odlewa posąg, a złotnik powleka go złotem i srebrne łańcuszki

wykuwa.

Iz 40,41,

Iz 40,06 Pomagają sobie jeden drugiemu - i mówią nawzajem do siebie: "Śmiało!" Iz 40,07 Ludwisarz zachęca złotnika, a wygładzający młotem - tego, co kuje na kowa

dle; ocenia sprawnie: "W porządku"; i umacnia gwoźdźmi [posąg], żeby się

nie zachwiał.

Iz 40,20 Kogo nie stać na taką ofiarę, wybiera drzewo nie próchniejące; stara się o

biegłego rzeźbiarza, żeby trwały posąg wystawić.

Iz 40,21 Czy nie wiecie tego? Czyście nie słyszeli? Czy wam nie głoszono od początku?

Czyście nie pojęli utworzenia ziemi?

Iz 40,22 Ten, co mieszka nad kręgiem ziemi, której mieszkańcy są jak szarańcza, On

rozciągnął niebiosa jak tkaninę i rozpiął je jak namiot mieszkalny. Iz 40,23 On możnych obraca wniwecz, unicestwia władców ziemi. Iz 40,24 Ledwie ich wszczepiono, ledwie posiano, ledwie się w ziemi pień ich zako

rzenił, On powiał na nich i pousychali, a wicher gwałtowny porwał ich jak

słomkę.

1219 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 41

Iz 40,25 "Z kimże byście mogli Mnie porównać, tak, żeby Mi dorównał?" - mówi Świę

ty.

Iz 40,26 Podnieście oczy w górę i patrzcie: Kto stworzył te [gwiazdy]? - Ten, który

w szykach prowadzi ich wojsko, wszystkie je woła po imieniu. Spod takiej

potęgi i olbrzymiej siły nikt się nie uchyli.

Iz 40,27 Czemu mówisz, Jakubie, i ty, Izraelu, powtarzasz: "Zakryta jest moja droga

przed Panem i prawo me przed Bogiem przeoczone?"

Iz 40,28 Czy nie wiesz tego? Czyś nie słyszał? Pan - to Bóg wieczny, Stwórca krańców

ziemi. On się nie męczy ani nie nuży, Jego mądrość jest niezgłębiona. Iz 40,29 On dodaje mocy zmęczonemu i pomnaża siły omdlałego. Iz 40,30 Chłopcy się męczą i nużą, chwieją się słabnąc młodzieńcy, Iz 40,31 lecz ci, co zaufali Panu, odzyskują siły, otrzymują skrzydła jak orły: biegną

bez zmęczenia, bez znużenia idą.

Rozdział 41

Iz 41,01 "Uciszcie się, wyspy, ażeby Mnie słuchać! Niechaj narody odświeżą swe siły!

Niechaj wystąpią, wtedy niech mówią: "Udajmy się razem do sądu!" Iz 41,02 Kto wzbudził ze Wschodu tego, którego sprawiedliwość przyzywa na każdym

kroku? Kto mu poddaje narody i upokarza królów? Miecz jego ściera ich na

proch, jego łuk roznosi ich jak słomę.

Iz 41,03 On ściga ich, przechodzi nietknięty, jakby stopami nie dotykał ścieżki. Iz 41,04 Kto zdziałał to i uczynił? Ten, co [z nicości] wywołuje od początku pokolenia,

Ja, Pan, jestem pierwszy, z ostatnimi również Ja będę!"

Iz 41,05 Spojrzały wyspy i lękają się, drżą krańce ziemi! - Zbliżają się i przychodzą. Iz 41,08 Ty zaś, Izraelu, mój sługo, Jakubie, którego wybrałem sobie, potomstwo

Abrahama, mego przyjaciela!

Iz 41,09 Ty, którego pochwyciłem na krańcach ziemi, powołałem cię z jej stron naj

dalszych i rzekłem ci: "Sługą moim jesteś, wybrałem cię, a nie odrzuciłem". Iz 41,10 Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem.

Umacniam cię, jeszcze i wspomagam, podtrzymuję cię moją prawicą spra

wiedliwą.

Iz 41,11 Oto wstydem i hańbą się okryją wszyscy rozjątrzeni na ciebie. Unicestwieni

będą i zginą ludzie kłócący się z tobą.

Iz 41,12 Będziesz ich szukał, lecz nie znajdziesz tych ludzi, twoich przeciwników. Uni

cestwieni będą i na nic zejdą ludzie walczący z tobą.

Iz 41,13 Albowiem Ja, Pan, twój Bóg, ująłem cię za prawicę mówiąc ci: "Nie lękaj się,

przychodzę ci z pomocą".

Iz 41,14 Nie bój się, robaczku Jakubie, nieboraku Izraelu! Ja cię wspomagam - wy

1220 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 42

rocznia Pana - odkupicielem twoim - Święty Izraela.

Iz 41,15 Oto Ja przemieniam cię w młockarskie sanie, nowe, o podwójnym rzędzie

zębów: ty zmłócisz i wykruszysz góry, zmienisz pagórki w drobną sieczkę; Iz 41,16 ty je przewiejesz, a wicher je porwie i trąba powietrzna rozmiecie. Ty nato

miast rozradujesz się w Panu, chlubić się będziesz w Świętym Izraela. Iz 41,17 Nędzni i biedni szukają wody, i nie ma! Ich język wysechł już z pragnienia.

Ja, Pan, wysłucham ich, nie opuszczę ich Ja, Bóg Izraela.

Iz 41,18 Każę wytrysnąć strumieniom na nagich wzgórzach i źródłom wód pośrodku

nizin. Zamienię pustynię na pojezierze, a wyschniętą ziemię na wodotryski. Iz 41,19 Na pustyni zasadzę cedry, akacje, mirty i oliwki; rozkrzewię na pustkowiu

cyprysy, wiązy i bukszpan obok siebie.

Iz 41,20 Ażeby widzieli i poznali, rozważyli i pojęli [wszyscy], że ręka Pańska to uczy

niła, że Święty Izraela tego dokonał.

Iz 41,21 Przedłóżcie waszą sprawę sporną, mówi Pan, podajcie wasze mocne dowody,

mówi Król Jakuba.

Iz 41,22 Niechaj przystąpią i niech Nam objawią to, co się ma zdarzyć. Jakie były

przeszłe rzeczy? Objawcie, abyśmy to wzięli do serca. Albo oznajmijcie Nam

przyszłe rzeczy, abyśmy mogli poznać ich spełnienie.

Iz 41,23 Objawcie to, co ma nadejść w przyszłości, abyśmy poznali, czy jesteście boga

mi. Zróbcie choć coś, czy dobrego, czy złego, żebyśmy to z podziwem wszyscy

oglądali.

Iz 41,24 Otóż wy jesteście niczym i wasze dzieła są niczym; obrzydliwością jest ten,

kto was wybiera.

Iz 41,25 Wzbudziłem kogoś z Północy i przyszedł, ze Wschodu słońca wezwałem go po

imieniu. On zdeptał możnowładców jak błoto, podobnie jak garncarz depcze

glinę.

Iz 41,26 Kto objawił to z początku, żebyśmy wiedzieli, i to długo naprzód, byśmy rze

kli: "Słusznie?" - Nikt nie objawiał, nikt nie obwieszczał, nikt też nie słyszał

słów waszych.

Iz 41,27 Pierwszy Ja [ogłaszam] Syjonowi: "Oto one!" i Jerozolimie daję radosnego

zwiastuna.

Iz 41,28 Patrzyłem: lecz nie było nikogo, nikogo z nich - zdolnego do rady, żeby od

rzekł słowo, gdy go spytam.

Iz 41,29 Oto wszyscy oni są czczą ułudą; dzieła ich nie istnieją, posągi ich to znikomość

i pustka.

Rozdział 42

Iz 42,01 Oto mój Sługa, którego podtrzymuję. Wybrany mój, w którym mam upodo

1221 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 42

banie. Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął; On przyniesie narodom

Prawo.

Iz 42,02 Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Iz 42,03 Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On

niezachwianie przyniesie Prawo.

Iz 42,04 Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia

wyczekują wyspy.

Iz 42,05 Tak mówi Pan Bóg, który stworzył i rozpiął niebo, rozpostarł ziemię wraz

z jej plonami, dał ludziom na niej dech ożywczy i tchnienie tym, co po niej

chodzą.

Iz 42,06 Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, usta

nowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów,

Iz 42,07 abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z

więzienia tych, co mieszkają w ciemności.

Iz 42,08 Ja, któremu na imię jest Jahwe, chwały mojej nie odstąpię innemu ani czci

mojej bożkom.

Iz 42,09 Pierwsze wydarzenia oto już nadeszły, nowe zaś Ja zapowiadam, zanim się

rozwiną, [już] wam je ogłaszam".

Iz 42,10 Śpiewajcie Panu pieśń nową, chwałę Jego od krańców ziemi! Niech Go sławi

morze i co je napełnia, wyspy wraz z ich mieszkańcami!

Iz 42,11 Niech głos podniesie pustynia z miastami, osiedla, które zamieszkuje Kedar.

Mieszkańcy Sela niech wznoszą okrzyki, ze szczytów gór niech nawołują ra

dośnie!

Iz 42,12 Niech oddają chwałę Panu i niechaj głoszą cześć Jego na wyspach! Iz 42,13 Jak bohater posuwa się Pan, i jak wojownik pobudza waleczność; rzuca hasło,

okrzyk wydaje wojenny, góruje męstwem nad nieprzyjaciółmi.

Iz 42,14 "Milczałem od długiego czasu, w spokoju wstrzymywałem siebie, teraz jakby

rodząca zakrzyknę, dyszeć będę z gniewu, zabraknie mi tchu.

Iz 42,15 Wypalę góry i wzgórza, sprawię, że wyschnie wszystka ich zieleń, przemienię

rzeki na stawy, a jeziora osuszę.

Iz 42,16 Sprawię, że niewidomi pójdą po nieznanej drodze, powiodę ich ścieżkami,

których nie znają, ciemności zmienię przed nimi w światło, a wyboiste miej

sca w równinę. Oto są rzeczy, których dokonam i nie zaniecham. Iz 42,17 Wstecz się odwrócą z wielkim zawstydzeniem ci, którzy w bożkach pokładają

ufność, którzy mówią ulanym posągom: "Jesteście bogami naszymi"". Iz 42,18 Głusi, słuchajcie! Niewidomi, natężcie wzrok, by widzieć! Iz 42,19 Kto jest niewidomy, jeżeli nie mój sługa, i głuchy, jak posłaniec, którego po

syłam? Kto jest niewidomy, jak mój wysłannik i głuchy, jak Sługa Pański? Iz 42,20 Widzeń mnóstwo, lecz ich nie przestrzegają; otwarte mają uszy, ale nikt nie

słucha.

Iz 42,21 Spodobało się Panu w Jego sprawiedliwości okazać wielkość i wspaniałość

1222 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 43

Prawa.

Iz 42,22 A jednak jest to naród złupiony i ograbiony: wszystkich spętano po jaskiniach

oraz zamknięto w więzieniach; na łup zostali wydani i nikt ich nie ratuje; na

rabunek, i nikt nie powie: "Oddaj!"

Iz 42,23 Kto między wami daje temu posłuch? Kto uważnie słucha o przyszłości? Iz 42,24 Kto wydał Jakuba na rabunek i Izraela - łupieżcom? Czyż nie przeciw Pa

nu myśmy zgrzeszyli i nie chcieli postępować Jego drogami ani słuchać Jego

Prawa?

Iz 42,25 Więc wylał na Izraela żar swego gniewu i okropności wojny. Wybuchła ona

zewsząd pożogą, a on się nie spostrzegł, obróciła go w perzynę, lecz on nie

wziął tego do serca.

Rozdział 43

Iz 43,01 Ale teraz tak mówi Pan, Stworzyciel twój, Jakubie, i Twórca twój, o Izraelu:

"Nie lękaj się, bo cię wykupiłem, wezwałem cię po imieniu; tyś moim! Iz 43,02 Gdy pójdziesz przez wody, Ja będę z tobą, i gdy przez rzeki, nie zatopią

ciebie. Gdy pójdziesz przez ogień, nie spalisz się, i nie strawi cię płomień. Iz 43,03 Albowiem Ja jestem Pan, twój Bóg, Święty Izraela, twój Zbawca. Daję Egipt

jako twój okup, Kusz i Sabę w zamian za ciebie.

Iz 43,04 Ponieważ drogi jesteś w moich oczach, nabrałeś wartości i Ja cię miłuję, prze

to daję ludzi za ciebie i narody za życie twoje.

Iz 43,05 Nie lękaj się, bo jestem z tobą. Przywiodę ze Wschodu twe plemię i z Zachodu

cię pozbieram.

Iz 43,06 Północy powiem: "Oddaj!" i Południowi: "Nie zatrzymuj!" Przywiedź moich

synów z daleka i córki moje z krańców ziemi.

Iz 43,07 Wszystkich, którzy noszą me imię i których stworzyłem dla mojej chwały,

ukształtowałem ich i moim są dziełem.

Iz 43,08 Wyprowadź lud ślepy, choć mający oczy, i głuchy, choć obdarzony uszami. Iz 43,09 Niech wszystkie ludy zbiorą się razem i niech się zgromadzą narody! Który

z nich może to ogłosić i oznajmić nam minione rzeczy? Niech pozostawią

swych świadków na usprawiedliwienie, aby ich słuchano i przytaknięto: "To

prawda!"

Iz 43,10 Wy jesteście moimi świadkami - wyrocznia Pana - i moimi sługami, których

wybrałem, abyście mogli poznać i uwierzyć Mi, oraz zrozumieć, że tylko Ja

istnieję. Boga utworzonego przede Mną nie było ani po Mnie nie będzie. Iz 43,11 Ja, Pan, tylko Ja istnieję i poza Mną nie ma żadnego zbawcy. Iz 43,12 To Ja zapowiedziałem, wyzwoliłem i obwieściłem, a nie ktoś obcy wśród was.

Wy jesteście świadkami moimi - wyrocznia Pana - że Ja jestem Bogiem,

1223 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 44

Iz 43,13 owszem, od wieczności Nim jestem. I nikt się nie wymknie z mej ręki. Któż

może zmienić to, co Ja zdziałam?"

Iz 43,14 Tak mówi Pan, wasz Odkupiciel, Święty Izraela: "Ze względu na was posła

łem do Babilonu [zdobywcę]: i sprawię, że opadną wszystkie zawory więzień,

a Chaldejczycy wybuchną biadaniem.

Iz 43,15 Ja jestem Pan, wasz Święty, Stworzyciel Izraela, wasz Król! Iz 43,16 Tak mówi Pan, który otworzył drogę przez morze i ścieżkę przez potężne

wody;

Iz 43,17 który wiódł na wyprawę wozy i konie, także i potężne wojsko; upadli, już nie

powstaną, zgaśli, jak knotek zostali zdmuchnięci.

Iz 43,18 Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych

rzeczy.

Iz 43,19 Oto Ja dokonuję rzeczy nowej: pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie?

Otworzę też drogę na pustyni, ścieżyny na pustkowiu.

Iz 43,20 Sławić Mnie będą zwierzęta polne, szakale i strusie, gdyż na pustyni dostarczę

wody i rzek na pustkowiu, aby napoić mój lud wybrany.

Iz 43,21 Lud ten, który sobie utworzyłem, opowiadać będzie moją chwałę. Iz 43,22 Lecz ty, Jakubie, nie wzywałeś Mnie, bo się Mną znudziłeś, Izraelu! Iz 43,23 Nie przyniosłeś Mi baranka na całopalenie ani Mnie nie uczciłeś krwawymi

ofiarami. Nie zmuszałem cię do ofiary niekrwawej ani cię nie trudziłem ofiarą

kadzidła.

Iz 43,24 Nie kupiłeś Mi wonnej trzciny za pieniądze ani Mnie nie upoiłeś tłuszczem

twoich ofiar; raczej Mi przykrość zadałeś twoimi grzechami, występkami two

imi Mnie zamęczasz.

Iz 43,25 Ja, właśnie Ja przekreślam twe przestępstwa i nie wspominam twych grze

chów.

Iz 43,26 Obudź Mą pamięć, rozprawmy się wspólnie, mów ty, ażeby się usprawiedli

wić.

Iz 43,27 Zgrzeszył twój pierwszy ojciec, pośrednicy twoi wykroczyli przeciw Mnie. Iz 43,28 Więc sponiewierałem książąt mego przybytku, obłożyłem klątwą Jakuba.

Izraela [wydałem] na zniewagi.

Rozdział 44

Iz 44,01 Teraz więc słuchaj, Jakubie, mój sługo, Izraelu, którego wybrałem! Iz 44,02 Tak mówi Pan, twój sprawca, twój twórca od narodzenia, twój wspomożyciel:

Nie bój się, sługo mój, Jakubie, Jeszurunie, którego wybrałem.

Iz 44,03 Bo rozleję wody po spragnionej glebie i zdroje po wyschniętej ziemi. Przeleję

Ducha mego na twoje plemię i błogosławieństwo moje na twych potomków.

1224 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 44

Iz 44,04 Wyrastać będą jak trawa wśród wody, jak topole nad bieżącymi wodami. Iz 44,05 Jeden powie: "Należę do Pana", a drugi się nazwie imieniem Jakuba, inny

zaś napisze na swej ręce: "Pan" i otrzyma imię Izrael.

Iz 44,06 Tak mówi Pan, Król Izraela i Odkupiciel jego, Pan Zastępów: Ja jestem

pierwszy i Ja ostatni; i nie ma poza Mną boga.

Iz 44,07 Któż jest do Mnie podobny? - Niech woła, niech to ogłosi i niech Mi do

wiedzie! Kto przepowiedział przyszłość od wieków i to, co ma nadejść, niech

nam obwieści!

Iz 44,08 Nie lękajcie się ani nie przerażajcie! Czyż nie przepowiedziałem z dawna i nie

oznajmiłem? Wy jesteście moimi świadkami: czy jest jaki Bóg oprócz Mnie?

albo inna Skała? - Ja nie znam takiego!

Iz 44,09 Wszyscy rzeźbiarze bożków są niczym; dzieła ich ulubione na nic się nie zda

dzą; ich czciciele sami nie widzą ani nie zdają sobie sprawy, że się okrywają

hańbą.

Iz 44,10 Kto rzeźbi bożka i odlewa posąg, żeby nie mieć pożytku? Iz 44,11 Oto wszyscy czciciele tego bożka zawstydzą się; jego wykonawcy sami są

ludźmi. Wszyscy oni niechaj się zbiorą i niech staną! Razem się przestraszą

i wstydem okryją.

Iz 44,12 Wykonawca posągu urabia żelazo na rozżarzonych węglach i młotami nadaje

mu kształty; wykańcza je swoim silnym ramieniem; oczywiście, jest głodny i

brak mu siły; nie pił wody, więc jest wyczerpany.

Iz 44,13 Rzeźbiarz robi pomiary na drzewie, kreśli rylcem kształt, obrabia je dłutami

i stawia znaki cyrklem; wydobywa z niego kształty ludzkie na podobieństwo

pięknej postaci człowieka, aby postawić go w domu.

Iz 44,14 Narąbał sobie drzewa cedrowego, wziął drzewa cyprysowego i dębowego - a

upatrzył je sobie między drzewami w lesie - zasadził jesion, któremu ulewa

zapewnia wzrost.

Iz 44,15 [To wszystko] służy człowiekowi na opał: część z nich bierze na ogrzewanie,

część na rozpalenie ognia do pieczenia chleba, na koniec z reszty wykonuje

boga, przed którym pada na twarz, tworzy rzeźbę, przed którą wybija pokło

ny.

Iz 44,16 Jedną połowę spala w ogniu i na rozżarzonych węglach piecze mięso; potem

zajada pieczeń i nasyca się. Ponadto grzeje się i mówi: "Hej! Ale się zagrza

łem i korzystam ze światła!"

Iz 44,17 Z tego zaś, co zostanie, czyni swego boga, bożyszcze swoje, któremu oddaje

pokłon i pada na twarz, i modli się, mówiąc: "Ratuj mnie, boś ty bogiem

moim!"

Iz 44,18 [Tacy] nie mają świadomości ani zrozumienia, gdyż [mgłą] przesłonięte są ich

oczy, tak iż nie widzą, i serca ich, tak iż nie rozumieją.

Iz 44,19 Taki się nie zastanawia; nie ma wiedzy ani zrozumienia, żeby sobie powiedzieć:

"Jedną połowę spaliłem w ogniu, nawet chleb upiekłem na rozżarzonych wę

1225 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 45

glach, i upiekłem mięso, które zajadam, a z reszty zrobię rzecz obrzydliwą.

Będę oddawał pokłon kawałkowi drzewa".

Iz 44,20 Taki się karmi popiołem; zwiedzione serce wprowadziło go w błąd. On nie

może ocalić swej duszy i powiedzieć: "Czyż nie jest fałszem to, co trzymam

w ręku?"

Iz 44,21 Pamiętaj o tych rzeczach, Jakubie, i żeś sługą moim, Izraelu! Ukształtowałem

ciebie, jesteś moim sługą. Izraelu, nie pójdziesz u Mnie w niepamięć. Iz 44,22 Usunąłem twe grzechy jak chmurę i twoje wykroczenia jak obłok. Powróć do

Mnie, bom cię odkupił".

Iz 44,23 Wznoście okrzyki, niebiosa, bo Pan zaczął działać! Wykrzykujcie, podziemne

krainy! Góry, zabrzmijcie okrzykami, i ty, lesie, z każdym twoim drzewem!

Bo Pan odkupił Jakuba i chwałę swą okazał w Izraelu.

Iz 44,24 Tak mówi Pan, twój Odkupiciel, Twórca twój jeszcze w łonie matki: "Jam

jest Pan, uczyniłem wszystko, Sam rozpiąłem niebiosa, rozpostarłem ziemię;

a któż był ze Mną?

Iz 44,25 Jam jest ten, który niweczy znaki wróżów i wykazuje głupotę wieszczków,

wstecz odrzuca mędrców i wiedzę ich czyni głupstwem,

Iz 44,26 potwierdza mowę swojego sługi i spełnia radę swoich wysłanników. To Ja

mówię Jeruzalem: "Będziesz zaludnione", i miastom judzkim: "Będziecie od

budowane". Ja podniosę je z ruin.

Iz 44,27 To Ja mówię otchłani wód: "Wyschnij!" i wysuszam twoje rzeki. Iz 44,28 Ja mówię o Cyrusie: "Mój pasterz", i spełni on wszystkie moje pragnienia,

mówiąc do Jeruzalem: "Niech cię odbudują!", i do świątyni: "Wznieś się z

fundamentów!""

Rozdział 45

Iz 45,01 Tak mówi Pan o swym pomazańcu Cyrusie: "Ja mocno ująłem go za prawicę,

aby ujarzmić przed nim narody i królom odpiąć broń od pasa, aby otworzyć

przed nim podwoje, żeby się bramy nie zatrzasnęły.

Iz 45,02 Ja pójdę przed tobą i nierówności wygładzę. Skruszę miedziane podwoje i

połamię żelazne zawory.

Iz 45,03 Przekażę ci skarby schowane i bogactwa głęboko ukryte, ażebyś wiedział, że

Ja jestem Pan, który cię wołam po imieniu, Bóg Izraela.

Iz 45,04 Z powodu sługi mego Jakuba, Izraela, mojego wybrańca, nazwałem ciebie

twoim imieniem, pełnym zaszczytu, chociaż Mnie nie znałeś.

Iz 45,05 Ja jestem Pan, i nie ma innego. Poza Mną nie ma Boga. Przypaszę ci broń,

chociaż Mnie nie znałeś,

Iz 45,06 aby wiedziano od wschodu słońca aż do zachodu, że beze Mnie nie ma nicze

1226 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 45

go. Ja jestem Pan, i nie ma innego.

Iz 45,07 Ja tworzę światło i stwarzam ciemności, sprawiam pomyślność i stwarzam

niedolę. Ja, Pan, czynię to wszystko.

Iz 45,08 Niebiosa, wysączcie z góry sprawiedliwość i niech obłoki z deszczem ją wyleją!

Niechajże ziemia się otworzy, niechaj zbawienie wyda owoc i razem wzejdzie

sprawiedliwość! Ja, Pan, jestem tego Stwórcą".

Iz 45,09 Biada temu, kto spiera się ze swoim twórcą, dzbanowi spomiędzy dzbanów

glinianych! Czyż powie glina temu, co ją kształtuje: "Co robisz?" albowiem

jego dzieło powie mu: "Niezdara!"

Iz 45,10 Biada temu, kto mówi ojcu: "Coś spłodził?" albo niewieście mówi: "Co uro

dziłaś?"

Iz 45,11 Tak mówi Pan, Święty Izraela i jego Twórca: "Czyż wy Mnie będziecie pytać

o moje dzieci i dawać Mi rozkazy co do dzieła rąk moich?

Iz 45,12 To Ja uczyniłem ziemię i na niej stworzyłem człowieka, Ja własnoręcznie

rozpiąłem niebo i rozkazuję wszystkim jego zastępom.

Iz 45,13 To Ja wzbudziłem go słusznie i wygładzę wszystkie jego drogi. On moje mia

sto odbuduje i odeśle moich wygnańców, bez okupu i odszkodowania" - mówi

Pan Zastępów.

Iz 45,14 Tak mówi Pan: "Pracownicy Egiptu i kupcy Kusz, i Sabejczycy, ludzie o rosłej

postawie, przejdą do ciebie i będą twoimi; chodzić będą za tobą w kajdanach;

na twarz przed tobą będą upadać i mówić do ciebie błagalnie: "Tylko u ciebie

jest Bóg, i nie ma innego. Bogowie nie istnieją"".

Iz 45,15 Prawdziwie Tyś Bogiem ukrytym, Boże Izraela, Zbawco! Iz 45,16 Wszyscy, co się zżymają na Niego, okryją się wstydem i hańbą; odejdą po

hańbieni wytwórcy rzeźb bożków.

Iz 45,17 Izrael zostanie zbawiony przez Pana zbawieniem wiecznym. Nie doznacie za

wstydzenia ni hańby po wszystkie wieki.

Iz 45,18 Albowiem tak mówi Pan, Stworzyciel nieba, On Bóg, który ukształtował i

wykończył ziemię, który ją mocno osadził, który nie stworzył jej bezładną,

lecz przysposobił na mieszkanie: "Ja jestem Pan i nie ma innego. Iz 45,19 Nie przemawiałem potajemnie, w ciemnym zakątku ziemi. Nie powiedziałem

potomstwu Jakuba: "Szukajcie Mnie bezskutecznie!" Ja jestem Pan, który

mówi to, co słuszne, oznajmia to, co godziwe.

Iz 45,20 Zbierzcie się i wyjdźcie, przystąpcie wszyscy, wy ocaleni z narodów! Nie mają

rozeznania ci, co obnoszą swe drewno rzeźbione i modły zanoszą do boga nie

mogącego ich zbawić.

Iz 45,21 Przedstawcie i przytoczcie dowody, owszem, naradźcie się wspólnie: kto zapo

wiedział to już od dawna i od owej chwili objawił? Czyż nie Ja jestem Pan, a

nie ma innego Boga prócz Mnie? Bóg sprawiedliwy i zbawiający nie istnieje

poza Mną.

Iz 45,22 Nawróćcie się do Mnie, by się zbawić, wszystkie krańce świata, bo Ja jestem

1227 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 47

Bogiem, i nikt inny!

Iz 45,23 Przysięgam na Siebie samego, z moich ust wychodzi sprawiedliwość, słowo

nieodwołalne. Tak, przede Mną się zegnie wszelkie kolano, wszelki język na

Mnie przysięgać będzie,

Iz 45,24 mówiąc: "Jedynie u Pana jest sprawiedliwość i moc". Do Niego przyjdą za

wstydzeni wszyscy, którzy się na Niego zżymali.

Iz 45,25 W Panu uzyska swe prawo i chwały dostąpi całe plemię Izraela".

Rozdział 46

Iz 46,01 Ugiął się Bel, Nebo runął! Posągi ich włożono na zwierzęta juczne i pociągo

we; ciężary ich załadowane - to brzemię dla zmęczonego zwierzęcia. Iz 46,02 Runęły [bożki], ugięły się wszystkie, nie mogły ocalić niosącego. One same

poszły również w niewolę.

Iz 46,03 "Posłuchajcie Mnie, domie Jakuba, i wszyscy pozostali z domu Izraela! No

siłem [was] od urodzenia, piastowałem od przyjścia na świat.

Iz 46,04 Aż do waszej starości Ja będę ten sam i aż do siwizny Ja was podtrzymam.

Ja tak czyniłem i Ja nadal noszę, Ja też podtrzymam was i ocalę". Iz 46,05 Komu Mnie podobnym i równym uczynicie? Z kim Mię zestawicie, jakoby z

podobnym?

Iz 46,06 Wyrzucają złoto z sakiewki i ważą srebro na wadze. Opłacają złotnika, żeby

ulał bożka, którego potem czczą, padając nawet na twarz.

Iz 46,07 Podnoszą go na barki, dźwigają, potem go umieszczają na podstawie. I stoi,

z miejsca swego się nie ruszy. Wołają do niego, on nie odpowiada, nie wybawi

nikogo z ucisku.

Iz 46,08 Pamiętajcie o tym i okryjcie się wstydem! Grzesznicy, nawróćcie się sercem! Iz 46,09 Wspomnijcie rzeczy minione od wieków! Tak, Ja jestem Bogiem i nie ma

innego, Bogiem, i nikogo nie ma jak Ja.

Iz 46,10 Obwieszczam od początku to, co ma przyjść, i naprzód to, co się jeszcze nie

stało. Mówię: Mój zamiar się spełni i uczynię wszystko, co zechcę. Iz 46,11 Przyzywam ze Wschodu drapieżcę, człowieka upatrzonego z dalekiej krainy.

Ledwie co wypowiem, już w czyn wprowadzone, ledwie myśl powziąłem, już

wykonana.

Iz 46,12 Słuchajcie Mnie, wy, którzy tracicie odwagę, którym daleko do sprawiedliwo

ści.

Iz 46,13 Zbliżyłem moją sprawiedliwość: już jest niedaleko, nie opóźni się moje zba

wienie. Złożę w Syjonie zbawienie dla Izraela, mojej ozdoby.

1228 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 48

Rozdział 47

Iz 47,01 Zstąp i usiądź w prochu, Dziewico, Córo Babilońska! Usiądź na ziemi, zrzu

cona z tronu, Córo Chaldejska! Bo przestaną cię nazywać rozpieszczoną i

rozkoszną.

Iz 47,02 Uchwyć żarna i miel [zboże] na mąkę, zdejm twoją zasłonę, podkasz suknię,

odkryj nogi, brnij przez strumienie!

Iz 47,03 Nagość twoją odsłoń, niech widzą twą hańbę! Wezmę pomstę, nie oszczędzę

nikogo.

Iz 47,04 [Mówi] nasz Odkupiciel, na imię Mu Pan Zastępów, Święty Izraela. Iz 47,05 Usiądź w milczeniu i wejdź w ciemności, Córo Chaldejska! Bo nie nazwą ciebie

ponownie władczynią królestw.

Iz 47,06 Rozgniewałem się na mój naród, sponiewierałem moje dziedzictwo. Wyda

łem je w twoje ręce, ty nie miałaś dla niego litości. Sprawiłaś, że starcom twe

jarzmo zaciążyło ogromnie.

Iz 47,07 Mówiłaś: "To już na wieki będę zawsze władczynią". Nie wzięłaś sobie do

serca tych zdarzeń, nie rozpamiętywałaś ich końca.

Iz 47,08 A teraz posłuchaj tego, Wykwintna, siedząca sobie bezpiecznie, która mó

wisz w sercu swoim: "Tylko ja i nikt inny! Nie zostanę wdową i nie zaznam

sieroctwa".

Iz 47,09 Lecz spadnie na ciebie jedno i drugie w jednym dniu, niespodzianie. Sieroc

two i wdowieństwo w pełni spadną na ciebie, pomimo wielu twoich czarów i

mnóstwa twoich zaklęć.

Iz 47,10 Polegałaś na twojej złości, mówiłaś: "Nikt mnie nie widzi". Twoja mądrość

i twoja wiedza sprowadziły cię na manowce. Mówiłaś w sercu swoim: "Tylko

ja, i nikt inny!"

Iz 47,11 Lecz przyjdzie na ciebie nieszczęście, którego nie potrafisz zażegnać, i spadnie

na ciebie klęska, której nie zdołasz odwrócić, i przyjdzie na cię zguba znie

nacka, ani się spostrzeżesz.

Iz 47,12 Trwajże przy twoich zaklęciach i przy mnogich twych czarach, którymi się

próżno trudzisz od swej młodości. Może zdołasz odnieść korzyść? Może zdo

łasz wzbudzić postrach?

Iz 47,13 Masz już dosyć mnóstwa twoich doradców. Niechaj się stawią, by cię ocalić,

owi opisywacze nieba, którzy badają gwiazdy, przepowiadają na każdy mie

siąc, co ma się z tobą wydarzyć.

Iz 47,14 Oto będą jak źdźbła słomiane, ogień ich spali. Nie uratują własnego życia

z mocy płomieni. Nie będą to węgle do ogrzewania, to nie ognisko, by przy

nim posiedzieć.

Iz 47,15 Takimi będą dla ciebie twoi czarownicy, z którymi się próżno trudzisz od

młodości. Każdy sobie pójdzie w swoją stronę, nikt cię nie ocali.

1229 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 48

Rozdział 48

Iz 48,01 Słuchajcie tego, domie Jakuba, którzy nosicie imię Izraela i którzy pocho

dzicie z nasienia Judy. Wy, którzy przysięgacie na imię Pana i wysławiacie

Boga Izraela, lecz bez szczerości i bez rzetelności.

Iz 48,02 Bo bierzecie imię od Miasta Świętego i opieracie się na Bogu Izraela, którego

imię jest Pan Zastępów.

Iz 48,03 Oznajmiłem od dawna minione wydarzenia, z moich ust one wyszły i ogłosi

łem je; w jednej chwili zacząłem działać i spełniły się.

Iz 48,04 Ponieważ wiedziałem, że jesteś uparty i kark twój jest drągiem z żelaza, a

twoje czoło miedziane,

Iz 48,05 przeto zapowiedziałem ci naprzód, ogłosiłem ci przyszłość, zanim nadeszła,

żebyś nie mówił: "Mój bożek to sprawił, moja rzeźba, mój posąg zarządził". Iz 48,06 Tyś słyszał i widział to wszystko; czy więc ty tego nie przyznasz? Od tej

chwili ogłaszam ci rzeczy nowe, tajemne i tobie nieznane.

Iz 48,07 Dopiero co zostały stworzone, a nie od dawna; i przed dniem dzisiejszym nie

słyszałeś o nich, żebyś nie mówił: "Właśnie je znałem".

Iz 48,08 Wcale nie słyszałeś ani nie widziałeś, ani twe ucho nie było przedtem otwarte,

bo wiedziałem, jak bardzo jesteś wiarołomny i że od powicia zwą cię bun

townikiem.

Iz 48,09 Przez wzgląd na moje imię powstrzymam oburzenie i pohamuję się przez

wzgląd na moją chwałę, ażeby cię nie zatracić.

Iz 48,10 Oto jak srebro przetopiłem cię ogniem i wypróbowałem cię w piecu utrapie

nia.

Iz 48,11 Przez wzgląd na Mnie, na Mnie samego, tak postępuję, bo czyż mogę być

znieważony? Chwały mojej nie oddam innemu.

Iz 48,12 Słuchaj mnie, Jakubie, Izraelu, którego wezwałem: Ja sam, Ja jestem pierw

szy i Ja również ostatni.

Iz 48,13 Moja to ręka założyła ziemię i moja prawica rozciągnęła niebo. Gdy na nie

zawołam, stawią się natychmiast.

Iz 48,14 Zbierzcie się wy wszyscy i słuchajcie: Kto z nich przepowiedział te rzeczy?

Ulubieniec Pana spełni Jego wolę co do Babilonu i jego plemienia - Chaldej

czyków.

Iz 48,15 To Ja, Ja mówiłem i Ja go powołałem; przywiodłem go i poszczęściłem jego

drodze".

Iz 48,16 Zbliżcie się ku Mnie, słuchajcie tego: Ja nie w skrytości mówiłem od począt

ku; odkąd się to spełniało, tam byłem. "[Tak] więc teraz Pan Bóg, posłał

mnie ze swoim Duchem".

Iz 48,17 Tak mówi Pan, twój Odkupiciel, Święty Izraela: "Jam jest Pan, twój Bóg,

pouczający cię o tym, co pożyteczne, kierujący tobą na drodze, którą kro

1230 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 49

czysz.

Iz 48,18 O gdybyś zważał na me przykazania, stałby się twój pokój jak rzeka, a spra

wiedliwość twoja jak morskie fale.

Iz 48,19 Twoje potomstwo byłoby jak piasek, i jak jego ziarnka twoje latorośle. Nigdy

by nie usunięto ani wymazano twego imienia sprzed mego oblicza! Iz 48,20 Wychodźcie z Babilonu, uciekajcie z Chaldei! Wśród okrzyków wesela zwia

stujcie to i głoście! Rozgłaszajcie aż po krańce ziemi! Mówicie: "Pan wykupił

swego sługę Jakuba"".

Iz 48,21 Nie czuli pragnienia, gdy On ich wiódł przez pustynię; zdrojom ze skały kazał

dla nich trysnąć: rozłupał skałę, wypłynęła woda.

Iz 48,22 "Nie ma pokoju dla bezbożnych" - mówi Pan.

Rozdział 49

Iz 49,01 Wyspy, posłuchajcie Mnie! Ludy najdalsze, uważajcie! Powołał Mnie Pan już

z łona mej matki, od jej wnętrzności wspomniał moje imię.

Iz 49,02 Ostrym mieczem uczynił me usta, w cieniu swej ręki Mnie ukrył. Uczynił ze

mnie strzałę zaostrzoną, utaił mnie w swoim kołczanie.

Iz 49,03 I rzekł mi: "Tyś Sługą moim, "Izraelu", w tobie się rozsławię". Iz 49,04 Ja zaś mówiłem: Próżno się trudziłem, na darmo i na nic zużyłem me siły.

Lecz moje prawo jest u Pana i moja nagroda u Boga mego.

Iz 49,05b Wsławiłem się w oczach Pana, Bóg mój stał się moją siłą. Iz 49,05a teraz przemówił Pan, który mnie ukształtował od urodzenia na swego Sługę,

bym nawrócił do Niego Jakuba i zgromadził Mu Izraela.

Iz 49,06 A mówił: "To zbyt mało, iż jesteś Mi Sługą dla podźwignięcia pokoleń Jakuba

i sprowadzenia ocalałych z Izraela! Ustanowię cię światłością dla pogan, aby

moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi".

Iz 49,07 Tak mówi Pan, Odkupiciel Izraela, jego Święty, do wzgardzonego w swej

osobie, do budzącego odrazę pogan, do niewolnika przemożnych: "Królowie

zobaczą cię i powstaną, książęta padną na twarz, przez wzgląd na Pana, któ

ry jest wierny, na Świętego Izraelowego, który cię wybrał".

Iz 49,08 Tak mówi Pan: "Gdy nadejdzie czas mej łaski, wysłucham cię, w dniu zbawie

nia przyjdę ci z pomocą. "A ukształtowałem cię i ustanowiłem przymierzem

dla ludu", aby odnowić kraj, aby rozdzielić spustoszone dziedzictwa, Iz 49,09 aby rzec więźniom: "Wyjdźcie na wolność!" [marniejącym] w ciemnościach:

"Ukażcie się!" Oni będą się paśli przy wszystkich drogach, na każdym bez

drzewnym wzgórzu będzie ich pastwisko.

Iz 49,10 Nie będą już łaknąć ni pragnąć, i nie porazi ich wiatr upalny ni słońce, bo

ich poprowadzi Ten, co się lituje nad nimi, i zaprowadzi ich do tryskających

1231 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 50

zdrojów.

Iz 49,11 Wszystkie me góry zamienię na drogę, i moje gościńce wzniosą się wyżej. Iz 49,12 Oto ci przychodzą z daleka, oto tamci z Północy i z Zachodu, a inni z krainy

Sinitów.

Iz 49,13 Zabrzmijcie weselem, niebiosa! Raduj się, ziemio! Góry, wybuchnijcie rado

snym okrzykiem! Albowiem Pan pocieszył swój lud, zlitował się nad jego

biednymi.

Iz 49,14 Mówił Syjon: "Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał". Iz 49,15 Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna

swego łona? A nawet, gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie. Iz 49,16 Oto wyryłem cię na obu dłoniach, twe mury są ustawicznie przede Mną. Iz 49,17 Spieszą twoi budowniczowie, a którzy burzyli cię i pustoszyli, odchodzą precz

od ciebie.

Iz 49,18 Podnieś oczy wokoło i popatrz: Wszyscy się zebrali, przyszli do ciebie. Na

moje życie! - wyrocznia Pana. Tak, w tych wszystkich ustroisz się jakby w

klejnoty i jak oblubienica opaszesz się nimi.

Iz 49,19 Bo twe miejscowości zniszczone i wyludnione i kraj twój, pełen zniszczenia,

teraz zbyt ciasne będą dla twoich mieszkańców, a twoi niszczyciele odejdą

daleko.

Iz 49,20 Znowu szeptać ci będą na ucho synowie, których byłaś pozbawiona: "Zbyt

ciasna jest dla mnie ta przestrzeń, dajże mi miejsce, bym się mógł rozłożyć". Iz 49,21 Wtedy powiesz w swym sercu: "Ktoż mi zrodził tych oto? Byłam bezdzietna,

niepłodna, "wygnana, w niewolę uprowadzona", więc kto ich wychował? Oto

pozostałam sama, więc skąd się ci wzięli?""

Iz 49,22 Tak mówi Pan Bóg: "Oto skinę ręką na pogan i między ludami podniosę

mój sztandar. I odniosą twych synów na rękach, a córki twoje na barkach

przyniosą.

Iz 49,23 I będą królowie twymi żywicielami, a księżniczki ich twoimi mamkami. Twa

rzą do ziemi pokłon ci będą oddawać i lizać będą kurz z twoich nóg. Wtedy

się przekonasz, że Ja jestem Pan; kto we Mnie pokłada nadzieję, wstydu nie

dozna.

Iz 49,24 Czyż można odebrać łup bohaterowi? Albo czy jeńcy okrutnika zdołają się

wymknąć?"

Iz 49,25 Zaiste, tak mówi Pan: "Nawet jeńcy bohatera zostaną mu wydarci, i zdobycz

okrutnika się wymknie. Z twoim przeciwnikiem Ja się rozprawię, a twoich

synów Ja sam ocalę.

Iz 49,26 Twoim ciemięzcom dam na pokarm własne ich ciało, własną krwią się upiją

jak moszczem. Wówczas wiedzieć będzie każdy człowiek, że Ja jestem Pan,

twój Zbawca, i twój Odkupiciel, Wszechmocny Jakuba".

1232 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 51

Rozdział 50

Iz 50,01 Tak mówi Pan: "Gdzie ten list rozwodowy waszej matki, na mocy którego ją

odprawiłem? Albo któryż to jest z moich wierzycieli, któremu was zaprzeda

łem? Oto za wasze winy zostaliście sprzedani i za wasze zbrodnie odprawiona

wasza matka.

Iz 50,02 Czemu, gdy przyszedłem, nie było nikogo? wołałem, a nikt nie odpowiadał?

Czyż zbyt krótka jest moja ręka, żeby wyzwolić? Czy nie ma siły we Mnie,

ażeby ocalić? Oto [jedną] moją groźbą osuszam morze, zamieniam rzeki w

pustynię; cuchną ich ryby skutkiem braku wody i giną z pragnienia. Iz 50,03 Przyodziewam kirem niebiosa i wór im wkładam jako okrycie". Iz 50,04 Pan Bóg Mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał przyjść z pomocą

strudzonemu, przez słowo krzepiące. Każdego rana pobudza me ucho, bym

słuchał jak uczniowie.

Iz 50,05 Pan Bóg otworzył Mi ucho, a Ja się nie oparłem ani się cofnąłem. Iz 50,06 Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym Mi brodę. Nie zasłoni

łem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem.

Iz 50,07 Pan Bóg Mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyni

łem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam.

Iz 50,08 Blisko jest Ten, który Mnie uniewinni. Kto się odważy toczyć spór ze Mną?

Wystąpmy razem! Kto jest moim oskarżycielem? Niech się zbliży do Mnie! Iz 50,09 Oto Pan Bóg Mnie wspomaga. Któż Mnie potępi? Wszyscy razem pójdą w

strzępy jak odzież, mól ich zgryzie.

Iz 50,10 Kto między wami boi się Pana, niech słucha głosu Jego Sługi! Kto chodzi w

ciemnościach i bez przebłysku światła, niechaj imieniu Pana zaufa i niech na

swoim Bogu się oprze!

Iz 50,11 Oto wy wszyscy, którzy rozniecacie ogień, którzy zapalacie strzały ogniste,

idźcie w płomienie waszego ognia, wśród strzał ognistych, któreście zapalili.

Z mojej ręki przyjdzie to na was: będziecie powaleni w boleściach.

Rozdział 51

Iz 51,01 Słuchajcie Mnie, wy, co się domagacie sprawiedliwości, którzy szukacie Pana.

Wejrzyjcie na skałę, z której was wyciosano, i na gardziel studni, z której was

wydobyto.

Iz 51,02 Wejrzyjcie na Abrahama, waszego ojca, i na Sarę, która was zrodziła. Bo

powołałem jego jednego, lecz pobłogosławiłem go i rozmnożyłem. Iz 51,03 Zaiste, zlituje się Pan nad Syjonem, zlituje się nad wszelką jego ruiną. Na

1233 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 51

Eden zamieni jego pustynię, a jego stepy na ogród Pana. Zapanują w nim

radość i wesele, pienia dziękczynne przy dźwięku muzyki.

Iz 51,04 Ludy, słuchajcie Mnie z uwagą, narody, nastawcie ku Mnie uszu! Bo ode Mnie

wyjdzie pouczenie, i Prawo moje wydam jako światłość dla ludów. Iz 51,05 Bliska jest moja sprawiedliwość, zbawienie moje się ukaże. Ramię moje sądzić

będzie ludy. Wyspy położą we Mnie nadzieję i liczyć będą na moje ramię. Iz 51,06 Podnieście oczy ku niebu i na dół popatrzcie ku ziemi! Zaiste, niebo jak dym

się rozwieje i ziemia zwiotczeje jak szata, a jej mieszkańcy wyginą jak ko

mary. Lecz moje zbawienie będzie wieczne, a sprawiedliwość moja zmierzchu

nie zazna.

Iz 51,07 Słuchajcie Mnie, znawcy sprawiedliwości, narodzie biorący do serca moje Pra

wo! Nie lękajcie się zniewagi ludzkiej, nie dajcie się zastraszyć ich obelgami! Iz 51,08 Bo robak stoczy ich jak odzież, i mole zgryzą ich jak wełnę; moja zaś spra

wiedliwość przetrwa na wieki i zbawienie moje z pokolenia w pokolenie. Iz 51,09 Przebudź się, przebudź! Przyoblecz się w moc, o ramię Pańskie! Przebudź

się, jak za dni minionych, w czasie zamierzchłych pokoleń. Czyżeś nie Ty

poćwiartowało Rahaba, przebiło Smoka?

Iz 51,10 Czyżeś nie Ty osuszyło morze, wody Wielkiej Otchłani, uczyniło drogę z dna

morskiego, aby przejść mogli wykupieni?

Iz 51,11 Odkupieni więc przez Pana powrócą i przybędą na Syjon z radosnym śpiewa

niem, ze szczęściem wiecznym na twarzach. Osiągną radość i szczęście; ustąpi

smutek i wzdychanie.

Iz 51,12 Ja i tylko Ja jestem twym pocieszycielem. Kimże ty jesteś, że drżysz przed

człowiekiem śmiertelnym i przed synem człowieczym, z którym się obejdą

jak z trawą?

Iz 51,13 Zapomniałeś o Panu, twoim Stwórcy, który rozciągnął niebiosa i założył zie

mię; a ciągle po całych dniach jesteś w obawie przed wściekłością ciemięzcy,

gdy ten się uwziął, by niszczyć. Lecz gdzież jest wściekłość ciemięzcy? Iz 51,14 Jeniec wnet zostanie uwolniony, nie umrze on w podziemnym lochu ni braku

chleba nie odczuje.

Iz 51,15 Lecz Ja jestem Pan, twój Bóg, który gromi morze, tak iż się burzą jego od

męty. - Pan Zastępów - to moje imię.

Iz 51,16 Włożyłem moje słowa w twe usta i w cieniu mej ręki cię skryłem, bym mógł

rozciągnąć niebo i założyć ziemię, i żeby powiedzieć Syjonowi: "Tyś moim

ludem".

Iz 51,17 Przebudź się, przebudź nareszcie! Powstań, o Jerozolimo! Ty, któraś piła z

ręki Pana puchar Jego gniewu. Wypiłaś kielich, co sprawia zawrót głowy, do

dna go wychyliłaś.

Iz 51,18 Nie ma nikogo, kto by cię prowadził, ze wszystkich synów, którychś urodziła;

ze wszystkich synów, którychś wychowała, nie ma żadnego, co by cię trzymał

za rękę.

1234 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 52

Iz 51,19 Dwie rzeczy cię spotkały: - któż się użali nad tobą? - spustoszenie i zagłada,

głód i miecz - - któż cię pocieszy?

Iz 51,20 Twoi synowie leżą bez zmysłów na rogach wszystkich ulic, jak antylopa w

sidle, obezwładnieni gniewem Pana, groźbami twojego Boga.

Iz 51,21 Przeto posłuchaj tego, nieszczęsna i upojona, chociaż nie winem. Iz 51,22 Tak mówi twój Pan, "Pan" i twój Bóg, obrońca swego ludu: "Oto Ja odbie

ram ci z ręki puchar, co sprawia zawrót głowy; już nigdy więcej nie będziesz

piła kielicha mego gniewu.

Iz 51,23 Włożę go w rękę twych oprawców, którzy mówili do ciebie: "Nachyl się, że

byśmy przeszli!" I czyniłaś z twego grzbietu jakby podłogę i jakby drogę dla

przechodzących".

Rozdział 52

Iz 52,01 Przebudź się, przebudź! Przyodziej moc twą, Syjonie! Oblecz się w szaty

najokazalsze, o Święte Miasto, Jeruzalem! Bo już nie wejdzie nigdy do ciebie

żaden nieobrzezany ani nieczysty.

Iz 52,02 Otrząśnij się z prochu, powstań, o Branko Jerozolimska! Rozwiąż sobie więzy

na szyi, pojmana Córo Syjonu!

Iz 52,03 Albowiem tak mówi Pan: Za darmo zostaliście sprzedani i bez pieniędzy zo

staniecie wykupieni.

Iz 52,04 Tak bowiem mówi Pan Bóg: Mój lud udał się niegdyś do Egiptu, aby tam

zamieszkać; następnie Asyria uciskała go nadmiernie.

Iz 52,05 A teraz, cóż Ja mam tutaj [zrobić]? - wyrocznia Pana. Ponieważ lud mój zo

stał bez powodu wzięty i ci, co panują nad nim, wydają okrzyki zwycięstwa

- wyrocznia Pana - moje zaś imię stale, każdego dnia bywa znieważane, Iz 52,06 dlatego lud mój pozna moje imię, zrozumie w ów dzień, że Ja jestem Tym,

który mówi: Otom Ja!"

Iz 52,07 O jak są pełne wdzięku na górach nogi zwiastuna radosnej nowiny, który

ogłasza pokój, zwiastuje szczęście, który obwieszcza zbawienie, który mówi

do Syjonu: "Twój Bóg zaczął królować".

Iz 52,08 Głos! Twoi strażnicy podnoszą głos, razem wznoszą okrzyki radosne, bo oglą

dają na własne oczy powrót Pana na Syjon.

Iz 52,09 Zabrzmijcie radosnym śpiewaniem, wszystkie ruiny Jeruzalem! Bo Pan po

cieszył swój lud, odkupił Jeruzalem.

Iz 52,10 Pan obnażył już swe ramię święte na oczach wszystkich narodów; i wszystkie

krańce ziemi zobaczą zbawienie naszego Boga.

Iz 52,11 "Dalej, dalej! Wyjdźcie stąd! Nie dotykajcie nic nieczystego! Wyjdźcie spo

śród niego! Oczyśćcie się, wy, którzy niesiecie naczynia Pańskie!

1235 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 54

Iz 52,12 Bo wyjdziecie nie jakby w nagłym pośpiechu ani nie pójdziecie jakby w uciecz

ce. Raczej Pan pójdzie przed wami i Bóg Izraela zamknie wasz pochód". Iz 52,13 Oto się powiedzie mojemu Słudze, wybije się, wywyższy i wyrośnie bardzo. Iz 52,14 Jak wielu osłupiało na Jego widok - - tak nieludzko został oszpecony Jego

wygląd i postać Jego była niepodobna do ludzi

Iz 52,15 tak mnogie narody się zdumieją, królowie zamkną przed Nim usta, bo ujrzą

coś, czego im nigdy nie opowiadano, i pojmą coś niesłychanego.

Rozdział 53

Iz 53,01 Któż uwierzy temu, cośmy usłyszeli? na kimże się ramię Pańskie objawiło? Iz 53,02 On wyrósł przed nami jak młode drzewo i jakby korzeń z wyschniętej ziemi.

Nie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć, ani wyglądu,

by się nam podobał.

Iz 53,03 Wzgardzony i odepchnięty przez ludzi, Mąż boleści, oswojony z cierpieniem,

jak ktoś, przed kim się twarze zakrywa, wzgardzony tak, iż mieliśmy Go za

nic.

Iz 53,04 Lecz On się obarczył naszym cierpieniem, On dźwigał nasze boleści, a myśmy

Go za skazańca uznali, chłostanego przez Boga i zdeptanego.

Iz 53,05 Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła

Nań chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie. Iz 53,06 Wszyscyśmy pobłądzili jak owce, każdy z nas się obrócił ku własnej drodze,

a Pan zwalił na Niego winy nas wszystkich.

Iz 53,07 Dręczono Go, lecz sam się dał gnębić, nawet nie otworzył ust swoich. Jak

baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygących ją, tak On

nie otworzył ust swoich.

Iz 53,08 Po udręce i sądzie został usunięty; a kto się przejmuje Jego losem? Tak!

Zgładzono Go z krainy żyjących; za grzechy mego ludu został zbity na śmierć. Iz 53,09 Grób Mu wyznaczono między bezbożnymi, i w śmierci swej był [na równi] z

bogaczem, chociaż nikomu nie wyrządził krzywdy i w Jego ustach kłamstwo

nie postało.

Iz 53,10 Spodobało się Panu zmiażdżyć Go cierpieniem. Jeśli On wyda swe życie na

ofiarę za grzechy, ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży, a wola Pańska spełni

się przez Niego.

Iz 53,11 Po udrękach swej duszy, ujrzy światło i nim się nasyci. Zacny mój Sługa

usprawiedliwi wielu, ich nieprawości On sam dźwigać będzie.

Iz 53,12 Dlatego w nagrodę przydzielę Mu tłumy, i posiądzie możnych jako zdobycz,

za to, że Siebie na śmierć ofiarował i policzony został pomiędzy przestępców.

A On poniósł grzechy wielu, i oręduje za przestępcami.

1236 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 55

Rozdział 54

Iz 54,01 Śpiewaj z radości, niepłodna, któraś nie rodziła, wybuchnij weselem i wykrzy

kuj, któraś nie doznała bólów porodu! Bo liczniejsi są synowie porzuconej niż

synowie mającej męża, mówi Pan.

Iz 54,02 Rozszerz przestrzeń twego namiotu, rozciągnij płótna twego "mieszkania",

nie krępuj się, wydłuż twe sznury, wbij mocno twe paliki!

Iz 54,03 Bo się rozprzestrzenisz na prawo i lewo, twoje potomstwo posiądzie narody

oraz zaludni opuszczone miasta.

Iz 54,04 Nie lękaj się, bo już się nie zawstydzisz, nie wstydź się, bo już nie doznasz

pohańbienia. Raczej zapomnisz o wstydzie twej młodości. I nie wspomnisz

już hańby twego wdowieństwa.

Iz 54,05 Bo małżonkiem twoim jest twój Stworzyciel, któremu na imię - Pan Zastępów;

Odkupicielem twoim - Święty Izraela, nazywają Go Bogiem całej ziemi. Iz 54,06 Zaiste, jak niewiastę porzuconą i zgnębioną na duchu, wezwał cię Pan. I jakby

do porzuconej żony młodości mówi twój Bóg:

Iz 54,07 Na krótką chwilę porzuciłem ciebie, ale z ogromną miłością cię przygarnę. Iz 54,08 W przystępie gniewu ukryłem przed tobą na krótko swe oblicze, ale w miłości

wieczystej nad tobą się ulitowałem, mówi Pan, twój Odkupiciel. Iz 54,09 Dzieje się ze Mną tak, jak za dni Noego, kiedy przysiągłem, że wody Noego

nie spadną już nigdy na ziemię; tak teraz przysięgam, że się nie rozjątrzę na

ciebie ani cię gromić nie będę.

Iz 54,10 Bo góry mogą ustąpić i pagórki się zachwiać, ale miłość moja nie odstąpi od

ciebie i nie zachwieje się moje przymierze pokoju, mówi Pan, który ma litość

nad tobą.

Iz 54,11 O nieszczęśliwa, wichrami smagana, niepocieszona! Oto Ja osadzę twoje ka

mienie na malachicie i fundamenty twoje na szafirach.

Iz 54,12 Uczynię blanki twych murów z rubinów, bramy twoje z górskiego kryształu,

a z drogich kamieni - cały obwód twych murów.

Iz 54,13 Wszyscy twoi synowie będą uczniami Pana, wielka będzie szczęśliwość twych

dzieci.

Iz 54,14 Będziesz mocno osadzona na sprawiedliwości. Daleka bądź od trwogi, bo nie

masz się czego obawiać, i od przestrachu, bo nie ma on przystępu do ciebie. Iz 54,15 Oto jeśli nastąpi napaść, nie będzie to ode Mnie. Kto na ciebie napada, po

tknie się z twej przyczyny.

Iz 54,16 Oto Ja stworzyłem kowala, który dmie na ogień rozżarzonych węgli i wyciąga

z niego broń, by ją obrobić. Ja też stworzyłem niszczyciela, aby siał zgubę. Iz 54,17 Wszelka broń ukuta na ciebie będzie bezskuteczna. Potępisz wszelki język,

który się zmierzy z tobą w sądzie. Takie będzie dziedzictwo sług Pana i na

groda ich słuszna ode Mnie - wyrocznia Pana.

1237 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 56

Rozdział 55

Iz 55,01 O, wszyscy spragnieni, przyjdźcie do wody, przyjdźcie, choć nie macie pienię

dzy! Kupujcie i spożywajcie, "dalejże, kupujcie" bez pieniędzy i bez płacenia

za wino i mleko!

Iz 55,02 Czemu wydajecie pieniądza na to, co nie jest chlebem? I waszą pracę - na

to, co nie nasyci? Słuchajcie Mnie, a jeść będziecie przysmaki i dusza wasza

zakosztuje tłustych potraw.

Iz 55,03 Nakłońcie wasze ucho i przyjdźcie do Mnie, posłuchajcie Mnie, a dusza wasza

żyć będzie. Zawrę z wami wieczyste przymierze: są to niezawodnie łaski dla

Dawida.

Iz 55,04 Oto ustanowiłem cię świadkiem dla ludów, dla ludów wodzem i rozkazodaw

cą.

Iz 55,05 Oto zawezwiesz naród, którego nie znasz, i ci, którzy cię nie znają, przybie

gną do ciebie ze względu na Pana, twojego Boga, przez wzgląd na Świętego

Izraelowego, bo On cię przyozdobi.

Iz 55,06 Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć, wzywajcie Go, dopóki jest blisko! Iz 55,07 Niechaj bezbożny porzuci swą drogę i człowiek nieprawy swoje knowania.

Niech się nawróci do Pana, a Ten się nad nim zmiłuje, i do Boga naszego,

gdyż hojny jest w przebaczaniu.

Iz 55,08 Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami

wyrocznia Pana.

Iz 55,09 Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje - nad waszymi drogami i

myśli moje - nad myślami waszymi.

Iz 55,10 Zaiste, podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopó

ki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje

nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego,

Iz 55,11 tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim

wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłan

nictwa.

Iz 55,12 O tak, z weselem wyjdziecie i w pokoju was przyprowadzą. Góry i pagórki

przed wami podniosą radosne okrzyki, a wszystkie drzewa polne klaskać będą

w dłonie.

Iz 55,13 Zamiast cierni wyrosną cyprysy, zamiast pokrzyw wyrosną mirty. I będzie to

Panu na chwałę, jako znak wieczysty, niezniszczalny!"

1238 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 57

Rozdział 56

Iz 56,01 Tak mówi Pan: "Zachowujcie prawo i przestrzegajcie sprawiedliwości, bo mo

je zbawienie już wnet nadejdzie i moja sprawiedliwość ma się objawić. Iz 56,02 Błogosławiony człowiek, który tak czyni, i syn człowieczy, który się stosuje

do tego: czuwając, by nie pogwałcić szabatu, i pilnując swej ręki, by się nie

dopuściła żadnego zła.

Iz 56,03 Niechże cudzoziemiec, który się przyłączył do Pana, nie mówi tak: "Z pewno

ścią Pan wykluczy mnie ze swego ludu". Rzezaniec także niechaj nie mówi:

"Oto ja jestem uschłym drzewem".

Iz 56,04 Tak bowiem mówi Pan: "Rzezańcom, którzy przestrzegają moich szabatów

i opowiadają się za tym, co Mi się podoba, oraz trzymają się mocno mego

przymierza,

Iz 56,05 dam miejsce w moim domu i w moich murach oraz imię lepsze od synów i

córek, dam im imię wieczyste i niezniszczalne.

Iz 56,06 Cudzoziemców zaś, którzy się przyłączyli do Pana, ażeby Mu służyć i ażeby

miłować imię Pana i zostać Jego sługami - wszystkich zachowujących szabat

bez pogwałcenia go i trzymających się mocno mojego przymierza, Iz 56,07 przyprowadzę na moją Świętą Górę i rozweselę w moim domu modlitwy. Ca

łopalenia ich oraz ofiary będą przyjęte na moim ołtarzu, bo dom mój będzie

nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów.

Iz 56,08 Wyrocznia Pana Boga, który gromadzi wygnańców Izraela: Jeszcze mu in

nych zgromadzę oprócz tych, którzy już zostali zgromadzeni.

Iz 56,09 Wszystkie zwierzęta polne, przyjdźcie, by się napaść, i wy, wszystkie zwie

rzęta leśne!

Iz 56,10 Stróże jego - są wszyscy ślepi, niczego nie widzą. Oni wszyscy to nieme psy,

niezdolne do szczekania; marzą sennie, wylegują się, lubią drzemać. Iz 56,11 Lecz te psy są żarłoczne, nienasycone. Są to pasterze niezdolni do zrozumie

nia. Wszyscy oni zwrócili się na własne drogi, każdy bez wyjątku szuka swego

zysku.

Iz 56,12 "Chodźcie! Ja wezmę wina; upijmy się sycerą! Jutro będzie podobne do dziś,

ponad wszelką miarę".

Rozdział 57

Iz 57,01 Sprawiedliwy ginie, a nikt się tym nie przejmuje. Bogobojni ludzie znikają, a

na to nikt nie zwraca uwagi. Tak to się gubi sprawiedliwego,

Iz 57,02 a on odchodzi, by zażywać pokoju. Ci, którzy postępują uczciwie, spoczywają

1239 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 57

na swoich łożach.

Iz 57,03 Lecz wy zbliżcie się tutaj, synowie wiedźmy, potomstwo wiarołomnej i nie

rządnicy!

Iz 57,04 Z kogo się naśmiewacie? Na kogo otwieracie usta i wywieszacie język? Czyż

wy nie jesteście dziećmi przestępstwa, potomstwem nieprawego łoża? Iz 57,05 Wy, którzy płoniecie żądzą pod terebintami i pod każdym zielonym drzewem,

mordujecie dzieci na ofiarę w jarach, w rozpadlinach skalnych.

Iz 57,06 Gładkie kamienie potoku są twoim działem, one to, one - twoją częścią wy

losowaną. Im też w ofierze wylewałaś płyny, ofiarowałaś obiaty. Czyż mam

być z nich zadowolony?

Iz 57,07 Na górze wielkiej i wysokiej tyś rozłożyła swe łoże, tam też wstąpiłaś, żeby

składać ofiary.

Iz 57,08 Postawiłaś twój znak rozpoznawczy za bramą i za słupami odrzwi. Tak, z

dala ode Mnie się odkrywałaś, weszłaś i rozszerzyłaś swe łoże. Ugodziłaś się

o zapłatę z tymi, których łoże umiłowałaś; pomnożyłaś z nimi twój nierząd,

patrząc na stelę.

Iz 57,09 Udałaś się do Molocha z olejkiem, użyłaś obficie twych wonnych olejków.

Wysłałaś daleko swych gońców, aż do Szeolu się zniżyłaś.

Iz 57,10 Utrudziłaś się tyloma podróżami, ale nie powiedziałaś: "Dosyć!" Odnalazłaś

żywotność twej siły, dlatego nie osłabłaś.

Iz 57,11 Kogo się lękasz i boisz, że Mnie chcesz oszukać? Nie pamiętasz o Mnie, nie

dajesz Mi miejsca w twym sercu. Czyż nie tak? Ja milczę i przymykam oczy,

a ty się Mnie nie boisz.

Iz 57,12 Objawię Ja twoją sprawiedliwość i twoje uczynki nieużyteczne. Iz 57,13 Gdy będziesz wołać, niech cię ocalą twe obrzydłe [bożki]! Ale wiatr je wszyst

kie rozwieje, wicher je porwie. Kto zaś ucieknie się do Mnie, posiądzie ziemię

i odziedziczy moją Świętą Górę.

Iz 57,14 Powiedzą: "Budujcie, budujcie, uprzątnijcie drogę, usuńcie przeszkody z dro

gi mego ludu!"

Iz 57,15 Tak bowiem mówi Wysoki i Wzniosły, którego stolica jest wieczna, a imię

"Święty": Zamieszkuję miejsce wzniesione i święte, lecz jestem z człowiekiem

skruszonym i pokornym, aby ożywić ducha pokornych i tchnąć życie w serca

skruszone.

Iz 57,16 Bo nie będę wiecznie prowadził Ja sporu ani zawsze nie będę rozgniewany;

inaczej ustałyby niknąc sprzed mego oblicza tchnienie i istoty żyjące, którem

Ja uczynił.

Iz 57,17 Zawrzałem gniewem z powodu jego występnej chciwości, ukrywszy się w mo

im gniewie cios mu zadałem; on jednak szedł zbuntowany drogą swego serca, Iz 57,18 a drogi jego widziałem. Ale Ja go uleczę i pocieszę, i obdarzę pociechami jego

samego i pogrążonych z nim w smutku,

Iz 57,19 wywołując na wargi ich dziękczynienie: Pokój! Pokój dalekim i bliskim!

1240 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 58

mówi Pan - Ja go uleczę.

Iz 57,20 Bezbożni zaś są jak morze wzburzone, które się nie może uciszyć i którego

fale wyrzucają muł i błoto.

Iz 57,21 Nie ma pokoju - mówi Bóg mój - dla bezbożnych.

Rozdział 58

Iz 58,01 Krzycz na całe gardło, nie przestawaj! Podnoś głos twój jak trąba! Wytknij

mojemu ludowi jego przestępstwa i domowi Jakuba jego grzechy! Iz 58,02 Szukają Mnie dzień za dniem, pragną poznać moje drogi, jak naród, który

kocha sprawiedliwość i nie opuszcza Prawa swego Boga. Proszą Mnie o spra

wiedliwe prawa, pragną bliskości Boga:

Iz 58,03 "Czemu pościliśmy, a Ty nie wejrzałeś? Umartwialiśmy siebie, a Tyś tego nie

uznał?" Otóż w dzień waszego postu wy znajdujecie sobie zajęcie i uciskacie

wszystkich waszych robotników.

Iz 58,04 Otóż pościcie wśród waśni i sporów, i wśród bicia niegodziwą pięścią. Nie

pośćcie tak, jak dziś czynicie, żeby się rozlegał zgiełk wasz na wysokości. Iz 58,05 Czyż to jest post, jaki Ja uznaję, dzień, w którym się człowiek umartwia?

Czy zwieszanie głowy jak sitowie i użycie woru z popiołem za posłanie - czyż

to nazwiesz postem i dniem miłym Panu?

Iz 58,06 Czyż nie jest raczej ten post, który wybieram: rozerwać kajdany zła, rozwią

zać więzy niewoli, wypuścić wolno uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; Iz 58,07 dzielić swój chleb z głodnym, wprowadzić w dom biednych tułaczy, nagiego,

którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków. Iz 58,08 Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza i szybko rozkwitnie twe zdrowie.

Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie, chwała Pańska iść będzie za to

bą.

Iz 58,09 Wtedy zawołasz, a Pan odpowie, wezwiesz pomocy, a On [rzeknie]: "Oto

jestem!" Jeśli u siebie usuniesz jarzmo, przestaniesz grozić palcem i mówić

przewrotnie,

Iz 58,10 jeśli podasz twój chleb zgłodniałemu i nakarmisz duszę przygnębioną, wów

czas twe światło zabłyśnie w ciemnościach, a twoja ciemność stanie się połu

dniem.

Iz 58,11 Pan cię zawsze prowadzić będzie, nasyci duszę twoją na pustkowiach. Od

młodzi twoje kości, tak że będziesz jak zroszony ogród i jak źródło wody, co

się nie wyczerpie.

Iz 58,12 Twoi ludzie zabudują prastare zwaliska, wzniesiesz budowle z odwiecznych

fundamentów. I będą cię nazywać naprawcą wyłomów, odnowicielem rumo

wisk - na zamieszkanie.

1241 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 59

Iz 58,13 Jeśli powściągniesz twe nogi od przekraczania szabatu, żeby w dzień mój

święty spraw swych nie załatwiać, jeśli nazwiesz szabat rozkoszą, a święty

dzień Pana - czcigodnym, jeśli go uszanujesz przez unikanie podróży, tak by

nie przeprowadzać swej woli ani nie omawiać spraw swoich,

Iz 58,14 wtedy znajdziesz twą rozkosz w Panu. Ja cię powiodę w triumfie przez wy

żyny kraju, karmić cię będę dziedzictwem Jakuba, twojego ojca. Albowiem

usta Pańskie to wyrzekły".

Rozdział 59

Iz 59,01 Nie! Ręka Pana nie jest tak krótka, żeby nie mogła ocalić, ani słuch Jego tak

przytępiony, by nie mógł usłyszeć.

Iz 59,02 Lecz wasze winy wykopały przepaść między wami a waszym Bogiem; wasze

grzechy zasłoniły Mu oblicze przed wami tak, iż was nie słucha. Iz 59,03 Bo krwią splamione są wasze dłonie, a palce wasze - zbrodnią. Wasze wargi

wypowiadają kłamstwa, a przewrotności szepce wasz język.

Iz 59,04 Nikt nie skarży się do sądu według słuszności i nikt tam szczerze sprawy

nie dochodzi: byleby się oprzeć na fałszu i powiedzieć kłamstwo, byle uknuć

podstęp i spłodzić niegodziwość.

Iz 59,05 Tłuką jaja żmijowe i tkają pajęczyny; kto zjada te jaja, umiera, gdy je stłu

cze, wylęga się żmija.

Iz 59,06 Tkaniny ich nie posłużą na ubranie, nie można się przyodziać ich wyrobami.

Czyny ich to czyny niegodziwe, dzieło krzywdy jest w ich rękach. Iz 59,07 Nogi ich biegną do zbrodni, spieszą się do rozlania krwi niewinnej. Zamysły

ich - zamysły zbrodnicze, spustoszenie i zagłada są na ich drogach. Iz 59,08 Nie znają drogi pokoju, prawości nie ma w ich postępowaniu. Uczynili krę

tymi dla siebie własne swoje ścieżki, kto nimi chodzi, nie zazna spokoju. Iz 59,09 Dlatego prawo jest od nas dalekie i sprawiedliwość do nas nie dociera. Oczeki

waliśmy światła, a oto ciemność, jasnych promieni, a kroczymy w mrokach. Iz 59,10 Jak niewidomi macamy ścianę i jakby bez oczu idziemy po omacku. Potyka

my się w samo południe jak w nocy, w pełni sił jesteśmy jakby umarli. Iz 59,11 My wszyscy ryczymy jak niedźwiedzie i jak gołębie ciągle jęczymy. Spodzie

waliśmy się prawa, ale go nie ma, i wybawienia, ale dalekie jest od nas. Iz 59,12 Bo rozmnożyły się występki nasze przed Tobą i grzechy nasze przeciwko nam

świadczą. Tak, jesteśmy świadomi naszych występków i uznajemy nasze nie

prawości:

Iz 59,13 przestępowanie przykazań i zapieranie się Pana, odstępstwa od Boga naszego,

namowy do przeniewierstwa i buntu, obmyślanie i wypowiadanie z serca słów

kłamliwych.

1242 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 60

Iz 59,14 I tak precz odsunięto prawo, a sprawiedliwość stoi w oddaleniu; zachwiała się

prawda na placu, i prawość wejść tam nie może.

Iz 59,15 I tak zabrakło wierności, a rzadko kto zła unika. Pan ujrzał i złem się wydało

w Jego oczach, że nie było prawa.

Iz 59,16 Ujrzał też, że brakowało ludzi, i zdumiał się, że nie było orędownika. Wów

czas Jego ramię przyniosło Mu zwycięstwo, a Jego sprawiedliwość była Mu

podporą.

Iz 59,17 Przywdział sprawiedliwość jak pancerz i hełm zbawienia włożył na swą głowę.

Przyoblókł się w odzienie pomsty, jakby w suknię, i jakby płaszczem okrył

się zazdrosną miłością.

Iz 59,18 Stosownie do zasług odpłaci każdemu: swoim przeciwnikom - gniewem, swym

wrogom - odwetem. "Wyspom też odpłaci odwetem".

Iz 59,19 Od Zachodu ujrzą imię Pana i od Wschodu słońca - chwałę Jego, bo przyjdzie

On jak gwałtowny potok, pędzony tchnieniem Pańskim.

Iz 59,20 Lecz do Syjonu przyjdzie jako Odkupiciel i do nawróconych z występków w

Jakubie - wyrocznia Pana.

Iz 59,21 Co do Mnie, takie jest przymierze moje z nimi, mówi Pan: "Duch mój, który

jest nad tobą, i słowa moje, które włożyłem ci w usta, nie zejdą z twych wła

snych ust ani z ust twoich dzieci, ani z ust potomków twoich synów, odtąd i

na zawsze - mówi Pan.

Rozdział 60

Iz 60,01 Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą. Iz 60,02 Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą ja

śnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą.

Iz 60,03 I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu. Iz 60,04 Podnieś oczy wokoło i popatrz: Ci wszyscy zebrani zdążają do ciebie. Twoi

synowie przychodzą z daleka, na rękach niesione twe córki.

Iz 60,05 Wtedy zobaczysz i promienieć będziesz, a serce twe zadrży i rozszerzy się, bo

do ciebie napłyną bogactwa zamorskie, zasoby narodów przyjdą ku tobie. Iz 60,06 Zaleje cię mnogość wielbłądów - dromadery z Madianu i z Efy. Wszyscy oni

przybędą ze Saby, zaofiarują złoto i kadzidło, nucąc radośnie hymny na cześć

Pana.

Iz 60,07 Wszystkie stada Kedaru zbiorą się przy tobie, barany Nebajotu staną na twe

usługi: podążą, by je przyjęto na moim ołtarzu, tak iż uświetnię dom mojej

chwały.

Iz 60,08 Kto to są ci, co lecą jak chmury i jak gołębie do okien swego gołębnika? Iz 60,09 O tak, to statki zbierają się dla Mnie, a okręty Tarszisz w pierwszym szeregu,

1243 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 61

ażeby przywieźć twych synów z daleka, ich srebro i złoto wraz z nimi, przez

wzgląd na imię Pana, Boga twego, przez wzgląd na Świętego Izraelowego,

tego, który ciebie uświetnia.

Iz 60,10 Cudzoziemcy odbudują twe mury, a ich królowie będą ci służyli. Bo uderzy

łem cię w moim gniewie, lecz w mojej łasce okazałem ci litość.

Iz 60,11 Twe bramy zawsze stać będą otworem, nie zamkną się we dnie ni w nocy, by

wpuszczać do środka bogactwo narodów i królów ich, którzy je prowadzą. Iz 60,12 "Bo naród i królestwo, które by ci nie służyły, wyginą, i poganie zostaną

całkiem wygładzeni".

Iz 60,13 Chluba Libanu przyjdzie do ciebie: razem cyprysy, wiązy i bukszpan, aby

upiększyć moje miejsce święte. I wsławię miejsce, gdzie stoją me nogi. Iz 60,14 I pójdą do ciebie z pokłonem synowie twoich ciemięzców, i padną do twoich

stóp wszyscy, co tobą wzgardzili. I nazwą cię "Miastem Pana", "Syjonem

Świętego Izraelowego".

Iz 60,15 Za to, iż byłoś opuszczone, znienawidzone i bez przechodniów, uczynię cię

wieczystą chlubą, rozradowaniem wszystkich pokoleń.

Iz 60,16 Ssać będziesz mleko narodów i piersi królewskie ssać będziesz. I uznasz, że

Ja jestem Pan, twój Zbawca, i Wszechmocny Jakuba - twój Odkupiciel. Iz 60,17 Sprowadzę złoto zamiast miedzi, a srebro - na miejsce żelaza, sprowadzę

brąz zamiast drzewa, a żelazo - na miejsce kamieni. Ustanowię pokój twoim

zwierzchnikiem, a sprawiedliwość twą władzą.

Iz 60,18 Już się nie usłyszy o krzywdzie w twym kraju, o spustoszeniu i zagładzie w

twoich granicach. Murom twoim nadasz miano "Ocalenie", a bramom twoim

"Chwała".

Iz 60,19 Już słońca mieć nie będziesz w dzień jako światła, ani jasność księżyca nie

zaświeci tobie, lecz Pan będzie ci wieczną światłością i Bóg twój - twoją ozdo

bą.

Iz 60,20 Twe słońce nie zajdzie już więcej i księżyc twój się nie zaćmi, bo Pan będzie

ci światłością wieczną i skończą się dni twej żałoby.

Iz 60,21 Cały twój lud będzie ludem sprawiedliwych, którzy posiądą kraj na zawsze,

nowa odrośl z mojego szczepu, dzieło rąk moich, abym się wsławił. Iz 60,22 Z bardzo małego stanie się tysiącem, z najnieznaczniejszego - narodem po

tężnym. Ja, Pan, zdziałam to szybko w swoim czasie".

Rozdział 61

Iz 61,01 Duch Pana Boga nade mną, bo Pan mnie namaścił. Posłał mnie, by głosić

dobrą nowinę ubogim, by opatrywać rany serc złamanych, by zapowiadać

wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę;

1244 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 62

Iz 61,02 aby obwieszczać rok łaski Pańskiej, i dzień pomsty naszego Boga; aby pocie

szać wszystkich zasmuconych,

Iz 61,03 "by rozweselić płaczących na Syjonie", aby im wieniec dać zamiast popio

łu, olejek radości zamiast szaty smutku, pieśń chwały zamiast zgnębienia na

duchu. Nazwą ich terebintami sprawiedliwości, szczepieniem Pana dla Jego

rozsławienia.

Iz 61,04 Zabudują prastare rumowiska, podniosą z gruzów dawne budowle, odnowią

miasta zburzone, świecące pustkami od wielu pokoleń.

Iz 61,05 Staną obcokrajowcy, by paść waszą trzodę, cudzoziemcy będą u was orać i

uprawiać winnice.

Iz 61,06 Wy zaś będziecie nazywani kapłanami Pana, mienić was będą sługami Boga

naszego. Zużyjecie bogactwo narodów, dobrobyt ich sobie przywłaszczycie. Iz 61,07 Ponieważ hańba ich była zdwojona, poniżenie i zniewagi były ich udziałem,

przeto w swej ziemi odziedziczą wszystko w dwójnasób i zażywać będą wiecz

nego szczęścia.

Iz 61,08 Albowiem Ja, Pan, miłuję praworządność, nienawidzę grabieży i bezprawia,

oddam im nagrodę z całą wiernością i zawrę z nimi wieczyste przymierze. Iz 61,09 Plemię ich będzie znane wśród narodów i między ludami - ich potomstwo.

Wszyscy, co ich zobaczą, uznają, że oni są błogosławionym szczepem Pana. Iz 61,10 "Ogromnie się weselę w Panu, dusza moja raduje się w Bogu moim, bo mnie

przyodział w szaty zbawienia, okrył mnie płaszczem sprawiedliwości, jak ob

lubieńca, który wkłada zawój, jak oblubienicę strojną w swe klejnoty. Iz 61,11 Zaiste, jak ziemia wydaje swe plony, jak ogród rozplenia swe zasiewy, tak

Pan Bóg sprawi, że się rozpleni sprawiedliwość i chwalba wobec wszystkich

narodów".

Rozdział 62

Iz 62,01 Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę,

dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie

jak pochodnia.

Iz 62,02 Wówczas narody ujrzą twą sprawiedliwość i chwałę twoją wszyscy królowie.

I nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana oznaczą.

Iz 62,03 Będziesz prześliczną koroną w rękach Pana, królewskim diademem w dłoni

twego Boga.

Iz 62,04 Nie będą więcej mówić o tobie "Porzucona", o krainie twej już nie powie

dzą "Spustoszona". Raczej cię nazwą "Moje "w niej" upodobanie", a krainę

twoją "Poślubiona". Albowiem spodobałaś się Panu i twoja kraina otrzyma

męża.

1245 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 63

Iz 62,05 Bo jak młodzieniec poślubia dziewicę, tak twój Budowniczy ciebie poślubi, i

jak oblubieniec weseli się z oblubienicy, tak Bóg twój tobą się rozraduje. Iz 62,06 Na twoich murach, Jeruzalem, postawiłem straże: cały dzień i całą noc nigdy

milczeć nie będą. Wy, co przypominacie [wszystko] Panu, sami nie miejcie

wytchnienia

Iz 62,07 i Jemu nie dajcie spokoju, dopóki nie odnowi i nie uczyni Jeruzalem przed

miotem chwalby na ziemi.

Iz 62,08 Przysiągł Pan na prawicę swoją i na swe ramię potężne: "Nigdy już nie dam

twojego zboża nieprzyjaciołom twoim na pokarm. Cudzoziemcy nie będą pili

twego wina, przy którym się natrudziłeś.

Iz 62,09 Raczej [twoi] żeńcy będą spożywać zboże i będą chwalili Pana; ci zaś, co wino

zbierają, pić je będą na dziedzińcach mojej świątyni".

Iz 62,10 Przechodźcie, przechodźcie przez bramy! Otwórzcie drogę ludowi! Wyrównaj

cie, wyrównajcie gościniec, uprzątnijcie kamienie! Podnieście znak dla naro

dów!

Iz 62,11 Oto co Pan obwieszcza wszystkim krańcom ziemi: "Mówcie do Córy Syjoń

skiej: Oto twój Zbawca przychodzi. Oto Jego nagroda z Nim idzie i zapłata

Jego przed Nim.

Iz 62,12 Nazywać ich będą "Ludem Świętym", "Odkupionymi przez Pana". A tobie

dadzą miano: "Poszukiwane", "Miasto nie opuszczone"".

Rozdział 63

Iz 63,01 Któż to jest Ten, który przybywa z Edomu, z Bosry idzie w szatach szkar

łatnych? Ten wspaniały w swoim odzieniu, który kroczy z wielką swą mocą?

- To Ja jestem tym, który mówi sprawiedliwie, potężny w wybawianiu. Iz 63,02 Dlaczego krwawa jest Twoja suknia i szaty Twe jak u tego, co wygniata

winogrona w tłoczni?

Iz 63,03 Sam jeden wygniatałem je do kadzi, z narodów - ani jednego nie było ze Mną.

Tłoczyłem je w moim gniewie i deptałem je w mojej porywczości. Posoka ich

obryzgała Mi szaty i poplamiłem sobie całe odzienie.

Iz 63,04 Albowiem dzień pomsty był w moim sercu i nadszedł rok mojej odpłaty. Iz 63,05 Rozglądałem się: nikt nie pomagał. Zdumiewałem się, a nie było, kto by

podtrzymał. Wówczas moje ramię przyszło Mi w pomoc i podtrzymała Mnie

moja zapalczywość.

Iz 63,06 Zdeptałem ludy w moim rozgniewaniu, starłem je w mojej zapalczywości,

sprawiłem, że krew ich spłynęła na ziemię.

Iz 63,07 Sławić będę dobrodziejstwa Pańskie, chwalebne czyny Pana, wszystko, co

nam Pan wyświadczył, i wielką dobroć dla domu Izraela, jaką nam okazał w

1246 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 64

swoim miłosierdziu i według mnóstwa swoich łask.

Iz 63,08 Powiedział On: "Na pewno ci są moim ludem, synami, którzy Mnie nie za

wiodą!" I stał się dla nich wybawicielem

Iz 63,09 w każdym ich ucisku. To nie jakiś wysłannik lub anioł, lecz Jego oblicze ich

wybawiło. W miłości swej i łaskawości On sam ich wykupił. On wziął ich na

siebie i nosił przez wszystkie dni przeszłości.

Iz 63,10 Lecz oni się zbuntowali i zasmucili Jego Świętego Ducha. Więc zmienił się

dla nich w nieprzyjaciela; On zaczął z nimi walczyć.

Iz 63,11 Wtedy wspomnieli o dniach przeszłości, o słudze Jego, Mojżeszu. Gdzież Ten,

który wydobył z wody pasterza swej trzody? Gdzież Ten, który tchnął w jego

wnętrze swego Świętego Ducha?

Iz 63,12 Ten, który sprawił, że szło po prawicy Mojżesza Jego ramię chwalebne, i

który rozdzielił wody przed nimi, zyskując sobie imię wieczyste, Iz 63,13 który ich prowadził przez morskie głębiny jak konia na stepie, tak że się nie

potknęli?

Iz 63,14 Jak bydłu schodzącemu na dół na nizinę Duch Pański dał im wypoczynek.

Tak prowadziłeś Twój lud, zyskując sobie imię chwalebne.

Iz 63,15 Spojrzyj z nieba i patrz z Twej stolicy, świętej i wspaniałej! Gdzie Twoja

zazdrosna miłość i Twoja potęga? Gdzie poruszenie Twych uczuć? Miłosier

dzia Twego nie powstrzymuj, proszę:

Iz 63,16 Boś Ty naszym Ojcem! Zaiste, nie poznaje nas Abraham, Izrael nas nie uzna

je; Tyś, Panie, naszym Ojcem, "Odkupiciel nasz" to Twoje imię odwieczne. Iz 63,17 Czemuż, o Panie, dozwalasz nam błądzić z dala od Twoich dróg, tak iż serce

nasze staje się nieczułe na bojaźń przed Tobą? Odmień się przez wzgląd na

Twoje sługi i na pokolenia Twojego dziedzictwa.

Iz 63,18 Czemu bezbożni wtargnęli w Twoje święte miejsce, wrogowie nasi podeptali

Twoją świątynię?

Iz 63,19 Staliśmy się od dawna jakby ci, nad którymi Ty nie panujesz i którzy nie

noszą Twego imienia. Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił - przed Tobą skłębiły

się góry,

Rozdział 64

Iz 64,01 podobnie jak ogień pali chrust i sprawia wrzenie wody - abyś dał poznać Twe

imię wrogom. Przed Tobą drżeć będą narody,

Iz 64,02 gdy dokonasz dziwów nadspodziewanych, "Zstąpiłeś: przed Tobą skłębiły się

góry"

Iz 64,03 i o których z dawna nie słyszano. Ani ucho nie słyszało, ani oko nie widziało,

żeby jakiś bóg poza Tobą czynił tyle dla tego, co w nim pokłada ufność.

1247 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 65

Iz 64,04 Wychodzisz naprzeciw tych, co radośnie pełnią sprawiedliwość i pamiętają

o Twych drogach. Oto Tyś zawrzał gniewem, bośmy grzeszyli przeciw Tobie

od dawna i byliśmy zbuntowani.

Iz 64,05 My wszyscy byliśmy skalani, a wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona

szmata. My wszyscy opadliśmy zwiędli jak liście, a nasze winy poniosły nas

jak wicher.

Iz 64,06 Nikt nie wzywał Twojego imienia, nikt się nie zbudził, by się chwycić Ciebie.

Bo skryłeś Twoje oblicze przed nami i oddałeś nas w moc naszej winy. Iz 64,07 A jednak, Panie, Tyś naszym Ojcem. Myśmy gliną, a Ty naszym twórcą.

Dziełem rąk Twoich jesteśmy my wszyscy.

Iz 64,08 Panie, nie gniewaj się tak bezgranicznie i nie chowaj w pamięci ciągle naszej

winy! Oto wejrzyj, prosimy: My wszyscy jesteśmy Twym ludem. Iz 64,09 Twoje święte miasta są opustoszałe, Syjon jest pustkowiem, Jerozolima

odludziem.

Iz 64,10 Świątynia nasza, święta i wspaniała, w której Cię chwalili nasi przodkowie,

stała się pastwą pożaru, i wszystko, cośmy kochali, zmieniło się w zgliszcza. Iz 64,11 Czyż na to wszystko możesz być nieczuły, Panie? Czy możesz milczeć, by nas

przygnębić nad miarę?

Rozdział 65

Iz 65,01 "Przystępny byłem dla tych, co o Mnie nie dbali, tym, którzy Mnie nie szu

kali, dałem się znaleźć. Mówiłem: "Oto jestem, jestem!" do narodu, który nie

wzywał mego imienia.

Iz 65,02 Codziennie wyciągałem ręce do ludu buntowniczego i niesfornego, który po

stępował drogą zła, ze swoimi zachciankami.

Iz 65,03 To lud, co Mnie pobudzał do gniewu bez ustanku a bezczelnie, składając

ofiary w gajach i paląc kadzidło na cegłach,

Iz 65,04 przebywając w grobowcach i spędzając noce w zakamarkach, jedząc wieprzo

we mięso i nieczyste potrawy z sosem w swych misach.

Iz 65,05 To lud, który mówił: "Odejdź, nie przystępuj do mnie, bo uczyniłbym cię

poświęconym". To [wywołuje] dym w moich nozdrzach, ogień płonący przez

cały dzień.

Iz 65,06 Oto mam przed sobą zapisane [wszystko]. Nie spocznę, dopóki im nie odpła

cę, "a odpłacę im pełną miarą"

Iz 65,07 za ich winy i za winy ich ojców, za wszystkie razem, mówi Pan, za to, że palili

kadzidło na górach i znieważali Mnie na pagórkach. Wymierzę im należność

za uczynki przedtem wyliczone - pełną miarą.

Iz 65,08 Tak mówi Pan: Gdy znajdzie się dojrzały sok w winnych jagodach, mówią

1248 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 65

"Nie niszczyć ich, bo to błogosławieństwo". Podobnie uczynię przez wzgląd

na moje sługi, aby nie zniszczyć wszystkiego.

Iz 65,09 Z Jakuba wywiodę potomstwo, z Judy - dziedzica mych gór. Moi wybrani

odziedziczą krainę i moi słudzy mieszkać tam będą.

Iz 65,10 Stanie się Saron pastwiskiem dla trzody, a dolina Akor - wygonem dla bydła,

na korzyść mego ludu, co Mnie poszukuje.

Iz 65,11 Lecz was, którzy porzucacie Pana, zapominacie o mojej świętej górze, nakry

wacie stół na cześć Gada i napełniacie czarkę wina na cześć Meniego, Iz 65,12 was przeznaczam pod miecz; wszyscy padniecie w rzezi, ponieważ wołałem, a

nie odpowiedzieliście, przemawiałem, a nie słuchaliście. Dopuściliście się zła

w moich oczach i wybraliście to, co Mi się nie podoba.

Iz 65,13 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto moi słudzy jeść będą, a wy będziecie łaknąć.

Oto moi słudzy pić będą, a wy będziecie cierpieć pragnienie. Oto moi słudzy

weselić się będą, a wy będziecie wstyd odczuwać.

Iz 65,14 Oto moi słudzy śpiewać będą z radości serdecznej, a wy jęczeć będziecie z

bólu serdecznego i zawodzić będziecie zgnębieni na duchu.

Iz 65,15 Pozostawicie swe imię moim wybranym na przekleństwo: "Tak niechaj cię

zabije Pan Bóg!" Sługom zaś moim nadadzą inne imię.

Iz 65,16 Kto w kraju zechce cię pobłogosławić, wypowie swe błogosławieństwo przez

Boga prawdy. Kto w kraju będzie przysięgał, przysięgać będzie na Boga

wiernego; bo dawne udręki pójdą w zapomnienie i będą zakryte przed mymi

oczami.

Iz 65,17 Albowiem oto Ja stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię; nie będzie się wspo

minać dawniejszych dziejów ani na myśl one nie przyjdą.

Iz 65,18 Przeciwnie, będzie radość i wesele na zawsze z tego, co Ja stworzę; bo oto Ja

uczynię z Jerozolimy wesele i z jej ludu - radość.

Iz 65,19 Rozweselę się z Jerozolimy i rozraduję się z jej ludu. Już się nie usłyszy w

niej odgłosów płaczu ni krzyku narzekania.

Iz 65,20 Nie będzie już w niej niemowlęcia, mającego żyć tylko kilka dni, ani starca,

który by nie dopełnił swych lat; bo najmłodszy umrze jako stuletni, a nie

osiągnąć stu lat będzie znakiem klątwy.

Iz 65,21 Zbudują domy i mieszkać w nich będą, zasadzą winnice i będą jedli z nich

owoce.

Iz 65,22 Nie będą budować, żeby kto inny zamieszkał, nie będą sadzić, żeby kto inny

się karmił. Bo na wzór długowieczności drzewa będzie długowieczność mego

ludu; i moi wybrani długo używać będą tego, co uczynią ich ręce. Iz 65,23 Nie będą się trudzić na próżno ani płodzić dzieci na zgubę, bo plemieniem

błogosławionych przez Pana są oni sami, i potomkowie ich wraz z nimi. Iz 65,24 I będzie tak, iż zanim zawołają, Ja im odpowiem; oni jeszcze mówić będą, a

Ja już wysłucham.

Iz 65,25 Wilk i baranek paść się będą razem; lew też będzie jadał słomę jak wół; a

1249 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 66

wąż będzie miał proch ziemi jako pokarm. Zła czynić nie będą ani zgubnie działać na całej świętej mej górze" - mówi Pan.

Rozdział 66

Iz 66,01 Tak mówi Pan: "Niebiosa są moim tronem, a ziemia podnóżkiem nóg moich.

Jakiż to dom możecie Mi wystawić i jakież miejsce dać Mi na mieszkanie? Iz 66,02 Przecież moja ręka to wszystko uczyniła i do Mnie należy to wszystko - wy

rocznia Pana. Ale Ja patrzę na tego, który jest biedny i zgnębiony na duchu,

i który z drżeniem czci moje słowo.

Iz 66,03 Jest taki, co zabija w ofierze wołu, a morduje człowieka; ofiaruje barana, a

psu łeb ukręca; składa ofiarę z pokarmów, ale też z krwi wieprzowej; pali ka

dzidło, ale czci bóstwo nieprawe. Podobnie jak oni obrali sobie drogi i dusze

ich upodobały sobie obrzydłych bożków,

Iz 66,04 tak Ja również wybiorę dla nich utrapienia i sprowadzę na nich zło, którego się

obawiają, ponieważ wołałem, a nikt nie odpowiadał, mówiłem, a nie słuchali.

Owszem, czynili zło w oczach moich i wybrali to, co Mi się nie podoba". Iz 66,05 Słuchajcie słowa Pana, którzy z drżeniem czcicie Jego słowo. Powiedzieli bra

cia wasi, którzy was nienawidzą, którzy was odpychają przez wzgląd na moje

imię: "Niech Pan pokaże swoją chwałę, żebyśmy oglądali waszą radość". Lecz

oni okryją się wstydem.

Iz 66,06 Odgłos wrzawy z miasta, głos ze świątyni - to głos Pana, który oddaje zapłatę

swoim nieprzyjaciołom.

Iz 66,07 Zanim odczuła skurcze porodu, powiła dziecię, zanim nadeszły jej bóle, uro

dziła chłopca. Kto słyszał coś podobnego?

Iz 66,08 Kto widział takie jak te rzeczy? Czyż kraj się rodzi jednego dnia? Czyż naród

rodzi się od razu? Bo Syjon ledwie zaczął rodzić, a już wydał na świat swe

dzieci.

Iz 66,09 Czyżbym Ja, który otwieram łono matki, nie sprawił urodzenia dziecka?

mówi Pan. Czyżbym Ja, który sprawiam poród, zamykał łono? - mówi twój

Bóg.

Iz 66,10 Radujcie się wraz z Jerozolimą, weselcie się w niej wszyscy, co ją miłujecie!

Cieszcie się z nią bardzo wy wszyscy, którzyście się nad nią smucili, Iz 66,11 ażebyście ssać mogli aż do nasycenia z piersi jej pociech; ażebyście ciągnęli

mleko z rozkoszą z pełnej piersi jej chwały.

Iz 66,12 Tak bowiem mówi Pan: Oto Ja skieruję do niej pokój jak rzekę i chwałę

narodów - jak strumień wezbrany. Ich niemowlęta będą noszone na rękach i

na kolanach będą pieszczone.

Iz 66,13 Jak kogo pociesza własna matka, tak Ja was pocieszać będę; w Jerozolimie

1250 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 29 - Księga Izajasza Rozdział 66

doznacie pociechy".

Iz 66,14 Na ten widok rozraduje się serce wasze, a kości wasze nabiorą świeżości jak

murawa. Ręka Pana da się poznać Jego sługom, a gniew - Jego nieprzyjacio

łom.

Iz 66,15 Bo oto Pan przybywa w ogniu, a Jego rydwany [pędzą] jak burza, by zaspo

koić swój gniew pożogą i groźby swoje płomieniami ognia.

Iz 66,16 Bo Pan dokona sądu ogniem, i mieczem swym [ukarze] wszelkie ciało, tak iż

wielu będzie pobitych przez Pana.

Iz 66,17 Ci, którzy się poświęcają i oczyszczają, by wejść do ogrodów za innym, który

już jest w środku, którzy jedzą wieprzowe mięso i płazy, i myszy, zginą razem

- wyrocznia Pana.

Iz 66,18 A Ja znam ich czyny i zamysły. Przybędę, by zebrać wszystkie narody i ję

zyki; przyjdą i ujrzą moją chwałę.

Iz 66,19 Ustanowię u nich znak i wyślę niektórych ocalałych z nich do narodów Tar

szisz, Put, Meszek i Rosz, Tubal i Jawan, do wysp dalekich, które nie słyszały

mojej sławy ani nie widziały mojej chwały. Oni ogłoszą chwałę moją wśród

narodów.

Iz 66,20 Z wszelkich narodów przyprowadzą jako dar dla Pana wszystkich waszych

braci - na koniach, na wozach, w lektykach, na mułach i na dromaderach - na

moją świętą górę w Jeruzalem - mówi Pan - podobnie jak Izraelici przynoszą

ofiarę z pokarmów w czystych naczyniach do świątyni Pana.

Iz 66,21 Z nich także wezmę sobie niektórych jako kapłanów i lewitów - mówi Pan. Iz 66,22 Bo jak nowe niebiosa i nowa ziemia, które Ja uczynię, trwać będą przede Mną

- wyrocznia Pana - tak będzie trwało wasze potomstwo i wasze imię. Iz 66,23 Sprawdzi się to, że każdego miesiąca podczas nowiu i każdego tygodnia w

szabat, przyjdzie każdy człowiek, by Mi oddać pokłon - mówi Pan. Iz 66,24 A gdy wyjdą, ujrzą trupy ludzi, którzy się zbuntowali przeciwko Mnie: bo

robak ich nie zginie, i nie zagaśnie ich ogień, i będą oni odrazą dla wszelkiej

istoty żyjącej".

1251 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30

Księga Jeremiasza

Rozdział 1

Jr 1,01 Słowa Jeremiasza, syna Chilkiasza, z rodu kapłańskiego, który był w Anatot,

w ziemi Beniamina.

Jr 1,02 Do niego Pan skierował słowo za czasów Jozjasza, syna Amona, króla judz

kiego, w trzynastym roku jego panowania

Jr 1,03 i następnie za czasów Jojakima, syna Jozjasza, króla judzkiego, aż do końca

jedenastego roku [rządów] Sedecjasza, syna Jozjasza, króla judzkiego, aż do

uprowadzenia w niewolę [mieszkańców] Jerozolimy w piątym miesiącu. Jr 1,04 Pan skierował do mnie następujące słowo:

Jr 1,05 "Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na

świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię". Jr 1,06 I rzekłem: "Ach, Panie Boże, przecież nie umiem mówić, bo jestem młodzień

cem!"

Jr 1,07 Pan zaś odpowiedział mi: "Nie mów: "Jestem młodzieńcem", gdyż pójdziesz,

do kogokolwiek cię poślę, i będziesz mówił, cokolwiek tobie polecę. Jr 1,08 Nie lękaj się ich, bo jestem z tobą, by cię chronić" - wyrocznia Pana. Jr 1,09 I wyciągnąwszy rękę, dotknął Pan moich ust i rzekł mi: "Oto kładę moje

słowa w twoje usta.

Jr 1,10 Spójrz, daję ci dzisiaj władzę nad narodami i nad królestwami, byś wyrywał

i obalał, byś niszczył i burzył, byś budował i sadził".

Jr 1,11 I skierował Pan następujące słowa do mnie: "Co widzisz, Jeremiaszu?" Od

rzekłem: "Widzę gałązkę drzewa "czuwającego"".

Jr 1,12 Pan zaś rzekł do mnie: "Dobrze widzisz, bo czuwam nad moim słowem, by

je wypełnić".

Jr 1,13 Po raz drugi skierował Pan swoje słowo do mnie: "Co widzisz?" Odpowiedzia

1252

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 2

łem: "Widzę wrzący kocioł, a powierzchnia jego jest od strony północnej". Jr 1,14 I rzekł do mnie Pan: "Od północy rozszaleje się zagłada wszystkich miesz

kańców ziemi.

Jr 1,15 Zwołam bowiem wszystkie królestwa Północy - wyrocznia Pana - przyjdą i

ustawią każdy swój tron u wejścia do bram Jerozolimy przeciw wszystkim jej

murom dokoła i przeciw wszystkim miastom judzkim.

Jr 1,16 I wydam wyrok na nie za całą ich niegodziwość, iż opuścili Mnie, a palili

kadzidło obcym bogom i hołd oddawali dziełom rąk swoich.

Jr 1,17 Ty zaś przepasz swoje biodra, wstań i mów wszystko, co ci rozkażę. Nie lękaj

się ich, bym cię czasem nie napełnił lękiem przed nimi.

Jr 1,18 A oto Ja czynię cię dzisiaj twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem spi

żowym przeciw całej ziemi, przeciw królom judzkim i ich przywódcom, ich

kapłanom i ludowi tej ziemi.

Jr 1,19 Będą walczyć przeciw tobie, ale nie zdołają cię [zwyciężyć], gdyż Ja jestem z

tobą - wyrocznia Pana - by cię ochraniać".

Rozdział 2

Jr 2,01 Pan skierował do mnie następujące słowo:

Jr 2,02 "Idź i głoś publicznie w Jerozolimie: To mówi Pan: Pamiętam wierność twej

młodości, miłość twego narzeczeństwa, kiedy chodziłaś za Mną na pustyni,

w ziemi, której nikt nie obsiewa.

Jr 2,03 Izrael jest świętością Pana, pierwszym plonem Jego zbiorów. Ci wszyscy, któ

rzy go spożywają, stają się winni, spotka ich nieszczęście - wyrocznia Pana". Jr 2,04 Słuchajcie słowa Pańskiego, domu Jakuba, wszystkie pokolenia domu Izra

ela!

Jr 2,05 To mówi Pan: "Jaką nieprawość znaleźli we Mnie wasi przodkowie, że odeszli

daleko ode Mnie? Poszli za nicością i stali się sami nicością.

Jr 2,06 Nie mówili zaś: "Gdzie jest Pan, który nas wyprowadził z kraju egipskie

go, wiódł nas przez pustynię, przez ziemię bezpłodną, pełną rozpadlin, przez

ziemię suchą i ciemną, przez ziemię, której nikt nie może przebyć ani w niej

zamieszkać?"

Jr 2,07 A Ja wprowadziłem was do ziemi urodzajnej, byście spożywali jej owoce i jej

zasoby. Weszliście i zbezcześciliście moją ziemię, uczyniliście z mojej posia

dłości miejsce pełne odrazy.

Jr 2,08 Kapłani nie mówili: "Gdzie jest Pan?" Uczeni w Piśmie nie uznawali Mnie;

pasterze zbuntowali się przeciw Mnie; prorocy głosili wyrocznie na korzyść

Baala i chodzili za tymi, którzy nie dają pomocy.

Jr 2,09 Dlatego będę nadal prowadził spór z wami - wyrocznia Pana - i dzieci waszych

1253 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 2

dzieci będę oskarżał.

Jr 2,10 Przejdźcie na brzegi Kittim i zobaczcie, poślijcie do Kedaru i zbadajcie sta

rannie, czy stało się tam coś podobnego?

Jr 2,11 Czy jakiś naród zmienił swoich bogów? A ci przecież nie są wcale bogami!

Mój zaś naród zamienił swoją Chwałę na to, co nie może pomóc. Jr 2,12 Niebo, niechaj cię na to ogarnie osłupienie, groza i wielkie drżenie! - wyrocz

nia Pana.

Jr 2,13 Bo podwójne zło popełnił mój naród: opuścili Mnie, źródło żywej wody, żeby

wykopać sobie cysterny, cysterny popękane, które nie utrzymują wody. Jr 2,14 Czy Izrael jest może sługą albo niewolnikiem z urodzenia? Dlaczego stał się

łupem,

Jr 2,15 nad którym ryczą lwy, wydając swój głos? Zamieniono ziemię jego w pust

kowie, jego spalone miasta zostały pozbawione mieszkańców.

Jr 2,16 Nawet synowie Nof i Tachpanches ostrzygli ci głowę.

Jr 2,17 Czy nie sprawiło tego twoje odstępstwo od Pana, Boga twego, "gdy On pro

wadził cię w drodze?"

Jr 2,18 A teraz po co chodzisz do Egiptu, aby pić wodę z Nilu? Po co chodzisz do

Asyrii, aby pić wodę z Rzeki?

Jr 2,19 Twoja niegodziwość cię karze, a twoje niewierności cię osądzają. Wiedz za

tem i przekonaj się, jak przewrotne i pełne goryczy jest to, że opuściłaś Pana,

Boga swego, a nie odczuwałaś lęku przede Mną - wyrocznia Pana Zastępów. Jr 2,20 Od dawna bowiem złamałaś swoje jarzmo, zerwałaś swoje więzy. Powiedziałaś

sobie: "Nie będę służyć!" Na każdym więc wysokim pagórku i pod każdym

zielonym drzewem pokładałaś się jako nierządnica.

Jr 2,21 A Ja zasadziłem ciebie jako szlachetną latorośl winną, tylko szczep prawdzi

wy. Jakże więc zmieniłaś się w dziki krzew, zwyrodniałą latorośl? Jr 2,22 Nawet jeśli obmyjesz się ługiem sodowym i dodasz wiele ługu drzewnego,

pozostanie wina twoja wobec Mnie jak skaza - wyrocznia Pana. Jr 2,23 Jak możesz mówić: "Nie uległam skażeniu, nie chodziłam za Baalami"? Spójrz

na swe postępowanie w Dolinie, przyznaj się, coś uczyniła! Młoda szybkono

ga wielbłądzica, brykająca na wszystkie strony,

Jr 2,24 wyrywając się na pustynię w swej niepohamowanej namiętności chwyta łap

czywie powietrze. Któż powstrzyma jej żądzę? Ktokolwiek jej szuka, nie musi

się trudzić: znajdzie ją w miesiącu jej rui.

Jr 2,25 Uważaj na swoje nogi, aby nie stały się bose, i na swoje gardło, aby nie

wyschło. Lecz ty mówisz: "Na próżno! Nie! Kocham bowiem obcych i pójdę

za nimi".

Jr 2,26 Jak złodziej pełen jest wstydu, gdy zostanie schwytany, tak okrył się wstydem

dom Izraela: oni, ich królowie i przywódcy, ich kapłani i prorocy. Jr 2,27 Ci, którzy mówią do drzewa: "Ty jesteś moim ojcem", a do kamienia: "Ty

mnie zrodziłeś", do Mnie zaś obracają się plecami a nie twarzą, a gdy ich

1254 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 3

spotka nieszczęście, wołają: "Powstań, wybaw nas!"

Jr 2,28 Gdzież są twoi bogowie, których sobie uczyniłaś? Niech przybędą na po

moc, jeżeli cię mogą wybawić, gdy spadnie na ciebie nieszczęście. Bo ile masz

miast, tyle też bogów swoich, Judo!

Jr 2,29 Dlaczego się ze Mną sprzeczacie? Wszyscy zgrzeszyliście przeciw Mnie - wy

rocznia Pana.

Jr 2,30 Na próżno karałem synów waszych: nie przyjęli tego jako nauki. Prorocy wasi

stali się pastwą waszego miecza, niby lwa siejącego spustoszenie. Jr 2,31 Jakimże pokoleniem jesteście? Uważajcie na słowa Pana: Czy byłem pustynią

dla Izraela albo krainą ciemności? Dlaczego mówi mój lud: "Wyzwoliliśmy

się! Nie przyjdziemy już więcej do Ciebie!"

Jr 2,32 Czy panna zapomni swoich klejnotów, a narzeczona swych przepasek? Mój

naród jednak zapomniał o Mnie - od niezliczonych już dni.

Jr 2,33 O jak dobrze ci znane są drogi, by szukać miłostek. Dlatego też nawykło

twoje postępowanie do nieprawości.

Jr 2,34 Nawet na kraju twoich szat znajduje się krew ubogich bez winy, których nie

przychwyciłaś na włamaniu. Mimo to wszystko

Jr 2,35 mówisz: "Jestem niewinna! Jego gniew odwrócił się zapewne ode mnie". Oto

jestem, by cię osądzić za to, że powiedziałaś: "Nie zgrzeszyłam". Jr 2,36 Jak bardzo stałaś się nikczemna, zmieniając swe postępowanie! Tak samo

zawstydzi cię Egipt, jak zostałaś zawstydzona przez Asyrię.

Jr 2,37 Także stamtąd wyjdziesz z rękami na głowie, gdyż Pan odrzucił tych, w

których pokładasz nadzieję, i z nimi nie osiągniesz powodzenia.

Rozdział 3

Jr 3,01 Jeżeli mąż porzuci swą żonę, a ona odejdzie od niego i poślubi innego mę

ża, czy może on jeszcze do niej wrócić? Czy ta ziemia nie została całkowicie

zbezczeszczona? A ty, coś z wielu przyjaciółmi cudzołożyła, masz wrócić do

Mnie? - wyrocznia Pana.

Jr 3,02 Podnieś oczy na pagórki i patrz: gdzie jest miejsce, na którym nie dopusz

czałaś się nierządu? Na drogach siadywałaś, [czekając] na nich, jak Arab na

pustyni, i zbezcześciłaś ziemię swym nierządem i swą przewrotnością. Jr 3,03 Ustały zimowe ulewy i deszcze wiosenne nie spadły; mimo to miałaś nadal

czoło niewiasty cudzołożnej - nie chciałaś się zawstydzić.

Jr 3,04 Czy nawet wtedy nie wołałaś do Mnie: "Mój Ojcze! Tyś przyjacielem mojej

młodości!

Jr 3,05 Czy będziesz się gniewał na wieki albo na zawsze żywił urazę?" Tak mówiłaś,

a popełniałaś przewrotności i udawało się tobie".

1255 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 3

Jr 3,06 Rzekł do mnie Pan za dni króla Jozjasza: "Czy widziałeś, co zrobił Izrael

Odstępca? Chodził na każdą wysoką górę i pod każde zielone drzewo i upra

wiał tam nierząd.

Jr 3,07 Pomyślałem: Po tym wszystkim, co uczynił, powróci on do Mnie; ale nie

powrócił. I zobaczyła to niegodziwa siostra jego, Juda.

Jr 3,08 Zobaczyła, że za wszystkie czyny nierządne, jakie popełnił Izrael-Odstępca,

odrzuciłem go, dając mu list rozwodowy. Lecz nie zatrwożyła się niegodziwa

siostra jego; poszła także i ona cudzołożyć.

Jr 3,09 Przez lekkomyślność swoją stała się cudzołożnicą i zbezcześciła ziemię, do

puszczając się nierządu z kamieniem i drzewem.

Jr 3,10 Także z tego wszystkiego nie nawróciła się do Mnie niegodziwa siostra jego,

Juda, całym sercem, lecz pozornie - wyrocznia Pana".

Jr 3,11 Wtedy Pan powiedział do mnie: "Izrael-Odstępca okazał się sprawiedliwszy

niż niegodziwy Juda.

Jr 3,12 Idź i głoś następujące słowa ku północy: Wróć, Izraelu-Odstępco - wyrocznia

Pana. Nie okażę wam oblicza surowego, bo miłosierny jestem - wyrocznia

Pana - nie będę pałał gniewem na wieki.

Jr 3,13 Tylko uznaj swoją winę, że zbuntowałaś się przeciw Panu, Bogu swemu, i

włóczyłaś się po wszystkich drogach [ku obcym] - pod każdym zielonym dę

bem, a głosu mojego nie słuchałaś - wyrocznia Pana.

Jr 3,14 Wróćcie, synowie wiarołomni - wyrocznia Pana - bo jestem Panem waszym

i przyjmę was, po jednym z każdego miasta, po dwóch z każdego rodu, by

zaprowadzić na Syjon.

Jr 3,15 I dam wam pasterzy według mego serca, by was paśli rozsądnie i roztropnie. Jr 3,16 A gdy się rozmnożycie i wydacie liczne potomstwo na ziemi w tamtych dniach

- wyrocznia Pana - nikt nie będzie już mówił: "Arka Przymierza Pańskiego!"

Nikt już nie będzie o niej myślał ani jej wspominał, odczuwał jej braku, ani

też nie uczyni nowej.

Jr 3,17 W tamtych czasach Jerozolima będzie się nazywała Tronem Pana. Zgromadzą

się w niej wszystkie narody w imię Pana i nie będą już postępowały według

zatwardziałości swych przewrotnych serc.

Jr 3,18 W owych dniach pójdzie dom Judy do domu Izraela i przyjdą zgodnie z kraju

północnego do ziemi, którą dałem na dziedzictwo waszym przodkom. Jr 3,19 Ja zaś powiedziałem sobie: Jakże chciałbym cię zaliczyć do synów i dać ci

przepiękną ziemię, najwspanialszą pośród posiadłości narodów! Myślałem:

będziesz Mnie nazywał: "Mój Ojcze!" i nie odwrócisz się ode Mnie. Jr 3,20 Ale jak niewiasta nie dotrzymuje wiary swemu oblubieńcowi, tak nie dotrzy

maliście Mi wiary wy, domu Izraela - wyrocznia Pana".

Jr 3,21 "Posłuchaj, na wyżynach daje się słyszeć pełen błagania lament synów Izra

ela, iż skazili przewrotnością swe postępowanie, zapomnieli o Panu, Bogu

swoim.

1256 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 4

Jr 3,22 Powróćcie, zbuntowani synowie, uleczę wasze odstępstwa. "Oto jesteśmy,

przychodzimy do Ciebie, bo jesteś Panem, Bogiem naszym.

Jr 3,23 Rzeczywiście, zwodnicze są wyżyny i tumult na górach. Rzeczywiście, w Pa

nu, Bogu naszym, jest zbawienie Izraela.

Jr 3,24 Baal pochłaniał od zarania naszej młodości owoc pracy naszych przodków,

ich drobną trzodę i bydło, ich synów i córki.

Jr 3,25 Leżeć musimy w hańbie i wstyd nas okrywa, bo zgrzeszyliśmy wobec Pana,

Boga naszego, my i przodkowie nasi, począwszy od młodości aż do dziś; nie

słuchaliśmy głosu Pana, Boga naszego"".

Rozdział 4

Jr 4,01 "Jeżeli chcesz powrócić, Izraelu, - wyrocznia Pana - możesz do Mnie powrócić;

a jeżeli oddalisz swe bóstwa, nie potrzebujesz się błąkać z dala ode Mnie. Jr 4,02 A jeżeli będziesz przysięgał: "Na życie Pana" zgodnie z prawdą, słusznie

i sprawiedliwie, narody będą sobie błogosławić przez ciebie i będą się tobą

chlubić.

Jr 4,03 Bo tak mówi Pan do ludzi z Judy i [mieszkańców] Jerozolimy: Wykarczujcie

swoje karczowiska i nie rzucajcie nasienia w ciernie.

Jr 4,04 Obrzeżcie się ze względu na Pana i odrzućcie napletki serc waszych, mężowie

Judy i mieszkańcy Jerozolimy, bo inaczej gniew mój wybuchnie jak płomień

i będzie płonął, a nikt nie będzie go mógł ugasić z powodu waszych prze

wrotnych uczynków.

Jr 4,05 Opowiadajcie w Judzie, ogłoście w Jerozolimie! Dmijcie w trąby w kraju,

wołajcie głośno i mówcie: "Zbierajmy się i udajmy do miast warownych!" Jr 4,06 Wznieście znak w kierunku Syjonu! Uciekajcie! Nie zatrzymujcie się! Spro

wadzę bowiem nieszczęście z północy i wielkie zniszczenie.

Jr 4,07 Lew wyruszył ze swego legowiska i niszczyciel narodów jest w drodze. Opu

ścił swoją siedzibę, by zamienić twój kraj w pustynię. Miasta twoje zostaną

zburzone i pozbawione mieszkańców.

Jr 4,08 Dlatego przywdziejcie szaty pokutne, podnieście lament i zawodzenie, bo nie

odwrócił się od nas wielki gniew Pański.

Jr 4,09 W owych dniach - wyrocznia Pana - zabraknie królowi odwagi, zabraknie i

dostojnikom, kapłanów ogarnie osłupienie, a prorocy oniemieją. Jr 4,10 I powiedzą: "Ach, Panie Boże, naprawdę zwiodłeś zupełnie ten lud i Jerozoli

mę, gdy mówiłeś: Będziecie mieli pokój. Tymczasem mamy miecz na gardle". Jr 4,11 W owym czasie będzie się mówić do ludu tego i do Jerozolimy: Palący wiatr

wyżynny przychodzi z pustyni na drogę Córy mojego ludu; nie po to jednak,

by przesiewać czy oczyszczać.

1257 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 5

Jr 4,12 Przyjdzie silny wiatr na mój rozkaz. Teraz Ja także ogłoszę wyrok na nich. Jr 4,13 Oto nadciąga on niby obłoki, a jak huragan rydwany jego, szybsze niż orły

jego konie". Biada nam, bo jesteśmy zgubieni.

Jr 4,14 "Oczyść swe serce z nieprawości, Jerozolimo, abyś została ocalona! Dokądże

będziesz podtrzymywać w sobie swoje grzeszne myśli?

Jr 4,15 Bo od strony Dan wieść się rozprzestrzenia, a z gór Efraima przychodzi za

powiedź klęski.

Jr 4,16 Ogłoście narodom: "Oto są!" Dajcie znać do Jerozolimy! Nieprzyjaciele przy

bywają z odległego kraju i podnoszą wrzawę przeciw miastom Judy! Jr 4,17 Niby strażnicy pól otaczają ją dokoła, bo się zbuntowała przeciw Mnie - wy

rocznia Pana.

Jr 4,18 Twoje postępowanie i twoje czyny sprowadziły to na ciebie. Twoja niepra

wość - jakże jest gorzka, skoro ogarnia nawet twoje serce!"

Jr 4,19 Moje łono, moje łono! Wić się muszę w boleściach! Ściany mego serca! Bu

rzy się we mnie serce - nie mogę milczeć! Usłyszałem bowiem dźwięk trąbki,

wrzawę wojenną.

Jr 4,20 "Klęska za klęską" - wieść niesie, bo uległa spustoszeniu cała ziemia. Natych

miast zostały zburzone moje namioty, w mgnieniu oka - moje szałasy. Jr 4,21 Dokądże mam oglądać godła wojenne i słuchać dźwięku trąb? Jr 4,22 "Tak, niemądry jest mój naród, nie uznają Mnie. Są dziećmi bez rozwagi,

nie mają wcale rozsądku. Mądrzy są w popełnianiu nieprawości, lecz dobrze

czynić nie umieją".

Jr 4,23 Spojrzałem na ziemię - oto zupełny bezład; na niebo - nie ma jego światła. Jr 4,24 Spojrzałem na góry - oto drżą, wszystkie wzgórza się chwieją. Jr 4,25 Spojrzałem - oto nie ma ludzi i uciekły wszystkie ptaki przestworzy. Jr 4,26 Spojrzałem - oto ziemia urodzajna stała się pustynią, wszystkie miasta uległy

zniszczeniu przed Panem, wobec Jego palącego gniewu.

Jr 4,27 To bowiem mówi Pan: "Cały kraj będzie spustoszony, ale zagłady nie dopeł

nię.

Jr 4,28 Dlatego ziemię ogarnie smutek, a ciemność - niebieskie przestworza. Bo jak

powiedziałem, tak postanowiłem - nie będę żałował ani nie odstąpię od te

go".

Jr 4,29 Na wołanie: "Jeźdźcy i łucznicy!" każde miasto rzuca się do ucieczki: uchodzą

w gąszcz leśny, wdrapują się na skały; wszystkie miasta są opuszczone, nie

ma w nich żadnego mieszkańca.

Jr 4,30 A ty, pohańbiona, cóż zamierzasz uczynić? Chociaż przywdziejesz purpurę,

chociaż ozdobisz się złotymi klejnotami, a oczy szminką poszerzysz, na próż

no się upiększasz. Pogardzają tobą zalotnicy, czyhają na twe życie. Jr 4,31 Tak, słyszę głos niby rodzącej w bólach, trwożny jęk niby niewiasty rodzącej

po raz pierwszy. To głos Córy Syjonu, która wzdycha i wyciąga dłonie: "Ach,

biada mi, bo wycieńczona popadam w moc morderców".

1258 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 5

Rozdział 5

Jr 5,01 Przebiegnijcie ulice Jerozolimy, zobaczcie, zbadajcie i przeszukajcie jej place,

czy znajdziecie kogoś, czy będzie tam ktokolwiek, kto by postępował spra

wiedliwie, szukał prawdy, a przebaczę jej.

Jr 5,02 A gdy mówią: "Na życie Pana!", z pewnością przysięgają kłamliwie. Jr 5,03 Panie! Czyż oczy Twoje nie są zwrócone ku temu, co prawdziwe? Dotknąłeś

ich klęską - nic sobie z tego nie robili, zagładą - nie chcieli przyjąć pouczenia.

Skamieniało ich oblicze bardziej niż skała, i nie nawrócili się.

Jr 5,04 Ja zaś powiedziałem sobie: "To tylko prostacy postępują nierozsądnie, bo nie

znają drogi Pana, obowiązków wobec swego Boga.

Jr 5,05 Może pójdę więc do ludzi wybitnych i będę mówił do nich. Ci bowiem znają

drogę Pańską, obowiązki wobec swego Boga". Lecz oni także pokruszyli jarz

mo, potargali więzy.

Jr 5,06 Dlatego wypadnie na nich lew z lasu, wilk stepowy posieje wśród nich spusto

szenie. Pantera będzie czyhać przy ich miastach; każdy, kto z nich wyjdzie,

będzie rozszarpany. Pomnożyły się bowiem ich grzechy i liczne są ich odstęp

stwa.

Jr 5,07 "Dlaczego mam ci okazać łaskę? Synowie twoi opuścili Mnie i przysięgali na

tych, co nie są bogami. Nasyciłem ich, a oni popełniali cudzołóstwo, zbierali

się w domu nierządu.

Jr 5,08 Stali się wyuzdani i nieokiełznani niby konie: każdy rży do żony bliźniego

swego.

Jr 5,09 Czy mam ich za to nie karać - wyrocznia Pana - i nad narodem, jak ten, i

nie dokonać zemsty?

Jr 5,10 Wejdźcie na tarasy jej winnicy i zniszczcie, lecz nie dokonujcie zupełnej za

głady. Usuńcie jej odrośla, bo nie należą one do Pana.

Jr 5,11 Albowiem sprzeniewierzył Mi się zupełnie dom Izraela i dom Judy - wyrocz

nia Pana.

Jr 5,12 Zaparli się Pana i powiedzieli: "On nic nie znaczy. Nie spotka nas żadne

nieszczęście, nie zaznamy miecza ani głodu".

Jr 5,13 Prorocy są tylko wiatrem i brak w nich słowa Pańskiego". Jr 5,14a Dlatego to mówi Pan, Bóg Zastępów: Jr 5,13b "To im się stanie,

Jr 5,14b ponieważ w ten sposób mówili. Oto uczynię słowa moje ogniem w twoich

ustach, a lud ten drewnem, które [ogień] pochłonie.

Jr 5,15 Oto na was sprowadzę naród z daleka, domu Izraela - wyrocznia Pana. Jest

to naród niepokonany, naród starożytny, naród, którego języka nie znasz ani

nie rozumiesz, co mówi.

Jr 5,16 Jego kołczan jest niby grób otwarty, wszyscy [mężowie] są bohaterami.

1259 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 6

Jr 5,17 Pochłonie twoje żniwa i twój chleb, pochłonie twoje córki i twoich synów,

pochłonie twoje owce i twoje bydło, pochłonie twoje winnice i twoje drzewa

figowe. Zniszczy orężem twoje miasta warowne, w których ty pokładasz na

dzieję.

Jr 5,18 Lecz nawet w tych dniach - wyrocznia Pana - nie dokonam całkowitej zagła

dy.

Jr 5,19 A gdy powiecie: "Za co uczynił nam Pan, Bóg nasz, to wszystko?" Wtedy

powiesz im: "Podobnie jak wy opuściliście Mnie i służyliście obcym bogom

we własnym kraju, tak samo będziecie służyć obcym w ziemi, która do was

nie należy".

Jr 5,20 Głoście to w domu Jakuba i obwieśćcie to w Judzie:

Jr 5,21 Słuchajcież tego, narodzie nierozumny i bezmyślny, co ma oczy, a nie widzi,

uszy, a nie słyszy.

Jr 5,22 Nie boicie się Mnie - wyrocznia Pana - nie drżycie przede Mną, który usta

nowiłem wydmy jako brzeg morski, jako granicę wieczną i nieprzekraczalną?

Szaleją [morskie fale], lecz bezsilnie, huczą bałwany, lecz się nie mogą dalej

posunąć.

Jr 5,23 Naród ten ma serce oporne i buntownicze; stają się oni odszczepieńcami i

odchodzą.

Jr 5,24 Nie powiedzieli w swych sercach: "Chcemy bać się Pana, Boga naszego, który

daje w swoim czasie deszcz wczesny i późny, który zapewnia nam ustalone

tygodnie żniw".

Jr 5,25 Wasze grzechy to zniweczyły, a wasze występki pozbawiły was dobrobytu. Jr 5,26 Bo są w narodzie moim przewrotni, co splatają sieć jak łowca ptaków, zasta

wiają sidło, łowią ludzi.

Jr 5,27 Jak klatka pełna jest ptaków, tak domy ich przepełnione są oszustwem: w

ten sposób stają się oni wielkimi i bogatymi,

Jr 5,28 otyłymi i ociężałymi, a także prześcigają się w nieprawości. Nie przestrzegają

sprawiedliwości - sprawiedliwości wobec sierot, by doznały pomyślności, nie

bronią sprawy ubogich.

Jr 5,29 Czy za to mam nie karać - wyrocznia Pana - lub się nie pomścić nad takim,

jak ten, narodem?

Jr 5,30 Obrzydliwość i zgroza dzieją się w kraju.

Jr 5,31 Prorocy przepowiadają kłamliwie, kapłani nauczają na własną rękę, a lud

mój to lubi. I cóż uczynicie, gdy kres tego nadejdzie?"

Rozdział 6

Jr 6,01 Uciekajcie z Jerozolimy, synowie Beniamina! W Tekoa dmijcie w trąby! Na

1260 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 6

Bet-ha-Kerem wznieście znak! Albowiem od północy zagraża nieszczęście i

wielka katastrofa.

Jr 6,02 Do wybornego pastwiska podobna jesteś, Córo Syjonu! Jr 6,03 Przyjdą do ciebie pasterze ze swoimi trzodami, rozbiją namioty dokoła ciebie,

będą paść każdy na własną rękę.

Jr 6,04 "Przygotujcie się do walki przeciw niej! Naprzód, wedrzyjmy się w południe!"

- "Biada nam, bo dzień się ma ku końcowi, bo się już wydłużają cienie wie

czorne!"

Jr 6,05 - "Naprzód! Wedrzyjmy się w nocy i zniszczmy jej pałace!" Jr 6,06 Bo to mówi Pan Zastępów: "Zetnijcie jej drzewa i usypcie wał dokoła Jero

zolimy, bo to miasto kłamstwa, sama w nim nieprawość.

Jr 6,07 Jak studnia tryska wodą, tak tryska jej przewrotność. "Gwałt i ucisk" - dają

się w niej słyszeć, choroba i rany - oto, co jest stale przed moim obliczem. Jr 6,08 Strzeż się, Jerozolimo, bym się nie odwrócił od ciebie, bym nie obrócił cię w

pustynię, w ziemię nie zamieszkałą".

Jr 6,09 To mówi Pan Zastępów: "Zbieraj starannie, jak przy winobraniu, Resztę Izra

ela! Jak dokonujący winobrania wyciągaj rękę ku gałązkom winorośli!" Jr 6,10 Do kogo mam mówić i kogo ostrzegać, aby posłuchali? Oto ucho ich jest

nieobrzezane, tak że nie mogą pojąć. Oto słowo Pańskie wystawione jest u

nich na urąganie, nie mają w nim upodobania.

Jr 6,11 A ja pełen jestem gniewu Pańskiego, nie mogę go powstrzymać. "Wylej go

na dzieci na ulicy i na zgromadzenie młodzieńców! Wszyscy bowiem będą

zabrani: mąż z żoną, starzec wraz z mężem podeszłego wieku.

Jr 6,12 Domy ich przejdą na własność innych, podobnie jak pola i żony. Bo wyciągnę

rękę nad mieszkańcami tego kraju - wyrocznia Pana.

Jr 6,13 Albowiem od najmniejszego do największego wszystkich ogarnęła żądza zy

sku: od proroka do kapłana - wszyscy popełniają oszustwa.

Jr 6,14 Usiłują zaradzić katastrofie mojego narodu, mówiąc beztrosko: "Pokój, po

kój", a tymczasem nie ma pokoju.

Jr 6,15 Okryci są hańbą, ponieważ postępowali obrzydliwie. Co więcej, zupełnie się

nie wstydzą, dlatego upadną wśród tych, co mają upaść, runą, gdy ich na

wiedzę" - wyrocznia Pana.

Jr 6,16 To mówi Pan: "Stańcie na drogach i patrzcie, zapytajcie o dawne ścieżki,

gdzie jest droga najlepsza - idźcie po niej, a znajdziecie dla siebie wytchnie

nie. Ale powiedzieli: "Nie pójdziemy".

Jr 6,17 I ustanowiłem dla was strażników: "Uważajcie na głos trąby!" Ale oni powie

dzieli: "Nie będziemy uważać".

Jr 6,18 Dlatego słuchajcie, narody, i rozumiejcie dobrze, co zamierzam uczynić. Jr 6,19 Słuchaj, ziemio! Oto zamierzam sprowadzić na ten naród nieszczęście: będzie

to owoc ich przewrotnych zamysłów. Nie zważali bowiem na moje słowa, a

moim prawem wzgardzili.

1261 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 7

Jr 6,20 Na co sprowadzacie Mi kadzidło ze Saby albo wyborny korzeń trzcinowy z

dalekiej ziemi? Nie podobają Mi się wasze całopalenia, a wasze krwawe ofiary

nie są Mi przyjemne".

Jr 6,21 Dlatego to mówi Pan: "Oto postawię temu narodowi przeszkody, na których

się potkną ojcowie wraz z synami, sąsiad i przyjaciel zginą".

Jr 6,22 To mówi Pan: "Oto nadchodzi naród z ziemi północnej, wielki naród powsta

je z krańców ziemi.

Jr 6,23 Łuk i miecz trzymają w ręku, są okrutni i bez litości. Ich wrzawa jest jak

szum morza, i dosiadają koni, gotowi jak jeden mąż do walki przeciw tobie,

Córo Syjonu!"

Jr 6,24 Usłyszeliśmy wieść o nich - ręce nam opadły, lęk nas ogarnął i ból, niby ro

dzącą kobietę.

Jr 6,25 Nie wychodźcie na pole ani nie chodźcie po drodze, bo miecz nieprzyjaciela

[grozi], trwoga ze wszech stron.

Jr 6,26 Córo mojego narodu, przywdziej wór pokutny i kajaj się w popiele! Okryj się

smutkiem, jak po synu jedynym, gorzką żałobą, bo przyjdzie na nas nagle

niszczyciel.

Jr 6,27 Ustanowiłem ciebie, jako badającego mój naród, byś poznał i sprawdził jego

postępowanie.

Jr 6,28 Wszyscy oni są niesforni, popełniając przestępstwa, są miedzią i żelazem,

wszyscy postępują nikczemnie.

Jr 6,29 Ołów został rozgrzany na podwójnym ogniu przez miech kowalski. Próżne

wysiłki przetapiającego metal: przewrotni nie dadzą się oddzielić. Jr 6,30 Nazwijcie ich srebrem odrzuconym, bo odrzucił ich Pan".

Rozdział 7

Jr 7,01 Słowo, które Pan skierował do Jeremiasza:

Jr 7,02 "Stań w bramie świątyni i głoś następujące słowa: Słuchajcie słowa Pań

skiego, wszyscy z Judy, którzy wchodzicie tymi bramami, aby oddać pokłon

Panu.

Jr 7,03 To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Poprawcie postępowanie i wasze uczyn

ki, a pozwolę wam mieszkać na tym miejscu.

Jr 7,04 Nie ufajcie słowom kłamliwym, głoszącym: "Świątynia Pańska, świątynia

Pańska, świątynia Pańska!"

Jr 7,05 Albowiem jeżeli naprawdę poprawicie wasze postępowanie i jeżeli będziecie

się kierować wyłącznie sprawiedliwością jeden wobec drugiego,

Jr 7,06 jeśli nie będziecie uciskać cudzoziemca, sieroty i wdowy "i jeśli krwi niewin

nej nie będziecie rozlewać na tym miejscu" i jeżeli nie pójdziecie za obcymi

1262 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 7

bogami na waszą zgubę,

Jr 7,07 wtedy pozwolę wam mieszkać na tym miejscu w ziemi, którą dałem przodkom

waszym od dawna i na zawsze.

Jr 7,08 Oto wy na próżno pokładacie ufność w zwodniczych słowach. Jr 7,09 Nieprawda? Kraść, zabijać, cudzołożyć, przysięgać fałszywie, palić kadzidło

Baalowi, chodzić za obcymi bogami, których nie znacie...

Jr 7,10 A potem przychodzicie i stajecie przede Mną w tym domu, nad którym wzy

wano mojego imienia, i mówicie: "Oto jesteśmy bezpieczni", by móc nadal

popełniać te wszystkie występki.

Jr 7,11 Może jaskinią zbójców stał się w waszych oczach ten dom, nad którym wzy

wano mojego imienia? Ja [to] dobrze widzę - wyrocznia Pana.

Jr 7,12 Idźcie, proszę, do mojego przybytku w Szilo, gdzie dawniej do obrałem miesz

kanie dla mojego imienia, i patrzcie, co mu uczyniłem z powodu przewrotności

mojego ludu, Izraela.

Jr 7,13 A teraz, ponieważ popełniliście te występki - wyrocznia Pana - i mimo że

mówiłem do was nieustannie i niezmordowanie, nie usłuchaliście, a gdy wo

łałem, nie odpowiedzieliście,

Jr 7,14 uczynię temu domowi, nad którym wzywano mojego imienia, a w którym

wy pokładacie ufność, i temu miejscu, danemu wam i waszym przodkom, to

samo, co uczyniłem Szilo.

Jr 7,15 Odrzucę was sprzed mego oblicza, podobnie jak odrzuciłem wszystkich wa

szych braci, całe pokolenie Efraima.

Jr 7,16 Ty zaś nie wstawiaj się za tym narodem, nie zanoś za niego błagań ani mo

dłów, ani też nie nalegaj na Mnie, bo cię nie wysłucham.

Jr 7,17 Czy nie widzisz, co czynią w miastach Judy i na ulicach Jerozolimy? Jr 7,18 Synowie zbierają drewno, ojcowie rozpalają ogień, a kobiety ugniatają cia

sto, by robić pieczywo ofiarne dla "królowej nieba", a nadto wylewają ofiary

z płynów dla obcych bogów, by Mnie obrażać.

Jr 7,19 Czy Mnie obrażają - wyrocznia Pana - czy raczej siebie samych, na własną

hańbę?"

Jr 7,20 Dlatego to mówi Pan: "Oto się żar gniewu mojego rozlewa na to miejsce, na

ludzi i na zwierzęta, na drzewa polne i na owoce ziemi - płonie i nie zaga

śnie".

Jr 7,21 To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: "Dodawajcie wasze ofiary całopalne do

waszych ofiar krwawych i spożywajcie mięso!

Jr 7,22 Bo nic nie powiedziałem ani nie nakazałem waszym przodkom, gdy wypro

wadzałem ich z Egiptu, co do ofiar całopalnych i krwawych,

Jr 7,23 lecz dałem im tylko przykazanie: Słuchajcie głosu mojego, a będę wam Bo

giem, wy zaś będziecie Mi narodem. Chodźcie każdą drogą, którą wam roz

każę, aby się wam dobrze powodziło.

Jr 7,24 Ale nie usłuchali ani nie chcieli słuchać i poszli według zatwardziałości swego

1263 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 8

przewrotnego serca; odwrócili się plecami, a nie twarzą.

Jr 7,25 Od dnia, kiedy przodkowie wasi wyszli z ziemi egipskiej, do dnia dzisiejszego

posyłałem do was wszystkich moich sług, proroków, każdego dnia, bezustan

nie,

Jr 7,26 lecz nie usłuchali Mnie ani nie nadstawiali swych uszu. Uczynili twardym

swój kark, stali się gorszymi niż ich przodkowie.

Jr 7,27 Powiesz im wszystkie te słowa, ale cię nie usłuchają; będziesz wołał do nich,

lecz nie dadzą ci odpowiedzi.

Jr 7,28 I odezwiesz się do nich: "To jest naród, który nie usłuchał głosu Pana, swego

Boga, i nie przyjął pouczenia. Przepadła wierność, znikła z ich ust". Jr 7,29 Ostrzyż swe włosy i odrzuć je i podnieś lament żałobny na wyżynach, ponie

waż Pan odrzucił i odepchnął pokolenie zasługujące na Jego gniew. Jr 7,30 Albowiem synowie Judy czynili nieprawość przed moimi oczami - wyrocznia

Pana - umieścili swe obrzydliwe bożki w domu, nad którym wzywano mojego

imienia, aby go zbezcześcić.

Jr 7,31 I zbudowali wyżynę Tofet w dolinie Ben-Hinnom, aby palić w ogniu swoich

synów i córki, czego nie nakazałem i co nie przyszło Mi nawet na myśl. Jr 7,32 Dlatego przyjdą dni - wyrocznia Pana - że nie będzie się już mówić o Tofet lub

dolinie Ben-Hinnom, lecz o Dolinie Mordu; w Tofet będą grzebać zmarłych

z braku innego miejsca.

Jr 7,33 Trupy tego narodu staną się pożywieniem ptactwa drapieżnego w powietrzu

i dzikich zwierząt na ziemi, których nikt nie odpędzi.

Jr 7,34 I sprawię, że zniknie z miast judzkich i z ulic Jerozolimy głos wesela, głos

radości, nawoływanie oblubieńca i oblubienicy, bo pustynią stanie się ziemia.

Rozdział 8

Jr 8,01 W owym czasie - wyrocznia Pana - wydobędą z ich grobów kości królów judz

kich, kości ich przywódców, kości proroków, kości mieszkańców Jerozolimy. Jr 8,02 I rozrzucę je przed słońcem, księżycem oraz całym wojskiem niebieskim, któ

rych oni kochali, którym służyli, za którymi chodzili, których szukali, którym

oddawali pokłony. Nikt ich nie pozbiera ani pogrzebie, lecz staną się nawo

zem na powierzchni ziemi.

Jr 8,03 Wszyscy pozostali będą wybierać raczej śmierć niż życie, ilu ich tylko zosta

nie z tego przewrotnego plemienia po wszystkich miejscach, po których ich

rozproszę - wyrocznia Pana Zastępów.

Jr 8,04 I powiedz im: To mówi Pan: Czy nie powstaje ten, co upadnie? Albo czy nie

zawraca ten, co zabłądzi?

Jr 8,05 Dlaczego więc buntuje się ten lud [jerozolimski] i trwa bez końca w odstęp

1264 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 9

stwie? Trzyma się kurczowo kłamstwa i nie chce się nawrócić?

Jr 8,06 Uważałem pilnie i słuchałem: nie mówią, jak trzeba. Nikt nie żałuje swej

przewrotności, mówiąc: "Co uczyniłem?" Każdy biegnie dalej swoją drogą

niby koń cwałujący do bitwy.

Jr 8,07 Nawet bocian w przestworzach zna swoją porę, synogarlica, jaskółka i żuraw

zachowują czas swego przylotu. Naród mój jednak nie zna Prawa Pańskiego. Jr 8,08 Jak możecie mówić: "Jesteśmy mądrzy i mamy Prawo Pańskie?" Prawda, lecz

w kłamstwo je obróciło kłamliwe pióro pisarzy.

Jr 8,09 Mędrcy będą zawstydzeni, zatrwożą się i zostaną pojmani. Istotnie, odrzucili

słowo Pańskie, a mądrość na co im się przyda?

Jr 8,10 Dlatego dam ich żony innym, ich pola zdobywcom. Albowiem od najmniej

szego do największego wszyscy są chciwi zysku. Od proroka do kapłana

wszyscy hołdują kłamstwu.

Jr 8,11 Podleczają rany córki mojego narodu pobieżnie, mówiąc: "Pokój, pokój", a

tymczasem nie ma pokoju.

Jr 8,12 Wstydzić się powinni, że popełniali obrzydliwość; odrzucili jednak wszelki

wstyd i nie potrafią się rumienić. Dlatego upadną wśród tych, którzy padać

będą, runą w czasie, gdy ich nawiedzę - mówi Pan.

Jr 8,13 Chciałem zebrać u nich żniwo - wyrocznia Pana; nie ma winogron w winnicy

ani fig na drzewie figowym, i liście zwiędły".

Jr 8,14 Po co my siedzimy? Zgromadźcie się i chodźcie do miast warownych, aby tam

zginąć. Albowiem Pan, Bóg nasz, dopuszcza na nas zagładę i daje nam do

picia wodę zatrutą, ponieważ zgrzeszyliśmy przeciw Panu.

Jr 8,15 Oczekujemy pokoju - ale nie ma nic dobrego; czasu uleczenia - ale oto prze

rażenie!

Jr 8,16 Od Dan daje się słyszeć parskanie ich koni; na odgłos rżenia ich rumaków

drży cała ziemia. Przybywają, by pochłonąć kraj i jego zasoby, miasto i jego

mieszkańców.

Jr 8,17 "Tak, bo wysyłam przeciw wam węże jadowite, których nie można zaklinać;

będą was kąsać - wyrocznia Pana

Jr 8,18 i to bez możności uleczenia". Ogarnia mnie smutek, serce moje trawi niemoc. Jr 8,19 Ale słuchaj! Krzyk Córy mojego ludu z ziemi dalekiej: "Czy nie ma Pana

na Syjonie? Czy nie ma tam Jego króla?" - "Dlaczego Mnie obrazili swymi

posągami, marnymi bożkami obcymi?"

Jr 8,20 - "Minęły żniwa, skończyła się letnia pora, a my nie jesteśmy wybawieni". Jr 8,21 Jestem złamany załamaniem się Córy mojego ludu, jestem okryty żałobą i

ogarnęło mnie przerażenie.

Jr 8,22 Czy nie ma już balsamu w Gileadzie, czy nie ma tam lekarza? Dlaczego więc

nie zabliźnia się rana Córy mojego ludu?

Jr 8,23 Któż uczyni moją głowę źródłem wody, a oczy moje fontanną łez, bym mógł

dniem i nocą opłakiwać zabitych Córy mojego ludu?

1265 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 9

Rozdział 9

Jr 9,01 Któż da mi schronisko dla podróżnych na pustyni, bym mógł opuścić swój

naród i oddalić się od niego? Wszyscy oni są bowiem cudzołożnikami, gro

madą buntowników.

Jr 9,02 Niby łuk napinają swój język; kłamstwo, a nie prawda panuje w kraju. Al

bowiem kroczą od przewrotności do przewrotności, a nie uznają Pana. Jr 9,03 Wystrzegajcie się jeden drugiego i nie ufajcie nikomu z braci! Każdy bowiem

brat oszukuje podstępnie, a każdy przyjaciel głosi oszczerstwa.

Jr 9,04 Jeden zwodzi drugiego, nie mówiąc prawdy; przyzwyczaili swój język do

kłamstwa, postępują przewrotnie, nie chcą

Jr 9,05 się nawrócić. Oszustwo na oszustwie, obłuda na obłudzie; nie chcą znać Pana

- "wyrocznia Pana".

Jr 9,06 Dlatego to mówi Pan Zastępów: "Oto ich wypróbuję przetapiając w tyglu.

Bo jak [inaczej] mogę postąpić wobec Córy mojego ludu?

Jr 9,07 Ich język jest śmiercionośną strzałą, słowa ich ust są oszustwem. Jeden do

drugiego mówi: "Pokój", a w sercu swoim przygotowuje mu podstęp. Jr 9,08 Czy mam ich za to nie karać - wyrocznia Pana - i nad narodem takim jak

ten nie dokonać pomsty?"

Jr 9,09 Po górach podnieście płacz i lament; na pastwiskach stepowych - pieśń ża

łobną, bo są spalone. Nikt tamtędy nie przechodzi i nie słychać porykiwania

bydła. Od ptaków powietrznych do dzikiego zwierza wszystko ucichło, zni

kło.

Jr 9,10 "Zamienię Jerozolimę w stos gruzu, siedlisko szakali, miasta zaś judzkie w

pustkowie, pozbawione mieszkańców".

Jr 9,11 Kto jest tak rozumny, by to wyjaśnić? Komu usta Pańskie powiedziały, niech

to ogłosi: Dlaczego kraj uległ spustoszeniu, został opuszczony, jak pustynia,

gdzie nie ma wędrowca?

Jr 9,12 I rzekł Pan: "Dlatego że opuścili moje Prawo, które im dałem, że nie słuchali

mojego głosu i nie postępowali według niego,

Jr 9,13 lecz postępowali według zatwardziałości swego serca i chodzili za Baalami,

jak ich nauczyli ich przodkowie.

Jr 9,14 Dlatego to mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Oto dam im - narodowi temu

za pokarm piołun i za napój wodę zatrutą.

Jr 9,15 Rozproszę ich między narodami, których nie znają oni ani ich przodkowie, i

poślę w ślad za nimi miecz, aż dokonam zupełnej ich zagłady".

Jr 9,16 To mówi Pan Zastępów: "Uwaga! Zawołajcie płaczki, aby przyszły, poślijcie

po najroztropniejsze, by przybyły.

Jr 9,17 Niech się spieszą i niech zaśpiewają nad nami pieśń żałobną, a łzy wytrysną

z naszych oczu i woda popłynie z naszych powiek".

1266 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 10

Jr 9,18 Albowiem głos żałobny daje się słyszeć z Syjonu: "Jakże jesteśmy zrujnowa

ni, zawstydzeni ponad miarę, ponieważ musimy kraj opuścić i porzucić nasze

mieszkania".

Jr 9,19 Niewiasty! Słuchajcie słowa Pana, i niech wasze ucho przyjmie słowo ust Jego!

Nauczcie wasze córki zawodzeń, a jedna drugą pieśni żałobnej:

Jr 9,20 "Śmierć wtargnęła przez nasze okna, weszła do naszych pałaców, zgładziła

dziecko z ulicy, a młodzieńców z placów.

Jr 9,21 Trupy ludzkie leżą jak nawóz na polu, jak snopy za żniwiarzem, których nikt

nie zbiera".

Jr 9,22 To mówi Pan: "Mędrzec niech się nie szczyci swą mądrością, siłacz niech się

nie chełpi swą siłą ani bogaty niech się nie przechwala swym bogactwem. Jr 9,23 Raczej chcąc się chlubić, niech się szczyci tym, że jest roztropny i że Mnie

poznaje, iż jestem Jahwe, który okazuje łaskawość, praworządność i sprawie

dliwość na ziemi - w tym to mam upodobanie" - wyrocznia Pana. Jr 9,24 "Oto dni nadejdą - wyrocznia Pana - kiedy nawiedzę wszystkich obrzezanych

według ciała;

Jr 9,25 Egipt, Judę i Edom, Ammonitów, Moab i wszystkich, którzy podcinają włosy

i mieszkają na pustyni. Albowiem wszystkie narody są nieobrzezane i cały

dom Izraela jest nieobrzezanego serca".

Rozdział 10

Jr 10,01 Słuchajcie słowa, które Pan mówi do was, domu Izraela! Jr 10,02 To mówi Pan: "Nie przyswajajcie sobie postępowania narodów ani nie oba

wiajcie się znaków niebieskich, mimo że obawiają się ich narody. Jr 10,03 Albowiem to, co wzbudza lęk u narodów, jest niczym, jako że jest drewnem

wyrąbanym w lesie, obrobionym dłutem, rękami rzeźbiarza.

Jr 10,04 Zdobi się je srebrem i złotem, umocowuje się za pomocą gwoździ i młotka,

by się nie chwiało.

Jr 10,05 [Posągi] te są jak strachy na ptaki wśród pola melonów, nie mówią, trzeba

je nosić, bo nie chodzą. Nie bójcie się ich, gdyż nie mogą zaszkodzić, ani są

zdolne czynić dobrze.

Jr 10,06 Nikogo nie można porównać do Ciebie, Panie! Jesteś wielki i wielkie jest

przepotężne imię Twoje!

Jr 10,07 Kto nie lękałby się Ciebie, Królu narodów? Tobie to właśnie przysługuje. Bo

spośród wszystkich mędrców narodów i spośród wszystkich ich królestw nikt

nie może się równać z Tobą.

Jr 10,08 Wszyscy razem są głupi i bezrozumni; nauka pochodząca od bałwanów - to

drewno.

1267 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 11

Jr 10,09 Srebro kute w płytki, przywożone z Tarszisz, a złoto z Ufaz - dzieło sprawnych

rąk złotnika. Szaty ich są z purpury i szkarłatu - to wszystko jest dziełem

zręcznych rzemieślników.

Jr 10,10 Pan natomiast jest prawdziwym Bogiem, jest Bogiem żywym i Królem wiecz

nym. Gdy się gniewa, drży ziemia, a narody nie mogą się ostać wobec Jego

gniewu.

Jr 10,11 Tak macie mówić do nich: "Bogowie, którzy nie uczynili nieba i ziemi, znikną

z ziemi i spod tego nieba".

Jr 10,12 On uczynił ziemię swą mocą, umocnił świat swą mądrością, a swoim rozumem

rozpostarł niebiosa.

Jr 10,13 Na dźwięk Jego głosu huczą wody w niebie, On sprawia, że się chmury pod

noszą z krańców ziemi; On czyni błyskawice - zapowiedź deszczu - i wysyła

wiatr ze swoich zbiorników.

Jr 10,14 Ograniczony pozostaje każdy człowiek bez wiedzy, wstydzić się musi każdy

złotnik z powodu bożka. Utoczył bowiem podobizny, które są kłamstwem i

nie ma w nich [życiodajnego] tchnienia.

Jr 10,15 Są one nicością, tworem śmiesznym, zginą, gdy nadejdzie czas obrachunku z

nimi.

Jr 10,16 Nie takim jest dziedzictwo Jakuba. On bowiem ukształtował wszechświat.

Izrael zaś jest szczepem Jego dziedzictwa. Imię Jego: Pan Zastępów". Jr 10,17 Pozbieraj z ziemi swój tobół, ty, która pozostajesz oblężona! Jr 10,18 Albowiem to mówi Pan: "Oto daleko odrzucę tym razem mieszkańców kraju.

Sprowadzę na nich ucisk, by Mnie odnaleźli".

Jr 10,19 Biada mi z powodu mego nieszczęścia! Klęska moja jest nieuleczalna! A ja

myślałem: To jest jedynie "mój" ból i mogę go znieść.

Jr 10,20 Namiot mój uległ zniszczeniu, wszystkie moje sznury zostały zerwane. Sy

nowie moi odeszli ode mnie, nie ma ich. Nikogo już nie ma, kto by naprawił

namiot i kto by rozpiął moje płótna.

Jr 10,21 Tak, pasterze okazali się nierozumni, nie szukali Pana, dlatego się im nie

poszczęściło, a cała ich trzoda uległa rozproszeniu.

Jr 10,22 Słuchajcie nowiny: Oto nadchodzi! Wielka wrzawa z ziemi północnej, aby

zamienić miasta judzkie w pustynię, w siedlisko szakali.

Jr 10,23 Wiem, Panie, że nie człowiek wyznacza swą drogę, i nie w jego mocy leży

kierować swoimi krokami, gdy idzie.

Jr 10,24 Ukarz mnie, Panie, lecz według słusznej miary, nie według swego gniewu, byś

mnie zbyt nie umniejszył.

Jr 10,25 Wylej gniew swój na narody, które Ciebie nie uznają, i na plemiona, które

nie wzywają Twego imienia. Pochłonęły bowiem one Jakuba, zniszczyły go i

spustoszyły jego pastwiska.

1268 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 11

Rozdział 11

Jr 11,01 Słowo, które Pan oznajmił Jeremiaszowi:

Jr 11,02 "Słuchajcie słów tego przymierza i mówcie do mężów Judy oraz do miesz

kańców Jerozolimy.

Jr 11,03 Powiesz im: To mówi Pan, Bóg Izraela: Przeklęty człowiek, który nie słucha

słów tego przymierza,

Jr 11,04 jakie dałem przodkom waszym, gdy wyprowadzałem ich z Egiptu, z pieca do

topienia żelaza, mówiąc: Słuchajcie głosu mojego i postępujcie według tego,

co wam rozkazałem! Będziecie moim ludem, Ja zaś będę waszym Bogiem, Jr 11,05 abym mógł wypełnić przysięgę złożoną przodkom waszym, że dam im zie

mię opływającą w mleko i miód, jak ją dzisiaj macie". A ja odpowiedziałem:

"Niech się tak stanie, Panie!"

Jr 11,06 I rzekł Pan do mnie: "Ogłoś wszystkie te słowa w miastach judzkich i na

ulicach Jerozolimy. Słuchajcie słów tego przymierza i wypełniajcie je! Jr 11,07 Albowiem usilnie pouczałem waszych przodków od dnia, gdy wyprowadziłem

ich z ziemi egipskiej aż do dnia dzisiejszego, bezustannie napominając: Słu

chajcie głosu mojego!

Jr 11,08 Oni jednak nie usłuchali ani nie nakłonili swego ucha. Każdy postępował

według zatwardziałości swego przewrotnego serca. Wypełniłem więc na nich

wszystkie słowa tego przymierza, jakie nakazałem im zachować, a którego

oni nie zachowali".

Jr 11,09 I rzekł Pan do mnie: "Powstał spisek między mężami Judy i mieszkańcami

Jerozolimy.

Jr 11,10 Powrócili do grzechów swoich dawnych przodków, którzy wzbraniali się słu

chać moich słów. Poszli i oni za obcymi bogami, by im służyć: Dom Izraela

i dom Judy złamały moje przymierze, które zawarłem z ich przodkami". Jr 11,11 Dlatego tak mówi Pan: "Oto sprowadzę na nich nieszczęście, którego nie będą

mogli uniknąć; będą do Mnie wołali, ale ich nie wysłucham.

Jr 11,12 Mogą pójść miasta judzkie i mieszkańcy Jerozolimy, by wzywać bogów, któ

rym palili kadzidło; wcale ich jednak nie wysłuchają w czasie ich nieszczęścia. Jr 11,13 Bo ile masz miast, tyle też bogów, Judo! Ile ma ulic Jerozolima, tyle wznie

śliście ołtarzy Hańbie, ołtarzy kadzielnych dla Baala.

Jr 11,14 Ty zaś nie wstawiaj się za tym narodem i nie zanoś za niego błagalnych mo

dłów, bo ich nie wysłucham, gdy będą do Mnie wołać w czasie nieszczęścia. Jr 11,15 Czego chce oblubienica moja w mym domu? Wypełniłaś swój plan przewrot

ny. Czy modlitwy i mięso ofiarne mogą odwrócić od ciebie twoje nieszczęście,

tak że się kiedyś uradujesz?

Jr 11,16 "Zielonym drzewem oliwnym, zdobnym pięknymi owocami" nazwał cię Pan.

Na głos wielkiego szumu rozpalił się nad nim płomień i spłonęły jego gałęzie.

1269 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 12

Jr 11,17 Pan Zastępów, który cię zasadził, zawyrokował o twoim nieszczęściu na sku

tek przestępstwa domu Izraela i domu Judy; popełnili je na własną szkodę,

drażniąc Mnie przez ofiarowanie kadzidła Baalowi".

Jr 11,18 Pan mnie pouczył i dowiedziałem się; wtedy przejrzałem ich postępki. Jr 11,19 Ja zaś jak potulny baranek, którego prowadzą na zabicie, nie wiedziałem, że

powzięli przeciw mnie zgubne plany: "Zniszczmy drzewo wraz z jego mocą,

zgładźmy go z ziemi żyjących, a jego imienia niech już nikt nie wspomina!" Jr 11,20 Lecz Pan Zastępów jest sprawiedliwym sędzią, bada nerki i serce. Chciałbym

zobaczyć Twoją zemstę nad nimi, albowiem Tobie powierzam moją sprawę. Jr 11,21 Dlatego to mówi Pan przeciw mężom z Anatot, którzy nastają na twoje życie,

mówiąc: "Nie będziesz prorokował w imię Pana, byś nie zginął z naszej ręki. Jr 11,22 "Dlatego to mówi Pan Zastępów:" Oto ich ukarzę. Młodzieńcy ich poniosą

śmierć od miecza, synowie ich i córki umrą z głodu.

Jr 11,23 Nikt z nich nie pozostanie, bo sprowadzę klęskę na mężów z Anatot w roku

ich nawiedzenia".

Rozdział 12

Jr 12,01 Sprawiedliwość jest przy Tobie, Panie, jeśli zacznę prowadzić spór z Tobą.

Chciałbym jednak mówić z Tobą o słuszności: Dlaczego życie przewrotnych

upływa pomyślnie? Dlaczego wszyscy przewrotni zażywają pokoju? Jr 12,02 Ty ich sądzisz, zapuszczają więc korzenie, rozwijają się, przynoszą także owo

ce. Blisko jesteś ich ust, daleko jednak od ich sumienia.

Jr 12,03 Ty zaś, Panie, znasz mnie, patrzysz na mnie, badasz serce moje, ono jest z

Tobą. Oddziel ich jak owce na rzeź, przygotuj ich na dzień mordu! Jr 12,04 Dokądże będzie pogrążona w żałobie ziemia, a trawa na każdym polu wysu

szona? Na skutek przewrotności jej mieszkańców wyginęły zwierzęta i ptaki.

Myślą bowiem: Bóg nie widzi naszych dróg.

Jr 12,05 Bo jeżeli męczysz się, biegnąc z pieszymi, to jakże pójdziesz w zawody z

jeźdźcami? A jeżeli tylko w spokojnym kraju czujesz się bezpiecznym, co bę

dziesz robić w bujnej gęstwinie Jordanu?

Jr 12,06 Również twoi bracia i twoja rodzina, nawet oni cię zdradzą, nawet oni pełnym

głosem wołają za tobą. Nie ufaj im, gdy będą mówić do ciebie piękne słowa. Jr 12,07 "Opuściłem swój dom, pozostawiłem swoje dziedzictwo. To, co umiłowałem,

oddałem w ręce swych nieprzyjaciół.

Jr 12,08 Moje dziedzictwo stało się dla Mnie jak lew w gęstwinie. Podniosło przeciw

Mnie swój głos, dlatego muszę go nienawidzić.

Jr 12,09 Czy moje dziedzictwo jest pstrym ptakiem, nad którym krążą dokoła ptaki

drapieżne? Chodźcie, zgromadźcie wszystkie zwierzęta polne, przyprowadź

1270 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 13

cie, by je pożarły.

Jr 12,10 Liczni pasterze zniszczyli moją winnicę, stratowali moją posiadłość. Obrócili

moje ulubione pole w dzikie pustkowie.

Jr 12,11 Zamienili je na pełne żałoby odludzie - jest wobec Mnie ono pustynią. Spu

stoszony jest cały kraj i nie ma nikogo, kto by wziął sobie [to] do serca. Jr 12,12 Na wszystkie pagórki pustyni dotarli łupieżcy, "albowiem miecz Pana poże

ra"; od końca do końca kraju żaden z ludzi nie zażywa pokoju.

Jr 12,13 Posiali pszenicę, lecz zebrali ciernie: natrudzili się bezużytecznie. Wstydzić

się muszą swych zbiorów z powodu gniewu Pana.

Jr 12,14 To mówi Pan przeciw wszystkim moim złym sąsiadom, którzy naruszyli dzie

dzictwo, jakie dałem swemu narodowi, Izraelowi: Oto ich wyrwę z ich ziemi,

lecz i dom judzki wyrwę spośród nich.

Jr 12,15 Lecz gdy ich już wyrwę, ogarnie Mnie znów litość nad nimi i przyprowadzę

każdego z nich do jego dziedzictwa i każdego z nich do jego kraju. Jr 12,16 A jeżeli przyswoją sobie zupełnie drogi mego ludu, tak że będą przysięgać na

moje imię: "Na życie Pana", podobnie jak nauczyli naród mój przysięgać na

Baala, wtedy mogą rozprzestrzenić się wśród mojego narodu.

Jr 12,17 Jeśli zaś nie posłuchają, wyrwę taki naród, wyrwę, tak że zginie" - wyrocznia

Pana.

Rozdział 13

Jr 13,01 To powiedział mi Pan: "Idź i kup sobie lniany pas i włóż go sobie na biodra,

ale nie kładź go do wody!"

Jr 13,02 I kupiłem pas zgodnie z rozkazem Pańskim i włożyłem go sobie na biodra. Jr 13,03 Po raz drugi otrzymałem polecenie Pańskie:

Jr 13,04 "Weź pas, który kupiłeś, a który nosisz na swych biodrach, wstań i idź nad

Eufrat i schowaj go tam w rozpadlinie skały!"

Jr 13,05 Poszedłem i ukryłem go nad Eufratem, jak mi rozkazał Pan. Jr 13,06 Po upływie wielu dni rzekł do mnie Pan: "Wstań i idź nad Eufrat i zabierz

stamtąd pas, który ci kazałem ukryć".

Jr 13,07 I poszedłem nad Eufrat, odszukałem i wyciągnąłem pas z miejsca, w którym

go ukryłem, a oto pas zbutwiał i nie nadał się do niczego.

Jr 13,08 I skierował Pan do mnie następujące słowo:

Jr 13,09 "To mówi Pan: Tak oto zniszczę pychę Judy i bezgraniczną pychę Jerozolimy. Jr 13,10 Przewrotny ten naród odmawia posłuszeństwa moim słowom, postępując we

dług swego zatwardziałego serca; ugania się za obcymi bogami, by im służyć

i oddawać cześć - niech więc się stanie jak ten pas, który nie nadaje się do

niczego.

1271 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 14

Jr 13,11 Albowiem jak przylega pas do bioder mężczyzny, tak przygarnąłem do siebie

cały dom Izraela i cały dom Judy - wyrocznia Pana - by były dla Mnie na

rodem, moją sławą, moim zaszczytem i moją dumą.

Jr 13,12 Powiesz im: "To mówi Pan, Bóg Izraela: Każdy dzban można napełnić wi

nem". A jeśli ci odpowiedzą: "Czyż nie wiemy, że każdy dzban można napeł

nić winem?"

Jr 13,13 powiesz im: "To mówi Pan: Oto napełnię pijaństwem wszystkich mieszkań

ców tego kraju, królów zasiadających na tronie Dawida, kapłanów, proroków

oraz wszystkich mieszkańców Jerozolimy

Jr 13,14 i porozbijam ich jednych o drugich, ojców wraz z synami - wyrocznia Pana

bezwzględnie, bez litości i bez miłosierdzia wyniszczę ich"".

Jr 13,15 Słuchajcie i uważajcie bacznie, nie unoście się pychą, bo Pan przemówił. Jr 13,16 Oddajcie chwałę Panu, Bogu waszemu, zanim ciemności nastaną i zanim po

tykać się będą wasze nogi w mrocznych górach. Wyczekujecie światła, lecz

On je zamieni w ciemności, rozprzestrzeni mroki.

Jr 13,17 Jeżeli zaś tego nie posłuchacie, będę potajemnie płakał nad waszą pychą.

Będę płakał nieustannie i zamienią się w potoki łez moje oczy, bo trzoda

Pańska idzie w niewolę.

Jr 13,18 "Powiedz do króla i królowej: Usiądźcie zupełnie nisko, albowiem spadła z

waszych głów korona chwały.

Jr 13,19 Miasta Negebu zamknięto i nie ma nikogo, kto by je otworzył. Cały Juda

poszedł w niewolę, w niewolę poszedł doszczętnie.

Jr 13,20 Podnieś oczy i patrz na przybywających z północy! Gdzie jest trzoda powie

rzona tobie, twoje wspaniałe owce?

Jr 13,21 Co powiesz, gdy cię nawiedzą ci, których ty przyzwyczaiłeś do siebie jako

najbliższych przyjaciół? Czy nie ogarną cię boleści jak rodzącą kobietę? Jr 13,22 A jeżeli pomyślisz sobie: "Dlaczego to mnie spotkało?" Z powodu licznych

twoich grzechów zostały odkryte poły twej szaty, obnażone twe pięty. Jr 13,23 Czy Etiopczyk może zmienić swoją skórę, a lampart swoje pręgi? Tak samo

czy możecie czynić dobrze, wy, którzyście się nauczyli postępować przewrot

nie?

Jr 13,24 Rozproszę was więc jak plewy roznoszone podmuchem wiatru pustynnego. Jr 13,25 Taki jest twój los, zapłata ode Mnie za twój bunt - wyrocznia Pana - za to,

że o Mnie zapomniałaś, a zaufałaś Kłamstwu.

Jr 13,26 Ja również odchylę poły twej szaty aż do twej twarzy, tak że widoczna będzie

twoja hańba.

Jr 13,27 Ach, twoje cudzołóstwa i twoje rżenie, twoja haniebna rozwiązłość! Na wy

żynach i na polach widziałem twoje obrzydliwości. Biada tobie, Jerozolimo,

iż nie poddajesz się oczyszczeniu! Dokądże jeszcze?"

1272 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 14

Rozdział 14

Jr 14,01 Słowo, które Pan oznajmił Jeremiaszowi w związku z suszą; Jr 14,02 "Smutek ogarnął ziemię Judy, a bramy jej pełne są żałoby, skłaniają się

smutno ku ziemi, a podnosi się krzyk Jerozolimy.

Jr 14,03 Jej najznakomitsi mężowie posyłają swe sługi po wodę, przychodzą do cy

stern, nie znajdują wody. Wracają z pustymi naczyniami "są zawstydzeni i

zmieszani i zakrywają sobie głowy".

Jr 14,04 Uprawa roli ustała, albowiem deszcz nie pada na ziemię; przepełnieni zgry

zotą rolnicy zakrywają swoją głowę.

Jr 14,05 Nawet łania rodzi na polu i opuszcza swoje małe, bo nie ma trawy. Jr 14,06 Dzikie zaś osły stoją na pagórkach, chwytają powietrze jak szakale; ich oczy

mętnieją, bo braknie paszy".

Jr 14,07 Jeśli nasze grzechy świata przeciw nam, Panie, działaj przez wzgląd na Twoje

imię, bo pomnożyły się nasze występki, zgrzeszyliśmy przeciw Tobie. Jr 14,08 Nadziejo Izraela, Panie, jego Zbawco w chwilach niepowodzeń, dlaczego jesteś

jak obcy w kraju, jak podróżny, który się zatrzymuje, by tylko przenocować? Jr 14,09 Dlaczego upodabniasz się do człowieka, który popadł w osłupienie, do wo

jownika, co nie jest w stanie pomóc? Ty jednak jesteś wśród nas, Panie, a

imię Twoje zostało wezwane nad nami. Nie opuszczaj nas!

Jr 14,10 To mówi Pan do tego narodu: "Lubią tak biegać na wszystkie strony, nóg

swoich nie oszczędzają. Ale Pan nie ma w nich upodobania. Teraz przypo

mina sobie ich nieprawości i karze ich grzechy".

Jr 14,11 I rzekł Pan do mnie: "Nie wstawiaj się za pomyślnością tego narodu. Jr 14,12 Nawet jeśli będą prosić, nie będę słuchał ich wołania, a jeśli będą składać

całopalenia i ofiary z pokarmów, nie przyjmę ich, ale raczej wyniszczę ich

mieczem, głodem i zarazą".

Jr 14,13 I powiedziałem: "Ach, Panie Boże, oto prorocy mówią im: "Nie ujrzycie mie

cza, nie zaznacie głodu, albowiem prawdziwy pokój zapewnię wam na tym

miejscu"".

Jr 14,14 I rzekł Pan do mnie: "Prorocy ci głoszą kłamstwo w moje imię. Nie posłałem

ich, nie dawałem poleceń ani nie przemówiłem do nich. Kłamliwe widzenia,

zmyślone przepowiednie, urojenia swych serc - oto co wam przepowiadają. Jr 14,15 Dlatego to mówi Pan o prorokach, którzy - mimo że ich nie posłałem - prze

powiadają w imię moje tymi słowami: "Miecza i głodu nie będzie w tym

kraju". Od miecza i od głodu poginą ci prorocy.

Jr 14,16 Ludzie zaś, którym oni przepowiadają, będą wyrzuceni na ulice Jerozolimy

jako ofiary głodu i miecza. Nikt ich nie pochowa, ani ich żon, ani ich synów,

ani ich córek, i wyleję na nich ich własną nieprawość".

Jr 14,17 "Oznajmisz im to słowo: Oczy moje wylewają łzy dzień i noc bez przerwy,

1273 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 15

bo wielki upadek dotknie Dziewicę, Córę mojego ludu, klęska bardzo wielka. Jr 14,18 Gdy wyjdę na pole - oto pobici mieczem! Jeśli pójdę do miasta - oto męki

głodu! Nawet prorok i kapłan błądzą po kraju nic nie rozumiejąc". Jr 14,19 Czy nieodwołalnie odrzuciłeś Judę albo czy odczuwasz wstręt do Syjonu?

Dlaczego nas dotknąłeś klęską bez możliwości uleczenia nas? Spodziewali

śmy się pokoju, ale nie ma nic dobrego; czasu uleczenia - a tu przerażenie! Jr 14,20 Uznajemy, Panie, naszą niegodziwość, przewrotność naszych przodków, bo

zgrzeszyliśmy przeciw Tobie.

Jr 14,21 Nie odrzucaj [nas] przez wzgląd na Twoje imię, od czci nie odsądzaj tronu

Twojej chwały! Pamiętaj, nie zrywaj swego przymierza z nami!

Jr 14,22 Czy są wśród bożków pogańskich tacy, którzy by zesłali deszcz? Czy może

niebo zsyła krople deszczu? Czy raczej nie Ty, Panie, nasz Boże? W Tobie

pokładamy nadzieję, bo Ty uczyniłeś to wszystko.

Rozdział 15

Jr 15,01 Pan jednak powiedział mi: "Nawet gdyby Mojżesz i Samuel stanęli przede

Mną, serce moje nie skłoniłoby się ku temu ludowi. Wypędź ich sprzed mo

jego oblicza i niech odejdą!

Jr 15,02 A jeśli ci powiedzą: Dokąd pójdziemy? odpowiesz im: To mówi Pan: Kto jest

przeznaczony na śmierć - na śmierć, kto pod miecz - pod miecz, kto na głód

- na głód, a kto na wygnanie - na wygnanie.

Jr 15,03 I ustanowię przeciw wam cztery rodzaje [nieszczęść] - wyrocznia Pana: miecz,

aby zabijał; psy, by wywlekały; ptaki powietrzne i zwierzęta lądowe, by po

żerały i wyniszczyły.

Jr 15,04 Uczynię ich postrachem wszystkich królestw ziemi z powodu Manassesa, syna

Ezechiasza, króla judzkiego, za to, co uczynił w Jerozolimie.

Jr 15,05 Któż [bowiem] ma litość nad tobą, Jerozolimo? Kto współczuje tobie? Kto

zboczy z drogi, by zapytać, jak ci się powodzi?

Jr 15,06 Tyś Mnie odrzuciła - wyrocznia Pana - odwróciłaś się tyłem. A Ja wyciągną

łem rękę nad tobą i zniszczyłem cię. Mam dość przebaczania!

Jr 15,07 Oddzieliłem ich wiejadłem w bramach kraju, pozbawiłem potomstwa i wy

gubiłem swój naród, ale postępowania swego oni nie zmienili.

Jr 15,08 Wdowy ich stały się liczniejsze niż nadmorski piasek. Sprowadziłem na mat

ki i na młodzieńców niszczyciela w samo południe, zesłałem na nich nagle

trwogę i poniżenie.

Jr 15,09 Gaśnie matka siedmiu synów, oddaje swego ducha. Słońce jej zachodzi, nim

się dzień skończył, ogarnął ją wstyd i zmieszanie. To, co z nich zostanie, dam

na pastwę miecza, na łup ich nieprzyjaciół" - "wyrocznia Pana".

1274 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 16

Jr 15,10 Biada mi, matko moja, żeś mnie porodziła, męża skargi i niezgody dla całego

kraju. Nie pożyczam ani nie daję pożyczki, a wszyscy mi złorzeczą. Jr 15,11 Naprawdę, Panie, czy nie służyłem Tobie jak najlepiej? Czy się nie wstawia

łem u Ciebie za nieprzyjacielem w czasie jego nieszczęścia i niedoli? Jr 15,12 "Czy żelazo może pokruszyć, żelazo z północy lub spiż? Jr 15,13 Twój dobytek i twoje skarby wydam na grabież, bez zapłaty, za wszystkie

twoje grzechy, we wszystkich twoich granicach.

Jr 15,14 Ciebie zaś oddam w niewolę twym nieprzyjaciołom w kraju, którego nie znasz.

Gniew mój bowiem rozniecił ogień, który nad wami zapłonie".

Jr 15,15 Ty wiesz... Panie, pamiętaj o mnie i wejrzyj na mnie! Pomścij się za mnie nad

moimi prześladowcami! Nie dozwól, bym zginął z powodu Twej wyczekującej

cierpliwości; wiedz, że dla Ciebie znoszę poniżenie.

Jr 15,16 Ilekroć otrzymywałem Twoje słowa, pochłaniałem je, a Twoje słowo stawało

się dla mnie rozkoszą i radością serca mego. Bo imię Twoje zostało wezwane

nade mną, Panie, Boże Zastępów!

Jr 15,17 Nigdy nie zasiadałem w wesołym gronie, by się bawić; pod Twoją ręką sia

dałem samotny, bo napełniłeś mnie gniewem.

Jr 15,18 Dlaczego mój ból nie ma granic, a moja rana jest nieuleczalna, niemożliwa

do uzdrowienia? Czy będziesz więc dla mnie jakby zwodniczym strumieniem,

zwodniczą wodą?

Jr 15,19 Dlatego to mówi Pan: "Jeśli się nawrócisz, dozwolę, byś znów stanął przede

Mną. Jeśli zaś będziesz wykonywać to, co szlachetne, bez jakiejkolwiek pod

łości, będziesz jakby moimi ustami. Wtedy oni się zwrócą ku tobie, ty się

jednak nie będziesz ku nim zwracał.

Jr 15,20 Uczynię z ciebie dla tego narodu niezdobyty mur ze spiżu. Będą walczyć z

tobą, lecz cię nie zwyciężą, bo Ja jestem z tobą, by cię wspomagać i uwolnić

- wyrocznia Pana.

Jr 15,21 Wybawię cię z rąk złoczyńców i uwolnię cię z mocy gwałtowników".

Rozdział 16

Jr 16,01 Pan skierował do mnie następujące słowo:

Jr 16,02 "Nie weźmiesz sobie żony i nie będziesz miał na tym miejscu ani synów, ani

córek.

Jr 16,03 To bowiem mówi Pan o synach i o córkach, które się narodzą na tym miejscu,

i o matkach, które je porodzą, i o ojcach, którzy im będą dawać życie w tym

kraju:

Jr 16,04 Pomrą od różnych śmiertelnych chorób, nie będą opłakiwani ani pochowani;

będą służyć za nawóz na polu. Wyginą od miecza i głodu, a zwłoki ich staną

1275 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 16

się żerem ptaków powietrznych i lądowych zwierząt.

Jr 16,05 Bo to mówi Pan: Nie wchodź do domu żałoby, nie chodź opłakiwać i żałować

ich, bo zawiesiłem swoją przychylność dla tego narodu - wyrocznia Pana

cofnąłem łaskę i miłosierdzie.

Jr 16,06 Pomrą wielcy i mali w tym kraju, nie będą pogrzebani i nikt nie będzie ich

opłakiwał, nikt nie uczyni za nich na sobie nacięć ani się ostrzyże. Jr 16,07 Nikt nie będzie łamał chleba dla okrytego żałobą, by go pocieszyć po zmar

łym, ani też nie dadzą mu do picia kielicha pocieszenia po jego ojcu i matce. Jr 16,08 Nie wchodź też do domu, gdzie się odbywa uczta, by zasiąść z nimi do jedze

nia i picia.

Jr 16,09 Bo to mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Oto sprawię, że ustanie na tym miej

scu, na waszych oczach i w waszych dniach głos wesela, głos radości, głos

oblubieńca i głos oblubienicy.

Jr 16,10 A gdy ogłosisz temu ludowi wszystkie te słowa, powiedzą ci: "Dlaczego Pan

zapowiedział przeciw nam te wszystkie wielkie nieszczęścia? Na czym pole

ga nasz występek i nasz grzech, który popełniliśmy przeciw Panu, naszemu

Bogu?"

Jr 16,11 Wtedy powiesz im: "Na tym, że przodkowie wasi opuścili Mnie - wyrocznia

Pana - i poszli za obcymi bóstwami, służyli im i oddawali cześć, a ode Mnie

odeszli i nie zachowywali mojego Prawa.

Jr 16,12 Wy zaś postępowaliście gorzej niż wasi przodkowie. Oto każdy z was idzie za

popędem swego przewrotnego serca, odmawiając Mi posłuszeństwa. Jr 16,13 Wyrzucę was więc z tego kraju do ziemi, której nie znacie wy ani przodkowie

wasi. Tam możecie służyć obcym bogom dniem i nocą, gdyż nie mam dla was

przebaczenia.

Jr 16,14 Dlatego oto nadejdą dni - wyrocznia Pana - kiedy nie będą już mówić: "Na

Pana żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi egipskiej", Jr 16,15 lecz raczej "na Pana żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi pół

nocnej i ze wszystkich ziem, po których ich rozproszył". I sprowadzę ich znów

do ziemi, którą dałem ich przodkom.

Jr 16,16 Oto posyłam po wielu rybaków - wyrocznia Pana - by ich wyłowili, a na

stępnie poślę wielu myśliwych, by polowali na nich na wszystkich górach i na

wszystkich pagórkach, i we wszystkich rozpadlinach skalnych.

Jr 16,17 Albowiem oczy moje patrzą na wszystkie ich drogi; nie mogą się skryć przede

Mną i nie może się ukryć ich nieprawość przed moimi oczami.

Jr 16,18 Odpłacę im przede wszystkim w dwójnasób za nieprawość i ich grzech, za

to, że zbezcześcili moją ziemię trupami swoich bałwanów i napełnili swoimi

obrzydliwościami moje dziedzictwo.

Jr 16,19 Pan moją siłą, moją twierdzą, moją ucieczką w dniu ucisku. Do Ciebie przyj

dą narody z krańców ziemi i powiedzą: "Przodkowie nasi odziedziczyli tylko

kłamstwo - nicość pozbawioną jakiejkolwiek mocy".

1276 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 17

Jr 16,20 Czy może człowiek uczynić sobie bogów? To przecież wcale nie są bogowie! Jr 16,21 "Dlatego też pokażę im, tym razem dam im poznać moją rękę i moją siłę; i

zrozumieją, że moje imię - Jahwe!"

Rozdział 17

Jr 17,01 "Grzech Judy jest zapisany żelaznym rylcem, wyryty diamentowym ostrzem

na tablicy ich serc i na rogach waszych ołtarzy,

Jr 17,02 jako pomnik ich synów, ich ołtarzy, ich aszer przy zielonych drzewach, na

wysokich pagórkach.

Jr 17,03 Góro moja na równinie, twój dobytek i wszystkie twe skarby wydam na gra

bież, jako zapłatę za wszystkie twe grzechy, popełnione w twych granicach. Jr 17,04 Będziesz musiała się wyrzec dziedzictwa swego, które ci dałem. Będziesz w

niewoli u twoich wrogów w ziemi, której nie znasz. Albowiem rozpaliliście

ogień mojego gniewu - będzie on płonął na wieki".

Jr 17,05 To mówi Pan: "Przeklęty mąż, który pokłada nadzieję w człowieku i który

w ciele upatruje swą siłę, a od Pana odwraca swe serce.

Jr 17,06 Jest on podobny do dzikiego krzaka na stepie, nie dostrzega, gdy przychodzi

szczęście: wybiera miejsca spalone na pustyni, ziemię słoną i bezludną. Jr 17,07 Błogosławiony mąż, który pokłada ufność w Panu, i Pan jest jego nadzieją. Jr 17,08 Jest on podobny do drzewa zasadzonego nad wodą, co swe korzenie puszcza

ku strumieniowi; nie obawia się, skoro przyjdzie upał, bo utrzyma zielone

liście; także w roku posuchy nie doznaje niepokoju i nie przestaje wydawać

owoców.

Jr 17,09 Serce jest zdradliwsze niż wszystko inne i niepoprawne - któż je zgłębi? Jr 17,10 Ja, Pan, badam serce i doświadczam nerki, bym mógł każdemu oddać sto

sownie do jego postępowania, według owoców jego uczynków.

Jr 17,11 Kuropatwa wysiaduje jajka, których nie zniosła; podobnie czyni ten, kto zbie

ra w nieuczciwy sposób bogactwa: w pośrodku dni swoich musi je opuścić i

gdy nadejdzie jego koniec, okazuje się głupcem".

Jr 17,12 Tronem chwały, wzniesionym od początku, jest nasze miejsce święte. Jr 17,13 Nadziejo Izraela, Panie! Wszyscy, którzy Cię opuszczają, będą zawstydzeni.

Ci, którzy oddalają się od Ciebie, będą zapisani na ziemi, bo opuścili źródło

żywej wody, "Pana".

Jr 17,14 Uzdrów mnie, Panie, bym się stał zdrowym; ratuj mnie, bym doznał ratunku.

Ty bowiem jesteś moją chlubą.

Jr 17,15 Oto oni, którzy mi mówią: "Gdzie jest słowo Boże? Niechże się wypełni!" Jr 17,16 Ale ja nie nalegałem na Ciebie o nieszczęście, ani nie pragnąłem dnia zagłady.

Ty wiesz: to, co wyszło z moich ust, jest zupełnie jawne przed Tobą.

1277 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 18

Jr 17,17 Nie bądź dla mnie postrachem, Ty, moja ucieczko w dniu nieszczęścia! Jr 17,18 Moi prześladowcy niech zostaną zawstydzeni, lecz mnie niech nie spotka hań

ba! Niech ich lęk ogarnie, lecz nie mnie! Ześlij na nich dzień nieszczęsny,

zgładź ich, zgładź po dwakroć!

Jr 17,19 To mówi Pan do mnie: "Idź, stań w bramie synów narodu, przez którą wcho

dzą i wychodzą królowie judzcy, oraz we wszystkich bramach Jerozolimy Jr 17,20 i mów do nich: Słuchajcie słowa Pańskiego, królowie judzcy, cały Judo i wszy

scy mieszkańcy Jerozolimy przechodzący przez te bramy!

Jr 17,21 To mówi Pan: Strzeżcie się - jeśli wam życie miłe - by nie nosić rzeczy ciężkich

w dzień szabatu ani nie wnosić ich przez bramy Jerozolimy.

Jr 17,22 Nie wynoście żadnych ciężarów ze swych domów w dzień szabatu ani nie

wykonujcie żadnej pracy, lecz raczej święćcie dzień szabatu, jak nakazałem

waszym przodkom.

Jr 17,23 Ale oni nie słuchali ani nie nakłonili swego ucha, lecz uczynili twardym swój

kark, odmawiając posłuszeństwa i odrzucając pouczenie.

Jr 17,24 Jeżeli okażecie Mi pełne posłuszeństwo - wyrocznia Pana - jeśli nie będziecie

wnosić żadnego ciężaru przez bramy miasta w dzień szabatu i jeśli będziecie

święcić dzień szabatu, nie wykonując w nim żadnej pracy,

Jr 17,25 będą wchodzić przez bramę miasta królowie [i książęta] zasiadający na tronie

Dawida. Będą wjeżdżać na wozach i koniach, oni, ich dostojnicy, mężowie

judzcy i mieszkańcy Jerozolimy, a miasto to będzie zamieszkałe na wieki. Jr 17,26 I przyjdą z miast judzkich, z okolic Jerozolimy, z ziemi Beniamina, z Szefeli, z

gór i z południa, przynosząc ofiary całopalne, krwawe, pokarmowe, kadzidło

i ofiary dziękczynne do domu Pańskiego.

Jr 17,27 A jeżeli Mnie nie posłuchacie, by święcić dzień szabatu, by się powstrzymać

od noszenia ciężaru, wchodząc bramami Jerozolimy w dzień szabatu, zapalę

gniew w jej bramach i pochłonie pałace Jerozolimy, i nie zgaśnie".

Rozdział 18

Jr 18,01 Słowo, które Pan oznajmił Jeremiaszowi:

Jr 18,02 "Wstań i zejdź do domu garncarza; tam usłyszysz moje słowa". Jr 18,03 Zstąpiłem więc do domu garncarza, on zaś pracował właśnie przy kole. Jr 18,04 Jeżeli naczynie, które wyrabiał, uległo zniekształceniu, jak to się zdarza z

gliną w ręku garncarza, wyrabiał z niego inne naczynie, jak tylko podobało

się garncarzowi.

Jr 18,05 Wtedy Pan skierował do mnie następujące słowo:

Jr 18,06 "Czy nie mogę postąpić z wami, domu Izraela, jak ten garncarz? - wyrocznia

Pana. Oto bowiem jak glina w ręku garncarza, tak jesteście wy, domu Izraela,

1278 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 18

w moim ręku.

Jr 18,07 Raz postanawiam przeciw narodowi lub królestwu, że je wyplenię, obalę i

zniszczę.

Jr 18,08 Lecz jeśli ten naród, przeciw któremu orzekłem karę, nawróci się ze swej

nieprawości, będę żałował nieszczęścia, jakie zamyślałem na niego zesłać. Jr 18,09 Innym razem postanawiam, by jakiś naród lub królestwo utwierdzić i roz

krzewić.

Jr 18,10 Jeżeli jednak czyni wobec Mnie zło, nie słuchając mojego głosu, będą żałował

pomyślności, jaką postanowiłem go obdarzyć.

Jr 18,11 Teraz zaś mów mężom judzkim i mieszkańcom Jerozolimy: To mówi Pan:

Oto przygotowuję dla was nieszczęście i snuję przeciw wam plan. Nawróćcie

się więc każdy ze swej złej drogi, a uczyńcie lepszymi wasze drogi i wasze

czyny!"

Jr 18,12 I rzekli oni: "Na próżno! Chcemy raczej pójść za swoimi własnymi przekona

niami; każdy będzie postępował według popędu swego przewrotnego serca". Jr 18,13 Dlatego to mówi Pan: Zapytajcie się narodów, czy ktokolwiek słyszał coś

podobnego? Zgoła ohydnie postąpiła Dziewica-Izrael.

Jr 18,14 Czy może znika z moich skał śnieg Libanu? Czy wysychają wody górskie,

źródła spadające?

Jr 18,15 A jednak mój naród zapomniał o Mnie, Nicości palą kadzidło. Sprawię, że

potykać się będą na swych drogach, na dawnych ścieżkach; że będą chodzić

po błędnych ścieżkach, po drodze niewytyczonej;

Jr 18,16 że uczynią swój kraj pustynią, odwiecznym pośmiewiskiem. Każdego, co bę

dzie przechodził, ogarnie zdumienie i będzie potrząsał głową.

Jr 18,17 Podobnie jak to czyni wschodni wiatr, rozproszę ich w obliczu wroga. Plecy,

a nie twarz, pokażę im w dniu ich zagłady".

Jr 18,18 Oni rzekli: "Chodźcie, uknujemy zamach na Jeremiasza! Bo przecież nie za

braknie kapłanowi pouczenia ani mędrcowi rady, ani prorokowi słowa. Chodź

cie, uderzmy go językiem, nie zważajmy wcale na jego słowa!"

Jr 18,19 Usłysz mnie, Panie, i słuchaj głosu moich przeciwników! Jr 18,20 Czy złem za dobro się płaci! "A oni wykopali dół dla mnie". Wspomnij, jak

stawałem przed Tobą, aby się wstawiać za nimi, aby odwrócić od nich Twój

gniew.

Jr 18,21 Dlatego wydaj ich dzieci na pastwę głodu i zgładź ich ostrzem miecza! Niech

żony ich zostaną bezdzietnymi wdowami, mężowie ich niech zginą od zarazy,

a młodzież ich niech zginie na wojnie od miecza!

Jr 18,22 Niech się rozlegnie krzyk z ich domów, gdy sprowadzę na nich nagle złoczyń

ców. Albowiem wykopali dół, by mnie pochwycić, a pod nogi moje zastawili

potajemnie sidła.

Jr 18,23 Ty zaś, Panie, znasz wszystkie ich mordercze plany przeciw mnie. Nie od

puszczaj ich przestępstwa ani nie zmazuj ich grzechu sprzed swego oblicza!

1279 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 19

Niech padną przed Tobą, w chwili Twego gniewu wystąp przeciw nim!

Rozdział 19

Jr 19,01 To powiedział Pan do mnie: "Idź i kup flakon gliniany, następnie zabierz z

sobą kilku spośród starszych ludu i spośród starszych kapłanów. Jr 19,02 Wyjdź ku dolinie Ben-Hinnom, która się znajduje przy wejściu Harsit, i ob

wieść tam słowa, jakie ci powiem.

Jr 19,03 I powiesz: Słuchajcie słowa Pańskiego, królowie judzcy i mieszkańcy Jerozoli

my! To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Oto sprowadzę klęskę na to miejsce,

tak że każdemu, kto to usłyszy, zaszumi w uszach.

Jr 19,04 Opuścili bowiem Mnie i zbezcześcili to miejsce, paląc kadzidła obcym bogom,

których nie znali ani oni, ani ich przodkowie, ani królowie judzcy, i napełnili

to miejsce krwią niewinnych.

Jr 19,05 Zbudowali nadto wyżyny Baalowi, by palić swoich synów w ogniu jako ofiary

dla Baala, czego nie nakazałem ani nie poleciłem i co nie przyszło Mi nawet

na myśl.

Jr 19,06 Dlatego przyjdą dni - wyrocznia Pana - że to miejsce nie będzie się już na

zywało Tofet ani doliną Ben-Hinnom, lecz Doliną Mordu.

Jr 19,07 I uczynię bezsilną radę Judy i Jerozolimy na tym miejscu. Sprawię też, że

padną od miecza przed swoimi wrogami, z ręki tych, co nastają na ich życie.

Ciała ich wydam na pożarcie ptakom powietrznym i lądowym zwierzętom. Jr 19,08 I uczynię z tego miasta przedmiot zgrozy i pośmiewiska. Ktokolwiek będzie

obok niego przechodził, wpadnie w osłupienie i zagwiżdże nad wszystkimi

jego ranami.

Jr 19,09 Sprawię, że będą jedli ciało swoich synów i córek; jeden będzie jadł ciało dru

giego, z powodu oblężenia i ucisku, jakim otoczą ich nieprzyjaciele nastający

na ich życie.

Jr 19,10 Stłucz zaś flakon wobec mężów, którzy przyszli z tobą, Jr 19,11 i powiedz im: To mówi Pan Zastępów: Tak samo zniszczę ten naród i to

miasto, jak tłucze się naczynie garncarskie, którego nie można już naprawić.

Będą także grzebać w Tofet, gdyż nie będzie innego miejsca na chowanie

[zmarłych].

Jr 19,12 Zrobię to temu miejscu - wyrocznia Pana - i mieszkańcom jego, czyniąc to

miasto takim jak Tofet.

Jr 19,13 Domy Jerozolimy i domy królów judzkich staną się nieczyste, podobnie jak

miejsce Tofet: wszystkie domy, na których dachach palono kadzidło wszyst

kim zastępom niebieskim i składano płynne ofiary obcym bóstwom". Jr 19,14 Przyszedł zaś Jeremiasz z Tofet, dokąd go posłał Pan, by prorokował, i stanął

1280 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 20

na dziedzińcu domu Pańskiego, mówiąc do całego ludu.

Jr 19,15 To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: "Oto sprawię, że przyjdzie na to miasto

i na wszystkie jego osiedla całe to nieszczęście, jakie na nich zapowiedziałem.

Uczynili bowiem kark swój twardym, nie chcą słuchać moich słów".

Rozdział 20

Jr 20,01 Usłyszał zaś Jeremiasza, głoszącego te słowa, Paszchur, syn Imera, kapłan,

który był głównym nadzorcą w domu Pańskim.

Jr 20,02 I kazał Paszchur poddać chłoście proroka Jeremiasza i zakuć go w kłodę,

która się znajdowała w Wyższej Bramie Beniamina, w domu Pańskim. Jr 20,03 Następnego zaś dnia uwolnił Paszchur Jeremiasza z kłody. Wtedy rzekł Je

remiasz do niego: "Już Pan nie nazywa cię Paszchur, lecz Magor [Missabib]. Jr 20,04 To bowiem mówi Pan: Oto uczynię ciebie postrachem dla ciebie samego i dla

wszystkich twych przyjaciół. Padną od miecza swych wrogów, a twoje oczy

będą na to spoglądać. Całą ziemię Judy wydam w ręce króla babilońskiego:

poprowadzi ich w niewolę do Babilonu i będzie ich zabijał mieczem. Jr 20,05 Wydam też wszystkie bogactwa tego miasta, cały jego dorobek, wszystkie

jego drogocenne rzeczy, wszystkie skarby królów judzkich oddam w ręce ich

nieprzyjaciół, by je złupili, zabrali i wywieźli do Babilonu.

Jr 20,06 Ty zaś, Paszchurze, i wszyscy twoi domownicy pójdziecie do niewoli. Pój

dziesz do Babilonii, tam umrzesz, i zostaniesz pochowany ty i wszyscy twoi

najbliżsi, którym przepowiadałeś kłamliwie".

Jr 20,07 Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść; ujarzmiłeś mnie i przemo

głeś. Stałem się codziennym pośmiewiskiem, wszyscy mi urągają. Jr 20,08 Albowiem ilekroć mam zabierać głos, muszę obwieszczać: "Gwałt i ruina!"

Tak, słowo Pańskie stało się dla mnie codzienną zniewagą i pośmiewiskiem. Jr 20,09 I powiedziałem sobie: Nie będę Go już wspominał ani mówił w Jego imię!

Ale wtedy zaczął trawić moje serce jakby ogień, nurtujący w moim ciele.

Czyniłem wysiłki, by go stłumić, lecz nie potrafiłem.

Jr 20,10 Tak, słyszałem oszczerstwo wielu: "Trwoga dokoła! Donieście, donieśmy na

niego!" Wszyscy zaprzyjaźnieni ze mną wypatrują mojego upadku: "Może on

da się zwieść, tak że go zwyciężymy i wywrzemy swą pomstę na nim!" Jr 20,11 Ale Pan jest przy mnie jako potężny mocarz; dlatego moi prześladowcy usta

ną i nie zwyciężą. Będą bardzo zawstydzeni swoją porażką, okryci wieczną i

niezapomnianą hańbą.

Jr 20,12 Panie Zastępów, Ty, który doświadczasz sprawiedliwego, patrzysz na nerki i

serce, dozwól, bym zobaczył Twoją pomstę nad nimi. Tobie bowiem powie

rzyłem swą sprawę.

1281 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 21

Jr 20,13 Śpiewajcie Panu, wysławiajcie Pana! Uratował bowiem życie ubogiego z ręki

złoczyńców.

Jr 20,14 Niech będzie przeklęty dzień, w którym się urodziłem! Dzień, w którym po

rodziła mnie matka moja, niech nie będzie błogosławiony!

Jr 20,15 Niech będzie przeklęty człowiek, który powiadomił ojca mojego: "Urodził ci

się syn, chłopiec!" sprawiając mu wielką radość.

Jr 20,16 Niech będzie ów człowiek podobny do miast, które Pan zniszczył bez miło

sierdzia! Niech słyszy krzyk z rana, a wrzawę wojenną w południe! Jr 20,17 Nie zabił mnie bowiem w łonie matki: wtedy moja matka stałaby się moim

grobem, a łono jej wiecznie brzemiennym.

Jr 20,18 Po co wyszedłem z łona matki? Czy żeby oglądać nędzę i utrapienie i dokonać

dni moich wśród hańby?

Rozdział 21

Jr 21,01 Słowo, które Pan skierował do Jeremiasza, gdy król Sedecjasz wysłał do nie

go Paszchura, syna Malkiasza, i kapłana Sofoniasza, syna Maasejasza, by mu

powiedzieli:

Jr 21,02 "Poradź się Pana w naszym imieniu, bo Nabuchodonozor, król babiloński,

wypowiedział nam wojnę. Może Pan znowu zacznie czynić na korzyść naszą

dziwne rzeczy, tak że tamten odstąpi od nas".

Jr 21,03 Jeremiasz zaś powiedział do nich: "Tak odpowiedzcie Sedecjaszowi: Jr 21,04 To mówi Pan, Bóg Izraela: Oto odwrócę sprzęt wojenny, który macie w rękach,

a którym walczycie z królem babilońskim i Chaldejczykami oblegającymi was

z zewnątrz murów, i zgromadzę ich w środku tego miasta.

Jr 21,05 Ja sam będę walczył przeciw wam wyciągniętą ręką i mocnym ramieniem, z

gniewem pełnym zapalczywości i wielką zawziętością.

Jr 21,06 I pobiję mieszkańców tego miasta, ludzi i zwierzęta; umrą na skutek wielkiej

zarazy.

Jr 21,07 Następnie zaś - wyrocznia Pana - wydam Sedecjasza, króla judzkiego, jego

sługi i lud, który ocaleje w tym mieście od zarazy, od miecza i od głodu, w

ręce Nabuchodonozora, króla babilońskiego, oraz w ręce ich nieprzyjaciół i

w ręce tych, co nastają na ich życie. Zabije on ich mieczem, nie będzie ich

żałował, nie będzie miał litości ani miłosierdzia.

Jr 21,08 Do tego narodu zaś powiedz: To mówi Pan: Oto stawiam przed wami drogę

życia i drogę śmierci.

Jr 21,09 Kto pozostanie w tym mieście, umrze od miecza, głodu i zarazy. Kto zaś

wyjdzie, by się oddać w niewolę oblegającym was Chaldejczykom, będzie żył

i otrzyma jako zdobycz własne życie.

1282 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 22

Jr 21,10 Zwróciłem bowiem swoje oblicze na to miasto ku jego złu, a nie dobru

wyrocznia Pana. Będzie ono wydane w ręce króla babilońskiego, który spali

je ogniem".

Jr 21,11 Odnośnie do domu króla judzkiego: Słuchajcie słowa Pańskiego! Jr 21,12 Domu Dawida, to mówi Pan: "Od wczesnego rana sprawujcie sprawiedliwe

sądy, uwalniajcie uciśnionego z ręki ciemięzcy! Inaczej bowiem gniew mój

wybuchnie jak ogień, będzie płonął i nikt nie zdoła go zgasić, z powodu wa

szych przewrotnych uczynków.

Jr 21,13 Oto Ja zwracam się do ciebie, Mieszkanko Doliny, Skało na Równinie - wy

rocznia Pana. Wy, co mówicie: "Kto może wystąpić przeciw nam i wkroczyć

do naszych siedzib?"

Jr 21,14 Ukarzę was według plonu waszych uczynków - wyrocznia Pana - i w lesie jej

podłożę ogień. by pochłonął wszystko, co ją otacza".

Rozdział 22

Jr 22,01 To mówi Pan: "Zejdź do domu króla judzkiego i powiedz tam te słowa! Jr 22,02 Powiesz: Słuchaj słowa Bożego, królu judzki, który zasiadasz na tronie Da

wida, ty, twoi słudzy i twój lud, który wchodzi przez te bramy.

Jr 22,03 To mówi Pan: Wypełniajcie prawo i sprawiedliwość, uwalniajcie uciśnionego

z rąk ciemięzcy, obcego zaś, sieroty i wdowy nie uciskajcie ani nie czyńcie im

gwałtu; krwi niewinnej nie rozlewajcie w tym miejscu!

Jr 22,04 Albowiem jeżeli wiernie wykonacie to polecenie, będą wchodzić bramami

tego domu królowie zasiadający na tronie Dawida, wjeżdżając na wozach i

koniach, oni, ich słudzy i ludzie.

Jr 22,05 Jeżeli zaś nie usłuchacie tych słów, przysięgam na siebie samego - wyrocznia

Pana - dom ten zostanie obrócony w gruzy.

Jr 22,06 To mówi Pan o domu króla judzkiego: Jesteś dla Mnie jak Gilead, jak szczyt

Libanu. Naprawdę uczynię z ciebie pustynię, miasto nie zamieszkałe. Jr 22,07 Przygotuję niszczycieli na ciebie, każdego ze swym sprzętem, by ścięli naj

lepsze z twoich cedrów i rzucili w ogień.

Jr 22,08 A gdy wielu ludzi będzie przechodziło obok tego miasta, powiedzą jeden do

drugiego: "Dlaczego Pan postąpił w ten sposób z tym wielkim miastem?" Jr 22,09 Odpowiedź będzie brzmiała: "Dlatego że oni porzucili przymierze Pana, Boga

swego, a oddawali cześć bogom obcym i służyli im"".

Jr 22,10 Nie płaczcie nad zmarłym ani nie lamentujcie nad nim! Płaczcie gorzko nad

tym, który odchodzi, bo nie wróci już ani nie ujrzy swej ziemi ojczystej. Jr 22,11 Albowiem to mówi Pan o Szallumie, synu Jozjasza, królu judzkim, który

objął panowanie na miejsce Jozjasza, swego ojca, a który opuścił to miejsce:

1283 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 22

Jr 22,12 "Nie wróci już do niego, lecz umrze w miejscu, do którego go zaprowadzono,

i nie ujrzy więcej tej ziemi".

Jr 22,13 Biada temu, który fałszem buduje swój dom, pomijając sprawiedliwość, a

swoje wysokie komnaty - bezprawiem; który każe swemu współziomkowi pra

cować darmo i nie oddaje mu jego zarobku,

Jr 22,14 mówiąc: "Zbuduję sobie rozległy dom i przestronne, wysokie komnaty; wybiję

sobie w nim okna, otaczając je cedrowymi ramami i pomaluję je na czerwo

no".

Jr 22,15 Czy się w tym okazujesz królem, że masz zapał do [budowania z] cedru? A

może twój ojciec nie jadł i nie pił? Lecz on wykonywał prawo i sprawiedliwość

i dlatego zażywał pomyślności.

Jr 22,16 Występował w obronie uciśnionego i ubogiego - wtedy powodziło mu się do

brze. "Czy nie znaczy to: znać Mnie" - wyrocznia Pana.

Jr 22,17 Twoje zaś oczy i serce pragną jedynie własnej korzyści, przelania niewinnej

krwi i wywierania ucisku i gwałtu.

Jr 22,18 Dlatego to mówi Pan o Jojakimie, synu Jozjasza, królu judzkim: "Nie będą

go opłakiwać: "Ach, mój bracie! Ach, siostro!" Nie będą go opłakiwać: "Ach,

panie! Ach, majestacie!"

Jr 22,19 Będzie miał pogrzeb, jaki się sprawia osłowi: będą go wlec i porzucą poza

bramami Jerozolimy.

Jr 22,20 Wejdź na Liban i krzycz, a na Baszanie podnieś swój głos, wołaj z Abarim,

bo zostali wyniszczeni wszyscy twoi ulubieńcy.

Jr 22,21 Mówiłem do ciebie, gdy zażywałaś pomyślności; odpowiedziałaś: "Nie będę

słuchać!" Takie było twoje postępowanie od samej młodości, że nie słuchałaś

głosu mojego.

Jr 22,22 Wszyscy twoi pasterze staną się pastwą wiatru, a twoi ulubieńcy pójdą w

niewolę. Tak, wtedy cię ogarnie wstyd i hańba z powodu wszystkich twoich

nieprawości.

Jr 22,23 Ty, co mieszkałaś na Libanie, co uwiłaś sobie gniazdo wśród cedrów - jak

bardzo będziesz jęczeć, gdy przyjdą na ciebie boleści podobne do bólów ro

dzącej kobiety".

Jr 22,24 "Na moje życie - wyrocznia Pana - nawet gdyby Jechoniasz, syn Jojakima,

króla judzkiego, był pierścieniem na mojej ręce prawej, zerwałbym go stam

tąd!

Jr 22,25 Wydam cię w ręce tych, co nastają na twe życie, w ręce tych, przed którymi

odczuwasz lęk, w ręce Nabuchodonozora, króla babilońskiego, w ręce Chal

dejczyków.

Jr 22,26 Rzucę ciebie i twoją matkę, która cię porodziła, do obcej ziemi, w której się

nie urodziliście - i tam umrzecie.

Jr 22,27 Do kraju zaś, do którego będą stale pragnęli powrócić, nie wrócą". Jr 22,28 Czy Jechoniasz jest naczyniem wyrzuconym, potłuczonym naczyniem, któ

1284 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 23

rego nikt nie chce? Dlaczego wypędzono go i jego potomstwo i porzucono w

kraju, którego nie znają?

Jr 22,29 Ziemio, ziemio, ziemio! Słuchaj słowa Pańskiego!

Jr 22,30 To mówi Pan: "Zapiszcie tego człowieka jako pozbawionego potomstwa, jako

męża, który nie zażyje szczęścia w swych dniach, ponieważ żadnemu z jego

potomków nie uda się zasiąść na tronie Dawida ani panować nad Judeą".

Rozdział 23

Jr 23,01 "Biada pasterzom, którzy prowadzą do zguby i rozpraszają owce mojego pa

stwiska - wyrocznia Pana.

Jr 23,02 Dlatego to mówi Pan, Bóg Izraela, o pasterzach, którzy mają paść mój naród:

Wy rozproszyliście moją trzodę, rozpędziliście i nie zatroszczyliście się o nią;

oto Ja się zatroszczę o nieprawość waszych uczynków - wyrocznia Pana. Jr 23,03 Ja sam zbiorę resztę swego stada ze wszystkich krajów, do których je wypę

dziłem. Sprowadzę je na ich pastwisko, by miały coraz liczniejsze potomstwo. Jr 23,04 Ustanowię zaś nad nimi pasterzy, by je paśli; i nie będą się już więcej lękać

ani trwożyć, ani trzeba będzie szukać którejkolwiek - wyrocznia Pana. Jr 23,05 Oto nadejdą dni - wyrocznia Pana - kiedy wzbudzę Dawidowi Odrośl sprawie

dliwą. Będzie panował jako król, postępując roztropnie, i będzie wykonywał

prawo i sprawiedliwość na ziemi.

Jr 23,06 W jego dniach Juda dostąpi zbawienia, a Izrael będzie mieszkał bezpiecznie.

To zaś będzie imię, którym go będą nazywać: "Pan naszą sprawiedliwością". Jr 23,07 Dlatego oto nadejdą dni - wyrocznia Pana - kiedy nie będą już mówić: "Na

życie Pana, który wyprowadził synów Izraela z ziemi egipskiej", Jr 23,08 lecz raczej: "Na życie Pana, który wyprowadził i przywrócił pokolenie domu

Izraela z ziemi północnej i ze wszystkich ziem, po których ich rozproszył",

tak że będą mogli mieszkać w swej ziemi".

Jr 23,09 O prorokach. Rozdziera się serce we mnie, wszystkie moje członki ogarnia

drżenie, jestem jak człowiek pijany, jak człowiek przesycony winem - z po

wodu Pana i Jego świętych słów.

Jr 23,10 "Kraj bowiem przepełniony jest cudzołożnikami "tak, cały kraj pogrążony

jest w smutku z powodu przekleństwa, wyschły pastwiska stepowe", ich za

biegi zmierzają ku złemu, ich siłą jest nieprawość.

Jr 23,11 Albowiem nawet prorok, nawet kapłan postępują haniebnie, nawet w moim

domu znalazłem ich nieprawość - wyrocznia Pana.

Jr 23,12 Dlatego będzie ich droga dla nich gruntem śliskim, na którym się potkną w

ciemnościach i upadną. Albowiem ześlę na nich nieszczęście w roku, w któ

rym ich nawiedzę - wyrocznia Pana.

1285 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 23

Jr 23,13 Także wśród proroków Samarii widziałem szaleństwo: prorokowali w imię

Baala i zwodzili mój naród, Izraela.

Jr 23,14 A wśród proroków Jerozolimy widziałem obrzydliwość: cudzołóstwo, zatwar

działość w kłamstwie i popieranie złoczyńców, przy czym nikt się nie nawraca

ze swej niegodziwości. Stali się oni wszyscy dla Mnie jakby Sodomą, a miesz

kańcy ich jakby Gomorą".

Jr 23,15 Dlatego to mówi Pan Zastępów o prorokach: "Oto dam im za pokarm piołun,

a za napój wodę zatrutą. Albowiem od proroków z Jerozolimy rozeszła się

niegodziwość po całym kraju".

Jr 23,16 To mówi Pan Zastępów: "Nie słuchajcie proroków, którzy wam przepowia

dają: wprowadzają was w błąd; zwiastują wam urojenia swego serca, nie zaś

to, co pochodzi z ust Pańskich.

Jr 23,17 Mówią stale tym, co uwłaczają słowu Pana: "Będziecie zażywać pomyślno

ści". Wszystkich zaś tych, co idą za popędem swego serca, zapewniają: "Nie

spotka was nieszczęście".

Jr 23,18 Kto bowiem stał w radzie Pana, widział i słyszał Jego słowo? Kto nadsłuchi

wał Jego słowa i usłyszał je?

Jr 23,19 Oto nawałnica Pańska, gniew powstaje, burza szaleje, spada na głowę niego

dziwych.

Jr 23,20 Nie ustanie gniew Pana, dopóki nie wykona On i nie urzeczywistni zamiarów

swego serca. Przy końcu dni zrozumiecie to w pełni.

Jr 23,21 Nie posłałem tych proroków, lecz oni biegają; nie mówiłem do nich, lecz oni

prorokują.

Jr 23,22 Gdyby stali w mojej radzie, głosiliby moje słowa mojemu narodowi i nawró

ciliby ich ze złej drogi oraz z przewrotnego postępowania.

Jr 23,23 Czy jestem Bogiem [tylko] z bliska - wyrocznia Pana - a z daleka [już] nie

jestem Bogiem?

Jr 23,24 Czy może się człowiek ukryć w zakamarkach, tak bym go nie widział? - wy

rocznia Pana. Czy nie wypełniam nieba i ziemi?

Jr 23,25 Słyszałem to, co mówią prorocy, którzy prorokują fałszywie w moim imieniu:

"Miałem sen, miałem sen!"

Jr 23,26 Dokądże będzie tak w sercu proroków, przepowiadających kłamliwie i prze

powiadających złudy swego własnego serca?

Jr 23,27 Zmierzają ku temu, by przez sny swoje, które jeden drugiemu opowiada, po

szło w niepamięć moje Imię u mojego ludu, podobnie jak zapomnieli mego

Imienia dla Baala ich przodkowie.

Jr 23,28 Prorok, który miał sen, niech opowiada swój sen! Kto miał moje słowo, niech

wiernie opowiada moje słowo! Co ma wspólnego słoma z ziarnem - wyrocznia

Pana.

Jr 23,29 Czy moje słowo nie jest jak ogień - wyrocznia Pana - czy nie jest jak młot

kruszący skałę?

1286 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 24

Jr 23,30 Oto dlatego się zwrócę przeciw prorokom - wyrocznia Pana - którzy kradną

sobie nawzajem moje słowo.

Jr 23,31 Oto się zwrócę przeciw prorokom - wyrocznia Pana - którzy używają swego

własnego języka, by wypowiadać wyrocznie.

Jr 23,32 Oto się zwrócę przeciw tym, którzy prorokują sny kłamliwe - wyrocznia Pana

- opowiadają je i zwodzą mój lud kłamstwami i chełpliwością. Nie posłałem

ich ani nie dawałem polecenia; w niczym też nie są użyteczni dla tego narodu

- wyrocznia Pana.

Jr 23,33 A jeśli ten naród albo prorok, albo kapłan cię zapyta: "Jakie jest brzemię

Pańskie?", odpowiesz im: "Wy jesteście brzemieniem, bo odrzuciłem was"

wyrocznia Pana.

Jr 23,34 A proroka, kapłana czy lud - ktokolwiek powie "brzemię Pańskie", ukarzę

wraz z jego domem.

Jr 23,35 Tak będziecie mówić każdy do swego przyjaciela i każdy do swego brata: "Co

odpowiedział Pan?" lub: "Co mówił Pan?"

Jr 23,36 Nie wspominajcie już więcej "brzemienia Pańskiego", inaczej bowiem stanie

się mówiącemu brzemieniem jego własne słowo, gdyż odwróciliście sens słów

Boga żywego, Pana Zastępów, Boga naszego.

Jr 23,37 Tak należy mówić do proroka: "Co odpowiedział tobie Pan?" lub: "Co mówił

Pan?"

Jr 23,38 Jeślibyście mimo to mówili: "brzemię Pańskie", to wtedy tak mówi Pan: Po

nieważ używacie tego wyrażenia "brzemię Pańskie", mimo że wam zakazałem

mówić "brzemię Pańskie",

Jr 23,39 dlatego podniosę was zupełnie i wyrzucę sprzed mojego oblicza, was i miasto,

które dałem wam i waszym przodkom.

Jr 23,40 Okryję was wieczną niesławą, wieczną hańbą, która nigdy nie ulegnie zapo

mnieniu".

Rozdział 24

Jr 24,01 Pan pokazał mi w widzeniu: Oto dwa kosze fig ustawione przed świątynią,

gdy już Nabuchodonozor, król babiloński, uprowadził w niewolę z Jerozolimy

do Babilonu Jechoniasza, syna Jojakima, króla judzkiego, oraz przywódców

judzkich, nadto kowali i ślusarzy.

Jr 24,02 Jeden kosz zawierał wyborne figi, jakimi są wczesne figi, drugi natomiast kosz

zawierał figi zepsute, tak zepsute, że się nie nadawały do jedzenia. Jr 24,03 Pan zaś powiedział do mnie: "Co widzisz, Jeremiaszu?" Odpowiedziałem:

"Figi. Figi wyborne są bardzo dobre, a złe są zepsute, tak zepsute, że nie

można już ich jeść".

1287 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 25

Jr 24,04 I otrzymałem następujące słowo Boże:

Jr 24,05 "To mówi Pan, Bóg Izraela: Jak na te wyborne figi, tak patrzę życzliwie

na mieszkańców Judy uprowadzonych w niewolę, których wysłałem z tego

miejsca do ziemi Chaldejczyków - dla ich dobra.

Jr 24,06 Skieruję wzrok na nich dla ich dobra, sprowadzę ich do tego kraju, odbuduję

ich, by więcej nie rujnować.

Jr 24,07 Dam im serce zdolne do poznania Mnie, że Ja jestem Pan. Oni będą moim

narodem, Ja zaś będę ich Bogiem, ponieważ z całego serca powrócą do Mnie. Jr 24,08 Natomiast jak się czyni z bezwartościowymi figami, których nie można jeść,

bo są niedobre, tak samo - to mówi Pan - postąpię z Sedecjaszem, królem

judzkim, z jego przywódcami, z tymi mieszkańcami Jerozolimy, co pozostali

w tej ziemi, oraz z tymi, co mieszkają w Egipcie.

Jr 24,09 I uczynię z nich postrach i klęskę dla wszystkich królestw ziemi, hańbę,

przysłowie, pośmiewisko i przekleństwo po wszystkich miejscach, gdzie ich

rozproszyłem.

Jr 24,10 Ześlę na nich miecz, głód i zarazę, dopóki nie znikną z powierzchni ziemi,

którą dałem im i ich przodkom".

Rozdział 25

Jr 25,01 Słowo skierowane do Jeremiasza o całym narodzie judzkim w czwartym roku

[panowania] Joakima, syna Jozjasza, króla judzkiego "to jest pierwszego roku

Nabuchodonozora, króla Babilonii".

Jr 25,02 Prorok Jeremiasz wypowiedział je do całego narodu judzkiego i do wszystkich

mieszkańców Jerozolimy:

Jr 25,03 "Począwszy od trzynastego roku [panowania] Jozjasza, syna Amona, króla

judzkiego, aż do dnia dzisiejszego, przez dwadzieścia trzy lata kierował Pan

słowo do mnie, ja zaś mówiłem do was niestrudzenie, a wy nie słuchaliście. Jr 25,04 Pan posyłał wam wszystkie swoje sługi, proroków, bez przerwy, a wy nie

słuchaliście ani nie nadstawialiście uszu, by słuchać.

Jr 25,05 Słowa te brzmiały: Niech każdy porzuci swoje przewrotne postępowanie, złe

uczynki, a będziecie mogli pozostać w ziemi, jaką dał Pan wam i waszym

przodkom od dawna i na zawsze.

Jr 25,06 Nie chodźcie za obcymi bogami, by im służyć i cześć oddawać, ani nie po

budzajcie Pana do gniewu uczynkami waszych rąk, a nie sprowadzę na was

nieszczęścia.

Jr 25,07 Ale nie usłuchaliście Mnie "wyrocznia Pana - pobudzając Mnie do gniewu

uczynkami waszych rąk ku waszej własnej zgubie"".

Jr 25,08 Dlatego to mówi Pan Zastępów: "Ponieważ nie usłuchaliście moich słów,

1288 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 25

Jr 25,09 oto poślę, by przyprowadzić wszystkie pokolenia północy - wyrocznia Pana

- i Nabuchodnozora, króla Babilonu, mojego sługę. Sprowadzę ich przeciw

temu krajowi, przeciw jego mieszkańcom i przeciw wszystkim narodom do

koła. Wypełnię na nich klątwę, uczynię z nich przedmiot grozy, pośmiewisko

i wieczną ruinę.

Jr 25,10 Sprawię, że ustanie wśród nich głos wesela, głos radości, głos oblubieńca i

głos oblubienicy, terkot żaren i światło lampy.

Jr 25,11 Cały ten kraj zostanie spustoszony i opuszczony, a narody będą służyć kró

lowi babilońskiemu przez siedemdziesiąt lat.

Jr 25,12 A po upływie siedemdziesięciu lat ukarzę króla Babilonu i ten naród - wyrocz

nia Pana - ich grzechy i kraj babiloński; zamienię go na wieczne pustkowie. Jr 25,13 Wypełnię na tym kraju wszystkie swoje słowa, które wypowiedziałem przeciw

niemu: wszystko, co zostało napisane w tej księdze, co prorokował Jeremiasz

przeciw wszystkim narodom.

Jr 25,14 Także i ich zmuszą do uległości wielkie narody i wielcy królowie, odpłacając

im stosownie do ich czynów i uczynków ich rąk".

Jr 25,15 To powiedział do mnie Pan, Bóg Izraela: "Weź z mojej ręki kubek wina "to

jest gniewu" i daj je do picia wszystkim narodom, do których cię posyłam. Jr 25,16 Niech piją, zataczają się i szaleją "przed mieczem, który poślę między nich"". Jr 25,17 Wziąłem więc kubek z ręki Pana i napoiłem wszystkie narody, do których

mnie posłał Pan:

Jr 25,18 Jerozolimę, miasta judzkie, ich królów i przywódców, by uczynić z nich pust

kowie, przedmiot grozy, pośmiewiska i przekleństwa, jak to jest dzisiaj; Jr 25,19 faraona, króla egipskiego i jego sługi, jego przywódców i cały jego naród; Jr 25,20 wszystkie różnorodne narody i wszystkich królów ziemi Us, wszystkich królów

ziemi filistyńskiej, Aszkelon, Gazę, Ekron i to, co pozostało z Aszdodu; Jr 25,21 Edom, Moab i synów Ammona,

Jr 25,22 wszystkich królów Tyru i wszystkich królów Sydonu oraz wszystkich królów

zamorskich wysp;

Jr 25,23 Dedan, Tema, Buz i wszystkich, którzy przycinają włosy na skroniach; Jr 25,24 wszystkich królów Arabii i wszystkich królów różnorodnych ludów, mieszka

jących na pustyni;

Jr 25,25 wszystkich królów Zimri, wszystkich królów Elamu i wszystkich królów Me

dii;

Jr 25,26 wszystkich królów północy, bliskich i dalekich, jednych po drugich; wszyst

kie królestwa, jakie są na powierzchni ziemi; "król zaś Szeszak będzie pił po

nich".

Jr 25,27 "Powiesz im: To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Pijcie i upijajcie się; wy

miotujcie i padajcie, nie mogąc powstać wobec miecza, który poślę między

was.

Jr 25,28 Jeżeli zaś się zdarzy, że nie będą chcieli wziąć kubka z twej ręki, by pić,

1289 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 26

powiesz im: To mówi Pan Zastępów: Musicie wypić!

Jr 25,29 Bo oto od miasta, na którym wzywano mojego imienia, rozpoczynam karę, a

wy mielibyście pozostać nie ukarani? Nie ujdziecie kary, lecz raczej miecz po

wołam przeciw wszystkim mieszkańcom ziemi - wyrocznia Pana Zastępów. Jr 25,30 Ty zaś będziesz im prorokował wszystkie te słowa i powiesz im: Pan grzmi z

wysoka i ze swego świętego przybytku głos wydaje; grzmi potężnie przeciw

swemu pastwisku, krzyk podnosi, jak tłoczący prasę do wina. Do wszystkich

mieszkańców ziemi

Jr 25,31 dochodzi wrzawa, aż do krańców ziemi; albowiem Pan prowadzi spór z naro

dami, pozywa przed sąd wszelkie ciało, występnych oddaje na pastwę miecza

- wyrocznia Pana.

Jr 25,32 To mówi Pan Zastępów: Oto nieszczęście ogarnia naród po narodzie, zrywa

się wielka burza z krańców ziemi.

Jr 25,33 W tym dniu będzie [wielu] zabitych przez Pana od krańca do krańca ziemi.

Nikt nie będzie ich opłakiwał ani zbierał, ani grzebał; pozostaną jako nawóz

na powierzchni ziemi.

Jr 25,34 Podnieście lament, pasterze, i krzyczcie! Tarzajcie się w prochu, przewodnicy

trzody! Nadeszły bowiem dni waszej rzezi i padniecie jak wybrane owce. Jr 25,35 Nie ma ucieczki dla pasterzy ani ocalenia dla przewodników trzody. Jr 25,36 Rozlega się krzyk pasterzy i lament przewodników trzody, bo Pan pustoszy

ich pastwisko.

Jr 25,37 Niszczeją spokojne pastwiska od płonącego gniewu Pańskiego. Jr 25,38 Lew opuścił swą kryjówkę, bo jego kraj stał się pustkowiem, z powodu nisz

czycielskiego miecza i z powodu palącego gniewu Pańskiego".

Rozdział 26

Jr 26,01 Na początku panowania Jojakima, syna Jozjasza, króla judzkiego, Pan skie

rował następujące słowo do Jeremiasza:

Jr 26,02 To mówi Pan: "Stań na dziedzińcu domu Pańskiego i mów do [mieszkańców]

wszystkich miast judzkich, którzy przychodzą do domu Pańskiego oddać po

kłon, wszystkie słowa, jakie poleciłem ci im oznajmić; nie ujmuj ani słowa! Jr 26,03 Może posłuchają i zawróci każdy ze swej złej drogi, wtenczas Ja powstrzy

mam nieszczęście, jakie zamyślam przeciw nim za ich przewrotne postępki. Jr 26,04 Powiesz im: To mówi Pan: Jeżeli nie będziecie Mi posłuszni, postępując we

dług mojego Prawa, które wam ustanowiłem,

Jr 26,05 [i jeśli nie] będziecie słuchać słów moich sług, proroków, których nieustannie

do was posyłam, mimo że jesteście nieposłuszni,

Jr 26,06 zrobię z tym domem podobnie jak z Szilo, a z miasta tego uczynię przekleń

1290 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 26

stwo dla wszystkich narodów ziemi".

Jr 26,07 Kapłani, prorocy i cały lud słyszeli Jeremiasza mówiącego te słowa w domu

Pańskim.

Jr 26,08 Gdy zaś Jeremiasz skończył mówić wszystko to, co mu Pan nakazał głosić ca

łemu ludowi, prorocy "i cały lud" pochwycili go, mówiąc: "Musisz umrzeć!" Jr 26,09 Dlaczego prorokowałeś w imię Pana, że się z tym domem stanie to, co z

Szilo, a miasto to ulegnie zniszczeniu i pozostanie niezamieszkałe?" Cały lud

zgromadził się dokoła Jeremiasza w domu Pańskim.

Jr 26,10 Gdy przywódcy judzcy usłyszeli te słowa, wyszli z pałacu królewskiego do

domu Pańskiego i zasiedli u wejścia Bramy Nowej w domu Pańskim. Jr 26,11 Wtedy kapłani i prorocy zwrócili się do przywódców i do całego ludu tymi

słowami: "Człowiek ten zasługuje na wyrok śmierci, gdyż prorokował przeciw

temu miastu, jak to słyszeliście na własne uszy".

Jr 26,12 Jeremiasz zaś rzekł do wszystkich przywódców i do całego ludu: "Pan posłał

mnie, bym głosił przeciw temu domowi i przeciw temu miastu wszystkie sło

wa, które słyszeliście.

Jr 26,13 Teraz więc zmieńcie swoje postępowanie i swoje uczynki, słuchajcie głosu

Pana, Boga waszego; wtedy ogarnie Pana żal nad nieszczęściem, jakie posta

nowił przeciw wam.

Jr 26,14 Ja zaś jestem w waszych rękach. Uczyńcie ze mną, co wam się wyda dobre i

sprawiedliwe.

Jr 26,15 Wiedzcie jednak dobrze, że jeżeli mnie zabijecie, krew niewinnego spadnie

na was, na to miasto i na jego mieszkańców. Naprawdę bowiem posłał mnie

Pan do was, by głosić do waszych uszu wszystkie te słowa".

Jr 26,16 Wtedy powiedzieli przywódcy i cały lud do kapłanów i proroków: "Człowiek

ten nie zasługuje na wyrok śmierci, gdyż przemawiał do nas w imię Pana,

Boga naszego"".

Jr 26,17 Powstali niektórzy spośród starszych kraju i rzekli do całego zgromadzenia

ludu:

Jr 26,18 "Micheasz z Moreszet był prorokiem w czasach Ezechiasza, króla judzkiego,

i mówił do całego narodu judzkiego, co następuje: To mówi Pan Zastępów:

Syjon zostanie zaorany jak pole, Jerozolima - obrócona w gruzy, a góra świą

tyni - w zalesione wzgórze.

Jr 26,19 Czy zabił go Ezechiasz, król judzki, i całe [pokolenie] Judy? Czy raczej nie

uląkł się on Pana i nie przebłagał oblicza Pana, tak że ogarnął Pana żal nad

nieszczęściem, jakie zamierzył przeciw niemu? My zaś mielibyśmy obciążyć

dusze nasze tak wielkim występkiem?"

Jr 26,20 Był także mąż prorokujący w imię Pana imieniem Uriasz, syn Szemajasza z

Kiriat-Jearim. Prorokował on przeciw temu miastu i przeciw tej ziemi zupeł

nie zgodnie ze słowami Jeremiasza.

Jr 26,21 Król Jojakim i wszyscy jego bohaterowie oraz wszyscy przywódcy usłyszeli

1291 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 27

jego słowa; król zaś szukał sposobności, by go zabić. Gdy Uriasz usłyszał o

tym, przeraził się i uciekając przybył do Egiptu.

Jr 26,22 Wtedy posłał król Jojakim do Egiptu Elnatana, syna Akbora, wraz z kilku

ludźmi.

Jr 26,23 Sprowadzili oni Uriasza z Egiptu i przyprowadzili do króla Jojakima, który

kazał go stracić mieczem, a ciało jego wrzucić do pospolitych grobów. Jr 26,24 Achikam jednak, syn Szafana, ochraniał Jeremiasza, by nie został wydany w

ręce ludu na śmierć.

Rozdział 27

Jr 27,01 Na początku panowania Sedecjasza, syna Jozjasza, króla judzkiego, skierował

Pan do Jeremiasza następujące słowa:

Jr 27,02 To powiedział Pan "do mnie": "Sporządź sobie więzy i jarzmo i nałóż je sobie

na szyję!

Jr 27,03 Następnie wyślij [orędzie] do króla Edomu, do króla Moabu, do króla Am

monitów, do króla Tyru i do króla Sydonu przez ich wysłanników, którzy

przybyli do Jerozolimy, do Sedecjasza, króla judzkiego.

Jr 27,04 Dasz im następujące polecenie do ich władców: To mówi Pan Zastępów, Bóg

Izraela; tak macie powiedzieć waszym panom:

Jr 27,05 Ja uczyniłem ziemię, człowieka i zwierzęta, które są na powierzchni ziemi,

swą wielką siłą i swym wyciągniętym ramieniem; mogę je dać, komu będę

uważał za słuszne.

Jr 27,06 Teraz zaś dałem wszystkie te ziemie w ręce Nabuchodonozora, króla babiloń

skiego, mojego sługi; oddaję mu nawet zwierzęta polne, by mu służyły. Jr 27,07 Wszystkie narody będą służyć jemu, jego synowi oraz synowi jego syna, do

póki nie przyjdzie kres także i na jego kraj; będą mu służyć wtenczas potężne

narody i wielcy królowie.

Jr 27,08 Naród i królestwo, które nie chciałyby służyć Nabuchodonozorowi, królowi

babilońskiemu, i które nie poddałyby swego karku pod jarzmo króla babiloń

skiego, nawiedzę mieczem i zarazą - wyrocznia Pana - dopóki nie oddam ich

w jego ręce.

Jr 27,09 Wy natomiast nie słuchajcie waszych proroków, waszych wróżbitów, waszych

mających senne marzenia, waszych przepowiadaczy ze znaków ani waszych

czarowników, którzy wam mówią: "Nie pójdziecie w poddaństwo króla babi

lońskiego".

Jr 27,10 Przepowiadają wam bowiem kłamstwo, by was przez to wygnać z waszej

ziemi, abym was musiał wypędzić i abyście wyginęli.

Jr 27,11 Narodowi zaś, który podda swój kark pod jarzmo króla babilońskiego, by

1292 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 28

mu służyć, pozwolę spoczywać w swej ziemi - wyrocznia Pana - będzie ją

uprawiał i w niej mieszkał".

Jr 27,12 Do Sedecjasza, króla judzkiego, powiedziałem, zgodnie z tymi wszystkimi

słowami: "Poddajcie swe karki pod jarzmo króla babilońskiego, służcie jemu

i jego narodowi, a będziecie żyć.

Jr 27,13 Dlaczego chcecie umrzeć, ty wraz ze swym narodem, od miecza, głodu i za

razy, jak to przepowiedział Pan o narodzie, który nie chciałby służyć królowi

babilońskiemu?

Jr 27,14 Nie słuchajcie też słów proroków, mówiących do was: "Nie będziecie służyć

królowi babilońskiemu". Prorokują wam bowiem kłamstwo.

Jr 27,15 Nie posłałem ich - wyrocznia Pana - i prorokują kłamliwie w moje imię, bym

był zmuszony was wypędzić i byście wyginęli wy i przepowiadający wam pro

rocy".

Jr 27,16 Do kapłanów zaś i do tego ludu powiedziałem, co następuje: To mówi Pan:

"Nie słuchajcie słów waszych proroków, przepowiadających wam: "Oto na

czynia domu Pańskiego wrócą z Babilonu, teraz, natychmiast". Prorokują

wam bowiem kłamstwo.

Jr 27,17 Nie słuchajcie ich, bądźcie poddani królowi babilońskiemu, a będziecie żyć.

Dlaczego to miasto ma się obrócić w gruzy?

Jr 27,18 Gdyby byli oni naprawdę prorokami i mieli słowo Pańskie, wstawiliby się u

Pana Zastępów, by naczynia, które pozostały w domu Pana, w pałacu króla

judzkiego i w Jerozolimie, nie powędrowały do Babilonu".

Jr 27,19 To bowiem mówi Pan Zastępów o kolumnach, o "morzu", o podstawach oraz

o reszcie naczyń, co pozostały w tym mieście,

Jr 27,20 których nie zabrał Nabuchodonozor, król babiloński, gdy uprowadzał w nie

wolę z Jerozolimy do Babilonu Jechoniasza, syna Jojakima, króla judzkiego,

wraz ze wszystkimi wybitnymi mężami Judei i Jerozolimy.

Jr 27,21 To bowiem mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela, o naczyniach pozostałych w

domu Pańskim, w pałacu króla judzkiego i w Jerozolimie:

Jr 27,22 "Zostaną przeniesione do Babilonu i tam pozostaną aż do dnia, w którym

się o nie zatroszczę - wyrocznia Pana. Wtedy je sprowadzę i przywrócę temu

miejscu".

Rozdział 28

Jr 28,01 W czwartym roku [panowania] Sedecjasza, króla judzkiego, w piątym miesią

cu rzekł do mnie Chananiasz, syn Azzura, prorok z Gibeon, w domu Pańskim

wobec kapłanów i całego ludu:

Jr 28,02 To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: "Złamię jarzmo króla babilońskiego.

1293 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 29

Jr 28,03 W ciągu dwóch lat przywrócę na to miejsce wszystkie naczynia domu Pańskie

go, które zabrał Nabuchodonozor, król babiloński, z tego miejsca, wywożąc

do Babilonu.

Jr 28,04 Jechoniasza, syna Jojakima, króla judzkiego, i wszystkich uprowadzonych z

Judy do Babilonu sprowadzę na to miejsce - wyrocznia Pana - skruszę bo

wiem jarzmo króla babilońskiego".

Jr 28,05 Prorok zaś Jeremiasz przemówił do proroka Chananiasza wobec kapłanów i

całego ludu stojącego w domu Pańskim.

Jr 28,06 Prorok Jeremiasz powiedział: "Niech się stanie! Niech tak Pan uczyni! Niech

Pan wypełni twoje słowa, które prorokowałeś, sprowadzając naczynia z domu

Pańskiego i wszystkich uprowadzonych w niewolę z Babilonu na to miejsce. Jr 28,07 Posłuchaj jednak tego słowa, które powiem do twoich uszu i do całego ludu. Jr 28,08 Prorocy, którzy byli przede mną i przed tobą od najdawniejszych czasów,

prorokowali przeciw licznym krajom i przeciw wielkim królestwom o wojnie,

nieszczęściu i zarazie.

Jr 28,09 Prorok, który przepowiada pomyślność, będzie uznany za proroka prawdziwie

posłanego przez Pana, gdy się spełni przepowiednia prorocka".

Jr 28,10 Wtedy prorok Chananiasz wziął jarzmo z szyi Jeremiasza proroka i połamał

je.

Jr 28,11 I powiedział Chananiasz wobec całego ludu: To mówi Pan: "Tak samo skruszę

jarzmo Nabuchodonozora, króla babilońskiego, znad szyi wszystkich narodów

w ciągu dwóch lat". Jeremiasz zaś odszedł swoją drogą.

Jr 28,12 Po połamaniu jarzma, [wziętego] z szyi proroka Jeremiasza przez proroka

Chananiasza, skierował Pan do Jeremiasza następujące słowo:

Jr 28,13 "Idź i powiedz Chananiaszowi: To mówi Pan: Połamałeś jarzmo drewniane,

lecz przygotowałeś zamiast niego jarzmo żelazne.

Jr 28,14 To bowiem mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Wkładam jarzmo żelazne na

szyję wszystkich tych narodów, aby służyły Nabuchodonozorowi, królowi ba

bilońskiemu, i były mu poddane; także zwierzęta polne mu poddaję". Jr 28,15 I rzekł prorok Jeremiasz do proroka Chananiasza: "Słuchaj, Chananiaszu!

Pan cię nie posłał, ty zaś pozwoliłeś żywić temu narodowi zwodniczą nadzie

ję.

Jr 28,16 Dlatego to mówi Pan: Oto usunę ciebie z powierzchni ziemi. Jr 28,17 Umrzesz w tym roku, bo głosiłeś bunt przeciw Panu". I zmarł Chananiasz

prorok w tym roku, w siódmym miesiącu.

Rozdział 29

Jr 29,01 Taka jest treść listu, jaki prorok Jeremiasz posłał z Jerozolimy do pozostałych

1294 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 29

starszych na wygnaniu, do kapłanów, do proroków i do całego ludu, który

Nabuchodonozor uprowadził w niewolę z Jerozolimy do Babilonii Jr 29,02 po wyjściu z Jerozolimy króla Jechoniasza, królowej, dworzan, przywódców

judzkich i jerozolimskich, kowali i ślusarzy.

Jr 29,03 [Posłał go] przez Eleazara, syna Szafana, i przez Gemariasza, syna Chilkiasza,

których wysłał Sedecjasz, król judzki, do Nabuchodonozora, króla babiloń

skiego, do Babilonu. Brzmiał on tak:

Jr 29,04 "To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela, do wszystkich uprowadzonych do nie

woli, których pozwoliłem uprowadzić z Jerozolimy do Babilonu: Jr 29,05 Budujcie domy i mieszkajcie w nich; zakładajcie ogrody i spożywajcie ich

owoce!

Jr 29,06 Bierzcie sobie żony i rodźcie synów i córki! Wybierajcie żony dla waszych

synów i dawajcie córkom waszym mężów, by rodziły synów i córki; pomna

żajcie się tam, a niech was nie ubywa!

Jr 29,07 Starajcie się o pomyślność kraju, do którego was zesłałem. Módlcie się do

Pana za niego, bo od jego pomyślności zależy wasza pomyślność. Jr 29,08 Bo to mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Nie dajcie się wprowadzić w błąd

przez waszych proroków, którzy są wśród was, i przez waszych wróżbitów;

nie zwracajcie uwagi na wasze sny, jakie śnicie.

Jr 29,09 Oni bowiem prorokują wam kłamstwo w moje imię. Nie posłałem ich - wy

rocznia Pana.

Jr 29,10 To jednak mówi Pan: Gdy dla Babilonu upłynie siedemdziesiąt lat, nawiedzę

was i wypełnię na was swoją pomyślną zapowiedź, by was znów przyprowa

dzić na to miejsce.

Jr 29,11 Jestem bowiem świadomy zamiarów, jakie zamyślam co do was - wyrocznia

Pana - zamiarów pełnych pokoju, a nie zguby, by zapewnić wam przyszłość,

jakiej oczekujecie.

Jr 29,12 Będziecie Mnie wzywać, zanosząc do Mnie swe modlitwy, a Ja was wysłu

cham.

Jr 29,13 Będziecie Mnie szukać i znajdziecie Mnie, albowiem będziecie Mnie szukać z

całego serca.

Jr 29,14 Ja zaś sprawię, że Mnie znajdziecie - wyrocznia Pana - "i odwrócę wasz los,

zgromadzę spośród wszystkich narodów i z wszystkich miejsc, po których was

rozproszyłem - wyrocznia Pana - i przyprowadzę was do miejsca, skąd was

wygnałem".

Jr 29,15 Mówicie wprawdzie: "Pan wzbudził nam proroków w Babilonie". Jr 29,16 Dobrze! To bowiem mówi Pan do króla zasiadającego na tronie Dawida i do

całego ludu mieszkającego w tym mieście, do wszystkich braci, którzy nie

poszli na wygnanie;

Jr 29,17 to mówi Pan Zastępów: Oto poślę między nich miecz, głód i zarazę; postąpię

z nimi tak, jak z zepsutymi figami, które są tak niedobre, że się nie nadają

1295 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 30

do jedzenia.

Jr 29,18 Będę ich ścigał mieczem, głodem, zarazą; uczynię ich przedmiotem zgrozy

dla wszystkich królestw ziemi, przedmiotem klątwy, postrachu, pośmiewiska

i urągowiska między wszystkimi narodami, wśród których ich rozproszyłem, Jr 29,19 za to, że nie słuchali moich słów - wyrocznia Pana - chociaż posyłałem im

swoje sługi, proroków, nieustannie, a oni nie chcieli słuchać - wyrocznia Pa

na.

Jr 29,20 Słuchajcie więc słowa Pańskiego, wszyscy uprowadzeni do niewoli, których

wypędziłem z Jerozolimy do Babilonu.

Jr 29,21 To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela, do Achaba, syna Kolajasza, i do Sidki

jasza, syna Maasejasza, którzy prorokowali wam kłamstwo w moje imię: Oto

wydam ich w ręce Nabuchodonozora, króla babilońskiego, który zabije ich na

waszych oczach.

Jr 29,22 I wszyscy Judejczycy, którzy znajdują się na wygnaniu w Babilonie, z ich

przypadku będą brali przykład, by przeklinać w następujący sposób: "Niech

tobie Pan uczyni tak, jak Sidkijaszowi i Achabowi!", których król babiloński

usmażył na ogniu,

Jr 29,23 ponieważ postępowali haniebnie w Izraelu, cudzołożąc z żonami swoich bliź

nich i głosząc w moje imię słowa kłamstwa, czego im nie zleciłem. Ja wiem

o tym i jestem świadkiem - wyrocznia Pana.

Jr 29,24 Do Szemajasza zaś Nechelamity powiesz:

Jr 29,25 To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Ponieważ posłałeś w swoim własnym

imieniu do całego narodu w Jerozolimie i do Sofoniasza, syna Massejasza,

kapłana, i do wszystkich kapłanów list tej treści:

Jr 29,26 "Pan ustanowił cię kapłanem w miejsce kapłana Jojady, byś był nadzorcą w

domu Pańskim nad każdym wpadającym w szał i występującym jako prorok,

byś go zakuł w kłodę i żelazo.

Jr 29,27 Dlaczego więc nie przywołałeś do porządku Jeremiasza z Anatot, który wam

prorokuje?

Jr 29,28 Przecież to on przysłał do nas, do Babilonii, wieść: Długo to potrwa. Budujcie

domy i mieszkajcie w nich, zakładajcie ogrody i spożywajcie ich owoce!"" Jr 29,29 Kapłan Sofoniasz odczytał ten list w obecności proroka Jeremiasza. Jr 29,30 Wtedy Pan skierował następujące słowo do Jeremiasza: Jr 29,31 "Poślij do wszystki uprowadzonych do niewoli następujące słowa: To mówi

Pan do Szemajasza Nechelamity: Ponieważ Szemejasz prorokował wam, mi

mo że go nie powołałem, i utwierdzał waszą ufność w kłamstwo, Jr 29,32 dlatego to mówi Pan: Oto ukarzę Szemejasza Nechelamitę i jego potomstwo.

Nie będzie miał nikogo, kto by mieszkał wśród tego ludu i kto by ujrzał po

myślność, jaką uczynię mojemu ludowi - wyrocznia Pana - gdyż głosił bunt

przeciw Panu".

1296 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 30

Rozdział 30

Jr 30,01 Słowo, które Pan skierował do Jeremiasza:

Jr 30,02 "To mówi Pan, Bóg Izraela: Napisz w księdze wszystkie słowa, jakie powie

działem do ciebie.

Jr 30,03 Bo oto nadchodzą dni - wyrocznia Pana - w których odmienię los mojego

narodu, Izraela i Judy - mówi Pan. Przyprowadzę ich znów do ziemi, jaką

dałem ich przodkom, i wezmą ją w posiadanie".

Jr 30,04 Następujące słowa wypowiedział Pan do Izraela i do Judy: Jr 30,05 To mówi Pan: "Usłyszeliśmy krzyk bolesny trwogi, a nie pokoju. Jr 30,06 Pytajcie się i patrzcie: Czy mężczyzna może rodzić? Dlaczego widzę wszyst

kich mężczyzn z rękami na biodrach jak u rodzącej kobiety? Każda twarz

powlekła się bladością.

Jr 30,07 Ach, jak wielki to dzień, nie ma on równego sobie! Będzie on czasem ucisku

Jakuba, a jednak on zostanie zeń wybawiony!

Jr 30,08 W dniu tym - wyrocznia Pana Zastępów - skruszę jarzmo znad ich szyi, zerwę

ich więzy, tak że nie będą więcej służyć obcym.

Jr 30,09 Będą zaś służyć Panu, swemu Bogu, i Dawidowi, swojemu królowi, którego

im wzbudzę.

Jr 30,10 Ty się jednak nie bój, sługo mój Jakubie - wyrocznia Pana - i nie lękaj się,

Izraelu, bo Ja cię wybawię z dalekiej ziemi, twoje potomstwo z kraju jego

wygnania. Powróci Jakub i będzie zażywał nie zmąconego niczym pokoju, a

nikt go nie będzie trwożył.

Jr 30,11 Ja bowiem jestem z tobą - wyrocznia Pana - by cię wybawić. Zgotuję zagładę

wszystkim narodom, między którymi cię rozproszyłem, ciebie zaś nie wynisz

czę. Ukarzę cię jednak sprawiedliwie i nie ujdziesz zupełnie bezkarnie". Jr 30,12 To bowiem mówi Pan: "Dotkliwa jest twoja klęska, nieuleczalna twoja rana. Jr 30,13 Nikt się nie troszczy o twoją sprawę, nie ma lekarstwa, by cię uzdrowić. Jr 30,14 Wszyscy, co cię kochali, zapomnieli o tobie, nie szukają już ciebie, gdyż

dotknąłem ciebie, tak jak się rani wroga, surową karą. Przez wielką twą nie

prawość pomnożyły się twoje grzechy.

Jr 30,15 Dlaczego krzyczysz z powodu twej rany, że ból twój nie da się uśmierzyć?

Przez wielką twoją nieprawość i liczne twoje grzechy to ci uczyniłem. Jr 30,16 Wszyscy jednak, co cię chcieli pochłonąć, sami ulegną pożarciu. Wszyscy,

co ciebie uciskali, pójdą w niewolę. Ci, co grabili ciebie zostaną ograbieni.

Wszystkich tych, co łupili ciebie, wydam na łup.

Jr 30,17 Albowiem przywrócę ci zdrowie i z ran ciebie uleczę - wyrocznia Pana - gdyż

nazywają cię "Odrzuconą", Syjonie, "o którą się nikt nie troszczy"". Jr 30,18 To mówi Pan: "Oto przywrócę do poprzedniego stanu namioty Jakuba i

okażę miłosierdzie nad jego siedzibami. Miasto zostanie wzniesione na swych

1297 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 31

ruinach, a pałace staną na swoim miejscu.

Jr 30,19 Rozlegną się stamtąd hymny pochwalne i głosy pełne radości. Pomnożę ich,

i nie zmaleje ich liczba, przysporzę im chwały, by nimi nikt nie pogardzał. Jr 30,20 Jego synowie będą tak jak dawniej i jego zgromadzenie powstanie wobec

Mnie; ukarzę natomiast wszystkich jego ciemięzców.

Jr 30,21 A jego władca będzie spośród niego, panujący jego będzie od niego pocho

dził. Zapewnię mu dostęp do Siebie, tak że się zbliży do Mnie. Bo kto inaczej

miałby odwagę zbliżyć się do Mnie? - wyrocznia Pana.

Jr 30,22 Wy będziecie moim narodem, a Ja będę waszym Bogiem. Jr 30,23 Oto wichura idzie od Pana, powstaje burza, spadnie ona na głowę niegodzi

wych.

Jr 30,24 Nie ustanie palący gniew Pana, dopóki nie dokona On i nie urzeczywistni

zamiarów swego serca. Przy końcu dni to zrozumiecie.

Rozdział 31

Jr 31,01 W tamtych czasach - wyrocznia Pana - będę Bogiem dla wszystkich pokoleń

Izraela, one zaś będą moim narodem".

Jr 31,02 To mówi Pan: "Znajdzie łaskę na pustyni naród ocalały od miecza; Izrael

pójdzie do miejsca swego odpoczynku.

Jr 31,03 Pan się mu ukaże z daleka: Ukochałem cię odwieczną miłością, dlatego też

zachowałem dla ciebie łaskawość.

Jr 31,04 Znowu cię zbuduję i będziesz odbudowana, Dziewico-Izraelu! Przyozdobisz

się znów swymi bębenkami i wyjdziesz wśród tańców pełnych wesela. Jr 31,05 Będziesz znów sadzić winnice na wzgórzach Samarii; uprawiający będą sadzić

i zbierać.

Jr 31,06 Nadejdzie bowiem dzień, kiedy strażnicy znów zawołają na wzgórzach Efra

ima: "Wstańcie, wstąpmy na Syjon, do Pana, Boga naszego!""

Jr 31,07 To bowiem mówi Pan: "Wykrzykujcie radośnie na cześć Jakuba, weselcie się

pierwszym wśród narodów! Głoście, wychwalajcie i mówcie: "Pan wybawił

swój lud, Resztę Izraela!"

Jr 31,08 Oto sprowadzę ich z ziemi północnej i zgromadzę ich z krańców ziemi. Są

wśród nich niewidomi i dotknięci kalectwem, kobieta brzemienna wraz z po

łożnicą: powracają wielką gromadą.

Jr 31,09 Oto wyszli z płaczem, lecz wśród pociech ich przyprowadzę. Przywiodę ich

do strumienia wody równą drogą - nie potkną się na niej. Jestem bowiem

ojcem dla Izraela, a Efraim jest moim [synem] pierworodnym.

Jr 31,10 Słuchajcie, narody, słowa Pańskiego, głoście na dalekich wyspach, mówiąc:

"Ten, co rozproszył Izraela, zgromadzi go i będzie czuwał nad nim jak pasterz

1298 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 31

nad swą trzodą".

Jr 31,11 Pan bowiem uwolni Jakuba, wybawi go z ręki silniejszego od niego. Jr 31,12 Przyjdą i będą wykrzykiwać radośnie na wyżynie Syjonu i rozradują się bło

gosławieństwem Pana: zbożem, winem, oliwą, owcami i wołami. Życie ich

będzie podobne do zroszonego ogrodu i nigdy już sił im nie zbraknie. Jr 31,13 Wtedy ogarnie dziewicę radość wśród tańca, i młodzieńcy cieszyć się będą ze

starcami. Zamienię bowiem ich smutek w radość, pocieszę ich i rozweselę po

ich troskach.

Jr 31,14 Kapłanom dostarczę obficie tłuszczu, a naród mój nasyci się błogosławień

stwem" - wyrocznia Pana.

Jr 31,15 To mówi Pan: "Słuchaj! W Rama daje się słyszeć lament i gorzki płacz. Ra

chel opłakuje swoich synów, nie daje się pocieszyć, bo już ich nie ma". Jr 31,16 To mówi Pan: "Powstrzymaj głos twój od lamentu, a oczy twoje od łez, bo

jest nagroda na twe trudy - wyrocznia Pana - powrócą oni z kraju nieprzy

jaciela.

Jr 31,17 Jest nadzieja dla twego potomstwa - "wyrocznia Pana" - wrócą synowie do

swych granic.

Jr 31,18 Usłyszałem wyraźnie skargę Efraima: "Ukarałeś mnie i podlegam karze jak

nieoswojone cielę. Spraw, bym powrócił, a wtedy powrócę, bo jesteś Panem,

Bogiem moim.

Jr 31,19 Gdy bowiem odwróciłem się, pożałowałem tego, a gdy zrozumiałem, ude

rzyłem się w biodro. Wstydzę się i jestem zmieszany, bo noszę hańbę mojej

młodości".

Jr 31,20 Czy Efraim nie jest dla Mnie drogim synem lub wybranym dzieckiem? Ilekroć

bowiem się zwracam przeciw niemu, nieustannie go wspominam. Dlatego się

skłaniają ku niemu moje wnętrzności; muszę mu okazać miłosierdzie! - wy

rocznia Pana.

Jr 31,21 Postaw sobie kamienie milowe, ustawiaj drogowskazy, zwróć uwagę na gości

niec, na drogę, którą wychodziłaś. Powróć, Dziewico-Izraelu, powróć do tych

twoich miast!

Jr 31,22 Dokądże będziesz chwiejna, Córko buntownicza? Pan bowiem stworzył nową

rzecz na ziemi: niewiasta zatroszczy się o męża".

Jr 31,23 To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: "Będzie się jeszcze powtarzać to słowo

w ziemi judzkiej, w jej miastach, gdy odmienię ich los: "Niech ci Pan błogo

sławi, niwo sprawiedliwości, święta góro!"

Jr 31,24 Zamieszkają w tej ziemi Juda z wszystkimi swymi miastami, rolnicy i hodow

cy bydła.

Jr 31,25 Bo pokrzepię spragnionego, a każdego, co łaknie, nasycę". Jr 31,26 Przy tym się obudziłem i spojrzałem, a sen mój był mi przyjemny. Jr 31,27 "Oto nadchodzą dni - wyrocznia Pana - kiedy zasieję dom Izraela i dom Judy

nasieniem ludzi, nasieniem zwierząt.

1299 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 32

Jr 31,28 Tak samo jak czuwałem nad nimi, by wyrywać i obalać, burzyć, niszczyć i

sprowadzać nieszczęście, tak samo będę nad nimi czuwał, by budować i sadzić

- wyrocznia Pana.

Jr 31,29 W tych dniach nie będą już więcej mówić: "Ojcowie jedli cierpkie jagody, a

synom zdrętwiały zęby",

Jr 31,30 lecz: "Każdy umrze za swoje własne grzechy; każdemu, kto będzie spożywał

cierpkie jagody, zdrętwieją zęby".

Jr 31,31 Oto nadchodzą dni - wyrocznia Pana - kiedy zawrę z domem Izraela "i z

domem judzkim" nowe przymierze.

Jr 31,32 Nie jak przymierze, które zawarłem z ich przodkami, kiedy ująłem ich za

rękę, by wyprowadzić z ziemi egipskiej. To moje przymierze złamali, mimo

że byłem ich Władcą - wyrocznia Pana.

Jr 31,33 Lecz takie będzie przymierze, jakie zawrę z domem Izraela po tych dniach

wyrocznia Pana: Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich

sercu. Będę im Bogiem, oni zaś będą Mi narodem.

Jr 31,34 I nie będą się musieli wzajemnie pouczać jeden mówiąc do drugiego: "Po

znajcie Pana!" Wszyscy bowiem od najmniejszego do największego poznają

Mnie - wyrocznia Pana, ponieważ odpuszczę im występki, a o grzechach ich

nie będę już wspominał".

Jr 31,35 To mówi Pan, który ustanowił słońce, by świeciło w dzień, [nadał] prawa

księżycowi i gwiazdom, by świeciły w nocy, który spiętrza morze, tak że hu

czą jego bałwany, imię Jego Pan Zastępów!

Jr 31,36 "Jeśliby te prawa przestały działać przede Mną - wyrocznia Pana - wtedy i

pokolenie Izraela przestałoby być narodem na zawsze przede Mną". Jr 31,37 To mówi Pan: "Jeśli jest możliwe zmierzyć niebo w górze i zbadać podstawy

ziemi w dole, to i Ja także odrzucę całe pokolenie Izraela za to wszystko, co

uczynili - wyrocznia Pana.

Jr 31,38 Oto nadchodzą dni - wyrocznia Pana - kiedy zostanie odbudowane miasto

Pańskie od wieży Chananeela do Bramy Narożnej.

Jr 31,39 I będzie się ciągnął dalej sznur do mierzenia prosto, aż do wzgórza Gareb,

kierując się ku Goah.

Jr 31,40 Cała zaś Dolina trupów i popiołów i wszystkie pola aż do potoku Cedron, do

rogu Bramy Końskiej ku wschodowi, będą święte dla Pana; nie zostaną już

więcej zburzone ani zniszczone na wieki".

Rozdział 32

Jr 32,01 Słowo, które Pan oznajmił Jeremiaszowi w dziesiątym roku [panowania] Sedecjasza, króla judzkiego, to jest w osiemnastym roku Nabuchodonozora.

1300 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 32

Jr 32,02 Wtedy właśnie wojsko króla babilońskiego oblegało Jerozolimę, a prorok Je

remiasz znajdował się jako więzień w wartowni pałacu króla judzkiego. Jr 32,03 Umieścił go tam pod strażą Sedecjasz, król judzki, zarzucając mu: "Dlaczego

prorokowałeś tymi słowami: To mówi Pan: Oto wydam to miasto w ręce króla

babilońskiego i zdobędzie je.

Jr 32,04 Sedecjasz zaś, król judzki, nie ujdzie Chaldejczykom; wydam go bowiem nie

zawodnie w ręce króla babilońskiego, tak że będzie z nim mówił twarzą w

twarz i zobaczy go oko w oko.

Jr 32,05 I uprowadzi Sedecjasza do Babilonu, by tam przebywał, dopóki go nie na

wiedzę - wyrocznia Pana. Jeśli będziecie walczyli z Chaldejczykami, doznacie

niepowodzenia".

Jr 32,06 Jeremiasz zaś powiedział: Pan skierował do mnie następujące słowo: Jr 32,07 "Oto Chanameel, syn Szalluma, twego stryja, idzie do ciebie, by ci powie

dzieć: "Kup sobie moje pole w Anatot, ty bowiem posiadasz rodzinne prawo

wykupu".

Jr 32,08 I przybył do mnie, do wartowni Chanameel, syn mojego stryja, zgodnie ze sło

wem Pańskim, i rzekł: "Kup, proszę, moje pole, które się znajduje w Anatot

"w ziemi Beniamina", tobie bowiem przysługuje prawo dziedzictwa i wyku

pu. Kup je sobie!" Zrozumiałem wtedy, że było to polecenie Pańskie. Jr 32,09 Kupiłem więc pole od Chanameela, syna mojego stryja w Anatot, i zapłaci

łem mu należność: siedemnaście syklów srebra.

Jr 32,10 Spisałem więc kontrakt, zapieczętowałem, wziąłem świadków i odważyłem

srebro na wadze.

Jr 32,11 Następnie wziąłem kontrakt kupna, dokument zapieczętowany - według prze

pisów prawnych - oraz otwarty

Jr 32,12 i dałem kontrakt kupna Baruchowi, synowi Neriasza, syna Machsejasza, w

obecności Chanameela, syna mojego stryja, i w obecności świadków, pod

pisanych w kontrakcie kupna, i w obecności wszystkich mieszkańców Judy

przebywających w wartowni.

Jr 32,13 Poleciłem zaś Baruchowi w ich obecności, co następuje: Jr 32,14 To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: "Weź te dokumenty, kontrakt kupna

zapieczętowany i ten, który jest otwarty, i umieść je w glinianym naczyniu,

by się zachowały przez długi czas.

Jr 32,15 To bowiem mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Będą jeszcze w tym kraju ku

pować domy, pola i winnice"".

Jr 32,16 Modliłem się do Pana po oddaniu kontraktu kupna Baruchowi, synowi Ne

riasza, tymi słowami:

Jr 32,17 "Ach, Panie Boże, oto stworzyłeś niebo i ziemię wielką swoją mocą i wycią

gniętym ramieniem. Żadna rzecz nie jest niemożliwa dla Ciebie. Jr 32,18 Ty, co okazujesz łaskawość tysiącom, lecz karzesz grzechy ojców [oddając

zapłatę] w zanadrze ich potomków, Boże mocny, którego imię jest Pan Za

1301 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 32

stępów!

Jr 32,19 Potężny jesteś w radzie i wielki w czynie. Oczy Twoje są otwarte na wszystkie

czyny ludzkie, by oddać każdemu według jego postępowania i według owoców

jego uczynków.

Jr 32,20 Czyniłeś znaki i cuda w ziemi egipskiej, aż do dziś w Izraelu i wśród ludzi;

wyrobiłeś sobie imię, jakie posiadasz dziś.

Jr 32,21 Wyprowadziłeś naród swój, Izraela, z ziemi egipskiej wśród znaków i cudów,

potężną ręką, wyciągniętym ramieniem i wśród wielkiej trwogi.

Jr 32,22 Dałeś im tę ziemię, którą przyrzekłeś uroczyście dać ich przodkom - ziemię

opływającą w mleko i miód.

Jr 32,23 Przyszli i wzięli ją w posiadanie, ale nie słuchali Twego głosu, nie postępowa

li zgodnie z Twym prawem, nie spełniali tego wszystkiego, co im nakazałeś.

Dlatego sprowadziłeś na nich wszystkie te nieszczęścia.

Jr 32,24 Oto wały oblężnicze podchodzą pod miasto, by je zdobyć. Miasto zaś będzie

wydane w ręce Chaldejczyków, nacierających na nie, na skutek miecza, głodu

i zarazy. Wypełniło się, co zapowiedziałeś: oto sam widzisz.

Jr 32,25 Ty zaś, Panie Boże, powiedziałeś: "Kup sobie pole za pieniądze, zawołaj

świadków!" Tymczasem miasto zostanie wydane w ręce Chaldejczyków". Jr 32,26 Wtedy Pan skierował do Jeremiasza następujące słowo: Jr 32,27 "Oto Ja jestem Pan, Bóg wszelkiego ciała; czy jest może dla Mnie coś nie

możliwego?

Jr 32,28 Dlatego to mówi Pan: Oto wydam to miasto w ręce Chaldejczyków i w ręce

Nabuchodonozora, króla babilońskiego, i zdobędzie je.

Jr 32,29 Wkroczą do niego Chaldejczycy nacierający na to miasto, podłożą ogień pod

to miasto i spalą je: domy, w których składano na dachach ofiary Baalowi

oraz wylewano płyny na ofiarę innym bogom, by Mnie obrażać. Jr 32,30 Albowiem od swej młodości synowie Izraela i synowie Judy czynili jedynie zło

wobec Mnie "istotnie, synowie Izraela jedynie obrażali Mnie dziełami swych

rąk - wyrocznia Pana".

Jr 32,31 Tak, powodem gniewu i oburzenia było dla Mnie to miasto od dnia, gdy je

zbudowano, aż do dziś, przeto muszę je usunąć sprzed mojego oblicza, Jr 32,32 na skutek całej nieprawości Izraela i Judy, jakiej się dopuszczali, by Mnie

drażnić: oni, ich królowie, dostojnicy, kapłani i prorocy, tak mieszkańcy Ju

dy, jak mieszkańcy Jerozolimy.

Jr 32,33 Obrócili się do Mnie tyłem, a nie twarzą, i mimo że ich pouczałem niestru

dzenie, nie chcieli usłuchać ani przyjąć upomnienia.

Jr 32,34 Umieścili swe obrzydliwe bożki w domu, nad którym wzywano mojego Imie

nia, by go zbezcześcić.

Jr 32,35 I zbudowali wyżyny Baala w dolinie Ben-Hinnom, by ofiarować swych synów

i swoje córki ku czci Molocha. Nie poleciłem im tego ani Mi na myśl nie przy

szło, by można czynić coś tak odrażającego i doprowadzać Judę do grzechu.

1302 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 33

Jr 32,36 Teraz więc to mówi Pan, Bóg Izraela, o tym mieście, o którym wy mówicie,

że będzie wydane w ręce króla babilońskiego mieczem, głodem i zarazą. Jr 32,37 Oto zgromadzę ich ze wszystkich krajów, do których ich wypędziłem w przy

stępie gniewu i wielkiego oburzenia. Sprowadzę ich na to miejsce i pozwolę

im mieszkać bezpiecznie.

Jr 32,38 I będą moim narodem, Ja zaś będę ich Bogiem.

Jr 32,39 Dam im jedno serce i jedną zasadę postępowania, by się Mnie zawsze bali dla

swego dobra i swych potomków.

Jr 32,40 Zawrę zaś z nimi przymierze wieczne, mocą którego nie zaprzestanę im wy

świadczać dobra. Napełnię ich serca moją bojaźnią, by się już nie odwracali

ode Mnie.

Jr 32,41 Cieszyć się będę, wyświadczając im dobrodziejstwa, osadzę ich trwale w tej

ziemi - z całego swego serca i z całej swej duszy.

Jr 32,42 To bowiem mówi Pan: Jak sprowadziłem na ten naród to wielkie nieszczęście,

tak sprowadzę na nich wszelkie dobrodziejstwo, jakie im przyrzekłem. Jr 32,43 Będą jeszcze nabywać pola w tej ziemi, o której mówicie: "Jest ona pustko

wiem bez ludzi i zwierząt, poddana władzy Chaldejczyków".

Jr 32,44 Będą kupować pola za pieniądze, będą spisywać kontrakty, pieczętować, zwo

ływać świadków z ziemi Beniamina, w okolicach Jerozolimy, w miastach judz

kich, w miastach górskich, w miastach nizinnych i w miastach południowych,

bo odmienię ich los" - wyrocznia Pana.

Rozdział 33

Jr 33,01 Powtórnie skierował Pan słowo do Jeremiasza, gdy ten był jeszcze uwięziony

w wartowni.

Jr 33,02 "To mówi Pan, który stworzył ziemię i ukształtował ją, nadając jej trwałość

- wyrocznia Pana.

Jr 33,03 Wołaj do Mnie, a odpowiem ci, oznajmię ci rzeczy wielkie i niezgłębione,

jakich nie znasz.

Jr 33,04 To bowiem mówi Pan, Bóg Izraela, o domach tego miasta, o domach królów

judzkich, które zostaną zniszczone, o wałach i mieczach:

Jr 33,05 Idą walczyć z Chaldejczykami, by napełnić miasto zwłokami ludzi, których

zabiję w przystępie swego gniewu. Zakryłem bowiem swe oblicze przed tym

miastem na skutek całej ich nieprawości.

Jr 33,06 Oto podniosę je odnowione, uleczę i uzdrowię ich oraz objawię im obfity pokój

i bezpieczeństwo.

Jr 33,07 I odmienię los Judy i los Izraela, odbudowując ich jak przedtem. Jr 33,08 Oczyszczę ich ze wszystkich grzechów, jakimi wykroczyli przeciw Mnie, i

1303 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 33

odpuszczę wszystkie ich występki, którymi zgrzeszyli przeciw Mnie i wypo

wiedzieli Mi posłuszeństwo.

Jr 33,09 Jerozolima zaś będzie radością, chwałą i dumą wśród wszystkich narodów

ziemi, które usłyszą o dobrodziejstwach, jakie jej wyświadczyłem. Będą się

one lękać i drżeć wobec wszelkich przejawów dobroci i pomyślności, jaką jej

dałem.

Jr 33,10 To mówi Pan: Na tym miejscu, o którym mówicie: "Jest to pustkowie bez

ludzi i bez trzody" - w miastach judzkich i na ulicach Jerozolimy, opuszczo

nych, bezludnych, niezamieszkałych i bez trzody rozlegnie się jeszcze Jr 33,11 głos radości i głos wesela, głos oblubieńca i oblubienicy, głos tych, co mówią,

składając ofiary dziękczynne w domu Pańskim: "Wychwalajmy Pana Zastę

pów, bo dobry jest Pan, bo na wieki Jego łaskawość". Odmienię bowiem los

tego kraju na taki, jaki był przedtem - mówi Pan.

Jr 33,12 To mówi Pan Zastępów: W miejscu tym opuszczonym, bezludnym i bez

trzody i we wszystkich jego miastach będzie znów schronisko dla pasterzy,

pędzących trzodę do legowiska.

Jr 33,13 W miastach górskich, w miastach nizinnych, w miastach Negebu, w ziemi

Beniamina, w okolicach Jerozolimy i w miastach judzkich znów będą stada

przechodzić przez ręce tego, który je liczy - mówi Pan.

Jr 33,14 Oto nadchodzą dni - wyrocznia Pana - kiedy wypełnię pomyślną zapowiedź,

jaką obwieściłem domowi izraelskiemu i domowi judzkiemu.

Jr 33,15 W owych dniach i w owym czasie wzbudzę Dawidowi potomstwo sprawiedli

we; będzie wymierzać prawo i sprawiedliwość na ziemi.

Jr 33,16 W owych dniach Juda dostąpi zbawienia, a Jerozolima będzie mieszkała

bezpiecznie. To zaś jest imię, którym ją będą nazywać: "Pan naszą sprawie

dliwością".

Jr 33,17 To bowiem mówi Pan: Nie zabraknie Dawidowi potomka zasiadającego na

tronie domu Izraela.

Jr 33,18 Kapłanom-lewitom zaś nie zabraknie człowieka, który by stał przede Mną,

by spalać ofiary z pokarmów i zabijać żertwy po wszystkie dni". Jr 33,19 Pan skierował słowo do Jeremiasza:

Jr 33,20 "To mówi Pan: Jeżeli możecie złamać moje przymierze z dniem i moje przy

mierze z nocą, tak że nie nastąpi ani dzień, ani noc w swoim właściwym

czasie,

Jr 33,21 to może być także zerwane moje przymierze z moim sługą Dawidem, by

nie miał syna zasiadającego jako król na jego tronie, i z moimi sługami,

kapłanami-lewitami.

Jr 33,22 Jak niezliczone są zastępy niebieskie, niezmierzony piasek morski, tak samo

pomnożę potomstwo sługi mojego, Dawida, i moich sług, lewitów". Jr 33,23 Pan skierował do Jeremiasza następujące słowo:

Jr 33,24 "Czy nie zauważyłeś, co ten lud mówi: "Pan odrzucił dwie rodziny, które

1304 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 34

wybrał". Tak więc gardzą moim ludem, jak gdyby już nie był narodem dla

nich.

Jr 33,25 To mówi Pan: Jeżeli nie istnieje moje przymierze z dniem i nocą, jeśli nie

ustaliłem praw nieba i ziemi,

Jr 33,26 wtedy [rzeczywiście] odrzucę potomstwo Jakuba i Dawida, mojego sługi, tak

że nie wezmę z jego rodu panujących nad potomkami Abrahama, Izaaka i

Jakuba. Odmienię bowiem ich los i zlituję się nad nimi".

Rozdział 34

Jr 34,01 Słowo, jakie skierował Pan do Jeremiasza, gdy Nabuchodonozor, król babi

loński, z całym swym wojskiem, wszystkie królestwa ziemi mu poddane oraz

wszystkie narody toczyli walkę o Jerozolimę i wszystkie jej miasta. Jr 34,02 To mówi Pan, Bóg Izraela: "Idź i mów do króla judzkiego, Sedecjasza. Po

wiedz mu: To mówi Pan: Oto oddam to miasto w ręce króla babilońskiego,

który wyda je na pastwę ognia.

Jr 34,03 Ty zaś nie ujdziesz jego ręki, lecz zostaniesz niezawodnie pojmany i wydany

w jego ręce. Zobaczysz wtedy króla babilońskiego oko w oko, będzie on z tobą

mówił twarzą w twarz, i pójdziesz do Babilonu.

Jr 34,04 Posłuchaj jednakże słowa Pańskiego, Sedecjaszu, królu judzki. To mówi Pan

o tobie: Nie umrzesz od miecza.

Jr 34,05 Umrzesz spokojnie, i podobnie jak palono wonności dla twoich przodków,

dawniejszych królów, którzy byli przed tobą, tak będą palić i dla ciebie.

Będą śpiewać także dla ciebie pieśń żałobną: "Biada, panie!" Albowiem Ja

wyrzekłem to słowo" - wyrocznia Pana.

Jr 34,06 Prorok Jeremiasz powiedział wszystkie te słowa do Sedecjasza, króla judzkie

go w Jerozolimie.

Jr 34,07 Wojsko zaś króla babilońskiego prowadziło walkę przeciw Jerozolimie i wszyst

kim miastom judzkim, które broniły się jeszcze: przeciw Lakisz i Azeka. Tylko

bowiem te miasta obronne utrzymywały się spośród miast judzkich. Jr 34,08 Słowo, które Pan skierował do Jeremiasza po zawarciu przez króla Sedecjasza

z całym ludem jerozolimskim umowy głoszącej powszechną wolność. Jr 34,09 Każdy miał obdarzyć wolnością swego niewolnika Hebrajczyka i niewolnicę

Hebrajkę. Nikomu nie wolno było trzymać u siebie brata swego Judejczyka

jako niewolnika.

Jr 34,10 Wszyscy dostojnicy i ludzie, którzy zawarli umowę, zgodzili się wypuścić na

wolność każdy swego niewolnika lub niewolnicę i nie zmuszać ich więcej do

służby u siebie. Wyraziwszy zgodę, wypuścili ich na wolność.

Jr 34,11 Potem jednak zmienili zdanie i sprowadzili niewolników i niewolnice, których

1305 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 35

obdarzyli wolnością, zmuszając, by się stali znów niewolnikami i niewolnica

mi.

Jr 34,12 Wtedy skierował Pan do Jeremiasza następujące słowo: Jr 34,13 "To mówi Pan, Bóg Izraela: Z waszymi przodkami, gdy wyprowadziłem ich

z ziemi egipskiej, z domu niewoli, zawarłem przymierze, które mówiło: Jr 34,14 "Po upływie siedmiu lat wypuścicie na wolność każdy brata swego, Hebraj

czyka, który zaprzedał się tobie w niewolę i służył przez sześć lat; wypuścisz

go od siebie jako człowieka wolnego!" Przodkowie wasi jednak nie usłuchali

Mnie ani nie nakłonili swego ucha.

Jr 34,15 Wy zaś nawróciliście się dzisiaj i uczyniliście to, co jest słuszne wobec Mnie,

ogłaszając powszechne uwolnienie. Zawarliście umowę wobec Mnie w domu,

nad którym wzywano mojego Imienia.

Jr 34,16 Zmieniliście jednak zdanie i znieważyliście moje Imię. Sprowadziliście każdy

swego niewolnika i swoją niewolnicę, których obdarzyliście wolnością według

ich uznania, następnie zaś zmusiliście ich, by byli u was niewolnikami i nie

wolnicami.

Jr 34,17 Dlatego to mówi Pan: Nie usłuchaliście Mnie, by ogłosić wolność każdy bratu

i współziomkowi swemu; oto puszczam was wolno - na miecz, zarazę i głód.

Uczynię z was nadto przedmiot budzący przerażenie u wszystkich królestw

ziemi.

Jr 34,18 A z ludźmi, którzy przekroczyli umowę ze Mną, którzy nie wypełnili wa

runków umowy zawartej wobec Mnie, postąpię jak z cielcem, którego oni

przecięli na dwie części, by przejść między nimi.

Jr 34,19 Przywódców judzkich, dostojników jerozolimskich, dworzan, kapłanów i cały

lud kraju, co przechodził między częściami cielęcia [ofiarnego],

Jr 34,20 wydam w ręce ich nieprzyjaciół i w ręce tych, co nastają na ich życie. Zwłoki

ich staną się żerem dla ptaków powietrznych i zwierząt lądowych. Jr 34,21 Sedecjasza zaś, króla judzkiego, i jego przywódców wydam w ręce ich nieprzy

jaciół, w ręce tych, co nastają na ich życie, w ręce wojska króla babilońskiego,

które teraz odeszło od was.

Jr 34,22 Oto wydam rozkaz - wyrocznia Pana - i sprowadzę ich znów przeciw temu

miastu. Będą walczyć przeciw niemu, zdobędą je i spalą ogniem; miasta zaś

judzkie uczynię bezludnym pustkowiem".

Rozdział 35

Jr 35,01 Słowo, jakie Pan skierował do Jeremiasza w czasach Jojakima, syna Jozjasza,

króla judzkiego:

Jr 35,02 "Idź do rodziny Rekabitów, rozmawiaj z nimi, przyprowadź ich do domu

1306 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 35

Pańskiego do jednej z sal i daj im wino do picia!"

Jr 35,03 Zabrałem więc Jaazaniasza, syna Jeremiasza, syna Chabassiniasza, i jego

braci, wszystkich jego synów i całą rodzinę Rekabitów

Jr 35,04 i wprowadziłem ich do domu Pańskiego, do sali synów Chanana, syna Jig

daliasza, męża Bożego, która się znajduje w pobliżu sali książąt, nad salą

Maasejasza, syna Szalluma, strażnika progu.

Jr 35,05 Postawiłem następnie przed członkami rodziny Rekabitów naczynia napeł

nione winem oraz kubki i powiedziałem do nich: "Pijcie wino!"

Jr 35,06 Odrzekli zaś: "Nie pijemy wina. Jonadab bowiem syn Rekaba, nasz praojciec,

nakazał nam: "Nie będziecie pili wina na wieki ani wy, ani wasi synowie. Jr 35,07 Nie będziecie budować domu, nie będziecie siać, nie będziecie sadzić winnicy

ani jej posiadać, lecz będziecie mieszkać w namiotach przez całe życie, aby

ście długo żyli na ziemi, na której jesteście wędrowcami".

Jr 35,08 Byliśmy posłuszni poleceniu Jonadaba, syna Rekaba, naszego praojca, we

wszystkim, co nam nakazał. Powstrzymujemy się od picia wina przez całe

życie, zarówno my sami, jak nasze żony, nasi synowie i nasze córki. Jr 35,09 Nie budujemy domów mieszkalnych, nie posiadamy ani winnic, ani pól, ani

nasion.

Jr 35,10 Mieszkamy w namiotach, będąc posłuszni i postępując według wszelkich

wskazówek Jonadaba, naszego praojca.

Jr 35,11 Gdy zaś Nabuchodonozor, król babiloński, nadciągnął przeciw krajowi, po

wiedzieliśmy: "Chodźcie, schrońmy się do Jerozolimy przed wojskiem chal

dejskim i przed wojskiem aramejskim!" Zamieszkaliśmy więc w Jerozolimie". Jr 35,12 Do Jeremiasza zaś Pan skierował następujące słowo:

Jr 35,13 "To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Idź i mów do mężów judzkich i do

mieszkańców Jerozolimy: Czy nie przyjęliście pouczenia, by słuchać mojego

słowa - wyrocznia Pana.

Jr 35,14 Słowa Jonadaba, syna Rekaba, jakie polecił swoim synom, zostały wprowa

dzone w życie. Zakazywały picia wina, więc nie piją do dzisiejszego dnia, bo

są posłuszni zaleceniom swego praojca. Ja tymczasem mówiłem do was nie

ustannie, lecz nie usłuchaliście Mnie.

Jr 35,15 I posyłałem do was nieustannie wszystkich moich sług, proroków, z polece

niem: "Nawróćcie się każdy ze swego przewrotnego postępowania, poprawcie

wasze uczynki, a nie chodźcie za innymi bóstwami, by im służyć, a wtedy

będziecie mogli mieszkać w ziemi, jaką dałem wam i waszym przodkom".

Lecz nie nakłoniliście swego ucha ani nie usłuchaliście Mnie.

Jr 35,16 Tak, synowie Jonadaba, syna Rekaba, wprowadzili w życie nakaz swego pra

ojca, jaki im zlecił, a naród ten nie usłuchał Mnie.

Jr 35,17 Dlatego to mówi Pan, Bóg Zastępów, Bóg Izraela: Oto sprowadzę na Ju

dę i na wszystkich mieszkańców Jerozolimy nieszczęście, jakie postanowiłem

przeciw nim. Albowiem mówiłem do nich, a nie słuchali, wołałem do nich, a

1307 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 36

nie odpowiedzieli".

Jr 35,18 Do rodziny Rekabitów zaś powiedział Jeremiasz: "To mówi Pan Zastępów,

Bóg Izraela: Ponieważ byliście posłuszni poleceniom Jonadaba, waszego pra

ojca, przestrzegając wszystkich jego nakazów i wypełniając wszystko, co wam

zlecił,

Jr 35,19 dlatego to mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Nie zabraknie Jonadabowi, sy

nowi Rekaba, potomka, który by stał zawsze przede Mną".

Rozdział 36

Jr 36,01 Roku czwartego [panowania] Jojakima, syna Jozjasza, króla judzkiego, skie

rował Pan do Jeremiasza następujące słowo:

Jr 36,02 "Weź sobie zwój do pisania i napisz w nim wszystkie słowa, jakie powiedzia

łem do ciebie przeciw Izraelowi, przeciw Judzie i przeciw wszystkim narodom

od dnia, kiedy zacząłem mówić do ciebie, od czasów Jozjasza aż do dziś. Jr 36,03 Może mieszkańcy Judy, słuchając o nieszczęściach, jakie zamierzam sprowa

dzić na nich, nawrócą się każdy ze swego przewrotnego postępowania, tak że

będę mógł odpuścić ich występki i grzechy".

Jr 36,04 Zawołał więc Jeremiasz Barucha, syna Neriasza, a Baruch spisał pod dyktan

do Jeremiasza na zwoju do pisania wszystkie słowa Pana, jakie On powiedział

do niego.

Jr 36,05 Następnie Jeremiasz polecił Baruchowi: "Mam zakaz i nie mogę wchodzić do

domu Pańskiego.

Jr 36,06 Idź więc ty i odczytaj słuchającemu ludowi w świątyni, w dzień postu, słowa

Pańskie ze zwoju, który zapisałeś pod moje dyktando. Czytaj także wszyst

kim słuchającym mieszkańcom Judy przychodzącym ze swych miast! Jr 36,07 Może skierują swe błaganie przed oblicze Pana i nawrócą się każdy ze swego

przewrotnego postępowania. Wielki jest bowiem gniew i zapalczywość, jaki

mi Pan grozi temu ludowi".

Jr 36,08 I postąpił Baruch, syn Neriasza, zgodnie ze wszystkimi poleceniami proroka

Jeremiasza, czytając w świątyni słowa Pańskie ze zwoju.

Jr 36,09 Zdarzyło się, że w piątym roku [panowania] Jojakima, syna Jozjasza, króla

judzkiego, w dziewiątym miesiącu zwołano na post przed Panem cały lud

Jerozolimy i cały lud, który przychodził z miast judzkich do Jerozolimy. Jr 36,10 Wtedy odczytał Baruch z księgi słuchającemu ludowi słowa Jeremiasza w

domu Pańskim, w sali Gemariasza, syna Szafana, kanclerza, na górnym dzie

dzińcu u wejścia do Bramy Nowej domu Pańskiego.

Jr 36,11 Usłyszał zaś Micheasz, syn Gemariasza, syna Szafana, wszystkie słowa Pań

skie z księgi.

1308 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 36

Jr 36,12 I zszedł do domu królewskiego, do komnaty kanclerza. Siedzieli tam wszy

scy przywódcy: Eliszama, kanclerz, Delajasz, syn Szemajasza, Elnatan, syn

Akbora, Gemariasz, syn Szafana, Sedecjasz, syn Chananiasza, i pozostali do

stojnicy.

Jr 36,13 Oznajmił im Micheasz wszystkie słowa, jakie słyszał, gdy Baruch czytał z

księgi słuchającemu ludowi.

Jr 36,14 Do Barucha więc wszyscy przywódcy posłali Judiego, syna Netaniasza, syna

Szelemiasza, syna Kusziego, by mu powiedział: "Weź do ręki zwój, z którego

czytałeś ludowi, i chodź!" I wziął Baruch, syn Neriasza, zwój do ręki i przy

szedł do nich.

Jr 36,15 Powiedzieli zaś do niego: "Usiądź, proszę, i przeczytaj nam!" Czytał więc

Baruch wobec nich.

Jr 36,16 Gdy usłyszeli wszystkie słowa, przelękli się i mówili jeden do drugiego: "Mu

simy zawiadomić króla o całym tym zdarzeniu".

Jr 36,17 Zapytali nadto Barucha: "Powiedz nam, proszę, jak napisałeś wszystkie te

słowa? Pod jego dyktando?"

Jr 36,18 Baruch zaś odpowiedział im: "Własnymi ustami dyktował mi wszystkie te

słowa, a ja zapisywałem atramentem w księdze".

Jr 36,19 Przywódcy powiedzieli do Barucha: "Idź, ukryjcie się, ty i Jeremiasz, a niech

nikt nie wie, gdzie jesteście!"

Jr 36,20 Następnie udali się na dziedziniec pałacu do króla. Zwój pozostawili w kom

nacie kanclerza Eliszamy, a króla powiadomili o całej tej sprawie. Jr 36,21 Król posłał Judiego, by przyniósł zwój. Judi więc zabrał go z komnaty kanc

lerza Eliszamy i czytał go w obecności króla i w obecności wszystkich dostoj

ników, stojących przy królu.

Jr 36,22 Król przebywał w rezydencji zimowej [jak zwykle] w dziewiątym miesiącu, a

naczynie z rozżarzonymi węglami płonęło przed nim.

Jr 36,23 Gdy Judi przeczytał trzy lub cztery kolumny, odcinał je król nożem pisar

skim i rzucał do ognia, który był w naczyniu, dopóki cały zwój nie spłonął

w ogniu, który był w naczyniu.

Jr 36,24 Król i wszyscy jego dworzanie słysząc te słowa nie przelękli się ani nie rozdarli

swoich szat.

Jr 36,25 Elnatan jednak, Delajasz i Gemariasz nalegali na króla, by nie palił zwoju.

Lecz ich nie usłuchał.

Jr 36,26 I rozkazał król Jerachmeelowi, synowi królewskiemu, Serajaszowi, synowi

Azriela, i Szelemiaszowi, synowi Abdeela, pochwycić Barucha, sekretarza,

oraz proroka Jeremiasza. Ukrył ich jednak Pan.

Jr 36,27 Po spaleniu przez króla zwoju ze słowami, jakie Baruch spisał pod dyktando

Jeremiasza, skierował Pan do Jeremiasza następujące słowo:

Jr 36,28 "Weź sobie inny zwój i spisz w nim wszystkie poprzednie słowa, jakie były w

pierwszym zwoju, spalonym przez Jojakima, króla judzkiego.

1309 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 37

Jr 36,29 O Jojakimie zaś, królu judzkim, powiesz: To mówi Pan: Spaliłeś ten zwój,

mówiąc: "Dlaczego napisałeś w nim: na pewno przyjdzie król babiloński,

zniszczy ten kraj i ogołoci go z ludzi i zwierząt?"

Jr 36,30 Dlatego to mówi Pan o Jojakimie, królu judzkim: "Nie będzie miał potomka,

który by zasiadał na tronie Dawida. Zwłoki jego będą wystawione na upał

dnia i na chłód nocy.

Jr 36,31 Ukarzę go, jego potomstwo oraz jego dworzan za ich grzechy i sprowadzę

na nich, na mieszkańców Jerozolimy i na wszystkich mieszkańców Judy całe

nieszczęście, jakie zapowiedziałem na nich za to, że Mnie nie słuchali". Jr 36,32 Jeremiasz wziął inny zwój, dał go Baruchowi, synowi Neriasza, który spisał

w nim pod dyktando Jeremiasza wszystkie słowa księgi, jaką spalił Jojakim,

król judzki. Nadto zostały dodane liczne dalsze słowa podobne do tamtych.

Rozdział 37

Jr 37,01 W miejsce Jechoniasza, syna Jojakima, władzę objął Sedecjasz. Ustanowił

go królem nad ziemią judzką król babiloński, Nabuchodonozor.

Jr 37,02 Ani on, ani jego dworzanie, ani lud ziemi nie słuchali słów Pana, jakie im

mówił za pośrednictwem proroka Jeremiasza.

Jr 37,03 Król Sedecjasz posłał Jukala, syna Szelemiasza, i Sofoniasza, syna Maaseja

sza, kapłana, do proroka Jeremiasza, by powiedzieli:

Jr 37,04 "Módl się za nas do Pana, Boga naszego!" Jeremiasz zaś chodził swobodnie

wśród ludu; jeszcze nie wtrącono go do więzienia.

Jr 37,05 Wojsko faraona wyruszyło tymczasem z Egiptu. Gdy usłyszeli tę nowinę

Chaldejczycy oblegający Jerozolimę, odstąpili od niej.

Jr 37,06 Prorok zaś Jeremiasz otrzymał następujące słowo Pańskie: Jr 37,07 "To mówi Pan, Bóg Izraela: Tak powiecie królowi judzkiemu, który was posłał

do Mnie po radę. Oto wojsko faraona, które spieszy wam z pomocą, wróci

do swego kraju, do Egiptu.

Jr 37,08 Chaldejczycy zaś powrócą i podejmą walkę przeciw temu miastu, zdobędą je

i spalą ogniem.

Jr 37,09 To mówi Pan: Nie zwódźcie samych siebie, powtarzając: "Z pewnością odejdą

Chaldejczycy!" Albowiem nie odejdą.

Jr 37,10 Nawet gdybyście pobili całe wojsko Chaldejczyków walczących z wami, tak

że zostałoby z nich jedynie niewielu rannych, to każdy z nich podniósłby się

ze swego namiotu, by wydać to miasto na pastwę ognia".

Jr 37,11 Tymczasem gdy wojsko chaldejskie odstąpiło od Jerozolimy z powodu wojska

faraona,

Jr 37,12 Jeremiasz chciał wyjść z Jerozolimy i udać się do ziemi Beniamina, by tam

1310 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 38

dokonać podziału majątku wśród swoich.

Jr 37,13 Gdy przybył do Bramy Beniamina, gdzie się znajdował dowódca straży imie

niem Jirijjasz, syn Szelemiasza, syna Chananiasza, ten zatrzymał proroka

Jeremiasza, mówiąc: "Przechodzisz do Chaldejczyków!"

Jr 37,14 Jeremiasz zaś odrzekł: "Nieprawda! Nie przechodzę do Chaldejczyków". Ale

ten go nie słuchał. Jirijjasz pochwycił Jeremiasza i zaprowadził przed przy

wódców.

Jr 37,15 Przywódcy się rozgniewali na Jeremiasza i bili go, następnie wtrącili do wię

zienia w domu Jonatana, kanclerza, który zamienili na więzienie. Jr 37,16 Jeremiasz więc dostał się do sklepionego lochu i pozostawał tam przez dłuższy

czas.

Jr 37,17 Następnie posłał król Sedecjasz, by go przyprowadzono. Król wypytywał

się go potajemnie w swoim domu, mówiąc: "Czy masz słowo od Pana?" Je

remiasz zaś odrzekł: "Mam". I powiedział: "Będziesz wydany w ręce króla

babilońskiego".

Jr 37,18 I rzekł Jeremiasz do króla Sedecjasza: "Co zawiniłem tobie, twoim dworza

nom i temu ludowi, że wtrąciliście mnie do więzienia?

Jr 37,19 Gdzie są wasi prorocy, którzy przepowiadali wam: "Nie nadejdzie król babi

loński przeciw wam i przeciw temu krajowi"?

Jr 37,20 Teraz zaś posłuchaj, proszę, panie mój, królu! Niech błaganie moje cię poru

szy! Nie odsyłaj mnie do domu Jonatana, kanclerza, bym tam nie umarł". Jr 37,21 Król Sedecjasz wydał rozkaz, by trzymano Jeremiasza pod strażą w wartowni

by dawano mu po bochenku chleba dziennie z ulicy piekarzy, dopóki nie wy

czerpie się chleb w mieście. I pozostał Jeremiasz na dziedzińcu w wartowni.

Rozdział 38

Jr 38,01 Szefatiasz, syn Matana, Godoliasz, syn Paszchura, Jukal, syn Szelemiasza, i

Paszchur, syn Malkiasza, usłyszeli słowa, które Jeremiasz mówił do całego

ludu:

Jr 38,02 "To mówi Pan: Kto pozostanie w tym mieście, umrze od miecza, głodu i zara

zy; kto zaś przejdzie do Chaldejczyków, pozostanie przy życiu. Jako zdobycz

będzie miał swoje własne życie i utrzyma je.

Jr 38,03 To mówi Pan: Miasto to zostanie nieuchronnie wydane w ręce wojska króla

babilońskiego, który je zdobędzie".

Jr 38,04 Przywódcy więc powiedzieli do króla: "Niech umrze ten człowiek, bo na

prawdę obezwładnia on ręce żołnierzy, którzy pozostali w tym mieście, i ręce

całego ludu, gdy mówi do nich podobne słowa. Człowiek ten nie szuka prze

cież pomyślności dla tego ludu, lecz nieszczęścia".

1311 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 38

Jr 38,05 Król Sedecjasz odrzekł: "Oto jest w waszych rękach!" Nie mógł bowiem król

nic uczynić przeciw nim.

Jr 38,06 Wzięli więc Jeremiasza i wtrącili go, spuszczając na linach, do cysterny Mal

kiasza, syna królewskiego, która się znajdowała na dziedzińcu wartowni. W

cysternie zaś nie było wody, lecz błoto; zanurzył się więc Jeremiasz w błocie. Jr 38,07 Skoro usłyszał Kuszyta Ebedmelek, jeden z dworzan domu królewskiego, że

wrzucono Jeremiasza do cysterny - król przebywał właśnie w Bramie Benia

mina

Jr 38,08 wyszedł z domu królewskiego i rzekł do króla:

Jr 38,09 "Panie mój, królu! Źle zrobili ci ludzie, tak postępując z prorokiem Jere

miaszem i wrzucając go do cysterny. Przecież umrze z głodu w tym miejscu,

zwłaszcza że nie ma już chleba w mieście".

Jr 38,10 Rozkazał król Kuszycie Ebedmelekowi: "Weź sobie stąd trzech ludzi i wycią

gnij proroka Jeremiasza z cysterny, zanim umrze".

Jr 38,11 Ebedmelek zabrał ludzi z sobą, poszedł do domu królewskiego, do szatni

zapasowej, wziął stamtąd podartą odzież oraz znoszone szaty i spuścił je na

linach Jeremiaszowi do cysterny.

Jr 38,12 I rzekł Ebedmelek do Jeremiasza: "Podłóżże sobie podartą odzież i znoszone

szaty pod pachy swoich ramion, pod liny!" Jeremiasz uczynił to. Jr 38,13 Wydobyli więc Jeremiasza na linach i wyciągnęli z cysterny; i przebywał Je

remiasz w wartowni na dziedzińcu.

Jr 38,14 Król Sedecjasz posłał, by przyprowadzono proroka Jeremiasza do niego, przy

trzecim wejściu do domu Pańskiego. Król powiedział do Jeremiasza: "Zapy

tam cię o jedną rzecz; nie ukrywaj nic przede mną!"

Jr 38,15 I rzekł Jeremiasz do Sedecjasza: "Jeżeli ci powiem, każesz mnie z pewnością

zabić, jeśli zaś dam tobie radę, nie usłuchasz mnie".

Jr 38,16 Przysiągł więc król Sedecjasz potajemnie Jeremiaszowi tymi słowami: "Na

życie Pana, który nam dał to życie, nie każę cię zabić ani nie wydam cię w

ręce ludzi nastających na twe życie!"

Jr 38,17 Jeremiasz powiedział wtedy do Sedecjasza: "To mówi Pan, Bóg Zastępów,

Bóg Izraela. Jeżeli dobrowolnie wyjdziesz do dowódców króla babilońskiego,

uratujesz swoje życie, a miasto to nie ulegnie pożodze ognia; ty zaś będziesz

żył wraz ze swą rodziną.

Jr 38,18 Jeżeli zaś nie wyjdziesz do dowódców króla babilońskiego, miasto to dosta

nie się w ręce Chaldejczyków, którzy spalą je ogniem; ty zaś nie ujdziesz ich

ręki".

Jr 38,19 Król Sedecjasz powiedział do Jeremiasza: "Obawiam się mieszkańców Judy,

którzy przeszli do Chaldejczyków, by czasem mnie nie wydano w ich ręce i

by mnie nie wyszydzili".

Jr 38,20 Jeremiasz jednak odrzekł: "Nie wydadzą. Posłuchaj, proszę, głosu Pana w

sprawie, o której ci mówiłem, a wyjdzie ci to na dobre i pozostaniesz przy

1312 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 39

życiu.

Jr 38,21 Jeżeli zaś odmówisz poddania się, taką scenę pokazał mi Pan: Jr 38,22 Oto wszystkie kobiety, jakie pozostały w domu królewskim, prowadzone do

dowódców króla babilońskiego, wołają: "Zwiedli cię i otumanili twoi dobrzy

przyjaciele. Nogi twoje ugrzęzły w błocie, oni zaś uciekli".

Jr 38,23 Wszystkie twoje żony i twoi synowie zostaną zaprowadzeni do Chaldejczyków,

a i ty nie ujdziesz ich rąk. Pochwyci cię bowiem król babiloński, a miasto to

zostanie spalone ogniem".

Jr 38,24 Sedecjasz zaś rzekł do Jeremiasza: "Niech nikt nie wie o tej rozmowie, a nie

umrzesz.

Jr 38,25 Gdy usłyszą przywódcy, że rozmawiałem z tobą, przyjdą do ciebie i rzekną:

"Powiedz nam, proszę, co mówiłeś do króla? Nic nie ukrywaj przed nami, bo

inaczej zabijemy cię! A co mówił król?"

Jr 38,26 Wtedy powiesz im: "Przedłożyłem królowi swą prośbę, żeby mnie znów nie

posłał do domu Jonatana, abym tam nie umarł".

Jr 38,27 Rzeczywiście przyszli do Jeremiasza wszyscy przywódcy, by go wypytywać.

Odpowiedział im zatem ściśle według polecenia króla, tak że pozostawili go

w spokoju; nie rozeszła się bowiem ta sprawa.

Jr 38,28a Jeremiasz przebywał nadal w wartowni aż do dnia zdobycia Jerozolimy. Jr 38,28b Gdy Jerozolima została zdobyta...

Rozdział 39

Jr 39,01 W dziewiątym roku [panowania] Sedecjasza, króla judzkiego, w dziesiątym

miesiącu przybył Nabuchodonozor, król babiloński, z całym swoim wojskiem

pod Jerozolimę i oblegali ją.

Jr 39,02 W roku jedenastym Sedecjasza, w czwartym miesiącu, dziewiątego dnia uczy

niono wyłom w mieście.

Jr 39,03 Weszli wtedy wszyscy dowódcy króla babilońskiego i obrali sobie siedzibę

w Bramie Środkowej: Nergal-sar-eser z Sin-Magir, Nebuszazban, rab saris,

Nergal-sar-eser, rab mag, oraz wszyscy pozostali dowódcy króla babilońskie

go.

Jr 39,04 Widząc to Sedecjasz, król judzki, i wszyscy wojownicy uciekli, wychodząc

nocą z miasta drogą prowadzącą przez ogród królewski, przez bramę między

dwoma murami; wybrali drogę ku Arabie.

Jr 39,05 Lecz wojsko chaldejskie ścigało ich i dopędziło Sedecjasza na nizinach Jerycha.

Pojmali go więc i zaprowadzili do Ribla, w kraju Chamat, do Nabuchodono

zora, króla babilońskiego, który wydał na niego wyrok.

Jr 39,06 Król babiloński zabił synów Sedecjasza w Ribla, na jego oczach; również

1313 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 40

wszystkich dostojników judzkich kazał król babiloński zabić.

Jr 39,07 Następnie wyłupił oczy Sedecjaszowi i kazał go zakuć w podwójne brązowe

kajdany, by go uprowadzić do Babilonu.

Jr 39,08 Chaldejczycy spalili nadto dom królewski oraz domy ludu, mury zaś Jerozo

limy zburzyli.

Jr 39,09 Resztę ludu, który pozostał w mieście, i zbiegów, którzy mu się oddali, i po

zostałych rzemieślników, Nebuzaradan, dowódca straży przybocznej, upro

wadził do niewoli do Babilonu.

Jr 39,10 Natomiast część ubogiej ludności, nie posiadającej niczego, pozostawił Ne

buzaradan, dowódca straży przybocznej, w ziemi judzkiej; dał im tego dnia

winnice i pola.

Jr 39,11 Co do Jeremiasza wydał Nabuchodonozor, król babiloński, następujący roz

kaz przez Nebuzaradana, dowódcę straży przybocznej:

Jr 39,12 "Weź go i miej go na oku, a nie czyń mu nic złego, lecz postąp z nim stosownie

do życzeń, jakie ci wyjawi".

Jr 39,13 Nebuzaradan, dowódca straży przybocznej, Nebuszazban, rab saris, Nergal

sar-eser, rab mag, oraz wszyscy dowódcy króla babilońskiego

Jr 39,14 kazali więc sprowadzić Jeremiasza z dziedzińca wartowni i powierzyli go Go

doliaszowi, synowi Achikama, syna Szafana, by go zwolnił do domu. W ten

sposób przebywał wśród ludu.

Jr 39,15 Do Jeremiasza zaś, gdy jeszcze był uwięziony na dziedzińcu wartowni, Pan

skierował następujące słowo:

Jr 39,16 "Idź, powiedz Kuszycie Ebedmelekowi: To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela.

Oto zamierzam wypełnić swą zapowiedź przeciw temu miastu ku zagładzie,

a nie ku pomyślności.

Jr 39,17 Tego zaś dnia, gdy się to stanie na twoich oczach, ocalę ciebie - wyrocznia

Pana - tak że nie będziesz wydany w ręce ludzi, przed którymi odczuwasz

lęk.

Jr 39,18 Z całą bowiem pewnością uratuję ciebie i nie zostaniesz zabity mieczem, a

swoje życie mieć będziesz jako zdobycz, albowiem Mnie ufałeś - wyrocznia

Pana".

Rozdział 40

Jr 40,01 Słowo, które Pan skierował do Jeremiasza po uwolnieniu go z Rama przez

Nebuzaradana, dowódcę straży przybocznej. On to wydobył go, gdy był sku

ty łańcuchami wśród wszystkich zesłanych z Jerozolimy i Judy, którzy mieli

być odprowadzeni do Babilonu.

Jr 40,02 Zabrał więc naczelnik straży Jeremiasza i rzekł do niego: "Pan, Bóg twój,

1314 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 40

przepowiedział nieszczęście temu miejscu;

Jr 40,03 wypełnił i uczynił Pan, jak przepowiedział. Zgrzeszyliście bowiem przeciw

Panu, nie słuchaliście Jego głosu i dlatego spotkał was taki los.

Jr 40,04 Teraz zaś oto uwalniam cię z więzów, jakie masz na swych rękach. Jeżeli

wydaje ci się korzystne pójść ze mną do Babilonu, chodź! Wtedy będę miał

ciebie pod opieką. Jeżeli zaś wydaje cię niekorzystne pójść ze mną do Babi

lonu, zostań! "Spójrz, cały kraj masz przed sobą; idź tam, dokąd uważasz za

dobre i słuszne się udać".

Jr 40,05 Wróć do Godoliasza, syna Achikama, syna Szafana, którego król babiloński

uczynił zarządcą miast judzkich, i zamieszkaj z nim wśród ludu lub też udaj

się, dokąd będziesz uważał za słuszne". Następnie dał mu dowódca straży

przybocznej zapasy oraz podarunki i zwolnił go.

Jr 40,06 Jeremiasz więc udał się do Godoliasza, syna Achikama, do Mispa i przebywał

z nim wśród ludu, który pozostał w kraju.

Jr 40,07 Gdy zaś usłyszeli wszyscy dowódcy wojsk, znajdujący się w terenie, oni sa

mi i ich ludzie, że król babiloński uczynił zarządcą kraju Godoliasza, syna

Achikama, i że uczynił go zwierzchnikiem mężczyzn i kobiet, dzieci i ubogich

ziemi, którzy nie zostali zesłani do Babilonu,

Jr 40,08 przyszli do Godoliasza do Mispa: Izmael, syn Netaniasza, Jochanan i Jona

tan, synowie Kareacha, Serajasz, syn Tanchumeta, synowie Efaja z Netofa,

Jezaniasz, syn Maakatyty, oni sami wraz ze swoimi ludźmi.

Jr 40,09 Godoliasz, syn Achikama, syna Szafana, złożył im i ich ludziom przysięgę

mówiąc: "Nie bójcie się służyć Chaldejczykom! Pozostańcie w kraju i bądź

cie poddani królowi babilońskiemu, a będzie się wam dobrze powodziło. Jr 40,10 Ja przebywam w Mispa jako przedstawiciel u Chaldejczyków, którzy przyj

dą do nas; wy natomiast zbierajcie wino, owoce i oliwę gromadźcie w swych

naczyniach, a przebywajcie w miastach, które wzięliście w posiadanie". Jr 40,11 Także wszyscy mieszkańcy Judy, którzy przebywali w ziemi moabskiej u

Ammonitów i w Edomie i w innych krajach, usłyszeli, że król babiloński po

zostawił resztę w Judzie i że ustanowił nad nimi Godoliasza, syna Achikama,

syna Szafana, jako zarządcę.

Jr 40,12 Powrócili więc wszyscy mieszkańcy Judy z wszystkich miejsc, po których się

rozproszyli, i przyszli do ziemi judzkiej do Godoliasza, do Mispa; i zebrali

wino i owoce bardzo obficie.

Jr 40,13 Jochanan zaś, syn Kareacha, i wszyscy dowódcy wojskowi stacjonujący w

polu przyszli do Godoliasza do Mispa

Jr 40,14 i powiedzieli do niego: "Czy ci wiadomo, że Baalis, król Ammonitów, posłał

Izmaela, syna Netaniasza, by cię pozbawił życia?" Lecz nie uwierzył im Go

doliasz, syn Achikama.

Jr 40,15 Tymczasem Jochanan, syn Kareacha, przemówił potajemnie do Godoliasza

w Mispa: "Pójdę i zabiję Izmaela, syna Netaniasza, tak że nikt nie będzie

1315 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 41

wiedział. Dlaczego ma on ciebie zamordować, a wszyscy mieszkańcy Judy,

którzy skupili się przy tobie mają ulec rozproszeniu, reszta zaś Judy zagła

dzie?"

Jr 40,16 Godoliasz, syn Achikama, powiedział do Jochanana, syna Kareacha: "Nie mo

żesz popełnić takiego czynu, bo to, co mówisz o Izmaelu, jest kłamstwem".

Rozdział 41

Jr 41,01 W siódmym miesiącu przybył Izmael, syn Netaniasza, syna Eliszamy, z kró

lewskiego rodu, wraz z dziesięciu ludźmi do Godoliasza, syna Achikama, do

Mispa.

Jr 41,02 Podczas gdy tam ucztowali wspólnie "w Mispa", powstał Izmael, syn Ne

taniasza, oraz dziesięciu ludzi, których miał z sobą, i zamordowali mieczem

Godoliasza, syna Achikama, syna Szafana. Zabił więc tego, którego król ba

biloński ustanowił zarządcą kraju.

Jr 41,03 Nadto zabił Izmael wszystkich mieszkańców Judy, którzy mu towarzyszyli w

Mispa, Chaldejczyków, którzy tam przebywali, oraz żołnierzy.

Jr 41,04 Następnego dnia po zamordowani Godoliasza, gdy nikt jeszcze o tym nie

wiedział,

Jr 41,05 przyszli ludzie z Sychem, z Szilo i Samarii w liczbie osiemdziesięciu z ogo

lonymi brodami, rozdartymi szatami i pokryci nacięciami. Nieśli oni z sobą

ofiary z pokarmów i kadzidło, by je złożyć w domu Pańskim.

Jr 41,06 Izmael, syn Netaniasza, wyszedł im naprzeciw z Mispa, podczas gdy oni

postępowali naprzód płacząc. Gdy ich spotkał, rzekł do nich: "Chodźcie do

Godoliasza, syna Achikama!"

Jr 41,07 Gdy zaś weszli do miasta, Izmael, syn Netaniasza, i ludzie, którzy z nim byli,

zabili ich i wrzucili do cysterny.

Jr 41,08 Dziesięciu ludzi spośród tychże powiedziało jednak do Izmaela: "Nie zabijaj

cie nas, bo mamy w polu ukryte zapasy: pszenicę, jęczmień, oliwę i miód".

Wstrzymał się więc, nie zabijając ich wraz z [ich] towarzyszami. Jr 41,09 Cysterna zaś, do której wrzucił Izmael zwłoki zabitych ludzi, była tą wielką

cysterną, jaką zbudował Asa przeciw Baszy, królowi izraelskiemu. Tę to [cy

sternę] Izmael, syn Netaniasza, napełnił pomordowanymi.

Jr 41,10 Następnie uprowadził Izmael resztę ludu, który był w Mispa, oraz córki

królewskie, które Nebuzaradan, dowódca gwardii, powierzył Godoliaszowi,

synowi Achikama. Izmael, syn Nataniasza, zabrał ich z sobą i wyruszył, by

przejść do Ammonitów.

Jr 41,11 Gdy usłyszał Jochanan, syn Kareacha, i inni dowódcy wojskowi, którzy z nim

byli, o wszystkich zbrodniach, jakie popełnił Izmael, syn Netaniasza,

1316 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 42

Jr 41,12 zebrali wszystkich ludzi i poszli walczyć z Izmaelem, synem Netaniasza. Spo

tkali go u wielkiego stawu w Gibeonie.

Jr 41,13 Wszystkich ludzi, którzy byli z Izmaelem ogarnęła radość, gdy ujrzeli Jocha

nana, syna Kareacha, wraz z innymi towarzyszącymi mu przywódcami. Jr 41,14 Odwrócił się więc cały lud, który uprowadził Izmael z Mispa, i przeszedł

znów do Jochanana, syna Kareacha.

Jr 41,15 Izmael zaś, syn Netaniasza, zbiegł wraz z ośmiu ludźmi przed Jochananem i

odszedł do Ammonitów.

Jr 41,16 Jochanan, syn Kareacha, i inni towarzyszący mu dowódcy wojskowi zabrali

więc resztę ludu, który uprowadził Izmael, syn Netaniasza, z Mispa po za

biciu Godoliasza, syna Achikama, mężczyzn, kobiety, dzieci jak i dworzan,

których uprowadził z Gibeonu.

Jr 41,17 Wyruszyli w drogę i zatrzymali się w Gerut Kimham, w pobliżu Betlejem,

by udać się w dalszą drogę do Egiptu,

Jr 41,18 dalej od Chaldejczyków. Bali się ich bowiem, gdyż Izmael, syn Netaniasza,

zamordował Godoliasza, syna Achikama, którego król babiloński ustanowił

zarządcą kraju.

Rozdział 42

Jr 42,01 Wszyscy dowódcy wojskowi wraz z Jochananem, synem Kareacha, i Jezania

szem, synem Hoszajasza, oraz cały lud od małego do wielkiego przyszli Jr 42,02 i powiedzieli do proroka Jeremiasza: "Niech nasza prośba znajdzie posłuch

u ciebie! Módl się za nami do twojego Pana Boga, za całą tę resztę - bo

pozostało nas niewielu z wielkiej liczby, jak to nas sam widzisz Jr 42,03 aby twój Pan Bóg wskazał nam drogę, którą mamy pójść, i co mamy czynić". Jr 42,04 Prorok Jeremiasz odpowiedział im: "Dobrze! Będę się modlił do waszego Pa

na Boga, zgodnie z waszym życzeniem. Każde słowo, jakie mi Pan powie o

was, oznajmię wam, nie tając przed wami niczego".

Jr 42,05 Oni zaś rzekli do Jeremiasza: "Bóg nam świadkiem wiernym i prawdomów

nym, że postąpimy we wszystkim według tego, co Pan, twój Bóg, objawi dla

nas.

Jr 42,06 Czy będzie to dobre, czy złe, usłuchamy głosu naszego Pana Boga, do którego

cię posyłamy, aby się nam dobrze powodziło, gdyż posłuchaliśmy głosu Pana,

Boga naszego".

Jr 42,07 Po upływie dziesięciu dni Pan skierował do Jeremiasza słowo. Jr 42,08 Zwołał więc [Jeremiasz] Jochanana, syna Kareacha, wszystkich dowódców

wojskowych, którzy mu towarzyszyli, oraz cały lud, od małego do wielkiego Jr 42,09 i powiedział do nich: "To mówi Pan, Bóg Izraela, do którego mnie posłaliście,

1317 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 43

by przedstawił Mu waszą prośbę.

Jr 42,10 Jeżeli będziecie nadal mieszkać w tym kraju, wzmocnię was, a nie zniszczę,

zasadzę was, a nie wyrwę; ogarnął Mnie bowiem żal nad nieszczęściem, jakie

wam uczyniłem.

Jr 42,11 Nie obawiajcie się króla babilońskiego, przed którym drżycie. Nie bójcie się

go - wyrocznia Pana - bo Ja jestem z wami, by was ocalić i uwolnić z jego

ręki.

Jr 42,12 Okażę wam miłosierdzie, tak że się zlituje nad wami i pozwoli wam zamiesz

kać w waszej ziemi.

Jr 42,13 Jeżeli zaś postanowicie, nie słuchając głosu Pana, waszego Boga: "Nie chcemy

przebywać w tym kraju"

Jr 42,14 i powiecie: "Nie! Raczej chcemy udać się do ziemi egipskiej, gdzie nie bę

dziemy oglądać ani wojny, ani słyszeć głosu trąby, ani łaknąć chleba. Tam

chcemy zamieszkać",

Jr 42,15 to wtedy posłuchajcie słowa Pańskiego, reszto Judy. To mówi Pan Zastępów,

Bóg Izraela: Jeżeli powzięliście zdecydowane postanowienie, by udać się do

Egiptu i pójdziecie, by się tam osiedlić,

Jr 42,16 dosięgnie was tam, w ziemi egipskiej, miecz, którego się obawiacie, oraz głód,

którego się lękacie, będzie szedł za wami nieodłącznie w Egipcie; tam też

pomrzecie.

Jr 42,17 Wszyscy zaś ludzie, którzy decydują się pójść do Egiptu, by się tam osiedlić,

umrą od miecza, głodu i zarazy. Żaden z nich nie ujdzie i nie uniknie nie

szczęścia, jakie zamierzam na nich sprowadzić.

Jr 42,18 To bowiem mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Tak jak się rozpętał mój gniew

i oburzenie na mieszkańców Jerozolimy, tak się rozpęta mój gniew przeciw

wam, którzy chcecie się udać do Egiptu. Staniecie się przedmiotem złorze

czenia, zgrozy, przekleństwa i obelgi, a miejsca tego już więcej nie ujrzycie. Jr 42,19 Pan powiedział do was, reszto Judy: "Nie pójdziecie do Egiptu". Wiedzcie

dobrze, że ostrzegałem was dzisiaj.

Jr 42,20 Naprawdę narażaliście lekkomyślnie życie, gdy wysłaliście mnie do Pana, Bo

ga waszego, zlecając: "Módl się za nami do naszego Pana Boga i oznajmij

nam wszystko, co powie Pan, nasz Bóg, a wykonamy to".

Jr 42,21 Oznajmiłem wam więc dzisiaj, lecz nie chcecie słuchać głosu Pana, Boga

waszego, o tym wszystkim, z czym mnie posłał do was.

Jr 42,22 Teraz zaś wiedzcie dobrze, że pomrzecie od miecza, głodu i zarazy w miejscu,

do którego chcecie się udać, by tam osiąść".

1318 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 44

Rozdział 43

Jr 43,01 Gdy Jeremiasz skończył głosić całemu ludowi wszystkie słowa Pana, Boga

ich, wszystkie mianowicie te słowa, które Pan do nich skierował, Jr 43,02 rzekli Azariasz, syn Hoszajasza, i Jochanan, syn Kareacha, oraz wszyscy lu

dzie zuchwali do Jeremiasza: "Kłamstwo głosisz! Nie posłał cię Pan, nasz

Bóg, byś mówił: "Nie chodźcie do Egiptu, by się tam osiedlić!"

Jr 43,03 Raczej Baruch, syn Neriasza, podburza cię przeciw nam, by nas wydać w

ręce Chaldejczyków, którzy nas zabiją lub uprowadzą do Babilonu". Jr 43,04 Jochanan, syn Kareacha, wszyscy dowódcy wojskowi i cały naród nie usłu

chali głosu Pana [nakazującego] pozostać w ziemi judzkiej.

Jr 43,05 Zabrał więc Jochanan, syn Kareacha, i wszyscy dowódcy wojskowi całą resztę

Judy, która powróciła z różnych okolic, gdzie byli rozproszeni, by zamieszkać

w ziemi judzkiej,

Jr 43,06 mężczyzn, kobiety, dzieci, córki królewskie i wszystkie osoby, które Nebu

zaradan, dowódca straży przybocznej, zostawił wraz z Godoliaszem, synem

Achimaka, synem Szafana, nadto i proroka Jeremiasza oraz Barucha, syna

Neriasza.

Jr 43,07 Poszli przeto do Egiptu, nie usłuchawszy głosu Pana, i dotarli do Tachpan

ches.

Jr 43,08 W Tachpanches Pan skierował do Jeremiasza następujące słowo: Jr 43,09 "Weź do ręki wielkie kamienie i w obecności ludzi z Judy włóż je w zaprawę

murarską, tak jak cegłę przy wejściu do domu faraona w Tachpanches. Jr 43,10 Powiesz im: To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Oto posyłam, by sprowadzić

Nabuchodonozora, króla babilońskiego, mojego sługę. Ustawi on swój tron

na tych kamieniach, które wkopałeś, i rozstawi swój baldachim nad nimi. Jr 43,11 Przyjdzie i pobije kraj egipski; kogo skaże na śmierć, pójdzie na śmierć, kogo

na niewolę, pójdzie do niewoli, kogo na ścięcie mieczem, pójdzie pod miecz. Jr 43,12 Podłoży ogień pod domy bóstw egipskich, spali je lub wywiezie; oczyści z

robactwa Egipt, jak oczyszcza pasterz z wszy swoje szaty, i wyjdzie z niego

bezpiecznie.

Jr 43,13 Połamie też stele Domu Słońca, który się znajduje w kraju egipskim, a domy

bóstw egipskich zniszczy ogniem".

Rozdział 44

Jr 44,01 Słowo, jakie zostało skierowane do Jeremiasza - dla wszystkich ludzi z Judy mieszkających w kraju egipskim, dla mieszkających w Migdol, w Tachpan

1319 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 44

ches, w Nof oraz w kraju Patros.

Jr 44,02 "To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Widzieliście całe nieszczęście, jakie

sprowadziłem na Jerozolimę i na wszystkie miasta judzkie. Są one dzisiaj

ruiną i nie ma w nich mieszkańców,

Jr 44,03 za ich nieprawość, którą popełniali, aby Mnie pobudzać do gniewu. Chodzi

li składać ofiary i służyć obcym bogom, których nie znali ani oni, ani wasi

przodkowie.

Jr 44,04 Mimo że posyłałem do was nieustannie wszystkich moich sług, proroków, by

mówili: "Nie czyńcie przecież tych wstrętnych rzeczy, których nienawidzę!" Jr 44,05 nie chcieli słuchać ani nie nakłonili swych uszu, by się odwrócić od swej nie

prawości i by nie składać ofiar obcym bogom.

Jr 44,06 Wybuchł więc mój wielki gniew i zapłonął przeciw miastom judzkim, przeciw

ulicom Jerozolimy, tak że zostały obrócone w ruinę i pustkowie, jak to trwa

do dziś.

Jr 44,07 A teraz to mówi Pan, Bóg Zastępów, Bóg Izraela: Dlaczego sprowadzacie

wielkie nieszczęście na samych siebie, przyczyniając się do wyniszczenia spo

śród Judy mężczyzn, kobiet, dzieci i niemowląt, tak że nie pozostanie z was

nawet reszta?

Jr 44,08 Dlaczego pobudzacie Mnie do gniewu uczynkami waszych rąk, składając ofia

ry obcym bogom w ziemi egipskiej, gdzieście się osiedlili na wytępienie i na

przekleństwo, i urągowisko u wszystkich narodów ziemi?

Jr 44,09 Czy zapomnieliście o nieprawościach waszych przodków, nieprawościach kró

lów judzkich, nieprawościach ich żon, swoich własnych nieprawościach i o

nieprawościach waszych żon, jakie popełnialiście w kraju judzkim i na uli

cach Jerozolimy?

Jr 44,10 Do dziś nie okazali skruchy ani lęku, ani nie postępowali według mojego Pra

wa i moich przykazań, jakie nałożyłem wam i waszym przodkom. Jr 44,11 Dlatego to mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Oto zwrócę swe oblicze przeciw

wam na wasze nieszczęście, by wyniszczyć wszystkich ludzi z Judy. Jr 44,12 Usunę resztę Judy, która postanowiła pójść do Egiptu, by się tam osiedlić.

Wyginą wszyscy w ziemi egipskiej: padną od miecza, od głodu i wyginą od

małego do wielkiego; pomrą od miecza i od głodu, staną się przedmiotem

przekleństwa, zgrozy, złorzeczenia i urągowiska.

Jr 44,13 Tak samo ukarzę zamieszkujących w ziemi egipskiej, jak ukarałem Jerozolimę:

mieczem, głodem i zarazą.

Jr 44,14 Nikt nie ujdzie ani się nie ocali z reszty Judy, która przyszła się osiedlić w

ziemi egipskiej w nadziei na powrót do ziemi judzkiej, dokąd tęsknicie z całej

duszy. Nie powróci nikt, chyba tylko niedobitki".

Jr 44,15 Wszyscy mężowie, którzy wiedzieli, iż żony ich składają ofiary obcym bogom,

i wszystkie kobiety stojące w wielkiej gromadzie oraz cały lud mieszkający

w ziemi egipskiej, w Patros, odpowiedzieli:

1320 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 44

Jr 44,16 "Nie posłuchamy polecenia, jakie nam przekazałeś w imię Pana. Jr 44,17 Raczej wprowadzimy w czyn wszystko, co postanowiliśmy sobie: składać

ofiary kadzielne królowej nieba, składać na jej cześć ofiary płynne, podobnie

jak to czyniliśmy my, nasi przodkowie, nasi królowie oraz nasi przywódcy w

miastach judzkich i na ulicach Jerozolimy. Wtedy mieliśmy pod dostatkiem

chleba, powodziło się nam dobrze i nie spotkało nas nic złego.

Jr 44,18 Od czasu, gdy zaprzestaliśmy składać królowej nieba ofiary kadzielne i płyn

ne, cierpimy niedostatek wszystkiego i giniemy od miecza lub głodu". Jr 44,19 A kobiety powiedziały: "Ilekroć składamy królowej nieba ofiary kadzielne i

płynne, czyż nie za wiedzą naszych mężów przygotowujemy dla niej ciastka

z jej wizerunkiem albo wylewamy płynne ofiary?"

Jr 44,20 Jeremiasz zaś rzekł do całego ludu, do mężczyzn, do kobiet i do wszystkich

ludzi, którzy dali mu tę odpowiedź:

Jr 44,21 "Czy Pan nie pamięta już i nie zachowuje w swym sercu ofiar, jakie skła

daliście w miastach judzkich i na ulicach Jerozolimy wy, wasi przodkowie,

królowie, przywódcy i prosty lud?

Jr 44,22 Pan nie mógł już znieść niegodziwości waszych postępków ani ohydnych

czynów, jakie popełnialiście. Dlatego kraj wasz został obrócony w ruinę, w

pustkowie, stał się przedmiotem klątwy, bez mieszkańców - jak to trwa do

dziś.

Jr 44,23 Za to, że składaliście ofiary kadzielne i grzeszyliście przeciw Panu, że nie

słuchaliście głosu Pana i nie postępowaliście zgodnie z Jego Prawem, Jego

przykazaniami i Jego rozporządzeniami, przyszło na was takie nieszczęście,

jakie trwa dzisiaj".

Jr 44,24 Następnie powiedział Jeremiasz do całego ludu i do wszystkich kobiet: "Słu

chajcie słowa Pańskiego, cały ludu judzki, przebywający w Egipcie! Jr 44,25 To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Wy, kobiety, mówicie to własnymi usta

mi i wykonujecie własnymi rękami, mówiąc: "Wypełnimy niezawodnie nasze

śluby, jakie uczyniłyśmy, by ofiarować kadzidło królowej nieba i wylewać na

jej cześć płyny". Dobrze! Wypełniajcie więc swe śluby, wylewajcie płynne

ofiary!

Jr 44,26 Dlatego posłuchajcie słowa Pańskiego, cały Judo, mieszkający w ziemi egip

skiej. Przysiągłem na swe wielkie Imię - mówi Pan - że w całym Egipcie nigdy

nie będzie już wzywane moje Imię przez kogokolwiek z Judy, który by mówił:

"Na życie Pana!"

Jr 44,27 Oto czuwam nad wami na wasze nieszczęście, a nie na pomyślność. Wszyscy

ludzie z Judy znajdujący się w ziemi egipskiej wyginą doszczętnie od miecza

i głodu.

Jr 44,28 Ci, co się uratują od miecza, powrócą do ziemi judzkiej w bardzo małej licz

bie, aby poznała cała reszta Judy, która przybyła do ziemi egipskiej celem

osiedlenia się, czyje słowo się wypełni: moje czy ich.

1321 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 46

Jr 44,29 To będzie dla was znakiem - wyrocznia Pana - że ukarzę was w tym miejscu,

abyście poznali, że moje słowa wypełnią się całkowicie na wasze nieszczęście. Jr 44,30 To mówi Pan: Oto wydam faraona Chofrę, króla egipskiego, w ręce jego nie

przyjaciół i w ręce tych, co nastają na jego życie, podobnie jak wydałem

Sedecjasza, króla judzkiego, w ręce Nabuchodonozora, króla babilońskiego,

jego wroga, czyhającego na jego życie".

Rozdział 45

Jr 45,01 Słowo, jakie prorok Jeremiasz oznajmił Baruchowi, synowi Neriasza, gdy

spisał on w księdze tamte słowa pod dyktando Jeremiasza w czwartym roku

[panowania] króla judzkiego Jojakima, syna Jozjasza.

Jr 45,02 "To mówi Pan, Bóg Izraela, do ciebie, Baruchu:

Jr 45,03 Mówisz: "Biada mi! Pan bowiem dodaje zgryzotę do mego bólu. Słabnę od

wzdychania, nie znajduję wytchnienia".

Jr 45,04 Powiesz mu tak: To mówi Pan: Oto, co zbudowałem, burzę, a co zasadziłem,

wypleniam.

Jr 45,05 Ty zaś chcesz szukać wielkich rzeczy dla siebie? Nie szukaj! Sprowadzę bowiem

nieszczęście na wszelkie ciało - wyrocznia Pana - lecz tobie dam twoje życie

jako zdobycz wszędzie, dokądkolwiek pójdziesz".

Rozdział 46

Jr 46,01 Słowa, jakie zostały skierowane do proroka Jeremiasza o narodach: Jr 46,02 O Egipcie. O wojsku faraona Neko, króla egipskiego, które się znajdowało nad

rzeką Eufratem, w Karkemisz, a które pobił Nabuchodonozor, król babiloński

w czwartym roku [panowania] króla judzkiego, Jojakima, syna Jozjasza. Jr 46,03 Przygotujcie puklerz i tarczę, ruszajcie do boju!

Jr 46,04 Zakładajcie koniom uprząż i dosiadajcie rumaków! Stańcie w szeregu w heł

mach, ostrzcie włócznie, przywdziewajcie pancerze!

Jr 46,05 Co ja widzę? Pełni są przerażenia, ustępują cofając się. Ich bohaterowie pobi

ci, uciekają w popłochu, nie oglądając się. Trwoga dokoła - wyrocznia Pana! Jr 46,06 Nie zdoła umknąć najzwinniejszy ani zbiec najsilniejszy; na północy, nad

brzegiem rzeki Eufratu, chwieją się i upadają.

Jr 46,07 Kim jest ten, co się podnosi jak Nil, a wody jego pienią się jak potoki? Jr 46,08 Egipt się podnosi jak Nil, a wody [jego] pienią się jak potoki, gdy mówi:

"Pójdę pokryć ziemię, zniszczyć miasto i jego mieszkańców!"

1322 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 46

Jr 46,09 Wspinajcie się, konie! Pędźcie, rydwany! Ruszajcie, wojownicy, Kuszyci i Pu

tyci, trzymający tarcze i Ludyjczycy, naciągający łuki!

Jr 46,10 A dzień ten jest u Pana, Boga Zastępów, dniem odwetu, by się pomścić nad

swymi wrogami. Miecz pochłonie, nasyci się i ugasi pragnienie ich krwią,

albowiem rzeź to ofiarna dla Pana, Boga Zastępów, w ziemi północy, nad

Eufratem.

Jr 46,11 Wejdź do Gileadu i przynieś balsam, Dziewico, Córo Egiptu! Daremnie mno

żysz lekarstwa, nie ma dla ciebie uzdrowienia.

Jr 46,12 Usłyszały narody o twej hańbie, ziemia się napełniła twoim bolesnym woła

niem. Jeden wojownik potknął się o drugiego, obaj razem upadli. Jr 46,13 Słowo, jakie skierował Pan do proroka Jeremiasza o najeździe Nabuchodono

zora, króla babilońskiego, w celu pokonania Egiptu:

Jr 46,14 Głoście w Egipcie, obwieszczajcie w Migdol! Niech usłyszą w Nof i Tach

panches! Mówcie: Przygotuj się, uzbrój, albowiem miecz pochłonie wszystko

dokoła ciebie.

Jr 46,15 Dlaczego został powalony twój Apis? Nie zdołał się utrzymać, bo Pan go

popchnął.

Jr 46,16 Coraz częściej się chwieje, aż wreszcie pada. Wtedy mówi jeden do drugiego:

"Wstańmy i wracajmy do naszego narodu, do naszej ojczystej ziemi przed

nieprzyjacielskim mieczem".

Jr 46,17 Nazwijcie faraona, króla egipskiego, imieniem: "Wrzawa, gdy czas upłynął". Jr 46,18 Na moje życie - wyrocznia Króla - Pan Zastępów Jego imię, naprawdę przyj

dzie on jak Tabor między górami i jak Karmel wśród morza.

Jr 46,19 Przygotuj sobie tłumoki na wygnanie, mieszkanko - córo Egiptu! Nof bowiem

zostanie obrócone w pustkowie, spalone i pozbawione mieszkańców. Jr 46,20 Przepiękną jałowicą jest Egipt, lecz ściga ją bąk z północy. Jr 46,21 Także jego najemnicy wśród niej są jakby tucznymi jałowicami. Albowiem

oni się również odwrócą, uciekną razem, nie wytrzymają. Nadchodzi bowiem

dzień ich nieszczęścia, czas ich kary.

Jr 46,22 Jego głos jest podobny do syczącego węża; idą bowiem oni przemocą, uzbro

jeni siekierą, zdążają przeciw niemu podobni do drwalów.

Jr 46,23 Ścinają jego las - wyrocznia Pana - jest bowiem nieprzenikniony. Liczniejsi

są od szarańczy, tak że nie można ich zliczyć.

Jr 46,24 Pełna hańby jest Córa Egiptu, wydana w ręce narodu z północy. Jr 46,25 Pan Zastępów, Bóg Izraela, mówi: "Oto ukarzę Amona w No, "faraona",

Egipt i jego bóstwa oraz jego królów, faraona i tych, co w nim pokładają

ufność.

Jr 46,26 Wydam zatem ich w ręce tych, co nastają na ich życie, w ręce Nabucho

donozora, króla babilońskiego, i w ręce jego sług. Później jednak będzie on

zamieszkały jak przedtem - wyrocznia Pana.

Jr 46,27 Ty się jednak nie bój, sługo mój, Jakubie, nie lękaj się, Izraelu, albowiem

1323 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 48

Ja cię wybawię z dalekiego kraju, twoje potomstwo z ziemi jego wygnania.

Powróci Jakub i będzie zażywał niezmąconego niczym pokoju, a nikt go nie

będzie trwożył.

Jr 46,28 Nie bój się, sługo mój, Jakubie - wyrocznia Pana - bo jestem z tobą, bo

zgotuję zagładę wszystkim narodom, wśród których cię rozproszyłem. Cie

bie zaś nie wyniszczę; ukarzę cię jednak sprawiedliwie - nie ujdzie ci wina

bezkarnie".

Rozdział 47

Jr 47,01 Słowo Pana, które zostało skierowane do proroka Jeremiasza przeciw Filisty

nom, nim faraon zdobył Gazę.

Jr 47,02 To mówi Pan: "Oto się wody spiętrzą od północy i zamienią we zburzony

potok. Zaleją kraj i wszystko, co go napełnia, miasta oraz ich mieszkańców.

Wtedy ludzie krzyk podniosą i wyć będą wszyscy mieszkańcy ziemi Jr 47,03 na odgłos tętentu kopyt jego koni, dudnienia jego rydwanów, terkotu ich kół.

Ojcowie nie będą zważać na synów, gdyż osłabły im ręce.

Jr 47,04 Nadszedł bowiem dzień, by zniszczyć wszystkich Filistynów. I wytępię wszyst

kie niedobitki, mogące nieść pomoc dla Tyru i Sydonu. Pan zniszczy napraw

dę Filistynów, pozostałość z wyspy Kaftor.

Jr 47,05 Ostrzyżona jest do cna Gaza, spustoszony Aszkelon. Aszdod, reszto Anaki

tów, dokądże będziesz sobie czynić nacięcia?

Jr 47,06 Biada, mieczu Pański! Jak długo nie zaznasz spoczynku? Wróć do swej po

chwy, powstrzymaj się i uspokój!

Jr 47,07 Jakże ma on zaznać spokoju, skoro Pan wydał mu rozkaz? Przeciw Aszkelo

nowi i przeciw brzegom morza - tam go skierował".

Rozdział 48

Jr 48,01 O Moabie. To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Biada, albowiem Nebo jest

spustoszone, zdobyte jest Kiriataim, pohańbiona została Cytadela i napeł

niona przerażeniem.

Jr 48,02 Nie ma już sławy Moabu, w Cheszbon obmyślają przeciw niemu zgubę:

"Chodźmy, wytępmy go spośród narodów!" Także ty, Madmen, ulegniesz za

gładzie - za tobą pójdzie miecz.

Jr 48,03 Słuchaj! Krzyk z Choronaim, spustoszenie i wielka klęska. Jr 48,04 "Moab jest pokonany!" Słychać krzyk aż do Soar.

1324 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 48

Jr 48,05 Droga górska do Luchit - wchodzą nią wśród płaczu. Na stromej drodze z

Choronaim słychać okrzyk klęski:

Jr 48,06 "Uciekajcie! Ratujcie swe życie! Stańcie się jak tamaryszek na pustyni!" Jr 48,07 Tak, ponieważ pokładałaś ufność w swych twierdzach i w swych skarbach,

będziesz także ty zdobyta. Kemosz pójdzie na wygnanie wraz ze swymi ka

płanami i przywódcami.

Jr 48,08 Niszczyciel przyjdzie do każdego miasta, żadne miasto nie ocaleje. Ulegnie

spustoszeniu Dolina i zostanie zniszczona Równina, jak to zapowiedział Pan. Jr 48,09 Dajcie skrzydła Moabowi, by szybko uleciał. Miasta jego zostaną spustoszo

ne, tak że nikt w nich nie zamieszka.

Jr 48,10 Przeklęty ten, co wypełnia dzieło Pańskie niedbale! Przeklęty ten, który swój

miecz powstrzymuje od krwi!

Jr 48,11 Moab się cieszył spokojem od swojej młodości, spoczywał bezpiecznie na swo

ich drożdżach. Nie był przelewany z naczynia do naczynia ani nie szedł na

wygnanie. Dlatego też zachował swój smak, a zapach jego nie uległ zmianie. Jr 48,12 Dlatego więc nadchodzą dni - wyrocznia Pana - kiedy poślę piwnicznych i

przeleją go, naczynia jego opróżnią, a dzbany jego potłuką.

Jr 48,13 I będzie się wstydzić Moab Kemosza, tak jak się dom Izraela wstydził Betel,

w którym pokładał nadzieję.

Jr 48,14 Jak możesz mówić: "Jesteśmy bohaterami, prawdziwymi wojownikami?" Jr 48,15 Niszczyciel Moabu nadchodzi ku niemu, najlepsi jego wojownicy idą na stra

cenie - wyrocznia Króla - Pan Zastępów ma On na imię.

Jr 48,16 Zbliżył się upadek Moabu, jego nieszczęście nadchodzi bardzo spiesznie. Jr 48,17 Opłakujcie go, wszyscy jego sąsiedzi, i wszyscy, co znacie jego imię! Mówcie:

"Jakże uległa złamaniu tak twarda laska? Różdżka tak wspaniała?" Jr 48,18 Zejdź ze swej chwały i usiądź wśród spalonej ziemi, mieszkanko Dibonu! Nad

szedł niszczyciel Moabu przeciw tobie, niszczy twoje twierdze.

Jr 48,19 Stań na drodze i patrz, ty, co mieszkasz w Aroerze! Zapytaj uciekiniera i

zbiega; powiedz: "Co się stało?"

Jr 48,20 Moab został okryty hańbą, albowiem się załamał! Wyjcie i krzyczcie, głoście

nad Arnonem, że Moab spustoszony.

Jr 48,21 Sąd nadchodzi na kraj Równiny, na Cholon, na Jahsa i na Mefaat, Jr 48,22 na Dibon, na Nebo, na Bet-Diblataim,

Jr 48,23 na Kiriataim, na Bet-Gamul i na Bet-Meon,

Jr 48,24 na Kerijjot, na Bosra i na wszystkie miasta kraju Moabu, dalekie i bliskie. Jr 48,25 Odcięty został róg Moabu, a ramię jego złamane, wyrocznia Pana. Jr 48,26 Upójcie go, podniósł się bowiem przeciw Panu. Niech Moab upadnie w to, co

zwymiotował, i stanie się pośmiewiskiem!

Jr 48,27 Czy może Izrael nie był dla ciebie przedmiotem drwin? Czy złapałaś go wśród

złodziei, że potrząsasz głową, ilekroć o nim mówisz?

Jr 48,28 Opuszczajcie miasta i mieszkajcie wśród skał, mieszkańcy Moabu, stańcie się

1325 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 48

podobni do gołębicy, która się gnieździ na ścianach gardzieli urwiska. Jr 48,29 Słyszeliśmy o dumie Moabu, o wielkiej [jego] wyniosłości, o zarozumiałości

jego i bucie, o chełpliwości oraz o pysze jego serca.

Jr 48,30 Znam dobrze jego zarozumiałość - wyrocznia Pana - nieprawdziwość jego

mów, nieszczerość tego, co czynią.

Jr 48,31 Dlatego podnoszę lament nad Moabem i nad całym Moabem będę krzyczał,

nad ludźmi z Kir-Cheres będę biadał.

Jr 48,32 Płaczę nad tobą bardziej niż nad Jezer, winnico Sibmy! Twoje odrośle sięga

ją aż do morza, dochodzą aż do Jazer. Na twoje jesienne zbiory i na twoje

winobranie napadł niszczyciel.

Jr 48,33 Ustała radość i uciecha w sadzie i w ziemi Moab. Skończyło się wino w tłocz

niach, nikt go nie wytłacza; pieśń radosna nie jest już pieśnią wesela. Jr 48,34 Podnosi się krzyk z Cheszbonu do Eleale, aż do Jahas krzyczą, z Soar do

Choronaim i do Eglat Szeliszijja. Nawet wody Nimrim stają się miejscem

odludnym.

Jr 48,35 Sprawię, że nikt już nie będzie w Moabie - wyrocznia Pana - wynosił na

wyżyny i składał ofiary swoim bogom.

Jr 48,36 Dlatego się też nad Moabem serce moje żali jak flet, moje serce nad ludźmi

z Kir-Cheres żali się jak flet, gdyż całe zebrane dobro stracili.

Jr 48,37 Albowiem wszystkie głowy są ostrzyżone, każda broda obcięta, na wszystkich

rękach są nacięcia, a na biodrach wory pokutne.

Jr 48,38 Na wszystkich dachach Moabu i na jego placach tylko powszechne narzekanie.

Zmiażdżyłem bowiem Moab jak bezużyteczne naczynie - wyrocznia Pana. Jr 48,39 Jak bardzo jest złamany! Narzekajcie! Jak haniebnie Moab uciekł! Stał się

więc Moab urągowiskiem i postrachem wszystkich swych sąsiadów. Jr 48,40 To bowiem mówi Pan: Oto się unosi jak orzeł i rozpościera swe skrzydła nad

Moabem.

Jr 48,41 Miasta są zdobyte, twierdze zajęte, serce zaś dzielnych Moabu będzie dnia

tego jak serce rodzącej kobiety.

Jr 48,42 Moab zostanie zniszczony, przestanie być narodem, bo się wynosił ponad

Pana.

Jr 48,43 Popłoch, przepaść, pułapka - przyjdą na ciebie, co zamieszkujesz Moab

wyrocznia Pana.

Jr 48,44 Ten, co ucieknie przed grozą, wpadnie w przepaść; wydobywając się z przepa

ści zostanie schwytany w pułapkę. Naprawdę sprowadzę to na Moab, w roku

ich kary - wyrocznia Pana.

Jr 48,45 W cieniu Cheszbonu się zatrzymają wycieńczeni uchodźcy; lecz ogień wyjdzie

z Cheszbonu, a płomień z pola Gichon: pochłonie on bok Moabu i czaszkę

tych, co czynią wrzawę.

Jr 48,46 Biada tobie, Moabie! Jesteś zgubiony, narodzie Kemosza, bo twoi synowie

będą wzięci do niewoli, a córki twoje pójdą na wygnanie.

1326 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 49

Jr 48,47 Zmienię jednak los Moabu w przyszłości - wyrocznia Pana. Dotąd sąd na

Moabem.

Rozdział 49

Jr 49,01 O Ammonitach. To mówi Pan: Czy nie ma Izrael synów, czy nie ma spadko

bierców? Dlaczego więc Milkom odziedziczył Gada, a jego naród mieszka w

ich miastach?

Jr 49,02 Dlatego nadejdą dni - wyrocznia Pana - kiedy sprawię, że w Rabba Ammoni

tów słychać będzie okrzyk wojenny. Stanie się ono zwaliskiem gruzów, a jego

osiedla pochłonie ogień. Wtedy Izrael przejmie dziedzictwo tych, co po nim

odziedziczyli, mówi Pan.

Jr 49,03 Lamentuj, Cheszbonie, bo nadchodzi niszczyciel. Krzyczcie, osiedla Rabba,

przepaszcie się pokutnymi worami, narzekajcie, biegajcie naokoło z nacięcia

mi na ciele. Milkom bowiem musi iść na wygnanie wraz ze swymi kapłanami

i przywódcami.

Jr 49,04 Dlaczego się chlubisz dolinami "twej urodzajnej doliny", Córo buntownicza.

Ufasz swoim zasobom, mówiąc: "Kto może nadejść przeciw mnie?" Jr 49,05 Oto sprowadzę na ciebie przerażenie - - wyrocznia Pana, Boga Zastępów

ze wszystkich stron. Rozproszycie się każdy w swoim kierunku; nie będzie

nikogo, kto by zebrał rozproszonych.

Jr 49,06 Potem zmienię jednak los synów Ammona - wyrocznia Pana. Jr 49,07 O Edomie. To mówi Pan Zastępów: Czy nie ma już mądrości w Temanie?

Ustała już rada wśród roztropnych? Mądrość ich zwietrzała?

Jr 49,08 Uciekajcie, uchodźcie, ukryjcie się jak najgłębiej, mieszkańcy Dedanu! Spro

wadzę bowiem na niego zagładę Ezawa, czas, w którym ich ukarzę. Jr 49,09 Jeżeli dokonujący winobrania przyjdą do ciebie, nie pozostawią żadnej reszty;

jeśli złodzieje w nocy - uczynią szkody do woli.

Jr 49,10 Bo Ja sam ogołocę Ezawa, ujawnię to, co dla niego najskrytsze, tak że nie

będzie mógł się ukryć. Zagładzie ulegną jego potomkowie, jego bracia i jego

sąsiedzi - i nie będzie już istniał.

Jr 49,11 Zostaw swe sieroty - Ja utrzymam je przy życiu; twoje wdowy niech we Mnie

pokładają nadzieję.

Jr 49,12 To bowiem mówi Pan: Oto ci, co nie powinni pić kielicha, muszą go pić, tobie

zaś ma ujść bezkarnie? Nie ujdzie ci bezkarnie: będziesz pił nieodzownie! Jr 49,13 Przysięgam na siebie samego - wyrocznia Pana - że Bosra stanie się po

strachem, pośmiewiskiem, pustkowiem i złorzeczeniem; wszystkie jej miasta

pozostaną rumowiskiem na wieki.

Jr 49,14 Usłyszałem wieść od Pana, że zwiastun został wysłany między narody: "Zgro

1327 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 49

madźcie się i wyruszcie na niego! Szykujcie się do bitwy!"

Jr 49,15 Oto bowiem uczynię cię małym wśród narodów i wzgardzonym u ludzi. Jr 49,16 Groźne twe położenie i hardość twego serca w pychę wbiły ciebie, co mieszkasz

w rozpadlinach skalnych i zajmujesz szczyty pagórków. Gdybyś zbudował swe

gniazdo wysoko jak orzeł, nawet stamtąd cię zrzucę - wyrocznia Pana. Jr 49,17 Edom się stanie postrachem. Ktokolwiek będzie szedł tamtędy, popadnie w

osłupienie i zagwiżdże nad wszystkimi jego klęskami.

Jr 49,18 Jak po zburzeniu Sodomy i Gomory oraz miast sąsiednich - mówi Pan - nikt

nie będzie tam mieszkał, i żaden człowiek nie osiedli się na tym miejscu. Jr 49,19 Oto nadchodzi on jak lew z gęstwiny nadjordańskiej ku wiecznie zielonym

pastwiskom. Tak, w mgnieniu oka zmuszę ich do ucieczki stamtąd, a swego

wybrańca ustanowię nad nimi. Kto jest bowiem do Mnie podobny albo kto

Mnie pozwie przed sąd? Który pasterz ostoi się wobec Mnie?

Jr 49,20 Dlatego posłuchajcie zamiarów Pana, jakie powziął co do Edomu, i jego pla

nów, jakie postanowił co do mieszkańców Temanu: z całą pewnością zostaną

wywleczone nawet najmniejsze owce; z całą pewnością pastwiska ich ogarnie

zgroza na ich widok.

Jr 49,21 Na wieść o ich upadku zadrży ziemia, krzyk o tym rozlegnie się nad Morzem

Czerwonym.

Jr 49,22 Oto jak orzeł wzlatuje i unosi się, rozpościera swe skrzydła nad Bosra; w dniu

tym serce wojowników Edomu będzie jak serce rodzącej kobiety. Jr 49,23 O Damaszku. Wstydem napełniły się Chamat i Arpad, bo usłyszały nie

pomyślną wieść. Są one wzburzone jak morze, pełne trwogi, nie mogą się

opanować.

Jr 49,24 Damaszek jest bezsilny, gotowy do ucieczki, opanował go popłoch; lęk i bóle

go ogarniają niby rodzącą kobietę.

Jr 49,25 Jak bardzo jest opuszczone sławne miasto, miasto pełne wesela. Jr 49,26 I tak jego młodzieńcy polegną na ulicach i wyginą tego dnia wszyscy jego

wojownicy - wyrocznia Pana Zastępów.

Jr 49,27 Wzniecę pożar na murach Damaszku, by pochłonął pałace Ben Hadada. Jr 49,28 O Kedar i królestwach Chasor, które pobił król babiloński, Nabuchodonozor.

To mówi Pan: Dalej, maszerujcie na Kedar, zniszczcie synów Wschodu! Jr 49,29 Zagrabią ich namioty i owce, skóry ich namiotów oraz wszystkie naczynia.

Zabiorą im wielbłądy i zawołają nad nimi: "Trwoga dokoła!"

Jr 49,30 Uciekajcie, rozproszcie się spiesznie, ukryjcie się dobrze, mieszkańcy Chasor

wyrocznia Pana. I nie ma ani bram, ani zaworów - bo powziął przeciw wam

postanowienie Nabuchodonozor, król babiloński, i żywi przeciw wam [złe] za

miary.

Jr 49,31 Dalej, wyruszmy przeciw beztroskiemu narodowi, który mieszka bezpiecznie

- wyrocznia Pana - pędzi życie samotne.

Jr 49,32 Ich wielbłądy pójdą na łup, a liczne ich stada staną się zdobyczą. Rozproszę

1328 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 50

na cztery wiatry tych, co podcinają włosy na skroniach; ze wszystkich stron

sprowadzę na nich nieszczęście - wyrocznia Pana.

Jr 49,33 Chasor stanie się siedliskiem szakali, pustkowiem na wieki. Nikt nie będzie

tam mieszkał, ani się nie osiedli tam żaden człowiek.

Jr 49,34 Słowo Pana, które zostało skierowane do proroka Jeremiasza o Elamie na

początku panowania Sedecjasza, króla judzkiego:

Jr 49,35 To mówi Pan Zastępów: Oto złamię łuk Elamu, źródło jego potęgi. Jr 49,36 Sprowadzę na Elam cztery wiatry z czterech krańców nieba i rozproszę ich na

wszystkie te wiatry, tak że nie będzie narodu, dokąd nie dotarliby rozproszeni

Elamici.

Jr 49,37 Napełnię Elam trwogą wobec jego nieprzyjaciół, wobec tych, co nastają na

jego życie. Sprowadzę na nich nieszczęście, żar mojego gniewu - wyrocznia

Pana. Poślę za nimi miecz, aż ich wyniszczę.

Jr 49,38 Ustawię zaś swój tron w Elamie i usunę stamtąd króla i książąt - wyrocznia

Pana.

Jr 49,39 W przyszłości jednak zmienię los Elamu - wyrocznia Pana.

Rozdział 50

Jr 50,01 Słowo, jakie powiedział Pan o Babilonie, o ziemi chaldejskiej, za pośrednic

twem Jeremiasza proroka:

Jr 50,02 Ogłoście wśród narodów i obwieszczajcie! Wznieście znak i głoście! Bez ob

słonek mówcie: "Babilon zdobyty! Bel pohańbiony! Merodak rozbity! Bóstwa

ich są okryte hańbą, pokruszone zostały ich bałwany!"

Jr 50,03 Albowiem zbliża się przeciw niemu naród z północy, który zamieni jego kraj

w pustynię. Nie będzie w nim nikt zamieszkiwał: od człowieka aż do zwierzę

cia [wszyscy] uciekną i odejdą.

Jr 50,04 W owych dniach i w owym czasie - wyrocznia Pana - przyjdą synowie Izraela

wraz z synami Judy. Będą szli nieustannie z płaczem, szukając Pana, swego

Boga.

Jr 50,05 Będą się pytać o Syjon, zwrócą się na drogę ku niemu: "Chodźcie, połączmy

się z Panem wiecznym Przymierzem, które nie ulegnie zapomnieniu". Jr 50,06 Naród mój był trzodą zbłąkaną, ich pasterze zaprowadzili ją na górskie ma

nowce; chodzili z góry na górę, zapomnieli o swym legowisku.

Jr 50,07 Każdy, kto ich spotkał, pożerał ich. Nieprzyjaciele ich mówili: "Nie popełnia

my występku, bo zgrzeszyli przeciw Panu, pastwisku sprawiedliwości, nadziei

ich przodków, "Panu"".

Jr 50,08 Uciekajcie z Babilonu, uchodźcie z ziemi chaldejskiej, bądźcie jak barany na

czele stada!

1329 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 50

Jr 50,09 Oto bowiem wzbudzę i sprowadzę przeciw Babilonowi gromadę wielkich na

rodów; z ziemi północnej wystąpią zbrojnie przeciw niemu, stamtąd go zdo

będą. Strzały ich są podobne do strzał wprawnego łucznika: żadna z nich nie

wraca bezskutecznie.

Jr 50,10 Chaldeja zostanie wydana na grabież, nasycą się wszyscy, co ją złupią - wy

rocznia Pana.

Jr 50,11 Tak, radujcie się, tak, cieszcie się, łupieżcy mojego dziedzictwa! Tak, skaczcie

jak młócące jałowice i rżyjcie jak źrebaki!

Jr 50,12 Bardzo jest zhańbiona wasza matka i okryta wstydem wasza rodzicielka. Bę

dzie ona ostatnią wśród narodów, pustynią, zeschłą ziemią i stepem. Jr 50,13 Z powodu gniewu Pana pozostanie niezamieszkała, stanie się prawdziwą pu

stynią. Każdy, kto będzie przechodził obok Babilonu, zadziwi się wielce i

zagwiżdże nad wszystkimi jego klęskami.

Jr 50,14 Rozstawcie się przeciw Babilonowi dokoła wszyscy, którzy napinacie łuki!

Strzelajcie do niego, nie oszczędzajcie strzał, bo zgrzeszył przeciw Panu. Jr 50,15 Podnieście wrzawę przeciw niemu dokoła! Poddał się. Runęły jego wieże

obronne, przerwane zostały jego mury - taka jest zemsta Pana. Pomścijcie

się nad nim! Postąpcie z nim tak, jak on postępował [z innymi]! Jr 50,16 Wyniszczcie w Babilonie tych, co sieją, i tych, co chwytają za sierp w czas

żniwa. W obliczu niszczycielskiego miecza każdy się zwróci do swego narodu,

każdy uciekać będzie do swego kraju.

Jr 50,17 Zbłąkaną owcą był Izrael, lwy polowały na nią. Jako pierwszy pożerał go król

asyryjski, teraz zaś jako ostatni, Nabuchodonozor, król babiloński, połamał

mu kości.

Jr 50,18 Dlatego to mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: "Oto ukarzę króla babilońskiego

i jego kraj, tak jak ukarałem króla asyryjskiego.

Jr 50,19 Izraela zaś przyprowadzę znów do jego pastwisk i będzie się pasł na Karmelu

i w Baszanie, a w górach Efraima i w Gileadzie się nasyci.

Jr 50,20 W owych dniach i w owym czasie - wyrocznia Pana - będą szukać winy Izra

ela, lecz jej nie będzie; grzechu Judy - ale go nie znajdą. Przebaczę bowiem

tym, których zachowam przy życiu.

Jr 50,21 Wyrusz przeciw ziemi Meratajim i przeciw mieszkańcom Pekod! Zniszcz i

wytęp - wyrocznia Pana. Uczyń wszystko, jak ci rozkazałem.

Jr 50,22 Wrzawa wojenna w kraju i wielka klęska.

Jr 50,23 Jakże jest pobity i złamany młot całej ziemi! Jakże się stał pustynią Babilon

wśród narodów!

Jr 50,24 Zastawili na ciebie sidła i zostałeś w nie schwytany, Babilonie: ty zaś nie za

uważyłeś tego. Znaleziono cię i pochwycono, boś wypowiedział wojnę przeciw

Panu.

Jr 50,25 Pan otworzył swoją zbrojownię i wydobył narzędzia swego gniewu; dzieła

musi dokonać Pan, Bóg Zastępów, w kraju chaldejskim.

1330 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 50

Jr 50,26 Idźcie na niego zewsząd, otwórzcie jego spichlerze! Zgromadźcie go jak snopy,

wyniszczcie go tak, by z niego nic nie pozostało.

Jr 50,27 Wybijcie wszystkie jego cielce, niech idą na rzeź! Biada im, nadszedł bowiem

ich dzień, czas ich kary.

Jr 50,28 Uwaga! Uchodźcy i niedobitki z ziemi babilońskiej ogłaszają na Syjonie po

mstę Pana, Boga naszego, pomstę za Jego świątynię.

Jr 50,29 Zwołajcie łuczników przeciw Babilonowi! Wy wszyscy, co napinacie łuki,

rozbijcie obóz dokoła niego, by nie miał możności ucieczki. Odpłaćcie mu

stosownie do jego postępków: wszystko, co on czynił, uczyńcie i jemu! Albo

wiem był zuchwały wobec Pana, wobec Świętego Izraela.

Jr 50,30 Dlatego padną jego młodzieńcy na jego placach, a tego dnia zginą wszyscy

jego wojownicy - wyrocznia Pana.

Jr 50,31 Oto się zwracam ku tobie, zuchwalcze - wyrocznia Pana, Boga Zastępów

nadszedł bowiem twój dzień, czas twego nawiedzenia.

Jr 50,32 Potknie się zuchwalec i upadnie, nie będzie miał go kto podnieść. Podłożę

ogień pod jego miasta, tak że pochłonie całą jego okolicę".

Jr 50,33 To mówi Pan Zastępów: Synowie Izraela cierpią ucisk, a wraz z nimi synowie

Judy. Wszyscy, co ich uprowadzili w niewolę, ich zatrzymują, nie pozwalając

im odejść.

Jr 50,34 Lecz ich Oswobodziciel jest pełen mocy, Jego imię: Pan Zastępów, skutecznie

będzie bronił ich sprawy. By zapewnić spokój ziemi, wprowadzi zamieszanie

wśród mieszkańców Babilonu.

Jr 50,35 Miecz na Chaldejczyków - wyrocznia Pana - na mieszkańców Babilonu, na

jego przywódców oraz na jego mędrców.

Jr 50,36 Miecz na jego wróżbitów, by ich ogarnęło szaleństwo. Miecz na jego wojow

ników, by ich ogarnął popłoch.

Jr 50,37 Miecz na jego konie i na jego rydwany i na całą mieszaninę narodów, która

się w nim znajduje. Miecz na jego skarby, by zostały zagrabione. Jr 50,38 Miecz na jego wody, by wyschły. Jest to bowiem kraj bożków, pysznią się

swymi straszydłami.

Jr 50,39 Dlatego zamieszkają tam zwierzęta stepowe i szakale; obiorą sobie siedzibę

strusie. Nie będzie on nigdy więcej zamieszkały, ani nikt tam nie osiądzie na

wieki wieków.

Jr 50,40 Tak jak wtedy, gdy Bóg zburzył Sodomę i Gomorę i sąsiednie miasta - wy

rocznia Pana - tak też nikt w nim nie będzie mieszkał, ani się nie osiedli w

nim żaden człowiek.

Jr 50,41 Oto nadchodzi naród z północy, naród wielki i liczni królowie powstają z

krańców ziemi.

Jr 50,42 Łuk i miecz trzymają się w ręku, są okrutni i bez litości. Ich wrzawa jest jak

szum morza, dosiadają koni, jak jeden mąż gotowi są do walki przeciw tobie,

córo Babilonu!

1331 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 51

Jr 50,43 Król babiloński usłyszał wieść o nich i opadły mu ręce, ogarnął go lęk, ból,

niby rodzącą kobietę.

Jr 50,44 Oto nadchodzi on jak lew z gęstwiny nadjordańskiej ku wiecznie zielonym

pastwiskom. Tak, w mgnieniu oka wypędzę go stamtąd, a którego wybrałem,

ustanowię nad nim. Kto jest bowiem do Mnie podobny? Albo kto Mnie po

zwie przed sąd? Który to pasterz ostoi się wobec Mnie?

Jr 50,45 Dlatego posłuchajcie zamiarów Pana, jakie powziął wobec Babilonu, i planów,

jakie powziął co do ziemi chaldejskiej. Z całą pewnością zostaną wywleczone

nawet najmniejsze owce; z całą pewnością ich pastwiska ogarnie na ich widok

zgroza.

Jr 50,46 Na wieść o upadku Babilonu zadrży ziemia, krzyk się o tym rozlegnie wśród

narodów.

Rozdział 51

Jr 51,01 To mówi Pan: Oto sprowadzę na Babilon i na mieszkańców Chaldei niszczący

wiatr.

Jr 51,02 Poślę do Babilonu tych, co przesiewają [zboże], i przesieją go, i spustoszą

ziemię, bo się zewsząd zwrócą przeciw niemu w dniu klęski.

Jr 51,03 Niech żaden z łuczników nie napina swego łuku ani niech się nie przechwala

swoim pancerzem! Nie oszczędzajcie jego młodzieży, zniszczcie całe jego woj

sko!

Jr 51,04 Legną zabici w ziemi chaldejskiej, przebici na jej ulicach. Jr 51,05 Bo nie owdowiał ani Izrael, ani Juda po swoim Bogu, Panu Zastępów. Kraj

zaś ich jest przepełniony winą wobec Świętego Izraela.

Jr 51,06 Uciekajcie ze środka Babilonu! Każdy niech ratuje swe życie! Nie gińcie z po

wodu jego grzechu! Nastał bowiem czas odwetu u Pana, daje On mu zapłatę

za to, co uczynił.

Jr 51,07 Babilon był w ręku Pana złotym kielichem, upajającym całą ziemię. Jego

wino piły wszystkie narody, dlatego w szał popadły.

Jr 51,08 Niespodziewanie upadł i załamał się Babilon: podnieście nad nim lament!

Weźcie balsam na jego ranę, może odzyska zdrowie.

Jr 51,09 Staraliśmy się Babilon uzdrowić, lecz się nie dał wyleczyć. Porzućmy go!

Niech każdy idzie do swej ziemi! Albowiem sąd nad nim dosięga nieba i aż w

obłoki się wznosi.

Jr 51,10 Ukazał Pan naszą sprawiedliwość. Chodźmy, głośmy na Syjonie dzieło Pana,

Boga naszego!

Jr 51,11 Ostrzcie strzały, przygotowujcie tarcze! Pan pobudza ducha króla Medii, bo

jego zamiary dotyczą zniszczenia Babilonu; jest to zemsta Pana, zemsta za

1332 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 51

Jego świątynię.

Jr 51,12 Podnieście znak przeciw murom Babilonu, wzmocnijcie straże! Postawcie po

sterunki, przygotujcie zasadzki! Jak bowiem postanowił Pan, tak wprowadza

w czyn to, co ogłosił przeciw mieszkańcom Babilonu.

Jr 51,13 Ty, co mieszkasz nad wielkimi wodami, wielkie skarby posiadasz: nadszedł

twój kres, dopełniła się twa miara.

Jr 51,14 Pan Zastępów przysiągł na swe imię: Nieuchronnie napełnię ciebie ludźmi jak

szarańczą, i podniosą nad tobą okrzyk wojenny.

Jr 51,15 On uczynił ziemię swoją mocą, umocnił świat swoją mądrością i swoim ro

zumem rozpostarł niebo.

Jr 51,16 Na dźwięk Jego głosu huczą wody w niebie. On podnosi chmury z krańców

ziemi, On czyni błyskawice, zapowiedzi deszczu, i wysyła wiatr z jego zbior

ników.

Jr 51,17 Nierozumny pozostaje każdy człowiek bez wiedzy; wstydzić się musi boż

ka każdy złotnik, bo podobizny, jakie odlał, są kłamstwem i nie ma w nich

tchnienia.

Jr 51,18 Są one nicością, tworem śmiesznym, zginą w czasie obrachunku z nimi. Jr 51,19 Nie takim jest dziedzictwo Jakuba. Wszechświat bowiem On ukształtował.

Izrael zaś jest szczepem Jego dziedzictwa, Pan Zastępów Jego imię. Jr 51,20 Byłeś dla mnie młotem - narzędziem wojny. Miażdżyłem tobą narody, bu

rzyłem tobą królestwa.

Jr 51,21 Miażdżyłem tobą konia i jeźdźca, miażdżyłem tobą wóz i jego woźnicę. Jr 51,22 Miażdżyłem tobą męża i kobietę, miażdżyłem tobą starca i dziecko, miażdży

łem tobą młodzieńca i dziewicę.

Jr 51,23 Miażdżyłem tobą pasterza i jego trzodę, miażdżyłem tobą rolnika i jego za

przęg, miażdżyłem tobą rządców i kierowników.

Jr 51,24 Odpłacę Babilonowi i wszystkim mieszkańcom Chaldei za wszystko zło wy

rządzone Syjonowi na waszych oczach - wyrocznia Pana.

Jr 51,25 Oto Ja na ciebie, góro zagłady - wyrocznia Pana - która wyniszczyłaś całą

ziemię, wyciągnę na ciebie rękę i zepchnę cię ze skały, czyniąc cię górą pło

nącą.

Jr 51,26 Nie będą brać z ciebie kamienia węgielnego ani kamienia pod fundament, ale

będziesz opuszczona na wieki, wyrocznia Pana.

Jr 51,27 Wznieście znaki w kraju! Dmijcie w trąby wśród narodów! Do świętej wojny

z nim przygotujcie narody! Zwołajcie przeciw niemu królestwo Ararat, Minni

i Aszkenaz! Ustanówcie przeciw niemu dowódcę, każcie sprowadzić konie, jak

najeżoną szarańczę!

Jr 51,28 Do świętej wojny przeciw niemu przygotujcie narody, króla Medii, jego przy

wódców i wszystkich jego urzędników, całą ziemię, nad którą panuje. Jr 51,29 Drży ziemia i dygoce, bo się wypełniły plany Pana na Babilonie, by obrócić

ziemię babilońską w niezamieszkałe pustkowie.

1333 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 51

Jr 51,30 Bohaterowie babilońscy odstąpili od walki, przebywają w warownych twier

dzach. Wyczerpała się ich siła, stali się jak kobiety. Budynki jego uległy

spaleniu, wyłamane zostały jego zasuwy.

Jr 51,31 Goniec zabiega drogę gońcowi, a posłaniec posłańcowi, by zawiadomić króla

Babilonu, że zdobyte jest zewsząd jego miasto,

Jr 51,32 że przejścia są zajęte, umocnienia spalone ogniem, a wszyscy wojownicy po

rażeni strachem.

Jr 51,33 To bowiem mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Córa Babilonu jest jak klepisko,

kiedy je ubijają; już niedługo przyjdzie na nią czas żniwa.

Jr 51,34 Pożarł mnie i wyniszczył Nabuchodonozor, król babiloński, następnie porzu

cił jak puste naczynie. Niby smok mnie pochłonął, wypełnił swe wnętrzności

moimi rozkoszami, "wypędził mnie".

Jr 51,35 Mój ucisk i moja nędza - na Babilonie! - powie Mieszkanka Syjonu. Krew

moja - na mieszkańcach Chaldei! - powie Jerozolima.

Jr 51,36 Dlatego to mówi Pan: Oto Ja będę bronił twej sprawy, dopełnię twojej ze

msty: każę wyschnąć jego morzu, a źródłu jego zaniknąć.

Jr 51,37 Babilon stanie się polem gruzów, siedliskiem szakali, przedmiotem zgrozy i

drwin, pozbawionym mieszkańców.

Jr 51,38 Ryczą oni jak lwy w gromadzie, pomrukują niby młode lwiątka. Jr 51,39 Gdy będą rozgrzani, przygotuję im ucztę, upoję ich tak, że będą oszołomieni:

zasną wiecznym snem, by się już nie przebudzić - wyrocznia Pana. Jr 51,40 Sprowadzę ich na rzeź jak jagnięta, jak barany wraz z kozłami. Jr 51,41 Jakże została zdobyta "Szeszak" i wzięta chluba całej ziemi? Jak się stał

przedmiotem zgrozy Babilon wśród narodów?

Jr 51,42 Wezbrało na Babilon morze, pokryła go nawałnica bałwanów. Jr 51,43 Stały się jego miasta pustynią, ziemią bezwodną i stepem, gdzie nikt nie

mieszka, ani nie przechodzi tamtędy żaden człowiek.

Jr 51,44 Ukarzę Bela w Babilonie, wyrwę mu z paszczy, cokolwiek pochłonął. Narody

nie będą napływać doń więcej, mur Babilonu musi upaść.

Jr 51,45 Wyjdź, mój narodzie, spośród niego! Każdy niech ratuje swe życie przed ża

rem gniewu Pana!

Jr 51,46 Nie upadajcie na duchu ani się lękajcie wieści roznoszonej po kraju. Jednego

roku obiega ta wieść, po niej następnego roku wieść druga. Tymczasem w

kraju gwałt panuje, władca zwraca się przeciw władcy.

Jr 51,47 Dlatego oto nadchodzą dni, kiedy ukarzę bożki Babilonu. Cały jego kraj

okryje hańba, a wszyscy jego zabici będą leżeli pośrodku niego. Jr 51,48 Wykrzykną radośnie nad Babilonem niebo i ziemia i wszystko, co jest w nich.

Z północy bowiem ciągną przeciw niemu niszczyciele - wyrocznia Pana. Jr 51,49 Również Babilon musi upaść za poległych Izraela, tak jak padli za Babilon

polegli z całego kraju.

Jr 51,50 W drogę, którzy ocaleliście od miecza, nie zatrzymujcie się! Choć oddaleni,

1334 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 52

wspominajcie Pana, a Jerozolima niech będzie w waszej pamięci! Jr 51,51 "Zawstydzeni jesteśmy, bo usłyszeliśmy zniewagę, hańba okryła nasze obli

cza, bo weszli obcy do świętych przybytków domu Pańskiego".

Jr 51,52 Dlatego oto nadchodzą dni - wyrocznia Pana - kiedy ukarzę jego bożki, a w

całym kraju będą jęczeć ranni.

Jr 51,53 Bo gdyby nawet aż do nieba wynosił się Babilon i gdyby niedostępną uczynił

butną swą potęgę, mimo to wyjdą ode Mnie jego pustoszyciele - wyrocznia

Pana.

Jr 51,54 Słuchaj! Krzyk się rozlega z Babilonu i wielkie nieszczęście - z ziemi chaldej

skiej.

Jr 51,55 Bo Pan pustoszy Babilon, sprawia, że znika zeń głośne wołanie. Huczą ich

fale jak wielkie wody, rozlega się łoskot ich głosu.

Jr 51,56 Albowiem niszczyciel ciągnie na Babilon: jego bohaterowie zostaną pojmani,

połamane ich łuki. Tak, Pan jest Bogiem odpłaty, odpłaca niezawodnie. Jr 51,57 Upoję ich przywódców i mędrców, jego rządców, urzędników i bohaterów;

zapadną w wieczny sen, tak że się nie zbudzą - wyrocznia Króla, na imię Mu

Pan Zastępów.

Jr 51,58 To mówi Pan Zastępów: Obszerny mur Babilonu zwali się doszczętnie. Wyso

kie jego bramy spłoną w ogniu. Na próżno więc trudzą się narody, i z powodu

ognia wysilają się ludy.

Jr 51,59 Polecenie, jakie powierzył prorok Jeremiasz Serajaszowi, synowi Neriasza,

synowi Machsejasza, gdy się ten udawał z królem judzkim Sedecjaszem do

Babilonu w czwartym roku jego panowania; Serajasz był głównym kwater

mistrzem.

Jr 51,60 Opisał zaś Jeremiasz w jednej księdze całe nieszczęście, jakie miało przyjść na

Babilon, mianowicie wszystkie przepowiednie spisane przeciw Babilonowi. Jr 51,61 Jeremiasz powiedział do Serajasza: "Gdy przybędziesz do Babilonu, postaraj

się przeczytać publicznie wszystkie te słowa.

Jr 51,62 Powiesz zaś: Panie, Ty zapowiedziałeś o tym miejscu, że je zniszczysz, tak że

zostanie bez mieszkańców, bez ludzi i bez bydła; pozostanie pustkowiem na

wieki.

Jr 51,63 Gdy skończysz czytać tę księgę, przymocujesz do niej kamień i wrzucisz ją

do Eufratu,

Jr 51,64 mówiąc: Tak niech utonie Babilon, by już nie podniósł się z nieszczęścia, jakie

na niego ześlę". Dotąd słowa Jeremiasza.

Rozdział 52

Jr 52,01 W chwili objęcia rządów Sedecjasz miał dwadzieścia jeden lat i panował je

1335 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 52

denaście lat w Jerozolimie. Matka jego miała na imię Chamutal i była córką

Jeremiasza z Libny.

Jr 52,02 Sedecjasz postępował źle w oczach Pana, zupełnie podobnie, jak to czynił

Jojakim.

Jr 52,03 Dlatego też gniew Pana był nad Jerozolimą i Judą do tego stopnia, że od

rzucił On ich od swego oblicza, a Sedecjasz zbuntował się przeciw królowi

babilońskiemu.

Jr 52,04 W dziewiątym roku jego panowania, dziesiątego miesiąca i dziesiątego dnia

przybył król babiloński Nabuchodonozor wraz z całym swym wojskiem prze

ciw Jerozolimie i obległ ją, budując dokoła niej wały oblężnicze. Jr 52,05 Miasto było oblężone aż do jedenastego roku króla Sedecjasza. Jr 52,06 W czwartym zaś miesiącu, dziewiątego dnia, kiedy głód srożył się w mieście

i nie było już chleba dla ludu kraju,

Jr 52,07 uczyniono wyłom w mieście. Wszyscy wojownicy uciekli z miasta nocą przez

bramę między podwójnym murem powyżej ogrodów królewskich; Chaldej

czycy zaś znajdowali się dokoła miasta. Wyszli więc drogą prowadzącą ku

Arabie.

Jr 52,08 Wojsko chaldejskie ścigało króla i dopędziło Sedecjasza na stepie Jerycha;

całe zaś jego wojsko opuściło go, idąc w rozsypkę.

Jr 52,09 Pojmali więc króla i zaprowadzili go do Ribla w kraju Chamat, do króla

babilońskiego, który wydał na niego wyrok.

Jr 52,10 Król babiloński kazał zamordować synów Sedecjasza na jego oczach, a także

wszystkich przywódców judzkich kazał zabić w Ribla.

Jr 52,11 Następnie wyłupił oczy Sedecjaszowi i kazał go zakuć w podwójne spiżowe

kajdany. Potem uprowadził go król babiloński do Babilonu i wtrącił do wię

zienia aż do dnia jego śmierci.

Jr 52,12 W piątym zaś miesiącu dnia dziesiątego miesiąca - był to dziewiętnasty rok

[rządów] króla babilońskiego Nabuchodonozora - wkroczył do Jerozolimy Ne

buzaradan, dowódca straży przybocznej, sprawujący służbę przy królu, Jr 52,13 i spalił świątynię Pańską i pałac królewski oraz wszystkie wielkie domy. Jr 52,14 Całe zaś wojsko chaldejskie, które było z dowódcą straży przybocznej, zbu

rzyło cały mur dokoła Jerozolimy.

Jr 52,15 Część ubogiej ludności, resztę ludu pozostałego w mieście oraz pozostałych

rzemieślników dowódca straży przybocznej Nebuzaradan uprowadził do nie

woli.

Jr 52,16 Spośród ubogiej ludności kraju dowódca straży przybocznej Nebuzaradan

pozostawił niektórych jako uprawiających winnice i rolników.

Jr 52,17 Chaldejczycy połamali kolumny spiżowe, które były w świątyni, podstawy i

"morze" spiżowe w świątyni, a cały spiż wywieźli do Babilonu.

Jr 52,18 Wzięli także kotły, łopatki, nożyce [do oczyszczania lamp], kropielnice, czasze

oraz wszystkie przedmioty spiżowe, używane przy sprawowaniu kultu.

1336 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 30 - Księga Jeremiasza Rozdział 52

Jr 52,19 Nadto zabrał dowódca straży patery, popielnice, kropielnice, kotły, świeczni

ki, czasze i kubki, cokolwiek było szczerozłote lub ze srebra.

Jr 52,20 Nie można było zważyć spiżu z tych wszystkich przedmiotów: z dwóch kolumn

jednego "morza", dwunastu spiżowych wołów pod "morzem" i podstaw, ja

kie kazał dla świątyni zrobić król Salomon.

Jr 52,21 Kolumny miały osiemnaście łokci wysokości każda, a sznur dwunastołokciowy

ją opasywał; gruba na cztery palce, [w środku] była pusta.

Jr 52,22 Na niej była głowica spiżowa, a wysokość jednej głowicy wynosiła pięć łokci,

a sieć i jabłka granatu były rozmieszczone dokoła głowicy, wszystko ze spiżu.

Podobnie było przy drugiej kolumnie: osiem jabłek granatu na jeden łokieć,

łokci zaś dwanaście.

Jr 52,23 Było więc dziewięćdziesiąt sześć jabłek granatu rozmieszczonych wzdłuż; ra

zem mieściło się dokoła na sieci sto jabłek granatu.

Jr 52,24 Dowódca straży przybocznej pojmał najwyższego kapłana Serajasza, [jego]

zastępcę kapłana Sefaniasza oraz trzech stróżów progu.

Jr 52,25 Z miasta zaś pojmał jednego dworzanina, który był dowódcą wojskowym,

siedmiu ludzi spośród najbliższego otoczenia króla, których znaleziono w mie

ście, pisarza dowódcy wojskowego, sporządzającego spis ludności kraju, oraz

sześćdziesięciu spośród prostej ludności, przebywającej w obrębie miasta. Jr 52,26 Nebuzaradan, dowódca straży przybocznej, pojmał ich i zaprowadził do króla

babilońskiego do Ribla.

Jr 52,27 Król babiloński kazał ich zabić, i zamordowano ich w Ribla, w kraju Chamat.

Wówczas uprowadzono Judę do niewoli, daleko od własnego kraju. Jr 52,28 Ludności zaś, jaką nakazał Nabuchodonozor uprowadzić do niewoli, było: w

siódmym roku - trzy tysiące dwudziestu trzech mieszkańców Judy; Jr 52,29 w osiemnastym roku Nabuchodonozora - osiemset trzydzieści dwie osoby z

Jerozolimy;

Jr 52,30 w roku dwudziestym trzecim Nabuchodonozora dowódca straży przybocznej

Nebuzaradan uprowadził do niewoli spośród mieszkańców Judy siedemset

czterdzieści pięć osób. Razem więc było cztery tysiące sześćset osób. Jr 52,31 W trzydziestym siódmym roku po uprowadzeniu do niewoli Jechoniasza, króla

judzkiego, dwudziestego piątego dnia miesiąca, Ewil Merodak, król babiloń

ski, w roku objęcia rządów ułaskawił Jechoniasza, króla judzkiego, i kazał go

wyprowadzić z więzienia.

Jr 52,32 Rozmawiał z nim łaskawie i wyniósł jego tron ponad tron królów, którzy

przebywali z nim w Babilonie.

Jr 52,33 Zdjął więc Jechoniasz swoje szaty więzienne i jadał zawsze u króla przez

wszystkie dni swego życia.

Jr 52,34 Król babiloński zapewnił mu stałe utrzymanie, dzień po dniu, przez cały czas

jego życia aż do śmierci.

1337 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 31

Lamentacje

Rozdział 1

Lm 1,01 Ach! Jakże zostało samotne miasto tak ludne, jak gdyby wdową się stała

przodująca wśród ludów, władczyni nad okręgami cierpi wyzysk jak niewol

nica.

Lm 1,02 Płacze, płacze wśród nocy, na policzkach jej łzy, a nikt jej nie pociesza spo

śród wszystkich przyjaciół; zdradzili ją wszyscy najbliżsi i stali się wrogami. Lm 1,03 Wygnańcem jest Juda przez nędzę i ciężką niedolę, mieszka pomiędzy ludami,

nie zaznał spoczynku; dosięgli go wszyscy prześladowcy pośród ucisku. Lm 1,04 Drogi Syjonu w żałobie, nikt nie spieszy na jego święta; wszystkie jego bramy

bezludne, kapłani wzdychają, dziewice znękane, on sam pogrążony w gory

czy.

Lm 1,05 Wszyscy jego ciemięzcy są górą, szczęśliwi są jego wrogowie, albowiem za

smucił go Pan za mnóstwo jego grzechów, dzieci poszły w niewolę [gnane]

przed ciemięzcą.

Lm 1,06 Opuściło Córę Syjonu całe jej dostojeństwo; przywódcy jej niby jelenie, co

paszy nie mają i bezsilnie się wloką przed łowcą.

Lm 1,07 Jerozolima wspomina w dniach tułaczki i biedy; wszystkie cenne dobra daw

niej posiadane, gdy naród wpadł w ręce wroga, i nikt mu nie pomógł; cie

mięzcy patrząc szydzili z jej zniszczenia.

Lm 1,08 Jerozolima ciężko zgrzeszyła, stąd budzi odrazę, kto cenił ją - [teraz] nią

gardzi, gdyż widać jej nagość; ona również wzdycha i chce się wycofać. Lm 1,09 W fałdach jej sukni plugastwo: niepomna była przyszłości; wielce ją poniżono,

nikt nie spieszy z pociechą: "Spojrzyj na nędzę mą, Panie, bo wróg bierze

górę".

Lm 1,10 Ciemięzca rękę wyciągnął po wszystkie jej skarby, a ona patrzyła na pogan,

1338

Księga 31 - Lamentacje Rozdział 2

jak do świątyni wtargnęli, choć im zakaz wydałeś, iż nie wejdą do Twego

zgromadzenia.

Lm 1,11 Jęczy cały jej lud, szukając chleba, na żywność swoje skarby wydali, by siły

przywrócić: "Wejrzyj, przypatrz się, Panie, jak mnie znieważono". Lm 1,12 Wszyscy, co drogą zdążacie, przyjrzyjcie się, patrzcie, czy jest boleść podob

na do tej, co mnie przytłacza, którą doświadczył mnie Pan, gdy gniewem

wybuchnął.

Lm 1,13 Zesłał ogień z wysoka, kazał mu wejść w moje kości; zastawił sieć na me nogi,

sprawił, że się cofnęłam; uczynił mnie spustoszoną, cierpiącą dzień cały. Lm 1,14 Ciężkie brzemię mych grzechów ręką Jego związanych przygniata mi szyję,

mocą moją chwieje: Pan wydał mnie w ręce, którym nie zdołam się wymknąć. Lm 1,15 Odtrącił Pan ode mnie wszystkich walecznych, zgromadzenie przeciwko mnie

zwołał, by zniszczyć moją młodzież; Pan jak w tłoczni podeptał Dziewicę,

Córę Judy.

Lm 1,16 Oto dlaczego płaczę, oko me łzy wylewa; Pocieszyciel daleko ode mnie, Ten,

co by mi życie przywrócił; straceni są moi synowie, gdyż wróg był potężny. Lm 1,17 Wyciągnął Syjon swe ręce - nikt go nie pociesza; Pan nasłał na Jakuba są

siadów ciemięzców. Stała się Jerozolima ohydną w ich rękach.

Lm 1,18 Sprawiedliwym okazał się Pan, gdyż wzgardziłam Jego słowami - słuchajcie,

wszystkie narody, na ból mój popatrzcie - dziewice i moi młodzieńcy poszli

w niewolę.

Lm 1,19 Wzywałam swoich przyjaciół, a oni mnie zdradzili; moi kapłani i starsi zginęli

w mieście, kiedy szukali żywności, by życie ratować.

Lm 1,20 Spójrz, Panie, bo jestem w ucisku, drgają me trzewia, ściska się we mnie

serce, bo byłam oporna. Na ulicy miecz się sroży, a w domu - śmierć. Lm 1,21 Słyszano, że wzdycham, lecz nikt nie pociesza; wszyscy wrogowie na wieść o

nieszczęściu cieszą się, żeś Ty to uczynił. Sprowadź dzień zapowiedziany, by

los mój ich spotkał.

Lm 1,22 Cała ich złość niech stanie przed Tobą, racz z nimi postąpić podobnie, jak

ze mną postąpiłeś za wszystkie me grzechy; bo liczne są moje udręki, i serce

me choruje.

Rozdział 2

Lm 2,01 Ach! Jak zaciemnił gniew Pana Córę Syjonu, strącił z nieba na ziemię chwałę

Izraela, nie wspomniał na podnóżek swych nóg w dzień swego gniewu. Lm 2,02 Zburzył Pan bez litości wszystkie siedziby Jakuba; wywrócił w swej zapalczy

wości twierdze Córy Judy, rzucił o ziemię, zbezcześcił królestwo i możnych. Lm 2,03 Złamał w przypływie gniewu wszelką moc Izraela, cofnął swoją prawicę od

1339 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 31 - Lamentacje Rozdział 2

nieprzyjaciela; w Jakubie rozniecił pożar, co [wszystko] wokół trawi. Lm 2,04 Jak wróg swój łuk naciągnął, prawicę umocnił i zabił jak nieprzyjaciel

wszystkich, co oczy radują, w namiocie Córy Syjonu wybuchnął gniewem

jak ogniem.

Lm 2,05 Pan stał się podobny do wroga: starł Izraela, wszystkie budowle poburzył,

poniszczył baszty, pomnożył u Córy Judy skargi po skargach.

Lm 2,06 Zrujnował swój namiot jak ogród, przybytek swój zburzył. Na Syjonie Pan

skazał na niepamięć zgromadzenie i szabat; w karzącym gniewie odtrącił ka

płana i króla.

Lm 2,07 Pan swym ołtarzem pogardził, pozbawił czci świątynię, wydał w ręce nie

przyjaciół mury jej warowni. Podnieśli krzyk w domu Pańskim jak w dzień

uroczysty.

Lm 2,08 Postanowił Pan wywrócić szańce Córy Syjonu, przeciągnął sznur [mierniczy],

nie cofnął ręki przed zniszczeniem, podmurze i mur pogrążył w żałobie: po

społu one padają.

Lm 2,09 Bramy runęły na ziemię: połamał, pokruszył zawory; jej król i książęta u

pogan, nie ma już Prawa, nawet prorocy nie mają widzenia od Pana. Lm 2,10 Usiedli na ziemi w milczeniu starsi Córy Syjonu, prochem głowy posypali,

przywdziali wory; skłoniły głowy ku ziemi dziewice jerozolimskie. Lm 2,11 Wzrok utraciłem od płaczu, drgają me trzewia, żółć się wylała na ziemię

przez klęskę Córy mego ludu, gdy słabły niemowlę i dziecię na placach mia

sta.

Lm 2,12 Do matek swoich mówiły: "Gdzie żywność "i wino"?" Padały jak ciężko ra

nione na placach miasta, gdy uchodziło z nich życie na łonie ich matek. Lm 2,13 Jak cię pocieszyć? Z czym porównać? Córo Jeruzalem! Z czym cię porównać,

by cię pocieszyć? Dziewico, Córo Syjonu, gdyż zagłada twoja wielka jak mo

rze. Któż cię uleczy?

Lm 2,14 Prorocy twoi miewali dla ciebie widzenia próżne i marne, nie odsłonili twojej

złości, by od wygnania cię ustrzec; miewali dla ciebie widzenia zwodnicze i

próżne.

Lm 2,15 W dłonie klaszczą nad tobą, wszyscy, co drogą przechodzą, gwiżdżą i kiwają

głowami nad Córą Jeruzalem: "Więc to ma być Miasto, cud piękna, radość

całego świata?"

Lm 2,16 Rozwarli na ciebie swe usta wszyscy twoi wrogowie; gwizdali, zgrzytali zę

bami. "Pochłonęliśmy "je" - rzekli - oto jest dzień upragniony. Osiągnęliśmy

go, widzimy".

Lm 2,17 Uczynił Pan, co postanowił, wypełnił swą groźbę, zapowiedzianą w dniach

dawnych: bez litości obalił, rozweselił wroga nad tobą, wywyższył moc twych

ciemięzców.

Lm 2,18 Wołaj sercem do Pana, Dziewico, Córo Syjonu; niech łzy twe płyną jak rzeka

we dnie i w nocy; nie dawaj sobie wytchnienia, niech źrenica twego oka nie

1340 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 31 - Lamentacje Rozdział 3

zna spoczynku!

Lm 2,19 Powstań, wołaj po nocy przy zmianach straży, wylewaj swe serce jak wodę

przed Pańskim obliczem, podnoś do Niego swe ręce o życie twoich niemowląt,

"które padały z głodu na rogach wszystkich ulic".

Lm 2,20 Spojrzyj, Panie, i rozważ, komuś tak kiedy uczynił: Czy kobiety mają jeść

owoc swego łona - pieszczone niemowlęta? Czy w świątyni Pańskiej ma się

zabijać kapłana i proroka?

Lm 2,21 Legli w prochu ulicy: chłopiec i starzec, moje dziewice i moi młodzieńcy padli

od miecza; zabiłeś ich w dniu swego gniewu, zgładziłeś bez litości. Lm 2,22 Zwołałeś jak gdyby na święto wszystkie me trwogi zewsząd. Nikt się w dniu

gniewu Pańskiego nie ostał, nie umknął: tych, co pieściłam, chowałam, wróg

mój wyniszczył.

Rozdział 3

Lm 3,01 Jam człowiek, co zaznał boleści pod rózgą Jego gniewu; Lm 3,02 On mnie prowadził, iść kazał w ciemnościach, a nie w świetle, Lm 3,03 przeciwko mnie jednemu cały dzień zwracał swą rękę. Lm 3,04 Zniszczył me ciało i skórę, połamał moje kości, Lm 3,05 osaczył mnie i nagromadził wokół jadu i goryczy; Lm 3,06 ciemność mi dał na mieszkanie, tak jak umarłym na wieki. Lm 3,07 Opasał mnie murem, nie wyjdę, obciążył moje kajdany. Lm 3,08 Nawet gdy krzyczę i wołam, On tłumi moje błaganie; Lm 3,09 głazami zagrodził mi drogi, a ścieżki moje poplątał. Lm 3,10 On dla mnie niedźwiedziem na czatach i lwem w kryjówce; Lm 3,11 sprowadził mnie z drogi i zmiażdżył, porzucił mnie w nędzy; Lm 3,12 łuk swój napiął i uczynił ze mnie cel dla swej strzały. Lm 3,13 Sprawił, że tkwią w moich nerkach strzały Jego kołczanu; Lm 3,14 drwią ze mnie wszystkie narody: jam stale treścią ich pieśni, Lm 3,15 On mnie nasycił goryczą, piołunem napoił.

Lm 3,16 Starł mi zęby na żwirze, pogrążył mnie w popiół. Lm 3,17 Pozbawiłeś mą duszę spokoju, zapomniałem o szczęściu. Lm 3,18 I rzekłem: "Przepadła moc moja i ufność moja do Pana". Lm 3,19 Wspomnienie udręki i nędzy - to piołun i trucizna; Lm 3,20 stale je wspomina, rozważa we mnie dusza.

Lm 3,21 Biorę to sobie do serca, dlatego też ufam:

Lm 3,22 Nie wyczerpała się litość Pana, miłość nie zgasła. Lm 3,23 Odnawia się ona co rano: ogromna Twa wierność. Lm 3,24 "Działem mym Pan" - mówi moja dusza, dlatego czekam na Niego.

1341 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 31 - Lamentacje Rozdział 3

Lm 3,25 Dobry jest Pan dla ufnych, dla duszy, która Go szuka. Lm 3,26 Dobrze jest czekać w milczeniu ratunku od Pana. Lm 3,27 Dobrze dla męża, gdy dźwiga jarzmo w swojej młodości. Lm 3,28 Niech siedzi samotny w milczeniu, gdy On na niego je włożył. Lm 3,29 Niech usta pogrąży w prochu! A może jest jeszcze nadzieja? Lm 3,30 Bijącemu niech nadstawi policzek, niechaj nasyci się hańbą! Lm 3,31 Bo nie jest zamiarem Pana odtrącić na wieki. Lm 3,32 Gdyż jeśli uniży, ma litość w dobroci swej niezmiernej; Lm 3,33 niechętnie przecież poniża i uciska synów ludzkich. Lm 3,34 Gdy pod nogami się depcze wszystkich jeńców kraju Lm 3,35 gdy prawa ludzkie się łamie w obliczu Najwyższego, Lm 3,36 gdy gnębi się w sądzie człowieka - czyż Pan tego nie dostrzega? Lm 3,37 Któż rzekł i stało się, gdy Pan tego nie nakazał? Lm 3,38 Czyż nie pochodzi z ust Najwyższego i niedola, i szczęście? Lm 3,39 Czemu się skarży człowiek żyjący? Mąż - na [karę za] grzechy? Lm 3,40 Rozważmy, oceńmy swe drogi, powróćmy do Pana; Lm 3,41 wraz z dłońmi wznieśmy i serca do Boga w niebiosach; Lm 3,42 myśmy grzesznicy - odstępcy: A Ty nie przebaczyłeś. Lm 3,43 Odziałeś się w gniew, by nas ścigać, zabijałeś, nie miałeś litości. Lm 3,44 Ukryłeś się za obłokiem, by prośba nie doszła. Lm 3,45 Uczyniłeś z nas śmieci, plugastwo pomiędzy ludami. Lm 3,46 Rozwarli na nas swe usta wszyscy nieprzyjaciele Lm 3,47 naszym działem trwoga i pułapka, ruina i zniszczenie. Lm 3,48 Strumienie łez płyną mi z oczu nad zniszczeniem Córy mego ludu. Lm 3,49 Nie ustaje w płaczu me oko, bo nie ma ulgi,

Lm 3,50 póki nie spojrzy i nie zobaczy Pan z niebios.

Lm 3,51 Oko me sprawia ból mojej duszy z powodu córek mojego miasta. Lm 3,52 Łowili mnie stale jak ptaka - niesłusznie prześladujący; Lm 3,53 w jamie chcieli mnie zniszczyć: rzucali na mnie kamienie; Lm 3,54 wody wezbrały ponad moją głowę: rzekłem: "Jestem zgubiony". Lm 3,55 Wzywałem imienia Twego, o Panie, z przepastnej jamy, Lm 3,56 słyszałeś mój krzyk: "Nie zatykaj uszu na moją prośbę!" Lm 3,57 Zbliżyłeś się w dniu, gdy Cię wzywałem, rzekłeś - "Nie bój się!" Lm 3,58 "Już kiedyś", Panie, obroniłeś mą sprawę, ocaliłeś mi życie; Lm 3,59 Panie, Ty widzisz mą krzywdę, sprawę mą rozsądź! Lm 3,60 Ty widzisz całą ich żądzę zemsty, wszystko, co przeciw mnie knują. Lm 3,61 Ty słyszysz obelgi ich, Panie, wszystko, co przeciw mnie knują; Lm 3,62 podstępne słowa mych wrogów, cały dzień godzą we mnie; Lm 3,63 popatrz - czy siedzą, czy stoją, ja jestem treścią ich pieśni. Lm 3,64 Oddaj im, Panie, zapłatę według uczynków ich rąk: Lm 3,65 Ześlij ślepotę na ich serca i na nich Twoje przekleństwo!

1342 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 31 - Lamentacje Rozdział 4

Lm 3,66 Dopędź ich gniewem i wyniszcz spod niebios "Twoich", o Panie!

Rozdział 4

Lm 4,01 Ach! Jakże sczerniało złoto, zmieniło się złoto najczystsze! Rozrzucone są

święte kamienie po rogach wszystkich ulic.

Lm 4,02 Szlachetni synowie Syjonu, cenieni jak czyste złoto, jakże są poczytani za

garnki z gliny - robotę rąk garncarza.

Lm 4,03 Nawet szakale pierś dają i karmią swoje młode; a Córa Narodu okrutna jak

struś na pustyni.

Lm 4,04 Z pragnienia język ssącego przysechł do podniebienia; maleństwa o chleb

błagały - a nie było, kto by im łamał.

Lm 4,05 Ci, co jadali przysmaki, mdleli na ulicach, a strojni niegdyś w purpurę, obrali

leże na gnoju.

Lm 4,06 Wyrósł grzech Córy mojego ludu na zbrodnię Sodomy, co padła w jednej

chwili, chociaż nie tknięta rękami.

Lm 4,07 Jej młodzieńcy nad śnieg jaśniejsi i bielsi od mleka, ciałem czerwieńsi nad

koral, wyglądali jak szafir.

Lm 4,08 Pociemniał ich wygląd na węgiel, na ulicy nie można ich poznać, przylgnęła

ich skóra do kości, wyschła jak drewno.

Lm 4,09 Szczęśliwsi mieczem zabici niż ci, co pomarli z głodu, którzy ginęli bezsilni z

braku płodów pola.

Lm 4,10 Ręce czułych kobiet gotowały swe dzieci: były dla nich pokarmem w czas

klęski Córy mojego ludu.

Lm 4,11 Dopełnił Pan swej zapalczywości, wylał żar swego gniewu; na Syjonie rozpalił

płomień, by strawił jego fundamenty.

Lm 4,12 Nie wierzyli królowie świata i nikt z mieszkańców ziemi, że ciemięzca i wróg

się wedrze do bram Jerozolimy.

Lm 4,13 Z powodu grzechów jej proroków i przestępstw jej kapłanów, którzy w jej

środku rozlali krew sprawiedliwych,

Lm 4,14 po ulicach błądzili jak ślepi, krwią obryzgani; tak iż nie można było dotknąć

ich ubrań.

Lm 4,15 "Uciekać!", wołano, "Nieczysty!" "Uciekać!", "Nie tykać!" Gdy uciekli, błą

dzili wśród pogan, nie mogli [tam] zamieszkać.

Lm 4,16 Rozpędziło ich oblicze Pańskie, już na nich nie patrzy; nie ma się czci dla

kapłanów ani litości dla starszych.

Lm 4,17 Dokąd mamy wyniszczać oczy wypatrując na próżno pomocy? Z utęsknie

niem wyczekiwaliśmy narodu, który nie mógł nas ocalić.

Lm 4,18 Śledzono nasze kroki, niepodobna wyjść na nasze place. Koniec nasz bliski,

1343 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 31 - Lamentacje Rozdział 5

dni się wypełniły, tak, nadszedł nasz koniec.

Lm 4,19 Prędsi byli nasi prześladowcy od orłów w powietrzu, pędzili za nami po gó

rach, w pustyni na nas czyhali.

Lm 4,20 Pomazaniec Pański - nasze tchnienie - schwytany został w ich doły, a myśmy

o nim mówili: "W jego cieniu będziemy żyć wśród narodów".

Lm 4,21 Ciesz się i raduj, Córo Edomu, mieszkanko krainy Us. Przejdzie do ciebie ten

kielich, upijesz się i obnażysz.

Lm 4,22 Córo Syjonu, twa złość już ustała, [Pan] na wygnanie cię nie pośle. A twoją

złość ukarze, Córo Edomu, i grzechy twoje odsłoni.

Rozdział 5

Lm 5,01 Wspomnij, Panie, na to, co nas spotkało, spojrzyj i przypatrz się naszej

hańbie.

Lm 5,02 Dziedziczny nasz dział przypadł obcym, cudzoziemcom - nasze domostwa. Lm 5,03 Sieroty, nie mamy już ojca, a matki nasze jak wdowy. Lm 5,04 Własną wodę za srebro pijemy, za własne drzewo płacimy. Lm 5,05 Pędzą nas z jarzmem na szyi, ustajemy, a nie ma wytchnienia. Lm 5,06 Do Egiptu wyciągaliśmy ręce, i do Asyrii, by nasycić się chlebem. Lm 5,07 Przodkowie nasi zgrzeszyli - ich nie ma, a my dźwigamy ich grzechy. Lm 5,08 Słudzy panują nad nami, nikt nas nie ocala z ich ręki. Lm 5,09 Życiem za chleb płacimy wobec [groźby] miecza w pustyni. Lm 5,10 Jak piec nasza skóra gorąca od straszliwego głodu.

Lm 5,11 Na Syjonie hańbiono kobiety, a dziewice po miastach Judy. Lm 5,12 Rękami [wrogów] wieszani książęta, nie było względów dla starszych. Lm 5,13 Młodzieńcy młyn obracali, chwiali się chłopcy pod drewnem. Lm 5,14 Starsi porzucili bramę, młodzieńcy - swe pieśni.

Lm 5,15 Znikła z serc naszych radość, w żałobę przeszły nam tańce. Lm 5,16 Diadem spadł z naszej głowy, biada nam, bośmy zgrzeszyli. Lm 5,17 Stąd nasze serca chorują i oczy nasze zaćmione.

Lm 5,18 że góra Syjonu - pustkowiem, że po niej krążą szakale. Lm 5,19 Lecz Ty, o Panie, Ty trwasz na wieki, Twój tron - poprzez pokolenia. Lm 5,20 Czemu chcesz o nas zapomnieć na zawsze, po wszystkie dni nas opuścić? Lm 5,21 Nawróć nas, Panie, do Ciebie wrócimy. Dni nasze zamień na dawne! Lm 5,22 Czyżbyś nas całkiem odtrącił? Czy tak bardzo na nas się gniewasz?

1344 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 32

Księga Barucha

Rozdział 1

Ba 1,01 Oto słowa księgi, którą w Babilonie napisał Baruch, syn Neriasza, syna Mach

sejasza, syna Sedecjasza, syna Asadiasza, syna Chilkiasza,

Ba 1,02 w piątym roku, siódmego dnia miesiąca od czasu, jak Chaldejczycy zajęli

Jerozolimę i zniszczyli ją ogniem.

Ba 1,03 Słowa tej księgi czytał Baruch wobec Jechoniasza, syna Jojakima, króla judz

kiego, wobec całego ludu, przychodzącego na to czytanie,

Ba 1,04 wobec możnych, synów królewskich, starszyzny, wobec całego ludu, od naj

mniejszego aż do największego, wobec wszystkich mieszkających w Babilonie

nad rzeką Sud.

Ba 1,05 A oni płakali, pościli i modlili się przed Panem.

Ba 1,06 Nazbierali też srebra, ile kto mógł dać,

Ba 1,07 posłali je do Jerozolimy, do kapłana Jojakima, syna Chilkiasza, syna Sza

loma, i do innych kapłanów, do całego ludu i do znajdujących się z nim w

Jerozolimie.

Ba 1,08 Wówczas też Baruch otrzymał [z powrotem] zabrane niegdyś ze świątyni na

czynia domu Pańskiego dziesiątego miesiąca Siwan, aby je zawieźć do ziemi

judzkiej, srebrne naczynia, które sprawił Sedecjasz, syn Jozjasza, król judz

ki,

Ba 1,09 [zabrane] potem, gdy uprowadził Nabuchodonozor, król babiloński, Jecho

niasza, zwierzchników, rzemieślników, możnych wraz z ludem pospolitym z

Jerozolimy i zaprowadził ich do Babilonu.

Ba 1,10 Rzekli: Posyłamy wam srebro, kupcie za nie, [czego potrzeba] na całopalenie,

ofiarę zadośćczynną i kadzielną, uczyńcie też mannę i ofiarujcie na ołtarzu

Pana, Boga naszego.

1345

Księga 32 - Księga Barucha Rozdział 2

Ba 1,11 Módlcie się o zdrowie Nabuchodonozora, króla babilońskiego, i o zdrowie

Baltazara, syna jego, aby były ich dni jak dni nieba na ziemi.

Ba 1,12 Niech nam Pan da męstwo, niech oświeci nasze oczy, byśmy mogli żyć pod

osłoną Nabuchodonozora, króla babilońskiego, i pod osłoną Baltazara, jego

syna; byśmy im służyli przez wiele dni i znaleźli u nich łaskę.

Ba 1,13 Módlcie się też i za nas do Pana, Boga naszego, ponieważ zgrzeszyliśmy prze

ciw Niemu, a zapalczywość i gniew Jego do obecnej chwili nie odwróciły się

od nas.

Ba 1,14 Przyjmijcie tę księgę, którą wam przesyłamy, aby była odczytywana w dniu

święta i w dniach zebrań.

Ba 1,15 Mówić będziecie: Panu, Bogu naszemu, [należna jest] sprawiedliwość, nam

zaś zawstydzenie oblicza, jak to jest obecnie, oraz każdemu człowiekowi zie

mi judzkiej: mieszkającym w Jerozolimie,

Ba 1,16 królom, zwierzchnikom, kapłanom, prorokom i przodkom naszym, Ba 1,17 ponieważ zgrzeszyliśmy przed Panem,

Ba 1,18 nie wierzyliśmy Jemu, nie byliśmy posłuszni głosowi Pana, Boga naszego, by

pójść za przykazaniami Jego, które nam dał.

Ba 1,19 Od czasu kiedy Pan wyprowadził przodków naszych z ziemi egipskiej, aż do

dnia dzisiejszego byliśmy niewierni wobec Pana, Boga naszego, byliśmy tak

niedbali, iż nie słuchaliśmy Jego głosu.

Ba 1,20 Przylgnęły przeto do nas nieszczęścia i przekleństwo, jakimi Pan zagroził

przez Mojżesza, sługę swego, w dniu, w którym wyprowadził przodków na

szych z Egiptu, aby nam dać ziemię, opływającą w mleko i miód, jak to jest

i obecnie.

Ba 1,21 Nie byliśmy posłuszni głosowi Pana, Boga naszego, [przekazanemu] we wszyst

kich mowach proroków, posłanych do nas.

Ba 1,22 Każdy chodził według zamysłów swego złego serca, służyliśmy bowiem obcym

bogom i czyniliśmy, co jest złe przed oczami Pana, Boga naszego.

Rozdział 2

Ba 2,01 Wypełnił Pan słowa swoje, które wypowiedział przeciw nam, sędziom na

szym, sądzącym Izraela, przeciw królom i zwierzchnikom naszym, przeciw

każdemu z Izraela i Judy.

Ba 2,02 Nigdzie pod niebem nie było ono tak spełnione, jak je spełnił w Jeruzalem

według tego, co było napisane w Prawie Mojżeszowym,

Ba 2,03 że ktoś z nas będzie jadł ciało swojego syna i córki.

Ba 2,04 Dał ich [Bóg] za niewolników wszystkim królestwom, które są wokół, na po

śmiewisko i urąganie narodom, między którymi Pan nas rozproszył.

1346 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 32 - Księga Barucha Rozdział 2

Ba 2,05 Stali się oni jak poddani, a nie panujący, dlatego że zgrzeszyliśmy przeciw

Panu, Bogu naszemu, że nie byliśmy posłuszni Jego głosowi.

Ba 2,06 Panu, Bogu naszemu, [należna jest] sprawiedliwość, a nam i przodkom na

szym dzisiaj zawstydzenie oblicza.

Ba 2,07 Cała niedola, którą Pan zamierzył względem nas, spadła na nas. Ba 2,08 Nie staraliśmy się przebłagać oblicza Pana przez odwrócenie się każdego [z

nas] od zamysłów swojego złego serca.

Ba 2,09 Czuwał Pan nad tym, by sprowadzić niedolę na nas, bo jest sprawiedliwy we

wszystkich dziełach swoich, które nam nakazał.

Ba 2,10 Nie słuchaliśmy Jego głosu, by postępować według przykazań Pana, które

nam dał.

Ba 2,11 A teraz, Panie, Boże Izraela, który wyprowadziłeś lud swój z ziemi egipskiej

ręką potężną wśród znaków cudownych, wielką siłą, ramieniem wyciągniętym

w górę i uczyniłeś sobie imię, aż do dnia dzisiejszego

Ba 2,12 zgrzeszyliśmy, bezbożnie i niegodziwie postąpiliśmy, Panie, Boże nasz, prze

ciw wszystkim sprawiedliwym rozporządzeniom Twoim.

Ba 2,13 Niech się odwróci od nas zapalczywość Twoja, bo mało nas ocalało między

narodami, wśród których nas rozproszyłeś.

Ba 2,14 Wysłuchaj, Panie, modlitw i próśb naszych, wybaw nas dla siebie samego!

Daj nam łaskę przed obliczem tych, co nas uprowadzili,

Ba 2,15 aby poznała cała ziemia, żeś Ty Pan, Bóg nasz, że imię Twoje jest wzywane

nad Izraelem i nad narodem jego.

Ba 2,16 Panie, spojrzyj ze świętego przybytku swego i wspomnij na nas! Nakłoń,

Panie, ucha swego i wysłuchaj!

Ba 2,17 Otwórz, Panie, swe oczy i zobacz, że to nie umarli przebywający w Szeolu,

którym tchnienie ich wnętrza odjęto, oddadzą Ci chwałę i uwielbienie, Ba 2,18 lecz dusza zasmucona z powodu wielkości [zła], ten, kto chodzi schylony i zbo

lały, oczy niedomagające, dusza przymierająca z głodu, oddadzą Ci chwałę i

sprawiedliwość, Panie!

Ba 2,19 Albowiem nie na sprawiedliwych czynach przodków ani królów naszych się

opieramy, gdy prosimy Cię o miłosierdzie nad nami, Panie, Boże nasz! Ba 2,20 Zesłałeś bowiem zapalczywość i gniew swój na nas, jak to ogłosiłeś przez

proroków, sługi swoje:

Ba 2,21 Tak mówi Pan: Nachylcie barki swe i służcie królowi babilońskiemu, a miesz

kać będziecie w ziemi, którą dałem przodkom waszym.

Ba 2,22 A jeżeli nie posłuchacie głosu Pana, aby służyć królowi babilońskiemu, Ba 2,23 zabiorę z miast Judy i z Jeruzalem głos radości i wesela, głos oblubieńca i

oblubienicy, a cała ziemia będzie pustkowiem bez mieszkańców. Ba 2,24 Lecz nie posłuchaliśmy głosu Twego, by służyć królowi babilońskiemu, więc

wypełniłeś słowa, które mówiłeś przez proroków, sługi swoje, że będą wynie

sione kości królów i przodków naszych z miejsca swego.

1347 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 32 - Księga Barucha Rozdział 3

Ba 2,25 A oto są porzucone na skwar dnia i ziąb nocy. Pomarli oni z powodu okropnej

nędzy, głodu, miecza i zarazy.

Ba 2,26 Uczyniłeś z domem, gdzie wzywano imienia Twojego, to, co jest obecnie, z

powodu złości domu Izraela i domu Judy.

Ba 2,27 Postąpiłeś jednak względem nas, Panie, Boże nasz, według całej swej łagod

ności i wielkiego miłosierdzia swego,

Ba 2,28 stosownie do słów wypowiedzianych przez sługę twego Mojżesza w dniu, kie

dy kazałeś mu pisać Prawo Twoje przed obliczem synów Izraela, mówiąc: Ba 2,29 Jeżeli nie będziecie posłuszni głosowi mojemu, ten wielki i liczny tłum stanie

się małym między narodami, gdzie go rozproszę.

Ba 2,30 Wiem, że nie posłuchają Mnie, bo są ludem o twardym karku, nawrócą się

jednak do serca swego w ziemi wygnania.

Ba 2,31 Poznają wówczas, żem Ja ich Pan i Bóg. Dam im serce i uszy otwarte, Ba 2,32 chwalić Mię będą w ziemi wygnania swego i pamiętać o imieniu moim. Ba 2,33 Odwrócą się od swojej postawy twardego karku i od złych czynów swoich,

ponieważ przypomną sobie los przodków, którzy grzeszyli przed Panem. Ba 2,34 Sprowadzę ich do ziemi, którą poprzysiągłem ich ojcom: Abrahamowi, Iza

akowi i Jakubowi. Będą panować nad nią, rozmnożę ich, nie będą w małej

liczbie.

Ba 2,35 Zawrę z nimi przymierze wieczne, Ja będę Bogiem ich, a oni będą ludem

moim. Nie usunę więcej ludu mego, Izraela, z ziemi, którą im dałem.

Rozdział 3

Ba 3,01 Panie wszechwładny, Boże Izraela, dusza w ucisku i duch zgnębiony woła do

Ciebie.

Ba 3,02 Wysłuchaj, Panie, zmiłuj się, ponieważ zgrzeszyliśmy przed Tobą. Ba 3,03 Ty trwasz na wieki, a my nic nie znaczymy.

Ba 3,04 Panie wszechwładny, Boże Izraela, wysłuchaj modlitwy umarłych Izraela i

synów tych, którzy grzeszyli wobec Ciebie, którzy nie słuchali głosu Pana,

Boga swego. Stąd przylgnęły do nas te nieszczęścia.

Ba 3,05 Nie pamiętaj o grzechach przodków naszych, lecz pomnij obecnie na ramię

Twe i imię Twoje.

Ba 3,06 Tak, boś Ty Pan i Bóg nasz, przeto chwalić Cię będziemy, Panie! Ba 3,07 Dlatego bowiem dałeś bojaźń Twą sercom naszym, abyśmy wzywali imienia

Twego i żebyśmy Cię chwalili na wygnaniu naszym, ponieważ odwracamy od

serc naszych wszelką niegodziwość przodków, którzy grzeszyli przed Tobą. Ba 3,08 Oto my dzisiaj na wygnaniu, gdzie rozproszyłeś nas na pośmiewisko, prze

kleństwo i za karę za wszystkie niegodziwości przodków, którzy odstąpili od

1348 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 32 - Księga Barucha Rozdział 3

Pana, Boga naszego.

Ba 3,09 Bądź posłuszny, Izraelu, przykazaniom życiodajnym, nakłoń ucha, by poznać

mądrość.

Ba 3,10 Cóż się to stało, Izraelu, że jesteś w kraju nieprzyjaciół, wynędzniały w ziemi

obcej,

Ba 3,11 uważany za nieczystego na równi z umarłymi, zaliczony do tych, co schodzą

do Szeolu?

Ba 3,12 Opuściłeś źródło mądrości.

Ba 3,13 Gdybyś chodził po drodze Bożej, mieszkałbyś w pokoju na wieki. Ba 3,14 Naucz się, gdzie jest mądrość, gdzie jest siła i rozum, a poznasz równocześnie,

gdzie jest długie i szczęśliwe życie, gdzie jest światłość dla oczu i pokój. Ba 3,15 Lecz któż znalazł jej miejsce lub kto wszedł do jej skarbców? Ba 3,16 Gdzież są zwierzchnicy narodów i panujący nad zwierzętami ziemi, Ba 3,17 ci, co igrają z ptakami powietrznymi, ci, co gromadzą srebro i złoto, w któ

rych ludzie złożyli ufność, a nie ma końca nabywaniu tych rzeczy, Ba 3,18 którzy obrabiają srebro, trudzą się, tak że prawie nie kończy się ich praca? Ba 3,19 Zniknęli i do Szeolu zstąpili, a inni stanęli na ich miejsce. Ba 3,20 Młodsi ujrzeli światło i zamieszkali na ziemi, ale drogi mądrości nie pojęli, Ba 3,21 nie poznali jej ścieżek ani jej nie uchwycili, a synowie ich od drogi swej daleko

odeszli.

Ba 3,22 Nie słyszano o niej w Kanaanie ani w Temanie jej nie widziano. Ba 3,23 Synowie Hagar ubiegają się o mądrość tej ziemi, kupcy Merranu i Temanu,

opowiadający baśnie i poszukiwacze wiedzy, drogi mądrości nie znają ani nie

pamiętają o jej ścieżkach.

Ba 3,24 O Izraelu, jakże wielki jest dom Boga, jakże obszerne miejsce posiadłości

Jego!

Ba 3,25 Wielki i nie mający końca, wysoki i niezmierzony.

Ba 3,26 Tam urodzili się olbrzymi, sławni od początku, wielcy, biegli w walce. Ba 3,27 Ale nie tych wybrał Bóg ani im nie dał drogi do mądrości. Ba 3,28 Zginęli dlatego, że mądrości nie mieli, zginęli z powodu swej nierozwagi. Ba 3,29 Któż wstąpił do nieba, aby ją wziąć, któż ją z obłoków sprowadził? Ba 3,30 Któż przeprawił się przez morze, a znalazł ją i przywiózł ją w zamian za

najlepsze złoto?

Ba 3,31 Nie ma nikogo, kto by znał jej drogę i kto by rozpoznał jej ścieżkę. Ba 3,32 Lecz zna ją Wszechwiedzący i wynajdzie ją swoją mądrością. Ten, który na

czas bezkresny urządził ziemię i napełnił ją stworzeniami czworonożnymi, Ba 3,33 wysłał światło i poszło, wezwał je, a ono posłuchało Go ze drżeniem. Ba 3,34 Gwiazdy radośnie świecą na swoich strażnicach.

Ba 3,35 Wezwał je. Odpowiedziały: "Jesteśmy". Z radością świecą swemu Stwórcy. Ba 3,36 On jest Bogiem naszym. I żaden inny nie może z Nim się równać. Ba 3,37 Zbadał wszystkie drogi mądrości i dał ją słudze swemu, Jakubowi, i Izraelowi,

1349 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 32 - Księga Barucha Rozdział 4

umiłowanemu swojemu.

Ba 3,38 Potem ukazała się ona na ziemi i zaczęła przebywać wśród ludzi.

Rozdział 4

Ba 4,01 Tą mądrością jest księga przykazań Boga i Prawo trwające na wieki. Wszyscy,

którzy się go trzymają, żyć będą. Którzy je zaniedbują, pomrą. Ba 4,02 Nawróć się, Jakubie, trzymaj się go, chodź w blasku jego światła! Ba 4,03 Nie dawaj chwały swojej obcemu ani innemu narodowi twych przywilejów! Ba 4,04 Szczęśliwi jesteśmy, o Izraelu, że znamy to, co się Bogu podoba. Ba 4,05 Bądź dobrej myśli, narodzie mój, pamiątko Izraela!

Ba 4,06 Zostaliście zaprzedani poganom, ale nie na zatracenie, dlatego zostaliście wy

dani nieprzyjaciołom, iż pobudziliście Boga do gniewu.

Ba 4,07 Rozgniewaliście bowiem Stworzyciela swego ofiarami składanymi złym du

chom, a nie Bogu.

Ba 4,08 Zapomnieliście o waszym Żywicielu, Bogu wiekuistym, zasmuciliście też Je

rozolimę, która was wychowała.

Ba 4,09 Widziała bowiem przychodzący na was gniew Boży i rzekła: "Słuchajcie, są

siedzi Syjonu, Bóg zasmucił mnie bardzo,

Ba 4,10 widzę bowiem niewolę moich synów i córek, jaką im zesłał Przedwieczny. Ba 4,11 Wyżywiłam ich z radością, a odesłałam z płaczem i smutkiem. Ba 4,12 Niech nikt się nie śmieje, żem wdowa i opuszczona przez wielu. Zostałam

opuszczona z powodu grzechów dzieci moich, ponieważ wyłamały się spod

prawa Bożego.

Ba 4,13 Nie poznały słusznych rozporządzeń Twoich ani nie kroczyły drogami przyka

zań Bożych, ani nie weszły na ścieżki wychowania w Twojej sprawiedliwości. Ba 4,14 Przyjdźcie, sąsiedzi Syjonu! Przypomnijcie sobie niewolę moich synów i córek,

jaką im zesłał Przedwieczny.

Ba 4,15 Sprowadził na nich naród z daleka, naród bezczelny, obcego języka, który nie

uszanował starca ani nie ulitował się nad dzieckiem.

Ba 4,16 Uprowadził umiłowanych Wdowy i pozbawił córek Opuszczoną. Ba 4,17 Ja zaś jak wam mogę pomóc?

Ba 4,18 Ten, który zesłał na was to zło, wybawi was z rąk nieprzyjaciół. Ba 4,19 Idźcie, dzieci, idźcie, ja zaś sama i opuszczona zostać muszę. Ba 4,20 Zdjęłam szatę pokoju, a przyoblekłam się w wór mojej modlitwy i wołać będę

do Przedwiecznego w czasie dni moich.

Ba 4,21 Miejcie ufność, dzieci, wołajcie do Boga, a wyrwie was z mocy, z ręki nie

przyjaciół.

Ba 4,22 Ja zaś z ufnością oddałam Przedwiecznemu wybawienie wasze i rozradował

1350 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 32 - Księga Barucha Rozdział 5

mię Święty miłosierdziem, jakie okaże wam prędko Przedwieczny, wasz Zbaw

ca.

Ba 4,23 Wysłałam was ze smutkiem i płaczem, a Bóg odda mi was z radością i wese

lem na wieki.

Ba 4,24 Jak bowiem teraz sąsiedzi Syjonu widzieli wasze wygnanie, tak oglądać będą

wasze zbawienie, sprawione przez Boga, które przyjdzie wam z wielką chwałą

i okazałością Przedwiecznego.

Ba 4,25 Dzieci, cierpliwie znieście gniew, jaki Bóg zesłał na was. Prześladuje cię twój

nieprzyjaciel, ale wnet ujrzysz zagładę jego i na karku jego staniesz. Ba 4,26 Moje dzieci pieszczone szły drogami przykrymi, zostały uprowadzone jak sta

do zagrabione przez nieprzyjaciół.

Ba 4,27 Ufajcie, dzieci, wołajcie do Boga, a Ten, który dopuścił to na was, będzie

pamiętał o was.

Ba 4,28 Jak bowiem błądząc myśleliście o odstąpieniu od Boga, tak teraz, nawróciw

szy się, szukajcie Go dziesięciokrotnie.

Ba 4,29 Albowiem Ten, co zesłał na was to zło, przywiedzie radość wieczną wraz z

wybawieniem waszym".

Ba 4,30 Nie upadaj na duchu, Jeruzalem, pocieszy cię Ten, który ci nadał imię. Ba 4,31 Biada tym, którzy cię skrzywdzili i cieszą się z twego nieszczęścia. Ba 4,32 Biada tym miastom, którym służą twe dzieci, biada temu, które przyjęło

twych synów.

Ba 4,33 Jak bowiem cieszyło się twoim zniszczeniem i radowało się twoim upadkiem,

tak będzie zasmucone własnym spustoszeniem.

Ba 4,34 Odbiorę mu radość z wielkiej liczby mieszkańców, a pycha jego przemieni się

w smutek.

Ba 4,35 Albowiem Przedwieczny ześle na nie ogień przez wiele dni i długi czas złe

duchy zamieszkiwać je będą.

Ba 4,36 Jerozolimo, spojrzyj na Wschód i zobacz radość, która ci przychodzi od Pa

na.

Ba 4,37 Oto idą synowie twoi, których wysłałaś, idą, zebrani ze wschodu i zachodu

na słowo Świętego, ciesząc się chwałą Boga.

Rozdział 5

Ba 5,01 Złóż, Jeruzalem, szatę smutku i utrapienia swego, a przywdziej wspaniałe

szaty chwały, dane ci na zawsze przez Pana.

Ba 5,02 Oblecz się płaszczem sprawiedliwości, pochodzącej od Boga, włóż na głowę

swą koronę chwały Przedwiecznego!

Ba 5,03 Albowiem Bóg chce pokazać wspaniałość twoją wszystkiemu, co jest pod

1351 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 32 - Księga Barucha Rozdział 6

niebem.

Ba 5,04 Imię twe u Boga na wieki będzie nazwane: "Pokój sprawiedliwości i chwała

pobożności!"

Ba 5,05 Podnieś się, Jeruzalem! Stań na miejscu wysokim, spojrzyj na Wschód, zo

bacz twe dzieci, zgromadzone na słowo Świętego od wschodu słońca aż do

zachodu, rozradowane, że Bóg o nich pamiętał.

Ba 5,06 Wyszli od ciebie pieszo, pędzeni przez wrogów, a Bóg przyprowadzi ich nie

sionych z chwałą, jakby na tronie królewskim.

Ba 5,07 Albowiem postanowił Bóg zniżyć każdą górę wysoką, pagórki odwieczne, doły

zasypać do zrównania z ziemią, aby bezpiecznie mógł kroczyć Izrael w chwale

Pana.

Ba 5,08 Na rozkaz Pana lasy i drzewa pachnące ocieniać będą Izraela. Ba 5,09 Z radością bowiem poprowadzi Bóg Izraela do światła swej chwały z wła

ściwą sobie sprawiedliwością i miłosierdziem. Odpis listu, wysłanego przez

Jeremiasza do tych, którzy jako niewolnicy mieli być uprowadzeni przez kró

la babilońskiego do Babilonu, by im oznajmić, co mu Bóg polecił.

Rozdział 6

Ba 6,01 Z powodu grzechów, jakie popełniliście przeciw Bogu, będziecie uprowadzeni

do niewoli do Babilonu przez króla babilońskiego, Nabuchodonozora. Ba 6,02 Gdy już wejdziecie do Babilonu, pozostaniecie tam przez wiele lat, na długi

czas, aż do siedmiu pokoleń. Potem wyprowadzę was stamtąd w pokoju. Ba 6,03 Oto ujrzycie w Babilonie niesionych na ramionach bogów ze srebra, złota i

drzewa, którzy strach wzbudzać będą w poganach.

Ba 6,04 Uważajcie więc, byście się nie upodobnili do cudzoziemców i by was nie ogar

nęła bojaźń przed tymi bogami.

Ba 6,05 Kiedy zobaczycie tłum, który idąc przed i za nimi cześć oddawać im będzie

cie, powiedzcie sobie w myśli: Tobie należy się cześć, o Panie!

Ba 6,06 Mój bowiem anioł jest z wami i on sam szukać będzie dusz waszych. Ba 6,07 Rzemieślnik wygładził język tych bogów, sami zaś, pozłoceni i posrebrzeni,

są oszustwem i nie mogą mówić.

Ba 6,08 Jak pannie, która kocha się w strojach, oni robią wieńce na głowy swoich

bogów.

Ba 6,09 Zdarza się, że kapłani kradną złoto i srebro swoim bogom i obracają na wła

sne potrzeby, dają je też nierządnicom spod dachu.

Ba 6,10 Ubierają w szaty, jak ludzi, bogów srebrnych, złotych i drewnianych, którzy

nie mogą obronić się przed rdzą i robakami.

Ba 6,11 Gdy przywdziewają ich w szkarłatne szaty, ścierają z ich twarzy kurz świą

1352 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 32 - Księga Barucha Rozdział 6

tyni, który w wielkiej obfitości na nich osiada.

Ba 6,12 Ten trzyma berło, jakby jaki rządca kraju, ale nie może zabić, jeśliby kto

przeciw niemu wykroczył.

Ba 6,13 Ów trzyma w prawicy miecz i siekierę, ale nie obroni siebie w czasie wojny

ani przed złodziejami.

Ba 6,14 Stąd jasną jest rzeczą, że nie są bogami; więc się ich nie bójcie! Ba 6,15 Jak naczynie stłuczone staje się dla człowieka niepożyteczne, tak się rzecz

ma z ich bogami, umieszczonymi w świątyniach.

Ba 6,16 Oczy mają pełne kurzu, unoszącego się spod nóg chodzących. Ba 6,17 Jak ten, co obraził króla, wokół ma zamknięte dziedzińce, jako skazany na

śmierć, tak kapłani obwarowują ich świątynie drzwiami, zamkami i zasuwa

mi, aby nie byli ograbieni przez złodziei.

Ba 6,18 Światła zapalają i to w większej liczbie niż dla siebie, a żadnego z nich ci

bogowie ujrzeć nie mogą.

Ba 6,19 Są oni jak belka w domu: wnętrze ich, jak powiadają, jest stoczone, bo robac

two, wychodzące z ziemi, pożera ich wraz z ubiorem, a oni tego nie czują. Ba 6,20 Oblicze mają czarne od dymu unoszącego się ze świątyni. Ba 6,21 Na ciała i głowy ich zlatują nietoperze, jaskółki i inne ptaki, i koty po nich

łażą.

Ba 6,22 Stąd poznajecie, że nie są bogami, dlatego się ich nie bójcie. Ba 6,23 Złoto, którym dla ozdoby są pokryci, nie będzie błyszczeć, jeśli ktoś śniedzi

z niego nie zetrze. Ani nie czuli oni, kiedy ich odlano.

Ba 6,24 I chociażby byli kupieni nie wiedzieć za jak wielką cenę, nie ma w nich ducha. Ba 6,25 Ponieważ nie mają nóg, na ramionach muszą być noszeni, pokazując w ten

sposób ludziom swą nicość. Muszą się też czuć zawstydzeni ich czciciele tym,

że gdy któryś z nich przypadkiem upadnie, to go sami podnoszą. Ba 6,26 Jeżeli zaś ktoś go prosto postawi, nie może poruszyć się sam, a jeżeli będzie

nachylony, prosto nie stanie. Dlatego jak przed zmarłymi stawia się im dary. Ba 6,27 Kapłani ofiary bogom składane sprzedają na własne potrzeby, podobnie ich

żony marynują dla siebie mięso z ofiar, a nie dają z nich ani biednemu ani

choremu. Kobiety ich w okresie słabości miesięcznej oraz po połogu dotykają

ofiar.

Ba 6,28 Stąd wiecie, że nie są bogami, i nie bójcie się ich.

Ba 6,29 Jakżeż ich nazwać bogami? Przecież kobiety składają ofiary bogom srebrnym,

złotym i drewnianym.

Ba 6,30 Kapłani siedzą w świątyniach, mając płaszcze rozdarte, brody i czaszki ogo

lone, głowy nieprzykryte.

Ba 6,31 Ryczą i krzyczą przed bogami swymi, jak to niektórzy czynią na stypie po

grzebowej.

Ba 6,32 Kapłani biorą ubiory bogów i przyodziewają nimi swoje żony i dzieci. Ba 6,33 A jeśli im kto co dobrego zrobi albo co złego, nie mają możności za to od

1353 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 32 - Księga Barucha Rozdział 6

płacić. Nie mogą też króla ustanowić ani złożyć go z tronu.

Ba 6,34 Nie mogą też dać ani bogactw, ani miedziaków. Jeśliby kto jaki ślub złożył,

a nie dotrzymał go, nie będą tego dochodzić.

Ba 6,35 Nie wyrwą człowieka ze śmierci ani też nie wybawią słabego z ręki mocnego. Ba 6,36 Niewidomemu wzroku nie przywrócą ani nie pomogą uciśnionemu. Ba 6,37 Nad wdową się nie ulitują ani też nie będą dobrodziejami sierot. Ba 6,38 Bogowie drewniani, pozłoceni i posrebrzeni mogą być przyrównani do kamie

ni wziętych z gór, a tych, którzy im cześć oddają, spotka hańba. Ba 6,39 Jakżeż więc można myśleć o nich, że są bogami, albo ich tak nazywać? Ba 6,40 Owszem, sami Chaldejczycy ich znieważają: gdy zobaczą jakiegoś niemego,

który nie może mówić, przynoszą Bela, prosząc go, by go obdarzył mową,

jakby on mógł ich usłyszeć.

Ba 6,41 A nie mogą pojąć, że takich bogów należy porzucić: do tego stopnia rozumu

nie mają.

Ba 6,42 Kobiety opasane sznurami siedzą przy drogach, palą otręby, jakby kadzidło. Ba 6,43 Skoro którejś z nich udało się oddać któremu z przechodzących, to ta natrząsa

się z sąsiadki, że nie była tak zaszczycona jak ona i że jej sznur nie został

przerwany.

Ba 6,44 Wszystko, co się dla nich czyni, jest oszustwem. Jakże więc można sądzić lub

mówić, że to są bogowie?

Ba 6,45 Rzemieślnicy i złotnicy zrobili ich - niczym innym nie są, tylko tym, czym

oni chcieli, aby byli.

Ba 6,46 Sami rzemieślnicy nie osiągnęli długiego wieku, w jakiż więc sposób ich wy

twory mają być bogami?

Ba 6,47 Pozostawili więc swym potomkom hańbę i oszustwo.

Ba 6,48 Kiedy przyjdzie czas wojny i klęski, wówczas kapłani naradzają się, gdzie

ukryć się wraz z nimi.

Ba 6,49 Jakże więc nie pojąć tego, że nie są bogami ci, którzy nie mogą zachować

siebie od wojny i klęsk?

Ba 6,50 Dlatego niech będzie wiadomo, że rzeczy drewniane, pozłacane i posrebrzane

są oszustwem. Wszystkie narody i wszyscy królowie niech wiedzą, że nie są

one bogami, ale dziełem rąk ludzkich i żadnego działania Bożego w nich nie

ma.

Ba 6,51 Któż więc nie pozna, że nie są bogami?

Ba 6,52 Żadnego króla nad krajem nie postawią ani deszczu nie ześlą ludziom. Ba 6,53 Spraw ich nie rozsądzą ani nie uwolnią skrzywdzonego, są jakby wrony mię

dzy niebem a ziemią.

Ba 6,54 Kiedy pożar wybuchnie w świątyni bogów drewnianych, pozłacanych i po

srebrzanych, kapłani ich uciekają i ocalają się, a oni sami jak belki w środku

[pozostają] i palą się.

Ba 6,55 Nie mogą się oprzeć ani królowi, ani nieprzyjacielowi.

1354 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 32 - Księga Barucha Rozdział 6

Ba 6,56 Jakże więc może się komu wydać albo może kto myśleć, że są bogami? Ba 6,57 Bogowie drewniani, posrebrzani i pozłacani ani przed złodziejami, ani przed

rozbójnikami nie mogą się obronić, którzy jako silniejsi od nich zabierają im

złoto, srebro i ubranie, co jest na nich, i odchodzą, a oni nie mogą obronić

siebie.

Ba 6,58 Dlatego lepiej jest być królem, który może pokazać swe męstwo, albo poży

tecznym w domu naczyniem, którym posługuje się właściciel, niż tymi fał

szywymi bogami; albo bramą domu, która ochrania wszystko, co jest w nim,

niż tymi fałszywymi bogami; albo kolumną drewnianą w pałacu królewskim,

niż tymi fałszywymi bogami.

Ba 6,59 Słońce, księżyc i gwiazdy, które świecą i otrzymały zadanie, by były poży

teczne, są chętnie posłuszne.

Ba 6,60 Podobnie i błyskawica, kiedy zabłyśnie, jest piękna dla wzroku. Dlatego też

i wiatr wieje w każdym miejscu.

Ba 6,61 Podobnie i chmury, kiedy otrzymają od Boga polecenie, by przelatywać nad

całą ziemią, wykonują nakaz; także i piorun z wysoka zesłany, aby niszczyć

góry i lasy, wykonuje polecenie.

Ba 6,62 A ci ani wyglądem, ani siłą, nie dadzą się [z nimi] porównać. Ba 6,63 Stąd wcale nie należy mniemać, że są oni bogami, ani ich tak nazywać, nie

mogą bowiem ani karać, ani dobrze czynić ludziom.

Ba 6,64 Gdy więc wiecie, że nie są bogami, nie bójcie się ich!

Ba 6,65 Nie złorzeczą oni ani nie błogosławią królom.

Ba 6,66 Poganom znaków na niebie nie ukażą, nie błyszczą jak słońce ani nie świecą

jak księżyc.

Ba 6,67 Zwierzęta są od nich mocniejsze, mogą bowiem uciec do kryjówki i tak pomóc

sobie.

Ba 6,68 W żaden sposób nie stwierdziliśmy, że są bogami, dlatego się ich nie bójcie! Ba 6,69 Jak straszydło na grządce ogórkowej, które niczego nie strzeże, tacy są ich

bogowie drewniani, pozłacani i posrebrzani.

Ba 6,70 Podobnie można przyrównać ich bogów drewnianych, pozłacanych i posre

brzanych do krzaka cierniowego w ogrodzie, na którym siada każdy ptak,

albo do trupa porzuconego w ciemnościach.

Ba 6,71 Z purpury i bisiorów, które na nich butwieją, poznajecie, że nie są bogami.

Na koniec oni sami będą stoczeni [przez robactwo] i staną się przedmiotem

hańby w kraju.

Ba 6,72 Przeto lepszy jest człowiek sprawiedliwy, który nie posiada bożków, będzie

bowiem daleko od hańby.

1355 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33

Księga Ezechiela

Rozdział 1

Ez 1,01 Działo się to roku trzydziestego, dnia piątego czwartego miesiąca, gdy się

znajdowałem wśród zesłańców nad rzeką Kebar. Otworzyły się niebiosa i do

świadczyłem widzenia Bożego.

Ez 1,02 Piątego dnia miesiąca - rok to był piąty od uprowadzenia do niewoli króla

Jojakina

Ez 1,03 Pan skierował słowo do kapłana Ezechiela, syna Buziego, w ziemi Chaldej

czyków nad rzeką Kebar; była tam nad nim ręka Pańska.

Ez 1,04 Patrzyłem, a oto wiatr gwałtowny nadszedł od północy, wielki obłok i ogień

płonący "oraz blask dokoła niego", a z jego środka [promieniowało coś] jakby

połysk stopu złota ze srebrem, "ze środka ognia".

Ez 1,05 Pośrodku było coś, co było podobne do czterech istot żyjących. Oto ich wy

gląd: miały one postać człowieka.

Ez 1,06 Każda z nich miała po cztery twarze i po cztery skrzydła. Ez 1,07 Nogi ich były proste, stopy ich zaś były podobne do stóp cielca; lśniły jak

brąz czysto wygładzony.

Ez 1,08 Miały one pod skrzydłami ręce ludzkie po swych czterech bokach. Oblicza "i

skrzydła" owych czterech istot

Ez 1,09 skrzydła ich mianowicie przylegały wzajemnie do siebie - nie odwracały się,

gdy one szły; każda szła prosto przed siebie.

Ez 1,10 Oblicza ich miały taki wygląd: każda z czterech istot miała z prawej strony

oblicze człowieka i oblicze lwa, z lewej zaś strony każda z czterech miała ob

licze wołu i oblicze orła,

Ez 1,11 "oblicza ich" i skrzydła ich były rozwinięte ku górze; dwa przylegały wza

jemnie do siebie, a dwa okrywały ich tułowie.

1356

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 2

Ez 1,12 Każda posuwała się prosto przed siebie; szły tam, dokąd duch je prowadził;

idąc nie odwracały się.

Ez 1,13 W środku pomiędzy tymi istotami żyjącymi pojawiły się jakby żarzące się w

ogniu węgle, podobne do pochodni, poruszające się między owymi istotami

żyjącymi. Ogień rzucał jasny blask i z ognia wychodziły błyskawice. Ez 1,14 Istoty żyjące biegały tam i z powrotem jak gdyby błyskawice. Ez 1,15 Przypatrzyłem się tym istotom żyjącym, a oto przy każdej z tych czterech

istot żyjących znajdowało się na ziemi jedno koło.

Ez 1,16 Wygląd tych kół "i ich wykonanie" odznaczały się połyskiem tarsziszu, a

wszystkie cztery miały ten sam wygląd i wydawało się, jakby były wykonane

tak, że jedno koło było w drugim.

Ez 1,17 Mogły chodzić w czterech kierunkach; gdy zaś szły, nie odwracały się idąc. Ez 1,18 Obręcz ich była ogromna; przypatrywałem się im i oto: obręcz u tych wszyst

kich czterech była pełna oczu wokoło.

Ez 1,19 A gdy te istoty żyjące się posuwały, także koła posuwały się razem z nimi,

gdy zaś istoty podnosiły się z ziemi, podnosiły się również koła. Ez 1,20 Dokądkolwiek poruszał je duch, tam szły także koła; równocześnie podnosiły

się z nimi, ponieważ duch życia znajdował się w kołach.

Ez 1,21 Gdy się poruszały [te istoty], ruszały się i koła, a gdy przestawały, również

i koła się zatrzymywały: gdy one podnosiły się z ziemi, koła podnosiły się

również, ponieważ duch życia znajdował się w kołach.

Ez 1,22 Nad głowami tych istot żyjących było coś jakby sklepienie niebieskie, jakby

kryształ lśniący, rozpostarty ponad ich głowami, ku górze.

Ez 1,23 Pod sklepieniem skrzydła ich były wzniesione, jedno obok drugiego; każde

miało ich po dwa, którymi pokrywały swoje tułowie.

Ez 1,24 Gdy szły, słyszałem poszum ich skrzydeł jak szum wielu wód, jak głos Wszech

mogącego, odgłos ogłuszający jak zgiełk obozu żołnierskiego; natomiast gdy

stały, skrzydła miały opuszczone.

Ez 1,25 Nad sklepieniem które było nad ich głowami, rozlegał się głos; gdy stały,

skrzydła miały opuszczone".

Ez 1,26 Ponad sklepieniem, które było nad ich głowami, było coś, o miało wygląd

szafiru, a miało kształt tronu, a na nim jakby zarys postaci człowieka. Ez 1,27 Następnie widziałem coś jakby połysk stopu złota ze srebrem, "który wyglą

dał jak ogień wokół niego". Ku górze od tego, co wyglądało jak biodra, i w

dół od tego, co wyglądało jak biodra, widziałem coś, co wyglądało jak ogień,

a wokół niego promieniował blask.

Ez 1,28 Jak pojawienie się tęczy na obłokach w dzień deszczowy, tak przedstawiał się

ów blask dokoła. Taki był widok tego, co było podobne do chwały Pańskiej.

Oglądałem ją. Następnie upadłem na twarz i usłyszałem głos Mówiącego.

1357 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 3

Rozdział 2

Ez 2,01 Rzekł On do mnie: "Synu człowieczy, stań na nogi. Będę do ciebie mówił". Ez 2,02 I wstąpił we mnie duch, "gdy do mnie mówił", i postawił mnie na nogi; potem

słuchałem Tego, który do mnie mówił.

Ez 2,03 Powiedział mi: "Synu człowieczy, posyłam cię do synów Izraela, do ludu

buntowników, którzy Mi się sprzeciwili. Oni i przodkowie ich występowali

przeciwko Mnie aż do dnia dzisiejszego.

Ez 2,04 To ludzie o bezczelnych twarzach i zatwardziałych sercach; posyłam cię do

nich, abyś im powiedział: Tak mówi Pan Bóg.

Ez 2,05 A oni czy będą słuchać, czy też zaprzestaną - są bowiem ludem opornym

przecież będą wiedzieli, że prorok jest wśród nich.

Ez 2,06 A ty, synu człowieczy, nie bój się ich ani się nie lękaj ich słów, nawet gdyby

wokół ciebie były osty i ciernie i gdybyś się znalazł wśród skorpionów. Nie

obawiaj się ich słów ani się nie lękaj ich twarzy, bo to lud oporny. Ez 2,07 Przekażesz im moje słowa: czy będą słuchać, czy też zaprzestaną, bo przecież

są buntownikami.

Ez 2,08 Ty więc, synu człowieczy, słuchaj tego, co ci powiem. Nie opieraj się, jak ten

lud zbuntowany. Otwórz usta swoje i zjedz, co ci podam".

Ez 2,09 Popatrzyłem, a oto wyciągnięta była w moim kierunku ręka, w której był

zwój księgi.

Ez 2,10 Rozwinęła go przede mną; był zapisany z jednej i drugiej strony, a opisane w

nim były narzekania, wzdychania i biadania.

Rozdział 3

Ez 3,01 A On rzekł do mnie: "Synu człowieczy, zjedz to, co masz przed sobą. Zjedz

ten zwój i idź przemawiać do Izraelitów!"

Ez 3,02 Otworzyłem więc usta, a On dał mi zjeść ów zwój,

Ez 3,03 mówiąc do mnie: "Synu człowieczy, nasyć żołądek i napełnij wnętrzności swo

je tym zwojem, który ci podałem". Zjadłem go, a w ustach moich był słodki

jak miód.

Ez 3,04 Potem rzekł do mnie: "Synu człowieczy, udaj się do domu Izraela i przema

wiaj do nich moimi słowami.

Ez 3,05 Jesteś bowiem posłany nie do ludu o mowie niezrozumiałej lub trudnym ję

zyku, ale do domu Izraela;

Ez 3,06 nie do wielu narodów o niezrozumiałej mowie i o trudnym języku, których

słów byś nie rozumiał. Chociaż gdybym cię do nich posłał, usłuchaliby cie

1358 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 3

bie.

Ez 3,07 Jednakże dom Izraela nie zechce cię posłuchać, ponieważ i Mnie słuchać nie

chce. Cały bowiem dom Izraela ma oporne czoło i zatwardziałe serce. Ez 3,08 Oto Ja uczyniłem twarz twoją odporną jak ich twarze i czoło twoje twardym

jak ich czoła,

Ez 3,09 dałem ci czoło jak diament, twardszy od krzemienia. Nie bój się ich, nie lękaj

się ich oblicza, chociaż są ludem opornym".

Ez 3,10 Wreszcie powiedział mi: "Synu człowieczy, weź sobie do serca wszystkie sło

wa, które wyrzekłem do ciebie, i przyjmij je do swoich uszu!

Ez 3,11 Udasz się do zesłańców, do twoich rodaków i powiesz im: Tak mówi Pan Bóg,

czy będą słuchać, czy też nie".

Ez 3,12 Wówczas podniósł mnie duch i usłyszałem za sobą odgłos ogromnego huku,

gdy chwała Pańska unosiła się z miejsca, w którym przebywała. Ez 3,13 Ten ogromny huk to szum uderzających o siebie skrzydeł istot żyjących i

odgłos kół obok nich.

Ez 3,14 A duch podniósł mnie i zabrał. I poszedłem zgorzkniały, z podnieceniem w

duszy, a mocna ręka Pańska spoczywała nade mną.

Ez 3,15 Przybyłem do zesłańców, do Tell-Abib, osiedlonych nad rzeką Kebar, "tam

gdzie oni mieszkali", i w osłupieniu pozostawałem tam przez siedem dni wśród

nich.

Ez 3,16 A gdy upłynęło siedem dni, Pan skierował do mnie to słowo: Ez 3,17 "Synu człowieczy, ustanowiłem cię stróżem nad pokoleniami izraelskimi. Gdy

usłyszysz słowo z ust moich, upomnisz ich w moim imieniu.

Ez 3,18 Jeśli powiem bezbożnemu: "Z pewnością umrzesz", a ty go nie upomnisz, aby

go odwieść od jego bezbożnej drogi i ocalić mu życie, to bezbożny ów umrze

z powodu swego grzechu, natomiast Ja ciebie uczynię odpowiedzialnym za

jego krew.

Ez 3,19 Ale jeślibyś upomniał bezbożnego, a on by nie odwrócił się od swej bezbożno

ści i od swej bezbożnej drogi, to chociaż on umrze z powodu swojego grzechu,

ty jednak ocalisz samego siebie.

Ez 3,20 Gdyby zaś sprawiedliwy odstąpił od swej prawości i dopuścił się grzechu, i

gdybym zesłał na niego jakieś doświadczenie, to on umrze, bo go nie upo

mniałeś z powodu jego grzechu; sprawiedliwości, którą czynił, nie będzie mu

się pamiętać, ciebie jednak uczynię odpowiedzialnym za jego krew. Ez 3,21 Jeśli jednak upomnisz sprawiedliwego, by sprawiedliwy nie grzeszył, i jeśli

nie popełni grzechu, to z pewnością pozostanie przy życiu, ponieważ przyjął

upomnienie, ty zaś ocalisz samego siebie".

Ez 3,22 Spoczęła tam nade mną ręka Pana; a On rzekł do mnie: "Wstań, idź na

równinę, tam będę do ciebie mówił".

Ez 3,23 Wstałem więc i poszedłem na równinę, a oto była tam chwała Pańską, taka

jak chwała, którą widziałem nad rzeką Kebar. I upadłem na twarz.

1359 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 4

Ez 3,24 Wstąpił jednak we mnie duch i postawił mnie na nogi. Rozmawiał On na

stępnie ze mną, mówiąc mi: "Idź, zamknij się w swoim domu!

Ez 3,25 Oto, synu człowieczy, włożone są na ciebie powrozy i związany jesteś nimi

tak, że nie będziesz mógł udać się do nich.

Ez 3,26 Ja sprawię, że język twój przylgnie ci do podniebienia i będziesz niemy. I nie

będziesz dla nich mężem strofującym, są bowiem ludem buntowniczym. Ez 3,27 Gdy Ja będę mówił do ciebie, otworzę ci usta i powiesz im: Tak mówi Pan

Bóg. Kto chce słuchać, niech słucha, a kto zaprzestanie, niech zaprzestanie

bo to lud oporny.

Rozdział 4

Ez 4,01 A ty, synu człowieczy, weź sobie tabliczkę glinianą, połóż ją przed sobą i

narysuj na niej miasto Jerozolimę.

Ez 4,02 Następnie przedstaw jego oblężenie, zbuduj naprzeciw niego szaniec, usyp

naprzeciw niego wał, uszykuj przeciwko niemu obóz [nieprzyjacielski] i ustaw

przeciwko niemu tarany dokoła.

Ez 4,03 Potem weź sobie patelnię żelazną i uczyń z niej jakby mur żelazny pomiędzy

sobą a miastem i skieruj wzrok swój na nie, tak jakby było oblężone i jakbyś

ty je oblegał. To będzie znakiem dla domu Izraela.

Ez 4,04 Połóż się na lewym boku, a Ja złożę winę Izraelitów na ciebie. Przez tyle dni

będziesz znosił ich winę, przez ile będziesz na nim leżał.

Ez 4,05 Podaję ci lata trwania ich winy w liczbie dni: przez trzysta dziewięćdziesiąt

dni będziesz znosił winę pokoleń izraelskich.

Ez 4,06 A kiedy je wypełnisz, położysz się znów na prawym boku i będziesz znosił

przewinienia pokolenia Judy przez czterdzieści dni. Liczę ci jeden dzień za

każdy poszczególny rok.

Ez 4,07 Następnie ku oblężonej Jerozolimie skierujesz wzrok i obnażone ramię, a bę

dziesz prorokował przeciwko niej.

Ez 4,08 Oto nakładam na ciebie powrozy i tak długo nie obrócisz się z jednego boku

na drugi, jak długo dni twego ucisku nie zostaną wypełnione.

Ez 4,09 Weź sobie pszenicy i jęczmienia, bobu i soczewicy, prosa i orkiszu: włóż je do

tego samego naczynia i przygotuj sobie z tego chleb. Będziesz go spożywał

przez tyle dni, przez ile będziesz leżał na swym boku - przez trzysta dzie

więćdziesiąt dni.

Ez 4,10 Waga tego pokarmu, który będziesz spożywał, wyniesie dwadzieścia syklów

na dzień. Raz na dobę będziesz go spożywał.

Ez 4,11 Także wodę oszczędnie pić będziesz: wypijesz raz na dobę jedną szóstą hinu. Ez 4,12 Będziesz go spożywał jak podpłomyk jęczmienny; upieczesz go przed ich ocza

1360 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 5

mi na nawozie ludzkim".

Ez 4,13 I dodał Pan: "Tak będą spożywać Izraelici swój pokarm nieczysty między

poganami, wśród których ich rozproszę".

Ez 4,14 Na to rzekłem: "Ach, Panie Boże, oto dusza moja nigdy się nie splamiła: od

dzieciństwa aż do tej pory nie spożywałem ani padliny, ani tego, co zostało

rozszarpane; żadne mięso nieczyste nie weszło do moich ust".

Ez 4,15 A On rzekł do mnie: "Patrz, zezwalam ci, byś upiekł sobie pokarm na nawozie

wołowym zamiast na ludzkim".

Ez 4,16 Następnie rzekł do mnie: "Synu człowieczy, oto złamię podporę chleba w

Jerozolimie, tak że pełni zgryzoty będą jedli chleb ściśle odważony i ze stra

chem będą pili wodę ściśle odmierzoną,

Ez 4,17 aby cierpiąc niedostatek chleba i wody, jeden po drugim omdlewali i niszczeli

w swych grzechach.

Rozdział 5

Ez 5,01 Synu człowieczy, weź sobie ostry miecz i użyj go jako brzytwy i ogol nim

sobie głowę i brodę: następnie weź dokładną wagę i podziel [ogolone włosy]. Ez 5,02 Jedną ich część spalisz w ogniu w obrębie miasta, gdy nadejdą dni oblężenia;

potem weźmiesz następną część i posiekasz ją mieczem dokoła, a trzecią część

rozrzucisz z wiatrem, ponieważ miecza dobędę na nich.

Ez 5,03 Weź z nich tylko małą ilość i zawiń w poły swego płaszcza. Ez 5,04 Z tych weźmiesz jeszcze trochę i wrzucisz je do ognia, aby w nim spłonęły: z

tego wyjdzie ogień na cały dom Izraela.

Ez 5,05 Tak mówi Pan Bóg: Oto jest Jerozolima, którą umieściłem między poganami,

otoczona obcymi krajami.

Ez 5,06 Ale wystąpiła przeciw moim prawom z większą przewrotnością aniżeli poganie

i przeciw moim ustawom bardziej aniżeli kraje, które ją otaczają, ponieważ

wzgardzili Izraelici moimi prawami i nie postępowali według moich ustaw. Ez 5,07 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ byliście bardziej zbuntowani niż po

ganie, którzy was otaczają, i nie postępowaliście według moich ustaw, i nie

strzegliście moich praw, a nawet nie przestrzegaliście praw narodów, które

was otaczają

Ez 5,08 dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto i Ja występuję przeciwko tobie i na oczach

pogan wykonam na tobie wyrok.

Ez 5,09 Z powodu twoich obrzydliwości dokonam na tobie tego, czegom nigdy nie

czynił i już nigdy nie uczynię.

Ez 5,10 Dlatego ojcowie będą jedli synów pośrodku ciebie, a synowie jeść będą swoich

ojców; wykonam nad tobą sądy: wszystkie resztki twoje rozsieję na wszystkie

1361 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 6

wiatry.

Ez 5,11 Dlatego - na moje życie - wyrocznia Pana Boga: Oświadczam, ponieważ

świątynię moją splugawiłaś wszystkimi twoimi ohydami i wszystkimi twymi

obrzydliwościami, Ja także odrzucę bez oglądania się na litość i Ja także nie

będę oszczędzał.

Ez 5,12 Jedna trzecia twoja pomrze od zarazy i zginie pośrodku ciebie od głodu; jedna

trzecia padnie wokół ciebie od miecza, a jedną trzecią rozpędzę na wszystkie

wiatry, nadto miecza nad nimi dobędę.

Ez 5,13 Wtedy uśmierzy się mój gniew. Uspokoję na nich moją zapalczywość i zanie

cham gniewu. Potem poznają, że Ja, Pan, przemówiłem w mojej zapalczy

wości, gdy dałem upust mojemu gniewowi na nich.

Ez 5,14 Zrobię z ciebie pustynię i pośmiewisko narodów, które cię otaczają, na oczach

wszystkich przechodniów.

Ez 5,15 Staniesz się przedmiotem pośmiewiska i szyderstwa, ostrzeżeniem i postra

chem dla narodów, które cię otaczają, gdy wykonam na tobie wszystkie sądy

w gniewie i zapalczywości, i srogich karach. Ja, Pan, powiedziałem. Ez 5,16 Gdy wyślę przeciwko wam strzały głodu jako niszczycielki, które mają za cel

zagładę, gdy je wyślę na waszą zagładę, pomnożę między wami głód i złamię

wam podporę chleba.

Ez 5,17 Ześlę na was głód i dzikie zwierzęta, które cię osierocą; i mór, i śmierć gwałtow

na przyjdzie na ciebie, i miecz sprowadzę na ciebie. Ja, Pan, powiedziałem".

Rozdział 6

Ez 6,01 Pan skierował do mnie to słowo:

Ez 6,02 "Synu człowieczy, zwróć się ku górom izraelskim i prorokuj przeciwko nim. Ez 6,03 Powiedz: Wzgórza izraelskie, słuchajcie słowa Pana Boga. Tak mówi Pan

Bóg do wzgórz, do pagórków, do strumieni i do dolin: Oto sprowadzę na was

miecz i zniszczę wasze wyżyny.

Ez 6,04 Wasze ołtarze opustoszeją, a wasze stele słoneczne zostaną rozbite; waszych

poległych rzucę przed bożków.

Ez 6,05 "Trupy synów Izraela położę przed waszymi bożkami", kości ich porozrzucam

wokół waszych ołtarzy.

Ez 6,06 Gdziekolwiek byście tylko mieszkali, miasta opustoszeją, a wyżyny zniszczeją,

tak że wasze ołtarze zostaną opuszczone i zniszczone, bożki wasze zdruzgota

ne i porozbijane, a wasze stele słoneczne połamane w kawałki, a dzieła wasze

unicestwione.

Ez 6,07 Pośrodku was padną polegli i poznacie, że Ja jestem Pan. Ez 6,08 Ale pozostawię wam przy życiu tych, którzy ujdą miecza pogan, gdy rozpro

1362 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 7

szę was po obcych krajach.

Ez 6,09 Ci, którzy pozostaną przy życiu, będą pamiętali o Mnie pośród obcych na

rodów, dokąd zostaną uprowadzeni. Gdy zetrę ich serce wiarołomne, które

Mnie opuściło, i oczy ich nierządne, rozglądające się za bożkami, wtedy będą

żywili odrazę do samych siebie z powodu złości, które popełnili wszystkimi

swoimi obrzydliwościami.

Ez 6,10 I poznają, że Ja jestem Pan i że nie na próżno mówiłem, iż na nich sprowadzę

to nieszczęście".

Ez 6,11 Tak mówi Pan: "Klaskaj w dłonie i tupaj nogą, i wołaj: Biada z powodu

wszystkich obrzydliwości domu Izraela, który padnie od miecza, głodu i za

razy.

Ez 6,12 Ten, co jest daleko, umrze od zarazy; ten, co jest blisko, polegnie od miecza,

a ten, co pozostanie i będzie oblężony, umrze z głodu. I tak uśmierzę na nich

mój gniew.

Ez 6,13 Poznacie, że Ja jestem Pan, gdy wasi zabici będą leżeli pokotem u stóp swoich

bożków, wokół ich ołtarzy, na każdym pagórku, na wszystkich szczytach gór,

pod każdym drzewem zielonym i pod każdym rozłożystym terebintem, gdzie

składali ofiarę o miłej woni wszystkim swoim bożkom.

Ez 6,14 Wyciągnę rękę przeciwko nim i zamienię kraj ten w ziemię pustą i dziką,

począwszy od pustyni aż do Ribla, wszędzie, gdzie mieszkają, i poznają, że

Ja jestem Pan".

Rozdział 7

Ez 7,01 Pan skierował do mnie to słowo:

Ez 7,02 "Ty zaś, synu człowieczy, powiedz: Tak mówi Pan Bóg do ziemi izraelskiej:

Koniec, koniec nadchodzi dla czterech krańców ziemi.

Ez 7,03 Teraz przychodzi kres na ciebie. Wysyłam gniew mój przeciwko tobie, aby

cię osądzić według twoich dróg i ciebie uczynić odpowiedzialną za wszystkie

twoje obrzydliwości.

Ez 7,04 Oko moje nie okaże litości dla ciebie i nie pominę cię, ale ciebie uczynię od

powiedzialną za twoje drogi, a twoje obrzydliwości będą pośród ciebie [ujaw

nione] i poznacie, że Ja jestem Pan".

Ez 7,05 Tak mówi Pan Bóg: "Oto nadchodzi jedno nieszczęście za drugim. Ez 7,06 Koniec nadszedł, nadszedł koniec dla ciebie, oto nadszedł. Ez 7,07 Nadszedł dla ciebie zgubny los, o ty, mieszkańcu ziemi! Nadszedł czas, bliski

jest dzień utrapienia, a nie radosnych pląsów na wzgórzach.

Ez 7,08 Teraz wyleję mój gniew na ciebie i moją zapalczywość uśmierzę na tobie.

Będę cię sądził według twoich dróg, obciążając cię wszystkimi twymi obrzy

1363 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 7

dliwościami.

Ez 7,09 Oko moje nie okaże litości, nie będę oszczędzał, ale według twojego postę

powania otrzymasz odpłatę, a twoje obrzydliwości będą pośród ciebie [ujaw

nione] i poznacie, że Ja jestem Pan, który uderza.

Ez 7,10 Oto ów dzień, oto nadchodzi. Wyszedł zgubny los, kwitnie niesprawiedliwość,

pycha się rozwija.

Ez 7,11 Gwałt stał się berłem niesprawiedliwości. "Nic po nich nie pozostanie, nic z

ich bogactwa, nic z ich krzyków, żaden ślad po ich wspaniałości". Ez 7,12 Nadchodzi czas, zbliża się ów dzień. Kupujący niech się nie cieszy, a sprze

dawca niech się nie smuci, gniew bowiem zapłonął przeciwko wszystkim. Ez 7,13 Sprzedawca bowiem nie wróci już do rzeczy sprzedanej, nawet jeśli pozostanie

jeszcze przy życiu, gdyż gniew nad ogółem nie ustanie i nikt z powodu swej

niegodziwości nie będzie mógł ocalić życia.

Ez 7,14 Dmijcie w surmy, chwytajcie za broń, lecz nikt do boju nie ruszy; albowiem

gniew mój obejmuje wszystko.

Ez 7,15 Miecz - na zewnątrz, a mór i głód - wewnątrz. Kto znajdzie się na polu, zginie

od miecza, a tego, co w mieście pozostanie, głód i mór pochłoną. Ez 7,16 Ci, którzy będą się ratowali ucieczką, na górach staną się podobni do gołębi

z dolin. Wszyscy będą jęczeć, każdy z powodu swej niegodziwości. Ez 7,17 Wszystkie ręce opadną i wszystkie kolana rozmiękną jak woda. Ez 7,18 Przywdzieją wory, okryje ich strach, na wszystkich twarzach pojawi się wstyd

i na wszystkich głowach łysina.

Ez 7,19 Srebro swoje porzucą na ulice, a złoto ich upodobni się do nieczystości. "Ich

srebro i złoto nie zbawi ich w dzień gniewu Pana". Głodu swojego tym nie

nasycą ani nie napełnią swych wnętrzności, ponieważ były dla nich pobudką

do grzechu.

Ez 7,20 Ich drogocenna ozdoba posłużyła im ku pysze i z niej uczynili sobie swoje

ohydne obrazy, swoje bożki. Dlatego zamienię je dla nich w nieczystość. Ez 7,21 Wydam je w ręce cudzoziemców na łup, a miejscowym złoczyńcom na gra

bież, aby je zbezcześcili.

Ez 7,22 I odwrócę od nich oblicze moje, mój skarb zostanie zbezczeszczony. Wtargną

do niego zbójcy, aby go zbezcześcić.

Ez 7,23 Zrób sobie kajdany, ponieważ kraj ten pełen jest krwawych wyroków, a mia

sto pełne gwałtów.

Ez 7,24 Sprowadzę najokrutniejsze narody, aby zajęły ich domy. Położę kres pysze

możnych, a świętości ich zostaną zbezczeszczone.

Ez 7,25 Nadchodzi groza. Będą szukać ratunku, a nie znajdą go. Ez 7,26 Klęska za klęską spada, wieść okrutna nadchodzi jedna za drugą. Będą doma

gać się od proroka objawienia, lecz kapłanowi zabraknie nauki, a starszym

rady.

Ez 7,27 Król będzie chodził w żałobie, książę okryje się przerażeniem, a ręce ludu zie

1364 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 8

mi drętwieć będą. Postąpię z nimi według ich dróg i na podstawie ich praw sądzić ich będę. I poznają, że Ja jestem Pan".

Rozdział 8

Ez 8,01 Kiedy roku szóstego, piątego dnia szóstego miesiąca siedziałem w moim domu,

a starsi Judy siedzieli przede mną, spoczęła tam na mnie ręka Pana Boga. Ez 8,02 Patrzyłem, a oto była tam istota podobna do postaci człowieka; w dół od

tego, co wyglądało na jego biodra, był ogień, i w górę od tego, co wyglądało

na biodra, było coś, co przypominało połysk stopu złota ze srebrem. Ez 8,03 Wyciągnął coś w rodzaju ręki i uchwycił mnie za włosy na głowie, a duch

podniósł mnie w górę między ziemię a niebo i w boskich widzeniach zaprowa

dził do Jerozolimy, do przedsionka bramy wewnętrznej, położonej po stronie

północnej, tam gdzie znajdował się bożek zazdrości, "pobudzający do za

zdrości".

Ez 8,04 Oto tam była chwała Boga izraelskiego, taka sama, jaką widziałem na rów

ninie.

Ez 8,05 I rzekł do mnie: "Synu człowieczy, podnieś teraz oczy ku północy!" I pod

niosłem oczy w kierunku północnym, a oto na północ od bramy ołtarza

znajdował się u wejścia ów bożek zazdrości.

Ez 8,06 I rzekł do mnie: "Synu człowieczy, czy widzisz, co oni czynią? - Okropne

obrzydliwości, którym się tu oddają pokolenia izraelskie, aby Mnie zmusić

do oddalenia się z mojej świątyni. Ale gdy się lepiej przypatrzysz, zobaczysz

jeszcze większe obrzydliwości".

Ez 8,07 Zaprowadził mnie potem ku wejściu do dziedzińca, i popatrzyłem, a oto był

tam otwór w murze.

Ez 8,08 On rzekł do mnie: "Synu człowieczy, przebij ten mur!" I przebiłem mur, a

oto było tam przejście.

Ez 8,09 A On rzekł do mnie: "Wejdź, a przyjrzyj się tym ohydnym czynom, którym

się oni tu oddają".

Ez 8,10 Wszedłem i patrzyłem, a oto były tam wszelkiego rodzaju postacie tego,

co pełza po ziemi, i bydląt, ohydnych istot, i wszystkie bożki domu Izraela,

wyrysowane wszędzie na ścianie dokoła.

Ez 8,11 Siedemdziesięciu mężów spośród starszyzny izraelskiej stało przed nimi - a

wśród nich stał Jaazaniasz, syn Szafana - w ręku każdego była kadzielnica,

a woń unosiła się z obłoków kadzidła.

Ez 8,12 I rzekł do mnie: "Czy widzisz, synu człowieczy, czemu się oddaje w ukryciu

każdy ze starszyzny domu Izraela w tajemnej komnacie? Mówią oni bowiem:

"Pan nas nie widzi. Pan opuścił ten kraj"".

1365 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 9

Ez 8,13 I rzekł do mnie: "Zobaczysz jeszcze gorsze obrzydliwości popełniane przez

nich".

Ez 8,14 Następnie zaprowadził mnie do przedsionka bramy świątyni Pańskiej, miesz

czącej się po stronie północnej, a oto siedziały tam kobiety i opłakiwały

Tammuza.

Ez 8,15 I rzekł do mnie: "Czy widzisz, synu człowieczy? Zobaczysz jeszcze większe

obrzydliwości od tych".

Ez 8,16 Zaprowadził mnie także do wewnętrznego dziedzińca świątyni Pańskiej i oto

u wejścia do świątyni Pańskiej, pomiędzy przedsionkiem a ołtarzem, znaj

dowało się około dwudziestu pięciu mężów, obróconych tyłem do świątyni

Pańskiej, z twarzami skierowanymi ku wschodowi: zwróceni na wschód od

dawali pokłon słońcu.

Ez 8,17 I rzekł do mnie: "Czy widzisz to, synu człowieczy? Czyż nie dosyć domowi

Judy dokonywać tych obrzydliwości, które tu popełniają? Napełniają kraj

ten przemocą i stale Mnie obrażają. I oto wciąż podnoszą gałązkę do nosa. Ez 8,18 Również i Ja będę postępował z nimi z zapalczywością; oko moje nie okaże

litości i nie będę oszczędzał. A będą wołać do moich uszu donośnym głosem,

lecz Ja ich nie wysłucham".

Rozdział 9

Ez 9,01 Potem donośnie, tak że ja słyszałem, wołał On: "Zbliżcie się, straże miasta,

każdy z niszczycielską bronią w ręku!"

Ez 9,02 I oto przybyło sześciu mężów drogą od górnej bramy, położonej po stronie

północnej, każdy z własną niszczycielską bronią w ręku. Wśród nich znajdo

wał się pewien mąż, odziany w lnianą szatę, z kałamarzem pisarskim u boku.

Weszli i zatrzymali się przed ołtarzem z brązu.

Ez 9,03 A chwała Boga izraelskiego uniosła się znad cherubów, na których się znaj

dowała, do progu świątyni. Następnie zawoławszy męża odzianego w szatę

lnianą, który miał kałamarz u boku,

Ez 9,04 Pan rzekł do niego: "Przejdź przez środek miasta, przez środek Jerozolimy

i nakreśl ten znak TAW na czołach mężów, którzy wzdychają i biadają nad

wszystkimi obrzydliwościami w niej popełnianymi".

Ez 9,05 Do innych zaś rzekł, tak iż słyszałem: "Idźcie za nim po mieście i zabijajcie!

Niech oczy wasze nie znają współczucia ni litości!

Ez 9,06 Starca, młodzieńca, pannę, niemowlę i kobietę wybijajcie do szczętu! Nie

dotykajcie jednak żadnego męża, na którym będzie ów znak. Zacznijcie od

mojej świątyni!" I tak zaczęli od owych starców, którzy stali przed świąty

nią.

1366 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 10

Ez 9,07 Następnie rzekł do nich: "Zbezcześćcie również świątynię, dziedzińce napeł

nijcie trupami!" Wyszli oni i zabijali w mieście.

Ez 9,08 A podczas gdy oni zabijali, ja pozostałem sam, upadłem na twarz i tak wo

łałem: "Ach, Panie, Boże! Czy chcesz wyniszczyć całą Resztę Izraela, dając

upust swemu gniewowi przeciw Jerozolimie?"

Ez 9,09 Rzekł do mnie: "Nieprawość pokolenia Izraela i Judy jest wielka, niezmierna;

kraj jest pełen krwi, a miasto pełne przewrotności. Mówią bowiem: "Pan

opuścił ten kraj, Pan nie widzi".

Ez 9,10 A więc także i moje oko nie okaże litości ani współczucia. Odpowiedzialność

za ich postępowanie składam na ich głowy".

Ez 9,11 I oto ów mąż, odziany w lnianą szatę, z kałamarzem pisarskim u boku, oznaj

mił: "Uczyniłem, jak mi rozkazałeś".

Rozdział 10

Ez 10,01 Następnie patrzyłem, a oto nad sklepieniem, rozpościerającym się nad gło

wami cherubów, było coś jakby szafir, a z wyglądu było podobne do tronu. Ez 10,02 Potem On rzekł tak do owego męża, odzianego w lnianą szatę: "Wejdź po

między koła pod cherubami, a napełniwszy swe dłonie ognistym węglem z

miejsca między cherubami, rozrzuć go po mieście!" I wszedł tam na moich

oczach.

Ez 10,03 A cheruby stały po prawej stronie świątyni, gdy ów mąż tam wchodził, obłok

zaś napełnił dziedziniec wewnętrzny.

Ez 10,04 Następnie chwała Pańska podniosła się znad cheruba do progu świątyni,

świątynia zaś napełniła się obłokiem, a dziedziniec był pełen blasku chwały

Pańskiej.

Ez 10,05 Rozległ się szum skrzydeł cherubów aż na dziedzińcu zewnętrznym, podobny

do głosu Boga Wszechmogącego, gdy przemawia.

Ez 10,06 A gdy owemu mężowi, odzianemu w lnianą szatę, dał taki rozkaz: "Weź ognia

spomiędzy kół, spomiędzy cherubów!", on tam poszedł i stanął obok koła. Ez 10,07 Wówczas jeden z cherubów wyciągnął rękę w kierunku ognia, znajdującego się

pomiędzy cherubami, a wziąwszy go, położył na dłonie człowieka, ubranego

w lnianą szatę. Ten wziął go i wyszedł.

Ez 10,08 Pod skrzydłami zaś cherubów pojawiło się coś na kształt ręki ludzkiej. Ez 10,09 I patrzyłem, a oto przy boku cherubów znajdowały się cztery koła: po jednym

kole obok każdego cheruba, a koła te z wyglądu miały połysk jakby tarszi

szu.

Ez 10,10 Wyglądały zaś tak, jakby każde z czterech miało ten sam kształt, jakby jedno

koło znajdowało się w drugim.

1367 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 11

Ez 10,11 A gdy się posuwały, posuwały się w czterech swoich kierunkach; nie odwraca

ły się, gdy się posuwały, ale posuwały się w tym kierunku, dokąd prowadziła

je głowa, posuwały się za nią i nie odwracały się, gdy się posuwały. Ez 10,12 Ich całe ciało - plecy, ręce, skrzydła i koła u wszystkich czterech - było wy

pełnione dokoła oczami.

Ez 10,13 Słyszałem, że kołom została nadana nazwa galgal.

Ez 10,14 Każda istota miała po cztery oblicza: pierwsze było obliczem wołu, drugie

obliczem człowieka, trzecie obliczem lwa, a czwarte obliczem orła. Ez 10,15 A cheruby się podniosły; była to ta sama istota, którą widziałem nad rzeką

Kebar.

Ez 10,16 Gdy cheruby chodziły, poruszały się także przy ich boku koła; a gdy cheruby

podnosiły swe skrzydła, aby się unieść z ziemi, koła nie odrywały się od ich

boku.

Ez 10,17 A gdy cheruby się zatrzymywały, także one się zatrzymywały, a gdy się pod

nosiły, to podnosiły się także i one razem z nimi, ponieważ był w nich duch

istoty żywej.

Ez 10,18 A chwała Pańska odeszła od progu świątyni i zatrzymała się nad cherubami. Ez 10,19 Cheruby rozwinęły skrzydła i uchodząc uniosły się z ziemi na moich oczach,

a koła z nimi. Zatrzymały się w wejściu wschodniej bramy świątyni Pańskiej,

a chwała Boga izraelskiego spoczywała nad nimi u góry.

Ez 10,20 Była to ta sama istota żywa, którą pod Bogiem izraelskim oglądałem nad

rzeką Kebar, i poznałem, że były to cheruby.

Ez 10,21 Każdy miał po cztery oblicza i cztery skrzydła, a pod skrzydłami coś w ro

dzaju rąk ludzkich.

Ez 10,22 Wygląd ich twarzy był podobny do tych samych twarzy, które widziałem nad

rzeką Kebar. Każdy poruszał się prosto przed siebie.

Rozdział 11

Ez 11,01 Potem podniósł mnie duch i zaprowadził mnie do wschodniej bramy świątyni

Pańskiej, zwróconej ku wschodowi. A oto u wejścia do bramy znajdowało się

dwudziestu pięciu mężów, wśród których ujrzałem Jaazaniasza, syna Azzura,

i Pelatiasza, syna Benajasza, przywódców ludu.

Ez 11,02 I rzekł do mnie [Pan]: "Synu człowieczy, oto mężowie, w których myślach jest

zło i którzy w tym mieście rozszerzają złe rady.

Ez 11,03 Mówią: "Nieprędko buduje się domy. Oto kocioł, a my stanowimy mięso". Ez 11,04 Dlatego prorokuj przeciwko nim, prorokuj, synu człowieczy!" Ez 11,05 Wówczas mną owładnął Duch Pański i rzekł do mnie: "Mów: Tak mówi Pan:

W ten sposób powiedzieliście, domu Izraela, a Ja znam sprawy waszej duszy.

1368 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 11

Ez 11,06 Wielu pomordowaliście w tym mieście, a jego ulice zasłaliście trupami. Ez 11,07 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Trupy, które porozkładaliście w jego środku, są

mięsem, a ono kotłem, wy jednak zostaniecie usunięci ze środka. Ez 11,08 Boicie się miecza, a Ja sprowadzę na was miecz - wyrocznia Pana Boga. Ez 11,09 Wypędzę was z jego obrębu, "z jego środka", wydam was w ręce obcych i

przeprowadzę sąd nad wami.

Ez 11,10 Padniecie od miecza, będę was sądził na granicy izraelskiej i poznacie, że Ja

jestem Pan.

Ez 11,11 Ono nie będzie dla was kotłem ani wy nie będziecie w nim mięsem; na granicy

izraelskiej będę was sądził.

Ez 11,12 I poznacie, że ja Jestem Pan, do poleceń którego nie stosowaliście się ani nie

wypełnialiście nakazów, ale wypełnialiście nakazy tych narodów, które was

otaczają dokoła".

Ez 11,13 Skoro tylko skończyłem prorokować, umarł Pelatiasz, syn Benajasza. I upa

dłem na twarz, wołając głośno tymi słowami: "Ach, Panie Boże! Czy całko

wicie wyniszczysz Resztę Izraela?"

Ez 11,14 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 11,15 "Synu człowieczy, oto do braci twoich, do zesłanych wraz z tobą, do wszyst

kich pokoleń izraelskich, do ogółu mawiali mieszkańcy Jerozolimy: "Oddaleni

jesteście od Pana. Ziemia ta nam została oddana w posiadanie". Ez 11,16 Dlatego mów: Tak mówi Pan Bóg: Wprawdzie wygnałem ich pomiędzy narody

i rozproszyłem po krajach, jednak przez krótki czas będę dla nich świątynią

w tych krajach, do których przybyli.

Ez 11,17 Dlatego mów: Tak mówi Pan Bóg: Zgromadzę was na nowo spośród obcych

narodów, sprowadzę was z krajów, po których zostaliście rozproszeni, i dam

wam ziemię Izraela.

Ez 11,18 Wrócą tam i wykorzenią z niej wszystkie bożki i obrzydliwości. Ez 11,19 Dam im jedno serce i wniosę nowego ducha do ich wnętrza. Z ciała ich usunę

serce kamienne, a dam im serce cielesne,

Ez 11,20 aby postępowali zgodnie z moimi poleceniami, strzegli nakazów moich i wy

pełniali je. I tak będą oni moim ludem, a Ja będę ich Bogiem.

Ez 11,21 A co do tych, których serce skłania się ku bożkom i obrzydliwościom, to na

ich głowy składam odpowiedzialność za ich postępowanie" - wyrocznia Pana

Boga.

Ez 11,22 Potem cheruby rozwinęły swe skrzydła i równocześnie z nimi [poruszyły się]

koła, a chwała Boga Izraela spoczywała na nich u góry.

Ez 11,23 I odeszła chwała Pańska z granic miasta, i zatrzymała się na górze, która leży

na wschód od miasta.

Ez 11,24 A duch uniósł mnie i zaprowadził z powrotem w Bożym zachwyceniu do

zesłańców z ziemi chaldejskiej i tak skończyło się widzenie, które miałem. Ez 11,25 Następnie opowiedziałem zesłańcom wszystkie te sprawy Pana, które mi On

1369 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 12

pozwolił widzieć.

Rozdział 12

Ez 12,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 12,02 "Synu człowieczy, mieszkasz wśród ludu opornego, który ma oczy na to, by

widzieć, a nie widzi, i ma uszy na to, by słyszeć, a nie słyszy, ponieważ jest

ludem opornym.

Ez 12,03 Synu człowieczy, przygotuj sobie rzeczy na drogę zesłania, za dnia i na ich

oczach, i na ich oczach wyjdź z miejsca twego pobytu na inne miejsce. Może

to zrozumieją, chociaż to lud zbuntowany.

Ez 12,04 Wynieś swoje tobołki, jak tobołki zesłańca, za dnia, na ich oczach, i wyjdź

wieczorem - na ich oczach - tak jak wychodzą zesłańcy.

Ez 12,05 Na ich oczach zrób sobie wyłom w murze i wyjdź przez niego! Ez 12,06 Na ich oczach włóż tobołek na swoje barki i wyjdź, gdy zmierzch zapadnie.

Zasłoń twarz, abyś nie widział kraju, albowiem ustanawiam cię znakiem dla

pokoleń izraelskich".

Ez 12,07 I uczyniłem tak, jak mi rozkazano: tobołki wyniosłem za dnia, jak tobołki

zesłańca, wieczorem uczyniłem sobie rękami wyłom w murze, wyszedłem w

mroku i na ich oczach włożyłem [tobołek] na barki.

Ez 12,08 Rano skierował Pan do mnie te słowa:

Ez 12,09 "Synu człowieczy, czy dom Izraela, lud zbuntowany, zapytał się: "Co ty

robisz?"

Ez 12,10 Powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Ta przepowiednia odnosi się do władcy,

będącego w Jerozolimie, i do całego domu Izraela, który tam się znajduje. Ez 12,11 Powiedz: Jestem dla was znakiem. Podobnie jak ja uczyniłem, tak się wam

stanie: Pójdą na zesłanie, w niewolę.

Ez 12,12 Władca, który znajduje się wśród nich, włoży na ramiona [tobołki] w mroku

i wyjdzie; zrobią wyłom w murze, aby mógł przez niego przejść, zasłoni on

twarz, aby swymi oczami nie widział kraju.

Ez 12,13 Zarzucę sieć moją na niego i wpadnie w mój niewód. Każę go przyprowadzić

do Babilonu, do kraju Chaldejczyków, ale nie będzie go mógł oglądać i tam

umrze.

Ez 12,14 A wszystkich z jego otoczenia, jego obrońców i wszystkie zastępy jego wojsk

rozproszę na wszystkie wiatry i miecza na nich dobędę.

Ez 12,15 I poznają, że Ja jestem Pan, gdy ich rozproszę wśród narodów i rozrzucę po

krajach.

Ez 12,16 Ale niektórych z nich, którzy ujdą miecza, głodu i zarazy, pozostawię, aby

pomiędzy narodami, do których przybędą, opowiadali o wszystkich swoich

1370 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 13

obrzydliwościach. Wówczas poznają, że Ja jestem Pan".

Ez 12,17 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 12,18 "Synu człowieczy, z drżeniem będziesz spożywał swój chleb, a w niepokoju i

smutku będziesz pił wodę.

Ez 12,19 Powiedz ludowi ziemi: Tak mówi Pan Bóg do mieszkańców Jerozolimy w

ziemi izraelskiej: Chleb swój będą spożywali w smutku, a wodę będą pili w

trwodze, ponieważ ziemia ich zamieni się w pustkowie i zostanie ogołocona

ze swoich dostatków, z powodu bezprawia wszystkich jej mieszkańców. Ez 12,20 Ludne miasta zostaną opuszczone, ziemia zamieni się w pustkowie. Wówczas

poznacie, że Ja jestem Pan".

Ez 12,21 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 12,22 "Synu człowieczy, cóż to macie za przysłowie o ziemi izraelskiej, które głosi:

"Dłużą się dni, a wszystkie proroctwa zawodzą".

Ez 12,23 Dlatego powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Ja sprawię, że przypowieści tej

zostanie położony kres i nie będą jej więcej powtarzać w Izraelu. Co więcej,

powiedz im: "Nadchodzą dni, gdy każde widzenie stanie się rzeczywistością". Ez 12,24 Nie będzie już bowiem wśród pokoleń izraelskich żadnego fałszywego widzenia

ani żadnego złudnego proroctwa,

Ez 12,25 gdyż Ja, Pan, przemawiam, a to, co mówię, to stanie się niechybnie; już za

dni waszych, ludu zbuntowany, ogłoszę wyrok i wykonam go" - wyrocznia

Pana Boga.

Ez 12,26 Potem Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 12,27 "Synu człowieczy, oto Izraelici powiadają: "Widzenie, jakie on ma, odnosi się

do dni bardzo odległych. Prorokuje o dalekiej przyszłości".

Ez 12,28 Przeto powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Już więcej żaden z moich wyroków

nie dozna zwłoki. Cokolwiek mówię, to mówię i wykonam" - wyrocznia Pana

Boga.

Rozdział 13

Ez 13,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 13,02 "Synu człowieczy, prorokuj przeciw prorokom izraelskim, prorokuj i mów do

tych, którzy prorokują we własnym imieniu: Słuchajcie słowa Pańskiego: Ez 13,03 Tak mówi Pan Bóg: Biada prorokom głupim, którzy idą za własnym rozu

mieniem, a niczego nie widzieli.

Ez 13,04 Jak lisy wśród ruin, takimi są twoi prorocy, Izraelu.

Ez 13,05 Nie wstąpiliście na wyłom ani nie budowaliście murów wokół domu Izraela,

aby się ostał w walce w dzień Pana.

Ez 13,06 Oglądają rzeczy zwodnicze i prorokują kłamstwa ci, którzy mawiają: "Wy

1371 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 13

rocznia Pana". Pan ich nie posłał, a mimo to oczekują spełnienia słowa. Ez 13,07 Czy nie mieliście widzeń zwodniczych i nie opowiadaliście proroctw fałszy

wych, gdyście mówili: "Wyrocznia Pana" - a Ja nie mówiłem?

Ez 13,08 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ przepowiadaliście rzeczy zwodnicze i

mieliście kłamliwe widzenia, Ja występuję przeciwko wam - wyrocznia Pana

Boga.

Ez 13,09 Ręka moja dotknie proroków, którzy widzą rzeczy zwodnicze i przepowiadają

kłamstwa. Nie będą oni należeć do społeczności mego ludu i nie zostaną wpi

sani w poczet pokoleń izraelskich, nie wejdą do ziemi Izraela, abyście poznali,

że Ja jestem Pan Bóg.

Ez 13,10 Oto wprowadzili mój lud w błąd, mówiąc: "Pokój", podczas gdy pokoju nie

było. A kiedy on budował mur, to tamci pokrywali go tynkiem. Ez 13,11 Powiedz tym, którzy go pokrywali tynkiem: "Upadnie on", [gdy] spadnie

deszcz ulewny, nastąpi gradobicie i wicher gwałtowny się zerwie. Ez 13,12 I oto mur rozwalony. Czy wam nie powiedzą: Gdzie jest zaprawa, którąście

narzucili?

Ez 13,13 Przeto tak mówi Pan Bóg: W zapalczywości mojej sprowadzę wicher gwałtow

ny, spadnie deszcz ulewny na skutek mojego gniewu i grad na skutek mego

oburzenia, by wszystko zniszczyć.

Ez 13,14 I zburzę mur, któryście pokryli tynkiem, powalę go na ziemię, tak że ukażą

się jego fundamenty i upadnie, a wy pod nim zginiecie. Wówczas poznacie,

że Ja jestem Pan.

Ez 13,15 Wywrę gniew mój na murze i na tych, którzy go tynkiem obrzucili, i powiem

wam: Gdzie jest mur i ci, którzy go tynkowali

Ez 13,16 prorocy Izraela, wieszczący o Jerozolimie, którzy mieli o niej widzenia pokoju,

ale w której nie było pokoju?" - wyrocznia Pana Boga.

Ez 13,17 "A ty, synu człowieczy, zwróć swoje oblicze ku córkom twojego narodu, sa

morzutnie głoszącym przepowiednie, i prorokuj przeciwko nim!

Ez 13,18 Powiesz: Tak mówi Pan Bóg: Biada tym, które szyją wstążki na wszystkie

przeguby rąk i sporządzają zasłony wszelkiego kształtu na głowy, aby usidlać

dusze. Łowicie dusze ludu mego, a własne dusze chcecie przy życiu zacho

wać?

Ez 13,19 Bezcześcicie Mnie przed ludem moim dla garści jęczmienia i kęsa chleba,

zabijając dusze, które nie powinny umrzeć, a oszczędzając dusze, które nie

powinny żyć, gdy okłamujecie mój lud, który chętnie słucha kłamstwa. Ez 13,20 Przeto tak mówi Pan Bóg: Oto wystąpię przeciwko wstążkom, którymi usi

dlacie dusze jak ptaki. Pozrywam je z ramion waszych i dusze przez was

usidlone wypuszczę na wolność.

Ez 13,21 Pozrywam wasze zasłony i tak jak ptaki wyzwolę lud mój z rąk waszych, aby

już więcej nie był łupem w waszych rękach, i poznacie, że Ja jestem Pan. Ez 13,22 Ponieważ zasmucałyście kłamstwem serce sprawiedliwego, chociaż Ja go nie

1372 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 14

zasmucałem, i ponieważ wzmacniałyście ręce bezbożnego, aby nie zawrócił

ze swe drogi złej i żył,

Ez 13,23 dlatego nie będziecie miały widzeń złudnych i nie będziecie więcej proroko

wały. Wyzwolę lud mój z ręki waszej i poznacie, że Ja jestem Pan".

Rozdział 14

Ez 14,01 Przybyli do mnie niektórzy ze starszyzny izraelskiej i usiedli przede mną. Ez 14,02 A Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 14,03 "Synu człowieczy, mężowie ci wprowadzili do serca swoje bożki i postawili

przed sobą to, co było dla nich sposobnością do grzechu. Czyż mam na to

pozwolić, aby oni pytali Mnie o radę?

Ez 14,04 Dlatego mów z nimi i powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Każdemu z domu

Izraela, który wprowadza swoje bożki do serca i stawia przed sobą, a potem

przychodzi do proroka, odpowiem Ja sam, Pan, stosownie do liczby jego boż

ków,

Ez 14,05 aby odkryć zamiary domu Izraela, tych, którzy się oddalili ode Mnie z powo

du wszystkich swoich bożków.

Ez 14,06 Dlatego powiedz domowi Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Nawróćcie się i odwróć

cie od swoich bożków, i od wszystkich swoich obrzydliwości się odwróćcie! Ez 14,07 Albowiem Ja sam, Pan, dam odpowiedź każdemu spośród Izraelitów i z

przychodniów mieszkających w Izraelu, ktokolwiek odwróci się ode Mnie i

wprowadzi do serca swe bożki, i postawi przed sobą to, co dla niego stanowi

sposobność do grzechu, a potem przyjdzie do proroka, aby przez niego pytać

Mnie o radę.

Ez 14,08 Zwrócę oblicze moje przeciwko temu mężowi, użyję go jako przysłowiowego

przykładu i wykluczę z mego ludu, a poznacie, że Ja jestem Pan. Ez 14,09 A gdyby prorok dał się zwieść i przemawiał - oto Ja, Pan, zwiodłem tego

proroka: wyciągnę rękę przeciwko niemu i zgładzę go spośród ludu mego izra

elskiego.

Ez 14,10 Poniosą odpowiedzialność za swoje winy. Wina proroka będzie taka jak tego,

który się go pytał

Ez 14,11 aby dom Izraela nie oddalał się już więcej ode Mnie i nie plamił się już więcej

żadnymi swymi grzechami. Oni będą moim ludem, a Ja będę ich Bogiem"

wyrocznia Pana Boga.

Ez 14,12 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 14,13 "Synu człowieczy, gdyby jakiś kraj zgrzeszył przeciwko Mnie niewiernością

i gdybym wówczas wyciągnął rękę przeciwko niemu, i złamał mu podporę

chleba, zesłał głód, wyniszczył ludzi i zwierzęta

1373 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 15

Ez 14,14 i gdyby tam byli owi trzej mężowie: Noe, Danel i Hiob, to tylko oni, dzięki,

sprawiedliwości swej, ocaliliby życie swoje - wyrocznia Pana Boga. Ez 14,15 Albo gdybym na ten kraj zesłał dzikie zwierzęta, aby go wyludnić i uczynić

z niego pustynię, tak by nikt z powodu dzikich zwierząt nie mógł tamtędy

przechodzić,

Ez 14,16 i gdyby w jego środku byli owi trzej mężowie, na moje życie - wyrocznia

Pana Boga - nie mogliby uratować ani synów, ani córek; oni sami tylko by

się ocalili, kraj zaś zamieniłby się w pustynię.

Ez 14,17 Albo gdybym na kraj ten sprowadził miecz i gdybym powiedział: Niech miecz

przejdzie przez ten kraj, i wyniszczyłbym w nim ludzi i zwierzęta, Ez 14,18 i gdyby owi trzej mężowie znajdowali się w tym kraju, na moje życie - wy

rocznia Pana Boga - nie mogliby ocalić ani synów, ani córek, ocaliliby tylko

samych siebie.

Ez 14,19 Albo gdybym na kraj ten zesłał zarazę i we krwi utopiłbym gniew mój na

niego, aby wytracić stamtąd ludzi i zwierzęta,

Ez 14,20 i gdyby Noe, Danel i Hiob w tym kraju się znajdowali, na moje życie - wy

rocznia Pana Boga - ani synów, ani córek by nie ocalili, ale oni sami tylko

dzięki swej sprawiedliwości ocaliliby własne życie.

Ez 14,21 Bo tak mówi Pan Bóg: Nawet gdybym zesłał na Jerozolimę owe cztery moje

straszne klęski - miecz, głód, dzikie zwierzęta i zarazę, aby w niej wyniszczyć

ludzi i zwierzęta,

Ez 14,22 to jeszcze pozostanie tam Reszta, która ocali synów i córki. Oto oni przyjdą

do was i będziecie widzieli postępowanie ich i uczynki, tak iż pocieszycie się

po klęskach, które sprowadziłem na Jerozolimę, po wszystkim tym, co na nią

sprowadziłem.

Ez 14,23 Oni pocieszać was będą, gdy zobaczycie ich postępowanie i uczynki poznacie,

że nie bez podstaw było to wszystko, co jej uczyniłem" - wyrocznia Pana

Boga.

Rozdział 15

Ez 15,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 15,02 "Synu człowieczy, czymże drzewo winorośli jest lepsze od jakiegokolwiek

drzewa liściastego, które jest wśród drzew w lesie?

Ez 15,03 Czy weźmie się z niego drewno, by uczynić jakiś przedmiot? Czy użyje się go

do zrobienia kołka, aby na nim zawiesić jakiekolwiek naczynie?

Ez 15,04 Oto w ogień się wrzuca je na spalenie. Obydwa jego końce ogień już strawił,

a środek został nadpalony. Czy przyda się jeszcze na co?

Ez 15,05 Oto gdy jeszcze było nietknięte, już nie nadawało się do obróbki; tym mniej

1374 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 16

się nada do obróbki, gdy ogień je strawił, a ono spłonęło.

Ez 15,06 Dlatego tak mówi Pan Bóg: podobnie jak z drzewem winorośli, które jest

wśród drzew w lesie, a które wrzuciłem w ogień na spalenie, tak postąpię z

mieszkańcami Jerozolimy.

Ez 15,07 Oblicze moje zwracam przeciwko nim; ognia uszli, lecz ogień ich strawi, i

poznacie, że Ja jestem Pan, kiedy oblicze moje zwrócę przeciwko nim. Ez 15,08 Zamienię ten kraj w pustkowie, bo dopuścili się wiarołomstwa" - wyrocznia

Pana Boga.

Rozdział 16

Ez 16,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 16,02 "Synu człowieczy, zapoznaj Jerozolimę z jej obrzydliwościami Ez 16,03 i powiedz: Tak mówi Pan Bóg do Jerozolimy: Z pochodzenia swego i urodze

nia swego jesteś z ziemi Kanaan. Ojciec twój był Amorytą, a matka twoja

Chetytką.

Ez 16,04 A twoje urodzenie: w dniu twego przyjścia na świat nie ucięto ci pępowiny,

nie obmyto cię w wodzie, aby cię oczyścić; nie natarto cię solą i w pieluszki

cię nie owinięto.

Ez 16,05 Żadne oko nie okazało współczucia, aby spełnić względem ciebie jedną z tych

przysług przez litość dla ciebie. W dniu twego urodzenia wyrzucono cię na

puste pole - przez niechęć do ciebie.

Ez 16,06 Oto Ja przechodziłem obok ciebie i ujrzałem cię, jak szamotałeś się we krwi.

Rzekłem do ciebie, gdy byłaś we krwi: Żyj,

Ez 16,07 rośnij! Uczyniłem cię jak kwiat polny. Rosłaś, wzrastałaś i doszłaś do wieku

dojrzałego. Piersi twoje nabrały kształtu i włosy twoje stały się obfitsze. Ale

byłaś naga i odkryta.

Ez 16,08 Oto przechodziłem obok ciebie i ujrzałem cię. Był to twój czas, czas miłości.

Rozciągnąłem połę płaszcza mego nad tobą i zakryłem twoją nagość. Zwią

załem się z tobą przysięgą i wszedłem z tobą w przymierze - wyrocznia Pana

Boga - stałaś się moją.

Ez 16,09 Obmyłem cię wodą, otarłem z ciebie krew i namaściłem olejkiem. Ez 16,10 Następnie przyodziałem cię wyszywaną szatą, obułem cię w trzewiki z mięk

kiej skórki, opasałem bisiorem i okryłem cię jedwabiem.

Ez 16,11 Ozdobiłem cię klejnotami, włożyłem bransolety na twoje ręce i naszyjnik na

twoją szyję.

Ez 16,12 Włożyłem też pierścień w twój nos, kolczyki w twoje uszy i wspaniały diadem

na twoją głowę.

Ez 16,13 Zostałaś ozdobiona złotem i srebrem, przyodziana w bisior oraz w szaty je

1375 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 16

dwabne i wyszywane. Jadałaś najczystszą mąkę, miód i oliwę. Stawałaś się z

dnia na dzień piękniejsza i doszłaś aż do godności królewskiej.

Ez 16,14 Rozeszła się twoja sława między narodami dzięki twojej piękności, bo była

ona doskonała z powodu ozdób, którymi cię wyposażyłem - wyrocznia Pana

Boga.

Ez 16,15 Ale zaufałaś swojej piękności i wyzyskałaś swoją sławę na to, by uprawiać

nierząd. Oddawałaś się każdemu, kto obok ciebie przechodził.

Ez 16,16 Nabrałaś swoich szat i sporządziłaś sobie wyżyny [z namiotami] o różnorakich

barwach i na nich uprawiałaś nierząd.

Ez 16,17 Wziąwszy ozdobne przedmioty z mojego złota i z mojego srebra, które ci

dałem, uczyniłaś sobie z nich podobizny ludzkie i przed nimi grzeszyłaś nie

rządem.

Ez 16,18 Wzięłaś swe szaty wyszywane i okryłaś je nimi, a także moją oliwę i moje

kadzidło składałaś w ofierze przed nimi.

Ez 16,19 Nawet mój pokarm, który ci dałem: najczystszą mąkę, oliwę i miód, którymi

cię żywiłem, ofiarowałaś przed nimi jako miłą woń. Tak było - wyrocznia

Pana Boga.

Ez 16,20 Brałaś też synów swoich i córki, któreś mi urodziła, a składałaś im w ofierze

na pożywienie. Czy więc znikomy jest twój nierząd?

Ez 16,21 Zabijałaś przecież synów moich i paląc ich składałaś im w ofierze. Ez 16,22 A przy wszystkich tych obrzydliwościach i nierządach nie pamiętałaś na dni

twojej młodości, gdyś była naga, odkryta i gdy szamotałaś się w swojej krwi. Ez 16,23 A po tych wszystkich złościach twoich - biada, o biada tobie! - wyrocznia Pa

na Boga

Ez 16,24 budowałaś sobie szałasy i sporządzałaś wzniesienia na każdym miejscu. Ez 16,25 Na początku każdej drogi budowałaś sobie wzniesienie, aby tam kalać swoją

piękność i oddawałaś się każdemu przechodniowi. Mnożyłaś coraz bardziej

swoje czyny nierządne.

Ez 16,26 Uprawiałaś nierząd z twoimi sąsiadami Egipcjanami o ciałach potężnych,

pomnażałaś coraz bardziej swoje czyny nierządne, aby Mnie gniewać. Ez 16,27 Oto wyciągnąłem rękę przeciwko tobie i zmniejszyłem ci pokarm, i wydałem

cię na łup twoim nieprzyjaciółkom, córkom filistyńskim, które się wstydziły

twojego postępowania.

Ez 16,28 Uprawiałaś następnie nierząd z Asyryjczykami, ponieważ byłaś nienasycona;

oddawałaś się nierządowi z nimi, a i tak się tym nie nasyciłaś.

Ez 16,29 Uprawiałaś więc znów nierząd z krajem kupieckim Chaldejczyków i także

tym się nie nasyciłaś.

Ez 16,30 Jakżeż słabe było twoje serce - wyrocznia Pana Boga - skoro dopuszczałaś

się takich rzeczy, godnych bezwstydnej nierządnicy,

Ez 16,31 skoro budowałaś szałas na początku każdej drogi, skoro urządzałaś sobie

wzniesienia na każdym placu, a gardząc zapłatą nie byłaś podobna do nie

1376 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 16

rządnicy,

Ez 16,32 lecz do kobiety cudzołożnej, która zamiast swojego męża przyjmuje obcych. Ez 16,33 Wszystkim nierządnicom daje się zapłatę, a ty wszystkim swoim kochankom

dawałaś podarki i zjednywałaś ich sobie, by przychodzili do ciebie zewsząd i

uprawiali z tobą nierząd.

Ez 16,34 U ciebie działo się odwrotnie niż u nierządnic: nikt nie gonił za tobą. To

ty dawałaś zapłatę, a ciebie nikt nie wynagradzał. Tak, z tobą było wprost

odwrotnie.

Ez 16,35 Dlatego, Nierządnico, słuchaj słowa Pańskiego!

Ez 16,36 Tak mówi Pan Bóg: Za to, że odsłaniałaś swą sromotę i odkrywałaś swoją

nagość, uprawiając nierząd ze wszystkimi swoimi ohydnymi bożkami, a także

za krew twoich synów, których im ofiarowałaś

Ez 16,37 za to Ja zgromadzę wszystkich twoich kochanków, w których miałaś upodo

banie, i wszystkich tych, których miłowałaś, jak również i tych wszystkich,

których nienawidziłaś. Tak, Ja zgromadzę ich ze wszystkich stron przeciwko

tobie i odsłonię twą nagość przed nimi, aby zobaczyli całą twoją nagość. Ez 16,38 Będę cię sądził tak, jak się sądzi cudzołożnice i zabójczynie. Wydam cię

krwawemu gniewowi i zazdrości.

Ez 16,39 Wydam cię w ich ręce, a oni zniosą twoje szałasy, zniszczą twoje wzniesienia,

rozbiorą cię z twoich szat, zabiorą ci twoje klejnoty i pozostawią cię nagą i

odkrytą.

Ez 16,40 Zwołają przeciwko tobie zgromadzenie, ukamienują cię i mieczami poćwiar

tują na części.

Ez 16,41 Następnie domy twoje spalą w ogniu i wykonają na tobie wyrok na oczach

wielu kobiet. Oto tak położę kres twemu nierządowi i już więcej nie będziesz

dawała podarków za nierząd.

Ez 16,42 I tak uśmierzę mój gniew na ciebie i odstąpi od ciebie moja zapalczywość.

Uspokoję się i już więcej nie będę się gniewał.

Ez 16,43 Ponieważ nie pamiętałaś o dniach młodości swojej i wszystkimi czynami

wzbudzałaś we Mnie gniew, tak Ja z kolei na twoją głowę sprowadzę [skut

ki] twego postępowania - wyrocznia Pana Boga - nie dodasz już zbrodni do

wszystkich twoich obrzydliwości.

Ez 16,44 Oto każdy układający przysłowia będzie o tobie wypowiadał następujące:

"Jaka matka, taka córka".

Ez 16,45 Jesteś rzeczywiście córką twej matki, która zdradziła swego męża i dzieci; je

steś rzeczywiście siostrą swoich sióstr, które zdradziły swoich mężów i dzieci.

Matka wasza była Chetytką, a ojciec wasz Amorytą.

Ez 16,46 Twoją starszą siostrą była Samaria, mieszkająca na lewo od ciebie wraz ze

swoimi córkami, a twoją młodszą siostrą była Sodoma wraz ze swoimi cór

kami, mieszkająca na prawo od ciebie.

Ez 16,47 Tylko przez krótki czas nie naśladowałaś ich postępowania i nie popełniałaś

1377 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 17

takich obrzydliwości jak one. A potem w całym swym prowadzeniu się stałaś

się gorsza od nich.

Ez 16,48 Na moje życie - wyrocznia Pana Boga - Twoja siostra Sodoma wraz ze swymi

córkami postępowała tak, jak ty postępowałaś wraz z twymi córkami. Ez 16,49 Oto taka była wina siostry twojej, Sodomy: odznaczała się ona i jej cór

ki wyniosłością, obfitością dóbr i spokojną pomyślnością, ale nie wspierały

biednego i nieszczęśliwego,

Ez 16,50 co więcej, uniosły się pychą i dopuszczały się tego, co wobec Mnie jest obrzy

dliwością. Dlatego je odrzuciłem, jak to widziałaś.

Ez 16,51 Także Samaria nie dopuściła się ani połowy twoich grzechów. Ty popełniłaś

o wiele więcej obrzydliwości niż one i ty usprawiedliwiłaś twoje siostry przez

wszystkie twoje obrzydliwości, któreś popełniła.

Ez 16,52 Ty więc także znoś swoją hańbę, ty, któraś usprawiedliwiała swoje siostry.

Przez twoje grzechy, które były gorsze niż ich, zostały one przez ciebie uspra

wiedliwione. Zawstydź się więc i znoś swoją hańbę, albowiem usprawiedliwia

łaś swoje siostry.

Ez 16,53 Ja zaś odmienię ich los, los Sodomy i jej córek oraz los Samarii i jej córek, a

także twój los odmienię przy nich,

Ez 16,54 abyś tak hańbę swoją nosiła i była zawstydzona z powodu wszystkiego, czegoś

się dopuściła, i w ten sposób im przyniosła pociechę.

Ez 16,55 Twoja siostra Sodoma i jej córki wrócą znów do pierwotnego swego stanu.

Podobnie i Samaria ze swymi córkami powróci także do swego stanu pier

wotnego. Ty i córki twoje wrócicie także do swego stanu pierwotnego. Ez 16,56 Czyż za dni twojej pychy nie było mowy w twoich ustach o twojej siostrze

Sodomie,

Ez 16,57 zanim hańba twoja nie została odkryta? Podobnie jak ona jesteś teraz pośmie

wiskiem dla córek Edomu i wszystkich, którzy mieszkają dokoła, dla córek

filistyńskich, które tobą gardzą.

Ez 16,58 Odpowiesz za swe cudzołóstwa i obrzydliwości - wyrocznia Pana Boga. Ez 16,59 Tak bowiem mówi Pan Bóg: Postąpię z tobą tak, jak ty postępowałaś, ty,

któraś złamała przysięgę i zerwała przymierze.

Ez 16,60 Ja jednak wspomnę na przymierze, które z tobą zawarłem za dni twojej mło

dości, i ustanowię z tobą przymierze wieczne.

Ez 16,61 Ty zaś ze swej strony wspomnisz na swoje postępowanie i zawstydzisz się,

kiedy przyjąwszy siostry twoje tak starsze, jak młodsze od ciebie, dam ci je

za córki w myśl zawartego z tobą przymierza.

Ez 16,62 Odnowię bowiem moje przymierze z tobą i poznasz, że Ja jestem Pan, Ez 16,63 abyś pamiętała i wstydziła się, i abyś ze wstydu ust swoich nie otwarła wów

czas, gdy ci przebaczę wszystko, coś uczyniła" - wyrocznia Pana Boga.

1378 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 17

Rozdział 17

Ez 17,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 17,02 "Synu człowieczy, zadaj zagadkę i opowiedz przypowieść domowi izraelskie

mu.

Ez 17,03 Powiesz: Tak mówi Pan Bóg: Orzeł wielki, o skrzydłach rozłożystych i długich

piórach, pokryty pstrym pierzem, przyleciał nad Liban i zabrał wierzchołek

cedru.

Ez 17,04 Ułamał koniec jego pędów, zaniósł do kraju kupieckiego i złożył go w mieście

handlowym.

Ez 17,05 Następnie wziął szczep z tego kraju i zasadził na roli urodzajnej, i umieścił

go nad obfitymi wodami, i zasadził jak wierzbę,

Ez 17,06 by rósł i stał się bujną winoroślą - choć niskiego wzrostu - którego pędy

zwracały się ku niemu, którego korzenie miały być pod nim. I stał się on

krzewem winnym, wytworzył gałązki i wypuścił listowie.

Ez 17,07 Ale był inny wielki orzeł, o wielkich skrzydłach i bogatym upierzeniu. A oto

ów krzew z ziemi, gdzie był zasadzony, ku niemu zwrócił swe korzenie, ku

niemu zwrócił swe gałązki, aby on je nawadniał.

Ez 17,08 A przecież na roli urodzajnej, nad ściekiem wód obfitych był zasadzony, gdzie

mógł puszczać gałązki i wydawać owoc, i stać się wspaniałą winoroślą. Ez 17,09 Powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Czy to się uda? Czy nie wyrwie on jego korzeni?

Czy nie oberwie jego owoców? I czy nie uschną wszystkie jego świeże pędy,

które puści? A nie potrzeba mu ani mocnego ramienia, ani licznego ludu, aby

go wyrwać z korzeniami.

Ez 17,10 Oto go zasadzono. - Czy mu się poszczęści? Czy nie uschnie, gdy wschodni

wiatr powieje? Uschnie na roli, na której wypuszczał swe pędy". Ez 17,11 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 17,12 "Mówże do ludu opornego: Czy nie wiecie, co to oznacza? Powiedz: Oto król

babiloński nadciągnął do Jerozolimy, pochwycił jej króla i jej książąt i zapro

wadził ich do siebie, do Babilonu.

Ez 17,13 Wziął następnie jednego z potomków królewskich, zawarł z nim przymierze

i przysięgą go związał, a co znaczniejszych uprowadził z kraju,

Ez 17,14 aby królestwo było bez znaczenia, tak by więcej już nie powstało, by tak

mogło trwać, zachowując warunki przymierza.

Ez 17,15 On jednak zbuntował się przeciw niemu, skierował posłów do Egiptu, aby

mu dano koni i liczne oddziały. Czy mu się to powiedzie? Czy ocali się ten,

który tak postępuje? Czy ten się ocali, co złamał przymierze?

Ez 17,16 Na moje życie - wyrocznia Pana Boga - w siedzibie tego króla, który go

wprowadził na tron, a wobec którego przysięgi nie dochował i złamał warun

ki przymierza, u niego w Babilonie umrze.

1379 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 18

Ez 17,17 Nie wspomoże go faraon wielkim wojskiem i licznymi zastępami podczas wal

ki, gdy usypią wały i pobudują wieże, gdzie zginie mnóstwo ludzi. Ez 17,18 On odrzucił przysięgę i złamał przymierze, bo rękę swą do tego przyłożył, on

to wszystko uczynił. Nie ocali się.

Ez 17,19 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Na moje życie! [Skutki] odrzucenia mojej przy

sięgi i złamania mego przymierza sprowadzę na jego głowę.

Ez 17,20 Zarzucę moją sieć na niego, aby wpadł w mój niewód i przywiodę go do

Babilonu i tam go osądzę za wiarołomstwo popełnione względem Mnie. Ez 17,21 Wszyscy zaś najlepsi wśród całego jego wojska zginą od miecza, a Reszta

ocalonych zostanie rozproszona na wszystkie wiatry. I poznacie, że przemó

wiłem Ja, Pan.

Ez 17,22 Tak mówi Pan Bóg: Ja także wezmę wierzchołek z wysokiego cedru i zasadzę,

z najwyższych jego pędów ułamię gałązkę i zasadzę ją na górze wyniosłej i

wysokiej.

Ez 17,23 Na wysokiej górze izraelskiej ją zasadzę. Ona wypuści gałązki i wyda owoc i

stanie się cedrem wspaniałym. Wszystko ptactwo pod nim zamieszka, wszyst

kie istoty skrzydlate zamieszkają w cieniu jego gałęzi.

Ez 17,24 I wszystkie drzewa polne poznają, że Ja jestem Pan, który poniża drzewo wy

sokie, który drzewo niskie wywyższa, który sprawia, że drzewo zielone usycha,

który zieloność daje drzewu suchemu. Ja, Pan, rzekłem i to uczynię".

Rozdział 18

Ez 18,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 18,02 "Z jakiego powodu powtarzacie między sobą tę przypowieść o ziemi izrael

skiej: Ojcowie jedli zielone winogrona, a zęby ścierpły synom?

Ez 18,03 Na moje życie - wyrocznia Pana Boga. Nie będziecie więcej powtarzali tej

przypowieści w Izraelu.

Ez 18,04 Oto wszystkie osoby są moje: tak osoba ojca, jak osoba syna. Są moje. Umrze

tylko ta osoba, która zgrzeszyła.

Ez 18,05 Ktokolwiek jest sprawiedliwy i przestrzega prawa i sprawiedliwości, Ez 18,06 kto nie jada mięsa z krwią i oczu nie podnosi ku bożkom domu Izraela, nie

bezcześci żony bliźniego, nie zbliża się do żony w okresie jej nieczystości, Ez 18,07 nie krzywdzi nikogo, zwraca zastaw dłużnikowi, nie popełnia rozboju, łakną

cemu udziela swego chleba, nagiego przyodziewa szatą,

Ez 18,08 nie uprawia lichwy, nie żąda odsetek, odsuwa swą rękę od nieprawości, spra

wiedliwie rozsądza między jednym człowiekiem a drugim,

Ez 18,09 stosuje się do moich ustaw i zachowuje wiernie moje przykazania, postępując

uczciwie - ten na pewno żyć będzie - wyrocznia Pana Boga.

1380 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 18

Ez 18,10 Lecz jeśliby zrodził syna gwałtownika i rozlewającego krew, winnego jednej

z tych [zbrodni]

Ez 18,11 choć sam żadnej z nich nie popełnił - syna, który jadł mięso z krwią, syna,

który bezcześcił żonę swego bliźniego,

Ez 18,12 uciskał biednego i potrzebującego, popełniał rozboje, nie oddawał zastawu,

podnosił oczy ku bożkom, dopuszczał się obrzydliwości,

Ez 18,13 uprawiał lichwę i żądał odsetek - ten nie będzie żył, bo popełnił wszystkie te

bezeceństwa. Ten na pewno umrze, a [odpowiedzialność] za krew jego spad

nie na niego samego.

Ez 18,14 Natomiast gdyby zrodził syna, który by widział wszystkie grzechy popełniane

przez swego ojca i uląkł się, a nie naśladował go w nich,

Ez 18,15 a więc nie jadał mięsa z krwią, nie podnosił oczu ku bożkom izraelskim, nie

bezcześcił żony bliźniego,

Ez 18,16 nie uciskał nikogo, nie zwlekał z płaceniem długów, nie popełniał gwałtów,

łaknącemu udzielał chleba, przyodziewał nagiego,

Ez 18,17 odwracał rękę od zła, nie uprawiał lichwy, nie żądał odsetek, wypełniał moje

nakazy i postępował według moich ustaw: ten nie umrze skutkiem wykroczeń

swego ojca, ale żyć będzie.

Ez 18,18 A ponieważ ojciec jego był gwałtownikiem, dopuszczał się grabieży i nie po

stępował dobrze pośród mego ludu, dlatego on sam umrze z powodu swojej

nieprawości.

Ez 18,19 Wy zaś mówicie: "Dlaczego syn nie odpowiada za winy swego ojca?" Ależ

syn postępował według prawa i sprawiedliwości, zachowywał wszystkie moje

ustawy i postępował według nich, a więc powinien żyć.

Ez 18,20 Umrze tylko ta osoba, która grzeszy. Syn nie ponosi odpowiedzialności za

winę swego ojca ani ojciec - za winę swego syna. Sprawiedliwość sprawiedli

wego jemu zostanie przypisana, występek zaś występnego na niego spadnie. Ez 18,21 A jeśliby występny porzucił wszystkie swoje grzechy, które popełniał, a strzegł

wszystkich moich ustaw i postępowałby według prawa i sprawiedliwości, żyć

będzie, a nie umrze:

Ez 18,22 nie będą mu poczytane wszystkie grzechy, jakie popełnił, lecz będzie żył dzię

ki sprawiedliwości, z jaką postępował.

Ez 18,23 Czyż tak bardzo mi zależy na śmierci występnego - wyrocznia Pana Boga

a nie raczej na tym, by się nawrócił i żył?

Ez 18,24 A gdyby sprawiedliwy odstąpił od swej sprawiedliwości i popełniał zło, naśla

dując wszystkie obrzydliwości, którym się oddaje występny, czy taki będzie

żył? Żaden z wykonanych czynów sprawiedliwych nie będzie mu poczytany,

ale umrze z powodu nieprawości, której się dopuszczał, i grzechu, który po

pełnił.

Ez 18,25 Wy mówicie: "Sposób postępowania Pana nie jest słuszny". Słuchaj jednakże,

domu Izraela: Czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze

1381 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 19

postępowanie jest przewrotne?

Ez 18,26 Jeśli sprawiedliwy odstąpił od sprawiedliwości, dopuszczał się grzechu i umarł,

to umarł z powodu grzechów, które popełnił.

Ez 18,27 A jeśli bezbożny odstąpił od bezbożności, której się oddawał, i postępuje

według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu. Ez 18,28 Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i

dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze.

Ez 18,29 A jednak Izraelici mówią: "Sposób postępowania Pana nie jest słuszny". Czy

mój sposób postępowania nie jest słuszny, domu Izraela, czy to nie wasze

postępowanie jest przewrotne?

Ez 18,30 Dlatego, domu Izraela, będę was sądził, każdego według jego postępowania

wyrocznia Pana Boga. Nawróćcie się! Odstąpcie od wszystkich waszych grze

chów, aby wam już więcej nie były sposobnością do przewiny.

Ez 18,31 Odrzućcie od siebie wszystkie grzechy, któreście popełniali przeciwko Mnie,

i utwórzcie sobie nowe serce i nowego ducha. Dlaczego mielibyście umrzeć,

domu Izraela?

Ez 18,32 Ja nie mam żadnego upodobania w śmierci - wyrocznia Pana Boga. Zatem

nawróćcie się, a żyć będziecie.

Rozdział 19

Ez 19,01 A ty śpiewaj żale nad władcami izraelskimi

Ez 19,02 i mów: Jakąż lwicą między lwami była twoja matka? Leżała wśród lwiątek i

odkarmiała małe.

Ez 19,03 Odchowała jedno z małych. Ono stało się lwiątkiem, nauczyło się porywać

zdobycz, pożerało ludzi.

Ez 19,04 Narody dowiedziały się o nim i ono w pułapkę ich wpadło. Za kółko [w noz

drzach] zawiedli je do ziemi egipskiej.

Ez 19,05 Ona zaś widząc, że się zawiodła, a jej nadzieja przepadła, wzięła inne ze

swoich małych i uczyniła je lwiątkiem.

Ez 19,06 Biegało ono pomiędzy lwami i stało się młodym lwem, nauczyło się porywać

zdobycz, pożerało ludzi.

Ez 19,07 Napadało na ich pałace, niszczyło ich miasta. Kraj i to, co go napełnia, ulegał

przerażeniu na głos jego ryku.

Ez 19,08 Zgromadziły się przeciwko niemu narody z okolicznych krajów, zastawiły nań

swoje sidła, i w pułapkę je pochwyciły.

Ez 19,09 Za pomocą kółka [w nozdrzach] umieszczono je w klatce i zawiedziono do

króla babilońskiego. Zamknięto je w ciężkim więzieniu, by głos jego nie był

więcej słyszany na górach izraelskich.

1382 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 20

Ez 19,10 Matka twoja była podobna do winorośli zasadzonej nad brzegiem wód. Była

płodna i w latorośle bogata dzięki obfitości wody.

Ez 19,11 Puściła potężne konary, zdatne na berła królewskie. Okazałym był wzrost

jej wśród gąszcza gałązek, z powodu swej wysokości widoczna była wśród

mnóstwa listowia.

Ez 19,12 Lecz w gniewie została wyrwana, rzucona na ziemię, a wiatr wschodni wysu

szył jej owoc. Została złamana, uschły potężne jej konary i ogień je strawił. Ez 19,13 A teraz zasadzono ją na pustyni, na ziemi wyschłej i suchej. Ez 19,14 Ogień wydobył się z jej konaru, strawił jej gałęzie i owoce. Nie będzie już

miała potężnego konaru, berła do rządzenia. Oto lamentacja - służyć ma jako

lamentacja".

Rozdział 20

Ez 20,01 Roku siódmego, piątego miesiąca, a dnia dziesiątego tegoż miesiąca przybyli

niektórzy ze starszych izraelskich, aby się radzić Pana, i usiedli przede mną. Ez 20,02 Wówczas Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 20,03 "Synu człowieczy, przemów do starszych Izraela i powiedz im: Tak mówi Pan

Bóg: Przyszliście po to, by szukać u Mnie rady? Na moje życie! Nie pozwolę

na to, byście się Mnie radzili - wyrocznia Pana Boga.

Ez 20,04 Jeżeli chcesz im ogłosić wyrok, synu człowieczy, jeżeli chcesz ogłosić wyrok,

to daj im poznać obrzydliwości ich przodków.

Ez 20,05 Powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Tego dnia, w którym wybrałem Izraela, kie

dy podniosłem rękę przysięgając potomkom szczepu Jakuba, objawiłem się

w ziemi egipskiej i podniosłem rękę przysięgając na ich korzyść w słowach:

Ja jestem Pan, Bóg wasz.

Ez 20,06 Tego dnia podniosłem rękę ku nim [przysięgając], że ich przeprowadzę z zie

mi egipskiej do ziemi, którą dla nich wybrałem, opływającej w mleko i miód,

która jest klejnotem wśród wszystkich krajów.

Ez 20,07 I powiedziałem im: Niech każdy odrzuci bożki, nęcące jego oczy; nie kalajcie

się bałwanami egipskimi! Ja jestem Pan, Bóg wasz.

Ez 20,08 Lecz oni zbuntowali się przeciwko Mnie i nie chcieli Mnie słuchać. Nie odrzucili

bożków nęcących ich oczy i nie wyzbyli się bałwanów egipskich. Postanowi

łem więc, że zapalczywość moją wyleję na nich, że uśmierzę gniew mój na

nich w ziemi egipskiej.

Ez 20,09 Sprawiłem jednak, że imię moje nie doznało zniewagi na oczach narodów po

gańskich, wśród których przebywali, i na oczach których dałem im poznać,

że ich wywiodę z ziemi egipskiej.

Ez 20,10 I tak wywiodłem ich z ziemi egipskiej, i zaprowadziłem na pustynię.

1383 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 20

Ez 20,11 Dałem im moje prawa i obwieściłem moje nakazy, które gdy człowiek zacho

wa, żyć będzie.

Ez 20,12 Dałem im także szabaty, aby były znakiem między Mną a nimi, aby poznano,

że Ja jestem Pan, który ich uświęca.

Ez 20,13 Ale dom Izraela zbuntował się przeciwko Mnie na pustyni. Nie postępowa

li według moich praw, moje nakazy odrzucili, które gdy człowiek zachowa,

dzięki nim żyje. Również i szabaty moje bezcześcili. Przeto zapowiedziałem,

że gniew mój wyleję na nich na pustyni, aby ich wyniszczyć.

Ez 20,14 Sprawiłem jednak, że imię moje nie doznało zniewagi na oczach tych naro

dów, przed oczami których ich wyprowadziłem.

Ez 20,15 Co więcej, podniosłem rękę przeciwko nim na pustyni, przysięgając, że ich

nie wprowadzę do ziemi, którą im dałem, opływającej w mleko i miód - to

klejnot wśród wszystkich krajów

Ez 20,16 ponieważ odrzucili moje nakazy i według praw moich nie postępowali, i bez

cześcili moje szabaty; serce ich bowiem przylgnęło do ich bożków. Ez 20,17 Ale oko moje okazało litość nad nimi, tak że ich nie wytraciłem i nie wygu

biłem do szczętu na pustyni.

Ez 20,18 Powiedziałem jednak do synów ich na pustyni: Nie postępujcie według zasad

przodków waszych i myśli ich nie podzielajcie oraz nie kalajcie się ich bożka

mi!

Ez 20,19 Ja jestem Pan, Bóg wasz. Według moich praw postępujcie, zachowujcie moje

przykazania i wypełniajcie je.

Ez 20,20 Święćcie też moje szabaty, które niech będą znakiem między Mną a wami,

aby poznano, że Ja jestem Pan, Bóg wasz.

Ez 20,21 Ale i ci synowie zbuntowali się przeciwko Mnie. Nie postępowali według praw

moich, nie czuwali, aby w czyn wprowadzić moje nakazy, które gdy człowiek

zachowuje, dzięki nim żyje; bezcześcili także moje szabaty. Miałem zamiar

wylać na nich moją zapalczywość, aby do końca wywrzeć na nich mój gniew

- na pustyni.

Ez 20,22 Alem znowu odwrócił rękę, mając na względzie moje imię, aby nie doznało

zniewagi na oczach narodów, wobec których ich wyprowadziłem. Ez 20,23 Przecież podniosłem rękę przeciwko nim na pustyni, przysięgając, że ich roz

proszę wśród narodów i rozrzucę po obcych krajach;

Ez 20,24 bo nakazów moich nie uznali, prawa moje odrzucali i bezcześcili moje szabaty,

a oczy ich zwracały się ku bożkom ich przodków.

Ez 20,25 Dlatego dopuściłem u nich prawa, które nie były dobre, i nakazy, według

których nie mogli żyć.

Ez 20,26 Pokalałem ich własnymi ich ofiarami, gdy dopuściłem, by przeprowadzali

przez ogień wszystko, co pierworodne - aby obudzić w nich grozę i by tak

poznali, że Ja jestem Pan.

Ez 20,27 Dlatego mów, synu człowieczy, do pokoleń izraelskich! Powiedz im: Tak mówi

1384 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 20

Pan Bóg: Jeszcze i tym obrazili Mnie przodkowie wasi, że złamali wierność

względem Mnie.

Ez 20,28 Gdy wprowadziłem ich do tego kraju, który im uroczyście poprzysiągłem dać,

to gdy zobaczyli jakiekolwiek wzniesienie i jakiekolwiek rozłożyste drzewo,

składali tam swoje ofiary oraz wystawiali swoje gorszące dary; tam składali

swoje miłe wonności i wylewali tam swoje ofiary płynne.

Ez 20,29 Mówiłem im: Czymże jest ta wyżyna, na której się schodzicie? Nazywa się ją

Bama aż do tego dnia.

Ez 20,30 Powiedz przeto pokoleniom izraelskim: Tak mówi Pan Bóg: Kalacie się na

sposób waszych przodków i nierząd uprawiacie z ich bożkami.

Ez 20,31 A gdy składacie swoje ofiary i przeprowadzacie swe dzieci przez ogień, to

kalacie się ze wszystkimi bałwanami ich aż do dnia dzisiejszego. I Ja bym

miał pozwolić, byście u Mnie, domu Izraela, szukali rady? Na moje życie

wyrocznia Pana Boga - nie pozwolę, byście u Mnie szukali rady. Ez 20,32 A to, co wam na myśl przychodzi, nie stanie się nigdy. Oto co mówicie:

Będziemy jak narody, jak plemiona z innych krajów służyć drewnu i kamie

niowi.

Ez 20,33 Na moje życie! - wyrocznia Pana Boga. Oto Ja będę panował nad wami moc

ną ręką i wyciągniętym ramieniem, i ze strasznym gniewem.

Ez 20,34 Wywiodę was spośród narodów, wyprowadzę was z powrotem z krajów, wśród

których zostaliście rozproszeni, mocną ręką, wyciągniętym ramieniem i ze

strasznym gniewem.

Ez 20,35 Poprowadzę was na pustynię tych narodów i będę was sądził przed moim

obliczem.

Ez 20,36 Podobnie jak sądziłem waszych przodków na pustyni ziemi egipskiej, tak i

was sądzić będę - wyrocznia Pana Boga.

Ez 20,37 Przeprowadzę was pod rózgą i sprawię, że zostaniecie nieliczni. Ez 20,38 Oddzielę was od opornych, tych, którzy się zbuntowali przeciwko Mnie. Wy

prowadzę ich wprawdzie z ziemi, gdzie przebywają, ale do ziemi izraelskiej

nie wejdą, abyście poznali, że Ja jestem Pan.

Ez 20,39 A więc, domu Izraela, tak mówi Pan Bóg: Niech każdy idzie służyć swoim

bożkom, ale później na pewno będziecie Mnie słuchali i już więcej nie będzie

cie kalali mego świętego imienia waszymi ofiarami i waszymi bożkami. Ez 20,40 Albowiem na mojej świętej górze, na wysokiej górze izraelskiej - wyrocznia

Pana Boga - tam cały dom Izraela służyć Mi będzie - wszyscy, co są w kraju.

Tam przyjmę ich łaskawie. I będę szukał waszych ofiar oraz pierwszych darów

waszych ze wszystkimi waszymi świętościami.

Ez 20,41 Przyjmę was jako miłą woń, gdy was wyprowadzę spośród obcych narodów i

wywiodę was z tych krajów, w których byliście rozproszeni. Wówczas okażę

się w was Świętym przed oczami tych narodów.

Ez 20,42 i poznacie, że Ja jestem Pan, gdy was wprowadzę na ziemię izraelską, do tego

1385 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 21

kraju, który poprzysiągłem dać waszym przodkom.

Ez 20,43 I tam wspomnicie o waszym postępowaniu i o wszystkich waszych czynach,

którymiście się pokalali, i sami poczujecie wstręt do siebie na myśl o wszyst

kich złych czynach, których się dopuściliście.

Ez 20,44 Po tym poznacie, że Ja jestem Pan, gdy wam to uczynię przez wzgląd na

imię moje, a nie na skutek waszego złego postępowania ani waszych skażo

nych obyczajów, domu Izraela!" - wyrocznia Pana Boga.

Rozdział 21

Ez 21,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 21,02 "Synu człowieczy, obróć się na południe i skieruj swą mowę ku południowi, i

prorokuj przeciw lasowi krainy południowej.

Ez 21,03 Powiedz lasowi południa: Słuchaj słowa Pańskiego! Tak mówi Pan Bóg: Oto

podłożę pod ciebie ogień, który strawi każde zielone i każde suche drzewo.

Gorejący ten płomień będzie nieugaszony i spłoną w nim wszystkie istoty

począwszy od południa aż do północy.

Ez 21,04 I każdy żyjący zobaczy, że to Ja, Pan, go zapaliłem, a nie zostanie ugaszony. Ez 21,05 Wówczas powiedziałem: "Ach, Panie Boże, oni mówią o mnie: Ten tylko przy

powieści opowiada".

Ez 21,06 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 21,07 "Synu człowieczy, zwróć swoje oblicze ku Jerozolimie, skieruj swą mowę prze

ciwko miejscom świętym i prorokuj przeciwko ziemi izraelskiej!

Ez 21,08 Powiedz ziemi izraelskiej: Tak mówi Pan: Oto Ja jestem przeciwko tobie

i dobędę miecza mego z pochwy, i wytnę spośród ciebie sprawiedliwego i

grzesznika.

Ez 21,09 Ponieważ wytnę spośród ciebie sprawiedliwego i grzesznika, dlatego miecz

mój wyjdzie z pochwy na wszelkie ciało od południa aż do północy. Ez 21,10 I wszyscy poznają, że Ja, Pan, wydobyłem miecz z pochwy; już nie powróci

do niej.

Ez 21,11 Ty zaś, synu człowieczy, jęcz, jakbyś miał biodra złamane, w goryczy jęcz na

ich oczach!

Ez 21,12 A gdy powiedzą do ciebie: "Dlaczego jęczysz?" - odpowiedz: Z powodu wieści,

która gdy nadejdzie, wszystkie serca osłabną, wszystkie ręce omdleją, wszel

ki duch zamilknie i wszelkie kolano się rozpłynie jak woda. Oto nadchodzi,

dokonuje się" - wyrocznia Pana Boga.

Ez 21,13 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 21,14 "Synu człowieczy, prorokuj i przemawiaj: Tak mówi Pan. Mów: Miecz, miecz!

Wyostrzono go i wyczyszczono.

1386 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 21

Ez 21,15 Na krwawy bój wyostrzono, by lśnił jak błyskawica, wyczyszczono... Ez 21,16 Dałem go, by wyczyścić, by chwycić w dłoń; miecz wyostrzono i wyczyszczo

no, aby go podać w rękę tego, co zabija.

Ez 21,17 Krzycz i lamentuj, synu człowieczy, gdyż zawisł on nad moim ludem, nad

wszystkimi książętami izraelskimi, wydanymi pod miecz wespół z moim lu

dem, a więc uderz się w biodro;

Ez 21,18 albowiem próba [nadeszła], "a cóż, chociaż nawet nie ma berła, które gardzi?"

- wyrocznia Pana Boga.

Ez 21,19 A ty, synu człowieczy, prorokuj i bij dłonią o dłoń! Miecz podwoi i potroi

[ofiary], miecz mnożący zabitych, wielki miecz, który wokół was krąży. Ez 21,20 Aby serce omdlało, by się mnożyły ofiary, u wszystkich bram umieściłem

miecz, sporządzony jak piorun, naostrzony, aby mordował.

Ez 21,21 Uderzaj w prawo i lewo, dokądkolwiek ostrze twoje jest skierowane. Ez 21,22 Także i Ja będę bił dłonią o dłoń, a gniew mój uśmierzę. Ja, Pan, powiedzia

łem".

Ez 21,23 Potem Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 21,24 "A ty, synu człowieczy, nakreśl sobie dwie drogi, którymi pójdzie miecz króla

babilońskiego. Obydwie będą wychodziły z jednego kraju. Następnie postaw

drogowskaz na początku drogi wiodącej do miasta.

Ez 21,25 Potem nakreśl drogę, którą pójdzie miecz do Rabba Ammonitów, ku Judzie,

do samej Jerozolimy.

Ez 21,26 Albowiem król babiloński stanął na rozdrożu, na początku obydwu dróg, aby

się pytać wyroczni; potrząsa strzałami, zapytuje posążki bóstw i przypatruje

się wątrobie.

Ez 21,27 W jego prawej ręce jest odpowiedź: "Jerozolima" - aby dać rozkaz do wal

ki, wydać okrzyk bojowy, ustawić tarany naprzeciwko bram, usypać wały i

wznieść szańce.

Ez 21,28 W ich oczach będzie to jednak wyrocznia zwodnicza - mają przecież naj

świętsze przysięgi - on jednak pamięta o winach, z powodu których zostaną

pojmani.

Ez 21,29 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ przypomnieliście sobie swoje niepra

wości, a wasze przewinienia stały się jawne i grzechy w całym waszym po

stępowaniu widoczne, dlatego z własnej winy zostaniecie pojmani. Ez 21,30 A o tobie, niecny bezbożniku, władco izraelski, którego dzień nadchodzi z

ostatnim twoim występkiem,

Ez 21,31 tak mówi Pan Bóg: Zdejm zawój, usuń koronę! Wszystko będzie inne: co jest

małe, zostanie wywyższone, a to, co wysokie, poniżone.

Ez 21,32 Ruinę, ruinę z ciebie uczynię taką, jakiej nigdy nie było, dopóki nie przyjdzie

ten, do którego należy sąd i któremu go przekażę.

Ez 21,33 A ty, synu człowieczy, prorokuj i mów: Tak mówi Pan Bóg: W sprawie Ammo

nitów i ich zniewagi powiedz: Miecz, miecz został wydobyty ku mordowaniu,

1387 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 22

wyostrzony, aby dokonać zagłady i lśnić

Ez 21,34 podczas gdy tobie ukazują się mylne wyrocznie i jawią ci się zwodnicze za

powiedzi - aby go spuścić na kark złoczyńców bezbożnych, których dzień

nadszedł z ostatnim ich występkiem.

Ez 21,35 Schowaj go jednak do pochwy! W miejscu, gdzie zostałeś stworzony, i w kraju,

gdzie się zrodziłeś, będę cię sądził.

Ez 21,36 Wyleję na ciebie mój gniew, rozniecę przeciwko tobie ogień mojej zapalczy

wości i wydam cię w ręce ludzi dzikich, sprawców zniszczenia.

Ez 21,37 Staniesz się strawą dla ognia, krew twoja będzie płynąć w środku kraju i nie

pozostawisz po sobie wspomnienia - ponieważ Ja, Pan, tak powiedziałem".

Rozdział 22

Ez 22,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 22,02 "A ty, synu człowieczy, czy zechcesz sądzić? Czy zechcesz wydać wyrok na

to krwawe miasto? Ukaż mu wszystkie jego obrzydliwości!

Ez 22,03 Powiedz: Tak mówi Pan Bóg: O miasto, które przelewasz własną krew, aby

przez to sprowadzić nadejście swej godziny, któreś postawiło u siebie bożki,

aby się nimi plugawić;

Ez 22,04 przez twoją krew, którąś wylało, tyś zaciągnęło winę; przez bożki, któreś po

stawiło, tyś sprowadziło przybliżenie twoich dni, tyś doszło do kresu swoich

lat. Dlatego uczynię z ciebie przedmiot hańby przed narodami i pośmiewisko

wobec wszystkich krajów.

Ez 22,05 Sąsiedzi i ci, którzy daleko od ciebie mieszkają, będą się z ciebie naśmiewać:

ty o niesławnym imieniu i pełne swarów!

Ez 22,06 Oto władcy izraelscy - każdy ma swój sposób na to, aby rozlewać krew. Ez 22,07 U ciebie znieważa się ojca i matkę, u ciebie krzywdzi się cudzoziemca, u ciebie

uciska się sierotę i wdowę.

Ez 22,08 Szargasz moimi świętościami i bezcześcisz moje szabaty. Ez 22,09 Są u ciebie ludzie rzucający oszczerstwa w celu zabijania, u ciebie jada się z

krwią, u ciebie popełnia się nierząd.

Ez 22,10 U ciebie odkrywa się nagość ojca, u ciebie gwałt zadaje się kobiecie w okresie

jej nieczystości.

Ez 22,11 Ten popełnia obrzydliwość z żoną swego sąsiada, tamten plami się rozpustą

ze swoją synową, a tamten u ciebie zadaje gwałt swej siostrze, córce swego

ojca.

Ez 22,12 U ciebie przyjmuje się podarki za przelanie krwi. Pobierasz odsetki i lichwę,

gwałtem ograbiasz swego bliźniego, ale o Mnie zapominasz - wyrocznia Pana

Boga.

1388 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 22

Ez 22,13 Oto uderzę w dłonie z powodu zysków niesprawiedliwych, które zbierasz, i z

powodu krwi, którą się przelewa u ciebie.

Ez 22,14 Czy ostoi się twoje serce, a ręce będą na tyle mocne w owych dniach, gdy się

zabiorę do ciebie? Ja, Pan, powiedziałem - i uczynię.

Ez 22,15 Rozproszę cię pomiędzy obcymi narodami i rozleję po obcych krajach, usunę

z ciebie twoją nieczystość.

Ez 22,16 Potem przyjmę cię jako własność na oczach pogan i poznasz, że Ja jestem

Pan".

Ez 22,17 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 22,18 "Synu człowieczy, dom Izraela zamienił Mi się w żużel; wszyscy stali się mie

dzią, cyną, żelazem i ołowiem w piecu, stali się

Ez 22,19 żużlem srebra. Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ wszyscy staliście się

żużlem, dlatego Ja was zgromadzę w środku Jerozolimy.

Ez 22,20 Podobnie jak kładzie się razem w piecu srebro, miedź, żelazo, ołów i cynę,

by rozpalić z dołu ogień i roztopić je, tak i was zgromadzę w gniewie moim

i zapalczywości, umieszczę was i roztopię.

Ez 22,21 Zgromadzę was i rozniecę przeciw wam ogień mojego gniewu, zostaniecie

roztopieni w jej środku.

Ez 22,22 Podobnie jak srebro topi się w środku pieca, tak i wy w jej środku zostaniecie

roztopieni; wtedy poznacie, że Ja, Pan, wylałem na was moją zapalczywość". Ez 22,23 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 22,24 "Synu człowieczy, powiedz jej: Ty jesteś ziemią, która nie została ani oczysz

czona, ani obmyta w dzień burzy;

Ez 22,25 której władcy, zamieszkali w jej środku, są jak lew ryczący, co rozdziera

zdobycz: pożerają ludzi, zabierają bogactwa i kosztowności i mnożą wdowy

wśród nich.

Ez 22,26 Kapłani jej przekraczają moje prawo - bezczeszczą moje świętości. Nie rozróż

niają pomiędzy tym, co święte, i tym, co świeckie, nie rozsądzają pomiędzy

tym, co czyste, a tym, co nieczyste, a na szabaty zamknęli oczy, tak że wśród

nich doznaje zniewagi.

Ez 22,27 Przywódcy pośród niej są jak wilki rozdzierające zdobycz: rozlewają krew,

zabijają ludzi, aby osiągnąć niesprawiedliwe zyski.

Ez 22,28 Prorocy natomiast pokrywają ich [winy] tynkiem, głosząc zwodnicze zapo

wiedzi i rozpowiadając im kłamliwe wieszczby. Mówią oni: Tak mówi Pan

Bóg, podczas gdy Pan nie mówi.

Ez 22,29 Lud tej ziemi mnoży gwałt i rozbój, krzywdzi ubogiego i nędzarza, a bez

prawnie uciska cudzoziemca.

Ez 22,30 I szukałem wśród nich męża, który by wystawił mur i stanął w wyłomie

przede Mną, by bronił tej ziemi i przeszkodził Mi w jej niszczeniu, a nie zna

lazłem takiego.

Ez 22,31 Wobec tego wyleję na nią mój gniew, w ogniu mojej zapalczywości wyniszczę

1389 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 23

ich. Na głowy ich składam odpowiedzialność za ich postępowanie" - wyrocznia Pana Boga.

Rozdział 23

Ez 23,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 23,02 "Synu człowieczy! Były dwie kobiety, córki tej samej matki. Ez 23,03 Uprawiały nierząd w Egipcie - od młodości uprawiały nierząd. Tam już ści

skano ich piersi i przygniatano dziewicze ich łona.

Ez 23,04 A imiona ich: Starszej - Ohola, siostry zaś jej - Oholiba. Stały się one moimi i

zrodziły synów i córki. A [oznaczają] imiona ich: Ohola - Samarię, a Oholiba

- Jerozolimę.

Ez 23,05 Ohola, kiedy mi podlegała, uprawiała nierząd i zapałała miłością ku swoim

kochankom - Asyryjczykom, sąsiadom,

Ez 23,06 wielu możnowładcom i namiestnikom, ubranym w fioletową purpurę, ku

wszystkim powabnym młodzieńcom i jeźdźcom dosiadającym koni. Ez 23,07 Tym wszystkim spośród wybitnych Asyryjczyków oddawała swoje nierządne

pieszczoty i kalała się bożkami tych, którzy w nich rozpalili nierządne uczu

cia.

Ez 23,08 Lecz ona nie poniechała swego nierządu z Egiptu, bo tam sypiali z nią w mło

dości jej i przygniatali dziewicze jej łono, oddając się z nią swoim czynom

nierządnym.

Ez 23,09 Dlatego wydałem ją w ręce jej kochanków, w ręce Asyryjczyków, do których

pałała miłością.

Ez 23,10 Ci zaś odkryli jej nagość, zabrali jej synów i córki, a ją samą zabili mieczem,

tak że stała się dla kobiet przestrogą, bo wykonano na niej wyrok. Ez 23,11 Choć widziała to siostra jej Oholiba, dalej posunęła się w swojej żądzy, a

nierząd jej stał się większy od nierządu jej siostry.

Ez 23,12 Zapałała żądzą do Asyryjczyków, możnowładców i namiestników, sąsiadów

kosztownie ubranych, do jeźdźców dosiadających koni i wszystkich powab

nych młodzieńców.

Ez 23,13 I widziałem, że się splamiła i że obydwie kroczyły tą samą drogą. Ez 23,14 W swoich czynach nierządnych poszła nawet jeszcze dalej: bo gdy ujrzała na

ścianie wymalowanych mężów, malowane czerwoną farbą obrazy Chaldejczy

ków,

Ez 23,15 opasanych wokół bioder swymi pasami, z obszernymi zawojami na głowach, a

wszyscy oni z wyglądu przypominali bohaterów, podobni do Babilończyków,

pochodzących z ziemi chaldejskiej,

Ez 23,16 zapałała ku nim żądzą tylko dzięki obrazowi, jaki widziały jej oczy. Wypra

1390 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 23

wiła więc posłów do nich, do ziemi chaldejskiej.

Ez 23,17 A Babilończycy przybyli do niej, by dzielić z nią łoże i zbezcześcili ją swoimi

czynami nierządnymi. A gdy ją splamili, dusza jej odwróciła się od nich. Ez 23,18 I gdy tak ujawniła swoje czyny nierządne i odsłoniła swoją nagość, wówczas

i moja dusza odwróciła się od niej tak, jak odwróciła się od jej siostry. Ez 23,19 I pomnożyła jeszcze swoje czyny nierządne, gdy wspomniała na dni swej

młodości, kiedy to uprawiała nierząd w ziemi egipskiej.

Ez 23,20 I zapałała żądzą do swoich kochanków, którzy w sile swych członków i żądzy

byli podobni do osłów i ogierów.

Ez 23,21 I zatęskniłaś za rozpustą swojej młodości, gdy w Egipcie przygniatano twe

łono i ściskano piersi.

Ez 23,22 Dlatego, Oholibo, tak mówi Pan Bóg: Ja pobudzam przeciwko tobie twoich

kochanków, tych, od których odwróciła się dusza twoja, i przyprowadzę ich

zewsząd przeciw tobie:

Ez 23,23 Babilończyków i wszystkich Chaldejczyków, tych z Pekod, Szoa i Koa, a

z nimi wszystkich Asyryjczyków, młodzieńców powabnych, możnowładców i

namiestników, wszystkich co najdzielniejszych wojowników, sławnych mężów

gotowych na koń.

Ez 23,24 Przybędą do ciebie od północy na wozach żelaznych i rydwanach w niezliczo

nym tłumie. Zewsząd podniosą przeciwko tobie tarczę, szyszak i przyłbicę.

Przedłożę im sprawę, aby wydali na ciebie wyrok według swoich sądów. Ez 23,25 Skieruję przeciwko tobie moją zapalczywość, tak że srogo będą się z tobą

obchodzili; odetną ci nos i uszy, a to, co po tobie zostanie, upadnie pod mie

czem. Zabiorą ci synów i córki, a resztę ogień strawi.

Ez 23,26 Zdejmą z ciebie szaty, zabiorą ci twe kosztowne ozdoby. Ez 23,27 Położę kres twojej rozpuście i nierządowi twemu, co się wywodzi z ziemi egip

skiej, tak że już więcej nie podniesiesz ku nim oczu ani więcej nie wspomnisz

na Egipt.

Ez 23,28 Bo tak mówi Pan Bóg: Oto wydaję cię w ręce tych, których nienawidzisz, w

ręce tych, od których odwróciła się twoja dusza.

Ez 23,29 Z nienawiścią będą się z tobą obchodzili, zabiorą ci wszystkie owoce twej

pracy i pozostawią cię nagą i odkrytą, tak iż ujawni się twoja nagość, twój

nierząd, twoja rozpusta i nierządne czyny.

Ez 23,30 A to ci się przydarzy dlatego, żeś uprawiała nierząd z obcymi narodami i żeś

się splamiła ich bożkami.

Ez 23,31 Naśladowałaś postępowanie swej siostry, wobec tego i jej kielich podam w

twoje ręce.

Ez 23,32 Tak mówi Pan Bóg: Pić będziesz kielich twej siostry, kielich głęboki i szeroki

- wiele on zmieści.

Ez 23,33 Upojenia i bólu jest pełen ten kielich opuszczenia i grozy, kielich twej siostry

Samarii.

1391 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 24

Ez 23,34 Wypijesz go aż do dna i jeszcze w kawałki rozbijesz, i piersi swoje rozdrapiesz,

bo Ja powiedziałem - wyrocznia Pana Boga.

Ez 23,35 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ zapomniałaś o Mnie i odrzuciłaś Mnie

za plecy, dlatego i ty także znoś swój bezwstyd i nierząd!"

Ez 23,36 Następnie rzekł do mnie Pan: "Synu człowieczy, czyż nie masz sądzić Oholi

i Oholiby? Wykaż im ich obrzydliwości:

Ez 23,37 że cudzołożyły i krew jest na ich rękach, że cudzołożyły ze swoimi bożkami,

a także synów swoich, których dla Mnie rodziły, im na pożywienie przepro

wadzały przez ogień.

Ez 23,38 Ponadto i to także Mi uczyniły: świątynię moją splugawiły w ów dzień, oraz

zbezcześciły moje szabaty.

Ez 23,39 Bo gdy ofiarowały swych synów bożkom, to jeszcze w tym samym dniu wstę

powały do świątyni bezczeszcząc ją. Oto jak postępowały w obrębie mego

domu.

Ez 23,40 Co więcej: posyłały po mężczyzn, aby przybywali z daleka, którzy, gdy tylko

posłaniec do nich zawitał, natychmiast przychodzili. Dla nich to tyś się ką

pała, upiększałaś swoje oczy i ubierałaś się w ozdoby.

Ez 23,41 Siadałaś na kosztownym łożu, przed którym był zastawiony stół. Na nim

kładłaś moje kadzidło i mój olejek.

Ez 23,42 Rozlegały się tam rozbawione głosy, a do mężczyzn z ludnych okolic przyłą

czali się opoje z pustyni. Wkładali oni bransolety na ich ręce, a na głowy ich

ozdobne korony.

Ez 23,43 I tak sobie mawiałem: Ze zniszczoną przez cudzołóstwo teraz uprawiają nie

rząd

Ez 23,44 i przychodzą do niej tak, jak się przychodzi do nierządnicy. Oto tak przycho

dzono do Oholi i Oholiby, kobiet rozpustnych.

Ez 23,45 Ale mężowie sprawiedliwi będą je sądzić tak, jak się sądzi cudzołożnice i

zabójczynie, bo one są cudzołożnicami, a krew jest na ich rękach. Ez 23,46 Tak mówi Pan Bóg: Sprawię, że zwołają przeciwko nim zgromadzenie, aby je

wydać na utrapienie i na łup,

Ez 23,47 a zgromadzenie to ukamienuje je, posieka na kawałki mieczami, pobije ich

synów i córki, a domy ich spali ogniem.

Ez 23,48 Oto tak oczyszczę ten dom z rozpusty, aby wszystkie kobiety otrzymały

ostrzeżenie i już więcej nie uprawiały rozpusty jak one.

Ez 23,49 Wam każą odpokutować za waszą rozpustę i cierpieć będziecie za wasze grze

chy bałwochwalcze, a poznacie, że Ja jestem Pan Bóg".

1392 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 24

Rozdział 24

Ez 24,01 Roku dziewiątego, miesiąca dziesiątego, a dziesiątego dnia tego miesiąca, Pan

skierował do mnie te słowa:

Ez 24,02 "Synu człowieczy, zapisz sobie datę dzisiejszą, tego właśnie dnia, bo król ba

biloński tego właśnie dnia obległ Jerozolimę.

Ez 24,03 Opowiedz temu opornemu ludowi przypowieść! Powiedz do niego: Tak mówi

Pan Bóg: Przystaw kocioł do ognia, przystaw, i nalej jeszcze do niego wody! Ez 24,04 Wrzuć do niego kawałki mięsa, wszystkie lepsze kęsy: udziec i łopatki, naj

lepszymi kośćmi go napełnij!

Ez 24,05 Wybierz do tego najlepsze [sztuki] z mniejszego bydła, podłóż drwa pod

spodem i spraw, by to wrzało i kipiało, tak by aż kości się rozgotowały. Ez 24,06 Tak bowiem mówi Pan Bóg: Biada miastu krwawemu, zardzewiałemu kotło

wi, którego rdzy nie sposób usunąć. Opróżniaj go kęs po kęsie; losu nad nim

nie będzie się rzucać.

Ez 24,07 Bo krew, którą przelało, jest pośród niego, rozlało ją na nagiej skale, nie

wylało jej na ziemię, aby ją przykryć prochem.

Ez 24,08 Oto by rozniecić gniew i wywrzeć zemstę, rozleję jego krew na nagiej skale,

by nie została przykryta.

Ez 24,09 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Biada miastu krwawemu! Także i Ja chcę wznieść

wielki stos.

Ez 24,10 Nagromadź drew, rozpal ogień, ugotuj mięso, przypraw korzeniem, niech ko

ści się spalą!

Ez 24,11 Postaw ten kocioł pusty na węgle, aby się rozgrzała jego miedź i rozpaliła,

aby we wnętrzu jego rozpłynęła się jego nieczystość i by zniszczała jego rdza. Ez 24,12 "Próżny trud, bo" gruba warstwa rdzy nie schodzi w ogniu. Ez 24,13 Chciałem cię oczyścić z nieczystości twojej hańby, aleś ty nie chciało zezwolić

na oczyszczenie cię z twego brudu. Wobec tego nie zostaniesz oczyszczone

tak długo, dopóki nie uśmierzę mego gniewu przeciwko tobie.

Ez 24,14 Ja, Pan, postanowiłem. Słowo moje się spełni, wykonam je niechybnie, nie

będę miał ani litości, ani współczucia. Będziesz osądzone według twego po

stępowania i według twoich złych uczynków" - wyrocznia Pana Boga. Ez 24,15 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 24,16 "Synu człowieczy, oto zabieram ci nagle radość twych oczu, ale nie lamentuj

ani nie płacz, ani nie pozwól, by płynęły ci łzy.

Ez 24,17 Wzdychaj w milczeniu, nie przywdziewaj żałoby jakby po umarłym, zawiąż

sobie zawój dokoła głowy, sandały włóż na nogi, nie przysłaniaj brody, nie

spożywaj chleba żałoby!"

Ez 24,18 Mówiłem do ludu mego rano, a wieczorem umarła mi żona, i uczyniłem rano

tak, jak mi rozkazano.

1393 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 25

Ez 24,19 A lud mówił do mnie: "Czy nie wyjaśnisz nam, co znaczy dla nas to, co

czynisz?"

Ez 24,20 Wówczas powiedziałem do nich: Pan skierował do mnie te słowa: Ez 24,21 "Powiedz domowi Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Oto Ja pozwalam bezcześcić

świątynię moją, dumę waszej potęgi, radość waszych oczu, tęsknotę waszych

serc. Synowie wasi i córki wasze, których opuściliście, od miecza poginą. Ez 24,22 Wy zaś tak uczynicie, jak Ja uczyniłem: brody nie będziecie przysłaniać, nie

będziecie spożywać chleba żałoby,

Ez 24,23 ale mając zawoje na głowach i sandały na nogach, nie będziecie narzekać ani

płakać. Będziecie schnąć z powodu nieprawości waszych i będziecie wzdychać

jeden przed drugim.

Ez 24,24 Ezechiel będzie dla was znakiem. To, co on uczynił, będziecie i wy czynili,

gdy to nastąpi. I poznacie, że Ja jestem Pan.

Ez 24,25 O tak, synu człowieczy, prawdą jest, że w ów dzień, w którym zabiorę im to,

co stanowiło ich siłę, ich dumną ozdobę, radość ich oczu, tęsknotę ich serc

ich synów i córki

Ez 24,26 że w ów dzień przyjdzie do ciebie zbieg, by donieść o tym twoim uszom. Ez 24,27 W ów dzień otworzą się usta twoje przed zbiegiem, aby mówić. Będziesz

mówił i nie będziesz już niemy: Będziesz dla nich znakiem i poznają, że Ja

jestem Pan".

Rozdział 25

Ez 25,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 25,02 "Synu człowieczy, zwróć się ku Ammonitom i prorokuj przeciwko nim. Ez 25,03 Powiedz Ammonitom: Słuchajcie słowa Pana Boga! Tak mówi Pan Bóg: Po

nieważ wołałeś: "Ha!" na moją świątynię, kiedy doznała zbezczeszczenia, i

na ziemię izraelską, gdy ją pustoszono, i na dom Judy, gdy szedł do niewoli

Ez 25,04 oto dlatego wydam cię w posiadanie synom Wschodu. Rozbiją u ciebie swoje

namioty i przygotują sobie u ciebie mieszkania. Oni będą spożywali twoje

plony i będą pili twoje mleko.

Ez 25,05 Z Rabba uczynię miejsce popasu dla wielbłądów, a z miast Ammonitów le

gowisko dla trzody. I poznacie, że Ja jestem Pan.

Ez 25,06 Tak mówi Pan Bóg: Dlatego, żeś klaskał rękami i tupał nogami, i cieszyłeś

się w duszy z całą twoją zawziętością wobec ziemi izraelskiej,

Ez 25,07 dlatego wyciągam rękę przeciwko tobie; wydam cię na łup narodów, wyplenię

cię spośród ludów, wyniszczę cię spośród krajów, unicestwię cię! - i poznasz,

że Ja jestem Pan".

1394 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 26

Ez 25,08 Tak mówi Pan Bóg: "Ponieważ Moab "i Seir" mówili: Oto dom Judy równy

jest wszystkim innym narodom,

Ez 25,09 dlatego otworzę dojście poprzez grzbiet górski do Moabu i do jego miast w

obrębie wszystkich granic, do ozdoby tego kraju: Bet-Hajeszimot, Baal-Meon

i Kiriataim.

Ez 25,10 Dam ich razem z Ammonitami w posiadanie synów Wschodu, aby już o nich

nie wspominano między narodami.

Ez 25,11 Oto tak dokonam sprawiedliwości nad Moabem i poznają, że Ja jestem Pan". Ez 25,12 Tak mówi Pan Bóg: "Ponieważ Edom dyszał zemstą przeciwko domowi Judy,

a mszcząc się ściągnął na siebie wielką winę,

Ez 25,13 dlatego tak mówi Pan Bóg: Wyciągnę rękę przeciwko Edomowi i wytracę w

nim ludzi i zwierzęta, i zamienię go w pustynię - od Temanu aż do Dedanu

polegną od miecza.

Ez 25,14 Wykonam pomstę moją na Edomie rękami ludu mojego izraelskiego. Postą

pię z Edomem według mego oburzenia i gniewu, aby poznali moją pomstę"

- wyrocznia Pana Boga.

Ez 25,15 Tak mówi Pan Bóg: "Ponieważ Filistyni postępowali mściwie, a żywiąc w

duszy nienawiść, do zagłady doprowadzili ich na skutek odwiecznej nieprzy

jaźni,

Ez 25,16 dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto wyciągnę rękę przeciwko Filistynom, wyko

rzenię Keretytów i wyniszczę resztki krainy nadmorskiej.

Ez 25,17 Dokonam na nich wielkiej pomsty za pomocą srogich kar. Wtedy poznają, że

Ja jestem Pan, gdy dokonam na nich pomsty".

Rozdział 26

Ez 26,01 Roku jedenastego, pierwszego dnia miesiąca, Pan skierował do mnie te słowa: Ez 26,02 "Synu człowieczy, ponieważ Tyr mówił Jerozolimie: "Ha, oto rozbita została

brama ludów: powraca do mnie, ja będę bogaty, ona - pustynią", Ez 26,03 dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto Ja jestem przeciwko tobie, Tyrze! Sprawię,

że wyjdą przeciw tobie liczne narody, nadpłyną falami jak morze. Ez 26,04 Zburzą mury Tyru i wywrócą jego wieże. Wymiotę z niego jego proch i uczy

nię z niego nagą skałę.

Ez 26,05 Stanie się pośrodku morza miejscem suszenia sieci, ponieważ Ja powiedziałem

- wyrocznia Pana Boga. Stanie się on łupem narodów.

Ez 26,06 Córki zaś jego, które są na stałym lądzie, będą zabite mieczem. I poznają, że

Ja jestem Pan.

Ez 26,07 Bo tak mówi Pan Bóg: Oto Ja sprowadzam z północy na Tyr Nabuchodono

zora, króla Babilonu, króla królów, z końmi, rydwanami, jeźdźcami, wojskiem

1395 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 27

i licznym ludem.

Ez 26,08 Córki twoje, które są na stałym lądzie, zabije mieczem; wieże oblężnicze zbu

duje przeciw tobie, przeciwko tobie usypie wały i tarczę wystawi przeciwko

tobie.

Ez 26,09 Głowice swych taranów skieruje przeciw twoim murom, zburzy twe wieże

żelaznymi hakami.

Ez 26,10 Z powodu mnóstwa koni okryje cię kurzawa. Od tętentu jego konnicy, jego

kół i rydwanów, zadrżą twoje mury, gdy wchodzić będzie w twe bramy tak,

jak się wkracza w zdobyte miasto.

Ez 26,11 Kopytami swych koni stratuje wszystkie twe ulice, lud twój mieczem pobije,

a potężne twe stele powali na ziemię.

Ez 26,12 Splądrowane będą twoje bogactwa, rozkradzione twoje towary, poburzone

twoje mury, a wspaniałe twe domy porozwalane. Kamienie zaś twoje, drzewo

i proch z ciebie wrzucą do morza.

Ez 26,13 Sprawię, że echo twych pieśni ustanie, a dźwięk twoich cytr nie będzie się

rozlegać.

Ez 26,14 Uczynię z ciebie nagą skałę, staniesz się miejscem suszenia sieci. Nie odbudują

cię więcej, bo Ja, Pan, powiedziałem" - wyrocznia Pana Boga.

Ez 26,15 Tak mówi Pan Bóg do Tyru: "Czy na huk upadku twego, gdy pobici jęczeć

będą, gdy pośród ciebie rozpanoszy się mord, nie zadrżą wyspy? Ez 26,16 Wszyscy książęta morza zejdą z tronów swoich, złożą z siebie swoje płaszcze,

zdejmą swoje wyszywane szaty. Obloką się w strach, usiądą na ziemi, będą

drżeć bez przerwy i wzdrygać się będą z twego powodu.

Ez 26,17 Oni podniosą lament nad tobą i powiedzą do ciebie: O, jakżeś upadło, przez

morze zalane, o miasto przesławne, na morzu potężne, ty i twoi mieszkańcy,

któreś grozę siało na całym lądzie.

Ez 26,18 Teraz drżą okręty w dzień twego upadku; wyspy na morzu przeraziły się

twoim końcem.

Ez 26,19 Albowiem tak mówi Pan Bóg: Gdy cię uczynię miastem opustoszałym, po

dobnym do miast, w których już nikt nie mieszka, gdy przywiodę na ciebie

Wielką Otchłań, tak że cię fale morskie przykryją,

Ez 26,20 zrzucę cię z góry do tych, którzy już zeszli do dołu, do ludu dawnego, i każę

ci mieszkać w krainie podziemia, w wiecznej pustyni, u tych, którzy zeszli

do dołu, tak byś więcej nie było zamieszkane i więcej nie powstało w krainie

żyjących.

Ez 26,21 Uczynię z ciebie przedmiot grozy, przestaniesz istnieć. Będą cię szukać i nigdy

cię nie znajdą" - wyrocznia Pana Boga.

1396 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 27

Rozdział 27

Ez 27,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 27,02 "A ty, synu człowieczy, podnieś lament nad Tyrem

Ez 27,03 i powiedz Tyrowi, który mieszka nad zalewami morskimi i prowadzi handel

z narodami na licznych wyspach: Tak mówi Pan Bóg: Tyrze, tyś powiedział:

Jestem okrętem o doskonałej piękności.

Ez 27,04 W sercu morza są twoje granice, budowniczy nadali ci doskonałą piękność. Ez 27,05 Z cyprysów Seniru pobudowano wszystkie twoje krawędzie, brano cedry Li

banu, by maszt ustawić na tobie.

Ez 27,06 Z dębów Baszanu wykonano ci wiosła, pokład twój ozdobiono kością słonio

wą, wykładaną w drzewie cedrowym z wysp kittejskich.

Ez 27,07 Bisior ozdobny z Egiptu stanowił twoje żagle, by służyć ci za banderę. Fio

letowa i czerwona purpura z wysp Elisza były twoim nakryciem. Ez 27,08 Mieszkańcy Sydonu i Arwadu służyli ci za wioślarzy, mędrcy z Semeru byli

u ciebie: oni to byli twoimi żeglarzami,

Ez 27,09 a biegli w rzemiośle starcy z Gebal tam byli, aby naprawiać twoje uszko

dzenia. Wszystkie morskie okręty zawijały do ciebie, aby prowadzić z tobą

handel.

Ez 27,10 Mieszkańcy Persji, Lud i Put służyli w twoim wojsku jako wojownicy. Tarcze

i hełmy zawieszali u ciebie. Dodawali ci świetności.

Ez 27,11 Synowie Arwadu i twoje wojsko stali dokoła na twych wałach, a strażnicy na

twoich wieżach; wieszali swe tarcze na twoich murach, czyniąc piękność twą

doskonałą.

Ez 27,12 Tarszisz prowadził z tobą handel z powodu mnóstwa twoich wszystkich bo

gactw. Srebro, żelazo, cynę i ołów dostarczano ci drogą wymiany za twe

towary.

Ez 27,13 Jawan, Tubal i Meszek prowadzili z tobą handel: dostarczając za twe towary

niewolników i wyroby z brązu.

Ez 27,14 Z Bet-Togarma dostarczano ci drogą wymiany za twe towary konie pociągo

we, wierzchowce i muły.

Ez 27,15 Mieszkańcy Dedanu prowadzili z tobą handel i niezliczone wyspy należały do

twoich klientów. Dawali ci jako zapłatę kość słoniową i drzewo hebanowe. Ez 27,16 Edom prowadził z tobą handel z powodu mnogości twoich wyrobów: do

starczano ci drogą wymiany za twe towary kamienie szlachetne, purpurę,

różnobarwne tkaniny, bisior, korale i rubiny.

Ez 27,17 Juda i kraj Izraela prowadzili z tobą handel: za twe towary dostarczali ci

pszenicę z Minnit, wosk i miód, i oliwę, i balsam.

Ez 27,18 Damaszek prowadził z tobą handel dzięki mnogości twoich wyrobów i mnogo

ści twego wszelakiego bogactwa: wino z Chelbon i wełnę z Sachar [w zamian

1397 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 28

ci dostarczano].

Ez 27,19 Dan i Jawan począwszy od Uzzal drogą wymiany za twe towary dostarczały

ci wyroby żelazne, cynamon i trzcinę.

Ez 27,20 Dedan był dla ciebie dostawcą czapraków.

Ez 27,21 Arabia i wszyscy książęta Kedaru byli kupcami dla ciebie, handlowali z tobą

owcami, baranami i kozłami.

Ez 27,22 Kupcy z Szeby i Rama prowadzili z tobą handel: dostarczali ci drogą wymia

ny za twe towary najlepszy balsam oraz wszelkiego rodzaju drogie kamienie

i złoto.

Ez 27,23 Charan, Kanne, Edon, kupcy z Saby, Aszszur i Kilmad prowadzili z tobą

handel.

Ez 27,24 Handlowali z tobą bogatymi sukniami, płaszczami z fioletowej purpury - róż

nokolorowymi materiałami i dywanami tkanymi wielobarwnie, skręcanymi i

mocnymi sznurami. Tym handlowali z tobą.

Ez 27,25 Okrętami z Tarszisz zwożono do ciebie towary. Stałeś się więc bogatym i

wielce sławnym w sercu mórz.

Ez 27,26 Wioślarze twoi wprowadzili cię na pełne morze, ale wiatr wschodni złamał

cię w sercu mórz.

Ez 27,27 Twoje bogactwo, twoje towary i twoje ładunki, twoi sternicy i twoi żeglarze,

naprawiający twoje okręty i twoi klienci, wszyscy twoi wojownicy przebywa

jący u ciebie i cały twój lud znajdujący się u ciebie utoną w głębi morza w

dniu twego upadku.

Ez 27,28 Na głośny krzyk twoich żeglarzy drżą wały morskie.

Ez 27,29 Wszyscy, którzy wiosłują, zstępują ze swoich statków; żeglarze i wszyscy ster

nicy morscy pozostają na lądzie.

Ez 27,30 Głośno lamentują nad tobą, podnosząc gorzkie wołanie, posypują głowy zie

mią i tarzają się w popiele.

Ez 27,31 Przez wzgląd na ciebie golą sobie głowy i przywdziewają wory. Płaczą nad

tobą w ucisku serca, skarżąc się gorzko.

Ez 27,32 Podnoszą nad tobą lament serdeczny i narzekają: "Któż jak Tyr został znisz

czony w sercu mórz?"

Ez 27,33 Gdy towary twe szły poza morze, syciłeś wiele narodów. Dzięki mnogości

dóbr twoich i twoich towarów bogaciłeś królów ziemi.

Ez 27,34 Teraz zostałeś rozbity przez morskie fale i leżysz w morskiej toni. Twoje to

wary i wszyscy twoi mieszkańcy zatonęli razem z tobą.

Ez 27,35 Wszyscy mieszkańcy wysp zdumiewają się nad tobą, a królowie ich zdjęci

strachem trwożą się bardzo.

Ez 27,36 Kupcy z różnych narodów gwiżdżą nad tobą; stałeś się postrachem, i na

zawsze zostałeś unicestwiony".

1398 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 28

Rozdział 28

Ez 28,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 28,02 "Synu człowieczy, powiedz władcy Tyru: Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ serce

twoje stało się wyniosłe, powiedziałeś: "Ja jestem Bogiem, ja zasiadam na

Boskiej stolicy, w sercu mórz" - a przecież ty jesteś tylko człowiekiem a nie

Bogiem, i rozum swój chciałeś mieć równy rozumowi Bożemu.

Ez 28,03 Oto jesteś mędrszy od Danela, żadna tajemnica nie jest ukryta przed tobą. Ez 28,04 Dzięki swej przezorności i sprytowi zdobyłeś sobie majątek, a nagromadziłeś

złota i srebra w swoich skarbcach.

Ez 28,05 Dzięki swojej wielkiej przezorności, dzięki swoim zdolnościom kupieckim, po

mnożyłeś swoje majętności i serce twoje stało się wyniosłe z powodu twego

majątku.

Ez 28,06 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ rozum swój chciałeś mieć równy rozu

mowi Bożemu,

Ez 28,07 oto dlatego sprowadzam na ciebie cudzoziemców - najsroższych spośród na

rodów. Oni dobędą mieczy przeciwko urokowi twojej mądrości i zbezczeszczą

twój blask.

Ez 28,08 Zepchną cię do dołu, i umrzesz śmiercią nagłą w sercu mórz. Ez 28,09 Czy będziesz jeszcze mówił: "Ja jestem Bogiem" - w obliczu swoich opraw

ców. Przecież będziesz tylko człowiekiem, a nie Bogiem w ręku tego, który

cię będzie zabijał.

Ez 28,10 Umrzesz śmiercią nieobrzezanych z ręki cudzoziemców, ponieważ Ja to po

stanowiłem" - wyrocznia Pana Boga.

Ez 28,11 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 28,12 "Synu człowieczy, podnieś lament nad królem Tyru i powiedz mu: Tak mówi

Pan Bóg: Byłeś odbiciem doskonałości, pełen mądrości i niezrównanie pięk

ny.

Ez 28,13 Mieszkałeś w Edenie, ogrodzie Bożym; okrywały cię wszelkiego rodzaju szla

chetne kamienie: rubin, topaz, diament, tarszisz, onyks, beryl, szafir, karbun

kuł, szmaragd, a ze złota wykonano okrętki i oprawy na tobie, przygotowane

w dniu twego stworzenia.

Ez 28,14 Jako wielkiego cheruba opiekunem ustanowiłem cię na świętej górze Bożej,

chadzałeś pośród błyszczących kamieni.

Ez 28,15 Byłeś doskonały w postępowaniu swoim od dni twego stworzenia, aż znalazła

się w tobie nieprawość.

Ez 28,16 Pod wpływem rozkwitu twego handlu wnętrze twoje napełniło się uciskiem

i zgrzeszyłeś, wobec czego zrzuciłem cię z góry Bożej i jako cherub opiekun

zniknąłeś spośród błyszczących kamieni.

Ez 28,17 Serce twoje stało się wyniosłe z powodu twej piękności, zanikła twoja prze

1399 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 29

zorność z powodu twego blasku. Rzuciłem cię na ziemię, wydałem cię królom

na widowisko.

Ez 28,18 Mnóstwem twoich przewin, nieuczciwością twego handlu zbezcześciłeś swoją

świątynię. Sprawiłem, że ogień wyszedł z twego wnętrza, aby cię pochłonąć,

i obróciłem cię w popiół na ziemi na oczach tych wszystkich, którzy na ciebie

patrzyli.

Ez 28,19 Wszystkie spośród narodów, które cię znały, zdumiały się nad tobą. Stałeś

się dla nich postrachem. Przestałeś istnieć na zawsze".

Ez 28,20 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 28,21 "Synu człowieczy, obróć się ku Sydonowi i prorokuj przeciwko niemu: Ez 28,22 Mów: Tak mówi Pan Bóg: Oto występuję przeciwko tobie, Sydonie! Chcę być

uwielbionym pośród ciebie. Poznają, że Ja jestem Pan, gdy nad nim wyko

nam sądy moje i ukażę się mu jako Święty.

Ez 28,23 Ześlę na niego zarazę i krew na jego ulice, a zabici będą upadać w jego środku

pod razami miecza [podniesionego] na niego zewsząd. I poznają, że Ja jestem

Pan.

Ez 28,24 A dla domu Izraela nie będzie już więcej ani ciernia raniącego, ani żądła

zadającego ból ze strony tych wszystkich, którzy mieszkają dokoła, którzy

ich nienawidzili, i poznają, że Ja jestem Pan.

Ez 28,25 Tak mówi Pan Bóg: Kiedy zgromadzę dom Izraela spośród narodów pogań

skich, wśród których został rozproszony, w nim będę uwielbiony na oczach

narodów pogańskich. Będą mieszkać na swojej ziemi, którą dałem słudze me

mu, Jakubowi.

Ez 28,26 Będą na niej mieszkać bezpiecznie, będą budować domy i uprawiać winnice;

będą mieszkać bezpiecznie, podczas gdy nad wszystkimi dokoła, którzy ich

nienawidzili, Ja będę wykonywać sądy. I poznają, że Ja jestem Pan, ich Bóg".

Rozdział 29

Ez 29,01 W roku dziesiątym, miesiącu dziesiątym, dnia dwunastego miesiąca, Pan

skierował do mnie te słowa:

Ez 29,02 "Synu człowieczy, obróć się ku faraonowi, królowi egipskiemu, i prorokuj

przeciwko niemu i przeciwko całemu Egiptowi.

Ez 29,03 Powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Oto Ja jestem przeciwko tobie, faraonie, królu

egipski, wielki krokodylu, rozciągnięty wśród swoich rzek, który mawiałeś:

"Moje są rzeki, ja je uczyniłem".

Ez 29,04 Założę kółka w twoje szczęki i sprawię, że ryby twoich rzek przylgną do twoich

łusek i wydobędę cię z twoich rzek, a wszystkie ryby twoich rzek przylgną do

twoich łusek.

1400 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 29

Ez 29,05 Wyrzucę cię na pustynię, ciebie i wszystkie ryby twoich rzek. Upadniesz na

otwartym polu, nikt cię nie podniesie i nie pochowa. Zwierzętom polnym i

ptakom powietrznym oddam cię na pożarcie.

Ez 29,06 Wtedy wszyscy mieszkańcy Egiptu poznają, że Ja jestem Pan. Byłeś bowiem

oparciem z trzciny dla domu Izraela.

Ez 29,07 Gdy się chwytali ciebie ręką, ty się łamałeś i rozrywałeś im całą rękę, a gdy

chcieli się na tobie oprzeć, tyś się kruszył i sprawiał, że się chwiały wszystkie

ich biodra.

Ez 29,08 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto sprowadzę na ciebie miecz i wytrzebię z

ciebie ludzi i zwierzęta.

Ez 29,09 Ziemia egipska stanie się pustynią i miejscem bezludnym, wtedy poznają, że

Ja jestem Pan. Ponieważ powiedziałeś: "Mój jest Nil, ja go uczyniłem", Ez 29,10 oto dlatego przyjdę na ciebie i na twoje rzeki i uczynię z ziemi egipskiej wy

ludnioną pustynię, od Migdol aż do Sjene i aż do granic Kusz.

Ez 29,11 Nie przekroczy jej żadna ludzka stopa ani też nie przejdzie przez nią noga

żadnego zwierzęcia. Nie będzie zamieszkana przez lat czterdzieści. Ez 29,12 Uczynię z ziemi egipskiej pustynię wśród wyludnionych krajów, a miasta jej

zostaną pustynią wśród wyludnionych miast - przez lat czterdzieści - i roz

proszę Egipcjan wśród narodów i rozdzielę ich po krajach.

Ez 29,13 Tak bowiem mówi Pan Bóg: Przy końcu owych lat czterdziestu zbiorę Egip

cjan spośród narodów, między którymi zostali oni rozproszeni.

Ez 29,14 Odmienię los Egiptu i zgromadzę ich w kraju Patros, w kraju ich pochodze

nia, i będą tam tworzyć królestwo bez znaczenia.

Ez 29,15 W porównaniu z innymi królestwami będzie to królestwo bez znaczenia i

nigdy nie podniesie się ponad inne narody. Zmniejszę ich liczbę, aby więcej

nie panowali nad narodami.

Ez 29,16 Nie będą już więcej nadzieją domu Izraela i to im będzie przypominać winę

tego czasu, gdy oni skłaniali się ku nim. Wtedy poznają, że Ja jestem Pan

Bóg".

Ez 29,17 W roku dwudziestym siódmym, w miesiącu pierwszym, dnia pierwszego mie

siąca, Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 29,18 "Synu człowieczy, Nabuchodonozor, król babiloński, nałożył swojemu woj

sku trudne zadanie przeciw Tyrowi: każda głowa wyłysiała i każde ramię się

obnażyło, a przecież ani on, ani jego wojsko nie zdobyło w Tyrze nagrody za

trudne zadanie, jakiego dokonano przeciw niemu.

Ez 29,19 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto Ja daję Nabuchodonozorowi, królowi ba

bilońskiemu, kraj egipski, aby zabrał jego bogactwo, zagarnął łupy jego i

przywłaszczył sobie jego zdobycze, by jego wojsku służyły za zapłatę. Ez 29,20 Jako żołd za dokonaną tam pracę daję mu ziemię egipską, dlatego że dla Mnie

pracowali - wyrocznia Pana Boga.

Ez 29,21 W owym dniu sprawię, że wyrośnie potęga domu Izraela, i tobie pozwolę,

1401 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 30

żebyś pośród nich otworzył usta. Wtedy poznają, że Ja jestem Pan".

Rozdział 30

Ez 30,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 30,02 "Synu człowieczy, prorokuj i mów: Tak mówi Pan Bóg: Biadajcie nad tym

dniem!

Ez 30,03 Blisko jest bowiem dzień, bliski jest dzień Pański. Dniem chmur będzie czas

[kary] narodów pogańskich.

Ez 30,04 Miecz przyjdzie na Egipt i trwoga nastanie w Kusz, kiedy w Egipcie polegną

zabici, gdy zabiorą jego bogactwo i gdy posady jego będą rozwalone. Ez 30,05 Kusz i Put, i Lud, i cudzoziemcy wszyscy, i Kub, i synowie ziemi przymierza

razem z nimi poginą od miecza.

Ez 30,06 Tak mówi Pan: Upadną podpory Egiptu i wywróci się jego dumna potęga;

od Migdol aż do Sjene polegną od miecza. Wyrocznia Pana Boga. Ez 30,07 Wśród krajów wyludnionych będzie wyludniony, a miasta jego znajdą się

wśród miast opustoszałych.

Ez 30,08 I poznają, że Ja jestem Pan, kiedy podłożę ogień pod Egipt, a wszyscy jego

poplecznicy się załamią.

Ez 30,09 W owym dniu wyruszą ode Mnie wysłannicy na okrętach, aby przerazić bez

troskie Kusz, i trwoga nastanie wśród nich, "jak" w dzień Egiptu, że oto

nadchodzi.

Ez 30,10 Tak mówi Pan Bóg: Położę kres bogactwu Egiptu ręką Nabuchodonozora,

króla babilońskiego.

Ez 30,11 On i jego lud, najmężniejsi wśród narodów, przyjdą, by niszczyć ten kraj.

Dobędą miecza przeciw Egiptowi i pokryją kraj pobitymi.

Ez 30,12 I wysuszę rzeki, i sprzedam kraj ludziom złym, spustoszę ziemię ze wszyst

kim, co w niej jest, ręką cudzoziemców. Ja, Pan, to powiedziałem. Ez 30,13 Tak mówi Pan Bóg: Zniszczę bożki i położę kres bałwanom z Nof, i władcy

w ziemi egipskiej nie będzie już odtąd. I ześlę trwogę na kraj egipski. Ez 30,14 Spustoszę Patros, i podłożę ogień pod Soan, i będę sprawował sąd nad No. Ez 30,15 Wyleję mój gniew na Sin, na twierdzę Egiptu, i w No wytępię hałaśliwą

tłuszczę.

Ez 30,16 Podłożę ogień pod Egipt - Sjene zadrży z trwogi; w No otworzy się wyłom, a

w Nof będzie udręka codzienna.

Ez 30,17 Młodzieńcy z On i Pi-Beset polegną od miecza, a miasta te pójdą w niewolę. Ez 30,18 W Tachpanches ciemności spowiją dzień, gdy tam złamię berła egipskie.

Skończy się z nim jego dumna potęga. Czarna chmura go pokryje, a córki

jego pójdą w niewolę.

1402 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 31

Ez 30,19 Wykonam sądy w Egipcie, aby poznali, że Ja jestem Pan". Ez 30,20 W roku jedenastym, miesiącu pierwszym, dnia siódmego, Pan skierował do

mnie te słowa:

Ez 30,21 "Synu człowieczy, złamałem ramię faraona, króla egipskiego, i oto nie zostało

jeszcze ono obwiązane, nie zastosowano lekarstwa, nie nałożono opatrunku,

by mu wróciła siła do trzymania miecza.

Ez 30,22 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto występuję przeciw faraonowi, królowi egip

skiemu, i złamię jego ramię tak zdrowe, jak i nadłamane, i miecz wytrącę mu

z ręki.

Ez 30,23 Rozproszę Egipcjan wśród narodów i rozdzielę ich po krajach. Ez 30,24 Natomiast wzmocnię ramiona króla babilońskiego i podam mu w rękę swój

miecz, i złamię ramiona faraona, tak że będzie przed nim jęczał, jak jęczy

śmiertelnie zraniony.

Ez 30,25 Wzmocnię ramiona króla babilońskiego, natomiast ramiona faraona osłabną

i poznają, że Ja jestem Pan, kiedy mój miecz włożę w rękę króla babilońskie

go, aby go wyciągnął przeciw ziemi egipskiej.

Ez 30,26 A Ja rozproszę Egipcjan pomiędzy narodami i rozdzielę ich po krajach, aby

poznali, że Ja jestem Pan".

Rozdział 31

Ez 31,01 W roku jedenastym, miesiącu trzecim, dnia pierwszego miesiąca, Pan skiero

wał do mnie te słowa:

Ez 31,02 "Synu człowieczy, powiedz faraonowi, królowi egipskiemu, i całemu mnóstwu

jego [poddanych]: Komu dorównałeś twoją wielkością?

Ez 31,03 Oto Aszszur jak cedr na Libanie o pięknych konarach i cień rzucających ga

łęziach, wysoko wyrosły, i między chmurami był jego wierzchołek. Ez 31,04 Wody dodały mu wzrostu, Otchłań go wywyższyła sprawiając, że ich stru

mienie płynęły dokoła miejsca, gdzie był zasadzony, i swoje potoki kierowały

do wszystkich drzew polnych.

Ez 31,05 Dlatego wielkością swoją prześcignął wszystkie drzewa polne, pomnożyły

się jego konary, jego listowie się rozrosło dzięki obfitości wody podczas jego

wzrastania.

Ez 31,06 Na jego gałęziach uwiły sobie gniazda wszystkie ptaki powietrzne, a pod jego

gałęziami mnożyły się wszelkie zwierzęta polne, w jego zaś cieniu mieszkały

liczne narody.

Ez 31,07 Piękny był w swojej wielkości, ze swymi długimi konarami, gdyż korzenie

jego nurzały się w obfitej wodzie.

Ez 31,08 Nie dorównywały mu cedry w raju Boga, cyprysy trudno było porównać do

1403 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 32

jego gałęzi, platany nie dorównywały jego konarom. Żadne drzewo w raju

Boga nie dorównywało jego piękności.

Ez 31,09 Pięknym go uczyniłem obfitością jego gałęzi i zazdrościły mu tego wszystkie

drzewa Edenu, które były w raju Boga.

Ez 31,10 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ tak wysoko wyrósł, a wierzchołek swój

podniósł aż do chmur i serce jego wbiło się w pychę z powodu własnej wiel

kości,

Ez 31,11 dlatego podałem go w ręce mocarza wśród narodów, aby się z nim obszedł

stosownie do jego niegodziwości. Odepchnąłem go.

Ez 31,12 A cudzoziemcy, ci najgroźniejsi spośród narodów, wycięli go i porzucili. Na

góry i na wszystkie doliny spadły jego gałęzie, a jego konary połamane uto

nęły we wszystkich czeluściach ziemi, a spod jego cienia usunęły się wszystkie

narody ziemi i opuściły go.

Ez 31,13 Na jego szczątkach mieszkają ptaki powietrzne, pomiędzy jego gałęziami są

polne zwierzęta,

Ez 31,14 aby już żadne drzewo, stojące nad wodami, nie rosło już więcej w górę, nie

wznosiło swego wierzchołka aż ku chmurom i aby nic, co bierze siłę swą z

wody, nie ufało własnej wielkości. Ponieważ wszyscy zostali poddani śmierci,

wejdą do krainy podziemnej, do grona tych ludzi, którzy zeszli do dołu. Ez 31,15 Tak mówi Pan Bóg: W dniu, w którym on zszedł do Szeolu, na znak żałoby

zamknąłem nad nim Otchłań, zatrzymałem jej strumienie i zastawiłem wiel

kie wody; z jego powodu spowiłem Liban w strój żałobny i z jego powodu

uschły wszystkie drzewa na polach.

Ez 31,16 Gdy go strącałem do Szeolu, pomiędzy tych, którzy zeszli do dołu, hukiem

jego upadku zatrwożyłem wszystkie narody. W krainie podziemnej pociesza

ły się wszystkie drzewa Edenu, piękne i wspaniałe drzewa Libanu, wszystkie,

które wodami zostały zroszone.

Ez 31,17 Równocześnie zeszły do Szeolu, pomiędzy tych, którzy od miecza polegli, te

wszystkie spośród narodów, które w jego cieniu spoczywały.

Ez 31,18 Któremu z drzew Edenu dorównałeś chwałą i wielkością? A przecież zosta

niesz zrzucony wspólnie z drzewami Edenu do Szeolu; wśród nieobrzezanych

będziesz leżał wspólnie z tymi, którzy poginęli od miecza. Tak będzie z fara

onem i wszystkimi jego poddanymi" - wyrocznia Pana Boga.

Rozdział 32

Ez 32,01 W roku jedenastym, miesiącu dwunastym, pierwszego dnia miesiąca, Pan

skierował do mnie te słowa:

Ez 32,02 "Synu człowieczy, podnieś lament nad faraonem, królem egipskim, i powiedz

1404 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 32

mu: Młody lwie wśród narodów, skończyłeś się, a byłeś jak krokodyl w mo

rzu, prychałeś swymi nozdrzami, mąciłeś wodę swymi łapami i wzburzałeś

jego fale.

Ez 32,03 Tak mówi Pan Bóg: Rozciągnę moje sidła nad tobą w zgromadzeniu wielu

narodów i wyciągnę cię moją siecią.

Ez 32,04 Rzucę cię na ląd i cisnę na powierzchnię pól, i sprawię, że na tobie zamiesz

kają wszystkie ptaki powietrzne, a każdy zwierz dziki tobą się nasyci. Ez 32,05 Ciało twe rozrzucę po górach i wypełnię doliny twoją padliną. Ez 32,06 Ziemię twego wylewu napoję twoją krwią aż do gór i napełnią się tobą wą

wozy.

Ez 32,07 Gdy gasnąć będziesz, zasłonię niebiosa i zaciemnię ich gwiazdy. Słońce za

kryję chmurami, a księżyc nie da swego blasku.

Ez 32,08 Wszystkie ciała świecące na niebie ze względu na ciebie zaciemnię i wprowa

dzę ciemność na twoją ziemię - wyrocznia Pana Boga.

Ez 32,09 Zaniepokoję serce wielu narodów, gdy twoich jeńców zaprowadzę pomiędzy

narody, do krajów, których nie znasz.

Ez 32,10 U wielu narodów wzbudzę grozę, a królowie ich przerażą się z twego powo

du, gdy mieczem moim świsnę przed ich oczami, i będą nieustannie drżeć w

obawie o życie swoje w dzień twojego upadku.

Ez 32,11 Albowiem tak mówi Pan: Przyjdzie na ciebie miecz króla Babilonu. Ez 32,12 Powalę mnóstwo twych [poddanych] mieczami bohaterów: oni wszyscy należą

do najgroźniejszych ludów. Zniszczą dumę Egiptu i zginie całe jego mnóstwo. Ez 32,13 Wszystkie jego zwierzęta wygubię na brzegu wielkich wód i już nie zamąci

ich stopa człowieka ani zamąci kopyto bydła.

Ez 32,14 Potem uspokoję ich wody i sprawię, że ich rzeki jak oliwa popłyną - wyrocznia

Pana Boga.

Ez 32,15 Gdy kraj egipski obrócę w pustynię, a ziemia pozbawiona zostanie tego, co ją

napełnia, gdy pobiję wszystkich mieszkańców, wtedy poznają, że Ja jestem

Pan.

Ez 32,16 Oto lament, który podniosą córki narodów, zaśpiewają go nad Egiptem i nad

całą jego ludnością" - wyrocznia Pana Boga.

Ez 32,17 W roku dwunastym, miesiącu pierwszym, piętnastego dnia miesiąca, Pan

skierował do mnie te słowa:

Ez 32,18 "Synu człowieczy, biadaj nad ludnością Egiptu i każ jej zstąpić do świata

podziemnego, jej i córkom potężnych ludów, do tych, którzy zstąpili do do

łu.

Ez 32,19 Kogóż przewyższyłaś zaletami? Zstąp i połóż się wśród nieobrzezanych. Ez 32,20 Polegną wśród pobitych mieczem; [miecz] został wydany: bierzcie go i całą

jego ludność.

Ez 32,21 Wtedy powiedzą do niego mocarni bohaterowie ze środka Szeolu: razem ze

swymi pomocnikami zstępują do dołu i będą leżeć wśród nieobrzezanych, ra

1405 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 33

zem z tymi, których miecz pobije.

Ez 32,22 Tam jest Aszszur i wszystkie jego hufce, wokół jego grobu - to wszyscy pobici,

polegli od miecza.

Ez 32,23 Ich groby położone są w najgłębszym dole, a jego hufce są wokół jego grobu

- to wszyscy pobici, polegli od miecza, ci, którzy szerzyli postrach w kraju

żyjących.

Ez 32,24 Tam jest Elam i całe jego mnóstwo wokół jego grobu - to wszyscy pobici,

polegli od miecza, którzy zstąpili nieobrzezani do świata podziemnego, oni,

którzy postrach szerzyli w kraju żyjących, hańbę cierpią z tymi, którzy zstą

pili do dołu.

Ez 32,25 Pośród pobitych zgotowano mu leże i całe jego mnóstwo jest wokół jego gro

bu. Wszyscy ci są nieobrzezani, pobici mieczem, albowiem strach przed nimi

szerzył się w kraju żyjących, a teraz cierpią swą hańbę z tymi, którzy zstąpili

do dołu; pośród pobitych zostali umieszczeni.

Ez 32,26 Tam jest Meszek, Tubal i całe ich mnóstwo wokół ich grobu, wszyscy nie

obrzezani, mieczem pobici, albowiem postrach szerzyli w kraju żyjących. Ez 32,27 A leżą oni nie przy bohaterach, którzy padli w czasach pradawnych, którzy

w pełnej zbroi bojowej zstąpili do Szeolu, którym podłożono ich miecze pod

głowy, a ich tarcze na ich kości, gdyż byli postrachem dla bohaterów w kraju

żyjących.

Ez 32,28 A "ty będziesz rzucony" pośród nieobrzezanych "i będziesz musiał leżeć"

wśród tych, co mieczem zostali pobici.

Ez 32,29 Tam jest Edom, jego królowie i wszyscy jego książęta, których pomimo ich

bohaterskich czynów położono wśród tych, co mieczem zostali pobici, spo

czywają oni przy nieobrzezanych, przy tych, którzy zstąpili do dołu. Ez 32,30 Tam są wszyscy władcy Północy i wszyscy Sydończycy, którzy zstąpili wraz z

pobitymi, okryci hańbą pomimo strachu, jaki szerzyły ich bohaterskie czyny;

teraz leżą nieobrzezani przy tych, co mieczem zostali pobici, i cierpią swą

hańbę z tymi, którzy zstąpili do dołu.

Ez 32,31 Zobaczy ich faraon i pocieszać się będzie całym swym mnóstwem. Faraon i

całe jego wojsko polegnie od miecza - wyrocznia Pana Boga.

Ez 32,32 Ponieważ strach szerzył on w kraju żyjących, dlatego rzucą go, by leżał pośród

nieobrzezanych, przy tych, co od miecza polegli: faraon i całe jego mnóstwo"

- wyrocznia Pana Boga.

Rozdział 33

Ez 33,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 33,02 "Synu człowieczy, przemów do swoich rodaków i powiedz im: Jeśli na jakiś

1406 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 33

kraj sprowadzam miecz, a jego mieszkańcy wybiorą sobie jakiegoś męża i

wyznaczą go na stróża,

Ez 33,03 on zaś widzi, że miecz przychodzi na kraj, i w trąbę dmie, i ostrzega lud, Ez 33,04 ale ktoś, choć słyszy dźwięk trąby, nie pozwala się ostrzec, tak że miecz nad

chodzi i zabija go, to on sam winien jest swej śmierci.

Ez 33,05 Dźwięk trąby usłyszał, nie dał się jednak ostrzec; niech spadnie na niego wina

za własną śmierć. Tamten jednak, kto przestrzegł, ocalił samego siebie. Ez 33,06 Jeśli jednakże stróż widzi, że przychodzi miecz, a nie dmie w trąbę, i lud nie

jest ostrzeżony, i przychodzi miecz, i zabija kogoś z nich, to ten ostatni po

rwany jest wprawdzie z własnej winy, ale winą za jego śmierć obarczę stróża. Ez 33,07 Ciebie, o synu człowieczy, wyznaczyłem na stróża domu Izraela po to, byś

słysząc z mych ust napomnienia przestrzegał ich w moim imieniu. Ez 33,08 Jeśli do występnego powiem: "Występny musi umrzeć" - a ty nic nie mówisz,

by występnego sprowadzić z jego drogi - to on umrze z powodu swej przewi

ny, ale odpowiedzialnością za jego śmierć obarczę ciebie.

Ez 33,09 Jeśli jednak ostrzegłeś występnego, by odstąpił od swojej drogi i zawrócił,

on jednak nie odstępuje od swojej drogi, to on umrze z własnej winy, ty zaś

ocaliłeś swoją duszę.

Ez 33,10 Ty, o synu człowieczy, mów do domu Izraela: Powiadacie tak: "Zaprawdę,

nasze przestępstwa i grzechy nasze ciążą na nas, my wskutek nich marnieje

my. Jak możemy się ocalić?"

Ez 33,11 Powiedz im: Na moje życie! - wyrocznia Pana Boga. Ja nie pragnę śmier

ci występnego, ale jedynie tego, aby występny zawrócił ze swej drogi i żył.

Zawróćcie, zawróćcie z waszych złych dróg! Czemuż to chcecie zginąć, domu

Izraela?

Ez 33,12 Ty, o synu człowieczy, powiedz swoim rodakom: Sprawiedliwość nie uratuje

sprawiedliwego, wtedy gdy on zgrzeszy, a występek występnego nie zgubi,

gdy się on nawróci ze swego występku, natomiast sprawiedliwy nie zdoła po

zostać przy życiu wtedy, gdy zgrzeszy.

Ez 33,13 Jeśli powiem sprawiedliwemu: "Pozostaniesz z pewnością przy życiu", a on

zadufany w swej sprawiedliwości popełnia zbrodnię, to już nie będzie pa

mięci całej jego sprawiedliwości, i z powodu zbrodni, której się dopuścił, ma

umrzeć.

Ez 33,14 A kiedy powiem do występnego: "Z pewnością umrzesz", on zaś odwróci się

od swego grzechu i zacznie postępować według prawa i sprawiedliwości: Ez 33,15 oddaje zastaw, zwraca, co porwał, żyje według praw, które dają życie, nie

dopuszczając się zbrodni, to z pewnością zostanie on przy życiu i nie umrze. Ez 33,16 Żaden z popełnionych przez niego grzechów nie będzie mu poczytany. Postę

puje według prawa i sprawiedliwości, ma więc pozostać przy życiu. Ez 33,17 Mówią jednak twoi rodacy: "Nie jest słuszne postępowanie Pana", podczas

gdy właśnie ich postępowanie słuszne nie jest.

1407 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 34

Ez 33,18 Jeśli odstąpi sprawiedliwy od sprawiedliwości swojej i popełniać będzie zbrod

nie, to ma za to umrzeć.

Ez 33,19 Jeśli odstąpi występny od swojego występku i postępować będzie według

prawa i sprawiedliwości, to ma za to zostać przy życiu.

Ez 33,20 A wy powiadacie: "Postępowanie Pana nie jest słuszne". Będę sądził każdego

z was, domu Izraela, według jego postępowania".

Ez 33,21 W jedenastym roku od uprowadzenia naszego, w dziesiątym miesiącu, dnia

piątego tego miesiąca, przybył do mnie zbieg z Jerozolimy z doniesieniem:

"Miasto jest zdobyte".

Ez 33,22 I spoczęła na mnie ręka Pańska wieczorem przed przybyciem zbiega, i otwo

rzyła mi usta rano, moje usta otwarły się i nie byłem już niemy. Ez 33,23 Wówczas Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 33,24 "Synu człowieczy, mieszkańcy tych ruin w ziemi Izraela mówią tak: "Abra

ham był tylko sam jeden i zawładnął krajem, a nas jest wielu, nam dana jest

ona w posiadanie".

Ez 33,25 Dlatego powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Jadacie z krwią, podnosicie oczy

ku swym bożkom, przelewacie krew, a chcielibyście zawładnąć krajem? Ez 33,26 Ufacie swemu mieczowi, dopuszczacie się obrzydliwości, każdy z was bezcześci

żonę bliźniego swego i chcielibyście zawładnąć krajem?

Ez 33,27 Tak powiedz do nich. Tak mówi Pan Bóg: Na moje życie! - ci, którzy są

w ruinach, mają paść od miecza, a którzy są na wolnym polu, tych oddaję

dzikim zwierzętom na pożarcie, a którzy przebywają na wyżynach górskich i

w pieczarach, mają umrzeć od zarazy.

Ez 33,28 I uczynią kraj pustynią i pustkowiem, jego pyszna świetność będzie miała

kres, a góry Izraela będą leżały odludne; nikt tamtędy nie będzie przecho

dził.

Ez 33,29 I poznają, że Ja jestem Pan, gdy kraj uczynię pustynią i pustkowiem z po

wodu wszystkich obrzydliwości, których się dopuścili.

Ez 33,30 Synu człowieczy, twoi rodacy opowiadają o tobie przy murach i bramach

swych domów i mówią jeden do drugiego: "Pójdźcież i posłuchajcie, co też

to za słowo, które wychodzi od Pana".

Ez 33,31 I przychodzą do ciebie jak na zebranie ludowe, siadają przed tobą i słucha

ją twoich słów; jednakże według nich nie postępują, bo kłamstwa są w ich

ustach, według nich oni postępują, a serce ich ciągnie ich do zysku. Ez 33,32 Oto jesteś dla nich jak ten, co śpiewa o miłości, ma piękny głos i doskonały

instrument: słuchają oni twoich słów, jednakże według nich nie postępują. Ez 33,33 Kiedy jednak wszystko się wypełni - oto już się spełnia - wtedy poznają, że

pośród nich był prorok".

1408 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 34

Rozdział 34

Ez 34,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 34,02 "Synu człowieczy, prorokuj o pasterzach Izraela, prorokuj i powiedz im, pa

sterzom: Tak mówi Pan Bóg: Biada pasterzom Izraela, którzy sami siebie

pasą! Czyż pasterze nie powinni paść owiec?

Ez 34,03 Nakarmiliście się mlekiem, odzialiście się wełną, zabiliście tłuste zwierzęta,

jednakże owiec nie paśliście.

Ez 34,04 Słabej nie wzmacnialiście, o zdrowie chorej nie dbaliście, skaleczonej nie

opatrywaliście, zabłąkanej nie sprowadzaliście z powrotem, zagubionej nie

odszukiwaliście, a z przemocą i okrucieństwem obchodziliście się z nimi. Ez 34,05 Rozproszyły się [owce moje], bo nie miały pasterza i stały się żerem wszel

kiego dzikiego zwierza. "Rozproszyły się",

Ez 34,06 błądzą moje owce po wszystkich górach i po wszelkim wysokim pagórku; i

po całej krainie były owce moje rozproszone, a nikt się o nie nie pytał i nikt

ich nie szukał.

Ez 34,07 Dlatego wy, pasterze, słuchajcie słowa Pańskiego:

Ez 34,08 Wyrocznia Pana Boga: Przecież owce moje stały się łupem i owce moje słu

żyły za żer wszelkiemu dzikiemu zwierzęciu, bo nie było pasterza, pasterze

zaś nie szukali owiec moich, bo pasterze sami siebie paśli, a nie paśli moich

owiec,

Ez 34,09 dlatego wy, pasterze, słuchajcie słowa Pańskiego.

Ez 34,10 Tak mówi Pan Bóg: Oto jestem przeciw pasterzom. Z ich ręki zażądam moich

owiec, położę kres ich pasterzowaniu, a pasterze nie będą paść samych siebie;

wyrwę moje owce z ich paszczy, nie będą już one służyć im za żer. Ez 34,11 Albowiem tak mówi Pan Bóg: Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę

miał o nie pieczę.

Ez 34,12 Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, wtedy gdy znajdzie się wśród

rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze

wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne. Ez 34,13 Wyprowadzę je spomiędzy narodów i zgromadzę je z krajów, sprowadzę je z

powrotem do ich ziemi i paść je będę na górach izraelskich, w dolinach i we

wszystkich zamieszkałych miejscach kraju.

Ez 34,14 Na dobrym pastwisku będę je pasł, na wyżynach Izraela ma być ich pastwi

sko. Wtedy będą one leżały na dobrym pastwisku, na tłustym pastwisku paść

się będą na górach izraelskich.

Ez 34,15 Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko - wyrocz

nia Pana Boga.

Ez 34,16 Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę,

chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie.

1409 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 35

Ez 34,17 Do was zaś, owce moje, tak mówi Pan Bóg: Oto Ja osądzę poszczególne owce,

barany i kozły.

Ez 34,18 Czyż to wam może mało, że spasacie najlepsze pastwisko, by resztę swego

pastwiska zdeptać swoimi stopami, że pijecie czystą wodę, by resztę zmącić

stopami?

Ez 34,19 A owce moje muszą spasać to, co wy zdeptaliście waszymi stopami, i pić to,

coście zmącili waszymi stopami.

Ez 34,20 Dlatego Pan Bóg tak mówi do nich: Oto Ja sam będę prowadził sąd pomiędzy

owcą tłustą a owcą chudą.

Ez 34,21 Ponieważ wszystkie zwierzęta słabe odpychaliście bokiem i plecami i popy

chaliście je swoimi rogami, tak że je przepędzaliście,

Ez 34,22 dlatego chcę pomóc moim owcom, by już więcej nie stawały się łupem; osądzę

poszczególne owce.

Ez 34,23 I ustanowię nad nimi jednego pasterza, który je będzie pasł, mego sługę,

Dawida. On je będzie pasł, on będzie ich pasterzem.

Ez 34,24 A Ja, Pan, będę ich Bogiem, sługa zaś mój, Dawid, będzie władcą pośród

nich. Ja, Pan, to powiedziałem.

Ez 34,25 Zawrę z nimi przymierze pokoju, a dzikie zwierzęta wytępię z kraju, tak iż

będę mogły [owce] bezpiecznie mieszkać na stepie i spać w lasach. Ez 34,26 Błogosławić im będę oraz ziemiom wokół mego wzgórza, będę zsyłał deszcz

w dogodnym czasie, będzie to deszcz niosący błogosławieństwo. Ez 34,27 Drzewo polne wyda swój owoc, a ziemia wyda swój plon. Będą oni żyli bez

piecznie w swym kraju i poznają, że Ja jestem Pan, gdy skruszę kłody ich

jarzma i wyrwę ich z ręki tych, którzy ich ujarzmiają.

Ez 34,28 Nie będą już odtąd łupem narodów ani nie będą pożerać ich zwierzęta kraju,

ale bezpiecznie będą oni żyli, przy czym nikt ich straszyć nie będzie. Ez 34,29 Sprawię, że nastanie dla nich urodzaj o wielkim rozgłosie, by już nie dręczył

ich głód w kraju i by nie musieli znosić szyderstwa narodów.

Ez 34,30 Wtedy poznają, że Ja, Pan, ich Bóg, jestem z nimi, oraz że oni, dom Izraela,

są ludem moim - wyrocznia Pana Boga.

Ez 34,31 A wy, owce moje, jesteście owcami mego pastwiska, Ja zaś Bogiem waszym"

- wyrocznia Pana Boga.

Rozdział 35

Ez 35,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 35,02 "Synu człowieczy, zwróć się ku górze Seir i prorokuj przeciwko niej, Ez 35,03 i mów do niej: Tak mówi Pan Bóg: Oto jestem przeciwko tobie, góro Seir,

wyciągam rękę przeciwko tobie i zamienię cię w pustynię i w pustkowie,

1410 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 36

Ez 35,04 a miasta twe zamienię w ruiny. Staniesz się pustynią i wtedy poznasz, że Ja

jestem Pan.

Ez 35,05 Bo nienawiść twoja jest odwieczna i oddałaś Izraelitów pod miecz w czasie

zagłady, w czasie ich ostatecznej ruiny.

Ez 35,06 Dlatego - na moje życie! - wyrocznia Pana Boga: "Obrócę cię w krew", krew

ma cię ścigać. Ponieważ nie nienawidziłaś krwi, krew ma cię ścigać. Ez 35,07 Górę Seir zamienię w pustynię i pustkowie i wygubię na niej wszystko, co się

tam rusza.

Ez 35,08 Pagórki twoje pokryję trupami, na twych wyżynach, na twych dolinach, we

wszystkich parowach padać będą pobici mieczem.

Ez 35,09 Uczynię cię wieczną pustynią, miasta twoje staną się już nie zamieszkane i

poznacie, że Ja jestem Pan.

Ez 35,10 Ponieważ powiedziałaś: "Oba ludy i oba kraje mają być moimi, wezmę je w

posiadanie, chociażby tam był Pan",

Ez 35,11 dlatego - na moje życie! - wyrocznia Pana Boga - postąpię z tobą według

mego gniewu i mego oburzenia, tak jak ty postępowałaś w swojej nienawiści

względem nich. I objawię się tobie przez to, że cię osądzę.

Ez 35,12 I wtedy poznasz, że Ja, Pan, usłyszałem wszystkie twoje zniewagi, jakie wy

powiedziałaś przeciwko górom izraelskim, mówiąc: "Są one opustoszałe, są

one wydane nam na pastwę".

Ez 35,13 Chełpiłyście się przeciwko Mnie swymi ustami i zuchwałymi słowami prze

ciwko Mnie, Ja to słyszałem.

Ez 35,14 Tak mówi Pan Bóg: Ku radości całej ziemi zamienię cię w pustynię. Ez 35,15 Tak jak radowałaś się z powodu tego, że dziedzictwo domu Izraela było spu

stoszone, tak też z tobą uczynię. Pustynią się staniesz, góro Seir, i cały Edom

wniwecz się obróci; wtedy poznacie, że Ja jestem Pan.

Rozdział 36

Ez 36,01 A ty, synu człowieczy, prorokuj o górach Izraela i mów: Góry Izraela, słu

chajcie słowa Pańskiego!

Ez 36,02 Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ powiedział o was nieprzyjaciel: "Hej, prastare

wyżyny stały się naszą własnością",

Ez 36,03 dlatego prorokuj i mów: Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ was splądrowano i

zewsząd czyniono na was zasadzki, tak że dostałyście się we władanie pozo

stałych ludów i dostałyście się na języki oraz na obmowę ludzi,

Ez 36,04 dlatego, góry izraelskie, słuchajcie słowa Pańskiego: Tak mówi Pan Bóg do

gór i pagórków, do parowów i dolin, do opustoszałych ruin i opuszczonych

miast, które stały się łupem i urągowiskiem pozostałych, wokół osiadłych

1411 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 36

ludów.

Ez 36,05 Dlatego mówi Pan Bóg: Zaprawdę, z wielkim oburzeniem mówiłem przeciw

ko pozostałym ludom i przeciwko całemu Edomowi, którzy zawładnęli moim

krajem, żywiąc w sercu radość i w duszy pogardę po to, by mieć go jako

"własność i" łup.

Ez 36,06 Dlatego prorokuj o kraju Izraela i mów do gór i pagórków, do parowów i

dolin: Tak mówi Pan Bóg: Oto mówiłem z zapalczywością i z oburzeniem,

ponieważ musicie znosić obelgi ze strony ludów,

Ez 36,07 dlatego tak mówi Pan Bóg: Podnoszę rękę [do przysięgi]: Zaprawdę, ludy,

które wokół was są, będą musiały znosić od was obelgi.

Ez 36,08 Wy jednak, góry izraelskie, wypuszczać będziecie swoje gałęzie i przynosić

owoc memu ludowi izraelskiemu, albowiem wróci on niebawem. Ez 36,09 Bo oto przychodzę do was i zwracam się do was: będą was uprawiać i obsie

wać.

Ez 36,10 Rozmnożę na was ludzi, cały dom Izraela i miasta będą zamieszkane, i ruiny

będą znowu odbudowane.

Ez 36,11 Rozmnożę na was ludzi i bydło: będą liczni i płodni, sprawię, że będziecie za

mieszkane tak, jak w waszej przeszłości, i będę was darzył dobrodziejstwami

więcej jeszcze niż przedtem, po to, byście poznały, że Ja jestem Pan. Ez 36,12 Sprowadzę znowu do was ludzi, mój lud izraelski, a oni wami zawładną, wy

zaś macie się stać ich własnością i już nie pozbawiać ich dzieci.

Ez 36,13 Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ powiedziano tobie: "Ty jesteś ludojadem i

odbierasz potomstwo twemu ludowi",

Ez 36,14 dlatego już więcej nie będziesz pożerać ludzi i odbierać potomstwa twemu

ludowi - wyrocznia Pana Boga.

Ez 36,15 I w przyszłości nie będziesz już słuchać obelg ludów ani będziesz znosić hańby

narodów, i nie będziesz już odbierać potomstwa twemu ludowi" - wyrocznia

Pana Boga.

Ez 36,16 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 36,17 "Synu człowieczy, kiedy dom Izraela mieszkał na swojej ziemi, wówczas splu

gawili ją swym postępowaniem i swymi czynami: postępowanie ich wobec

Mnie było jak nieczystość miesięczna kobiety.

Ez 36,18 Wtedy wylałem na nich swe oburzenie z powodu krwi, którą w kraju przelali,

i z powodu bożków, którymi go splugawili.

Ez 36,19 I rozproszyłem ich pomiędzy pogańskie ludy, i rozsypali się po krajach, osą

dziłem ich według postępowania i czynów.

Ez 36,20 W ten sposób przyszli do ludów pogańskich i dokąd przybyli, bezcześcili świę

te imię moje, podczas gdy mówiono o nich: "To jest lud Pana, musieli się oni

wyprowadzić ze swego kraju".

Ez 36,21 Wtedy zatroszczyłem się o święte me imię, które oni, Izraelici, zbezcześcili

wśród ludów pogańskich, do których przybyli.

1412 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 37

Ez 36,22 Dlatego mów do domu Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Nie z waszego powodu to

czynię, domu Izraela, ale dla świętego imienia mojego, które bezcześciliście

wśród ludów pogańskich, do których przyszliście.

Ez 36,23 Chcę uświęcić wielkie imię moje, które zbezczeszczone jest pośród ludów,

zbezczeszczone przez was pośród nich, i poznają ludy, że Ja jestem Pan - wy

rocznia Pana Boga - gdy okażę się Świętym względem was przed ich oczami. Ez 36,24 Zabiorę was spośród ludów, zbiorę was ze wszystkich krajów i przyprowadzę

was z powrotem do waszego kraju,

Ez 36,25 pokropię was czystą wodą, abyście się stali czystymi, i oczyszczę was od

wszelkiej zmazy i od wszystkich waszych bożków.

Ez 36,26 I dam wam serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, odbiorę

wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała.

Ez 36,27 Ducha mojego chcę tchnąć w was i sprawić, byście żyli według mych nakazów

i przestrzegali przykazań, i według nich postępowali.

Ez 36,28 Wtedy będziecie mieszkać w kraju, który dałem waszym przodkom, i będzie

cie moim ludem, a Ja będę waszym Bogiem.

Ez 36,29 Uwolnię was od wszelkiej nieczystości waszej i przywołam [urodzaj] zboża, i

pomnożę je, i żadnej klęski głodu już na was nie ześlę.

Ez 36,30 Chcę pomnożyć owoce drzew i plony pól po to, byście nie musieli już znosić

hańby klęski głodu wśród ludów.

Ez 36,31 Wtedy wspominać będziecie wasz sposób życia i wasze złe czyny. Będziecie

czuli obrzydzenie do siebie samych z powodu waszych grzechów i waszych

obrzydliwości.

Ez 36,32 Nie z waszego powodu Ja to uczynię - wyrocznia Pana Boga. Zapamiętajcie to

sobie dobrze! Wstydźcie się i zarumieńcie z powodu waszego sposobu życia,

domu Izraela!

Ez 36,33 Tak mówi Pan Bóg: W dniu, w którym oczyszczę was ze wszystkich win

waszych, zaludnię znowu miasta, ruiny zostaną odbudowane,

Ez 36,34 a spustoszony kraj znowu ma być uprawiany, zamiast odłogiem leżeć przed

oczami każdego przechodnia.

Ez 36,35 I będą mówić: "Ten spustoszony kraj stał się jak ogród Eden, a miasta, które

były opustoszałe, zniszczone i zburzone, zostały umocnione i ludne". Ez 36,36 A narody pogańskie, które wokoło was pozostaną, poznają, że Ja, Pan, to, co

zburzone, znowu odbudowałem, a to, co opuszczone, znowu zasadziłem. Ja,

Pan, to powiedziałem i to wykonam.

Ez 36,37 Tak mówi Pan Bóg: I do tego jeszcze to uczynię: dam się uprosić domowi

Izraela i rozmnożę ich jak trzodę ludzką.

Ez 36,38 Jak poświęcone owce, jak owce Jerozolimy za jej świetnych dni, tak miasta

wyludnione staną się pełne trzody ludzkiej, aby poznano, że Ja jestem Pan".

1413 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 37

Rozdział 37

Ez 37,01 Potem spoczęła na mnie ręka Pana, i wyprowadził mnie On w duchu na

zewnątrz, i postawił mnie pośród doliny. Była ona pełna kości.

Ez 37,02 I polecił mi, abym przeszedł dokoła nich, i oto było ich na obszarze doliny

bardzo wiele. Były one zupełnie wyschłe.

Ez 37,03 I rzekł do mnie: "Synu człowieczy, czy kości te powrócą znowu do życia?"

Odpowiedziałem: "Panie Boże, Ty to wiesz".

Ez 37,04 Wtedy rzekł On do mnie: "Prorokuj nad tymi kośćmi i mów do nich: "Wy

schłe kości, słuchajcie słowa Pana!"

Ez 37,05 Tak mówi Pan Bóg: Oto Ja wam daję ducha po to, abyście się stały żywe. Ez 37,06 Chcę was otoczyć ścięgnami i sprawić, byście obrosły ciałem, i przybrać was

w skórę, i dać wam ducha po to, abyście ożyły i poznały, że Ja jestem Pan". Ez 37,07 I prorokowałem, jak mi było polecone, a gdym prorokował, oto powstał szum

i trzask, i kości jedna po drugiej zbliżały się do siebie.

Ez 37,08 I patrzyłem, a oto powróciły ścięgna i wyrosło ciało, a skóra pokryła je z

wierzchu, ale jeszcze nie było w nich ducha.

Ez 37,09 I powiedział On do mnie: "Prorokuj do ducha, prorokuj, o synu człowieczy, i

mów do ducha: Tak powiada Pan Bóg: Z czterech wiatrów przybądź, duchu,

i powiej po tych pobitych, aby ożyli".

Ez 37,10 Wtedy prorokowałem tak, jak mi nakazał, i duch wstąpił w nich, a ożyli i

stanęli na nogach - wojsko bardzo, bardzo wielkie.

Ez 37,11 I rzekł do mnie: "Synu człowieczy, kości te to cały dom Izraela. Oto mówią

oni: "Wyschły kości nasze, minęła nadzieja nasza, już po nas".

Ez 37,12 Dlatego prorokuj i mów do nich: Tak mówi Pan Bóg: Oto otwieram wasze

groby i wydobywam was z grobów, ludu mój, i wiodę was do kraju Izraela, Ez 37,13 i poznacie, że Ja jestem Pan, gdy wasze groby otworzę i z grobów was wydo

będę, ludu mój.

Ez 37,14 Udzielę wam mego ducha po to, byście ożyli, i powiodę was do kraju waszego,

i poznacie, że Ja, Pan, to powiedziałem i wykonam" - wyrocznia Pana Boga. Ez 37,15 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 37,16 "Synu człowieczy, weź sobie kawałek drewna i napisz na nim: "Juda i Izraelici

jego sprzymierzeńcami". Potem weź sobie inny kawałek drewna i napisz na

nim: "Józef, "drewno Efraima" i cały dom Izraela jego sprzymierzeńcami". Ez 37,17 Złącz je z sobą jedno z drugim w jeden kawałek drewna, tak by w ręku twoim

stanowiły jedną całość.

Ez 37,18 A jeśli potem mówić będą do ciebie rodacy: "Czyż nam nie powiesz, co przez

to masz na myśli?"

Ez 37,19 Wtedy powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Oto biorę drewno Józefa, które jest

w ręce Efraima oraz plemion Izraela, jego sprzymierzeńców, i przykładam je

1414 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 38

do drewna Judy, i czynię je jednym drewnem po to, by w ręku moim byli

jedno.

Ez 37,20 A drewna, na których będziesz pisał, będą przed ich oczami w twym ręku. Ez 37,21 Wtedy powiedz do nich: Tak mówi Pan Bóg: Oto wybieram Izraelitów spośród

ludów, do których pociągnęli, i zbieram ich ze wszystkich stron, i prowadzę

ich do ich kraju.

Ez 37,22 I uczynię ich jednym ludem w kraju, na górach Izraela, i jeden król będzie

nimi wszystkimi rządził, i już nie będą tworzyć dwóch narodów, i już nie

będą podzieleni na dwa królestwa.

Ez 37,23 I już nie będą się kalać swymi bożkami i wstrętnymi kultami, i wszelkimi od

stępstwami. Uwolnię ich od wszystkich ich wiarołomstw, którymi zgrzeszyli,

oczyszczę ich i będą moim ludem, Ja zaś będę ich Bogiem.

Ez 37,24 Sługa mój, Dawid, będzie królem nad nimi i wszyscy oni będą mieć jedynego

Pasterza, i żyć będą według moich praw, i moje przykazania zachowywać

będą i wypełniać.

Ez 37,25 Będą mieszkali w kraju, który dałem słudze mojemu, Jakubowi, w którym

mieszkali wasi przodkowie. Mieszkać w nim będą, oni i synowie, i wnuki ich

na zawsze, a mój sługa, Dawid, będzie na zawsze ich władcą.

Ez 37,26 I zawrę z nimi przymierze pokoju: będzie to wiekuiste przymierze z nimi.

"Założę ich i rozmnożę", a mój przybytek pośród nich umieszczę na stałe. Ez 37,27 Mieszkanie moje będzie pośród nich, a Ja będę ich Bogiem, oni zaś będą

moim ludem.

Ez 37,28 Ludy zaś pogańskie poznają, że Ja jestem Pan, który uświęca Izraela, gdy

mój przybytek będzie wśród nich na zawsze".

Rozdział 38

Ez 38,01 Pan skierował do mnie te słowa:

Ez 38,02 "Synu człowieczy, zwróć się ku Gogowi, ku krajowi Magog, wielkiemu księciu

kraju Meszek i Tubal, i prorokuj przeciwko niemu,

Ez 38,03 i mów: Tak mówi Pan Bóg: Oto jestem przeciw tobie, Gogu, wielki książę

kraju Meszek i Tubal.

Ez 38,04 Zawrócę cię i włożę kółka w twoje szczęki, i wyprowadzę ciebie i całe twoje

wojsko, rumaki i jeźdźców, wszystkich w pełnym uzbrojeniu, wielki zastęp z

długimi i krótkimi tarczami, wszystkich uzbrojonych w miecze.

Ez 38,05 Są przy nich Persowie, Kuszyci, Libijczycy, wszyscy zbrojni w tarczę i hełm. Ez 38,06 Gomer i całe jego wojsko, mieszkańcy Togarmy na najdalszej północy i całe

jego wojsko, rozliczne ludy są z tobą.

Ez 38,07 Zbrój się i bądź w pogotowiu, ty i wszystkie twe zastępy, które wokół ciebie

1415 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 38

się zebrały, będziecie na moje usługi.

Ez 38,08 Po wielu dniach otrzymasz rozkaz, przy końcu lat przybędziesz do kraju,

który ocalał od miecza. Jego lud zebrany jest spośród wielu narodów na gó

ry Izraela, długo leżące odłogiem. Sprowadzony on jest z powrotem spośród

wielu narodów i mieszkają oni wszyscy bezpiecznie.

Ez 38,09 Ty jednak zbliżysz się jak burza i przyjdziesz jak chmura po to, by nakryć

kraj: będziesz tam ty i całe twoje wojsko, i rozliczne narody z tobą. Ez 38,10 Tak mówi Pan Bóg: Owego dnia zrodzą się myśli w twym sercu i poweźmiesz

zły zamysł.

Ez 38,11 Powiesz: Wyruszę przeciw nieumocnionemu krajowi, pociągnę przeciwko lu

dziom spokojnym - gdzie wszyscy żyją bezpiecznie, a nie ma murów, zasuw

i bram

Ez 38,12 by plądrować i łupić, by rękę swą położyć na ruinach, które znowu zostały

zamieszkane, oraz na lud, który się zebrał z krajów pogańskich, a który myśli

jedynie o trzodach i dobytku, a mieszka w środku ziemi.

Ez 38,13 Szeba i Dedan, i handlarze z Tarszisz, i wszyscy jego przekupnie będą do

ciebie mówić: Czy przybywasz po to, by łupić? Czy zgromadziłeś tłum, by

grabić srebro i złoto, by porwać do siebie trzody i dobytek, by nabrać wiel

kiego łupu?

Ez 38,14 Dlatego prorokuj, synu człowieczy, i mów do Goga: Tak mówi Pan Bóg: Czy

nie tak będzie, że gdy lud mój izraelski mieszkać będzie bezpiecznie, wybie

rzesz się w drogę

Ez 38,15 i przyjdziesz ze swej siedziby, z najdalszej północy, ty i liczne ludy wraz z

tobą, wszyscy na koniach, wielki zastęp, potężne wojsko?

Ez 38,16 I nadciągniesz przeciwko memu ludowi, Izraelowi, jak chmura, by pokryć

kraj. Przy końcu dni to się stanie, wtedy sprowadzę ciebie do kraju mojego

po to, by poznały Mnie pogańskie ludy, gdy na twoim przykładzie, Gogu,

okażę moją świętość przed ich oczami.

Ez 38,17 Tak mówi Pan Bóg: Ty jesteś przecież tym, o którym w dawniejszych czasach

mówiłem przez moje sługi, proroków Izraela, którzy wtedy przepowiadali, że

sprowadzę cię na nich.

Ez 38,18 Ale w dniu, w którym przybędzie Gog do kraju Izraela - wyrocznia Pana

Boga - gniew mój we Mnie zapłonie.

Ez 38,19 I w uniesieniu moim, w ogniu mego gniewu, mówię to: Zaiste, w owym dniu

przyjdzie wielkie trzęsienie ziemi na kraj Izraela.

Ez 38,20 Przede Mną będą drżały ryby morskie i ptaki w powietrzu, zwierzęta polne

i wszystko, co pełza po ziemi, i wszyscy ludzie, którzy są na ziemi. Góry się

rozpękną, skały się zapadną i wszystkie mury runą na ziemię.

Ez 38,21 I powołam przeciwko niemu wszelki strach - wyrocznia Pana Boga - miecz

każdego zwróci się przeciwko bratu.

Ez 38,22 I wymierzę im karę przez zarazę i krew, i ulewę, i grad [jakby] kamieni. Ogień

1416 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 39

i siarkę ześlę jak deszcz na niego i na jego wojsko, i na rozliczne ludy, które

są z nim.

Ez 38,23 Tak okażę się wielkim i świętym, tak ukażę się oczom wielu narodów: wtedy

poznają, że Ja jestem Pan.

Rozdział 39

Ez 39,01 Ty zaś, synu człowieczy, prorokuj przeciwko Gogowi i mów: Tak mówi Pan

Bóg: Oto obracam się przeciwko tobie, Gogu, wielki książę kraju Meszek i

Tubal.

Ez 39,02 Wywiodę cię i sprowadzę, i przywiodę z najdalszej północy, i wprowadzę cię

na góry Izraela.

Ez 39,03 Złamię ci łuk w lewej ręce, a wytrącę strzały z prawej. Ez 39,04 Na górach Izraela padniesz ty i wszystkie twoje zastępy, i ludy, które są z to

bą: drapieżnym ptakom wszelkiego rodzaju oraz dzikim zwierzętom polnym

oddam cię na żer.

Ez 39,05 Padniesz na otwartym polu, albowiem Ja tak powiedziałem - wyrocznia Pana

Boga.

Ez 39,06 I ześlę ogień na Magog i na żyjących bezpiecznie mieszkańców wysp, aby

poznali, że Ja jestem Pan.

Ez 39,07 Natomiast imię moje święte ogłoszę pośród mego ludu izraelskiego; nie po

zwolę już bezcześcić świętego mojego imienia w przyszłości, aby narody po

gańskie poznały, że Ja jestem Pan, Święty w Izraelu.

Ez 39,08 Oto nadchodzi i spełnia się - wyrocznia Pana Boga. To jest dzień, o którym

mówiłem.

Ez 39,09 Wtedy wyjdą mieszkańcy miast izraelskich, by zapalić ogień i spalić oręż,

puklerze i tarcze, łuki i strzały, maczugi i dzidy - przez siedem lat palić tym

będą.

Ez 39,10 Nie będą musieli już oni przynosić drzewa z pola ani wycinać w lesie, bo bę

dzie się palić orężem. Będą oni plądrować tych, którzy ich plądrowali, będą

brali zdobycz na tych, którzy na nich brali zdobycz - wyrocznia Pana Boga. Ez 39,11 W owym dniu wyznaczę dla Goga sławne miejsce, gdzie będzie jego grób w

Izraelu, dolinę Abarim na wschód od Morza [Martwego], i odgrodzę ją dla

przechodzących, i tu pogrzebią Goga i cały jego tłum, i nadadzą jej miano

"Doliny Tłumu Goga".

Ez 39,12 Będą ich grzebać Izraelici po to, by oczyścić kraj - przez siedem miesięcy. Ez 39,13 Będzie ich grzebał cały lud kraju i wyjdzie to mu na sławę w dniu, w którym

objawię moją chwałę - wyrocznia Pana Boga.

Ez 39,14 I wydzieli się ludzi, którzy będą musieli stale przechodzić kraj i grzebać tych,

1417 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 40

którzy pozostali na powierzchni ziemi, aby ją oczyścić; po upływie siedmiu

miesięcy będą przeszukiwać.

Ez 39,15 A kiedy krążyć będą po kraju, a zobaczy ktoś kość ludzką, wówczas umieści

przy tym jakiś znak, aż pogrzebią ją grabarze w "Dolinie Tłumu Goga". Ez 39,16 "A nazwa miasta będzie Hamona". W ten sposób oczyszczą oni kraj. Ez 39,17 A ty, synu człowieczy - mówi Pan Bóg - mów do ptaków wszelkiego rodzaju i

do wszystkich dzikich zwierząt: Zbierzcie się i przyjdźcie tu; zgromadźcie się

ze wszystkich stron nad moją ofiarą, którą chcę wam zgotować, wielką ofiarą

na górach Izraela: jedzcie ciało i pijcie krew!

Ez 39,18 Ciało bohaterów jeść będziecie i krew możnowładców ziemi będziecie piły

wszystkie barany, jagnięta, kozły, cielce, bydło tuczne z Baszanu. Ez 39,19 I spożywać będziecie tłuszcz do sytości, i krew będziecie pić, aż będziecie

pijane od mojej ofiary, którą wam przygotuję.

Ez 39,20 Przy stole moim nasycicie się rumakiem i jeźdźcem, bohaterem i wszelkim

wojownikiem - wyrocznia Pana Boga.

Ez 39,21 W ten sposób znów okażę moją chwałę wśród narodów pogańskich i wszystkie

narody pogańskie ujrzą mój sąd, który sprawuję, oraz rękę moją, którą na

nie kładę.

Ez 39,22 I pozna dom Izraela, że Ja jestem Pan, ich Bóg, odtąd i na zawsze. Ez 39,23 Ludy pogańskie zrozumieją jednak, że Izraelici z powodu swego przewinienia

musieli pójść na wygnanie, ponieważ odpadli ode Mnie, tak że oblicze moje

ukryłem przed nimi i podałem ich w moc ich nieprzyjaciół, i padli oni wszy

scy od miecza.

Ez 39,24 Postąpiłem z nimi według ich nieczystości i ich grzechów. Oblicze moje ukry

łem przed nimi.

Ez 39,25 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Teraz odwrócę los Jakuba i zmiłuję się nad całym

domem Izraela, i zatroszczę się o moje święte imię.

Ez 39,26 I zapomną oni o swojej hańbie i o wszystkich swoich niewiernościach, których

dopuścili się przeciwko Mnie, gdy bezpiecznie żyć będą w swoim kraju, a nikt

ich nie będzie niepokoił,

Ez 39,27 gdy spośród narodów sprowadzę ich i zgromadzę ich z rąk nieprzyjaciół, i

okażę się w nich świętym przed oczami wielu narodów pogańskich. Ez 39,28 I poznają, że Ja, Pan, jestem ich Bogiem, gdy wyprowadziwszy ich na wy

gnanie pomiędzy pogan, zgromadzę ich znowu w ich kraju i nie pozostawię

tam już żadnego z nich.

Ez 39,29 I już nie będę na przyszłość ukrywał oblicza mojego przed nimi, kiedy Ducha

mojego wyleję na Izraelitów" - wyrocznia Pana Boga.

1418 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 40

Rozdział 40

Ez 40,01 W dwudziestym piątym roku naszego wygnania, z początkiem roku, w dzie

siątym dniu miesiąca, w czternaście lat po zdobyciu miasta, właśnie tego dnia

spoczęła na mnie ręka Pana, i zaprowadził mnie On

Ez 40,02 w Bożym widzeniu do kraju Izraela oraz postawił mnie na pewnej bardzo

wysokiej górze, a na niej na wprost mnie było coś, jakby budowa jakiegoś

miasta.

Ez 40,03 Zaprowadził mnie tam i oto ukazał się wtedy mąż, który miał wygląd, jakby

był z brązu; miał on lniany sznur w ręce oraz mierniczy pręt. Stał on przy

bramie.

Ez 40,04 I rzekł do mnie ów mąż: "Synu człowieczy, popatrz oczami i przysłuchaj się

uszami, i dokładnie uważaj na to, co będę ci ukazywać, albowiem zostałeś tu

przyprowadzony po to, abyś to widział. Oznajmij domowi Izraela wszystko,

co zobaczysz".

Ez 40,05 I oto: mur otaczał od zewnątrz świątynię wokoło, a w ręku męża był mierni

czy pręt długi aż na sześć łokci, liczony po łokciu i po jednej piędzi, i mierzył

grubość budowy: jeden pręt, a wysokość także jeden pręt.

Ez 40,06 Potem udał się ku bramie, zwróconej ku wschodowi, i wszedłszy po stopniach,

zmierzył próg bramy: jeden pręt szerokości.

Ez 40,07 I wnęka: jeden pręt długości i jeden pręt szerokości, a filar pomiędzy wnękami:

pięć łokci oraz próg bramy po stronie przedsionka bramy od wewnątrz: jeden

pręt.

Ez 40,08 "I zmierzył przedsionek bramy w kierunku domu: jeden pręt". Ez 40,09 I zmierzył przedsionek bramy: osiem łokci, oraz filary: dwa łokcie. Ez 40,10 Wnęki bramy w kierunku wschodnim: trzy z tej strony i trzy z tamtej strony,

wszystkie trzy tej samej miary, i filary tej samej miary, tak z jednej jak i z

drugiej strony.

Ez 40,11 I zmierzył szerokość wejścia przez bramę: dziesięć łokci, głębokość bramy:

trzynaście łokci.

Ez 40,12 Przed wnękami była przegroda po jednym łokciu z jednej i z drugiej strony,

każda wnęka zaś miała sześć łokci z jednej i z drugiej strony.

Ez 40,13 Potem zmierzył bramę od dachu wnęki do dachu drugiego, szerokość - dwa

dzieścia pięć łokci od drzwi do drzwi.

Ez 40,14 Zmierzył także przedsionek: dwadzieścia łokci. Przedsionek [otaczał] wokoło

bramę.

Ez 40,15 Od strony przedniej wejścia przez bramę do przedniej strony bramy ku środ

kowi: pięćdziesiąt łokci.

Ez 40,16 I okratowane okna były dokoła przy wnękach oraz przy ich filarach ku wnę

trzu i tak samo były okna dokoła przedsionka ku wnętrzu, a na filarach były

1419 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 40

ozdoby w kształcie palm z jednej i z drugiej strony.

Ez 40,17 Potem zaprowadził mnie na dziedziniec zewnętrzny, i oto były tam cele oraz

[kamienna] posadzka na dziedzińcu wokoło: trzydzieści cel było na posadzce. Ez 40,18 Bruk kamienny znajdował się na bok od bramy odpowiednio do głębokości

bramy, był to dolny bruk kamienny.

Ez 40,19 I zmierzył szerokość dziedzińca od strony przedniej bramy dolnej aż do przed

niej strony wewnętrznej bramy z zewnątrz: sto łokci.

Ez 40,20 [Potem zaprowadził mnie ku stronie północnej], oto była tam brama, której

przednia strona zwrócona była ku północy, ku dziedzińcowi zewnętrznemu;

zmierzył jej długość i jej szerokość.

Ez 40,21 Miała trzy wnęki z jednej strony i trzy wnęki z drugiej; jej filary i jej przed

sionek były odpowiednie do rozmiarów pierwszej bramy: pięćdziesiąt łokci

długie i dwadzieścia pięć szerokie.

Ez 40,22 A jej okna oraz jej przedsionek wraz z ozdobami w kształcie palm były takie,

jak przy bramie, której strona przednia zwrócona była ku wschodowi. Wstę

powało się wzwyż po siedmiu stopniach, naprzeciw których był przedsionek. Ez 40,23 Naprzeciwko bramy północnej była brama dziedzińca wewnętrznego, taka jak

przy bramie wschodniej, i zmierzył od bramy do bramy: sto łokci. Ez 40,24 Potem zaprowadził mnie na południe, i oto była tam brama zwrócona ku

południowi, i zmierzył jej filary oraz jej przedsionek: posiadały te same roz

miary.

Ez 40,25 Miała ona, jak również jej przedsionek, okna wokoło, w równej liczbie co

poprzednie: pięćdziesiąt łokci wynosiła długość i dwadzieścia pięć łokci sze

rokość.

Ez 40,26 Dojście do niej było po siedmiu stopniach, naprzeciw których był jej przed

sionek; miała ozdoby w kształcie palm na filarach po obydwu stronach. Ez 40,27 Była też tam brama do dziedzińca wewnętrznego, zwrócona na południe;

zmierzył w kierunku południowym od jednej strony do drugiej: sto łokci. Ez 40,28 Następnie zaprowadził mnie na dziedziniec wewnętrzny przy bramie połu

dniowej, i zmierzył bramę południową, miała ona te same rozmiary. Ez 40,29 A wnęki jej oraz filary i przedsionek miały te same rozmiary; miała ona

również okna wokoło, tak samo jak przedsionek: pięćdziesiąt łokci wynosiła

długość, a dwadzieścia pięć łokci szerokość.

Ez 40,30 "Przedsionki wokoło miały dwadzieścia pięć łokci długości i pięć łokci szero

kości".

Ez 40,31 Jej przedsionek leżał jednak przy zewnętrznym dziedzińcu: na jej filarach

były ozdoby w kształcie palm, a wejście do niej miało osiem stopni. Ez 40,32 I zaprowadził mnie na wewnętrzny dziedziniec po stronie wschodniej, i zmie

rzył bramę; były to te same rozmiary.

Ez 40,33 A jej wnęki i filary, i przedsionek odpowiadały tym rozmiarom. I okna miała

ona, jak też przedsionek, wokoło. Długość wynosiła pięćdziesiąt łokci, a sze

1420 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 40

rokość dwadzieścia pięć łokci.

Ez 40,34 Przedsionek jej leżał przy zewnętrznym dziedzińcu, ozdoby w kształcie palm

były na jej filarach z jednej i drugiej strony, a wejście do niej miało osiem

stopni.

Ez 40,35 Następnie zaprowadził mnie ku bramie północnej i zmierzył ją: były to te

same wymiary.

Ez 40,36 Miała ona swe wnęki oraz filary i przedsionek, i okna wokoło - pięćdziesiąt

łokci długości i dwadzieścia pięć łokci szerokości.

Ez 40,37 Jej przedsionek prowadził na zewnętrzny dziedziniec, i ozdoby w kształcie

palm były na jej filarach z jednej i drugiej strony, a wejście do niej miało

osiem stopni.

Ez 40,38 Był tam portyk, wejście do niego było przy filarach bram. Tam to płukano

żertwy całopalne.

Ez 40,39 A w przedsionku bramy były dwa stoły po jednej i dwa stoły po drugiej

stronie po to, by na nich zabijać żertwy całopalne, zadośćuczynne i przebła

galne.

Ez 40,40 A na stronie zewnętrznej, przy wejściu do bramy północnej, były dwa stoły,

a po stronie drugiej przedsionka przy bramie były również dwa stoły; Ez 40,41 cztery stoły tu i cztery stoły tam po bokach bramy, czyli osiem stołów, na

których zabijano żertwy.

Ez 40,42 I cztery stoły do ofiary całopalenia były tam z ciosowych kamieni, długie na

półtora łokcia i wysokie na jeden łokieć; na nich kładziono sprzęt do zabija

nia żertw na całopalenia i ofiary.

Ez 40,43 A wokoło wewnątrz przymocowane było obrzeże szerokie na piędź, na stołach

zaś leżało mięso ofiarne.

Ez 40,44 "Potem wprowadził mnie na dziedziniec wewnętrzny". Poza bramą wewnętrz

ną były dwie cele na dziedzińcu wewnętrznym, jedna po boku bramy północ

nej, a przednia jej strona skierowana była ku południowi, i jedna po boku

bramy południowej, a przednia jej strona skierowana była ku północy. Ez 40,45 I rzekł do mnie: "Ta cela, której przednia strona skierowana jest ku połu

dniowi, jest przeznaczona dla kapłanów pełniących służbę przy świątyni. Ez 40,46 A cela, której przednia strona skierowana jest ku północy, jest przeznaczona

dla kapłanów pełniących służbę przy ołtarzu. Właśnie synowie Sadoka, spo

śród synów Lewiego, mają prawo zbliżać się do Pana, aby Mu służyć". Ez 40,47 I zmierzył dziedziniec. Był to kwadrat sto łokci długi i sto łokci szeroki, a

ołtarz stał przed świątynią.

Ez 40,48 Potem wprowadził mnie do przedsionka świątyni i zmierzył filar przedsionka:

pięć łokci z jednej i pięć łokci z drugiej strony; brama była szeroka na czter

naście łokci, a boki bramy miały trzy łokcie z jednej strony i trzy łokcie z

drugiej.

Ez 40,49 Długość przedsionka wynosiła dwadzieścia łokci, a szerokość dwanaście łok

1421 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 41

ci. Wstępowało się do niego po dziesięciu stopniach. A kolumny były obok filarów, jedna z jednej, druga zaś z drugiej strony.

Rozdział 41

Ez 41,01 Potem wprowadził mnie do głównej budowli i zmierzył filary: były szerokie

na sześć łokci z jednej i na sześć łokci z drugiej strony.

Ez 41,02 Szerokość drzwi: dziesięć łokci, a boczne ściany drzwi miały pięć łokci z jednej

i pięć łokci z drugiej strony; i zmierzył jej długość: czterdzieści łokci, oraz jej

szerokość: dwadzieścia łokci.

Ez 41,03 Potem wstąpił do wnętrza i zmierzył filar przy wejściu: dwa łokcie, oraz sze

rokość wejścia: sześć łokci, i boczne ściany wejścia: siedem łokci z jednej i z

drugiej strony.

Ez 41,04 I zmierzył jego długość: dwadzieścia łokci, oraz szerokość: dwadzieścia łokci

po przedniej stronie głównej budowli. I powiedział do mnie: "Jest to Święte

Świętych".

Ez 41,05 I zmierzył mur świątyni: sześć łokci, i szerokość przybudowy: cztery łokcie

wokół świątyni.

Ez 41,06 I sale boczne, po kolei trzy razy; były też odstępy w murze - który zwrócony

jest ku wnętrzu, ku salom bocznym - mającym służyć za podpory; jednakże

w ścianie świątyni nie było podpór.

Ez 41,07 A budynki boczne rozszerzały się ku górze, albowiem galerie wiodły wokoło

domu, dlatego szerokość u góry była większa, a od dolnego pokoju bocznego

wstępowało się do średniego i do górnego.

Ez 41,08 I widziałem wokół świątyni wzniesione podwyższenie. Podwaliny bocznych

budynków wynosiły pełny pręt: sześć łokci.

Ez 41,09 Grubość muru zewnętrznego przybudowy, tak jak i pozostałej przestrzeni,

wynosiła pięć łokci. Pomiędzy bocznymi budynkami świątyni

Ez 41,10 oraz pomiędzy celami szerokość wynosiła dwadzieścia łokci wokół świątyni. Ez 41,11 Bramy przybudowy wychodziły na wolną przestrzeń, jedna brama na północ,

druga brama zaś na południe, a szerokość wolnego miejsca wynosiła pięć łok

ci dokoła.

Ez 41,12 Budowla zaś, która leżała przed odgrodzonym obszarem na stronie zachodniej,

miała szerokość siedemdziesięciu łokci, mur budynku miał grubość wynoszą

cą pięć łokci wokoło i długość dziewięćdziesiąt łokci.

Ez 41,13 Potem zmierzył świątynię: miała ona długość stu łokci, a odgrodzony obszar

i budynek wraz z jego murami - długość stu łokci.

Ez 41,14 Szerokość strony przedniej świątyni z odgrodzonym obszarem na wschodzie

- sto łokci.

1422 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 42

Ez 41,15 Następnie zmierzył długość budynku przed odgrodzonym obszarem w tylnej

części świątyni z jego murami z jednej i z drugiej strony: sto łokci. Główna

budowla i część najbardziej wewnętrzna oraz przedsionek,

Ez 41,16 progi oraz zakratowane okna i portyki wokoło trzech pokoi naprzeciwko progu

były pokryte drzewem hebanowym, wokół od ziemi do okien, okna jednakże

były okratowane.

Ez 41,17 Nad wejściem do części najbardziej wewnętrznej i na zewnątrz oraz na ścia

nach wokoło, wewnątrz i na zewnątrz,

Ez 41,18 były wyobrażenia cherubów i palm, a mianowicie po jednej palmie pomiędzy

dwoma cherubami; każdy cherub miał dwie twarze,

Ez 41,19 jedną twarz ludzką, zwróconą w stronę palmy po jednej stronie, i twarz lwa,

zwróconą w stronę palmy po drugiej stronie: tak było zrobione na całej świą

tyni dokoła.

Ez 41,20 Od ziemi aż ponad wejście były umieszczone cheruby oraz palmy, Ez 41,21 główna budowla miała czworokątny słup przy drzwiach. Przed przybytkiem

było coś, co wyglądało jak

Ez 41,22 ołtarz z drewna, wysoki na trzy łokcie, dwa łokcie długi i szeroki na dwa

łokcie, a rogi jego, jego podstawy i jego ściany były z drewna. I powiedział

do mnie: "To jest stół, który stoi przed Panem".

Ez 41,23 Główna budowla miała dwoje drzwi i sanktuarium

Ez 41,24 miało dwoje drzwi; drzwi miały dwa skrzydła ruchome: dwa skrzydła - jeden

drzwi i dwa skrzydła drugie drzwi.

Ez 41,25 A na nich, na drzwiach głównej budowli, wyobrażone były cheruby i palmy;

wykonane tak jak na ścianach, a okap z drewna był przed salą na zewnątrz, Ez 41,26 okratowane zaś okna i palmy były z jednej i drugiej strony na bocznych

ścianach przedsionka. Także boczne pokoje świątyni miały ochronne dachy.

Rozdział 42

Ez 42,01 Następnie wyprowadził mnie na dziedziniec zewnętrzny po stronie północnej

i zawiódł mię do sali, która leżała naprzeciw odgrodzonego miejsca, oraz bu

dynku po stronie północnej.

Ez 42,02 Długość jego wynosiła sto łokci, szerokość pięćdziesiąt łokci. Ez 42,03 Naprzeciw dwudziestu bram w dziedzińcu wewnętrznym oraz naprzeciw ka

miennego podwyższenia w dziedzińcu zewnętrznym były galerie jedna wzdłuż

drugiej na trzech piętrach.

Ez 42,04 A przed salami była galeria szerokości dziesięciu łokci w stronę wnętrza i

długości stu łokci, a drzwi położone były po stronie północnej.

Ez 42,05 Sale górne były węższe od dolnych i średnich, gdyż galerie zajmowały część

1423 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 43

przestrzeni.

Ez 42,06 Były one bowiem trzypiętrowe i nie miały kolumn takich, jak kolumny dzie

dzińców, dlatego były one węższe w porównaniu z dolnymi i średnimi. Ez 42,07 A mur, który biegł na zewnątrz równolegle do sal w kierunku zewnętrznego

dziedzińca naprzeciw sal, miał długość wynoszącą pięćdziesiąt łokci. Ez 42,08 Albowiem długość sal, które leżały przy dziedzińcu zewnętrznym, wynosiła

pięćdziesiąt łokci, a tamtych przed główną budowlą - sto łokci.

Ez 42,09 Poniżej tych sal było dojście od wschodu, jeśli się przychodziło z dziedzińca

zewnętrznego.

Ez 42,10 Na szerokość muru dziedzińca, w kierunku południowym przed miejscem od

grodzonym i przed budynkiem, były sale.

Ez 42,11 Była przed tym galeria, a była ona podobna do sal, które leżały ku północy,

zarówno co do długości, jak i co do szerokości, ze wszystkimi ich wyjściami,

urządzeniami oraz bramami.

Ez 42,12 Wejścia do sal południowych były jak wejścia do sali pierwszej. Ez 42,13 I rzekł do mnie: "Sale północne oraz sale południowe, które leżą przed miej

scem odgrodzonym, są to święte sale, gdzie kapłani, którzy mają prawo zbli

żać się do Pana, mają jeść najświętsze dary, tam mają oni składać najświętsze

dary, ofiarę z pokarmów, ofiary zadośćuczynienia oraz ofiarę przebłagania, al

bowiem miejsce to jest święte.

Ez 42,14 A jeśli kapłani powracać będą [od ołtarza], to nie powinni wychodzić z przy

bytku do zewnętrznego dziedzińca, ale mają tu złożyć swe szaty, w których

sprawowali swą służbę, albowiem są one święte, i mają włożyć na siebie szaty

inne, i dopiero potem zbliżyć się do miejsca przeznaczonego dla ludu". Ez 42,15 A kiedy ukończył mierzenie wewnętrznych budynków świątyni, wyprowadził

mnie na zewnątrz ku bramie zwróconej w kierunku wschodnim i zmierzył

wszystko dokoła.

Ez 42,16 Zmierzył stronę wschodnią prętem do mierzenia - pięćset łokci. Potem "zwró

cił się"

Ez 42,17 i zmierzył stronę północną - pięćset łokci - przy pomocy pręta do mierzenia.

"I zwrócił się",

Ez 42,18 i zmierzył stronę południową, i zmierzył - pięćset łokci - za pomocą pręta do

mierzenia.

Ez 42,19 Zwrócił się i zmierzył stronę zachodnią - pięćset łokci - za pomocą pręta do

mierzenia.

Ez 42,20 Mierzył po czterech bokach, wokół których biegł mur, długi na pięćset łokci

i szeroki na pięćset łokci, by oddzielić święte od nieświętego.

1424 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 43

Rozdział 43

Ez 43,01 Potem poprowadził mię ku bramie, która skierowana jest na wschód. Ez 43,02 I oto chwała Boga Izraela przyszła od wschodu, a głos Jego był jak szum

wielu wód, a ziemia jaśniała od Jego chwały.

Ez 43,03 Było to widzenie równe temu, które oglądałem wtedy, gdy przyszedł, by

zniszczyć miasto, widzenie równe temu, które oglądałem nad rzeką Kebar. I

upadłem na twarz.

Ez 43,04 A chwała Pańska weszła do świątyni przez bramę, która skierowana była ku

wschodowi.

Ez 43,05 Wtedy uniósł mię duch i zaniósł mię do wewnętrznego dziedzińca. - A oto

świątynia pełna była chwały Pańskiej.

Ez 43,06 I usłyszałem, jak ktoś mówił do mnie od strony świątyni, podczas gdy ów

mąż stał jeszcze przy mnie.

Ez 43,07 Rzekł do mnie: "Synu człowieczy, to jest miejsce tronu mojego, miejsce pod

stawy mych stóp, gdzie chcę na wieki mieszkać pośród Izraelitów. Już dom

Izraela ani oni, ani ich królowie nie będą kalać mego świętego imienia przez

swe wiarołomstwa oraz przez zwłoki swych królów jak również przez kult

wyżyn,

Ez 43,08 kładąc swój próg obok mego progu, a swój słup obok mego słupa, tak że je

dynie ściana była pomiędzy Mną a nimi - i skalali święte imię moje przez swe

obrzydliwości, których się dopuścili. Ja natomiast zniszczyłem ich w moim

oburzeniu.

Ez 43,09 Teraz jednak będą oni trzymać ode Mnie z daleka swe wiarołomstwa i zwłoki

swych królów, a Ja będę mieszkał wśród nich na stałe.

Ez 43,10 A ty, synu człowieczy, opisz domowi Izraela świątynię, jej wymiary i jej urzą

dzenia.

Ez 43,11 A jeśli się wstydzą z powodu wszystkiego, co uczynili, wyrysuj świątynię i jej

urządzenia, jej wyjścia i jej wejścia, i cały jej rozkład i oznajmij im wszystkie

jej ustawy i prawa, i zapisz je przed ich oczami po to, aby wszystkich tych

praw i ustaw strzegli i wypełniali je.

Ez 43,12 To jest ustawa świątyni: Na szczycie góry cały obszar dokoła niej ma być

bardzo święty".

Ez 43,13 To są rozmiary ołtarza w łokciach, licząc jeden łokieć i jedną piędź za jeden

łokieć. Jego podstawa była wysoka na jeden łokieć i szeroka na jeden łokieć, a

jego obramowanie na skraju dokoła wynosiło jedną piędź. A to jest wysokość

ołtarza:

Ez 43,14 od podstawy na ziemi do dolnego odstępu dwa łokcie, a szerokość jeden ło

kieć, a od małego odstępu do większego odstępu cztery łokcie, a szerokość

jeden łokieć.

1425 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 44

Ez 43,15 Palenisko dla ofiar miało cztery łokcie, a z paleniska dla ofiar wystawały

cztery rogi.

Ez 43,16 Palenisko dla ofiar długie było na dwanaście łokci przy szerokości dwunastu

łokci, czworokątne po czterech swych bokach.

Ez 43,17 Odstęp zaś długi był na czternaście łokci i czternaście łokci szeroki po czte

rech bokach, a obramowanie, które go dokoła otaczało, wynosiło pół łokcia,

podstawa, na której on leżał, jeden łokieć dokoła. Stopnie zaś jego skierowane

były ku wschodowi.

Ez 43,18 Następnie rzekł do mnie: "Synu człowieczy, tak mówi Pan Bóg: To są ustawy

dotyczące ołtarza. Wtedy gdy będzie on gotowy, by na nim złożyć całopale

nie oraz by skrapiać go krwią,

Ez 43,19 kapłanom lewickim z rodu Sadoka, którzy mają prawo - wyrocznia Pana Boga

- zbliżać się do Mnie po to, by Mi służyć, masz dać młodego cielca jako ofiarę

przebłagalną.

Ez 43,20 I masz wziąć z jego krwi i skropić nią cztery rogi ołtarza oraz cztery rogi

odstępu oraz obramowanie dokoła. Oczyścisz w ten sposób ołtarz, dokonując

na nim obrzędu przebłagania.

Ez 43,21 Potem masz wziąć cielca ofiary przebłagalnej po to, by go spalono na prze

znaczonym na to miejscu świątyni poza przybytkiem.

Ez 43,22 A dnia drugiego masz ofiarować kozła bez skazy jako ofiarę przebłagalną,

oczyszczając ołtarz tak, jak oczyszczono go przy ofierze młodego cielca. Ez 43,23 A gdy ukończysz oczyszczenie, masz ofiarować młodego cielca bez skazy oraz

barana bez skazy spośród mniejszego bydła.

Ez 43,24 Te masz ofiarować przed Panem, a kapłani mają sypać sól i ofiarować je Panu,

jako ofiarę całopalną.

Ez 43,25 Przez siedem dni masz codziennie składać kozła jako ofiarę przebłagalną.

Ofiarowany też ma być młody cielec oraz kozioł - zwierzęta bez skazy. Ez 43,26 Przez siedem dni należy dokonywać obrzędu przebłagania nad ołtarzem: oczy

ści się go i poświęci.

Ez 43,27 A po upływie tych dni, dnia ósmego i później, mają kapłani składać na ołtarzu

wasze ofiary całopalne oraz wasze ofiary biesiadne i będę dla was łaskawy"

wyrocznia Pana Boga.

Rozdział 44

Ez 44,01 Potem zaprowadził mnie do zewnętrznej bramy przybytku, która skierowana

jest na wschód; była jednakże zamknięta.

Ez 44,02 I rzekł do mnie Pan: "Ta brama ma być zamknięta. Nie powinno się jej

otwierać i nikt nie powinien przez nią wchodzić, albowiem Pan, Bóg Izraela,

1426 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 44

wszedł przez nią. Dlatego winna ona być zamknięta.

Ez 44,03 Jedynie władca może w niej zasiadać do uczty przed obliczem Pana. Wcho

dzić jednak winien przez przedsionek przy bramie i tą samą drogą znowu

wychodzić".

Ez 44,04 Następnie zaprowadził mnie przez bramę północną ku przedniej stronie świą

tyni i spojrzałem: oto chwała Pańska napełniła świątynię Pańską, i padłem

na twarz.

Ez 44,05 Wtedy rzekł Pan do mnie: "Synu człowieczy, uważaj dobrze, patrz i słuchaj

uważnie wszystkiego, co ci chcę powiedzieć co do wszystkich ustaw i przepi

sów dotyczących świątyni Pańskiej i uważaj na wszystkie wejścia i wyjścia

przybytku.

Ez 44,06 Mów do "domu" opornego, domu Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Teraz jest

dosyć wszystkich waszych okropności, domu Izraela!

Ez 44,07 Wpuściliście bowiem obcych, nie obrzezanych na sercu i ciele, żeby byli w

moim przybytku po to, by go zbezcześcić, kiedy składaliście Mi w ofierze

chleb, tłuszcz i krew: tak przez swoje obrzydliwości złamaliście przymierze

moje z wami.

Ez 44,08 Nie czuwaliście nad służbą przy moim przybytku i zamiast tego ich wyzna

czyliście, aby się zajmowali służbą przy moim przybytku.

Ez 44,09 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Żaden cudzoziemiec, nie obrzezany na sercu i na

ciele, nie może wstępować do mego przybytku, żaden z obcych, którzy żyją

wśród Izraelitów,

Ez 44,10 tylko ci lewici, którzy się ode Mnie odłączyli, kiedy Izrael wyrzekł się Mnie i

pobiegł za bożkami swoimi, odpokutują swoją winę.

Ez 44,11 Oni będą służyli w moim przybytku jako stróże przy bramach świątyni, jako

słudzy świątyni, oni będą zabijać żertwy na całopalenia i ofiary dla ludu, i

będą do jego rozporządzenia jako słudzy.

Ez 44,12 Dlatego że służyli im przed bożkami i stali się dla domu Izraela pobudką do

przewiny, dlatego podniosłem rękę przeciwko nim - wyrocznia Pana Boga

winni oni odpokutować za swoją winę.

Ez 44,13 Nie będą się zbliżać do Mnie po to, by Mi służyć jako kapłani, nie będą się

dotykać rzeczy świętych i rzeczy najświętszych - będą cierpieć swoją hańbę i

pokutować za obrzydliwości, których się dopuścili.

Ez 44,14 W ten sposób przeznaczam ich do pełnienia służby przy świątyni, do wszyst

kich jej prac i do wszystkiego, co tylko będzie do wykonania.

Ez 44,15 Jednakże kapłani lewiccy, potomkowie Sadoka, którzy pełnili służbę przy mo

im przybytku, kiedy Izraelici odeszli ode Mnie, ci mają zbliżać się do Mnie,

by Mi służyć i mają stać przede Mną, by ofiarować Mi tłuszcz i krew - wy

rocznia Pana Boga.

Ez 44,16 Mają oni wstępować do mego przybytku i mają zbliżać się do stołu mego po

to, by Mi służyć, mają pełnić służbę przy Mnie.

1427 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 45

Ez 44,17 Jeżeli wchodzić będą do bram dziedzińca wewnętrznego, mają wdziać lniane

szaty: nie mają wkładać ubioru wełnianego, gdy pełnią służbę przy bramach

wewnętrznego dziedzińca i w Miejscu Świętym.

Ez 44,18 Lniane zawoje mają nosić na głowie i lniane spodnie wokół lędźwi. Nie po

winni się opasywać niczym, co mogłoby wywołać pot.

Ez 44,19 A jeśli wychodzić będą na zewnętrzny dziedziniec do ludu, to mają zdjąć swe

szaty, w których służbę pełnili, i pozostawić je w celach przybytku i przy

wdziać inne szaty, by nie uświęcać ludu przez swe szaty.

Ez 44,20 Głowy swojej nie mają strzyc do skóry, ale też nie mają zapuszczać długich

włosów, lecz mają strzyc swe głowy zwyczajnie.

Ez 44,21 Żaden kapłan nie ma pić wina, jeśli się udaje do wewnętrznego dziedzińca. Ez 44,22 Nie będą brać sobie za żonę wdowy lub porzuconej, lecz tylko dziewicę z

potomstwa domu Izraela; jednak mogą poślubić wdowę, która jest wdową po

kapłanie.

Ez 44,23 I mają pouczać lud mój o różnicy pomiędzy tym, co święte, a tym, co nie

święte, a także o różnicy pomiędzy tym, co nieczyste, a tym, co czyste. Ez 44,24 W wypadkach spornych mają oni zasiadać w sądzie i mają rozstrzygać we

dług moich ustaw. Mają oni przestrzegać mych praw i moich nakazów we

wszystkie moje święta i zachowywać moje szabaty.

Ez 44,25 Nie będą się zbliżać do zwłok ludzkich, aby się nie narazić na nieczystość;

tylko przy ojcu i matce, przy bracie i siostrze niezamężnej wolno im się na

razić na nieczystość.

Ez 44,26 A po jego oczyszczeniu ma się liczyć mu jeszcze siedem dni. Ez 44,27 W dniu zaś, w którym znowu wstępuje do przybytku, na dziedziniec wewnętrz

ny, aby pełnić służbę w przybytku, złoży on ofiarę przebłagalną - wyrocznia

Pana Boga.

Ez 44,28 Nie będą mieli dziedzicznej posiadłości: to Ja jestem ich dziedziczną posia

dłością, i nie ma się im dawać nic na własność w Izraelu: to Ja jestem ich

własnością.

Ez 44,29 Będą spożywali ofiary pokarmowe, ofiary przebłagalne i ofiary zadośćuczy

nienia, i wszystko, co w Izraelu obłożone jest klątwą, ma do nich należeć. Ez 44,30 To, co najlepsze ze wszystkich pierwocin, i każdy dar spośród waszych świę

tych darów ma należeć do kapłanów, i to, co najlepsze z waszego pokarmu,

macie dawać kapłanom po to, by błogosławieństwo spoczywało na waszym

domu.

Ez 44,31 Kapłani nie powinni spożywać padliny ani tego, co jest rozszarpane, czy to z

ptaków, czy też z bydła.

1428 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 45

Rozdział 45

Ez 45,01 Kiedy będziecie dzielić losem kraj na posiadłości dziedziczne, macie zastrzec

Panu, jako świętą daninę, z kraju świętą część, długą na dwadzieścia pięć

tysięcy [prętów] i szeroką na dwadzieścia tysięcy [prętów]; ma to być w jego

całym obszarze teren święty.

Ez 45,02 Z tego należeć będzie do przybytku kwadrat wielkości pięćset na pięćset [prę

tów] dokoła, a na pięćdziesiąt łokci dokoła będzie miejsce wolne. Ez 45,03 A z tego obwodu odmierzysz [obszar o długości] dwudziestu pięciu tysięcy

[prętów] i szerokości dziesięciu tysięcy [prętów]; na tym ma stać najświętszy

przybytek.

Ez 45,04 To ma być święta część kraju; ma ona należeć do kapłanów pełniących służ

bę przy przybytku, którzy się gromadzą po to, by służyć Panu; ma to być

miejsce dla domów i wolne miejsce na pastwiska dla ich trzód.

Ez 45,05 A obszar długi na dwadzieścia pięć tysięcy [prętów] i szeroki na dziesięć ty

sięcy [prętów] ma należeć do lewitów, którzy pełnią służbę przy świątyni, to

ma być ich własność razem z miastami - na mieszkanie.

Ez 45,06 A jako własność miasta macie wyznaczyć obszar szeroki na pięć tysięcy

[prętów], a długi na dwadzieścia pięć tysięcy [prętów], odpowiednio do za

strzeżonej świętej części. To ma należeć do całego domu Izraela. Ez 45,07 A władcy [macie wydzielić obszar] po obu stronach świętej części oraz wła

sności miasta, wzdłuż świętej części i wzdłuż własności miejskiej po stronie

zachodniej na zachód i po stronie wschodniej na wschód, długości odpowia

dającej poszczególnym działom od granicy zachodniej do granicy wschodniej Ez 45,08 kraju. To ma przypaść mu w udziale jako własność w Izraelu po to, by władcy

już nie uciskali mojego ludu, ale pozostawili kraj domowi Izraela według jego

pokoleń.

Ez 45,09 Tak mówi Pan Bóg: Niechże wam to wystarczy, wy, władcy Izraela! Połóżcie

kres gwałtowi i uciskowi, a wypełniajcie prawo i sprawiedliwość! Zaprzestań

cie obdzierania ludu mojego! - wyrocznia Pana Boga.

Ez 45,10 Będziecie używali sprawiedliwej wagi i sprawiedliwej efy, i sprawiedliwej bat. Ez 45,11 Efa i bat mają mieć jednakową miarę, tak, by bat obejmowała dziesiątą część

chomera i efa obejmowała dziesiątą część chomera.

Ez 45,12 Sykl ma wynosić dwadzieścia ger; minę ma stanowić dwadzieścia syklów,

dwadzieścia pięć syklów i piętnaście syklów.

Ez 45,13 Oto święta danina, którą będziecie uiszczali: szósta część efy z chomera psze

nicy, szósta część efy z chomera jęczmienia

Ez 45,14 ustalona ilość oliwy wynosi dziesiątą część bat z kor, a dziesięć bat stanowi

kor

Ez 45,15 także jedna owca z trzody, liczącej dwieście owiec, jako danina od wszystkich

1429 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 46

pokoleń izraelskich na ofiarę z pokarmów, całopalenie i ofiarę pojednania,

aby na nich dokonać obrzędu przebłagania - wyrocznia Pana Boga. Ez 45,16 Cały lud w kraju winien tę daninę uiścić na ręce władcy Izraela. Ez 45,17 Każdy natomiast władca ma się troszczyć o całopalenie, ofiarę z pokarmów

i z płynów na święta, dni nowiu, szabaty i na wszystkie uroczystości ludu

izraelskiego. On ma się troszczyć o ofiarę przebłagalną, ofiarę z pokarmów, o

całopalenie i ofiarę biesiadną - aby dom Izraela oczyścić z grzechu. Ez 45,18 Tak mówi Pan Bóg: W miesiącu pierwszym, dnia pierwszego miesiąca, weź

miesz jednego młodego cielca bez skazy, aby dokonać oczyszczenia świątyni. Ez 45,19 Kapłan zaś weźmie z krwi ofiary przebłagalnej i pokropi nią w kierunku drzwi

świątyni, ku czterem rogom podstawy ołtarza, ku drzwiom bramy wewnętrz

nego dziedzińca.

Ez 45,20 Podobnie będziecie czynić w miesiącu siódmym, dnia pierwszego miesiąca,

z powodu tych, którzy bądź na skutek słabości, bądź na skutek niewiedzy

zbłądzili, i tak oczyścicie świątynię.

Ez 45,21 W miesiącu pierwszym, dnia czternastego tego miesiąca, będziecie święcili

Paschę. Przez siedem dni winno się spożywać chleby niekwaszone. Ez 45,22 Władca zaś winien w tym dniu jako ofiarę przebłagalną - za siebie i za cały

lud kraju - złożyć młodego cielca.

Ez 45,23 W ciągu tych siedmiu dni winien on jako całopalenie złożyć dla Pana siedem

młodych cielców, siedem baranów, zwierzęta bez skazy, codziennie przez sie

dem dni, a jako ofiarę przebłagalną codziennie jednego kozła.

Ez 45,24 Jako ofiarę z pokarmu ma on po jednej efie złożyć przy ofierze z młodego

cielca i barana, a także hin oliwy z efy.

Ez 45,25 w miesiącu zaś siódmym, dnia piętnastego tegoż miesiąca, z powodu świę

ta ofiaruje to samo, w ciągu siedmiu dni, jak również ofiarę przebłagalną,

całopalenie, ofiarę z pokarmu i oliwę.

Rozdział 46

Ez 46,01 Tak mówi Pan Bóg: Brama dziedzińca wewnętrznego, zwrócona ku wschodo

wi, winna być przez sześć dni tygodnia zamknięta, natomiast w dniu szabatu

winna być otwarta; także w czasie nowiu winna być otwarta.

Ez 46,02 Władca winien przyjść od zewnątrz przez przedsionek bramy i zatrzymać

się u skraju bramy. Następnie kapłani winni złożyć jego całopalenie i ofiarę

pojednania, on zaś sam winien modlić się na progu bramy, a następnie wyjść;

brama zaś winna być zamknięta aż do wieczora.

Ez 46,03 Również i ludność kraju winna u przedsionka bramy oddać pokłon Panu w

dni szabatu i w czasie nowiu.

1430 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 46

Ez 46,04 Ofiara zaś całopalna, którą władca składa Panu, winna w dniu szabatu skła

dać się z sześciu baranków bez skazy i jednego barana bez skazy. Ez 46,05 W dodatku ofiara pokarmowa z jednej efy na barana i [jedna] ofiara na ba

ranki w ilości dowolnej oraz jeszcze hin oliwy na efę.

Ez 46,06 Na dzień nowiu ma to być jeden młody cielec bez skazy, sześć baranków i

jeden baran, mają być one bez skazy.

Ez 46,07 I jedną efę na młodego cielca, i jedną efę na barana ma on złożyć jako ofiarę

z pokarmów, a na baranki w ilości dowolnej oraz jeden hin oliwy na efę. Ez 46,08 A kiedy przychodzi władca, winien on wejść przez przedsionek bramy i wyjść

znowu tą samą drogą.

Ez 46,09 A kiedy ludność kraju podczas uroczystości zjawia się przed Panem, to ten,

który wszedł przez bramę północną, aby oddać pokłon, winien wyjść przez

bramę południową, a kto wszedł przez bramę południową, winien znów wyjść

przez bramę północną. Nikt nie powinien wracać tą samą bramą, przez którą

wszedł, lecz winien wyjść przeciwległą.

Ez 46,10 Władca winien być pośrodku nich. Kiedy oni przychodzą, winien i on przyjść,

a gdy idą, winien i on iść.

Ez 46,11 A w czasie świąt i uroczystości obok ofiary z młodego cielca złoży on ofiarę

pokarmową z jednej efy i obok ofiary z barana - z jednej efy; obok baranków

zaś - według jego uznania, a do tego hin oliwy na efę.

Ez 46,12 A kiedy władca chce złożyć dobrowolną ofiarę - czy to całopalenie, czy dobro

wolną ofiarę biesiadną Panu, to niech otworzą mu tę bramę, którą wychodzi

się ku wschodowi, i niech złoży swoje całopalenie i ofiarę biesiadną tak, jak

to czyni w szabat, a potem winien wyjść i niech zamkną bramę po jego odej

ściu.

Ez 46,13 Każdego dnia winien on złożyć Panu jednorocznego baranka bez skazy jako

całopalenie, winien go złożyć każdego rana.

Ez 46,14 A jako ofiarę pokarmową winien każdego rana dodać jedną szóstą efy i jedną

trzecią hinu oliwy, aby pokropić najczystszą mąkę jako ofiarę z pokarmów

dla Pana. Niech to będzie ustawą wieczystą!

Ez 46,15 Tak winno się każdego rana składać owcę i ofiarę pokarmową, i oliwę - jako

ofiarę ustawiczną.

Ez 46,16 Tak mówi Pan Bóg: Jeżeli władca jednemu ze swych synów chce coś poda

rować ze swego dziedzictwa, to winno to należeć do jego synów, ma być ich

własnością dziedziczną.

Ez 46,17 Kiedy zaś chce on podarować coś ze swego dziedzictwa jednemu ze swych

sług, to winno to należeć do niego aż do chwili jego wyzwolenia, a potem ma

wrócić do władcy, tylko dziedzictwo jego synów ma do nich należeć. Ez 46,18 Władcy nie wolno nic zabrać z dziedzictwa ludu, odzierając go gwałtem z

jego własności. Ze swojej własności może on dać dziedzictwo swoim synom,

tak jednak, aby nikt z mego ludu nie został pozbawiony swej własności".

1431 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 47

Ez 46,19 Następnie przeprowadził mnie przez wejście, znajdujące się po stronie bra

my, do świętych sal, przeznaczonych dla kapłanów, które znajdowały się po

stronie północnej. I oto tu było miejsce - w najbardziej do tyłu wysuniętym

rogu po stronie zachodniej.

Ez 46,20 I rzekł do mnie: "To jest miejsce, gdzie kapłani będą gotować swoje ofiary

zadośćuczynienia i przebłagalne, oraz będą piec ofiary z pokarmów, aby nie

musieli ich wynosić do zewnętrznego dziedzińca uświęcając przez to lud". Ez 46,21 Następnie zaprowadził mnie do dziedzińca zewnętrznego i kazał mi przejść

koło czterech rogów dziedzińca. I oto w każdym rogu dziedzińca były małe

dziedzińce.

Ez 46,22 W czterech rogach dziedzińca były małe dziedzińce, długie na czterdzieści

łokci i szerokie na trzydzieści łokci. Wszystkie cztery miały ten sam wymiar. Ez 46,23 A dokoła tych czterech biegł mur, a poniżej, tuż przy murze, były umiesz

czone paleniska.

Ez 46,24 Rzekł On do mnie: "To są miejsca na gotowanie, gdzie słudzy świątyni mają

gotować żertwy ludu".

Rozdział 47

Ez 47,01 Następnie zaprowadził mnie z powrotem przed wejście do świątyni, a oto wy

pływała woda spod progu świątyni w kierunku wschodnim, ponieważ przed

nia strona świątyni była skierowana ku wschodowi; a woda płynęła spod

prawej strony świątyni na południe od ołtarza.

Ez 47,02 I wyprowadził mnie przez bramę północną na zewnątrz i poza murami po

wiódł mnie od bramy zewnętrznej, skierowanej ku wschodowi. A oto woda

wypływała spod prawej ściany świątyni, na południe od ołtarza. Ez 47,03 Potem poprowadził mnie ów mąż w kierunku wschodnim; miał on w ręku

pręt mierniczy, odmierzył tysiąc łokci i kazał mi przejść przez wodę; woda

sięgała aż do kostek.

Ez 47,04 Następnie znów odmierzył tysiąc [łokci] i kazał mi przejść przez wodę: sięgała

aż do kolan; i znów odmierzył tysiąc [łokci] i kazał mi przejść: sięgała aż do

bioder;

Ez 47,05 i znów odmierzył jeszcze tysiąc [łokci]: był tam już potok, przez który nie

mogłem przejść, gdyż woda była za głęboka, była to woda do pływania, rze

ka, przez którą nie można było przejść.

Ez 47,06 Potem rzekł do mnie: "Czy widziałeś to, synu człowieczy?" I poprowadził

mnie z powrotem wzdłuż rzeki.

Ez 47,07 Gdy się odwróciłem, oto po obu stronach na brzegu rzeki znajdowało się

wiele drzew.

1432 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 48

Ez 47,08 A On rzekł do mnie: "Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i

rozlewa się w wodach słonych, i wtedy wody jego stają się zdrowe. Ez 47,09 Wszystkie też istoty żyjące, od których tam się roi, dokądkolwiek potok

wpłynie, pozostają przy życiu: będą tam też niezliczone ryby, bo dokądkol

wiek dotrą te wody, wszystko będzie uzdrowione.

Ez 47,10 Będą nad nimi stać rybacy począwszy od Engaddi aż do En-Eglaim, będzie to

miejsce na zakładanie sieci i będą tam ryby równe rybom z wielkiego morza,

w niezliczonej ilości.

Ez 47,11 Ale jego błota i zalewy nie zostaną uzdrowione, one są pozostawione dla soli. Ez 47,12 A nad brzegami potoku mają rosnąć po obu stronach różnego rodzaju drze

wa owocowe, których liście nie więdną, których owoce się nie wyczerpują;

każdego miesiąca będą rodzić nowe, ponieważ woda dla nich przychodzi z

przybytku. Ich owoce będą służyć za pokarm, a ich liście za lekarstwo". Ez 47,13 Tak mówi Pan Bóg: "To jest granica, w której obrębie podzielicie kraj pomię

dzy dwanaście pokoleń Izraela jako ich dziedzictwo. Dla Józefa dwie części. Ez 47,14 Wy wszyscy będziecie posiadali po równej części, albowiem podnosząc rękę

przysiągłem dać go waszym przodkom, a więc kraj ten przypadnie w udziale

wam jako dziedzictwo.

Ez 47,15 Oto granice kraju: na północy od Wielkiego Morza w kierunku Chetlon aż

do Wejścia do Chamat: Sedada,

Ez 47,16 Berota, Sibraim, które leży pomiędzy granicami Damaszku a granicami Cha

mat, aż do Chasor-Enon, które leży na granicy Chauranu.

Ez 47,17 Tak prowadzi granica od morza do Chasor-Enon, podczas gdy obszar koło

Damaszku i obszar koło Chamat pozostają na północy, to jest część północ

na.

Ez 47,18 To jest granica wschodnia: biegnie ona pomiędzy Chauranem a Damaszkiem,

pomiędzy Gileadem a krajem Izraela, Jordan ma stanowić granicę aż do Mo

rza Wschodniego koło Tamar; to jest granica wschodnia.

Ez 47,19 To jest granica południowa w stronę Negebu: biegnie ona od Tamar aż do

Meriba koło Kadesz, wzdłuż rzeki do Wielkiego Morza. To jest część połu

dniowa w stronę Negebu.

Ez 47,20 To jest granica zachodnia: Wielkie Morze stanowi granicę aż do tego miejsca,

gdzie naprzeciw znajduje się Wejście do Chamat; to jest granica zachodnia. Ez 47,21 Kraj ten podzielicie sobie według dwunastu pokoleń Izraela. Ez 47,22 Podzielicie go przez losowanie jako dziedzictwo dla was i dla obcokrajowców,

którzy mieszkają pośród was i którzy zrodzili synów pomiędzy wami; uważać

ich macie za zrodzonych wśród synów Izraela, razem z wami jako pokolenia

Izraela będą losować dziedzictwo,

Ez 47,23 a mianowicie w pokoleniu, w którym mieszka obcokrajowiec, przydzielicie mu

jego dziedzictwo - wyrocznia Pana Boga.

1433 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 48

Rozdział 48

Ez 48,01 Oto imiona pokoleń: od najdalszej północy idąc w kierunku Chetlon aż do

Wejścia do Chamat, aż do Chasor-Enon, tak że obszar koło Damaszku po

zostanie na północy, koło Chamat od wschodu do zachodu, otrzymuje Dan

część dziedziczną.

Ez 48,02 Obok obszaru Dana od wschodu na zachód otrzymuje Aser część dziedziczną. Ez 48,03 A obok obszaru Asera, od wschodu na zachód, otrzymuje Neftali część dzie

dziczną.

Ez 48,04 A obok obszaru Neftalego od wschodu na zachód otrzymuje Manasses część

dziedziczną.

Ez 48,05 A obok obszaru Manassesa od wschodu na zachód otrzymuje Efraim część

dziedziczną.

Ez 48,06 A obok obszaru Efraima od wschodu na zachód otrzymuje Ruben część dzie

dziczną.

Ez 48,07 A obok obszaru Rubena od wschodu na zachód otrzymuje Juda część dzie

dziczną.

Ez 48,08 A obok obszaru Judy od wschodu na zachód ma się znajdować dział zastrze

żony, szeroki na dwadzieścia pięć tysięcy [prętów] i długi jak pozostałe części

od wschodu na zachód, a pośrodku będzie się znajdował przybytek. Ez 48,09 Dział zastrzeżony Panu będzie długi na dwadzieścia pięć tysięcy [prętów] i

szeroki na dwadzieścia tysięcy [prętów].

Ez 48,10 Święty dział zastrzeżony będzie należał do kapłanów: na północy - dział

dwadzieścia pięć tysięcy [prętów], ku zachodowi dziesięć tysięcy [prętów], ku

wschodowi dziesięć tysięcy [prętów] szeroki, ku południowi dwadzieścia pięć

tysięcy [prętów] długi, a przybytek Pański będzie się znajdował w środku. Ez 48,11 Do poświęconych kapłanów, potomków Sadoka, którzy pełnili służbę przy

moim przybytku, a nie pobłądzili jak Izraelici i lewici

Ez 48,12 należeć będzie dział zastrzeżony z wyodrębnionego działu ziemi, jako wielka

świętość obok działu lewitów.

Ez 48,13 Do lewitów jednak ma należeć dział odpowiedni do obszaru kapłanów - długi

na dwadzieścia pięć tysięcy [prętów] i szeroki na dziesięć tysięcy [prętów], w

całości więc długi na dwadzieścia pięć tysięcy i szeroki na dwadzieścia pięć

tysięcy [prętów].

Ez 48,14 Nie będą oni mogli z niego nic sprzedać ani zamienić, ani też nie będą mogli

dziedzictwa kraju przekazać innym, ponieważ został on poświęcony dla Pa

na.

Ez 48,15 A pięć tysięcy [prętów], które jeszcze pozostają z szerokości dwudziestu pięciu

tysięcy [prętów], nie będą święte, a będą służyły miastu za dzielnicę miesz

kalną i pastwisko, miasto zaś będzie się znajdować w środku.

1434 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 48

Ez 48,16 Oto jego wymiary: strona północna cztery tysiące pięćset [prętów], południo

wa cztery tysiące pięćset [prętów], strona wschodnia cztery tysiące pięćset

[prętów] i strona zachodnia cztery tysiące pięćset [prętów].

Ez 48,17 A miasto będzie posiadać wolną przestrzeń w odległości dwustu pięćdziesięciu

[prętów] na północ, dwustu pięćdziesięciu na południe, dwustu pięćdziesięciu

na wschód i dwustu pięćdziesięciu [prętów] na zachód.

Ez 48,18 To zaś, co pozostanie na długość odpowiednio do świętego działu zastrze

żonego, będzie liczyło dziesięć tysięcy [prętów] na wschód i dziesięć tysięcy

[prętów] na zachód. Jego plon będzie dawać mieszkańcom miasta pożywie

nie.

Ez 48,19 Będą je uprawiać pracownicy miasta, wzięci spośród wszystkich pokoleń izra

elskich.

Ez 48,20 Całość działu zastrzeżonego będzie więc wynosiła dwadzieścia pięć tysięcy

[prętów] na dwadzieścia pięć tysięcy; weźmiecie jako kwadrat część świętego

działu zastrzeżonego obok posiadłości miasta.

Ez 48,21 Reszta zaś należeć ma do władcy po obu stronach świętego działu zastrzeżo

nego i posiadłości miasta, wzdłuż owych dwudziestu pięciu tysięcy [prętów]

aż do granicy wschodniej, a na zachodzie wzdłuż owych dwudziestu pięciu

tysięcy [prętów] aż do granicy zachodniej odpowiednio do działów pokoleń;

to będzie należeć do władcy, a święty dział zastrzeżony i przybytek będą się

znajdowały pośrodku.

Ez 48,22 Posiadłość zaś lewitów i posiadłość miasta będzie się znajdować wśród tego,

co należy do władcy. Pomiędzy działem Judy a działem Beniamina będzie

się znajdować własność władcy.

Ez 48,23 Reszta zaś pokoleń od wschodu na zachód: Beniamin, jeden dział dziedzicz

ny.

Ez 48,24 A obok obszaru Beniamina od wschodu na zachód: Symeon - dział dziedzicz

ny.

Ez 48,25 A obok obszaru Symeona od wschodu na zachód: Issachar - dział dziedziczny. Ez 48,26 A obok obszaru Issachara od wschodu na zachód: Zabulon - dział dziedzicz

ny.

Ez 48,27 A obok obszaru Zabulona od wschodu na zachód: Gad - dział dziedziczny. Ez 48,28 A obok obszaru Gada po stronie południowej ku południowi będzie biegła

granica od Tamar nad wodami Meriba koło Kadesz i potokiem do Wielkiego

Morza.

Ez 48,29 To jest kraj, który jako dziedzictwo podzielicie między pokolenia Izraela, i to

są ich działy" - wyrocznia Pana Boga.

Ez 48,30 Oto wyjścia z miasta. Po stronie północnej będzie cztery tysiące pięćset [prę

tów] odległości.

Ez 48,31 Bramy miasta [będą nazwane] według imion pokoleń Izraela. Trzy bramy po

stronie północnej: jedna Brama Rubena, jedna Brama Judy i jedna Brama

1435 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 33 - Księga Ezechiela Rozdział 48

Lewiego.

Ez 48,32 Po stronie wschodniej, w wymiarze czterech tysięcy pięciuset [prętów] trzy

bramy: jedna Brama Józefa, jedna Brama Beniamina i jedna Brama Dana. Ez 48,33 Po stronie południowej, w wymiarze czterech tysięcy pięciuset [prętów] trzy

bramy: jedna Brama Symeona, jedna Brama Issachara i jedna Brama Zabu

lona.

Ez 48,34 A po stronie zachodniej, w wymiarze czterech tysięcy pięciuset [prętów] trzy

bramy: jedna Brama Gada, jedna Brama Asera i jedna Brama Neftalego. Ez 48,35 Cały obwód wynosi osiemnaście tysięcy [prętów]. A nazwa miasta będzie

odtąd brzmiała: "Pan jest tam".

1436 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34

Księga Daniela

Rozdział 1

Dn 1,01 W trzecim roku panowania króla judzkiego Jojakima przybył król babiloński

Nabuchodonozor pod Jerozolimę i oblegał ją.

Dn 1,02 Pan wydał w jego ręce króla judzkiego Jojakima oraz część naczyń domu

Bożego, które zabrał do ziemi Szinear do domu swego boga, umieszczając

naczynia w skarbcu swego boga.

Dn 1,03 Król polecił następnie Aszfenazowi, przełożonemu swoich dworzan, sprowa

dzić spośród Izraelitów z rodu królewskiego oraz z możnowładców Dn 1,04 młodzieńców bez jakiejkolwiek skazy, o pięknym wyglądzie, obeznanych z

wszelką mądrością, posiadających wiedzę i obdarzonych rozumem, zdatnych

do służby w królewskim pałacu. Zamierzał ich nauczyć pisma i języka chal

dejskiego.

Dn 1,05 Król przydzielił im codzienną porcję potraw królewskich i wina, które pijał.

Mieli być wychowywani przez trzy lata, by po ich upływie rozpocząć służbę

przy królu.

Dn 1,06 Spośród synów judzkich byli wśród nich Daniel, Chananiasz, Miszael i Aza

riasz.

Dn 1,07 Nadzorca służby dworskiej nadał im imiona, Danielowi - Belteszassar, Cha

naniaszowi - Szadrak, Miszaelowi - Meszak, Azariaszowi zaś Abed-Nego. Dn 1,08 Daniel powziął postanowienie, by się nie kalać potrawami królewskimi ani

winem, które [król] pijał. Poprosił więc nadzorcę służby dworskiej, by nie

musiał się kalać.

Dn 1,09 Bóg zaś obdarzył Daniela przychylnością i miłosierdziem nadzorcy służby

dworskiej.

Dn 1,10 Nadzorca służby dworskiej powiedział do Daniela: "Obawiam się, by mój pan,

1437

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 2

król, który przydzielił wam pożywienie i napoje, nie ujrzał, że wasze twarze

są chudsze niż [twarze] młodzieńców w waszym wieku i byście nie narazili

mojej głowy na niebezpieczeństwo u króla".

Dn 1,11 Daniel zaś powiedział do strażnika, którego ustanowił nadzorca służby dwor

skiej nad Danielem, Chananiaszem, Miszaelem i Azariaszem:

Dn 1,12 "Poddaj sługi twoje dziesięciodniowej próbie: niech nam dają jarzyny do je

dzenia i wodę do picia.

Dn 1,13 Wtedy zobaczysz, jak my wyglądamy, a jak wyglądają młodzieńcy jedzący

potrawy królewskie i postąpisz ze swoimi sługami według tego, co widzia

łeś".

Dn 1,14 Przystał na to żądanie i poddał ich dziesięciodniowej próbie. Dn 1,15 A po upływie dziesięciu dni wygląd ich był lepszy i zdrowszy niż innych mło

dzieńców, którzy spożywali potrawy królewskie.

Dn 1,16 Strażnik zabierał więc ich potrawy i wino do picia, a podawał im jarzyny. Dn 1,17 Dał zaś Bóg tym czterem młodzieńcom wiedzę i umiejętność wszelkiego pi

sma oraz mądrość. Daniel posiadał rozeznanie wszelkich widzeń i snów. Dn 1,18 Gdy minął okres ustalony przez króla, by ich przedstawić, nadzorca służby

dworskiej wprowadził ich przed Nabuchodonozora.

Dn 1,19 Król rozmawiał z nimi, i nie można było znaleźć pośród nich wszystkich ni

kogo równego Danielowi, Chananiaszowi, Miszaelowi i Azariaszowi. Zaczęli

więc sprawować służbę przy królu.

Dn 1,20 We wszystkich sprawach wymagających mądrości i roztropności, jakie przed

kładał im król, okazywali się dziesięciokrotnie lepsi niż wszyscy wykładacze

snów i wróżbici w całym jego królestwie.

Dn 1,21 Przebywał tam Daniel aż do pierwszego roku Cyrusa.

Rozdział 2

Dn 2,01 W drugim roku swego panowania Nabuchodonozor miał sny; ducha jego ogar

nął niepokój i nie mógł spać.

Dn 2,02 Rozkazał więc przywołać wykładaczy snów, wróżbitów, czarnoksiężników i

Chaldejczyków, by powiedzieli królowi, jakie miał sny; ci zaś przyszli i stanęli

przed królem.

Dn 2,03 Król powiedział do nich: "Miałem sen i ducha mojego ogarnął niepokój; chcia

łem ten sen zrozumieć".

Dn 2,04 Odrzekli zaś Chaldejczycy: "Królu, żyj wiecznie! Opowiedz sługom swoim

sen, a podamy ci jego znaczenie".

Dn 2,05 Odpowiedział król Chaldejczykom: "Wiedzcie o moim postanowieniu: jeśli

nie wyjawicie mi snu i jego znaczenia, zostaniecie rozerwani na kawałki, a

1438 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 2

wasze domy zostaną obrócone w gruzy.

Dn 2,06 Jeżeli zaś wyjawicie mi sen i jego znaczenie, otrzymacie ode mnie dary i na

grody oraz wielkie zaszczyty. Toteż powiedzcie mi sen i jego znaczenie!" Dn 2,07 Odpowiedzieli powtórnie: "Niech król opowie sen swoim sługom, my zaś

oznajmimy mu jego znaczenie".

Dn 2,08 Król zaś odrzekł: "Teraz rozumiem dobrze, że chcecie zyskać na czasie, po

nieważ wiecie o niezmiennym moim postanowieniu,

Dn 2,09 mianowicie, że jeśli nie wyjawicie mi snu, jeden może was tylko spotkać wyrok

- i że zmówiliście się opowiadać wobec mnie kłamstwo i oszustwo, dopóki się

czasy nie zmienią. Dlatego oznajmijcie mi sen, bym się przekonał, iż możecie

wyjawić mi jego znaczenie".

Dn 2,10 Chaldejczycy zaś odpowiedzieli królowi: "Nie ma nikogo na ziemi, kto by mógł

oznajmić to, czego domaga się król. Dlatego żaden z królów, choćby wielkich

i potężnych, nie wymaga podobnej rzeczy od wykładacza snów, wróżbity lub

Chaldejczyka.

Dn 2,11 Pytanie, jakie król stawia, jest trudne, i nikt nie potrafi na nie odpowiedzieć

królowi z wyjątkiem bogów, którzy nie przebywają między ludźmi". Dn 2,12 Wtedy ogarnął króla wielki gniew i oburzenie i rozkazał zabić wszystkich

mędrców babilońskich.

Dn 2,13 Gdy wyszedł rozkaz, by wytracić mędrców, miał także ponieść śmierć Daniel

ze swymi towarzyszami.

Dn 2,14 Daniel zwrócił się więc z pełną rozwagi przezornością do Arioka, dowódcy

gwardii królewskiej, który udał się, by wytracić mędrców babilońskich. Dn 2,15 Powiedział do Arioka, królewskiego dowódcy: "Dlaczego rozkaz królewski jest

aż tak surowy?" Ariok przedstawił Danielowi sprawę.

Dn 2,16 Daniel udał się do króla prosząc, by mu dał czas na oznajmienie znaczenia

[snu].

Dn 2,17 Następnie udał się Daniel do domu i opowiedział sprawę swym towarzyszom:

Chananiaszowi, Miszaelowi i Azariaszowi,

Dn 2,18 aby uprosili miłosierdzie u Boga Nieba co do tej tajemniczej sprawy, żeby

Daniel ze swymi towarzyszami nie uległ zagładzie wraz z pozostałymi mędr

cami babilońskimi.

Dn 2,19 Wtedy Daniel otrzymał objawienie tajemnicy w nocnym widzeniu. Wielbił

więc Boga Nieba.

Dn 2,20 Daniel mówił tymi słowami: "Niech będzie błogosławione imię Boga przez

wszystkie wieki wieków! Bo mądrość i moc są Jego przymiotem. Dn 2,21 On to zmienia okresy i czasy, usuwa królów i ustanawia królów, udziela mę

drcom mądrości, a wiedzy rozumnym.

Dn 2,22 On odsłania to, co niezgłębione i ukryte, i zna to, co spowite w ciemność, a

światłość mieszka u Niego.

Dn 2,23 Ciebie, Boże moich przodków, uwielbiam i sławię. Bo udzieliłeś mi mądrości

1439 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 2

i mocy, wyjawiłeś mi to, o co Cię błagaliśmy, sprawę królewską nam oznaj

miłeś".

Dn 2,24 Następnie Daniel udał się do Arioka, któremu król wydał polecenie, by poza

bijał mędrców babilońskich, i tak powiedział do niego: "Nie zabijaj mędrców

babilońskich! Wprowadź mnie przed króla, a podam królowi znaczenie [snu]". Dn 2,25 Ariok zaprowadził szybko Daniela do króla i tak powiedział do niego: "Znala

złem męża spośród uprowadzonych z Judy, który oznajmi królowi znaczenie

[snu]".

Dn 2,26 Król zwrócił się i powiedział do Daniela, który nosił imię Belteszassar: "Czy

możesz rzeczywiście wyjawić mi sen, jaki widziałem, i jego znaczenie?" Dn 2,27 Daniel odpowiedział wobec króla: "Tajemnicy, o którą król pyta, nie zdołają

wyjawić ani mędrcy, ani wykładacze snów, ani wróżbici, ani astrologowie. Dn 2,28 Jest jednak Bóg w niebie, który odsłania tajemnice, i On oznajmia królowi

Nabuchodonozorowi, co nastąpi przy końcu dni. Twój sen i widzenia, jakie

miałeś na swym łożu, są następujące:

Dn 2,29 Ciebie, królu, na twym łożu ogarnęły myśli, o tym, co ma później nastąpić.

Ten zaś, który odsłania tajemnice, wyjawił tobie, co się stanie.

Dn 2,30 Co do mnie zaś, tajemnica ta stała mi się wiadoma nie dlatego, jakobym był

mędrszy od wszystkich ludzi, lecz aby udzielić wyjaśnienia królowi, a ty, byś

rozumiał myśli swego serca.

Dn 2,31 Ty, królu, patrzyłeś: Oto posąg bardzo wielki, o nadzwyczajnym blasku stał

przed tobą, a widok jego był straszny.

Dn 2,32 Głowa tego posągu była z czystego złota, pierś jego i ramiona ze srebra,

brzuch i biodra z miedzi,

Dn 2,33 golenie z żelaza, stopy zaś jego częściowo z żelaza, częściowo z gliny. Dn 2,34 Patrzyłeś, a oto odłączył się kamień, mimo że nie dotknęła go ręka ludzka, i

ugodził posąg w jego stopy z żelaza i gliny, i połamał je.

Dn 2,35 Wtedy natychmiast uległy skruszeniu żelazo i glina, miedź, srebro i złoto - i

stały się jak plewy na klepisku w lecie; uniósł je wiatr, tak że nawet ślad nie

pozostał po nich. Kamień zaś, który uderzył posąg, rozrósł się w wielką górę

i napełnił całą ziemię.

Dn 2,36 Taki jest sen, a jego znaczenie przedstawimy królowi.

Dn 2,37 Ty, królu, królu królów, któremu Bóg Nieba oddał panowanie, siłę, moc i

chwałę,

Dn 2,38 w którego ręce oddał w całym zamieszkałym świecie ludzi, zwierzęta polne

i ptaki powietrzne i którego uczynił władcą nad nimi wszystkimi - ty jesteś

głową ze złota.

Dn 2,39 Po tobie jednak powstanie inne królestwo, mniejsze niż twoje, i nastąpi trze

cie królestwo miedziane, które będzie panowało nad całą ziemią. Dn 2,40 Czwarte zaś królestwo będzie trwałe jak żelazo. Tak jak żelazo wszystko kru

szy i rozrywa, skruszy ono i zetrze wszystko razem.

1440 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 3

Dn 2,41 To, że widziałeś stopy i palce częściowo z gliny, częściowo zaś z żelaza, [ozna

cza, że] królestwo ulegnie podziałowi; będzie miało coś z trwałości żelaza. To

zaś, że widziałeś żelazo zmieszane z mulistą gliną,

Dn 2,42 a palce u nóg częściowo z żelaza, częściowo zaś z gliny [oznacza, że] królestwo

będzie częściowo trwałe, częściowo zaś kruche.

Dn 2,43 To, że widziałeś żelazo zmieszane z mulistą gliną [oznacza, że] zmieszają się

oni przez ludzkie nasienie, ale nie będą się odznaczać spoistością, podobnie

jak żelazo nie da pomieszać się z gliną.

Dn 2,44 W czasach tych królów Bóg Nieba wzbudzi królestwo, które nigdy nie ulegnie

zniszczeniu. Jego władza nie przejdzie na żaden inny naród. Zetrze i zniweczy

ono wszystkie te królestwa, samo zaś będzie trwało na zawsze,

Dn 2,45 jak to widziałeś, gdy kamień oderwał się od góry, mimo że nie dotknęła go

ludzka ręka, i starł żelazo, miedź, glinę, srebro i złoto. Wielki Bóg wyjawił

królowi, co nastąpi później; prawdziwy jest sen, a wyjaśnienie jego pewne". Dn 2,46 Wtedy Nabuchodonozor upadł na twarz i oddał pokłon Danielowi, rozkazując

złożyć mu dary i wonne kadzidła.

Dn 2,47 Następnie zwrócił się król do Daniela i powiedział: "Wasz Bóg jest naprawdę

Bogiem bogów, Panem królów, który wyjawia tajemnice, ponieważ zdołałeś

wyjawić tę tajemnicę".

Dn 2,48 Potem wywyższył król Daniela: dał mu wiele bogatych darów i uczynił go

rządcą nad całą prowincją babilońską i zwierzchnikiem nad wszystkimi mę

drcami Babilonu.

Dn 2,49 Daniel prosił króla, by powierzył administrację prowincji babilońskiej Sza

drakowi, Meszakowi i Abed-Negowi; Daniel natomiast przebywał na dworze

królewskim.

Rozdział 3

Dn 3,01 Król Nabuchodonozor sporządził złoty posąg o wysokości sześćdziesięciu łok

ci, a szerokości sześciu łokci i kazał go ustawić na równinie Dura w prowincji

babilońskiej.

Dn 3,02 Następnie polecił król Nabuchodonozor satrapom, namiestnikom, rządcom,

radcom, skarbnikom, sędziom, prawnikom i wszystkim zarządcom prowincji

zebrać się i uczestniczyć w poświęceniu posągu wzniesionego przez króla Na

buchodonozora.

Dn 3,03 Zebrali się więc satrapowie, namiestnicy, rządcy, radcy, skarbnicy, sędziowie,

prawnicy i wszyscy zarządcy prowincji na poświęcenie posągu wzniesionego

przez króla Nabuchodonozora i ustawili się przed posągiem, który wzniósł

król Nabuchodonozor.

1441 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 3

Dn 3,04 Herold zaś obwieszczał donośnie: "Rozkaz dla was, narody, ludy, języki; Dn 3,05 w chwili, gdy usłyszycie dźwięk rogu, fletu, lutni, harfy, psalterium, dud i

wszelkiego rodzaju instrumentów muzycznych, upadniecie na twarz i odda

cie pokłon złotemu posągowi, który wzniósł król Nabuchodonozor. Dn 3,06 Kto by nie upadł na twarz i nie oddał pokłonu, zostanie natychmiast wrzu

cony do rozpalonego pieca".

Dn 3,07 W chwili więc, gdy dał się słyszeć dźwięk rogu, fletu, lutni, harfy, psalterium,

dud i wszelkiego rodzaju instrumentów muzycznych, wszystkie narody, ludy,

języki padły na twarz, oddając pokłon złotemu posągowi, który wzniósł król

Nabuchodonozor.

Dn 3,08 Niektórzy Chaldejczycy przyszli jednocześnie, by oskarżyć Żydów. Dn 3,09 Zwrócili się do króla Nabuchodonozora i powiedzieli: "Królu, żyj wiecznie! Dn 3,10 Wydałeś, królu, rozporządzenie, by każdy, gdy usłyszy dźwięk rogu, fletu,

lutni, harfy, psalterium, dud i wszelkiego rodzaju instrumentów muzycznych,

upadł na twarz i oddał pokłon złotemu posągowi.

Dn 3,11 Kto by zaś nie upadł na twarz i nie oddał pokłonu, miał być wrzucony do

rozpalonego pieca.

Dn 3,12 Są tutaj jednak mężowie żydowscy, których uczyniłeś zwierzchnikami miasta

babilońskiego, Szadrak, Meszak i Abed-Nego; mężowie ci nie liczą się z tobą,

królu. Nie oddają czci twemu bogu ani nie oddają pokłonu złotemu posągo

wi, który wzniosłeś".

Dn 3,13 Nabuchodonozor zapłonął gniewem i rozkazał przyprowadzić Szadraka, Me

szaka i Abed-Nega. Sprowadzono więc tych mężów przed króla.

Dn 3,14 Zwrócił się do nich Nabuchodonozor i powiedział: "Czy jest prawdą, Sza

draku, Meszaku i Abed-Nego, że nie czcicie mojego boga ani nie oddajecie

pokłonu złotemu posągowi, który wzniosłem?

Dn 3,15 Czy teraz jesteście gotowi - w chwili gdy usłyszycie dźwięk rogu, fletu, lut

ni, harfy, psalterium, dud i wszelkiego rodzaju instrumentów muzycznych

upaść na twarz i oddać pokłon posągowi, który uczyniłem? Jeżeli zaś nie od

dacie pokłonu, zostaniecie natychmiast wrzuceni do rozpalonego pieca. Który

zaś bóg mógłby was wyrwać z moich rąk?"

Dn 3,16 Szadrak, Meszak i Abed-Nego odpowiedzieli, zwracając się do króla Nabu

chodonozora: "Nie musimy tobie, królu, odpowiadać w tej sprawie. Dn 3,17 Jeżeli nasz Bóg, któremu służymy, zechce nas wybawić z rozpalonego pieca,

może nas wyratować z twej ręki, królu!

Dn 3,18 Jeśli zaś nie, wiedz, królu, że nie będziemy czcić twego boga, ani oddawać

pokłonu złotemu posągowi, który wzniosłeś".

Dn 3,19 Na to wpadł Nabuchodonozor w gniew, a wyraz jego twarzy zmienił się w

stosunku do Szadraka, Meszaka i Abed-Nega. Wydał rozkaz, by rozpalono

piec siedem razy bardziej niż było trzeba.

Dn 3,20 Mężom zaś najsilniejszym spośród swego wojska polecił związać Szadraka,

1442 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 3

Meszaka i Abed-Nega i wrzucić ich do rozpalonego pieca.

Dn 3,21 Związano więc tych mężów w ich płaszczach, obuwiu, tiarach i ubraniach, i

wrzucono do rozpalonego pieca.

Dn 3,22 Ponieważ rozkaz króla był stanowczy, a piec nadmiernie rozpalony, płomień

ognia zabił tych mężów, którzy wrzucili Szadraka, Meszaka i Abed-Nega. Dn 3,23 Trzej zaś mężowie, Szadrak, Meszak i Abed-Nego, wpadli związani do środka

rozpalonego pieca.

Dn 3,24 I chodzili wśród płomieni wysławiając Boga i błogosławiąc Pana. Dn 3,25 Powstawszy zaś Azariasz tak się modlił, a otwarłszy swe usta, mówił w środ

ku ognia:

Dn 3,26 Błogosławiony jesteś, Panie, Boże naszych przodków, i pełen chwały; imię

Twoje jest błogosławione na wieki.

Dn 3,27 Albowiem jesteś sprawiedliwy we wszystkim, coś nam uczynił, a wszystkie

czyny Twoje pełne prawdy, drogi zaś Twoje proste i wszystkie wyroki pełne

słuszności.

Dn 3,28 Bo wydałeś prawdziwe wyroki we wszystkim, co sprowadziłeś na nas i na

Jerozolimę, święte miasto naszych przodków. Bo według sprawiedliwego wy

roku sprowadziłeś to wszystko na nas z powodu naszych grzechów. Dn 3,29 Tak, zgrzeszyliśmy i popełniliśmy nieprawości, opuszczając Ciebie. Okazali

śmy się przewrotni we wszystkim, a przykazań Twoich nie słuchaliśmy. Dn 3,30 Nie zachowaliśmy ani nie wypełnialiśmy tego, co nam nakazałeś, by się nam

dobrze powodziło.

Dn 3,31 Wszystko, co na nas sprowadziłeś, i wszystko, co nam uczyniłeś, uczyniłeś

według sprawiedliwego sądu.

Dn 3,32 Wydałeś nas w ręce naszych niegodziwych nieprzyjaciół, najgorszych spo

śród odstępców, i niesprawiedliwemu królowi, najbardziej przewrotnemu na

ziemi.

Dn 3,33 Teraz zaś nie mamy odwagi otworzyć swych ust. Wstyd i hańba okryła Twoje

sługi i tych, co cześć Ci oddają.

Dn 3,34 Nie opuszczaj nas na zawsze - przez wzgląd na święte Twe imię nie zrywaj

Twego przymierza.

Dn 3,35 Nie odwracaj od nas swego miłosierdzia, przez wzgląd na Twego przyjaciela,

Abrahama, sługę Twego, Izaaka, i Twego świętego - Izraela.

Dn 3,36 Im to przyrzekłeś rozmnożyć potomstwo jak gwiazdy na niebie i jak piasek

nad brzegiem morza.

Dn 3,37 Panie, oto jesteśmy najmniejsi spośród wszystkich narodów. Oto jesteśmy

dziś poniżeni na całej ziemi z powodu naszych grzechów.

Dn 3,38 Nie ma obecnie władcy, proroka ani wodza, ani całopalenia, ani ofiar, ani da

rów pokarmowych, ani kadzielnych. Nie ma gdzie ofiarować Tobie pierwocin

i doznać Twego miłosierdzia.

Dn 3,39 Niech jednak dusza strapiona i duch uniżony znajdą u Ciebie upodobanie.

1443 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 3

Jak całopalenia z baranów i cielców, i z tysięcy tłustych owiec,

Dn 3,40 tak niech będzie dziś nasza ofiara przed Tobą i niech Ci się podoba! Ponieważ

ci, co pokładają ufność w Tobie, nie mogą doznać wstydu.

Dn 3,41 Teraz zaś postępujemy za Tobą z całego serca, odczuwamy lęk przed Tobą i

szukamy Twego oblicza.

Dn 3,42 Nie zawstydzaj nas, lecz postępuj z nami według swej łagodności i według

wielkiego swego miłosierdzia.

Dn 3,43 Wybaw nas przez swe cuda i uczyń swe imię sławne, Panie! Dn 3,44 Wszyscy ci, co wyrządzają krzywdę Twym sługom, niech doznają hańby!

Niech ich wstyd okryje, pozbawi wszelkiej siły i mocy, a potęga ich niech

zostanie skruszona!

Dn 3,45 Niech poznają, że tylko Ty jesteś Panem Bogiem, pełnym chwały na całej

ziemi.

Dn 3,46 Słudzy królewscy, którzy ich wrzucili, nie ustawali w rozpalaniu pieca naftą,

smołą, pakułami i chrustem,

Dn 3,47 tak że płomień wznosił się czterdzieści dziewięć łokci ponad piec Dn 3,48 i rozprzestrzeniając się spalił tych Chaldejczyków, którzy znaleźli się koło

pieca.

Dn 3,49 Jednak anioł Pański zstąpił do pieca wraz z Azariaszem i jego towarzyszami

i usunął płomień ognia z pieca,

Dn 3,50 sprowadzając do środka pieca jakby orzeźwiający powiew wiatru, tak że ogień

nie dosięgnął ich wcale, nie sprawił im bólu ani nie wyrządził krzywdy. Dn 3,51 Wtedy ci trzej jakby jednym głosem wysławiali, wychwalali i błogosławili

Boga, mówiąc w piecu:

Dn 3,52 Błogosławiony jesteś, Panie Boże naszych ojców - pełen chwały i wywyższony

na wieki. Błogosławione niech będzie Twoje imię pełne chwały i świętości

chwalebne i wywyższone na wieki.

Dn 3,53 Błogosławiony jesteś w przybytku świętej Twojej chwały - chwalony, sławiony

przez wieki nade wszystko.

Dn 3,54 Błogosławiony jesteś na tronie Twego królestwa - chwalony, sławiony przez

wieki nade wszystko.

Dn 3,55 Błogosławiony jesteś Ty, co spoglądasz w otchłanie, co na Cherubach zasia

dasz - pełen chwały i wywyższony na wieki.

Dn 3,56 Błogosławiony jesteś na sklepieniu nieba - pełen chwały i sławny na wieki. Dn 3,57 Wszystkie Pańskie dzieła, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na

wieki!

Dn 3,58 Aniołowie Pańscy, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,59 Niebiosa, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,60 Wszystkie wody pod niebem, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go

na wieki!

Dn 3,61 Wszystkie potęgi, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki!

1444 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 3

Dn 3,62 Słońce i księżycu, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,63 Gwiazdy nieba, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,64 Deszcze i rosy, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,65 Wszystkie wichry niebieskie, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go

na wieki!

Dn 3,66 Ogniu i żarze, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,67 Chłodzie i upale, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,68 Rosy i szrony, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,69 Mrozy i zima, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,70 Lody i śniegi, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,71 Dni i noce, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,72 Światło i ciemności, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,73 Błyskawice i chmury, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wie

ki!

Dn 3,74 Niech ziemia błogosławi Pana, niech Go chwali i wywyższa na wieki! Dn 3,75 Góry i pagórki, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,76 Wszystkie rośliny ziemi, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na

wieki!

Dn 3,77 Źródła, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,78 Morza i rzeki, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,79 Wieloryby i stworzenia morskie, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie

Go na wieki!

Dn 3,80 Wszelkie ptaki powietrzne, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go

na wieki!

Dn 3,81 Zwierzęta dzikie i trzody, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na

wieki!

Dn 3,82 Synowie ludzcy, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,83 Izraelu, błogosław Pana, chwal i wywyższaj Go na wieki! Dn 3,84 Kapłani Pańscy, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,85 Słudzy Pańscy, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki! Dn 3,86 Duchy i dusze sprawiedliwych, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie

Go na wieki!

Dn 3,87 Święci i pokornego serca, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na

wieki!

Dn 3,88 Chananiaszu, Azariaszu, Miszaelu, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższaj

cie Go na wieki, bo wybawił nas z otchłani i z mocy śmierci ocalił nas, wyrwał

nas spośród płonącego żarem ognia.

Dn 3,89 Wychwalajcie Pana, bo łaskawy, bo na wieki Jego łaskawość. Dn 3,90 Wszyscy bogobojni, błogosławcie Pana, Boga bogów, chwalcie i wysławiajcie,

bo na wieki Jego łaskawość.

Dn 3,91(

1445 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 4

Dn 3,24) Król Nabuchodonozor popadł w zdumienie i powstał spiesznie. Zwrócił się

do swych doradców, mówiąc: "Czy nie wrzuciliśmy trzech związanych mężów

do ognia?" Oni zaś odpowiedzieli królowi: "Rzeczywiście, królu". Dn 3,92(

Dn 3,25) On zaś w odpowiedzi rzekł: "Lecz widzę czterech mężów rozwiązanych, prze

chadzających się pośród ognia i nie dzieje się im nic złego; wygląd czwartego

przypomina anioła".

Dn 3,93(

Dn 3,26) Wtedy przystąpił Nabuchodonozor do otworu płonącego pieca i powiedział:

"Szadraku, Meszaku i Abed-Nego, słudzy Najwyższego Boga, wyjdźcie i

przyjdźcie tutaj!" Szadrak, Meszak i Abed-Nego wyszli więc z ognia. Dn 3,94(

Dn 3,27) Satrapowie, namiestnicy, rządcy i doradcy królewscy zebrali się i spostrzegli,

że ogień nie miał władzy nad ciałami tych mężów, tak że nawet włos z ich

głów nie uległ spaleniu ani ich płaszcze uszkodzeniu, ani nie było czuć od

nich swądu spalenizny.

Dn 3,95(

Dn 3,28) Nabuchodonozor powiedział na to: "Niech będzie błogosławiony Bóg Sza

draka, Meszaka i Abed-Nega, który posłał swego anioła, by uratował swoje

sługi. W Nim pokładali swą ufność i przekroczyli nakaz królewski, oddając

swe ciała, aby nie oddawać czci ani pokłonu innemu bogu poza Nim. Dn 3,96(

Dn 3,29) Dlatego wydaję rozkaz, by bez względu na przynależność narodową, rodową

czy język, każdy, kto by wypowiedział bluźnierstwo przeciw Bogu Szadraka,

Meszaka i Abed-Nega, został rozerwany w kawałki, a dom jego żeby stał się

rumowiskiem. Bo nie ma innego Boga, który by mógł zapewnić ratunek, jak

Ten".

Dn 3,97(

Dn 3,30) Potem król obdarzył zaszczytami Szadraka, Meszaka i Abed-Nega w prowin

cji Babilonu.

Dn 3,98(

Dn 3,31) Król Nabuchodonozor do wszystkich narodów, pokoleń, języków, mieszkają

cych po całej ziemi: "Obyście zaznali wielkiego pokoju!

Dn 3,99(

Dn 3,32) Spodobało mi się oznajmić znaki i cuda, jakie Najwyższy Bóg dla mnie uczy

nił.

Dn 3,100

Dn 3,33) Jak wielkie są Jego znaki, jak potężne Jego cuda! Jego królestwo jest wiecz

nym królestwem, a panowanie Jego przez wszystkie pokolenia.

1446 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 4

Rozdział 4

Dn 4,01 Ja, Nabuchodonozor, zażywałem spokoju w swoim domu i radości w swoim

pałacu.

Dn 4,02 Miałem widzenie we śnie, które mnie przeraziło. Zaniepokoiły mnie myśli na

moim łożu i widziadła [powstałe] w mojej głowie.

Dn 4,03 Toteż wydałem polecenie, by sprowadzono do mnie wszystkich mędrców ba

bilońskich, żeby mi dali wyjaśnienie snu.

Dn 4,04 Zjawili się więc wykładacze snów, wróżbici, Chaldejczycy i astrologowie. Opo

wiedziałem im sen, ale nie mogli mi podać jego wyjaśnienia.

Dn 4,05 W końcu przybył do mnie Daniel, któremu na imię według imienia mojego

boga Belteszassar, a w którym mieszka duch świętych bogów. Opowiedziałem

mu sen.

Dn 4,06 Belteszassarze, przełożony wykładaczy snów! Wiem, że w tobie mieszka duch

świętych bogów i że żadna tajemnica nie stanowi dla ciebie trudności. Oto

mój sen, który widziałem; wyjaśnij mi go!

Dn 4,07 W mojej głowie, na moim łożu, widziałem takie obrazy: Patrzałem, a oto

drzewo w środku ziemi, a jego wysokość ogromna.

Dn 4,08 Drzewo wzrastało potężnie, wysokością swą nieba sięgało, widać je było aż

po krańce ziemi.

Dn 4,09 Liście jego były piękne, a owoce obfite, dawało ono pożywienie wszystkim.

Pod nim szukały cienia zwierzęta lądowe, na jego gałęziach mieszkały ptaki

powietrzne, z niego żywiło się wszelkie ciało.

Dn 4,10 Patrzyłem, w moim łożu, na obrazy [istniejące] w mojej głowie, a oto Czu

wający i Święty zstępował z nieba.

Dn 4,11 Wołał On głośno i tak mówił: "Wyrąbcie drzewo i obetnijcie gałęzie, otrzą

śnijcie liście i odrzućcie owoce! Zwierzęta niech uciekają spod niego, a ptaki

z jego gałęzi!

Dn 4,12 Lecz pień jego korzeni pozostawcie w ziemi, i to w okowach z żelaza i brązu

wśród polnej zieleni. Niech zwilża go rosa z nieba, a trawę polną niechaj dzieli

ze zwierzętami!

Dn 4,13 Jego ludzkie serce niech ulegnie odmianie, a niech otrzyma serce zwierzęce;

siedem okresów [czasu] niech nad nim przeminie!

Dn 4,14 Według postanowienia Czuwających [taki jest] dekret, sprawa rozstrzygnięta

przez Świętych, aby wszyscy żyjący wiedzieli, że Najwyższy jest władcą nad

królestwem ludzkim. Może je dać, komu zechce, może ustanowić nad nimi

najniższego z ludzi".

Dn 4,15 Taki jest sen, jaki widziałem, ja, król Nabuchodonozor. Teraz zaś, Belteszas

sarze, podaj mi jego znaczenie, bo wszyscy mędrcy mojego kraju nie mogli

go wyjaśnić, ty zaś możesz, bo posiadasz ducha świętych bogów".

1447 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 4

Dn 4,16 Wówczas Daniel, który nosił imię Belteszassar, popadł na chwilę w oszołomie

nie, a jego myśli zaniepokoiły go. Król zaś odezwał się i rzekł: "Niech sen i

jego wykład nie niepokoją ciebie, Belteszassarze!" Belteszassar odpowiedział:

"Panie mój, oby sen [odnosił się] do twoich wrogów, a jego wykład do twoich

przeciwników.

Dn 4,17 Drzewem, które ujrzałeś, jak rosło i stało się potężne, tak że wysokość jego

sięgała nieba i że było widoczne na całej ziemi,

Dn 4,18 którego liście były piękne, a owoce obfite, na którym było pożywienie dla

wszystkich, pod którym przebywały zwierzęta lądowe i na którego gałęziach

gnieździły się ptaki powietrzne

Dn 4,19 jesteś ty, o królu. Wzrosłeś i stałeś się potężny, a wielkość twoja wzrastała i

sięgała aż do nieba, panowanie zaś twoje aż po krańce świata.

Dn 4,20 To natomiast, że król widział Czuwającego i Świętego zstępującego z nieba

i mówiącego: "Wyrąbcie drzewo i zniszczcie je, tylko pień jego korzeni pozo

stawcie w ziemi i to w żelaznych i brązowych okowach wśród polnej zieleni;

niech go zwilża rosa z nieba, niech dzieli los ze zwierzętami polnymi, aż nie

upłynie nad nim siedem okresów czasu"

Dn 4,21 to jest wyjaśnienie, królu, i postanowienie Najwyższego, które dopełni się na

królu, moim panu.

Dn 4,22 Wypędzą cię spośród ludzi i będziesz przebywał wśród lądowych zwierząt.

Tak jak wołom będą ci dawać trawę do jedzenia, a rosa z nieba będzie cię

zwilżać. Siedem okresów czasu upłynie nad tobą, aż uznasz, że Najwyższy

jest władcą nad królestwem ludzkim i powierza je, komu zechce. Dn 4,23 To zaś, że wydano polecenie, by zostawić pień i korzenie [oznacza, że]: Pozo

stawią ci królestwo, skoro uznasz, że Niebo sprawuje władzę.

Dn 4,24 Dlatego, królu, przyjmij moją radę i okup swe grzechy uczynkami sprawie

dliwymi, a swoje nieprawości miłosierdziem nad ubogimi; wtedy może twa

pomyślność okaże się trwałą".

Dn 4,25 Wszystko to spełniło się na królu Nabuchodonozorze.

Dn 4,26 Po upływie dwunastu miesięcy, gdy przechadzał się na tarasie królewskiego

pałacu w Babilonie,

Dn 4,27 król odezwał się i powiedział: "Czy nie jest to wielki Babilon, który ja zbudo

wałem jako siedzibę królewską siłą mojej potęgi i chwałą mojego majestatu?" Dn 4,28 Nim król jeszcze wypowiedział swoje słowo, padł głos z nieba: "Otrzymujesz

zapowiedź, królu Nabuchodonozorze! Panowanie odstąpiło od ciebie; Dn 4,29 zostaniesz wypędzony spośród ludzi. Będziesz mieszkał wśród zwierząt po

lnych i będą ci dawać jak wołom trawę na pokarm. Siedem okresów czasu

upłynie nad tobą, dopóki nie uznasz, że Najwyższy jest władcą nad króle

stwem ludzkim".

Dn 4,30 Natychmiast wypełniła się zapowiedź na Nabuchodonozorze. Wypędzono go

spośród ludzi, żywił się trawą jak woły, a rosa z nieba zwilżała go. Włosy

1448 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 5

jego urosły [niby] pióra orła, paznokcie zaś jego jak [pazury] ptaka. Dn 4,31 Gdy zaś upłynęły oznaczone dni, ja, Nabuchodonozor, podniosłem oczy ku

niebu. Wtedy powrócił mi rozum i wysławiałem Najwyższego, uwielbiałem i

wychwalałem Żyjącego na wieki, bo Jego władza jest władzą wieczną, pano

wanie Jego przez wszystkie pokolenia.

Dn 4,32 Wszyscy mieszkańcy ziemi nic nie znaczą; według swojej woli postępuje On z

niebieskimi zastępami. Nie ma nikogo, kto by mógł powstrzymać Jego ramię

i kto by mógł powiedzieć do Niego: "Co czynisz?"

Dn 4,33 W tej samej chwili powrócił mi rozum i na chwałę Jego panowania powrócił

mi majestat i blask. Doradcy moi i możnowładcy odszukali mnie i przywrócili

mi władzę królewską, i dano mi jeszcze większy zakres władzy.

Dn 4,34 Ja, Nabuchodonozor, wychwalam teraz, wywyższam i wysławiam Króla Nie

ba. Bo wszystkie Jego dzieła są prawdą, a drogi Jego sprawiedliwością, tych

zaś, co postępują pysznie, może On poniżyć.

Rozdział 5

Dn 5,01 Król Baltazar urządził dla swych możnowładców w liczbie tysiąca wielką

ucztę i pił wino wobec tysiąca [osób].

Dn 5,02 Gdy zasmakował w winie, rozkazał Baltazar przynieść srebrne i złote na

czynia, które jego ojciec, Nabuchodonozor, zabrał ze świątyni w Jerozolimie,

aby mogli z nich pić król oraz jego możnowładcy, jego żony i nałożnice. Dn 5,03 Przyniesiono więc złote i srebrne naczynia zabrane ze świątyni w Jerozolimie;

pili z nich król, jego możnowładcy, jego żony i jego nałożnice.

Dn 5,04 Pijąc wino wychwalali bożków złotych i srebrnych, miedzianych i żelaznych,

drewnianych i kamiennych.

Dn 5,05 W tej chwili ukazały się palce ręki ludzkiej i pisały za świecznikiem na wapnie

ściany królewskiego pałacu. Król zaś widział piszącą rękę.

Dn 5,06 Twarz króla zmieniła się, myśli jego napełniły się przerażeniem, jego stawy

biodrowe uległy rozluźnieniu, a kolana jego uderzały jedno o drugie. Dn 5,07 Zakrzyknął król, by wprowadzono wróżbitów, Chaldejczyków i astrologów.

Zwrócił się król do mędrców babilońskich i rzekł: "Każdy, kto przeczyta to

pismo i wyjaśni mi je, ma być odziany w purpurę i złoty łańcuch na szyję i

ma panować w moim kraju jako trzeci".

Dn 5,08 Przystąpili więc wszyscy mędrcy królewscy, ale nie mogli odczytać pisma ani

podać wyjaśnienia królowi.

Dn 5,09 Wtedy Baltazar przeraził się bardzo i kolor jego twarzy zmienił się, a jego

możnowładców ogarnęło zmieszanie.

Dn 5,10 Królowa weszła, na skutek słów króla i możnowładców, do sali biesiadnej.

1449 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 5

Odezwała się królowa i rzekła: "Królu, żyj wiecznie! Nie lękaj się swoich myśli

i niech kolor twej twarzy nie ulega zmianie!

Dn 5,11 Jest w twoim królestwie mąż posiadający ducha świętych bogów: w czasach

twego ojca znaleziono w nim światło rozumu i mądrość podobną do mądro

ści bogów. Ojciec twój, król Nabuchodonozor, ustanowił go zwierzchnikiem

wykładaczy snów, wróżbitów, Chaldejczyków i astrologów,

Dn 5,12 ponieważ stwierdzono u Daniela, któremu król nadał imię Belteszassar, nad

zwyczajnego ducha, wiedzę i rozwagę, umiejętność wykładania snów, wy

jaśniania rzeczy zagadkowych i rozwiązywania zawiłych. Każ więc zawołać

Daniela, a on ci wskaże znaczenie".

Dn 5,13 Wtedy przyprowadzono Daniela przed króla. Król odezwał się do Daniela:

"Czy to ty jesteś Daniel, jeden z uprowadzonych z Judy, których sprowadził

"z Judy" król, mój ojciec?

Dn 5,14 Słyszałem o tobie, że posiadasz boskiego ducha i że uznano w tobie światło,

rozwagę i nadzwyczajną mądrość.

Dn 5,15 Przyprowadzono do mnie mędrców i wróżbitów, by odczytali to pismo i po

dali jego znaczenie. Oni jednak nie potrafili podać znaczenia sprawy. Dn 5,16 Słyszałem zaś o tobie, że umiesz dawać wyjaśnienia i rozwiązywać zawiło

ści. Jeśli więc potrafisz odczytać pismo i wyjaśnić jego znaczenie, zostaniesz

odziany w purpurę i złoty łańcuch na szyję i będziesz panował jako trzeci w

królestwie".

Dn 5,17 Wtedy odezwał się Daniel i rzekł wobec króla: "Dary swoje zatrzymaj, a

podarunki daj innym! Jednakże odczytam królowi pismo i wyjaśnię jego zna

czenie.

Dn 5,18 Królu, Najwyższy Bóg dał twemu ojcu, Nabuchodonozorowi, królestwo, wiel

kość, chwałę i majestat.

Dn 5,19 Z powodu wielkości mu udzielonej wszystkie ludy, narody i języki odczuwały

bojaźń i drżały przed nim. Zabijał, kogo chciał, i pozostawiał przy życiu,

kogo chciał; kogo chciał, wywyższał, a kogo chciał, poniżał.

Dn 5,20 Gdy jednak jego serce uniosło się [pychą], a jego duch utrwalił się w hardości,

złożono go z królewskiego tronu i odebrano mu chwałę.

Dn 5,21 Wypędzono go spośród ludzi, jego serce upodobniło się do serca zwierząt, i

przebywał z dzikimi osłami. Żywiono go jak woły trawą, jego ciało zaś zwilża

ła rosa z nieba, dopóki nie uznał, że Najwyższy Bóg panuje nad królestwem

ludzi i że kogo chce, ustanawia nad nimi.

Dn 5,22 Ty zaś, jego syn Baltazar, nie uniżyłeś swego serca, mimo że wiedziałeś o

tym wszystkim,

Dn 5,23 lecz uniosłeś się przeciw Panu nieba. Przyniesiono do ciebie naczynia Jego

domu, ty zaś, twoi możnowładcy, twoje żony i twoje nałożnice piliście z nich

wino. Wychwalałeś bogów srebrnych i złotych, miedzianych, żelaznych, drew

nianych i kamiennych, którzy nie widzą, nie słyszą i nie rozumieją. Bogu zaś,

1450 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 6

w którego mocy jest twój oddech i wszystkie twoje drogi, czci nie oddałeś. Dn 5,24 Dlatego posłał On tę rękę, która nakreśliła to pismo.

Dn 5,25 A oto nakreślone pismo: mene, mene, tekel ufarsin.

Dn 5,26 Takie zaś jest znaczenie wyrazów: Mene - Bóg obliczył twoje panowanie i

ustalił jego kres.

Dn 5,27 Tekel - zważono cię na wadze i okazałeś się zbyt lekki. Dn 5,28 Peres - twoje królestwo uległo podziałowi; oddano je Medom i Persom". Dn 5,29 Wtedy na rozkaz Baltazara odziano Daniela w purpurę, nałożono mu na szyję

złoty łańcuch i ogłoszono, że ma rządzić jako trzeci w państwie. Dn 5,30 Tej samej nocy król chaldejski Baltazar został zabity.

Rozdział 6

Dn 6,01 Dariusz zaś, Med, liczący sześćdziesiąt dwa lata, otrzymał królestwo. Dn 6,02 Spodobało się ustanowić Dariuszowi nad państwem stu dwudziestu satrapów,

którzy mieli przebywać w całym królestwie,

Dn 6,03 nad nimi zaś trzech zwierzchników - jednym z nich był Daniel - którym sa

trapowie składali sprawozdania, by nie obciążać króla.

Dn 6,04 Daniel zaś przewyższał zwierzchników i satrapów, posiadał bowiem niezwy

kłego ducha. Król zamierzał ustanowić go nad całym królestwem. Dn 6,05 Wobec tego zwierzchnicy i satrapowie usiłowali znaleźć podstawę do oskar

żenia Daniela w sprawach królestwa. Nie mogli jednak znaleźć podstawy ani

żadnego wykroczenia, bo był on wierny i nie można było w nim znaleźć żad

nego zaniedbania ani błędu.

Dn 6,06 Ludzie ci powiedzieli: "Nie znajdziemy żadnego zarzutu przeciw Danielowi,

jeśli nie wysuniemy przeciw niemu oskarżenia [wziętego] z kultu jego Boga". Dn 6,07 Zwierzchnicy więc i satrapowie pospieszyli gromadnie do króla i tak do niego

powiedzieli: "Królu Dariuszu, żyj wiecznie!

Dn 6,08 Wszyscy zwierzchnicy państwowi, namiestnicy i satrapowie, doradcy i rządcy

postanowili, żeby król wydał zarządzenie i ustanowił zakaz: Ktokolwiek w

ciągu trzydziestu dni zanosiłby prośbę do jakiegoś boga lub człowieka poza

tobą, królu, zostanie wrzucony do jaskini lwów.

Dn 6,09 Teraz zaś, królu, wydaj zakaz i każ spisać dekret, który byłby nieodwołalny

według nienaruszalnego prawa Medów i Persów".

Dn 6,10 Kazał więc król Dariusz spisać dokument i zakaz.

Dn 6,11 Gdy Daniel dowiedział się, że spisano dokument, poszedł do swego domu.

Miał on w swoim górnym pokoju okna skierowane ku Jerozolimie. Trzy ra

zy dziennie padał na kolana modląc się i uwielbiając Boga, tak samo jak to

czynił przedtem.

1451 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 6

Dn 6,12 Mężowie ci podbiegli gromadnie i znaleźli Daniela modlącego się i wzywają

cego Boga.

Dn 6,13 Udali się więc i powiedzieli do króla "w sprawie zakazu królewskiego": "Czy

nie kazałeś, królu, ogłosić dekretu, że ktokolwiek prosiłby w ciągu trzydzie

stu dni o coś jakiegokolwiek boga lub człowieka poza tobą, ma być wrzucony

do jaskini lwów?" W odpowiedzi król rzekł: "Sprawę rozstrzygnięto według

nienaruszalnego prawa Medów i Persów".

Dn 6,14 Na to odpowiedzieli zwracając się do króla: "Daniel, ten mąż spośród upro

wadzonych z Judy, nie liczy się z tobą, królu, ani z zakazem wydanym przez

ciebie. Trzy razy dziennie odmawia swoje modlitwy".

Dn 6,15 Gdy król usłyszał te słowa, ogarnął go smutek, postanowił uratować Daniela

i aż do zachodu słońca usiłował znaleźć sposób, by go ocalić.

Dn 6,16 Lecz ludzie ci pospieszyli gromadnie do króla, mówiąc: "Wiedz, królu, że

zgodnie z prawem Medów i Persów żaden zakaz ani dekret wydany przez

króla nie może być odwołany".

Dn 6,17 Wtedy król wydał rozkaz, by sprowadzono Daniela i wrzucono do jaskini

lwów. Król zwrócił się do Daniela i rzekł: "Twój Bóg, któremu tak wytrwale

służysz, uratuje cię".

Dn 6,18 Przyniesiono kamień i zatoczono na otwór jaskini lwów. Król zapieczętował go

swoją pieczęcią i pieczęcią swych możnowładców, aby nic nie uległo zmianie

w sprawie Daniela.

Dn 6,19 Następnie król odszedł do swego pałacu i pościł przez noc, nie kazał wpro

wadzać do siebie nałożnic, a sen odszedł od niego.

Dn 6,20 Król wstał o świcie i udał się spiesznie do jaskini lwów. Dn 6,21 Gdy był blisko jaskini, wołał do Daniela głosem pełnym bólu: "Danielu, sługo

żyjącego Boga, czy Bóg, któremu służysz tak wytrwale, mógł cię wybawić od

lwów?"

Dn 6,22 Wtedy Daniel odpowiedział królowi: "Królu, żyj wiecznie! Dn 6,23 Mój Bóg posłał swego anioła i on zamknął paszczę lwom; nie wyrządziły mi

one krzywdy, ponieważ On uznał mnie za niewinnego; a także wobec ciebie

nie uczyniłem nic złego".

Dn 6,24 Uradował się z tego król i rozkazał wydobyć Daniela z jaskini lwów; nie zna

leziono na nim żadnej rany, bo zaufał swemu Bogu.

Dn 6,25 Na rozkaz króla przyprowadzono mężów, którzy oskarżyli Daniela, i wrzuco

no do jaskini lwów ich samych, ich dzieci i żony. Nim jeszcze wpadli na dno

jaskini, pochwyciły ich lwy i zmiażdżyły ich kości.

Dn 6,26 Król Dariusz napisał do wszystkich narodów, ludów i języków, zamieszkałych

po całej ziemi: "Wasz pokój niech będzie wielki!

Dn 6,27 Wydaję niniejszym dekret, by na całym obszarze mojego królestwa odczu

wano lęk i drżenie przed Bogiem Daniela. Bo On jest Bogiem żyjącym i trwa

na wieki.

1452 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 7

Dn 6,28 On ratuje i uwalnia, dokonuje znaków i cudów na niebie i na ziemi. On ura

tował Daniela z mocy lwów".

Dn 6,29 Ów Daniel zaś zażywał pomyślności za panowania Dariusza i za panowania

Persa Cyrusa.

Rozdział 7

Dn 7,01 W pierwszym roku [panowania] króla babilońskiego Baltazara miał Daniel

sen i zaniepokoiły go widziadła jego głowy na jego łożu. Następnie spisał on

sen o następującej treści

Dn 7,02 Daniel więc powiedział: "Ujrzałem swoją wizję w nocy. Oto cztery wichry

nieba wzburzyły wielkie morze.

Dn 7,03 Cztery ogromne bestie wyszły z morza, a jedna różniła się od drugiej. Dn 7,04 Pierwsza podobna była do lwa i miała skrzydła orle. Patrzałem, a oto wy

rwano jej skrzydła, ją zaś samą uniesiono w górę i postawiono jak człowieka

na dwu nogach, dając jej ludzkie serce.

Dn 7,05 A oto druga bestia, zupełnie inna, podobna do niedźwiedzia, z jednej strony

podparta, a trzy żebra miała w paszczy między zębami. Mówiono do niej:

"Podnieś się! Pożeraj wiele mięsa!"

Dn 7,06 Potem patrzałem, a oto inna [bestia] podobna do pantery, mająca na swym

grzbiecie cztery ptasie skrzydła. Bestia ta miała cztery głowy; jej to powie

rzono władzę.

Dn 7,07 Następnie patrzałem i ujrzałem w nocnych widzeniach: a oto czwarta bestia,

okropna i przerażająca, o nadzwyczajnej sile. Miała wielkie zęby z żelaza "i

miedziane pazury"; pożerała i kruszyła, depcąc nogami to, co pozostawało.

Różniła się od wszystkich poprzednich bestii i miała dziesięć rogów. Dn 7,08 Gdy przypatrywałem się rogom, oto inny mały róg wyrósł między nimi i trzy

spośród pierwszych rogów zostały przed nim wyrwane. Miał on oczy podobne

do ludzkich oczu i usta, które mówiły wielkie rzeczy.

Dn 7,09 Patrzałem, aż postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce. Szata Jego

była biała jak śnieg, a włosy Jego głowy jakby z czystej wełny. Tron Jego

był z ognistych płomieni, jego koła - płonący ogień.

Dn 7,10 Strumień ognia się rozlewał i wypływał od Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu,

a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto

księgi.

Dn 7,11 Z powodu gwaru wielkich słów, jakie wypowiadał róg, patrzałem, aż zabito

bestię; ciało jej uległo zniszczeniu i wydano je na spalenie.

Dn 7,12 Także innym bestiom odebrano władzę, ale ustalono okres trwania ich życia

co do czasu i godziny.

1453 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 8

Dn 7,13 Patrzałem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby

Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Nie

go.

Dn 7,14 Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszyst

kie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które

nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.

Dn 7,15 Ja, Daniel, popadłem z tego powodu w niepokój ducha, a widzenia mojej

głowy przeraziły mnie.

Dn 7,16 Zbliżyłem się do jednego ze stojących i zapytałem o właściwe znaczenie tego

wszystkiego. On zaś odpowiedział i wyjaśnił znaczenie rzeczy.

Dn 7,17 "Te wielkie bestie w liczbie czterech - to czterech królów, którzy powstaną z

ziemi.

Dn 7,18 Królestwo jednak otrzymają święci Najwyższego, i będą posiadać królestwo

na zawsze i na wieki wieków".

Dn 7,19 Potem chciałem się upewnić co do czwartej bestii, odmiennej od pozostałych

i nader strasznej, która miała zęby z żelaza i miedziane pazury, a pożerała,

kruszyła i deptała nogami resztę;

Dn 7,20 oraz co do dziesięciu rogów na jej głowie, i co do innego, przed którym, gdy

wyrósł, upadły trzy tamte. Róg ten miał oczy i usta, wypowiadające wielkie

rzeczy, i wydawał się większy od swoich towarzyszy.

Dn 7,21 Patrzałem i róg ten rozpoczął wojnę ze świętymi, i zwyciężał ich, Dn 7,22 aż przybył Przedwieczny i sąd zasiadł, a władzę dano świętym Najwyższego,

i aż nadszedł czas, by święci otrzymali królestwo.

Dn 7,23 Powiedział tak: "Czwarta bestia - to czwarte królestwo, które będzie na ziemi,

różne od wszystkich królestw; pochłonie ono całą ziemię, podepce ją i zetrze. Dn 7,24 Dziesięć zaś rogów - z tego królestwa powstanie dziesięciu królów, po nich zaś

inny powstanie, odmienny od poprzednich, i obali trzech królów. Dn 7,25 Będzie wypowiadał słowa przeciw Najwyższemu i wytracał świętych Najwyż

szego, będzie zamierzał zmienić czasy i Prawo, a [święci] będą wydani w jego

ręce aż do czasu, czasów i połowy czasu.

Dn 7,26 Wtedy odbędzie się sąd i odbiorą mu władzę, by go zniszczyć i zniweczyć

doszczętnie.

Dn 7,27 A panowanie i władzę, i wielkość królestw pod całym niebem otrzyma lud

święty Najwyższego. Królestwo Jego będzie wiecznym królestwem; będą Mu

służyły wszystkie moce i będą Mu uległe".

Dn 7,28 Dotąd opis zdarzenia. Moje myśli przeraziły bardzo mnie, Daniela; zmieniłem

się na twarzy, lecz zachowałem wydarzenie w sercu.

1454 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 8

Rozdział 8

Dn 8,01 W trzecim roku panowania króla Baltazara miałem widzenie, ja, Daniel, po

tym, co ujrzałem poprzednio.

Dn 8,02 Gdy patrzałem podczas widzenia, zobaczyłem siebie w Suzie, w warowni,

która leży w kraju Elam. Patrzałem w widzeniu i znalazłem się nad rzeką

Ulaj.

Dn 8,03 Podniosłem oczy i spojrzałem, a oto jeden baran stał nad rzeką; miał on dwa

rogi, obydwa wysokie, jeden wyższy niż drugi, a wyższy wyrósł później. Dn 8,04 Ujrzałem barana bodącego [rogami] ku zachodowi, północy i południu. Żadne

ze zwierząt nie mogło mu sprostać ani nikt nie mógł uwolnić się z jego mocy.

On zaś czynił, co chciał, i stawał się wielki.

Dn 8,05 Ja zaś patrzałem uważnie i oto od zachodu szedł kozioł po całej powierzchni

ziemi, nie dotykając jej. Kozioł ten miał okazały róg między oczami. Dn 8,06 Podszedł on aż do barana o dwóch rogach, którego widziałem stojąc nad

rzeką, i rzucił się na niego z całą swą złością.

Dn 8,07 Zobaczyłem, jak on zbliżywszy się do barana rozzłościł się na niego, i ude

rzył barana, i złamał oba jego rogi. Baran nie miał siły, by mu stawić czoła.

Powalił więc on go na ziemię i podeptał nogami, a nie było nikogo, kto by

wyrwał barana z jego mocy.

Dn 8,08 Kozioł urósł niezmiernie, ale gdy był w pełni sił, wielki róg uległ złamaniu,

a na jego miejscu wyrosły cztery inne - ku czterem stronom świata. Dn 8,09 Z jednego z nich wyrósł inny, mały róg, i wzrastał nadmiernie ku południowi,

ku wschodowi i ku wspaniałemu krajowi.

Dn 8,10 Wzniósł się on aż do wojska niebieskiego i strącił na ziemię część wojska oraz

gwiazd i podeptał je.

Dn 8,11 Wielkością dosięgał on niemal Władcy wojska, odjął Mu wieczną ofiarę, obalił

miejsce Jego przybytku

Dn 8,12 i Jego wojsko. Jako codzienną ofiarę składał występek i prawdę rzucił na

ziemię; działał zaś skutecznie.

Dn 8,13 I usłyszałem, że gdy jeden ze świętych mówił, a drugi święty zapytał tego,

który mówił: "Jak długo [potrwa] widzenie: wieczna ofiara, zgubna niepra

wość, przybytek i podeptane zastępy?"

Dn 8,14 On zaś powiedział do niego: "Jeszcze przez dwa tysiące trzysta wieczorów i

poranków, następnie świątynia odzyska swoje prawa".

Dn 8,15 Gdy ja, Daniel, oglądałem widzenie i roztrząsałem jego znaczenie, oto stanął

przede mną ktoś o wyglądzie mężczyzny,

Dn 8,16 i usłyszałem głos ludzki nad [rzeką] Ulaj, który wołał tymi słowami: "Ga

brielu, wyjaśnij mu widzenie!"

Dn 8,17 Podszedł więc on do miejsca, gdzie stałem, a gdy przybył, przeraziłem się

1455 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 9

i padłem na twarz. I powiedział do mnie: "Wiedz, człowieku, że widzenie

odnosi się do czasów ostatecznych".

Dn 8,18 Gdy on ze mną rozmawiał, padłem oszołomiony twarzą ku ziemi, wtedy do

tknął mnie, postawił mnie na nogi

Dn 8,19 i powiedział: "Oto oznajmię ci, co ma nastąpić przy końcu gniewu, bo widze

nie dotyczy końca czasów.

Dn 8,20 Baran, którego widziałeś z dwoma rogami, [oznacza] królów Medów i Persów. Dn 8,21 Kozioł zaś - króla Jawanu, a wielki róg między jego oczami - pierwszego kró

la.

Dn 8,22 Róg zaś, który uległ złamaniu, i cztery rogi, co wyrosły na jego miejsce,

to cztery królestwa, które powstaną z jego narodu, będą jednak pozbawione

jego mocy.

Dn 8,23 A przy końcu ich panowania, gdy występni dopełnią swej miary, powstanie

król o okrutnym obliczu, zdolny rozumieć rzeczy tajemne.

Dn 8,24 Jego moc będzie potężna, ale nie dzięki własnej sile. Będzie zamierzał rzeczy

dziwne i dozna powodzenia w swych poczynaniach; obróci wniwecz potęż

nych i naród świętych.

Dn 8,25 Przy jego przebiegłości i knowanie będzie skuteczne w jego ręku. Stanie się on

wyniosłym w sercu i niespodzianie zgotuje zagładę wielu. Powstanie przeciw

Najwyższemu Księciu, lecz bez udziału ręki ludzkiej zostanie skruszony. Dn 8,26 Widzenie zaś o wieczorach i rankach, jakie opowiedziano tobie, jest prawdzi

we. Ty jednak widzenie okryj milczeniem, bo dotyczy ono dni odległych". Dn 8,27 Wtedy mnie, Daniela, ogarnęła niemoc i chorowałem przez [wiele] dni. Na

stępnie wstałem i załatwiałem sprawy królewskie; byłem jednak poruszony

widzeniem, gdyż nie mogłem go zrozumieć.

Rozdział 9

Dn 9,01 W pierwszym roku Dariusza z rodu Medów, syna Artakserksesa, sprawują

cego władzę nad królestwem chaldejskim,

Dn 9,02 w roku pierwszym jego panowania, ja, Daniel, dociekałem w Pismach liczby

lat, które objawił Pan prorokowi Jeremiaszowi, że ma się dopełnić siedem

dziesiąt lat spustoszenia Jerozolimy.

Dn 9,03 Zwróciłem więc twarz do Pana Boga, oddając się modlitwie i błaganiu w

postach, pokucie i popiele.

Dn 9,04 I modliłem się do Pana, Boga mojego, wyznawałem i mówiłem: "O Panie,

Boże mój, wielki i straszliwy, który dochowujesz wiernie przymierza tym, co

Ciebie kochają i przestrzegają Twoich przykazań.

Dn 9,05 Zgrzeszyliśmy, zbłądziliśmy, popełniliśmy nieprawość i zbuntowaliśmy się,

1456 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 9

odstąpiliśmy od Twoich przykazań.

Dn 9,06 Nie byliśmy posłuszni Twoim sługom, prorokom, którzy przemawiali w Two

im imieniu do naszych królów, do naszych przywódców, do naszych przodków

i do całego narodu kraju.

Dn 9,07 U Ciebie, Panie, sprawiedliwość, a u nas wstyd na twarzach, jak to jest dziś

u nas - mieszkańców Judy i Jerozolimy, i całego Izraela, u bliskich i dalekich,

we wszystkich krajach, dokąd ich wypędziłeś z powodu niewierności, jaką Ci

okazali.

Dn 9,08 Panie! Wstyd na twarzach u nas, u naszych królów, u naszych przywódców i

u naszych ojców, bo zgrzeszyliśmy przeciw Tobie.

Dn 9,09 Pan, Bóg nasz, zaś jest miłosierny i okazuje łaskawość, mimo że zbuntowali

śmy się przeciw Niemu

Dn 9,10 i nie słuchaliśmy głosu Pana, Boga naszego, by postępować według Jego

wskazań, które nam dał przez swoje sługi, proroków.

Dn 9,11 Cały Izrael przekroczył Twoje Prawo i pobłądził, nie słuchając Twego gło

su. Spadło na nas przekleństwo [poparte] przysięgą, które zostało zapisane w

Prawie Mojżesza, sługi Bożego; zgrzeszyliśmy bowiem przeciw Niemu. Dn 9,12 Spełnił więc swoje słowo, jakie wypowiedział przeciw nam i naszym władcom,

którzy panowali nad nami, że sprowadzi na nas wielkie nieszczęście, jakiego

nie było pod całym niebem, a jakie spadło na Jerozolimę.

Dn 9,13 Tak jak zostało napisane w Prawie Mojżesza, przyszło na nas całe to nie

szczęście; nie przebłagaliśmy Pana, Boga naszego, odwracając się od naszych

występków i nabywając znajomości Twej prawdy.

Dn 9,14 Czuwał więc Pan nad nieszczęściem i sprowadził je na nas, bo Pan, Bóg nasz,

jest sprawiedliwy we wszystkich swych poczynaniach, my zaś nie usłuchali

śmy Jego głosu.

Dn 9,15 A teraz, Panie, Boże nasz, który wyprowadziłeś swój naród z ziemi egipskiej

mocną ręką, zyskując sobie imię, jak to jest dziś: zgrzeszyliśmy i popełniliśmy

nieprawość.

Dn 9,16 Panie, według Twojego miłosierdzia, niech ustanie Twój zapalczywy gniew

nad Twoim miastem, Jerozolimą, nad Twoją świętą górą. Bo z powodu na

szych grzechów i przewinień naszych przodków stała się Jerozolima i Twój

naród przedmiotem szyderstwa u wszystkich wokół nas.

Dn 9,17 Teraz zaś, Boże nasz, wysłuchaj modlitwy Twojego sługi i jego błagań i rozja

śnij swe oblicze nad świątynią, która leży zniszczona - ze względu na Ciebie,

Panie!

Dn 9,18 Nakłoń, mój Boże, swego ucha i wysłuchaj! Otwórz swe oczy i zobacz nasze

spustoszenie i miasto, nad którym wzywano Twego imienia. Albowiem zano

simy swe modlitwy do Ciebie, opierając się nie na naszej sprawiedliwości, ale

ufni w Twoje wielkie miłosierdzie.

Dn 9,19 Usłysz, Panie! Odpuść, Panie! Panie, miej na uwadze i działaj niezwłocznie,

1457 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 10

przez wzgląd na siebie samego, mój Boże! Bo Twojego imienia wzywano nad

Twym miastem i nad Twym narodem".

Dn 9,20 Gdy jeszcze mówiłem i modliłem się, wyznając grzechy swoje, swojego naro

du, Izraela, i składając przed Panem, Bogiem moim, swe błagania za świętą

górę mojego Boga,

Dn 9,21 gdy więc jeszcze wymawiałem [słowa] modlitwy, mąż Gabriel, którego spo

strzegłem przedtem, przybył do mnie lecąc pospiesznie około czasu wieczornej

ofiary.

Dn 9,22 Przybył, rozmawiał ze mną i powiedział: "Danielu, wyszedłem teraz, by ci

dać całkowite zrozumienie.

Dn 9,23 Gdy zacząłeś swe błagalne modlitwy, wypowiedziano słowo, ja zaś przybyłem,

by ci je oznajmić. Ty jesteś bowiem "mężem" umiłowanym. Przeniknij więc

słowo i zrozum widzenie:

Dn 9,24 Ustalono siedemdziesiąt tygodni nad twoim narodem i twoim świętym mia

stem, by położyć kres nieprawości, grzech obłożyć pieczęcią i odpokutować

występek, a wprowadzić wieczną sprawiedliwość, przypieczętować widzenie i

proroka i namaścić to, co najświętsze.

Dn 9,25 Ty zaś wiedz i rozumiej: Od chwili, kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi

powrót i zostanie odbudowana Jerozolima, do Władcy-Pomazańca - siedem

tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie; zostaną odbudowane dziedziniec i wał,

w czasach jednak pełnych ucisku.

Dn 9,26 A po sześćdziesięciu dwóch tygodniach Pomazaniec zostanie zgładzony i nie

będzie dla niego... Miasto zaś i świątynia zginie wraz z wodzem, który nadej

dzie. Koniec jego nastąpi wśród powodzi, i do końca wojny potrwają zamie

rzone spustoszenia.

Dn 9,27 Utrwali on przymierze dla wielu przez jeden tydzień. A około połowy tygo

dnia ustanie ofiara krwawa i ofiara z pokarmów. Na skrzydle zaś świątyni

będzie ohyda ziejąca pustką i przetrwa aż do końca, do czasu ustalonego na

spustoszenie"".

Rozdział 10

Dn 10,01 W trzecim roku [panowania] króla perskiego, Cyrusa, Danielowi, któremu

nadano imię Belteszassar, zostało objawione słowo, słowo niezawodne: wiel

ka wojna. On przeniknął słowo i zrozumiał widzenie.

Dn 10,02 "W tamtych czasach spędziłem ja, Daniel, całe trzy tygodnie w smutku. Dn 10,03 Nie jadłem wybornych potraw, nie brałem do ust ani mięsa, ani wina, nie

namaszczałem się też aż do końca trzech tygodni.

Dn 10,04 Dnia dwudziestego czwartego pierwszego miesiąca, gdy znajdowałem się nad

1458 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 10

brzegiem Wielkiej Rzeki, "to jest nad Tygrysem",

Dn 10,05 podniosłem oczy i patrzałem: Oto [stał] pewien człowiek ubrany w lniane

szaty, a jego biodra były przepasane czystym złotem,

Dn 10,06 a ciało zaś jego było podobne do tarsziszu, jego oblicze do blasku błyskawicy,

oczy jego były jak pochodnie ogniste, jego ramiona i nogi jak błysk polero

wanej miedzi, a jego głos jak głos tłumu.

Dn 10,07 Ja, Daniel, oglądałem tylko sam widzenie, a ludzie, którzy byli ze mną, nie

oglądali widzenia, ogarnęło ich jednak wielkie przerażenie, tak że uciekli, by

się ukryć.

Dn 10,08 Tylko ja sam pozostałem, by oglądać to wielkie widzenie, lecz nie miałem

siły, zmieniłem się na twarzy, [opuściła mnie moc].

Dn 10,09 Wtedy usłyszałem dźwięk jego słów, i na dźwięk jego słów upadłem oszoło

miony twarzą ku ziemi.

Dn 10,10 Ale oto dotknęła mnie ręka i wprawiła w drżenie moje kolana i dłonie moich

rąk.

Dn 10,11 I rzekł do mnie: "Danielu, mężu umiłowany! Uważaj na słowa, które mówię,

i wstań, ponieważ teraz wysłano mnie do ciebie". Gdy on mówił do mnie te

słowa, drżąc powstałem.

Dn 10,12 Powiedział więc do mnie: "Nie bój się, Danielu! Od pierwszego bowiem dnia,

kiedy starałeś się usilnie zrozumieć i upokorzyć przed Bogiem, słowa twoje

zostały wysłuchane; ja zaś przybyłem z powodu twoich słów.

Dn 10,13 Lecz książę królestwa Persów sprzeciwiał mi się przez dwadzieścia jeden dni.

Wtedy przybył mi z pomocą Michał, jeden z pierwszych książąt. Pozostawi

łem go tam przy królach Persów.

Dn 10,14 Przyszedłem, by udzielić ci zrozumienia tego, co spotka twój naród przy koń

cu dni; bo to widzenie odnosi się do tych dni".

Dn 10,15 Gdy on jeszcze mówił do mnie te słowa, padłem twarzą ku ziemi i oniemia

łem.

Dn 10,16 A oto jakby postać ludzka dotknęła moich warg. Otworzyłem więc usta i

mówiłem do tego, który stał przede mną: "Panie mój, od tego widzenia ogar

nęły mnie boleści i opadłem z sił.

Dn 10,17 Jakże więc może taki sługa mojego pana mówić tu z panem moim, skoro nie

ma teraz siły i oddech we mnie ustaje?"

Dn 10,18 Powtórnie dotknął mnie ten, który podobny był do człowieka, umacniając

mnie.

Dn 10,19 Potem powiedział: "Nie lękaj się, mężu umiłowany! Pokój tobie! Bądź pełen

mocy!" Gdy on jeszcze rozmawiał ze mną, nabrałem sił, mówiąc: "Niech mój

pan mówi, bo mnie wzmocniłeś".

Dn 10,20a I powiedział: "Czy wiesz, dlaczego przyszedłem do ciebie? Dn 10,21a Jednak oznajmię tobie to, co zostało napisane w Księdze Prawdy. Dn 10,20b Teraz muszę znów walczyć z księciem Persów, a gdy skończę, wówczas nadej

1459 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 11

dzie książę Jawanu.

Dn 10,21b Nikt zaś nie może mi skutecznie pomóc przeciw nim z wyjątkiem waszego

księcia Michała,

Rozdział 11

Dn 11,01 [który] stoi począwszy od pierwszego roku [panowania] Dariusza Meda jako

wzmocnienie dla mnie i obrona.

Dn 11,02 Teraz oznajmię tobie prawdę. Powstanie jeszcze trzech królów w Persji, a

czwarty zdobędzie większe bogactwa niż wszyscy. A gdy stanie się potężny z

powodu swego bogactwa, poderwie wszystkich przeciw królestwu Jawanu. Dn 11,03 Wtedy wystąpi potężny król i będzie panował nad wielkim królestwem, po

stępując według swego upodobania.

Dn 11,04 Gdy tylko on wystąpi, jego państwo upadnie i zostanie podzielone na cztery

wiatry nieba, jednak nie między jego potomków. Nie będą nim rządzić, tak

jak on rządził, ponieważ jego królestwo zostanie zniszczone i przypadnie w

udziale nie im, lecz innym.

Dn 11,05 A król z południa wzrośnie w potęgę, lecz jeden z jego książąt przewyższy go

siłą i zapanuje nad państwem większym niż jego własne.

Dn 11,06 Po kilku latach połączą się oni, i córka króla południa przybędzie do króla

północy, by zaprowadzić zgodę. Lecz moc jego ramienia nie będzie trwała, a

jego potomstwo nie utrzyma się. Zostaną wydani, ona, ci, którzy ją popiera

ją, jej dziecko i ten, co się nim opiekuje. W owych czasach

Dn 11,07 powstanie na jego miejsce odrośl z jej korzenia i wyruszy przeciw wojsku,

wkroczy do twierdzy króla północy, będzie rządził nimi i wzrośnie w potęgę. Dn 11,08 Zabierze także do Egiptu ich bogów wraz z ich podobiznami, wraz z ich

drogocennymi przedmiotami oraz srebro i złoto. Następnie odstąpi od króla

północy na szereg lat.

Dn 11,09 Ten zaś wkroczy do państwa króla południa, lecz wróci do swego kraju. Dn 11,10 Jego synowie uzbroją się i zgromadzą wielkie mnóstwo wojska. On zaś nadej

dzie z siłą, zaleje i poczyni postępy; powstanie i dotrze aż do jego twierdzy. Dn 11,11 Król zaś południa zawrze gniewem i wyruszy, by walczyć z królem północy,

który przeciwstawi mu wielkie mnóstwo; jednak mnóstwo to wpadnie w jego

ręce.

Dn 11,12 Mnóstwo to zostanie zniszczone, serce zaś króla pychą się uniesie. Powali

dziesiątki tysięcy, lecz nie umocni się.

Dn 11,13 I znów powstanie król północy i wystawi większe mnóstwo niż poprzedni, i

gdy nadejdzie kres czasów, wyruszy z mocą i wielkim wojskiem oraz tabo

rem.

1460 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 11

Dn 11,14 W owych czasach wielu wystąpi przeciw królowi południa. Synowie zaś gwał

towników twego ludu powstaną, by wypełnić widzenie, ale upadną. Dn 11,15 A król północy nadciągnie i usypie wał, i zdobędzie warowne miasto. Siły

zaś południa nie wytrzymają, a naród jego wybrany nie będzie miał siły, by

stawić opór.

Dn 11,16 Tego zaś, który wyjdzie przeciw niemu, traktować będzie według swej woli

i nikt nie zdoła mu się przeciwstawić; utrzyma się we wspaniałym kraju, a

ręka jego [posieje] spustoszenie.

Dn 11,17 I będzie się usilnie starał zdobyć całe jego królestwo; potem uczyni z nim

zgodę, dając mu jedną z kobiet, by je zniszczyć. Ale nie dokona tego ani mu

się to nie uda.

Dn 11,18 Zwróci więc swój wzrok ku wyspom i zdobędzie ich wiele. Ale pewien wódz

położy kres zniewadze mu wyrządzonej, tak że tamten nie będzie mógł mu

odpowiedzieć zniewagą.

Dn 11,19 Zwróci swój wzrok ku twierdzom swego kraju; zachwieje się jednak, upadnie

i zniknie zupełnie.

Dn 11,20 Na jego miejsce wystąpi ten, co pośle poborcę daniny do pięknego królestwa,

ale po kilku dniach zostanie obalony, choć nie publicznie ani w wyniku woj

ny.

Dn 11,21 Po nim zaś wystąpi ten, którym wzgardzono i nie dano mu królewskiej god

ności. Nadejdzie potajemnie i przez intrygi opanuje królestwo.

Dn 11,22 Wojsko poniesie porażkę, a także i książę sprzymierzony. Dn 11,23 Od chwili zawarcia przymierza z nim będzie postępował zdradliwie, nadejdzie

i okaże się silnym wśród garstki ludzi.

Dn 11,24 Niespodzianie wkroczy do najbogatszych krain i będzie czynił to, czego nie

czynił jego ojciec ani przodkowie. Łupy, zdobycze i mienie rozdzieli między

nich. Będzie obmyślał plany przeciw warowniom, ale do czasu.

Dn 11,25 Będzie pobudzał swą siłę i serce przeciw królowi południa z wielką mocą. Król

zaś południa będzie się zbroił na wojnę, zbierając wielkie i potężne wojsko,

ale nie zazna powodzenia, ponieważ będą knuć złe zamysły przeciw niemu. Dn 11,26 Ci, którzy jedli z jego stołu, zmiażdżą go, wojsko zaś jego ulegnie rozproszeniu

i wielu padnie zabitych.

Dn 11,27 Obaj zaś królowie, mając serca skłonne ku złemu, przy jednym stole będą

mówić kłamstwo, nie osiągną jednak nic, ponieważ nie nadszedł jeszcze kres

ustalonego czasu.

Dn 11,28 Powróci więc on do swego kraju z wielkim łupem, a jego serce będzie prze

ciwne świętemu przymierzu; będzie działał i wróci do swego kraju. Dn 11,29 Gdy nadejdzie czas, wkroczy znów do kraju południowego, lecz nie powiedzie

mu się drugim razem, tak jak poprzednio.

Dn 11,30 Wystąpią przeciw niemu kittejskie okręty; popadnie w rozterkę i zawróci,

pełen gniewu przeciw świętemu przymierzu. I znów zwróci uwagę na tych, co

1461 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 12

opuścili święte przymierze.

Dn 11,31 Wojsko jego wystąpi, by zbezcześcić świątynię-twierdzę, wstrzymają stałą

ofiarę i uczynią tam ohydę ziejącą pustką.

Dn 11,32 Tych zaś, co przestępują przymierze, nakłoni do przewrotności pochlebstwa

mi; jednak ludzie, którzy znają swego Boga, wytrwają i będą działali. Dn 11,33 Mędrcy spośród ludu pouczą wielu, polegną jednakże od miecza i ognia, w

więzieniach i przez łupiestwa - do pewnego czasu.

Dn 11,34 Gdy oni będą upadać, nieliczni pospieszą im z pomocą, a wielu przyłączy się

do nich podstępnie.

Dn 11,35 Spośród mędrców niektórzy upadną, by dokonało się wśród nich oczyszczenie,

obmycie i wybielenie na czas ostateczny - jest bowiem jeszcze czas do kresu. Dn 11,36 Król będzie działał według swego upodobania; uczyni się wyniosłym i będzie

się wywyższał ponad wszystkich bogów. Przeciw Bogu będzie mówił rzeczy

dziwne i dozna powodzenia aż się wypełni gniew, bowiem to, co zostało po

stanowione, dokona się.

Dn 11,37 Nie będzie czcił bogów swoich przodków; ani ulubieńca kobiet, ani żadnego

innego boga nie będzie poważał. Wobec wszystkich będzie okazywał się wiel

ki.

Dn 11,38 Zamiast tego będzie czcił boga twierdz; boga, którego nie znali jego przodko

wie, będzie czcił złotem i srebrem, drogimi kamieniami i kosztownościami. Dn 11,39 Wystąpi przeciw warownym zamkom z obcym bogiem; tych zaś, którzy go

uznają, obdarzy zaszczytem, czyniąc ich władcami nad wieloma, a jako za

płatę będzie rozdzielał ziemię.

Dn 11,40 A w czasie ostatnim zetrze się z nim król południa. Król północy uderzy na

niego rydwanami, jazdą i licznymi okrętami. Wkroczy do krajów, zaleje je i

przejdzie.

Dn 11,41 Wkroczy następnie do wspaniałego kraju, a wielu polegnie. Te tylko [kraje]

ujdą jego ręki: Edom, Moab i główna część Ammonitów.

Dn 11,42 Wyciągnie zaś rękę po kraje: nie zdoła ujść ziemia egipska. Dn 11,43 Opanuje skarby złota i srebra oraz wszystkie kosztowności egipskie; Libijczy

cy i Kuszyci będą szli za nim.

Dn 11,44 Wieści ze wschodu i północy napełnią go przerażeniem; wyprawi się więc z

wielkim gniewem, by wielu zgładzić i zgubić.

Dn 11,45 Rozbije namioty swojej kwatery między morzem i górą świętej wspaniałości.

Dojdzie do swego końca, ale nikt mu nie przyjdzie z pomocą.

Rozdział 12

Dn 12,01 W owych czasach wystąpi Michał, wielki książę, który jest opiekunem dzieci

1462 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 13

twojego narodu. Wtedy nastąpi okres ucisku, jakiego nie było, odkąd narody

powstały, aż do chwili obecnej. W tym czasie naród twój dostąpi zbawienia:

ci wszyscy, którzy zapisani są w księdze.

Dn 12,02 Wielu zaś, co posnęli w prochu ziemi, zbudzi się: jedni do wiecznego życia,

drudzy ku hańbie, ku wiecznej odrazie.

Dn 12,03 Mądrzy będą świecić jak blask sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielu spra

wiedliwości, jak gwiazdy przez wieki i na zawsze.

Dn 12,04 Ty jednak, Danielu, ukryj słowa i zapieczętuj księgę aż do czasów ostatecz

nych. Wielu będzie dociekało, by pomnożyła się wiedza".

Dn 12,05 Wtedy ja, Daniel, ujrzałem, jak dwóch innych [ludzi] stało, jeden na brzegu

po tej stronie rzeki, drugi na brzegu po tamtej stronie rzeki.

Dn 12,06 Powiedziałem do męża ubranego w lniane szaty i znajdującego się nad wo

dami rzeki: "Jak długo jeszcze do końca tych przedziwnych rzeczy?" Dn 12,07 I usłyszałem męża ubranego w lniane szaty i znajdującego się nad wodami

rzeki. Podniósł on prawą i lewą rękę do nieba i przysiągł na Wiecznie Ży

jącego: "Do czasu, czasów i połowy [czasu]". To wszystko dokona się, kiedy

dobiegnie końca moc niszczyciela świętego narodu".

Dn 12,08 Ja wprawdzie usłyszałem, lecz nie zrozumiałem; powiedziałem więc: "Panie,

jaki będzie ostateczny koniec tego?"

Dn 12,09 On zaś odpowiedział: "Idź, Danielu, bo słowa zostały ukryte i obłożone pie

częciami aż do końca czasu.

Dn 12,10 Wielu ulegnie oczyszczeniu, wybieleniu, wypróbowaniu, ale przewrotni będą

postępować przewrotnie i żaden z przewrotnych nie zrozumie tego, lecz roz

tropni zrozumieją.

Dn 12,11 A od czasu, gdy zostanie zniesiona codzienna ofiara, zapanuje ohyda ziejąca

pustką, [upłynie] tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dni.

Dn 12,12 Szczęśliwy ten, który wytrwa i doczeka tysiąca trzystu trzydziestu pięciu dni. Dn 12,13 Ty zaś idź i zażywaj spoczynku, a powstaniesz, by [otrzymać] swój los przy

końcu dni".

Rozdział 13

Dn 13,01 W Babilonie mieszkał pewien mąż, imieniem Joakim.

Dn 13,02 Wziął on żonę imieniem Zuzanna, córkę Chilkiasza; była ona bardzo piękna

i bogobojna.

Dn 13,03 Rodzice jej byli sprawiedliwi i wychowali swą córkę zgodnie z Prawem Moj

żesza.

Dn 13,04 Joakim zaś był bardzo bogaty i posiadał ogród przyległy do swego domu.

Przychodziło do niego wielu Żydów, ponieważ odznaczał się większą powagą

1463 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 13

niż inni.

Dn 13,05 W tym roku wybrano spośród ludu dwóch starców na sędziów. Należeli oni

do tych, o których powiedział Pan: "Wyszła nieprawość spośród sędziów

starców z Babilonu, którzy uchodzili tylko za kierowników narodu". Dn 13,06 Ludzie ci bywali często w domu Joakima, a wszyscy ci, którzy prowadzili spór

sądowy, przychodzili do nich.

Dn 13,07 Gdy zaś koło południa odchodzili ludzie, Zuzanna udawała się na przechadz

kę po ogrodzie swego męża.

Dn 13,08 Obaj starcy widywali ją codziennie, gdy udawała się na przechadzkę, i zaczęli

jej pożądać.

Dn 13,09 Zatracili swój rozsądek i odwrócili swe oczy, zaniedbując spoglądania ku Nie

bu i zapominając o sprawiedliwych sądach.

Dn 13,10 Obaj zostali opanowani tym pożądaniem, ale ukrywali wzajemnie przed sobą

tę udrękę;

Dn 13,11 wstydzili się bowiem przyznać do swego pożądania, by z nią obcować. Dn 13,12 Tak więc codziennie starali się usilnie ją zobaczyć.

Dn 13,13 Pewnego razu powiedział jeden do drugiego: "Wracajmy do domu, bo już

pora obiadowa". Rozeszli się więc każdy w swoją stronę.

Dn 13,14 Obaj jednak zawrócili z drogi i spotkali się na tym samym miejscu. Dopytu

jąc się wzajemnie o przyczynę powrotu, przyznali się do swej żądzy. Wtedy

omówili wspólnie porę, kiedy będą mogli Zuzannę spotkać samą. Dn 13,15 Oczekiwali więc sposobności. Pewnego dnia wyszła Zuzanna jak w poprzed

nich dniach jedynie w towarzystwie dwóch dziewcząt, chcąc się wykąpać w

ogrodzie; był bowiem upał.

Dn 13,16 Nie było tam nikogo z wyjątkiem dwóch starców, którzy z ukrycia jej się

przyglądali.

Dn 13,17 Powiedziała do dziewcząt: "Przynieście mi olejek i wonności, a drzwi ogrodu

zamknijcie, abym się mogła wykąpać".

Dn 13,18 Uczyniły, jak powiedziała, i zamknąwszy drzwi ogrodu, wyszły bocznymi

drzwiami, by przynieść to, co im rozkazano. Nie dostrzegły zaś starców, po

nieważ się ukryli.

Dn 13,19 Gdy tylko dziewczęta odeszły, obaj starcy powstali i podbiegli do niej Dn 13,20 mówiąc: "Oto drzwi ogrodu są zamknięte i nikt nas nie widzi, my zaś pożą

damy ciebie. Toteż zgódź się obcować z nami!

Dn 13,21 W przeciwnym razie zaświadczymy przeciw tobie, że był z tobą młodzieniec

i dlatego odesłałaś od siebie dziewczęta".

Dn 13,22 Westchnęła Zuzanna i powiedziała: "Jestem w trudnym ze wszystkich stron

położeniu. Jeżeli to uczynię, zasługuję na śmierć; jeżeli zaś nie uczynię, nie

ujdę waszych rąk.

Dn 13,23 Wolę jednak niewinna wpaść w wasze ręce, niż zgrzeszyć wobec Pana". Dn 13,24 Zawołała więc Zuzanna bardzo głośno; krzyknęli także dwaj starcy przeciw

1464 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 13

niej.

Dn 13,25 Jeden z nich pobiegł otworzyć drzwi ogrodu.

Dn 13,26 Gdy domownicy usłyszeli krzyk w ogrodzie, pobiegli przez boczne drzwi, by

zobaczyć, co się jej stało.

Dn 13,27 Skoro starcy, opowiedzieli swoje, słudzy zmieszali się bardzo; nigdy bowiem

nie mówiono takich rzeczy o Zuzannie.

Dn 13,28 Następnego dnia, gdy zebrał się lud u jej męża Joakima, przybyli dwaj starcy

pełni niegodziwych zamiarów przeciw Zuzannie, by ją wydać na śmierć. Dn 13,29 Powiedzieli więc do ludu: "Poślijcie po Zuzannę, córkę Chilkiasza, która jest

żoną Joakima". Zawołano ją.

Dn 13,30 Przyszła więc ze swymi rodzicami, dziećmi i wszystkimi swymi krewnymi. Dn 13,31 Była zaś Zuzanna delikatna i bardzo piękna.

Dn 13,32 Ponieważ była zasłonięta, przeniewiercy kazali jej zdjąć zasłonę, by nasycić

się jej pięknością.

Dn 13,33 Wszyscy jej bliscy oraz ci, którzy ją widzieli, płakali.

Dn 13,34 Dwaj sędziowie powstawszy włożyli ręce na jej głowę.

Dn 13,35 Ona zaś płacząc spoglądała ku niebu, bo serce jej było pełne ufności w Panu. Dn 13,36 Starcy powiedzieli: "Gdy przechadzaliśmy się sami w ogrodzie, ona wyszła

wraz z dwoma dziewczętami, zamknęła drzwi ogrodu i odesłała dziewczęta. Dn 13,37 Przyszedł zaś do niej młodzieniec, który był ukryty, i położył się z nią. Dn 13,38 Znajdując się na krańcu ogrodu i widząc nieprawość podbiegliśmy do nich. Dn 13,39 Widzieliśmy ich razem, ale jego nie mogliśmy pochwycić, bo był silniejszy od

nas, i otworzywszy drzwi rzucił się do ucieczki.

Dn 13,40 Gdy zaś pochwyciliśmy ją pytając, kim był młodzieniec, Dn 13,41 nie chciała nam powiedzieć. Takie jest nasze oskarżenie". Zgromadzenie dało

im wiarę jako starszym ludu i sędziom. Skazano ją na karę śmierci. Dn 13,42 Wtedy Zuzanna zawołała donośnym głosem: "Wiekuisty Boże, który pozna

jesz to, co jest ukryte, i wiesz wszystko, zanim się stanie.

Dn 13,43 Ty wiesz, że złożyli fałszywe oskarżenie przeciw mnie. Oto umieram, chociaż

nie uczyniłam nic z tego, o co mię ci złośliwie obwiniają".

Dn 13,44 A Pan wysłuchał jej głosu.

Dn 13,45 Gdy ją prowadzono na stracenie, wzbudził Bóg świętego ducha w młodzieńcu

imieniem Daniel.

Dn 13,46 Zawołał on donośnym głosem: "Jestem czysty od jej krwi!" Dn 13,47 Cały zaś lud zwrócił się do niego, mówiąc: "Co oznacza to słowo, które wy

powiedziałeś?"

Dn 13,48 On zaś powstawszy wśród nich powiedział: "Czy tak bardzo jesteście niero

zumni, synowie Izraela, że skazujecie córkę izraelską bez dochodzenia i pew

ności?

Dn 13,49 Wróćcie do sądu, bo ci ją fałszywie obwinili".

Dn 13,50 Cały lud powrócił śpiesznie. Starsi zaś powiedzieli: "Usiądź tu wśród nas i

1465 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 14

wyjaśnij nam, bo tobie dał Bóg przywilej starszeństwa".

Dn 13,51 Daniel powiedział do nich: "Oddzielcie ich, jednego daleko od drugiego, a

osądzę ich".

Dn 13,52 Gdy zaś zostali oddzieleni od siebie, zawołał jednego z nich i powiedział do

niego. "Zestarzałeś się w przewrotności, a teraz wychodzą na jaw twe grze

chy, jakie poprzednio popełniałeś,

Dn 13,53 wydając niesprawiedliwe wyroki. Potępiałeś niewinnych i uwalniałeś winnych,

chociaż Pan powiedział: "Nie przyczynisz się do śmierci niewinnego i spra

wiedliwego".

Dn 13,54 Teraz więc, jeśli ją rzeczywiście widziałeś, powiedz, pod jakim drzewem wi

działeś ich obcujących ze sobą?" On zaś powiedział: "Pod lentyszkiem". Dn 13,55 Daniel odrzekł: "Dobrze! Skłamałeś na swą własną zgubę. Już bowiem anioł

Boży otrzymał od Boga wyrok na ciebie, by cię rozedrzeć na dwoje". Dn 13,56 Odesławszy go rozkazał przyprowadzić drugiego i powiedział do niego: "Po

tomku kananejski a nie judzki, piękność sprowadziła cię na bezdroża, a żądza

uczyniła twe serce przewrotnym.

Dn 13,57 Tak postępowaliście z córkami izraelskimi, one zaś bojąc się obcowały z wami.

Córka judzka jednak nie zgodziła się na waszą nieprawość.

Dn 13,58 Powiedz mi więc teraz, pod jakim drzewem spotkałeś ich obcujących ze so

bą?" On zaś powiedział: "Pod dębem".

Dn 13,59 Wtedy Daniel powiedział do niego: "Dobrze! Skłamałeś i ty na swoją własną

zgubę. Czeka bowiem anioł Boży z mieczem w ręku, by rozciąć cię na dwoje,

by was wytępić".

Dn 13,60 Całe zgromadzenie zawołało głośno i wychwalało Boga, że ocala tych, co

pokładają w Nim nadzieję.

Dn 13,61 Zwrócili się następnie przeciw obu starcom, ponieważ Daniel wykazał na

podstawie ich własnych słów nieprawdziwość oskarżenia. Postąpiono z nimi

według miary zła, wyrządzonego przez nich bliźnim,

Dn 13,62 zabijając ich według Prawa Mojżeszowego. W dniu tym ocalono niewinną

krew.

Dn 13,63 Chilkiasz zaś i jego żona wychwalali Boga z powodu swej córki Zuzanny;

[czynili to] wraz z jej mężem Joakimem i wszystkimi krewnymi, ponieważ nie

znaleziono w niej nic hańbiącego.

Dn 13,64 A Daniel od tego dnia i na przyszłość zasłynął wśród ludu jako wielki.

Rozdział 14

Dn 14,01 Król Astiages połączył się ze swymi przodkami, a panowanie objął Pers Cy

rus.

1466 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 14

Dn 14,02 Daniel był zaufanym króla i przewyższał znaczeniem wszystkich jego przyja

ciół.

Dn 14,03 Babilończycy zaś czcili bożka imieniem Bel; składano mu co dzień dwanaście

miar najczystszej mąki, czterdzieści owiec i sześć stągwi wina.

Dn 14,04 Czcił go też król i udawał się codziennie, by mu oddawać pokłon. Daniel zaś

czcił swojego Boga.

Dn 14,05 Powiedział do niego król: "Dlaczego nie oddajesz pokłonu Belowi?" On zaś

odrzekł: "Bo nie oddaję czci bożkom uczynionym rękami, lecz Bogu żyją

cemu, który stworzył niebo i ziemię oraz sprawuje władzę nad wszystkimi

istotami".

Dn 14,06 Powiedział mu więc król: "Uważasz, że Bel nie jest bogiem żyjącym? Czy nie

wiesz, ile zjada i wypija codziennie?"

Dn 14,07 Daniel odpowiedział z uśmiechem: "Nie łudź się, królu! Jest on w środku z

gliny, a na wierzchu z miedzi i nigdy nie jadł ani nie pił".

Dn 14,08 Rozgniewany król wezwał swych kapłanów i powiedział do nich: "Jeśli mi nie

powiecie, kto zjada te ofiary, umrzecie. Jeśli zaś udowodnicie, że Bel je zjada,

umrze Daniel, bo zbluźnił Belowi".

Dn 14,09 Wtedy Daniel powiedział do króla: "Niech się stanie, jak powiedziałeś". Ka

płanów zaś było siedemdziesięciu, nie licząc kobiet i dzieci.

Dn 14,10 Udał się więc król z Danielem do świątyni Bela.

Dn 14,11 Kapłani Bela powiedzieli: "Oto my odchodzimy, ty zaś, królu, przygotuj poży

wienie, zmieszaj wino i postaw. Następnie zamknij drzwi i opieczętuj swym

sygnetem. Gdy przyjdziesz rano i nie stwierdzisz, że Bel spożył wszystko,

umrzemy my, w przeciwnym zaś razie niech umrze Daniel, który nas oczer

nił".

Dn 14,12 Nie niepokoili się oni, ponieważ zrobili pod stołem ofiarnym tajemne wejście,

którym stale wchodzili i zjadali wszystko.

Dn 14,13 Gdy więc oni wyszli, przygotował król pożywienie dla Bela. Dn 14,14 A Daniel polecił sługom przynieść popiół i rozsypać po całej świątyni w

obecności samego tylko króla. Wyszedłszy zamknęli drzwi i zapieczętowali

królewskim sygnetem, i oddalili się.

Dn 14,15 Kapłani zaś przyszli jak zwykle nocą wraz z żonami i swymi dziećmi, zjedli

wszystko i wypili.

Dn 14,16 Król wstał o świcie i Daniel wraz z nim.

Dn 14,17 Król powiedział: "Danielu, czy pieczęcie są nienaruszone?" On zaś odrzekł:

"Są nienaruszone, królu!"

Dn 14,18 Gdy tylko otworzono drzwi, spojrzał król na stół ofiarny i zawołał bardzo

głośno: "Jesteś wielki, Belu, i nie ma w tobie najmniejszej zdrady". Dn 14,19 Daniel jednak uśmiechnął się i powstrzymał króla od wejścia do wnętrza,

mówiąc: "Spójrz, tylko na posadzkę i zobacz, czyje to są ślady?" Dn 14,20 Król zaś powiedział: "Widzę ślady mężczyzn, kobiet i dzieci".

1467 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 14

Dn 14,21 Wtedy rozgniewany król kazał pochwycić kapłanów, żony ich i dzieci, i po

kazali mu tajemne wejście, przez które wchodzili i spożywali to, co było na

stole.

Dn 14,22 Król więc kazał ich zabić, Bela zaś wydał Danielowi, który go zniszczył wraz

z jego świątynią.

Dn 14,23 Był wielki wąż i czcili go Babilończycy.

Dn 14,24 Król zaś powiedział do Daniela: "Nie możesz już powiedzieć, że to jest bóg

żyjący"; i oddawał mu pokłon.

Dn 14,25 Daniel odpowiedział: "Panu, mojemu Bogu, będę oddawał pokłon, bo On

jest Bogiem żywym. Ty zaś, królu, daj mi upoważnienie, a zabiję węża bez

pomocy miecza i pałki".

Dn 14,26 I powiedział król: "Daję ci je".

Dn 14,27 Wziął więc Daniel smołę, łój i włosie i ugniótł z nich placki, wrzucając do

paszczy węża. Po zjedzeniu ich wąż pękł, on zaś rzekł: "Zobaczcie, co czcili

ście".

Dn 14,28 Gdy usłyszeli o tym Babilończycy, ogarnęło ich wielkie oburzenie i zgroma

dzili się przeciw królowi, mówiąc: "Król stał się Żydem. Bela pozwolił rozbić,

węża zabić, a kapłanów pomordować".

Dn 14,29 Poszedłszy do króla powiedzieli: "Wydaj nam Daniela, w przeciwnym razie

zabijemy ciebie i twoich domowników".

Dn 14,30 Spostrzegł król, że nastają bardzo na niego, i z konieczności wydał im Da

niela.

Dn 14,31 Ci zaś wrzucili go do jamy lwów, gdzie przebywał przez sześć dni. Dn 14,32 Było zaś w jamie siedem lwów i dawano im dwa ciała ludzkie i dwie owce

dziennie. Wówczas jednak nie dano im nic, by pożarły Daniela.

Dn 14,33 W Judei zaś był prorok Habakuk. Przygotował on polewkę i rozdrobił chleb

w naczyniu, i poszedł na pole, by zanieść to żniwiarzom.

Dn 14,34 Anioł Pański odezwał się do Habakuka: "Zanieś posiłek, jaki masz, Danielowi

do Babilonu, do jamy lwów".

Dn 14,35 Habakuk odpowiedział: "Panie, nie widziałem nigdy Babilonu ani nie znam

jamy lwów".

Dn 14,36 Ujął go więc anioł za wierzch głowy i niosąc za włosy jego głowy przeniósł

go do Babilonu na skraj jamy z prędkością wiatru.

Dn 14,37 Zawołał Habakuk: "Danielu, Danielu! Weź posiłek, który ci Bóg przysyła". Dn 14,38 Daniel zaś powiedział: "Boże, pamiętałeś o mnie i nie opuściłeś tych, którzy

Cię kochają".

Dn 14,39 Powstawszy zaś Daniel jadł. Anioł Boży przeniósł natychmiast Habakuka w

poprzednie miejsce.

Dn 14,40 A król przyszedł siódmego dnia, by opłakiwać Daniela. Przyszedł więc do

jamy i ujrzał Daniela siedzącego.

Dn 14,41 Wtedy zawołał donośnym głosem: "Wielkim jesteś, Panie, Boże Daniela, i

1468 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 34 - Księga Daniela Rozdział 14

nie ma żadnego [boga] prócz Ciebie!"

Dn 14,42 Polecił go wydobyć, tych zaś, którzy chcieli jego zguby, kazał wrzucić do

jaskini. Zostali oni natychmiast w jego obecności pożarci.

1469 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 35

Księga Ozeasza

Rozdział 1

Oz 1,01 Słowo Pańskie skierowane do Ozeasza, syna Beeriego, za dni królów judzkich:

Ozjasza, Jotama, Achaza i Ezechiasza oraz króla izraelskiego Jeroboama, sy

na Joasza.

Oz 1,02 Gdy rozpoczął Pan przemawiać przez Ozeasza, rzekł do niego: "Idź, a weź za

żonę kobietę, co uprawia nierząd, i [bądź ojcem] dzieci nierządu; kraj bowiem

uprawiając nierząd - odwraca się od Pana".

Oz 1,03 Poszedł więc i wziął za żonę Gomer, córkę Diblaima, a ta poczęła i urodziła

mu syna.

Oz 1,04 I rzekł Pan do niego: "Nadaj mu imię Jizreel, bo niewiele czasu upłynie, a

pomszczę na domu Jehu krwawe zbrodnie w Jizreel i kres położę królestwu

domu Izraela.

Oz 1,05 W owym dniu złamię łuk Izraela na równinie Jizreel". Oz 1,06 Poczęła znowu i porodziła córkę. Rzekł do niego [Pan]: "Nadaj jej imię

Lo-Ruchama - bo domowi Izraela nie okażę już więcej litości ani im nie prze

baczę.

Oz 1,07 Domowi jednak Judy okażę swą litość, znajdą ratunek we mnie, w Panu,

Bogu swoim. Nie ocalę ich jednak przy pomocy łuku i miecza ani też wojny,

koni czy jeźdźców".

Oz 1,08 Gdy przestała karmić córkę - Lo-Ruchama - poczęła znowu i porodziła syna. Oz 1,09 Rzekł Pan: "Nadaj mu imię Lo-Ammi, bo wy nie jesteście mym ludem, a Ja

nie jestem waszym Bogiem.

1470

Księga 35 - Księga Ozeasza Rozdział 2

Rozdział 2

Oz 2,01 Liczba synów Izraela będzie jak piasek nadmorski, którego nie można zmie

rzyć i nie można zliczyć. A zamiast ich nazywać: "Lud nie mój", będą im

mówić: "Dzieci żyjącego Boga".

Oz 2,02 Złączą się wówczas synowie Judy z synami Izraela i ustanowią sobie jedną

głowę; z całego kraju się zbiorą, bo wielki będzie dzień Jizreel.

Oz 2,03 Mówcie do braci swoich: "Mój lud", a do swych sióstr: "Umiłowana". Oz 2,04 Spór prowadźcie z waszą matką, prowadźcie spór! Ona bowiem już nie jest

moją żoną, a Ja już nie jestem jej mężem. Winna usunąć znaki nierządu ze

swej twarzy i spośród swych piersi ozdoby cudzołożnicy.

Oz 2,05 W przeciwnym razie - obnażę ją zupełnie i stanie się taką jak w dzień swych

urodzin; uczynię ją podobną do pustyni, sprawię, że będzie jak ziemia wy

schnięta, że zginie śmiercią z pragnienia.

Oz 2,06 Dzieciom jej nie okażę litości, bo są to dzieci nieprawe. Oz 2,07 Matka ich bowiem uprawiała nierząd, okryła się hańbą ta, co je poczęła;

mówiła bowiem: "Pobiegnę za swymi kochankami, co chleb mi dają i wodę,

wełnę, len, oliwę i napój".

Oz 2,08 Dlatego zamknę jej drogę cierniami i murem otoczę, tak że nie znajdzie swych

ścieżek.

Oz 2,09 Za kochankami swymi pobiegnie, ale ich nie dogoni; pocznie ich szukać, ale

nie znajdzie. Wtedy powie: "Pójdę i wrócę do mego męża pierwszego, bo

wówczas lepiej mi było niż teraz".

Oz 2,10 Zapomniała już o tym, że to Ja właśnie dałem jej zboże, moszcz, świeżą oliwę,

"że nie skąpiłem srebra ni złota, z którego czyniono Baala".

Oz 2,11 Dlatego wrócę i zabiorę swoje zboże w odpowiedniej chwili i swój moszcz we

właściwej porze, odejmę moją wełnę i len, co miały okryć jej nagość. Oz 2,12 Potem obnażę ją przed oczami kochanków, i nikt jej nie wyrwie Mi z ręki. Oz 2,13 Położę kres wszystkim jej zabawom, świętom, dniom nowiu, szabatom i

wszystkim uroczystym zebraniom.

Oz 2,14 Zniszczę jej winnice i sady figowe, o których mówiła: "Oto zapłata moja, jaką

mi dali moi kochankowie". W gąszcz je obrócę i będą się nimi pasły polne

zwierzęta.

Oz 2,15 Ześlę na nią karę za dni Baalów, gdy im paliła kadzidła, a zdobna w swe

kolczyki i naszyjniki biegała za swymi kochankami, a o Mnie zapomniała

"wyrocznia Pana".

Oz 2,16 Dlatego chcę ją przynęcić, na pustynię ją wyprowadzić i mówić jej do serca. Oz 2,17 Oddam jej znowu winnice, dolinę Akor uczynię bramą nadziei - i będzie Mi

tam uległa jak za dni swej młodości, gdy wychodziła z egipskiego kraju. Oz 2,18 I stanie się w owym dniu - wyrocznia Pana - że nazwie Mnie: "Mąż mój", a

1471 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 35 - Księga Ozeasza Rozdział 4

już nie powie: "Mój Baal".

Oz 2,19 Usunę z jej ust imiona Baalów i już nie będzie wymawiać ich imion. Oz 2,20 W owym dniu zawrę z nią przymierze, ze zwierzem polnym i ptactwem po

wietrznym, i z tym, co pełza po ziemi. Łuk, miecz i wojnę wyniszczę z jej

kraju, i pozwolę jej żyć bezpiecznie.

Oz 2,21 I poślubię cię sobie [znowu] na wieki, poślubię przez sprawiedliwość i prawo,

przez miłość i miłosierdzie.

Oz 2,22 Poślubię cię sobie przez wierność, a poznasz Pana.

Oz 2,23 W owym dniu - wyrocznia Pana, odpowiem na pragnienia niebios, a one

odpowiedzą na pragnienia ziemi;

Oz 2,24 ziemia zaś odpowie pragnieniu zboża, wina i oliwy; a one odpowiedzą pra

gnieniu Jizreel.

Oz 2,25 Rozsieję go po kraju, zlituję się nad Lo-Ruchamą, powiem do Lo-Ammi:

"Ludem moim jesteś", a on odpowie: "Mój Boże!""

Rozdział 3

Oz 3,01 Pan rzekł do mnie: "Pokochaj jeszcze raz kobietę, która innego kocha, łamiąc

wiarę małżeńską". Tak miłuje Pan synów Izraela, choć się do bogów obcych

zwracają i lubią placki z rodzynkami.

Oz 3,02 Nabyłem ją za piętnaście [syklów] srebrnych, za chomer i letek jęczmienia. Oz 3,03 I rzekłem do niej: "Przez wiele dnia będziesz u mnie, nie będziesz uprawiała

nierządu, ani należała do "innego" mężczyzny, a ja się również nie zbliżę do

ciebie".

Oz 3,04 Wiele dni bowiem synowie Izraela będą bez króla i bez zwierzchnika, bez

ofiary i bez steli, bez efodu i posążków.

Oz 3,05 Lecz potem się nawrócą synowie Izraela i będą szukać Pana Boga swego i

króla swego, Dawida; z drżeniem pospieszą do Pana, do Jego dóbr u kresu

dni.

Rozdział 4

Oz 4,01 Słuchajcie słowa Pana, synowie Izraela, On bowiem spór wiedzie z mieszkań

cami kraju, gdyż zaginęły wierność i miłość i znajomość Boga na ziemi. Oz 4,02 Przeklinają, kłamią, mordują i kradną, cudzołożą, popełniają gwałty, a zbrod

nia idzie za zbrodnią.

Oz 4,03 Dlatego kraj jest okryty żałobą i więdną wszyscy jego mieszkańcy, zarówno

1472 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 35 - Księga Ozeasza Rozdział 5

zwierz polny, jak ptactwo powietrzne, a nawet ryby morskie marnieją. Oz 4,04 "Nikt nie powinien sądzić ani też nikt ganić - [a jednak] przeciw tobie, ka

płanie, skargę podnoszę.

Oz 4,05 Ty się potykasz we dnie "i w nocy", wraz z tobą potyka się prorok - do zguby

prowadzisz swój naród.

Oz 4,06 Naród mój ginie z powodu braku nauki: ponieważ i ty odrzuciłeś wiedzę, Ja

cię odrzucę od mego kapłaństwa. O prawie Boga twego zapomniałeś, więc Ja

zapomnę też o synach twoich.

Oz 4,07 Im liczniejsi się oni stają, tym bardziej mnożą się grzechy; na hańbę zmienili

swą Chwałę.

Oz 4,08 Z grzechu ludu mojego się żywią, zabiegają o to, by czynił nieprawość. Oz 4,09 Lecz los kapłana będzie taki jak i los narodu: pomszczę jego złe postępowanie,

zapłatę oddam za jego uczynki.

Oz 4,10 Jeść będą, lecz się nie nasycą, będą uprawiać nierząd, lecz nie wzrosną w

liczbę, bo opuścili Pana, by uprawiać

Oz 4,11 nierząd. Wino i moszcz odbierają rozum.

Oz 4,12 Lud mój zasięga rady u swojego drewna, a jego laska daje mu wyrocznię; bo

go duch nierządu omamił - opuścili Boga swojego, aby cudzołożyć. Oz 4,13 Na szczytach gór składają ofiary, spalają kadzidła na wzgórzach, pod dębem,

topolą i terebintem, bo dobrze się czują w ich cieniu. Dlatego wasze córki

uprawiają nierząd, synowe wasze również cudzołożą.

Oz 4,14 Czyż nie będę karał córek waszych za nierząd ani waszych synowych za cu

dzołóstwo? Lecz oni sami obcują też z nierządnicami, nawet ofiary składają

z nierządnicami sakralnymi, i tak lud nierozumny dąży ku swej zgubie. Oz 4,15 Jeśli ty, Izraelu, uprawiasz nierząd, niechaj przynajmniej Juda zostanie bez

winy! Nie chodźcie do Gilgal, nie wstępujcie do Bet-Awen ani nie przysięgaj

cie słowami: "Na życie Pana!"

Oz 4,16 Izrael oporny jak krowa narowista - jakże go Pan paść może niby jagnię na

rozległej niwie?

Oz 4,17 Efraim z bożkami związał się przyjaźnią, zostaw go!

Oz 4,18 Zasiadł w gronie pijaków, a ci uprawiają nierząd i więcej cenią hańbę niż

swoją Chwałę.

Oz 4,19 Porwie ich wicher na skrzydłach swoich, zawstydzeni zostaną z powodu swoich

ołtarzy.

Rozdział 5

Oz 5,01 Słuchajcie tego, kapłani, zechciej to pojąć, domu Izraela, domu królewski, natęż swą uwagę - przecież na straży Prawa ty stoisz. Ale wy sidłem jesteście

1473 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 35 - Księga Ozeasza Rozdział 6

dla Mispa i siecią rozpiętą nad Taborem.

Oz 5,02 Zabrnęliście głęboko w zdrożności, moja kara dosięgnie was wszystkich. Oz 5,03 Znam Ja Efraima - nie ukryje się Izrael przede Mną, bo tyś uprawiał nierząd,

Efraimie, Izrael się splamił.

Oz 5,04 Czyny ich bowiem im nie dozwalają powrócić do Boga swojego; bo duch

nierządu mieszka w ich wnętrzu, a nie znają Pana.

Oz 5,05 Pycha Izraela świadczy przeciw niemu, nieprawość do upadku wiedzie Efra

ima, z nim razem upada też Juda.

Oz 5,06 Ze stadem owiec i wołów przychodzą, by szukać Pana, lecz Go nie znajdują,

bo On się od nich odsunął.

Oz 5,07 Byli niewierni dla Pana, zrodzili synów nieprawych - teraz On niszczy i pu

stoszy ich pole.

Oz 5,08 Dmijcie w róg w Gibea, a w Rama [dmijcie] w trąbę, uderzcie na alarm w

Bet-Awen - wypłoszcie Beniamina!

Oz 5,09 Efraim stanie się pustynią w dniu karania. Przeciw pokoleniom Izraela podaję

zapowiedź pewną.

Oz 5,10 Książęta Judy podobni są do tych, co przesuwają miedzę; wyleję na nich falę

mego gniewu.

Oz 5,11 Efraim jest ciemięzcą - łamie Prawo, z upodobaniem biegnie za nicością. Oz 5,12 Stanę się jak mól dla Efraima, jak próchnica dla domu Judy. Oz 5,13 Spostrzegł Efraim swoją niemoc, a Juda zobaczył swą ranę. I pospieszył

Efraim do Asyrii, zwrócił się Juda do wielkiego króla, lecz on was nie może

uleczyć ani uwolnić od rany.

Oz 5,14 Ja bowiem jestem lwem dla Efraima, młodym lwem - dla domu judzkiego;

Ja rozszarpię, a potem odejdę, uniosę [zdobycz], i nikt nie ocali. Oz 5,15 Pójdę i wrócę do mojej siedziby, aż w pokucie szukać będą mego oblicza i w

swym nieszczęściu będą za Mną tęsknić.

Rozdział 6

Oz 6,01 "Chodźcie, powróćmy do Pana! On nas zranił i On też uleczy, On to nas

pobił, On ranę zawiąże.

Oz 6,02 Po dwu dniach przywróci nam życie, a dnia trzeciego nas dźwignie i żyć

będziemy w Jego obecności.

Oz 6,03 Dołóżmy starań, aby poznać Pana; Jego przyjście jest pewne jak świt poranka,

jak wczesny deszcz przychodzi On do nas, i jak deszcz późny, co nasyca

ziemię".

Oz 6,04 Cóż ci mogę uczynić, Efraimie, co pocznę z tobą Judo? Miłość wasza podobna

do chmur na świtaniu albo do rosy, która prędko znika.

1474 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 35 - Księga Ozeasza Rozdział 7

Oz 6,05 Dlatego ciosałem ich przez proroków, słowami ust mych zabijałem, a Prawo

moje zabłysło jak światło.

Oz 6,06 Miłości pragnę, nie krwawej ofiary, poznania Boga bardziej niż całopaleń. Oz 6,07 Ale już w Adam złamali przymierze i niewiernymi się tam okazali. Oz 6,08 Gilead to miasto przestępców pełne jest krwawych śladów. Oz 6,09 Kapłani podobni do zgrai zbójeckiej, mordują oni na drodze do Sychem,

popełniają czyny haniebne.

Oz 6,10 Widziałem w Betel rzeczy straszliwe, bo tam Efraim uprawia nierząd, Izrael

tam się plami.

Oz 6,11 "Dla ciebie, Judo, również rozpocznie się żniwo, gdy los narodu odmienię,

Rozdział 7

Oz 7,01 gdy Izraela uleczę". Jawną się stanie wina Efraima, a razem z nią występki

Samarii, bo oni kłamliwie działają, złodziej wchodzi "do wnętrza", a na ze

wnątrz plądruje zgraja rabusiów.

Oz 7,02 Zupełnie tego nie biorą do serca, że Ja pamiętam wszystkie ich występki;

osaczają ich własne uczynki, obecne przed moim obliczem.

Oz 7,03 W swej przewrotności rozweselali królów i książąt w swojej obłudzie. Oz 7,04 Wszyscy oni są cudzołożnikami, są jak piec rozżarzony ogniem, który piekarz

zaprzestał podsycać, by miesić ciasto, póki nie skwaśnieje.

Oz 7,05 W dniu naszego króla zasłabli książęta na gorączkę od wina; wyciąga on rękę

z szydercami,

Oz 7,06 bo wobec niego są pełni podstępu. Gniew ich przez całą noc uśpiony, rankiem

wybucha jak płomień ognia.

Oz 7,07 Wszyscy się żarzą jak piec rozpalony i pożerają nawet swoich sędziów. Padają

wszyscy ich królowie, żaden z nich nie woła do Mnie.

Oz 7,08 Z narodami się zmieszał Efraim i jest podobny do podpłomyka, którego nie

odwrócono.

Oz 7,09 Siłę jego pochłaniają obcy, a on nic o tym nie wie; przyprószyła mu włosy

siwizna, a on nic o tym nie wie.

Oz 7,10 Pycha Izraela świadczy przeciw niemu, lecz nie wracają do Pana Boga swego,

i mimo wszystko Jego nie szukają.

Oz 7,11 Efraim jest jak gołąb naiwny i głupi: wzywają Egipt, idą do Asyrii. Oz 7,12 Nad idącymi rozciągnę sieć moją i schwytam wszystkie jak ptaki powietrzne,

wymierzę karę za ich nieprawości.

Oz 7,13 Biada im, że uciekli daleko ode Mnie. Zguba ich czeka za bunt podniesiony;

chcę ich wyzwolić, lecz kłamią przeciwko Mnie.

Oz 7,14 Nie wołają do Mnie z głębi swego serca, gdy krzyk podnoszą na swoim posła

1475 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 35 - Księga Ozeasza Rozdział 9

niu; nacinają sobie skórę z powodu zboża i wina, lecz wobec Mnie są pełni

oporu.

Oz 7,15 Ja umacniałem ich ramię, a przecież przewrotne swe plany przeciw Mnie

skierowali.

Oz 7,16 Zwrócili się ku Baalom, stali się jak łuk zawodny. Mieczem pobici legną ich

książęta z powodu swoich języków złośliwych, i pośmiewiskiem staną się w

Egipcie.

Rozdział 8

Oz 8,01 Róg do ust przyłóż jak stróż w domu Pańskim! Złamali bowiem moje przy

mierze i zbuntowali się przeciw memu Prawu.

Oz 8,02 Wołają do Mnie: "My znamy Ciebie, Boże Izraela!"

Oz 8,03 Izrael odrzucił to, co jest dobre, więc nieprzyjaciel będzie go ścigał. Oz 8,04 Oni ustanawiali sobie królów, ale beze Mnie. Książąt mianowali - też bez

mojej wiedzy. Czynili posągi ze srebra swego i złota - na własną zagładę. Oz 8,05 Odrzucam cielca twojego, Samario, gniew mój się przeciw niemu zapala; jak

długo jeszcze nie będą mogli być uniewinnieni

Oz 8,06 synowie Izraela? Wykonał go rzemieślnik, lecz nie jest on bogiem; w kawałki

się rozleci cielec samaryjski.

Oz 8,07 Oni wiatr sieją, zbierać będą burzę. Zboże bez kłosów nie dostarczy mąki,

jeśliby nawet dało, zabierze ją obcy.

Oz 8,08 Izrael został pochłonięty; teraz on wśród narodów - jest jak sprzęt bez war

tości.

Oz 8,09 Pobiegli do Asyrii jak osioł dziki, samotny: Efraim kupił sobie sprzymierzeń

ców.

Oz 8,10 Niech sobie kupują między narodami, lecz ich rozproszę i wkrótce przestaną

namaszczać królów i książąt.

Oz 8,11 Wiele ołtarzy Efraim zbudował, ale mu służą jedynie do grzechu. Oz 8,12 Wypisałem im moje liczne prawa, lecz je przyjęli jako coś obcego. Oz 8,13 Lubią ofiary krwawe i chętnie je składają, lubią też mięso, które wówczas

jedzą, lecz Pan nie ma w tym upodobania. Wspominam wtedy na ich prze

winienia i karzę ich za grzechy - niech wrócą znów do Egiptu!

Oz 8,14 Zapomniał Izrael o swym Stworzycielu i pobudował pałace; twierdz warow

nych wiele wzniósł Juda - lecz ześlę ogień na jego miasta i pochłonie wszystkie

ich zamki.

1476 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 35 - Księga Ozeasza Rozdział 10

Rozdział 9

Oz 9,01 Nie ciesz się, Izraelu, nie krzycz z radości jak inne narody, bo opuściłeś Boga

swego uprawiając nierząd, umiłowałeś zapłatę nieczystą na wszystkich kle

piskach zbożowych.

Oz 9,02 Klepiska, tłocznie nie dadzą żywności, moszczu zabraknie. Oz 9,03 Nie będą oni mieszkać dłużej w ziemi Pańskiej, Efraim musi wracać do Egiptu

- w Asyrii będą jedli pokarmy nieczyste.

Oz 9,04 Nie będą wina wylewać na ofiarę dla Pana ani też krwawych ofiar Jemu skła

dać; chleb ich się stanie tak jak chleb żałoby, kto go spożyje - już nieczysty

będzie; bo chleb ich będzie tylko dla nich - do domu Pańskiego nie wejdzie. Oz 9,05 Cóż uczynicie w dzień święta, w uroczysty dzień Pański? Oz 9,06 Tak, oni muszą wędrować do Asyrii; Egipt ich zbierze, a Memfis pogrzebie,

oset pokryje skarby ich ze srebra, a ich namioty porosną cierniami. Oz 9,07 Oto nadchodzą dni kary, zbliża się dzień odpłaty; Izrael woła: "Głupcem jest

prorok, a mąż natchniony szaleje". Tak jest z powodu wielkiej winy twojej i

ogromu twojej wrogości.

Oz 9,08 Efraim czatuje obok namiotu proroka, na wszystkich jego drogach zastawiono

sidła, nawet i w domu swego Boga jest prześladowany.

Oz 9,09 Wykopali mu dół głęboki, jak wtedy w Gibea, lecz [Pan] pamięta ich niepra

wości i karać będzie ich grzechy.

Oz 9,10 Jak winne grona na pustyni, tak Izraela znalazłem; jak na pierwszy owoc

figowego drzewa na waszych przodków patrzyłem: lecz przyszli do Baal-Peor

i oddali się hańbie, i stali się wstrętni jak to, co kochali.

Oz 9,11 Jak ptak uleci chwała Efraima: nie będzie urodzin, ciąży ni poczęcia, Oz 9,12 a choćby nawet wychowali synów, będą ich pozbawieni, nim jeszcze dorosną:

biada im samym, kiedy się od nich oddalę.

Oz 9,13 Efraim - jak widzę - czyni zwierzyną dziką swoje dzieci, Efraim musi swoich

synów wydać zabójcy.

Oz 9,14 "Daj im, o Panie, co tylko dać zechcesz - łono, które roni, i piersi wyschnię

te!"

Oz 9,15 Cała ich złość dokonała się w Gilgal, tam też zacząłem ich nawiedzać z po

wodu czynów nieprawych. Wyrzucę ich z mego domu, nie będą ich więcej

miłował. Wszyscy ich książęta są buntownikami.

Oz 9,16 Efraim powalony na ziemię, wyschły jego korzenie - nie przynoszą już więcej

owocu; a nawet gdy porodzą, Ja sprawię, że umrze drogi owoc ich łona". Oz 9,17 Mój Bóg ich odrzuci, gdyż Go nie słuchali: błąkać się będą między narodami.

1477 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 35 - Księga Ozeasza Rozdział 11

Rozdział 10

Oz 10,01 Izrael był jak dorodny krzew winny, przynoszący wiele owoców: lecz gdy owoc

jego się mnożył, wzrastała liczba ołtarzy; im lepiej działo się w kraju, tym

wspanialsze budowano stele.

Oz 10,02 Ich serce jest obłudne, muszą pokutować! On ich ołtarze rozwali i stele po

wywraca.

Oz 10,03 Powiedzą wtedy: My nie mamy króla, bośmy się Pana nie bali - zresztą, cóż

nam król pomoże?

Oz 10,04 Nieustanne słowa, pochopne przysięgi, zawierane przymierza, a sąd się pleni

jak chwast trujący pośród bruzd na polach.

Oz 10,05 Z powodu cielca w Bet-Awen mieszkańców Samarii ogarnie trwoga; chodzi w

żałobie jej naród, lamentują kapłani, bojąc się o jego blask, że mu zostanie

odjęty.

Oz 10,06 On sam zostanie zabrany do Asyrii jako danina dla Wielkiego Króla; Efraim

okryje się hańbą, Izrael zawstydzi się z powodu swego zamysłu. Oz 10,07 Upadnie Samaria, a król jej jest niby piana na powierzchni wody. Oz 10,08 Zniszczone będą wyżyny Bet-Awen - grzech Izraela. Ciernie i osty wyrosną

na ich ołtarzach. Wtedy powiedzą górom: "Przykryjcie nas!" a wzgórzom:

"Padnijcie na nas!"

Oz 10,09 Od dni Gibea grzeszysz, Izraelu! Dotąd się nie zmienili - czyż nie dosięgnie

wojna przestępców z Gibea?

Oz 10,10 Przyjdę, aby im karę wymierzyć; ludy przeciw nim się zbiorą, by ich ukarać

za podwójną winę.

Oz 10,11 Efraim jest jak pojętna jałowica, która chętnie pracuje przy młocce; Ja mu

sam włożę jarzmo na wspaniałą szyję, sam Efraima zaprzęgę, orać będzie

Juda, Jakub zaś będzie bronował.

Oz 10,12 Posiejcie sobie sprawiedliwość, a zbierzecie miłość; karczujcie nowe ziemie!

Nadszedł czas, by szukać Pana, aż przyjdzie, by sprawiedliwości was nauczyć. Oz 10,13 Dlaczego uprawiacie zło, zbieracie nieprawość i spożywacie owoce kłamstwa?

Ponieważ nadzieję złożyłeś w twych rydwanach i mnóstwie twoich wojowni

ków

Oz 10,14 w miastach twoich podniesie się wrzawa, zburzone będą wszystkie twoje

twierdze, jak Szalman zniszczył Bet-Arbel w czasie wojny, gdy matka zosta

ła rozsiekana wraz z dziećmi.

Oz 10,15 Tak ci uczynię, domu Izraela; za twoją złość niezmierzoną: zginie na zawsze

król Izraela.

1478 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 35 - Księga Ozeasza Rozdział 12

Rozdział 11

Oz 11,01 Miłowałem Izraela, gdy jeszcze był dzieckiem, i syna swego wezwałem z

Egiptu.

Oz 11,02 Im bardziej ich wzywałem, tym dalej odchodzili ode Mnie, a składali ofiary

Baalom i bożkom palili kadzidła.

Oz 11,03 A przecież Ja uczyłem chodzić Efraima, na swe ramiona ich brałem; oni zaś

nie rozumieli, że troszczyłem się o nich.

Oz 11,04 Pociągnąłem ich ludzkimi więzami, a były to więzy miłości. Byłem dla nich

jak ten, co podnosi do swego policzka niemowlę - schyliłem się ku niemu i

nakarmiłem go.

Oz 11,05 Powrócą do Egiptu i Aszszur będzie ich królem, bo się nie chcieli nawrócić. Oz 11,06 Miecz będzie szalał w ich miastach, wyniszczy ich dzieci, a nawet pożre ich

twierdze.

Oz 11,07 Mój lud jest skłonny odpaść ode Mnie - wzywa imienia Baala, lecz on im nie

przyjdzie z pomocą.

Oz 11,08 Jakże cię mogę porzucić, Efraimie, i jak opuścić ciebie, Izraelu? Jakże cię

mogę równać z Admą i uczynić podobnym do Seboim? Moje serce na to się

wzdryga i rozpalają się moje wnętrzności.

Oz 11,09 Nie chcę, aby wybuchnął płomień mego gniewu i Efraima już więcej nie

zniszczę, albowiem Bogiem jestem, nie człowiekiem; pośrodku ciebie jestem

Ja - Święty, i nie przychodzę, żeby zatracać.

Oz 11,10 Pójdą śladami Pana, który zagrzmi, jak [ryczy] lew. A kiedy zagrzmi - zbiegną

się Jego synowie z zachodu,

Oz 11,11 jak ptactwo przylecą z Egiptu, i z asyryjskiej ziemi jak gołębie; sprawię, że

wrócą do swoich siedzib - wyrocznia Pana.

Rozdział 12

Oz 12,01 Efraim otoczył Mnie kłamstwem, oszustwem - dom Izraela, lecz Juda zna

jeszcze Boga i nazywa się ludem Świętego.

Oz 12,02 Efraim pasie się wiatrem, za wichrem wschodnim wciąż biega; pomnaża kłam

stwa i gwałty, zawiera przymierze z Asyrią, a do Egiptu wywozi oliwę. Oz 12,03 Pan wiedzie spór z Izraelem, ukarze postępki Jakuba i odpłaci za jego uczyn

ki.

Oz 12,04 Już w łonie matki oszukał on brata, w pełni sił będąc, walczył nawet z Bo

giem.

Oz 12,05 Walcząc z Aniołem, zwyciężył, płakał i błagał Jego o łaskę - spotkał Go w

1479 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 35 - Księga Ozeasza Rozdział 13

Betel i tam z Nim rozmawiał.

Oz 12,06 Pan jest Bogiem Zastępów, Pan jest imieniem, które wspominał. Oz 12,07 Ty zaś powróć do Boga swojego - strzeż pilnie miłości i prawa i ufaj twojemu

Bogu!

Oz 12,08 Kanaan ma w ręku fałszywą wagę, w oszustwie jest rozmiłowany. Oz 12,09 Powiedział Efraim: "Stałem się bogaty i zgromadziłem dla siebie majątek"

- lecz z jego pracy nic nie pozostanie z powodu grzechów przezeń popełnio

nych.

Oz 12,10 Jam jest Pan, Bóg twój, od ziemi egipskiej, dozwolę ci jeszcze zamieszkać w

namiotach, jak było za dni Spotkania.

Oz 12,11 Mówiłem do proroków, mnożyłem widzenia i przez proroków głosiłem przy

powieści.

Oz 12,12 W Gileadzie panuje nieprawość i kłamstwo się gnieździ; w Gilgal składają

ofiary cielcom, dlatego ołtarze ich będą jak stos kamieni pośród bruzd na

polach.

Oz 12,13 Jakub uszedł na pola Aramu, Izrael dla kobiety oddał się na służbę i dla

kobiety stał się stróżem stada.

Oz 12,14 Lecz Pan wyprowadził Izraela z Egiptu przez proroka, i również przez proroka

otoczył go opieką.

Oz 12,15 Efraim bardzo Go rozgniewał, lecz On odpowiedzialność za krew zwróci na

niego i za zniewagę Pan jego mu odpłaci.

Rozdział 13

Oz 13,01 Gdy Efraim przemawiał, panował przestrach. Wiele on znaczył w Izraelu,

lecz przez Baala zgrzeszył i zginął.

Oz 13,02 A teraz grzeszą dalej: odlewają ze srebra posągi - bożków według swego pomy

słu, to wszystko robota rzemieślników. Mówią: "Należy im składać ofiary", i

ludzie całują cielce.

Oz 13,03 Dlatego będą podobni do chmur na świtaniu, do rosy, która prędko znika, lub

staną się jak źdźbło porwane z klepiska czy jak dym, który wychodzi przez

okno.

Oz 13,04 A to Ja jestem Pan, Bóg twój od ziemi egipskiej, innego Boga poza Mną ty

nie znasz, nie ma prócz Mnie wybawcy.

Oz 13,05 Na pustyni, w kraju posuchy cię pasłem.

Oz 13,06 Kiedy ich pasłem, byli nasyceni, lecz w tej sytości unieśli się pychą i o Mnie

zapomnieli.

Oz 13,07 Stanę się dla nich jak lew, jak czyhająca na drodze pantera. Oz 13,08 Rzucę się na nich jak niedźwiedzica, kiedy straci młode, rozerwę powłokę ich

1480 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 35 - Księga Ozeasza Rozdział 14

serca; ciała ich pożrą psy, a dziki zwierz rozerwie na strzępy.

Oz 13,09 Wyniszczę ciebie, Izraelu, i kto ci przyjdzie z pomocą? Oz 13,10 Gdzież jest twój król, aby cię ratował we wszystkich twych miastach, gdzie

sędziowie twoi? O nich to mówiłeś: "Dajcie mi króla i książąt!"

Oz 13,11 Dałem ci króla w swym gniewie i zabiorę go znowu w swej zapalczywości. Oz 13,12 Nieprawość Efraima - wybornie ukryta, grzech jego bezpiecznie schowany. Oz 13,13 Ogarnęły go bóle rodzenia, lecz on jest dzieckiem upartym: czas nadszedł, a

on nie opuszcza matczynego łona.

Oz 13,14 Czy mam ich wyrwać z Szeolu? albo od śmierci wybawić? Gdzie twa zaraza,

o Śmierci, gdzie twa zagłada, Szeolu? Litość sprzed moich oczu się skryje. Oz 13,15 Choćby [Efraim] pięknie kwitnął wśród braci, przyjdzie nagle od Pana wiatr

wschodni, powieje z pustyni, wysuszy źródła, i wyschną studnie; splądruje

jego ziemię i wszystkie rzeczy drogocenne.

Rozdział 14

Oz 14,01 Samaria odpokutuje za bunt przeciw Bogu swojemu: poginą od miecza, dzieci

ich będą zmiażdżone, a niewiasty ciężarne rozprute".

Oz 14,02 Wróć, Izraelu, do Pana Boga twojego, upadłeś bowiem przez własną twą

winę.

Oz 14,03 Zabierzcie ze sobą słowa i nawróćcie się do Pana! Mówcie do Niego: "Przebacz

nam całą naszą winę, w ten sposób otrzymamy dobro za owoc naszych warg. Oz 14,04 Asyria nie może nas zbawić - nie chcemy już wsiadać na konie ani też mówić

"nasz Boże" do dzieła rąk naszych. U Ciebie bowiem znajdzie litość sierota". Oz 14,05 "Uleczę ich niewierność i umiłuję ich z serca, bo gniew mój odwrócił się od

nich.

Oz 14,06 Stanę się jakby rosą dla Izraela, tak że rozkwitnie jak lilia i jak topola rozpuści

korzenie.

Oz 14,07 Rozwiną się jego latorośle, będzie wspaniały jak drzewo oliwne, woń jego

będzie jak woń Libanu.

Oz 14,08 I wrócą znowu, by usiąść w mym cieniu, i zboża uprawiać będą, winnice

sadzić, których sława będzie tak wielka, jak wina libańskiego.

Oz 14,09 Co ma jeszcze Efraim wspólnego z bożkami? Ja go wysłuchuję i Ja nań

spoglądam, Ja jestem jak cyprys zielony i Mnie zawdzięcza swój owoc. Oz 14,10 Któż jest tak mądry, aby to pojął, i tak rozumny, aby to rozważył?" Bo

drogi Pańskie są proste: kroczą nimi sprawiedliwi, lecz potykają się na nich

grzesznicy.

1481 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 36

Księga Joela

Rozdział 1

Jl 1,01 Słowo Pana, które skierował do Joela, syna Petuela:

Jl 1,02 Słuchajcie tego, starcy, i nakłońcie uszy, wszyscy mieszkańcy kraju; czy stało

się to za dni waszych lub za dni waszych przodków?

Jl 1,03 Powiedzcie to synom waszym, a synowie wasi niech powiedzą swoim synom,

a synowie ich następnym pokoleniom.

Jl 1,04 Co pozostało po gazam, zjadła szarańcza, a co pozostało po szarańczy, zjadł

jelek, a co pozostało po jelek, zjadł chasil.

Jl 1,05 Ocknijcie się, pijani, a płaczcie! Narzekajcie wszyscy, co pijecie wino, narze

kajcie na młode wino, które odjęto od ust waszych.

Jl 1,06 Nadciągnął bowiem naród przeciw mojemu krajowi, mocny i niezliczony, zęby

jego jak zęby lwa, a zęby trzonowe ma jak lwica.

Jl 1,07 Winnicę moją uczynił pustkowiem, a moje drzewo figowe połupał: obnażył

je zupełnie i porzucił, tak że gałęzie ich pobielały.

Jl 1,08 Narzekaj, jak dziewica przepasana worem, nad oblubieńcem swojej młodości! Jl 1,09 Zniknęły ofiary: pokarmowa i płynna, z domu Pańskiego. Okryjcie się żałobą,

kapłani, słudzy Pańscy!

Jl 1,10 Spustoszone jest pole, w żałobie jest ziemia, bo spustoszone jest zboże, wy

sechł moszcz, zwiędło drzewo oliwne.

Jl 1,11 Zawstydźcie się, rolnicy, narzekajcie uprawiający winnice, z powodu pszenicy

i jęczmienia, bo znikło żniwo polne.

Jl 1,12 Uschła winna latorośl i zwiędło drzewo figowe, drzewo granatowe i palma

daktylowa, i jabłoń - wszystkie drzewa polne uschły. I zniknęła radość spo

śród synów ludzkich.

Jl 1,13 Przepaszcie się i płaczcie, kapłani; narzekajcie, słudzy ołtarza, wejdźcie i

1482

Księga 36 - Księga Joela Rozdział 2

nocujcie w worach, słudzy Boga mojego, bo zniknęła z domu Boga waszego

ofiara pokarmowa i płynna.

Jl 1,14 Zarządźcie święty post, zwołajcie uroczyste zgromadzenie, zbierzcie starców,

wszystkich mieszkańców ziemi do domu Pana, Boga waszego, i wołajcie do

Pana:

Jl 1,15 "Ach, biada! Co za dzień! Bliski jest dzień Pański, a przyjdzie on jako spu

stoszenie od Wszechmogącego".

Jl 1,16 Czyż na naszych oczach nie znika żywność, a z domu Boga naszego - radość

i wesele?

Jl 1,17 Pogniły ziarna pod swymi skibami, zniszczone są gumna, zburzone spichlerze,

bo uschło zboże.

Jl 1,18 Jakże ryczy bydło i błąkają się stada wołów, bo nie mają pastwisk; nawet i

trzody owiec dotknęła klęska.

Jl 1,19 O Panie, do Ciebie wołam, bo ogień pożarł pastwiska stepowe, a płomień

spalił wszystkie drzewa polne.

Jl 1,20 Nawet zwierzęta polne tęsknie wzdychają do Ciebie, bo wyschły strumienie

wody, a ogień pochłonął pastwiska stepowe.

Rozdział 2

Jl 2,01 Dmijcie w róg na Syjonie, a wołajcie na górze mej świętej! Niechaj zadrżą

wszyscy mieszkańcy kraju, bo nadchodzi dzień Pański, bo jest już bliski. Jl 2,02 Dzień ciemności i mroku, dzień obłoku i mgły. Jak zorza poranna rozciąga

się po górach lud wielki a mocny, któremu równego nie było od początku i

nie będzie po nim nigdy aż do lat przyszłych pokoleń.

Jl 2,03 Przed nim ogień pożerający, a za nim płomień palący; ziemia ta jest przed

nim jak ogród Eden, lecz po nim będzie pustym stepem i przed nim nikt nie

ujdzie.

Jl 2,04 Wygląd ich podobny do wyglądu koni, a będą biec jak rumaki, Jl 2,05 co skaczą po szczytach gór: jak turkot rydwanów i jak szum płomienia ognia,

co pożera ściernisko, jak lud potężny, gotów do walki.

Jl 2,06 Przed nim narody lęk odczuwać będą, wszystkie twarze pobledną. Jl 2,07 Jak bohaterowie pobiegną do szturmu, jak mężowie waleczni wdrapią się na

mury, każdy z nich pójdzie swą drogą, a ze ścieżek swoich nie zstąpią. Jl 2,08 Jeden drugiego nie przyciśnie, każdy pójdzie swoim szlakiem. I choć na oręż

natrafią, ran nie odniosą.

Jl 2,09 Napadną na miasto, zdobędą mury, na domy się wdrapią, jak złodziej wtar

gną oknami.

Jl 2,10 Przed nim drży ziemia, niebiosa się trzęsą, słońce i księżyc ulegają zaćmieniu,

1483 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 36 - Księga Joela Rozdział 2

a gwiazdy tracą swą jasność.

Jl 2,11 A Pan wydaje głos przed wojskiem swoim, gdyż bardzo liczny jest Jego obóz

i pilni wykonawcy Jego rozkazów; wielki bowiem będzie dzień Pański i strasz

liwy bardzo. I któż go przetrzyma?

Jl 2,12 "Przeto i teraz jeszcze - wyrocznia Pana: Nawróćcie się do Mnie całym swym

sercem, przez post i płacz, i lament".

Jl 2,13 Rozdzierajcie jednak serca wasze, a nie szaty! Nawróćcie się do Pana Boga

waszego! On bowiem jest łaskawy, miłosierny, nieskory do gniewu i wielki w

łaskawości, a lituje się na widok niedoli.

Jl 2,14 Kto wie? Może znów pożałuje i pozostawi po sobie błogosławieństwo [plonów]

na ofiarę z pokarmów i ofiarę płynną dla Pana Boga waszego.

Jl 2,15 Na Syjonie dmijcie w róg, zarządźcie święty post, ogłoście uroczyste zgroma

dzenie.

Jl 2,16 Zbierzcie lud, zwołajcie świętą społeczność, zgromadźcie starców, zbierzcie

dzieci, i ssących piersi! Niech wyjdzie oblubieniec ze swojej komnaty a oblu

bienica ze swego pokoju!

Jl 2,17 Między przedsionkiem a ołtarzem niechaj płaczą kapłani, słudzy Pańscy!

Niech mówią: "Przepuść, Panie, ludowi Twojemu i nie daj dziedzictwa swego

na pohańbienie, aby poganie nie zapanowali nad nami. Czemuż mówić mają

między narodami: Gdzież jest ich Bóg?"

Jl 2,18 I Pan zapalił się zazdrosną miłością ku swojej ziemi, i zmiłował się nad swoim

ludem.

Jl 2,19 Odpowiedział Pan i rzekł swojemu ludowi: "Oto Ja wam posyłam zboże i

moszcz, i oliwę, i nasyćcie się nimi, i nie wydam was więcej na pohańbienie

między poganami.

Jl 2,20 Tego [nieprzyjaciela], co przychodzi z północy, oddalę od was, wypędzę go do

ziemi suchej i spustoszonej; przednia jego straż obróci się ku morzu wschod

niemu, a tylna jego straż ku morzu zachodniemu; i pozostanie po nim zaduch,

i pozostanie zgnilizna, bo bardzo hardo sobie poczynał".

Jl 2,21 Nie lękaj się, ziemio! Raduj się i wesel, bo wielkie rzeczy uczynił Pan. Jl 2,22 Nie lękajcie się, polne zwierzęta, bo zielenią pokryło się pastwisko na stepie,

bo drzewa [znów] rodzą owoce, drzewo figowe i krzew winny plon przynoszą. Jl 2,23 I wy się weselcie, synowie Syjonu, radujcie się w Panu Bogu waszym, bo dał

wam według sprawiedliwości deszcz jesienny i deszcz wiosenny, które wylał

na was obficie jak przedtem.

Jl 2,24 I będą klepiska napełnione zbożem, a tłocznie będą opływały moszczem i

oliwą.

Jl 2,25 "W ten sposób wynagrodzę wam lata, które strawiła szarańcza, jelek, chasil

i gazam, wielkie moje wojsko, które wysłałem przeciwko wam". Jl 2,26 Wówczas naprawdę będziecie mogli najeść się do sytości i chwalić będziecie

imię Pana Boga waszego, który uczynił wam dziwne rzeczy, a lud mój nigdy

1484 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 36 - Księga Joela Rozdział 4

nie będzie pohańbiony.

Jl 2,27 "I poznacie, że wśród Izraela Ja jestem, że jestem Pan, Bóg wasz, a nie ma

innego. Lud mój nie zazna więcej zawstydzenia.

Rozdział 3

Jl 3,01 I wyleję potem Ducha mego na wszelkie ciało, a synowie wasi i córki wasze

prorokować będą, starcy wasi będą śnili, a młodzieńcy wasi będą mieli wi

dzenia.

Jl 3,02 Nawet na niewolników i niewolnice wyleję Ducha mego w owych dniach. Jl 3,03 I uczynię znaki na niebie i na ziemi: krew i ogień, i słupy dymne. Jl 3,04 Słońce zmieni się w ciemność, a księżyc w krew, gdy przyjdzie dzień Pański,

dzień wielki i straszny.

Jl 3,05 Każdy jednak, który wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony, bo na górze

Syjon "i w Jeruzalem" będzie wybawienie, jak przepowiedział Pan, i wśród

ocalałych będą ci, których wezwał Pan.

Rozdział 4

Jl 4,01 I oto w owych dniach i w owym czasie, gdy odmienię los jeńców Judy i Jeru

zalem,

Jl 4,02 zgromadzę też wszystkie narody i zaprowadzę je na Dolinę Joszafat, i tam sąd

nad nimi odbędę w sprawie mojego ludu i dziedzictwa mego Izraela, które

wśród narodów rozproszyli, a podzielili moją ziemię;

Jl 4,03 a o lud mój los rzucali i chłopca wymieniali za nierządnicę, a dziewczę sprze

dawali za wino, aby pić.

Jl 4,04 I wy, Tyrze i Sydonie, cóż macie przeciwko Mnie, i wy, wszystkie okręgi fili

styńskie? Chcecie wziąć na Mnie odwet? Jeśli tylko zechcecie Mi to uczynić,

to Ja bardzo szybko wasz odwet obrócę wam na głowy.

Jl 4,05 Zabraliście srebro moje i złoto, a wspaniałe klejnoty moje zanieśliście do

swoich świątyń.

Jl 4,06 Wy, którzyście synów Judy i synów Jeruzalem oddali synom Jawanu po to,

by ich oddalić od kraju.

Jl 4,07 Ja sprowadzę ich z miejsca, w któreście ich zaprzedali, a waszą zemstę obrócę

wam na głowę.

Jl 4,08 I oddam synów waszych i córki wasze w ręce synów judzkich, a oni zaprze

dadzą ich Sabejczykom, narodowi dalekiemu". Tak Pan powiedział.

1485 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 36 - Księga Joela Rozdział 4

Jl 4,09 Rozgłoście to między narodami, przygotujcie się na świętą wojnę, wezwijcie

bohaterów! Niech przybędą i niech się zaciągną wszyscy mężowie waleczni! Jl 4,10 Przekujcie lemiesze wasze na miecze, a sierpy wasze na oszczepy; kto słaby,

niech powie: "Jestem bohaterem".

Jl 4,11 Zgromadźcie się, a przyjdźcie, wszystkie narody z okolicy, zbierzcie się! Spro

wadź, Panie, swych bohaterów!

Jl 4,12 "Niech ockną się i przybędą narody te na Dolinie Joszafat, bo tam zasiądę i

będę sądził narody okoliczne.

Jl 4,13 Zapuśćcie sierp, bo dojrzało żniwo; pójdźcie i zstąpcie, bo pełna jest tłocznia,

przelewają się kadzie, bo złość ich jest wielka".

Jl 4,14 Tłumy i tłumy w Dolinie Wyroku [znajdować się będą], bo bliski jest dzień

Pański w Dolinie Wyroku.

Jl 4,15 Słońce i księżyc się zaćmią, a gwiazdy światłość swą utracą. Jl 4,16 A Pan zagrzmi z Syjonu i z Jeruzalem głos swój tak podniesie, że niebiosa i

ziemia zadrżą. Ale Pan jest ucieczką swego ludu i ostoją synów Izraela. Jl 4,17 "I poznacie, że Ja jestem Pan, Bóg wasz, co mieszkam na Syjonie, górze

mojej świętej; a tak Jeruzalem będzie święte i przez nie już obcy nie będą

przechodzić".

Jl 4,18 I stanie się owego dnia, że góry moszczem ociekać będą, a pagórki mlekiem

opływać i wszystkie strumienie judzkie napełnią się wodą, a z domu Pańskie

go wypłynie źródło, które nawodni strumień Szittim.

Jl 4,19 Egipt będzie wydany na spustoszenie, a Edom zamieni się w straszną pusty

nię z powodu nieprawości uczynionych względem synów judzkich, gdyż krew

niewinną przelewali w ich ziemi.

Jl 4,20 Lecz [ziemia] Judy na wieki będzie zamieszkana, a Jeruzalem z pokolenia w

pokolenie.

Jl 4,21 "Pomszczę ich krew, nie pozostawię bez kary". A Pan zamieszka na Syjonie.

1486 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 37

Księga Amosa

Rozdział 1

Am 1,01 Słowa Amosa, który był jednym spośród pasterzy z Tekoa: co widział w spra

wie Izraela, za dni Ozjasza, króla Judy, i za dni Jeroboama, syna Joasza,

króla Izraela, na dwa lata przed trzęsieniem ziemi.

Am 1,02 Powiedział on: Pan z Syjonu zagrzmi. Z Jeruzalem wyda swój głos, a lamen

tować będą łąki pasterzy i szczyt Karmelu uschnie.

Am 1,03 Tak mówi Pan: Z powodu trzech występków Damaszku i z powodu czterech

nie odwrócę tego [wyroku], gdyż zmłócili saniami żelaznymi Gilead. Am 1,04 Ześlę więc ogień na dom Chazaela, by strawił pałace Ben-Hadada. Am 1,05 Rozbiję zaworę Damaszku i wytępię mieszkańca z doliny Awen i dzierżącego

berło z Bet-Eden, a naród Aramu uprowadzony zostanie do Kir - mówi Pan. Am 1,06 Tak mówi Pan: Z powodu trzech występków Gazy i z powodu czterech nie

odwrócę tego [wyroku], gdyż uprowadzili doszczętnie ludność, by wydać ją

Edomowi.

Am 1,07 Ześlę więc ogień na mury Gazy, i strawi on jej pałace. Am 1,08 Wytępię mieszkańca z Aszdodu i dzierżącego berło z Aszkelonu. Zwrócę rękę

przeciw Ekronowi i zginie reszta Filistynów - rzekł Pan Bóg.

Am 1,09 Tak mówi Pan: Z powodu trzech występków Tyru i z powodu czterech nie

odwrócę tego [wyroku], gdyż wydali oni Edomowi uprowadzonych aż do ostat

niego i nie pamiętali o bratnim przymierzu.

Am 1,10 Ześlę więc ogień na mury Tyru i strawi jego pałace.

Am 1,11 Tak mówi Pan: Z powodu trzech występków Edomu i z powodu czterech

nie odwrócę tego [wyroku], gdyż prześladował mieczem brata swego, tłumiąc

uczucie miłosierdzia, trwał w swym gniewie nieustannie i gniew swój chował

do końca.

1487

Księga 37 - Księga Amosa Rozdział 2

Am 1,12 Ześlę więc ogień na Teman i strawi pałace Bosry.

Am 1,13 Tak mówi Pan: Z powodu trzech występków synów Ammona i z powodu czte

rech nie odwrócę tego [wyroku], gdyż rozcinał brzemienne niewiasty Gileadu,

by rozszerzyć swoje granice.

Am 1,14 Rozpalę więc ogień na murach Rabba i strawi jego pałace podczas wrzawy w

dzień bitwy, podczas burzy w dzień wichru.

Am 1,15 I pójdzie król ich w niewolę, on i książęta jego razem - rzekł Pan.

Rozdział 2

Am 2,01 Tak mówi Pan: Z powodu trzech występków Moabu i z powodu czterech nie

odwrócę tego [wyroku], gdyż on spalił kości króla Edomu na wapno. Am 2,02 Ześlę więc ogień na Moab i strawi pałace Keriotu, zginie podczas wrzawy

wojennej Moab, podczas okrzyków, przy dźwięku rogu.

Am 2,03 Zniszczę pośród niego władcę, a razem z nim wszystkich książąt jego wybiję

- rzekł Pan.

Am 2,04 Tak mówi Pan: Z powodu trzech występków Judy i z powodu czterech nie od

wrócę tego [wyroku], gdyż odrzucili Prawo Pana i przykazań Jego nie strzegli;

zwiedli ich kłamliwi ich bogowie, za którymi przodkowie ich chodzili. Am 2,05 Ześlę więc ogień na Judę i strawi pałace Jeruzalem.

Am 2,06 Tak mówi Pan: Z powodu trzech występków Izraela i z powodu czterech nie

odwrócę tego [wyroku], gdyż sprzedają za srebro sprawiedliwego, a ubogiego

za parę sandałów;

Am 2,07 w prochu ziemi depcą głowy biednych i ubogich kierują na bezdroża; ojciec

i syn chodzą do tej samej dziewczyny, aby znieważać święte imię moje. Am 2,08 Na płaszczach zastawnych wylegują się przy każdym ołtarzu i wino wymu

szone grzywną piją w domu swego Boga.

Am 2,09 Ja to przed nimi zgładziłem Amorytów, którzy byli wysocy jak cedry, a mocni

byli jak dęby. I zniszczyłem owoc ich z góry, a z dołu korzenie.

Am 2,10 I Ja to wyprowadziłem was z Egiptu, wiodłem przez pustynię przez lat czter

dzieści, byście posiedli ziemię Amorytów.

Am 2,11 Wzbudzałem spomiędzy waszych synów proroków, a spomiędzy waszych mło

dzieńców - nazirejczyków. Czyż nie było tak, synowie Izraela? - wyrocznia

Pana.

Am 2,12 A wy dawaliście pić nazirejczykom wino i prorokom rozkazywaliście: "Nie

prorokujcie!"

Am 2,13 Oto Ja zmiażdżę was tak, jak miażdży wozowy walec napełniony snopami. Am 2,14 Szybkobiegacz nie będzie miał gdzie uciec, mocarz nie okaże swej siły, a bo

hater nie ocali życia;

1488 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 37 - Księga Amosa Rozdział 4

Am 2,15 łucznik się nie ostoi, szybkonogi nie umknie i jeździec na koniu nie ocali ży

cia;

Am 2,16 nawet najmężniejszy sercem pomiędzy bohaterami będzie w tym dniu nagi

uciekał - wyrocznia Pana.

Rozdział 3

Am 3,01 Słuchajcie tego słowa, które mówi Pan do was, synowie Izraela, do całego

pokolenia, które Ja wyprowadziłem z ziemi egipskiej:

Am 3,02 Jedynie was znałem ze wszystkich narodów na ziemi, dlatego was nawiedzę

karą za wszystkie wasze winy.

Am 3,03 Czyż wędruje dwu razem, jeśli się wzajem nie znają?

Am 3,04 Czyż ryczy lew w lesie, zanim ma zdobycz? Czyż lwiątko wydaje głos ze

swego legowiska, jeśli niczego nie schwytało?

Am 3,05 Czyż spada ptak na ziemię, jeśli nie było sidła? Czyż się unosi pułapka nad

ziemią, zanim coś schwytała?

Am 3,06 Czyż dmie się w trąbę w mieście, a lud się nie przelęknie? Czyż zdarza się w

mieście nieszczęście, by Pan tego nie sprawił?

Am 3,07 Bo Pan Bóg nie uczyni niczego, jeśli nie objawi swego zamiaru sługom swym,

prorokom.

Am 3,08 Gdy lew zaryczy, któż się nie ulęknie? Gdy Pan Bóg przemówi, któż nie będzie

prorokować?

Am 3,09 Głoście w pałacach w Aszdodzie i na zamkach w ziemi egipskiej! Mówcie:

"Zbierzcie się na górach Samarii, zobaczcie wielkie w niej zamieszanie i gwałty

pośród niej!"

Am 3,10 Nie umieją postępować uczciwie - wyrocznia Pana - gromadzą nieprawość i

ucisk w swych pałacach.

Am 3,11 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Nieprzyjaciel otoczy kraj; zniszczona będzie moc

twoja i ograbione twoje pałace.

Am 3,12 Tak mówi Pan: Tak jak pasterz z lwiej paszczy ratuje tylko dwie nogi albo

koniec ucha, tak nieliczni uratowani będą synowie Izraela, siedzący w Samarii

w rogu łoża i na dywanie z Damaszku.

Am 3,13 Słuchajcie i oświadczcie w domu Jakubowym - wyrocznia Pana Boga, Boga

Zastępów:

Am 3,14 w dzień, kiedy będę karał występki Izraela, ukarzę [również] ołtarze Betel.

Odrąbane zostaną rogi ołtarza i upadną na ziemię.

Am 3,15 Rozwalę zarówno dom zimowy jak i letni; zniszczeją domy z kości słoniowej

i rozwalone zostaną domy z hebanu - wyrocznia Pana.

1489 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 37 - Księga Amosa Rozdział 5

Rozdział 4

Am 4,01 Słuchajcie słowa tego, krowy Baszanu, które mieszkacie na górach Samarii:

uciskacie biednych, gnębicie ubogich, mówicie do mężów swoich: "Przynieś,

a będziemy pili!"

Am 4,02 Poprzysiągł Pan Bóg na świętość swoją: Oto dni na was nadchodzą, że po

chwycą was hakami, resztę was - rybackimi wędkami:

Am 4,03 i przez wyłomy w murze wyjdzie, każda przed siebie, i powloką was do Her

monu - wyrocznia Pana.

Am 4,04 Idźcie do Betel i grzeszcie, do Gilgal i grzeszcie więcej; przynoście co ranka

ofiary wasze i co trzeci dzień dziesięciny!

Am 4,05 Nawet chleb kwaszony spalajcie na ofiarę pochwalną i nawołujcie głośno do

ofiar dobrowolnych, bo to lubicie, synowie Izraela - wyrocznia Pana Boga. Am 4,06 To Ja sprowadziłem na was klęskę głodu we wszystkich waszych miastach i

brak chleba we wszystkich waszych wioskach, aleście do Mnie nie powrócili

wyrocznia Pana.

Am 4,07 To Ja wstrzymałem dla was deszcz na trzy miesiące przed żniwami: spuściłem

deszcz na jedno miasto, a w drugim mieście nie padało; jedno pole zostało

zroszone, a drugie pole, na którym nie padał deszcz, stało się suche. Am 4,08 I wlekli się mieszkańcy dwu, trzech miast, do jednego miasta, by napić się

wody, i nie zaspokoili pragnienia; aleście do Mnie nie powrócili - wyrocznia

Pana.

Am 4,09 Karałem was zwarzeniem i śniecią zbóż, liczne ogrody wasze i winnice, drzewa

figowe i oliwki zjadła szarańcza; aleście do Mnie nie powrócili - wyrocznia

Pana.

Am 4,10 Zesłałem na was zarazę jak na Egipt; wybiłem mieczem waszych młodzieńców,

a konie wasze uprowadzono; w ogniu spłonęły wasze obozy, kiedy gniewałem

się na was, aleście do Mnie nie powrócili - wyrocznia Pana.

Am 4,11 Spustoszyłem was, jak podczas Bożego spustoszenia Sodomy i Gomory; sta

liście się jak głownia wyciągnięta z ognia; aleście do Mnie nie powrócili

wyrocznia Pana.

Am 4,12 Tak uczynię tobie, Izraelu, a ponieważ ci to uczynię, przygotuj się, by stawić

się przed Bogiem twym, Izraelu!

Am 4,13 On to jest, który tworzy góry i stwarza wichry, myśli ludzkie poznaje, wy

wołuje jutrzenkę i ciemność, stąpa po wyżynach ziemi. Pan, Bóg Zastępów,

jest imię Jego.

1490 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 37 - Księga Amosa Rozdział 5

Rozdział 5

Am 5,01 Słuchajcie tej mowy, którą jako pieśń żałobną o was zaśpiewam, domu Izra

ela!

Am 5,02 Upadła, nie będzie mogła powstać Dziewica Izraela; leży na ziemi, nikt jej

nie podźwignie.

Am 5,03 Gdyż tak mówi Pan Bóg: Miastu, które wysłało tysiąc [wojska], pozostanie

stu; które wysłało stu, ocali dziesięciu dla domu Izraela.

Am 5,04 Tak mówi Pan do domu Izraela: Szukajcie Mnie, a żyć będziecie. Am 5,05 Nie szukajcie zaś Betel i do Gilgal nie chodźcie! I Beer-Szeby nie odwiedzaj

cie! Albowiem Gilgal pójdzie do niewoli, a Betel zniknie.

Am 5,06 Szukajcie Pana, a żyć będziecie! Gdyż inaczej jak ogień nawiedzi On dom

Józefa i strawi go. Nikt nie będzie mógł zagasić ognia w Betel.

Am 5,07 Prawość obracacie w piołun, a sprawiedliwość depczecie po ziemi. Am 5,08 To Ten, który uczynił Plejady i Oriona, który przemienia ciemności w pora

nek, a dzień w noc zaciemnia, Ten, który wzywa wody morskie i rozlewa je

po powierzchni ziemi - Pan jest imię Jego.

Am 5,09 On na mocnego zsyła zniszczenie i sprowadza zniszczenie na twierdzę. Am 5,10 W bramie nienawidzą dowodzącego słuszności, nie cierpią tego, który mówi

prawdę.

Am 5,11 Ponieważ deptaliście biednego i daniny w zbożu braliście od niego, możecie

zbudować sobie domy z kamienia ciosanego, lecz nie będziecie w nich miesz

kali; możecie piękne winnice zasadzić, lecz nie będziecie pili z nich wina. Am 5,12 Albowiem poznałem mnogie wasze złości i grzechy wasze liczne, o wy, cie

mięzcy sprawiedliwego, biorący okup i uciskający w bramie ubogich! Am 5,13 Dlatego w tym czasie milczy człowiek roztropny, bo jest to czas niedoli. Am 5,14 Szukajcie dobra, a nie zła, abyście żyli. Wtedy Pan, Bóg Zastępów, będzie z

wami, tak jak to mówicie.

Am 5,15 Miejcie w nienawiści zło, a miłujcie dobro! Wymierzajcie w bramie sprawie

dliwość! Może ulituje się Pan, Bóg Zastępów, nad Resztą pokolenia Józefa. Am 5,16 Dlatego tak mówi Pan, Bóg Zastępów, Panujący: Na wszystkich placach bę

dzie lament, na wszystkich ulicach krzyczeć będą: "Biada, biada!" Wzywać

będą rolnika do żałoby, do lamentowania - umiejących jęczeć.

Am 5,17 We wszystkich winnicach będzie narzekanie, bo przejdę pośród ciebie - rzekł

Pan.

Am 5,18 Biada oczekującym dnia Pańskiego. Cóż wam po dniu Pańskim? On jest

ciemnością a nie światłem.

Am 5,19 Jakby uciekał człowiek przed lwem, a trafił na niedźwiedzia; jakby skrył się

do domu i oparł się ręką o ścianę, a ukąsił go wąż.

Am 5,20 Przecież dzień Pański jest ciemnością, a nie światłem, mrokiem, a nie ma w

1491 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 37 - Księga Amosa Rozdział 6

nim jasności?

Am 5,21 Nienawidzę, brzydzę się waszymi świętami. Nie będę miał upodobania w wa

szych uroczystych zebraniach.

Am 5,22 Bo kiedy składacie Mi całopalenia i wasze ofiary, nie znoszę tego, na ofiary

biesiadne z tucznych wołów nie chcę patrzeć.

Am 5,23 Idź precz ode Mnie ze zgiełkiem pieśni twoich, i dźwięku twoich harf nie chcę

słyszeć.

Am 5,24 Niech sprawiedliwość wystąpi jak woda z brzegów i prawość jak potok nie

wysychający wyleje!

Am 5,25 Czyż nie składaliście Mi żertw i ofiar pokarmowych na pustyni przez czter

dzieści lat, domu Izraela,

Am 5,26 a [zarazem] obnosiliście Sikkuta, waszego króla, i Kijjuna, wasze bożki,

"gwiazdę waszego boga", któreście sobie uczynili?

Am 5,27 Dlatego przesiedlę was poza Damaszek, mówi Pan, Bóg Zastępów - to imię

Jego.

Rozdział 6

Am 6,01 Biada beztroskim na Syjonie i dufnym na górze Samarii, książętom pierwsze

go z narodów, których słucha dom Izraela.

Am 6,02 Idźcie do Kalne i zobaczcie, potem idźcie stamtąd do Chamat-Rabba i zajdźcie

do Gat filistyńskiego. Czyż od tych królestw jesteście silniejsi albo posiadłości

wasze większe niż u nich?

Am 6,03 [W mniemaniu swoim] oddalacie dzień niedoli, a rzeczywiście przybliżacie

panowanie gwałtu.

Am 6,04 Leżą na łożach z kości słoniowej i wylegują się na dywanach; jedzą oni ja

gnięta z trzody i cielęta ze środka obory.

Am 6,05 Fałszywie śpiewają przy dźwiękach harfy i jak Dawid obmyślają sobie instru

menty do grania.

Am 6,06 Piją czaszami wino i najlepszym olejkiem się namaszczają, a nic się nie mar

twią upadkiem domu Józefa.

Am 6,07 Dlatego teraz ich poprowadzę na czele wygnańców, i zniknie krzykliwe grono

hulaków.

Am 6,08 Poprzysiągł Pan Bóg na swoje życie - wyrocznia Pana, Boga Zastępów:

Brzydzę się pychą Jakuba i nienawidzę jego pałaców, wydam więc [wrogom]

miasto i to, co się w nim znajduje.

Am 6,09 I gdyby pozostało dziesięciu mężów w jednym domu - i ci umrą; Am 6,10 niewielu pozostanie, by wynieść kości z domu, i [gdy] zapyta tego, który po

został w domu: "Czy jest jeszcze ktoś z tobą?" Odpowie: "Nie ma", i doda:

1492 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 37 - Księga Amosa Rozdział 7

"Milcz!", bo nie będzie można wspominać imienia Pana.

Am 6,11 Oto Pan rozkazał i obrócony będzie wielki dom w ruiny, a mały dom w roz

sypkę.

Am 6,12 Czy konie pędzą po skałach albo czy tam się orze wołami, że zamieniacie

sprawiedliwość na truciznę, a owoc prawości - na piołun?

Am 6,13 Cieszycie się z Lo-Debar i mówicie: "Czyż nie naszą siłą zdobyliśmy sobie

Karnaim?"

Am 6,14 Lecz oto Ja wzbudzę przeciwko wam, domu Izraela, - wyrocznia Pana, Boga

Zastępów - naród, który was uciemięży od Wejścia do Chamat aż do potoku

Araby.

Rozdział 7

Am 7,01 To mi ukazał Pan Bóg: oto tworzy szarańczę na początku odrastania potra

wu, a był to potraw po sianokosach królewskich;

Am 7,02 i gdy ona zjadała doszczętnie trawę na ziemi, prosiłem: "Panie Boże, prze

bacz, jakże się ostoi Jakub? Przecież jest taki mały".

Am 7,03 Zmiłował się Pan nad nim: "To się nie stanie" - rzekł Pan. Am 7,04 To mi ukazał Pan Bóg: "Pan Bóg" powołał jako narzędzie sądu ogień i strawił

Wielką Otchłań, i strawił dział Pański.

Am 7,05 I prosiłem: "Panie Boże, przestań, jakże się ostoi Jakub? Przecież jest taki

mały".

Am 7,06 Zmiłował się Pan nad nim: "Również i to się nie stanie" - mówi Pan Bóg. Am 7,07 To mi ukazał: oto Pan stoi na murze i w ręku Jego pion ołowiany. Am 7,08 I zapytał mnie Pan: "Co widzisz, Amosie?" Odpowiedziałem: "Pion ołowia

ny". I rzekł Pan: "Oto opuszczę pion pośrodku ludu mego, Izraela. Już mu

więcej nie przepuszczę.

Am 7,09 Spustoszone będą wyżyny Izaaka i świątynie Izraela będą zniszczone. Wystą

pię z mieczem przeciwko domowi Jeroboama".

Am 7,10 Posłał Amazjasz, kapłan z Betel, do Jeroboama, króla izraelskiego, aby mu

powiedzieć: "Spiskuje przeciw tobie Amos pośród domu Izraela. Nie może

ziemia znieść wszystkich mów jego,

Am 7,11 gdyż tak rzekł Amos: "Od miecza umrze Jeroboam i Izrael będzie uprowa

dzony ze swojej ziemi"".

Am 7,12 I rzekł Amazjasz do Amosa: ""Widzący", idź, uciekaj sobie do ziemi Judy! I

tam jedz chleb, i tam prorokuj!

Am 7,13 A w Betel więcej nie prorokuj, bo jest ono królewską świątynią i królewską

budowlą".

Am 7,14 I odpowiedział Amos Amazjaszowi: "Nie jestem ja prorokiem ani nie jestem

1493 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 37 - Księga Amosa Rozdział 8

uczniem proroków, gdyż jestem pasterzem i tym, który nacina sykomory. Am 7,15 Od trzody bowiem wziął mnie Pan i rzekł do mnie Pan: "Idź, prorokuj do

narodu mego, izraelskiego!"

Am 7,16 I teraz słuchaj słowa Pańskiego! Tyś mówił: "Nie prorokuj przeciwko Izra

elowi ani nie przepowiadaj przeciwko domowi Izaaka!"

Am 7,17 Dlatego tak rzekł Pan: "Żona twoja w mieście będzie nierządnicą. Synowie zaś

i córki twoje od miecza poginą. Ziemię twoją sznurem podzielą. Ty umrzesz

na ziemi nieczystej, a Izrael zostanie ze swej ziemi uprowadzony"".

Rozdział 8

Am 8,01 To mi ukazał Pan Bóg: oto kosz dojrzałych owoców.

Am 8,02 I zapytał: "Co ty widzisz, Amosie?" Odpowiedziałem: "Kosz dojrzałych owo

ców". Rzekł Pan do mnie: "Dojrzał do kary lud mój izraelski. Nie będę już

dłużej go oszczędzał.

Am 8,03 Tego dnia pieśni dworskie zamienią się w lamenty - wyrocznia Pana Boga

mnóstwo trupów, na każdym miejscu rozrzucone, cisza!"

Am 8,04 Słuchajcie tego wy, którzy gnębicie ubogiego i bezrolnego pozostawiacie bez

pracy,

Am 8,05 którzy mówicie: "Kiedyż minie nów księżyca, byśmy mogli sprzedawać zboże?

Kiedyż szabat, byśmy mogli otworzyć spichlerz? A będziemy zmniejszać efę,

powiększać sykl i wagę podstępnie fałszować.

Am 8,06 Będziemy kupować biednego za srebro, a ubogiego za parę sandałów i plewy

pszeniczne będziemy sprzedawać".

Am 8,07 Przysiągł Pan na dumę Jakuba: "Nie zapomnę nigdy wszystkich ich uczyn

ków".

Am 8,08 Czyż z tego powodu ziemia nie zadrży i czyż nie będą lamentować wszyscy

jej mieszkańcy, i nie wzbierze wszystko jak Nil, wzburzy się i opadnie jak Nil

w Egipcie?

Am 8,09 Owego dnia - wyrocznia Pana Boga - zajdzie słońce w południe i w dzień

świetlany zaciemnię ziemię.

Am 8,10 Zamienię święta wasze w żałobę, a wszystkie wasze pieśni w lamentacje;

nałożę na wszystkie biodra wory, a na wszystkie głowy [sprowadzę] łysinę i

uczynię żałobę jak po jedynaku, a dni ostatnie jakby dniem goryczy. Am 8,11 Oto nadejdą dni - wyrocznia Pana Boga - gdy ześlę głód na ziemię, nie głód

chleba ani pragnienie wody, lecz głód słuchania słów Pańskich.

Am 8,12 Wtedy błąkać się będą od morza do morza, z północy na wschód będą krą

żyli, by znaleźć słowo Pańskie, lecz go nie znajdą.

Am 8,13 W dzień ten pomdleją z pragnienia piękne dziewice i młodzieńcy.

1494 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 37 - Księga Amosa Rozdział 9

Am 8,14 Ci, którzy przysięgają na winę Samarii i mówią: "Na życie twego boga, Danie!;

na życie boga, Beer-Szebo!" - upadną i już nie powstaną.

Rozdział 9

Am 9,01 Widziałem Pana stojącego nad ołtarzem, i On rzekł: "Uderz w głowicę i

niech zadrżą wiązania dachu, i niech spadną na głowy wszystkich! Pozabijam

mieczem pozostałych, nie umknie z nich żaden, co ucieka, ani nie ocaleje z

nich żaden, co się ratuje.

Am 9,02 Gdyby udali się do Szeolu, stamtąd ręka moja ich weźmie; gdyby wstąpili do

nieba, stamtąd ich ściągnę;

Am 9,03 gdyby schowali się w górze na Karmelu, i tam ich znajdę i chwycę. Gdyby

się skryli przed mymi oczami w głębokościach morza, i tam nakażę wężowi,

aby ich ukąsił.

Am 9,04 Gdyby poszli w niewolę przed swymi wrogami, i tam nakażę mieczowi, by ich

pozabijał. Skieruję oczy moje na nich, ale dla niedoli, a nie dla ich dobra". Am 9,05 Pan, Bóg Zastępów, dotyka ziemi, a ona topnieje, tak że lamentują wszyscy

jej mieszkańcy; podnosi się wszędzie jak Nil i opada jak Nil egipski. Am 9,06 [Pan] zbudował na niebiosach pałac wysoki, a sklepienie jego oparł o ziemię;

nazywa wodę morzem i rozlewa ją na powierzchni ziemi, Pan - oto imię Jego. Am 9,07 Czyż nie jesteście dla Mnie jak Kuszyci wy, synowie Izraela? - wyrocznia Pana.

Czyż Izraela nie wyprowadziłem z ziemi egipskiej jak Filistynów z Kaftor, a

z Kir - Aramejczyków?

Am 9,08 Oto oczy moje, Pana Boga, zwrócone są na królestwo grzeszne i zgładzę je

z powierzchni ziemi. Nie zgładzę jednak zupełnie domu Jakuba - wyrocznia

Pana.

Am 9,09 Gdyż oto Ja rozkażę i przesieję pomiędzy wszystkimi narodami dom Izraela,

jak się przetakiem przesiewa, a żadne ziarnko nie upada na ziemię. Am 9,10 Od miecza zginą wszyscy grzesznicy z mego ludu, ci, którzy mówią: "Nie

zbliży się ani nie dotknie nas niedola".

Am 9,11 W tym dniu podniosę szałas Dawidowy, który upada, zamuruję jego szczeliny,

ruiny jego podźwignę i jak za dawnych dni go zbuduję,

Am 9,12 by posiedli resztę Edomu i wszystkie narody, nad którymi wzywano mojego

imienia - wyrocznia Pana, który to uczyni.

Am 9,13 Oto nadejdą dni - wyrocznia Pana - gdy będzie postępował żniwiarz [zaraz]

za oraczem, a depczący winogrona za siejącym ziarno; z gór moszcz spływać

będzie kroplami, a wszystkie pagórki będą nim opływać.

Am 9,14 Uwolnię z niewoli lud mój izraelski - odbudują miasta zburzone i będą w nich

mieszkać; zasadzą winnice i pić będą wino; założą ogrody i będą jeść z nich

1495 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 37 - Księga Amosa Rozdział 9

owoce.

Am 9,15 Zasadzę ich na ich ziemi, a nigdy nie będą wyrwani z ziemi, którą im dałem

- mówi Pan Bóg twój.

1496 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 38

Księga Abdiasza

Ab 0,01 Widzenie Abdiasza. Tak rzekł Pan Bóg przeciw Edomowi. Wieść usłyszeliśmy

od Pana, a posłaniec wysłany został do narodów: "Powstańcie! Podniesiemy

się przeciwko niemu. Do boju!"

Ab 0,02 "Spójrz! Małym uczyniłem cię wśród narodów. Wzgardzony jesteś ogromnie. Ab 0,03 A pycha serca twego zwiodła ciebie, który mieszkasz w jaskiniach skalnych,

który na wysokości założyłeś swoją siedzibę, który mówisz w swym sercu:

"Któż mię strąci na ziemię?"

Ab 0,04 Choćbyś wzniósł się jak orzeł, i choćbyś nawet między gwiazdami założył

swoje gniazdo - stamtąd Ja strącę ciebie - wyrocznia Pana.

Ab 0,05 Jeśli złodzieje wtargną do ciebie albo rabusie w nocy, jakże bardzo zostaniesz

złupiony! Czyż nie zrabują, ile tylko zdołają? Jeżeli winobrańcy przychodzą

do ciebie, czyż zostawią cokolwiek?

Ab 0,06 Jakże mocno obszukają Ezawa; przetrząsną jego tajemne skarbce! Ab 0,07 Aż do granicy pędzić cię będą. Wszyscy sprzymierzeńcy cię zwiodą. Oszuka

ją cię przyjaciele twoi. Ci, którzy jedzą chleb twój, zastawią sidła pod twoje

nogi. "Nie ma on roztropności".

Ab 0,08 Czyż nie stanie się w owym dniu - wyrocznia Pana - że wygubię mądrych z

Edomu i zrozumienie z góry Ezawa?

Ab 0,09 I porażeni zostaną mocarze twoi, Temanie! Albowiem wycięty zostanie [wszel

ki] człowiek z góry Ezawa - z powodu zbrodni.

Ab 0,10 Z powodu gwałtu wobec brata twego, Jakuba, okryje cię hańba i wycięty

zostaniesz na wieki.

Ab 0,11 W dniu, gdy stanąłeś przeciwko niemu, w dniu, gdy wrogowie w niewolę brali

jego wojska, a cudzoziemcy wkraczali w jego bramy i o Jerozolimę los rzucali

- także ty byłeś jak jeden z nich.

Ab 0,12 Nie ciesz się widokiem brata twego w dzień jego nieszczęścia! I nie wyśmiewaj

się z synów Judy w dzień ich upadku! I nie pysznij się chełpliwymi słowami

1497

Księga 38 - Księga Abdiasza Rozdział 9

w dzień ucisku!

Ab 0,13 Nie wdzieraj się w bramę ludu mojego w dzień jego klęski! Nie ciesz się także

ty widokiem jego nieszczęścia w dzień jego klęski! I nie wyciągaj rąk po jego

bogactwa w dzień jego klęski!

Ab 0,14 I nie stawaj na rozstaju dróg dla wygubienia jego ocalonych! Ani nie wydawaj

pozostałych z niego przy życiu w dzień ucisku!

Ab 0,15 Albowiem bliski jest dzień Pański przeciwko wszystkim narodom. Jak ty czy

niłeś, tak będą postępować wobec ciebie: [odpowiedzialność za] czyny twoje

spadnie na twoją głowę.

Ab 0,16 Albowiem jak wy piliście na świętej mojej górze, tak pić będą wszystkie naro

dy bez wytchnienia; i pić będą, i wyliżą do dna; i będą, jak gdyby nie były. Ab 0,17 Lecz na górze Syjon będzie ocalenie i będzie ona święta, a dom Jakuba po

siądzie tych, którzy go złupili.

Ab 0,18 I stanie się dom Jakuba ogniem, a dom Józefa płomieniem, dom zaś Ezawa

słomą: i rozpalą się przeciwko nim, i pożrą ich, a nie zostanie nawet szczątku

z domu Ezawa - gdyż Pan powiedział.

Ab 0,19 I posiądą Negeb, górę Ezawa, i Szefelę, kraj Filistynów, i posiądą ziemie

Efraima i ziemie Samarii, a Beniamin posiądzie Gilead.

Ab 0,20 Wygnańcy zaś tego wojska z synów Izraela posiądą Kanaan aż do Sarepty,

wygnańcy zaś z Jerozolimy, którzy przebywają w Sefarad posiądą miasta Ne

gebu.

Ab 0,21 I wkroczą ocaleni na górę Syjon, aby sądzić górę Ezawa. I będzie dla Pana

królestwo!"

1498 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 39

Księga Jonasza

Rozdział 1

Jon 1,01 Pan skierował do Jonasza, syna Amittaja, te słowa:

Jon 1,02 "Wstań, idź do Niniwy - wielkiego miasta - i upomnij ją, albowiem nieprawość

jej dotarła przed moje oblicze".

Jon 1,03 A Jonasz wstał, aby uciec do Tarszisz przed Panem. Zszedł do Jafy, znalazł

okręt płynący do Tarszisz, uiścił należną opłatę i wsiadł na niego, by udać

się nim do Tarszisz, daleko od Pana.

Jon 1,04 Ale Pan zesłał na morze gwałtowny wiatr, i powstała wielka burza na morzu,

tak że okrętowi groziło rozbicie.

Jon 1,05 Przerazili się więc żeglarze i każdy wołał do swego bóstwa; rzucili w morze

ładunek, który był na okręcie, by uczynić go lżejszym. Jonasz zaś zszedł w

głąb wnętrza okrętu, położył się i twardo zasnął.

Jon 1,06 Przystąpił więc do niego dowódca żeglarzy i rzekł mu: "Dlaczego ty śpisz?

Wstań, wołaj do Boga twego, może wspomni Bóg na nas i nie zginiemy". Jon 1,07 Mówili też [żeglarze] jeden do drugiego: "Chodźcie, rzućmy losy, a dowiemy

się, z powodu kogo to właśnie nieszczęście [spadło] na nas". I rzucili losy, a

los padł na Jonasza.

Jon 1,08 Rzekli więc do niego: "Powiedzże nam, "z jakiego powodu ta klęska przyszła

na nas?" Jaki jest twój zawód? Skąd pochodzisz? Jaki jest twój kraj? Z

którego jesteś narodu?"

Jon 1,09 A on im odpowiedział: "Jestem Hebrajczykiem i czczę Pana, Boga nieba,

który stworzył morze i ląd".

Jon 1,10 Wtedy wielki strach zdjął mężów i rzekli do niego: "Dlaczego to uczyniłeś?"

albowiem wiedzieli mężowie, że on ucieka przed Panem, bo im to powiedział. Jon 1,11 I zapytali go: "Co powinniśmy ci uczynić, aby morze przestało się burzyć

1499

Księga 39 - Księga Jonasza Rozdział 3

dokoła nas?" Fale bowiem w dalszym ciągu się podnosiły.

Jon 1,12 Odpowiedział im: "Weźcie mnie i rzućcie w morze, a przestaną się burzyć

wody przeciw wam, ponieważ wiem, że z mojego powodu tak wielka burza

powstała przeciw wam".

Jon 1,13 Ludzie ci starali się, wiosłując, zawrócić ku lądowi, ale nie mogli, bo morze

coraz silniej burzyło się przeciw nim.

Jon 1,14 Wołali więc do Pana i mówili: "O Panie, prosimy, nie dozwól nam zginąć

ze względu na życie tego człowieka i nie obciążaj nas odpowiedzialnością za

krew niewinną, albowiem Ty jesteś Pan, jak Ci się podoba, tak czynisz". Jon 1,15 I wzięli Jonasza, i wrzucili go w morze, a ono przestało się srożyć. Jon 1,16 Ogarnęła wtedy tych ludzi bojaźń przed Panem. Złożyli Panu ofiarę i uczynili

śluby.

Rozdział 2

Jon 2,01 Pan zesłał wielką rybę, aby połknęła Jonasza. I był Jonasz we wnętrznościach

ryby trzy dni i trzy noce.

Jon 2,02 Z wnętrzności ryby modlił się Jonasz do swego Pana Boga. Jon 2,03 I mówił: "W utrapieniu moim wołałem do Pana, a On mi odpowiedział. Z

głębokości Szeolu wzywałem pomocy, a Ty usłyszałeś mój głos. Jon 2,04 Rzuciłeś mnie na głębię, we wnętrze morza, i nurt mnie ogarnął. Wszystkie

Twe morskie bałwany i fale Twoje przeszły nade mną.

Jon 2,05 Rzekłem do Ciebie: Wygnany daleko od oczu Twoich, "jakże choć tyle osią

gnę, by móc" wejrzeć na Twój święty przybytek?

Jon 2,06 Wody objęły mnie zewsząd, aż po gardło, ocean mnie otoczył, sitowie okoliło

mi głowę.

Jon 2,07 Do posad gór zstąpiłem, zawory ziemi zostały poza mną na zawsze. Ale Ty

wyprowadziłeś życie moje z przepaści, Panie, mój Boże!

Jon 2,08 Gdy gasło we mnie życie, wspomniałem na Pana, a modlitwa moja dotarła

do Ciebie, do Twego świętego przybytku.

Jon 2,09 Czciciele próżnych marności opuszczają Łaskawego dla nich. Jon 2,10 Ale ja złożę Tobie ofiarę, z głośnym dziękczynieniem. Spełnię to, co ślubowa

łem. Zbawienie jest u Pana".

Jon 2,11 Pan nakazał rybie i wyrzuciła Jonasza na ląd.

1500 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 39 - Księga Jonasza Rozdział 4

Rozdział 3

Jon 3,01 Pan przemówił do Jonasza po raz drugi tymi słowami: Jon 3,02 "Wstań, idź do Niniwy, wielkiego miasta, i głoś jej upomnienie, które Ja ci

zlecam".

Jon 3,03 Jonasz wstał i poszedł do Niniwy, jak powiedział Pan. Niniwa była miastem

bardzo rozległym - na trzy dni drogi.

Jon 3,04 Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi i wołał, i głosił: "Jeszcze

czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona".

Jon 3,05 I uwierzyli mieszkańcy Niniwy Bogu, ogłosili post i oblekli się w wory od

największego do najmniejszego.

Jon 3,06 Doszła ta sprawa do króla Niniwy. Wstał więc z tronu, zdjął z siebie płaszcz,

oblókł się w wór i siadł na popiele.

Jon 3,07 Z rozkazu króla i jego dostojników zarządzono i ogłoszono w Niniwie co

następuje: "Ludzie i zwierzęta, bydło i trzoda niech nic nie jedzą, niech się

nie pasą i wody nie piją.

Jon 3,08 Niech obloką się w wory - "ludzie i zwierzęta" - niech żarliwie wołają do Boga!

Niech każdy odwróci się od swojego złego postępowania i od nieprawości,

którą [popełnia] swoimi rękami.

Jon 3,09 Kto wie, może się odwróci i ulituje Bóg, odstąpi od zapalczywości swego

gniewu, a nie zginiemy?"

Jon 3,10 Zobaczył Bóg czyny ich, że odwrócili się od swojego złego postępowania.

I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie

zesłał jej.

Rozdział 4

Jon 4,01 Nie podobało się to Jonaszowi i oburzył się.

Jon 4,02 Modlił się przeto do Pana i mówił: "Proszę, Panie, czy nie to właśnie mia

łem na myśli, będąc jeszcze w moim kraju? Dlatego postanowiłem uciec do

Tarszisz, bo wiem, żeś Ty jest Bóg łagodny i miłosierny, cierpliwy i pełen

łaskawości, litujący się nad niedolą.

Jon 4,03 Teraz Panie, zabierz, proszę, duszę moją ode mnie, albowiem lepsza dla mnie

śmierć niż życie".

Jon 4,04 Pan odrzekł: "Czy uważasz, że słusznie jesteś oburzony?" Jon 4,05 Jonasz wyszedł z miasta, zatrzymał się po jego stronie wschodniej, tam uczy

nił sobie szałas i usiadł w cieniu, aby widzieć, co się będzie działo w mieście. Jon 4,06 A Pan Bóg sprawił, że krzew rycynusowy wyrósł nad Jonaszem po to, by cień

1501 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 39 - Księga Jonasza Rozdział 4

był nad jego głową i żeby mu ująć jego goryczy. Jonasz bardzo się ucieszył

[tym] krzewem.

Jon 4,07 Ale z nastaniem brzasku dnia następnego Bóg zesłał robaczka, aby uszkodził

krzew, tak iż usechł.

Jon 4,08 A potem, gdy wzeszło słońce, zesłał Bóg gorący, wschodni wiatr. Słońce

prażyło Jonasza w głowę, tak że osłabł. Życzył więc sobie śmierci i mówił:

"Lepiej dla mnie umrzeć aniżeli żyć".

Jon 4,09 Na to rzekł Bóg do Jonasza: "Czy słusznie się oburzasz z powodu tego krze

wu?" Odpowiedział: "Słusznie gniewam się śmiertelnie".

Jon 4,10 Rzekł Pan: "Tobie żal krzewu, którego nie uprawiałeś i nie wyhodowałeś,

który w nocy wyrósł i w nocy zginął.

Jon 4,11 A czyż Ja nie powinienem mieć litości nad Niniwą, wielkim miastem, gdzie

znajduje się więcej niż sto dwadzieścia tysięcy ludzi, którzy nie odróżniają

swej prawej ręki od lewej, a nadto mnóstwo zwierząt?"

1502 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 40

Księga Micheasza

Rozdział 1

Mi 1,01 Słowo Pańskie skierowane do Micheasza z Moreszet za czasów Jotama, Acha

za i Ezechiasza, królów judzkich - to, co widział o Samarii i Jeruzalem. Mi 1,02 Słuchajcie, wszystkie narody, wsłuchuj się, ziemio, i to, co ją napełnia! Niech

"Pan" Bóg przeciw wam będzie świadkiem, Pan z pałacu swego świętego! Mi 1,03 Bo oto Pan wychodzi ze swego przybytku, zstąpi i deptać będzie po wynio

słościach ziemi.

Mi 1,04 Stopnieją pod Nim góry, rozdzielą się doliny jak wosk przed ogniem, jak wody

rozlane po stoku.

Mi 1,05 Wszystko to z powodu występku Jakuba i grzechów domu Judy. Jaki wystę

pek Jakuba? Czy nie Samaria? Co za grzech domu Judy? Czy nie Jeruzalem? Mi 1,06 "Przeto uczynię Samarię rumowiskiem na polu, miejscem pod uprawę winni

cy; kamienie jej stoczę w dolinę i obnażę jej fundamenty.

Mi 1,07 Wszystkie jej bożki będą potłuczone i cały jej dorobek w ogniu spalony.

Wszystkie jej posągi rozbiję w gruzy, bo z zapłaty nierządnicy są zgroma

dzone i w zapłatę nierządnicy się obrócą".

Mi 1,08 Przeto zawodzić będą i lamentować, chodzić boso i nago; jak szakale uczynią

zawodzenie i lament jak strusie.

Mi 1,09 Bo rana jej jest nieuleczalna; ach, dochodzi aż do Judy, dosięga bramy mego

ludu, aż do Jeruzalem!

Mi 1,10 W Gat [tego] nie ogłaszajcie, zgoła nie płaczcie, w Bet-Leafra tarzajcie się w

prochu!

Mi 1,11 Uchodź, mieszkanko Szafiru, w haniebnej nagości; mieszkanka Saananu nie

wyjdzie, żałoba w Bet-Haesel pozbawi was schronienia.

Mi 1,12 Jak mieszkanka Marotu ma oczekiwać szczęścia, skoro zstępuje nieszczęście

1503

Księga 40 - Księga Micheasza Rozdział 2

od Pana do bramy Jeruzalem?

Mi 1,13 Zaprzęgnij rumaki do wozu, mieszkanko Lakisz, któraś była początkiem grze

chu dla Córy Syjonu, bo w tobie znalezione są występki Izraela! Mi 1,14 Przeto dasz wiano dla Moreszet-Gat, domy Akzibu będą omamieniem dla

królów izraelskich.

Mi 1,15 Zdobywcę sprowadzę także na ciebie, mieszkanko Mareszy; aż do Adullam

przybędzie chwała Izraela.

Mi 1,16 Wyrywaj włosy - i zgól je - nad dziećmi, twoją radością; rozszerz łysinę jak

to jest u sępa, bo pójdą one w niewolę daleko od ciebie.

Rozdział 2

Mi 2,01 Biada tym, którzy planują nieprawość i obmyślają zło na swych łożach! Gdy

świta poranek, wykonują je, bo jest ono w mocy ich rąk.

Mi 2,02 Gdy pożądają pól, zagarniają je, gdy domów - to je zabierają; biorą w niewolę

męża wraz z jego domem, człowieka z jego dziedzictwem.

Mi 2,03 Przeto tak mówi Pan: "Oto Ja zamierzam [zesłać] na to plemię niedolę, od

której nie uchylicie waszych karków i nie będziecie dumnie chodzić, bo będzie

to czas nieszczęścia.

Mi 2,04 W owym dniu wygłoszą przeciw wam satyrę, podniosą wielki lament, mówiąc:

"Jesteśmy ograbieni do szczętu!" Dział mego ludu przemierzony sznurem, i

nie ma, kto by go przywrócił; pola nasze przydzielono grabieżcy. Mi 2,05 Przeto nie będziesz mieć nikogo, kto by rzucał sznurem na dział w zgroma

dzeniu Pańskim".

Mi 2,06 "Nie przepowiadajcie! Niech przepowiadają oni! Nigdy nie będą przepowia

dać w ten sposób: "Sromota nie będzie oddalona".

Mi 2,07 Czyż miałby być przeklęty dom Jakuba? Czyż skory do gniewu jest Duch

Pański, czy takie Jego postępowanie? Czyż słowa Jego nie są życzliwe dla

ludu swego izraelskiego?"

Mi 2,08 Lecz wy jesteście wrogami mego ludu, powstajecie przeciwko miłującym po

kój; wyrywacie płaszcz spokojnym przechodniom, którzy czują odrazę do

walki.

Mi 2,09 Kobiety ludu mego wyrzucacie z ich miłych domów; dzieciom ich odbieracie

chwałę moją na zawsze.

Mi 2,10 "Wstańcie i uchodźcie, bo tu nie jest wasze miejsce spoczynku". Z powodu

nieczystości będziecie zniszczeni, i to zniszczeniem bolesnym.

Mi 2,11 Jeśli człowiek żyjący próżnością i fałszem tak kłamie: "Będę ci prorokował o

winie i sycerze", ten staje się prorokiem tego ludu.

Mi 2,12 Zaprawdę zgromadzę ciebie całego, Jakubie! Zbiorę w jedno Resztę Izraela,

1504 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 40 - Księga Micheasza Rozdział 4

umieszczę go razem jak owce w ogrodzeniu, jak trzodę w środku pastwiska,

i będzie gwarno z powodu mnóstwa ludzi.

Mi 2,13 Wystąpi przewodnik przed nimi, przebiją i przejdą bramę, i wyjdą przez nią;

ich król pójdzie przed nimi, Pan na ich czele.

Rozdział 3

Mi 3,01 Potem rzekłem: Słuchajcie, proszę, książęta Jakuba i wodzowie domu Izraela!

Czy nie waszą jest rzeczą znać sprawiedliwość?

Mi 3,02 Wy, którzy macie w nienawiści dobro, a miłujecie zło, którzy zdzieracie z

nich skórę, a ciało ich aż do kości.

Mi 3,03 Bo ci, którzy jedzą ciało mego ludu i skórę z niego zdzierają, a kości mu łamią

i tną na kawałki, jak w garnku, jak mięso w środku kotła,

Mi 3,04 wołać będą wówczas do Pana, ale im nie odpowie, lecz zakryje wówczas ob

licze swe przed nimi za występki, które popełnili.

Mi 3,05 Tak mówi Pan przeciw prorokom, którzy zwodzą mój lud, którzy, gdy mają

usta pełne, głoszą pokój, a jeśli kto nic nie włoży w ich usta, ogłoszą wojnę

przeciw niemu.

Mi 3,06 Przeto noc będzie dla was bez widzenia i ciemność dla was bez wieszczby;

zajdzie słońce nad prorokami i zaćmi się dzień nad nimi.

Mi 3,07 Zawstydzą się wtedy widzący, wieszczkowie się zarumienią, i zasłonią wszyscy

swe brody, bo nie będzie Bożej odpowiedzi.

Mi 3,08 Ja zaś zaprawdę pełen jestem mocy Ducha Pańskiego, sprawiedliwości i mę

stwa, abym ogłaszał Jakubowi jego występki, grzech jego - Izraelowi. Mi 3,09 Słuchajcież tego, książęta domu Jakuba i wodzowie domu Izraela! Wy, którzy

brzydzicie się sprawiedliwością i przekręcacie wszystko, co proste. Mi 3,10 Wy, którzy krwią budujecie Syjon, a nieprawością Jeruzalem. Mi 3,11 Książęta jego sądzą za podarunki, rozstrzygają kapłani jego za zapłatę, pro

rocy jego wieszczą za pieniądze, powołują się jednak na Pana, mówiąc: "Czyż

Pan nie jest wśród nas? Nie spadnie na nas nieszczęście".

Mi 3,12 Przeto z powodu was Syjon będzie jak pole zorany, Jeruzalem rumowiskiem

się stanie, a góra świątyni - szczytem zalesionym.

Rozdział 4

Mi 4,01 Stanie się na końcu czasów: będzie ustanowiona góra domu Pańskiego, utwierdzona na wierzchu gór, a wystrzeli ponad pagórki. I popłyną do niej ludy.

1505 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 40 - Księga Micheasza Rozdział 5

Mi 4,02 Pójdą liczne narody i powiedzą: "Chodźcie, wstąpmy na górę Pańską, do

domu Boga Jakubowego, niech nas nauczy dróg swoich, byśmy chodzili Jego

ścieżkami", bo z Syjonu wyjdzie nauka i słowo Pańskie z Jeruzalem. Mi 4,03 Będzie On rozjemcą między licznymi ludami i wyda wyroki na narody po

tężne, odległe; i przekują miecze swe na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy.

Naród przeciwko narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zapra

wiać do wojny,

Mi 4,04 lecz każdy będzie siadywał pod swą winoroślą i pod swym drzewem figowym;

i nie będzie tego, kto by niepokoił, bo usta Pana Zastępów przemówiły. Mi 4,05 Choćby wszystkie ludy występowały, każdy w imię swego boga, my jednak

występować będziemy w imię Pana, Boga naszego, zawsze i na wieki. Mi 4,06 W owym dniu - wyrocznia Pana - zbiorę chromych, zgromadzę wygnańców i

tych, których utrapiłem.

Mi 4,07 Chromych uczynię Resztą, a wyrzutków - narodem mocnym. I będzie królo

wał Pan nad nimi na górze Syjon, odtąd i aż na zawsze.

Mi 4,08 A ty, Wieżo Trzody, Ostojo Córy Syjonu, do ciebie dawna władza powróci,

władza królewska - do Córy Jeruzalem.

Mi 4,09 Czemu teraz tak szlochasz? Czy nie ma króla u ciebie albo zginęli twoi do

radcy, że chwycił cię ból jak rodzącą?

Mi 4,10 Wij się z bólu i jęcz jak rodząca, Córo Syjonu, bo teraz musisz wyjść z miasta

i w polu zamieszkać. Pójdziesz aż do Babilonu, tam będziesz ocalona, tam

cię odkupi Pan z ręki twych nieprzyjaciół.

Mi 4,11 Zebrało się teraz przeciw tobie wiele narodów, które mówią: "Niech będzie

zbezczeszczona, niech się nasycą oczy nasze [ruiną] Syjonu!"

Mi 4,12 Ale one nie znają zamiarów Pana, planów Jego nie pojmują, że On je zgro

madził jak snopy na klepisku.

Mi 4,13 Wstań i młóć, Córo Syjonu! Bo róg twój uczynię z żelaza, a kopyta twoje

zrobię ze spiżu i zmiażdżysz ludy mnogie; obłożysz klątwą ich łupy dla Pana

i bogactwa ich dla Władcy całej ziemi.

Mi 4,14 Teraz zbieraj się w bandy, Córko band! Oblężenie przeciw nam zgotowano,

rózgą bić będą w policzek sędziego Izraela.

Rozdział 5

Mi 5,01 A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie mi

wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku,

od dni wieczności.

Mi 5,02 Przeto [Pan] wyda ich aż do czasu, kiedy porodzi mająca porodzić. Wtedy

reszta braci Jego powróci do synów Izraela.

1506 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 40 - Księga Micheasza Rozdział 6

Mi 5,03 Powstanie On i paść będzie mocą Pańską, w majestacie imienia Pana Boga

swego. Osiądą wtedy, bo odtąd rozciągnie swą potęgę aż po krańce ziemi. Mi 5,04 A Ten będzie pokojem. Jeśli Asyria wtargnie do naszego kraju, jeśli stąpać

będzie po naszych pałacach, wzbudzimy przeciw niej siedmiu pasterzy i ośmiu

książąt ludu.

Mi 5,05 I będą paść kraj Asyrii mieczem, a kraj Nimroda pałaszem. Tak ocali On nas

od Asyrii, gdy ona wtargnie do naszego kraju, gdy stąpać będzie w naszych

granicach.

Mi 5,06 Wówczas będzie Reszta Jakuba wśród wielu ludów jak rosa [zesłana] przez

Pana, jak obfity deszcz na trawę, które nie pokładają nadziei w człowieku

ani się na synów ludzkich nie oglądają.

Mi 5,07 Wówczas będzie Reszta Jakuba między narodami, wśród wielu ludów, jak

lew między zwierzętami lasu, jak lwiątko między trzodami owiec, co, gdy

przychodzi, tratuje i rozdziera, a nie ma takiego, kto by ocalił.

Mi 5,08 Ręka twoja zatriumfuje nad twymi wrogami, i wszyscy nieprzyjaciele twoi

będą wycięci.

Mi 5,09 "I w owym dniu - wyrocznia Pana - wyniszczę konie twoje spośród ciebie i

zniszczę twe rydwany.

Mi 5,10 Wytracę miasta twego kraju i zburzę wszystkie twoje twierdze. Mi 5,11 Odejmę czarodziejstwa z twej ręki i wieszczbiarzy już w tobie nie będzie. Mi 5,12 Wytracę spośród ciebie rzeźby twoje i stele i już nie będziesz oddawać pokłonu

dziełom swoich rąk.

Mi 5,13 Powyrywam spośród ciebie twe aszery i wyniszczę twoje posągi. Mi 5,14 Tak w gniewie i w uniesieniu dokonam pomsty nad narodami, które nie były

posłuszne"

Rozdział 6

Mi 6,01 Słuchajcie, proszę, tego, co Pan powiedział: "Stań, prawuj się wobec gór,

niech słuchają pagórki twego głosu!"

Mi 6,02 Słuchajcie, góry sporu Pańskiego, nakłońcie uszu, posady ziemi! Oto Pan ma

spór ze swym ludem i oskarżać będzie Izraela.

Mi 6,03 Ludu mój, cóżem ci uczynił? Czym ci się uprzykrzyłem? Odpowiedz Mi! Mi 6,04 Otom cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli wybawiłem ciebie i po

słałem przed obliczem twoim Mojżesza, Aarona i Miriam.

Mi 6,05 Ludu mój, wspomnij, proszę, co zamierzał Balak, król Moabu, a co mu od

powiedział Balaam, syn Beora? Co było od Szittim do Gilgal - żebyś poznał

zbawcze dzieła Pańskie".

Mi 6,06 "Z czym stanę przed Panem, i pokłonię się Bogu wysokiemu? Czy stanę przed

1507 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 40 - Księga Micheasza Rozdział 7

Nim z ofiarą całopalną, z cielętami rocznymi?

Mi 6,07 Czy Pan się zadowoli tysiącami baranów, miriadami potoków oliwy? Czy

trzeba, bym wydał pierworodnego mego za mój występek, owoc łona mego

za grzech mojej duszy?"

Mi 6,08 Powiedziano ci, człowiecze, co jest dobre. I czegoż żąda Pan od ciebie, jeśli

nie pełnienia sprawiedliwości, umiłowania życzliwości i pokornego obcowania

z Bogiem twoim?"

Mi 6,09 Głos Pana woła do miasta: "A mądrością jest bać się imienia Twojego":

"Słuchajcie rózgi i Tego, co ją ustanowił.

Mi 6,10 Czy mogę znieść skarby nieprawości i efę szczupłą, przeklętą? Mi 6,11 Czy usprawiedliwię szale niegodziwe, a w worku - fałszywe ciężarki, Mi 6,12 przez które bogacze jego pełni są zdzierstwa, a mieszkańcy jego wypowiadają

kłamstwa "i język w ich ustach jest zdradliwy?"

Mi 6,13 Ja sam więc zacząłem cię chłostać, pustoszyć ciebie za twoje grzechy. Mi 6,14 Będziesz jadł, lecz się nie nasycisz, bo czczość będzie w twoich wnętrzno

ściach. Będziesz unosił [mienie], lecz nie zdołasz ocalić, a co ocalisz, oddam

pod miecz.

Mi 6,15 Będziesz siał, lecz żąć nie będziesz; będziesz wytłaczał oliwę, lecz oliwą się

nie namaścisz; będziesz wyciskał moszcz, lecz nie będziesz pił wina. Mi 6,16 Przestrzegałeś ustaw Omriego i wszelkich praktyk domu Achaba. Postępowa

liście według ich rad, żebym cię oddał na spustoszenie, a mieszkańców [kraju]

na pośmiewisko, żebyście ponieśli hańbę mego ludu".

Rozdział 7

Mi 7,01 Biada mi, żem się stał jak pokłosie w lecie, jak resztki po winobraniu: nie ma

grona do zjedzenia ani wczesnej figi, której łaknę.

Mi 7,02 Wyginął z ziemi pobożny, prawego nie ma między ludźmi; wszyscy bez wy

jątku na krew czyhają, jeden na drugiego sieć nastawia.

Mi 7,03 Do złego - choćby obu rękoma; do czynienia dobrze książę żąda złota, sędzia

podarunku; dostojnik według swego upodobania rozstrzyga i wspólnie spra

wę przekręcają.

Mi 7,04 Najlepszy z nich - jak cierń, najsprawiedliwszy z nich - jak płot kolczasty.

Dzień stróżów twoich, nawiedzenia twego nadszedł; teraz padnie na nich po

płoch.

Mi 7,05 Nie ufajcie przyjacielowi, nie zawierzajcie powiernikowi, nawet przed tą, któ

ra spoczywa na twoim łonie, strzeż wrót ust swoich.

Mi 7,06 Bo syn znieważa ojca, córka powstaje przeciw swej matce, synowa przeciw

swej teściowej: nieprzyjaciółmi człowieka są jego domownicy.

1508 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 40 - Księga Micheasza Rozdział 7

Mi 7,07 Ale ja wypatrywać będę Pana, wyczekiwać na Boga zbawienia mojego: Bóg

mój mnie wysłucha.

Mi 7,08 Nie wesel się nade mną, nieprzyjaciółko moja; choć upadłem, powstanę, choć

siedzę w ciemnościach, Pan jest światłością moją.

Mi 7,09 Gniew Pański muszę znieść, bom zgrzeszył przeciw Niemu, aż rozsądzi moją

sprawę i przywróci mi prawo; wywiedzie mnie na światło, będę oglądał zbaw

cze Jego dzieła.

Mi 7,10 Gdy to ujrzy nieprzyjaciółka moja, wstydem się okryje ta, która mówiła do

mnie: "Gdzie jest Pan, twój Bóg?" Oczy moje patrzeć będą na nią: teraz

będzie zdeptana jak błoto uliczne.

Mi 7,11 Oto dzień odbudowy twych murów! W owym dniu granica [twoja] będzie

sięgać daleko.

Mi 7,12 W owym dniu aż do ciebie przyjdą od Asyrii - aż po Egipt i od Tyru - aż po

Rzekę, i od morza do morza, i do góry do góry.

Mi 7,13 Lecz ziemia będzie na spustoszenie z powodu jej mieszkańców, przez owoc

ich postępków.

Mi 7,14 Paś lud Twój laską Twoją, trzodę dziedzictwa Twego, co mieszka samotnie

w lesie - pośród ogrodów. Niech wypasają Baszan i Gilead jak za dawnych

czasów.

Mi 7,15 Jak za dni Twego wyjścia z ziemi egipskiej ukaż nam dziwy! Mi 7,16 Ujrzą przeto narody i będą zawstydzone mimo całej potęgi swojej; położą

rękę na usta, uszy ich będą głuche.

Mi 7,17 Proch lizać będą jak wąż, jak to, co pełza po ziemi; wyjdą dygocąc z warowni

swoich przed Pana, Boga naszego, drżeć będą i lęk odczuwać przed Tobą. Mi 7,18 Któryż Bóg podobny Tobie, co oddalasz nieprawość, odpuszczasz występek

Reszcie dziedzictwa Twego? Nie żywi On gniewu na zawsze, bo upodobał

sobie miłosierdzie.

Mi 7,19 Ulituje się znowu nad nami, zetrze nasze nieprawości i wrzuci w głębokości

morskie wszystkie nasze grzechy.

Mi 7,20 Okażesz wierność Jakubowi, Abrahamowi łaskawość, co poprzysiągłeś przod

kom naszym od najdawniejszych czasów.

1509 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 41

Księga Nahuma

Rozdział 1

Na 1,01 Wyrok na Niniwę. Księga widzenia Nahuma z Elkosz. Na 1,02 Zazdrosnym i mszczącym się Bogiem jest Pan; mścicielem jest Pan i Władcą

[pełnym] gniewu; Pan mści się nad swymi wrogami i długo się gniewa na

swoich nieprzyjaciół.

Na 1,03 Pan jest cierpliwy, ale i potężny siłą; a oczyszczając - nikogo nie zostawia bez

kary. Wśród burzy i wichru Jego droga, a chmury - pyłem nóg Jego. Na 1,04 On gromi morze i On je wysusza, i wszystkie rzeki zamienia w pustynię.

Omdlewa Baszan i Karmel i więdnie kwiat Libanu.

Na 1,05 Przed Nim drżą góry i pagórki się rozpływają; a ziemia trzęsie się od Jego

oblicza - i ląd, i wszyscy jego mieszkańcy.

Na 1,06 Któż się ostoi przed Jego zagniewaniem i kto wytrzyma Jego zapalczywość?

Gniew Jego wylewa się jak ogień; i rozpadają się przed Nim skały. Na 1,07 Dobry jest Pan, On obroną w dniu niedoli; zna tych, którzy Mu ufają. Na 1,08 Ale przez spotęgowany wylew zniszczy On jej miejsce. I wrogów swoich będzie

ścigał ciemnością.

Na 1,09c Po raz wtóry nie powstanie ucisk...

Na 1,09 Cóż - knujecie zło przeciw Panu? On sprawi zagładę.

Na 1,10 Bo jak ciernie razem splecione i jak pijacy winem upojeni, jak wyschłe rżysko

będą wyniszczeni.

Na 1,11 Z ciebie wyszedł ten, który umyślił zło przeciw Panu, planujący nikczemne

zamiary.

Na 1,12 Tak mówi Pan: Chociaż nietknięci są i tak liczni, będą jednak wytępieni i

zginą. Ciebie upokorzyłem - nie upokorzę cię więcej.

Na 1,13 A teraz złamię jego jarzmo, które jest na tobie, i porozrywam twe więzy.

1510

Księga 41 - Księga Nahuma Rozdział 3

Na 1,14 I Pan rozkazał przeciw tobie: Imię twoje nie będzie już miało potomstwa, z domu boga twego usunę rzeźby i odlewy, uczynię ci grób, boś nikczemny.

Rozdział 2

Na 2,01 Oto na górach stopy zwiastuna ogłaszającego pokój. Święć, Judo, twe uroczy

stości, wypełniaj twe śluby, bo nie przejdzie już więcej po tobie nikczemnik,

całkowicie został zgładzony.

Na 2,02 Bo przywrócił Pan świetność Jakuba, jak świetność Izraela, ponieważ łupież

cy ich splądrowali i wyniszczyli ich latorośle.

Na 2,03 Pogromca nadciąga przeciwko tobie. Strzeż twierdzy; nadzoruj drogę, wzmoc

nij biodra, rozwiń jak najbardziej siłę.

Na 2,04 Tarcze jego bohaterów lśnią czerwienią, wojownicy w szkarłat ubrani; ogniem

stali iskrzą się wozy, w dniu jego przygotowania; a włócznie ich się porusza

ją.

Na 2,05 Po gościńcach szaleją rydwany, przewracają się na błoniach; widok ich - niby

pochodnie, przejeżdżają jak błyskawice.

Na 2,06 Zwołuje on swoich wojowników; potknęli się w swoim pochodzie: spieszą do

jej murów, lecz przygotowano już dach oblężniczy.

Na 2,07 Śluzy rzeczne się otworzyły, a pałac jest przerażony.

Na 2,08 I władczyni obnażona - będzie uprowadzona, gdy niewolnice jej wzdychające

żałośnie jakby głosem gołębic - biją się w piersi.

Na 2,09 I stała się Niniwa jak zbiorowisko wód - wody jej się rozpływają. "Zatrzy

majcie się, zatrzymajcie!" Lecz nikt się nie odwraca.

Na 2,10 "Rozchwyćcie srebro, rozchwyćcie złoto!", bo nie ma końca ten zasób... nad

miar wszelkich kosztowności.

Na 2,11 Pustkowie i bezludzie, i zniszczenie, i serce omdlewające, i chwiejące się ko

lana, i skurcz we wszystkich biodrach; a twarze wszystkich utraciły krasę. Na 2,12 Gdzież [teraz] jaskinia lwów i owo żerowisko lwiątek, gdzie chodził lew, lwica

i szczenię lwie, a nikt nie trwożył.

Na 2,13 Lew dosyć rozszarpał [ofiar] dla swoich szczeniąt i nadusił dla swoich lwic, i

wypełnił zdobyczą swe nory, a legowiska swoje grabieżą.

Na 2,14 "Oto Ja przeciw tobie! - wyrocznia Pana Zastępów - i puszczę z dymem twe

rydwany, a lwiątka twoje miecz pochłonie, i wykorzenię z ziemi twój łup, i

nie będzie więcej słychać głosu twoich posłów".

1511 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 41 - Księga Nahuma Rozdział 3

Rozdział 3

Na 3,01 Biada miastu krwawemu! Całe kłamliwe i grabieży pełne, a nie ustaje rabu

nek.

Na 3,02 Trzask biczów i głos turkotu kół, i konie galopujące, i szybko jadące rydwany. Na 3,03 Jeźdźcy szturmujący, i połysk mieczy, i lśnienie oszczepów. I mnóstwo po

ległych, i moc trupów, i bez końca ciał martwych... tak że o zwłoki ich się

potykają.

Na 3,04 Skutkiem mnóstwa nierządów ladacznicy pełnej wdzięku, władczyni czarów,

która uwodziła narody swymi nierządami, a plemiona swoimi czarami; Na 3,05 "Oto Ja przeciw tobie! - wyrocznia Pana Zastępów! - i podniosę twe szaty na

oblicze twoje, i ukażę narodom twą nagość, a królestwom - twą sromotę. Na 3,06 I rzucę na ciebie obrzydliwości, i zelżę ciebie, i wystawię cię na widowisko". Na 3,07 I każdy, kto cię ujrzy, oddali się od ciebie, i zawoła: "Spustoszona Niniwa!"

Któż ulituje się nad nią? Gdzie mam szukać pocieszycieli dla ciebie? Na 3,08 Czyżeś lepsza niż No-Amon, które osiadło między rzekami - wody dokoła

niego - a wałem jego było morze i wody jego murem.

Na 3,09 Kusz był jego siłą i Egipt; i nie miało ono granic. Put i Libijczycy nieśli ci

pomoc.

Na 3,10 Lecz i ono w niewolę poszło - na wygnanie; nawet niemowlęta jego roztrza

skiwano na rogach wszystkich ulic; o jego zaś najznakomitszych rzucano losy

i wszystkich jego dostojników zakuto w kajdany.

Na 3,11 Także i ty upojona będziesz i zamroczona; również ty będziesz szukała ochro

ny przed wrogiem.

Na 3,12 Wszystkie warownie twoje - to drzewa figowe z wczesnymi owocami; gdy się

je potrząśnie, wpadną do ust spożywającego.

Na 3,13 Oto lud twój: kobiety pośród ciebie; nieprzyjaciołom twoim staną otworem

bramy twego kraju; ogień strawi twoje zawory.

Na 3,14 Naczerp wody na czas twojego oblężenia. Umocnij twoje szańce. Wejdź w

błoto i ugniataj glinę; weź formę ceglaną.

Na 3,15 Tam pochłonie cię ogień, wytnie cię miecz, pożre cię jak szarańcza; rozmnóż

się jak chrząszcz, rozmnóż się jak konik polny.

Na 3,16 Rozmnożyłaś swoich kupców ponad gwiazdy niebios; szarańcza wykluje się z

oprzędu i uleci.

Na 3,17 Stróże twoi jak szarańcza, a twoi urzędnicy jak mnóstwo koników polnych,

które osiadają na murach w czasie zimna; wschodzi słońce, a odlatują, i nie

wiadomo, gdzie ich miejsce.

Na 3,18 Drzemią pasterze twoi, "królu asyryjski"; zasnęli twoi mocarze - lud twój

rozproszył się po górach, i nie ma, kto by [go] zgromadził.

Na 3,19 Nie ma lekarstwa na twoją klęskę, nieuleczalna jest twoja rana. Wszyscy,

1512 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 41 - Księga Nahuma Rozdział 3

którzy usłyszą wieść o tobie, w dłonie klaskać będą nad tobą; bo na kogóż nie przechodziła wciąż twoja niegodziwość?

1513 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 42

Księga Habakuka

Rozdział 1

Ha 1,01 Widzenie wieszcze, które miał prorok Habakuk.

Ha 1,02 Dokądże, Panie, wzywać Cię będę - a Ty nie wysłuchujesz? Wołać będę ku

Tobie: Krzywda [mi się dzieje]! - a Ty nie pomagasz?

Ha 1,03 Czemu każesz mi patrzeć na nieprawość i na zło spoglądasz bezczynnie? Oto

ucisk i przemoc przede mną, powstają spory, wybuchają waśnie. Ha 1,04 Tak więc straciła Tora moc swoją, sprawiedliwego sądu już nie ma; bezbożny

bowiem gnębi uczciwego, dlatego wyrok sądowy ulega wypaczeniu. Ha 1,05 Spójrzcie na ludy wokoło, a patrzcie pełni zdumienia i trwogi: gdyż Ja doko

nuję za dni waszych dzieła - nie dacie wiary, gdy wieść o nim przyjdzie. Ha 1,06 Oto powołam Chaldejczyków, lud dziki a gwałtowny, który przemierza ziemie

rozległe, aby zagarnąć siedziby nie swoje.

Ha 1,07 Trwogę budzi ten naród, dla niego przemoc jest prawem. Ha 1,08 Jego konie są bardziej rącze niż pantery, bardziej drapieżne niż wilki wie

czorem; jeźdźcy ich w pędzie gonią za łupem, zbliżają się szybko z daleka,

spadając na żer niby orzeł.

Ha 1,09 Wszyscy oni idą pełni żądzy mordu, a ich spojrzenia są jak wiatr palący;

gromadzą jeńców niby ziarna piasku.

Ha 1,10 Królowie są dla nich przedmiotem szyderstwa, a pośmiewiskiem stają się

władcy; twierdze zaś wszystkie to dla nich igraszka, sypią szańce i biorą je

szturmem.

Ha 1,11 Potem zawraca [jak] wiatr i odchodzi: przestępcą jest ten, kto ubóstwia swą

siłę.

Ha 1,12 Czyż nie jesteś odwieczny, o Panie, Boże mój Święty, który nie umierasz? Na

sąd go przeznaczyłeś, o Panie, Skało moja, zachowałeś dla wymiaru kary.

1514

Księga 42 - Księga Habakuka Rozdział 2

Ha 1,13 Zbyt czyste oczy Twoje, by na zło patrzyły, a nieprawości pochwalać nie

możesz. Czemu jednak spoglądasz na ludzi zdradliwych i milczysz, gdy bez

bożny połyka uczciwszego "od siebie"?

Ha 1,14 Obchodzi się on z ludźmi jak z rybami morskimi, jak z pełzającymi zwierzę

tami, którymi nikt nie rządzi.

Ha 1,15 Wszystkich łowi na wędkę, zagarnia swoim niewodem albo w sieci gromadzi

- krzycząc przy tym z radości.

Ha 1,16 Przeto ofiarę składa swojej sieci, pali kadzidło niewodowi swemu, bo przez

nie zdobył sobie łup bogaty, a pożywienie jego stało się obfite.

Ha 1,17 Ciągle na nowo zarzuca swe sieci, mordując ludy bez litości.

Rozdział 2

Ha 2,01 Na moich czatach stać będę, udam się na miejsce czuwania, śledząc pilnie,

by poznać, co On powie do mnie, jaką odpowiedź da na moją skargę. Ha 2,02 I odpowiedział Pan tymi słowami: "Zapisz widzenie, na tablicach wyryj, by

można było łatwo je odczytać.

Ha 2,03 Jest to widzenie na czas oznaczony, lecz wypełnienie jego niechybnie nastąpi:

a jeśli się opóźnia, ty go oczekuj, bo w krótkim czasie przyjdzie niezawodnie. Ha 2,04 Oto zginie ten, co jest ducha nieprawego, a sprawiedliwy żyć będzie dzięki

swej wierności".

Ha 2,05 Zaiste, bogactwo oszukuje; a człowiek pyszny nie zazna spokoju: traci rozsą

dek i spokój; gardziel szeroko rozwiera jak Szeol i jak śmierć nigdy nie jest

nasycony; choć zebrał ludy wszystkie wokół siebie, wszystkie narody przy

sobie połączył.

Ha 2,06 Czyż one go nie wezmą za przedmiot szyderstwa, piosenki i wiersze na niego

ułożą? Powiedzą: "Biada temu, co mienie cudze zabiera"..." i obciąża się za

stawem zbyt wielkim!"

Ha 2,07 Czyż nie powstaną nagle wierzyciele twoi i nie obudzą się twoi dręczyciele

a ty się staniesz ich łupem?

Ha 2,08 Ponieważ złupiłeś liczne narody, złupią i ciebie pozostałe ludy - z powodu

rozlewu krwi ludzkiej i gwałtów dokonanych w kraju przeciwko miastu i jego

mieszkańcom.

Ha 2,09 Biada ciągnącemu dla domu swego zysk nieprawy, aby zbudować wysoko swe

gniazdo i tym sposobem uniknąć nieszczęścia!

Ha 2,10 Postanowiłeś na hańbę swojemu domowi - wytracić liczne narody, przeciw

życiu własnemu tym grzesząc.

Ha 2,11 Kamień ze ściany zawoła, a belka budowy mu zawtóruje: Ha 2,12 "Biada temu, co miasto na krwi przelanej buduje, a gród umacnia nieprawo

1515 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 42 - Księga Habakuka Rozdział 3

ścią!"

Ha 2,13 Czyż nie jest to wolą Pana Zastępów, że ludy dla ognia pracują i darmo się

trudzą narody?

Ha 2,14 Albowiem kraj się napełni znajomością chwały Pana, jak wody napełniają

morze.

Ha 2,15 Biada temu, co zmusza bliźniego do picia, pucharem swego jadu go upaja, by

się przyglądać jego nagości.

Ha 2,16 Nasyciłeś się hańbą, nie chwałą, upij się sam i pokaż swe nieobrzezanie; bo

ciebie dosięgnie kielich [podany] przez prawicę Pańską, a wstyd pokryje całą

twoją sławę.

Ha 2,17 Spadnie na ciebie krzywda Libanu, rzeź zwierząt napełni cię strachem: z po

wodu rozlewu krwi ludzkiej i gwałtów dokonanych w kraju przeciwko miastu

i jego mieszkańcom.

Ha 2,19 Biada temu, co mówi: "Obudź się!" - do drzewa, i - "Podnieś się!" - do nie

mego głazu! Okryte one złotem i srebrem, lecz ducha wcale w nich nie ma. Ha 2,18 Cóż może posąg, który rzeźbiarz czyni, obraz z metalu, fałszywa wyrocznia

- że w nich to twórca nadzieję pokłada, gdy wykonuje swoje nieme bogi? Ha 2,20 Lecz Pan mieszka w świętym domu swoim, niechaj zamilknie przed Nim cała

ziemia.

Rozdział 3

Ha 3,01 Modlitwa błagalna proroka Habakuka, na wzór lamentacji: Ha 3,02 Usłyszałem, o Panie, Twoje orędzie, zobaczyłem, o Panie, Twe dzieło. Gdy

czas nadejdzie, niech ono odżyje, gdy czas nadejdzie, pozwól nam je poznać,

w zapale gniewu pomnij na swą litość!

Ha 3,03 Bóg przychodzi z Temanu, Święty z góry Paran. Majestat Jego okrywa nie

biosa, a ziemia pełna jest Jego chwały.

Ha 3,04 Wspaniałość Jego podobna do światła, promienie z rąk Mu tryskają, w nich

to ukryta moc Jego.

Ha 3,05 Zaraza idzie przed Jego obliczem, w ślad za Nim gorączka śmiertelna. Ha 3,06 Gdy On występuje, trzęsie się ziemia i drżą narody pod Jego spojrzeniem;

rozpadają się góry prastare, uniżają pagórki odwieczne, te ścieżki Jego od

pradawnych czasów.

Ha 3,07 Widzę klęską dotknięte mieszkania Kuszanu, chwiejące się namioty ziemi Ma

dian.

Ha 3,08 Czy na rzeki gniewasz się, Panie? Czy na rzeki [wybuchł] gniew Twój? Czy na

morze - Twoja zapalczywość, że wsiadasz na swoje konie, na swoje rydwany

zwycięskie?

1516 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 42 - Księga Habakuka Rozdział 3

Ha 3,09 Łuk Twój obnażony, a kołczan pełen strzał, dla rzek otwierasz ziemię. Ha 3,10 Na widok Twój trzęsą się góry, ulewa deszczu runęła. Wielka Otchłań głos

swój podniosła, wysoko uniosła swe ręce.

Ha 3,11 Słońce i księżyc stoją w swoim miejscu z powodu blasku lecących Twych

strzał i jasności lśnienia Twej dzidy.

Ha 3,12 Rozgniewany kroczysz po ziemi, w zapalczywości swej depczesz narody. Ha 3,13 Wyszedłeś w celu ocalenia swego ludu, w celu wybawienia Twego pomazańca.

Zburzyłeś dom bezbożnego, odsłoniłeś fundament aż do nagiej skały. Ha 3,14 Przeszyłeś strzałami wodza ich wojska, które naciera, aby nas zgubić - radu

jąc się jak ten, co w ukryciu wyniszcza biednego.

Ha 3,15 W morze wdeptałeś jego konie, w kipiącą topiel wód mnogich. Ha 3,16 Usłyszałem i serce moje struchlało, na głos ten zadrżały me wargi, przenikła

trwoga me kości, kroki się moje zachwiały. W spokoju jednak wyglądam dnia

utrapienia, który nadchodzi na lud, co nas gnębi.

Ha 3,17 Drzewo figowe wprawdzie nie rozwija pąków, nie dają plonu winnice, zawiódł

owoc oliwek, a pola nie dają żywności, choć trzody owiec znikają z owczarni

i nie ma wołów w zagrodach.

Ha 3,18 Ja mimo to w Panu będę się radować, weselić się będę w Bogu, moim Zba

wicielu.

Ha 3,19 Pan Bóg - moja siła, uczyni nogi moje podobne jelenim, wprowadzi mnie na

wyżyny.

1517 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 43

Księga Sofoniasza

Rozdział 1

So 1,01 Słowo Pańskie, które zostało skierowane do Sofoniasza, syna Kusziego, syna

Gedaliasza, syna Amariasza, syna Ezechiasza, za dni Jozjasza, syna Amona,

króla judzkiego.

So 1,02 Całkowicie usunę wszystko z powierzchni ziemi - wyrocznia Pana: So 1,03 Usunę ludzi i bydło, usunę ptactwo powietrzne i ryby morskie, i zgorszenia

wraz z bezbożnymi; i wytępię człowieka z oblicza ziemi - wyrocznia Pana. So 1,04 I wyciągnę rękę przeciwko Judzie, i przeciw wszystkim mieszkańcom Jeruza

lem; i wytępię z tego miejsca pozostałości Baala, i imiona sług bałwochwal

czych wraz z kapłanami.

So 1,05 [Wytępię] także tych, którzy na dachach oddają pokłon wojsku niebieskiemu,

i tych, którzy oddają pokłon, przysięgając na Pana i przysięgając [również]

na Milkoma,

So 1,06 i tych, którzy się odwracają od Pana, i którzy Go nie szukają, i nie pytają o

Niego.

So 1,07 Milczcie przed obliczem Pana Boga, gdyż bliski jest dzień Pański, bo już

przygotował Pan ofiarę, poświęcił swoich zaproszonych.

So 1,08 W dniu zaś ofiary Pańskiej Ja ześlę karę na książąt i synów królewskich, i

wszystkich, którzy się ubierają w szaty cudzoziemskie.

So 1,09 I w owym dniu ześlę karę na każdego, który butnie wstępuje na próg; na tych,

którzy napełniają dom swego Pana gwałtem i oszustwem.

So 1,10 I będzie owego dnia - wyrocznia Pana - głośne wołanie od Bramy Rybnej, i

lament z drugiej strony [miasta] oraz trzask wielki od strony pagórków. So 1,11 Narzekajcie, mieszkańcy Moździerza, bo wytępiony będzie cały lud Kanaanu;

wygładzeni zostaną wszyscy, którzy odważają srebro.

1518

Księga 43 - Księga Sofoniasza Rozdział 2

So 1,12 "Wówczas tak będzie": z pochodniami przeszukam Jeruzalem, i ześlę karę na

mężów zastygłych na swych drożdżach, którzy mówią w swych sercach: "Nie

uczyni Pan dobrze i źle nie uczyni".

So 1,13 Majętność ich będzie na łup wydana, a domy ich - na spustoszenie, i zbudują

domy, lecz nie będą mieszkali; zasadzą także winnice, ale nie będą pili z nich

wina.

So 1,14 Bliski jest wielki dzień Pański, bliski i rychły on bardzo; głos dnia Pańskiego

okrutny; wtedy z rozpaczy zakrzyknie i mocarz.

So 1,15 Dzień ów będzie dniem gniewu, dniem ucisku i utrapienia, dniem ruiny i

spustoszenia, dniem ciemności i mroku, dniem chmury i burzy,

So 1,16 dniem trąby i krzyku wojennego - przeciwko miastom obronnym i przeciw

basztom wysokim.

So 1,17 I udręczę ludzi, że chodzić będą jak niewidomi, ponieważ zawinili przeciwko

Panu; i krew ich jak kurz będzie rozpryskana, a ich szpik jak błoto. So 1,18 Ani ich srebro, ani ich złoto nie zdoła ich ocalić w dniu gniewu Pana, gdyż

ogień Jego zapalczywy strawi całą ziemię; bo dokona zagłady - zaiste strasz

nej - wszystkich mieszkańców ziemi.

Rozdział 2

So 2,01 Zbierzcie się! Zgromadźcie się! - narodzie bez wstydu So 2,02 pierwej nim zostaniecie odrzuceni jak plewa, co wnet ulatuje; zanim przyjdzie

na was zapalczywość gniewu Pańskiego, zanim przyjdzie na was dzień gniewu

Pańskiego.

So 2,03 Szukajcie Pana, wszyscy pokorni ziemi, którzy pełnicie Jego nakazy; szu

kajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory, może się ukryjecie w dzień gniewu

Pańskiego.

So 2,04 Bo Gaza będzie opuszczona, Aszkelon zaś w pustynię się obróci, Aszdod w

południe wypędzą i Ekron będzie zburzony.

So 2,05 Biada zamieszkującym wybrzeże morskie - narodowi Kreteńczyków! Słowo

Pańskie przeciwko wam; Kanaanie, ziemio filistyńska: "Zniszczę cię przez

brak mieszkańców".

So 2,06 I będzie wybrzeże morskie pastwiskiem - legowiskiem pasterzy i [miejscem]

na zagrody dla trzód.

So 2,07 Będzie także pas morski dla reszty z domu Judy: tam będą oni paśli swe

stada, w domach Aszkelonu będą się wieczorem wylegiwali, bo nawiedzi ich

Pan, Bóg ich, i odmieni ich los.

So 2,08 Słyszałem urąganie Moabu i bluźnierstwa synów Ammona, którymi lżyli mój

lud i wywyższali się w swoich granicach.

1519 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 43 - Księga Sofoniasza Rozdział 3

So 2,09 Dlatego: Na moje życie - wyrocznia Pana Zastępów, Boga Izraela: Moab

będzie jak Sodoma, a synowie Ammona jak Gomora: ziemią pokrzyw, usy

piskiem soli i pustynią na wieki. Reszta ludu mego ich złupi, a pozostali z

mego narodu przejmą ich posiadłości.

So 2,10 To ich spotka za ich pychę, lżyli bowiem i wynosili się ponad lud Pana Za

stępów.

So 2,11 Strasznym dla nich okaże się Pan, bo sprawi, że znikną wszystkie bóstwa zie

mi, i będą Mu oddawać pokłon: każdy z miejsca swego, wszystkie pogańskie

wybrzeża.

So 2,12 Także wy, Kuszyci, moim mieczem pobici będziecie.

So 2,13 I wyciągnie On rękę na północ, i zniszczy Asyrię, i obróci Niniwę w pustko

wie, w suchy step, jak pustynię.

So 2,14 I będą się wylegiwać w jej obrębie stada, wszelkie rodzaje zwierząt: tak pe

likan, jak jeż zanocują na głowicach jej kolumn. Sowa zaświszcze w otworze

okna, a kruk będzie na progu, bo cedrowe obicie zostanie zerwane. So 2,15 Oto wrzaskliwe miasto, które bezpiecznie mieszkało, które mówiło w swym

sercu: "Ja, i nikt więcej!" Jakże stało się pustkowiem, legowiskiem dzikich

zwierząt? Każdy, kto obok niego przechodzić będzie, zagwiżdże i ręką potrzą

śnie.

Rozdział 3

So 3,01 Biada buntowniczemu i splugawionemu miastu, co stosuje ucisk! So 3,02 Nie słucha głosu i nie przyjmuje ostrzeżenia, nie ufa Panu i nie przybliża się

do swego Boga.

So 3,03 Jego książęta są pośród niego lwami ryczącymi, sędziowie jego - wieczorem

wilkami, które nic do rana nie pozostawiają.

So 3,04 Prorocy jego są lekkomyślni - mężowie wiarołomni, jego kapłani zbezcześcili

świętość - pogwałcili Prawo.

So 3,05 Pan sprawiedliwy jest pośród niego, nie czyni niesprawiedliwości... Każdego

rana wydaje wyrok, nie zawodzi, skoro świta.

So 3,06 Wytraciłem narody, ich twierdze są zniszczone, spustoszyłem ich ulice, tak

że nie ma przechodnia; ogołocone są ich miasta, tak że nie ma nikogo, nie

ma mieszkańca.

So 3,07 Mówiłem: "Bój się Mnie jednak, przyjmij pouczenie! A tak nie zniknie sprzed

jej oczu wszystko to, za co ją ukarałem". Ale oni się pospieszyli znieprawić

wszystkie swoje czyny.

So 3,08 Przeto oczekujcie na Mnie - wyrocznia Pana - w dniu, gdy powstanę ja

ko oskarżyciel, bo postanowiłem zgromadzić narody, zebrać królestwa, aby

1520 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 43 - Księga Sofoniasza Rozdział 3

wylać na nie moje oburzenie, cały mój gniew zapalczywy, bo ogień mej żar

liwości pochłonie całą ziemię.

So 3,09 Wtedy bowiem przywrócę narodom wargi czyste, aby wszyscy wzywali imie

nia Pana i służyli Mu jednomyślnie.

So 3,10 Z tamtej strony rzek Kusz wielbiciele moi, Córa z moim rozproszonymi, dar

Mi przyniosą.

So 3,11 W dniu tym nie będziesz się wstydzić wszystkich twoich uczynków, przez któ

re dopuściłaś się względem Mnie niewierności; usunę bowiem wtedy spośród

ciebie pysznych samochwalców twoich i nie będziesz się więcej wywyższać na

świętej mej górze.

So 3,12 I zostawię pośród ciebie lud pokorny i biedny, a szukać będą schronienia w

imieniu Pana.

So 3,13 Reszta Izraela nie będzie czynić nieprawości ani mówić kłamstwa. I nie znaj

dzie się w ich ustach zwodniczy język, gdy paść się będą i wylegiwać, a nie

będzie nikogo, kto by [ich] przestraszył.

So 3,14 Wyśpiewuj, Córo Syjońska! Podnieś radosny okrzyk, Izraelu! Ciesz się i wesel

z całego serca, Córo Jeruzalem!

So 3,15 Oddalił Pan wyroki na ciebie, usunął twego nieprzyjaciela: król Izraela, Pan,

jest pośród ciebie, nie będziesz już bała się złego.

So 3,16 Owego dnia powiedzą Jerozolimie: "Nie bój się, Syjonie! Niech nie słabną twe

ręce!"

So 3,17 Pan, twój Bóg jest pośród ciebie, Mocarz - On zbawi, uniesie się weselem nad

tobą, odnowi swą miłość, wzniesie okrzyk radości,

So 3,18 "jak w dniu uroczystego święta". Zabiorę od ciebie niedolę, abyś już nie nosiła

brzemienia zniewagi.

So 3,19 Oto Ja sprawię [zagładę] wszystkim, którzy cię uciskali w owym czasie, a

zachowam chromych i wygnanych zgromadzę; i zgotuję z nich chwałę i sławę

na całej ziemi, gdzie doznawali zawstydzenia.

So 3,20 W owym czasie was przywiodę, w czasie, gdy was zgromadzę; albowiem dam

wam imię i chwałę u wszystkich narodów ziemi, gdy odmienię wasz los na

waszych oczach - mówi Pan.

1521 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 44

Księga Aggeusza

Rozdział 1

Ag 1,01 W drugim roku [rządów] króla Dariusza, w pierwszym dniu szóstego miesiąca

Pan skierował te słowa przez proroka Aggeusza do Zorobabela, syna Szeal

tiela, namiestnika Judy, i do arcykapłana Jozuego, syna Josadaka: Ag 1,02 "Tak mówi Pan Zastępów: Ten lud powiada: "Jeszcze nie nadszedł czas, aby

odbudowywać dom Pański".

Ag 1,03 "Wówczas Pan skierował te słowa przez proroka Aggeusza": Ag 1,04 Czy to jest czas stosowny dla was, by spoczywać w domach wyłożonych pły

tami, podczas gdy ten dom leży w gruzach?

Ag 1,05 Teraz więc - tak mówi Pan Zastępów: Rozważcie tylko, jak się wam wiedzie! Ag 1,06 Siejecie wiele, lecz plon macie lichy; przyjmujecie pokarm, lecz nie ma go

do sytości; pijecie, lecz nie gasicie pragnienia; okrywacie się, lecz się nie roz

grzewacie; ten, kto pracuje, aby zarobić, pracuje [odkładając] do dziurawego

mieszka!

Ag 1,07a Tak mówi Pan Zastępów:

Ag 1,08 Wyjdźcie w góry i sprowadźcie drewno, a budujcie ten dom, bym sobie w

nim upodobał i doznał czci - mówi Pan.

Ag 1,07b Rozważcie tylko, jak się wam wiedzie!

Ag 1,09 Wyglądaliście wiele, a oto macie mało, a kiedy [i to niewiele] znieśliście do

domu, Ja to rozproszyłem. Dlaczego tak się dzieje? - wyrocznia Pana Zastę

pów: Z powodu mego domu, który leży w gruzach, podczas gdy każdy z was

pilnie się troszczy o swój własny dom.

Ag 1,10 Dlatego niebiosa nad wami zatrzymały rosę, a ziemia nie dała swego urodza

ju.

Ag 1,11 Ja sprowadziłem bowiem suszę na ziemię i na góry, na pszenicę, na winne

1522

Księga 44 - Księga Aggeusza Rozdział 2

krzewy i na oliwki - na wszystko, cokolwiek może wydać rola, na ludzi i na

bydło, i na wszelką pracę rąk".

Ag 1,12 Zorobabel, syn Szealtiela, i arcykapłan Jozue, syn Josadaka, a także cała

Reszta ludu usłyszeli wówczas głos Pana Boga swego i słowa proroka Agge

usza - jako że wysłał go ich Pan Bóg - i lud przejął się lękiem przed Panem. Ag 1,13 Aggeusz zaś, wysłannik Pański, pełniąc to poselstwo Pańskie, przemówił do

ludu tymi słowami: "Ja jestem z wami! - wyrocznia Pana".

Ag 1,14 Pobudził więc Pan ducha Zorobabela, syna Szealtiela, namiestnika Judy, i

ducha arcykapłana Jozuego, syna Josadaka, a także ducha całej Reszty ludu;

przyszli więc i wzięli się do pracy przy domu swego Boga, Pana Zastępów, Ag 1,15 dnia dwudziestego czwartego szóstego miesiąca, w drugim roku [rządów] króla

Dariusza.

Rozdział 2

Ag 2,01 Dnia dwudziestego pierwszego siódmego miesiąca Pan skierował te słowa do

proroka Aggeusza:

Ag 2,02 "Powiedzże to Zorobabelowi, synowi Szealtiela, namiestnikowi Judy, i arcy

kapłanowi Jozuemu, synowi Josadaka, a także reszcie ludu:

Ag 2,03 Czy jest między wami ktoś, co widział ten dom w jego dawnej chwale? A jak

się on wam teraz przedstawia? Czyż nie wydaje się wam, jakby go w ogóle

nie było?

Ag 2,04 Teraz jednak nabierz ducha, Zorobabelu - wyrocznia Pana - nabierz ducha,

arcykapłanie Jozue, synu Josadaka, nabierz też ducha cały lud ziemi! - wy

rocznia Pana. Do pracy! Bo Ja jestem z wami, wyrocznia Pana Zastępów. Ag 2,05 Zgodnie z przymierzem, które zawarłem z wami, gdyście wyszli z Egiptu,

duch mój stale przebywa pośród was; nie lękajcie się!

Ag 2,06 Bo tak mówi Pan Zastępów: Jeszcze raz, [a jest to] jedna chwila, a Ja poruszę

niebiosa i ziemię, morze i ląd.

Ag 2,07 Poruszę wszystkie narody, tak że napłyną kosztowności wszystkich narodów,

i napełnię chwałą ten dom, mówi Pan Zastępów.

Ag 2,08 Do Mnie należy srebro i do Mnie złoto - wyrocznia Pana Zastępów Ag 2,09 Przyszła chwała tego domu będzie większa od dawnej, mówi Pan Zastępów;

na tym to miejscu Ja udzielę pokoju" - wyrocznia Pana Zastępów. Ag 2,10 Dnia dwudziestego czwartego dziewiątego [miesiąca], w drugim roku [rządów]

Dariusza Pan skierował te słowa do proroka Aggeusza:

Ag 2,11 "Tak mówi Pan Zastępów: Zapytaj no kapłanów o rozstrzygnięcie takiej kwe

stii:

Ag 2,12 Gdyby ktoś zawinął poświęcone mięso w róg swej szaty i dotknął tą szatą

1523 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 44 - Księga Aggeusza Rozdział 2

chleba albo gotowanej strawy, albo wina czy oliwy, albo w ogóle jakiegoś

pokarmu, czy wówczas on stanie się poświęcony?" Na to kapłani odrzekli:

"Nie".

Ag 2,13 Aggeusz więc pytał dalej: "Gdyby ktoś zanieczyszczony przez zmarłego do

tknął się którejś z tych rzeczy, czy będzie zanieczyszczona?" Na to kapłani

odrzekli: "Tak".

Ag 2,14 Aggeusz zaś tak ciągnął dalej: "Tak to jest i z tym ludem, tak z tym narodem

przed moim obliczem - wyrocznia Pana. Tak też jest z każdym dziełem ich

rąk; nawet i to, co składają tam w ofierze, jest nieczyste.

Ag 2,15 Rozważcie tylko czasy obecne i minione. Zanim ułożono kamień na kamieniu

w świątyni Pańskiej,

Ag 2,16 jak się wam powodziło? Gdy się przyszło do stogu o dwudziestu [miarach],

było tam tylko dziesięć. Gdy się przyszło do tłoczni, by zaczerpnąć pięćdzie

siąt [miar], było ich tylko dwadzieścia.

Ag 2,17 To Ja dotknąłem was zwarzeniem zbóż od gorąca, posuchą i gradem, dotkną

łem wszelkie dzieło waszych rąk, a [jednak] nie było między wami [nawraca

jących] się do Mnie - wyrocznia Pana.

Ag 2,18 "Rozważcie tylko czasy obecne i przeszłe, od dnia dwudziestego czwartego

[miesiąca] dziewiątego do dnia, w którym położono [fundamenty] pod świą

tynię Pańską. Rozważcie tylko!"

Ag 2,19 Czy nasienie jest jeszcze w spichlerzu? [Nie]. Ale ani winorośl, ani drzewo

figowe, ani drzewo granatu, ani oliwka nie przyniosły jeszcze owocu. Od tego

dnia Ja będę wam błogosławił!"

Ag 2,20 Po raz drugi Pan skierował te słowa do Aggeusza dnia dwudziestego czwar

tego [tego] miesiąca:

Ag 2,21 "Powiedz to namiestnikowi Judy Zorobabelowi: Ja poruszę niebiosa i ziemię, Ag 2,22 przewrócę trony królestw i pokruszę potęgę władczych narodów, przewrócę

rydwan i jego woźnicę; padną konie i ich jeźdźcy, każdy polegnie od miecza

swego brata.

Ag 2,23 W tym dniu - wyrocznia Pana Zastępów - wezmę ciebie, sługo mój, Zoroba

belu, synu Szealtiela - wyrocznia Pana - i uczynię z ciebie jakby sygnet, bo

sobie upodobałem w tobie" - wyrocznia Pana Zastępów.

1524 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45

Księga Zachariasza

Rozdział 1

Za 1,01 Ósmego miesiąca, w drugim roku panowania Dariusza, Pan skierował to sło

wo do proroka Zachariasza, syna Berekiasza, syna Iddo:

Za 1,02 "Pan był bardzo zagniewany na waszych przodków.

Za 1,03 Powiedz im więc: Tak mówi Pan Zastępów: Nawróćcie się do Mnie - wyrocz

nia Pana Zastępów - a Ja nawrócę się do was - mówi Pan Zastępów. Za 1,04 Nie bądźcie jak wasi przodkowie, których napominali dawniejsi prorocy: "Po

rzućcie drogi złe i swoje złe czyny - wyrocznia Pana Zastępów". Ale oni nie

usłuchali i zlekceważyli Mnie - mówi Pan.

Za 1,05 Gdzież są teraz wasi przodkowie? A może prorocy żyją wiecznie? Za 1,06 A jednak czyż słowa moje i moje rozkazy, które wydałem sługom moim, pro

rokom, nie spełniły się na waszych przodkach? I nawracając się, przyznali:

Jak zamierzył Pan Zastępów postąpić z nami stosownie do czynów i złości

naszych - tak wobec nas postąpił".

Za 1,07 Dwudziestego czwartego dnia miesiąca jedenastego, czyli miesiąca Szebat, w

drugim roku panowania Dariusza, Pan skierował to słowo do proroka Zacha

riasza, syna Berekiasza, syna Iddo.

Za 1,08 Miałem widzenie w nocy: Oto jakiś jeździec na koniu kasztanowatym stał

wśród mirtów w dolinie, a za nim konie kasztanowate, kare i białe. Za 1,09 Zapytałem: "Co to znaczy - panie mój?" Anioł, który mówił do mnie, odpo

wiedział: "Wyjaśnię ci ich znaczenie".

Za 1,10 W tej chwili odezwał się jeździec stojący wśród mirtów i odpowiedział tymi

słowami: "To są ci, których Pan posłał, aby obiegli ziemię".

Za 1,11 Lecz oni sami zwrócili się do anioła Pańskiego, który stał wśród mirtów, i

oznajmili: "Przeszliśmy ziemię wzdłuż i wszerz - a oto wszędzie panuje po

1525

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 2

kój".

Za 1,12 Wtedy anioł Pański zapytał tymi słowami: "Panie Zastępów, czy długo jesz

cze nie przebaczysz Jerozolimie i miastom Judy, na które gniewasz się już lat

siedemdziesiąt?"

Za 1,13 W odpowiedzi danej aniołowi, który mówił do mnie, słowa Pana zabrzmiały

zmiłowaniem i pociechą.

Za 1,14 Po czym anioł, który mówił do mnie, takie dał mi polecenie: "Rozgłaszaj, że

tak powiedział Pan Zastępów: Darzę Jeruzalem i Syjon ogromną miłością, Za 1,15 lecz gniew mój zaciążył nad narodami pysznymi, bo gdy Ja się gniewałem

tylko trochę, one przesadziły w karaniu.

Za 1,16 Dlatego tak mówi Pan: Ze zmiłowaniem wracam do Jeruzalem, dom mój tam

stanie znowu - wyrocznia Pana Zastępów - i sznur mierniczy będzie rozcią

gany w Jerozolimie.

Za 1,17 I to jeszcze głoś: Tak mówi Pan Zastępów: Miasta moje znowu zakwitną

dobrobytem, Pan pocieszy Syjon i znowu wybierze sobie Jeruzalem".

Rozdział 2

Za 2,01 Później podniósłszy oczy patrzyłem. I oto zobaczyłem cztery rogi. Za 2,02 "Co one oznaczają?" - zapytałem anioła, który mówił do mnie. A on odpo

wiedział: "To są rogi, które przygniotły Judę, "Izraela" i Jeruzalem". Za 2,03 Następnie pokazał mi Pan czterech rzemieślników.

Za 2,04 A kiedy zapytałem: "Do jakiej pracy oni spieszą?" - odpowiedział: "Tamte

rogi przygniotły Judę, tak iż nikt nie mógł podnieść głowy, ci zaś przyszli,

aby napełnić je trwogą i strącić rogi narodów, które powstały przeciw ziemi

judzkiej, aby ją zniszczyć".

Za 2,05 Później podniósłszy oczy patrzyłem. I oto zobaczyłem człowieka ze sznurem

mierniczym w ręku.

Za 2,06 "Dokąd idziesz?" - zapytałem. A on rzekł: "Chcę przemierzyć Jerozolimę,

aby poznać jej szerokość i długość".

Za 2,07 I wystąpił anioł, który do mnie mówił, a przed nim stanął inny anioł, Za 2,08 któremu on nakazał: "Spiesz i powiedz temu młodzieńcowi: Jerozolima pozo

stanie bez murów, gdyż tak wiele ludzi i zwierząt w niej będzie. Za 2,09 Ja będę dokoła niej murem ognistym - wyrocznia Pana - a chwała moja za

mieszka pośród niej".

Za 2,10 "Biada, biada! Uciekajcie z kraju północy - wyrocznia Pana. Na cztery strony

świata rozproszyłem was.

Za 2,11 Biada ci, chroń się, Syjonie, który jeszcze przebywasz w Babilonii". Za 2,12 Tak mówi Pan Zastępów, Przesławny, do narodów, które was ograbiły: "Kto

1526 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 4

was dotyka, dotyka źrenicy mojego oka.

Za 2,13 Już prawica moja nad nimi wyciągnięta i staną się łupem swoich niewolni

ków, a wy poznacie, że Pan Zastępów mnie posłał.

Za 2,14 Ciesz się i raduj, Córo Syjonu, bo już idę i zamieszkam pośród ciebie - wy

rocznia Pana.

Za 2,15 Wówczas liczne narody przyznają się do Pana i będą ludem Jego, i zamiesz

kają pośród ciebie, a ty poznasz, że Pan Zastępów mnie posłał do ciebie". Za 2,16 Tak więc Pan zawładnie Judą jako swoim dziedzictwem w Ziemi Świętej i

wybierze sobie znów Jeruzalem.

Za 2,17 Zamilknij, wszelkie ciało, przed obliczem Pana, bo już powstaje ze świętego

miejsca swego.

Rozdział 3

Za 3,01 Potem [Pan] ukazał mi arcykapłana Jozuego, który stał przed aniołem Pań

skim, a po jego prawicy stał szatan oskarżając go.

Za 3,02 [Anioł] Pański tak przemówił do szatana: "Pan zakazuje ci tego, szatanie,

zakazuje ci tego Pan, który wybrał Jeruzalem. Czyż nie jest on niby głownia

wyciągnięta z pożogi?"

Za 3,03 A Jozue, stojący przed aniołem, miał szaty brudne.

Za 3,04 I zwrócił się anioł do tych, którzy stali przed nim: "Zdejmijcie z niego brudne

szaty!" Do niego zaś rzekł: "Patrz - zdejmuję z ciebie twoją winę i przyodzie

wam cię szatą wspaniałą".

Za 3,05 I tak mówił jeszcze: "Włóżcie mu na głowę czysty zawój". I włożyli mu na

głowę czysty zawój, i przyodziali go wspaniale. A działo się to w obecności

anioła Pańskiego.

Za 3,06 Po czym anioł Pański napomniał uroczyście Jozuego:

Za 3,07 "Tak mówi Pan Zastępów: Jeżeli wytrwasz na moich drogach, jeżeli wierny

będziesz posłudze dla Mnie, uczynię cię przełożonym mojego domu i opieku

nem moich przedsionków i policzę cię w poczet tych, którzy tutaj stoją. Za 3,08 Arcykapłanie Jozue, słuchaj ty i twoi towarzysze, którzy są twoimi dorad

cami, gdyż przez tych mężów spełni się cudowna obietnica, albowiem ześlę

sługę mego - Odrośl.

Za 3,09 Patrz - oto kamień, który kładę przed Jozuem: na tym kamieniu jest siedem

oczu, Ja sam na nim wyrzeźbię napis i w jednym dniu zgładzę winę tego

kraju - wyrocznia Pana Zastępów.

Za 3,10 W owym dniu - wyrocznia Pana Zastępów - będziecie się wzajemnie zapra

szać, [by odpoczywać] w cieniu winorośli i drzew figowych".

1527 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 5

Rozdział 4

Za 4,01 Anioł, który mówił do mnie, zbudził mnie znowu, jak budzi się kogoś śpiące

go.

Za 4,02 I zapytał mnie: "Co widzisz?" Odpowiedziałem: Widzę świecznik, cały ze

złota, a u jego szczytu zbiornik, podtrzymujący siedem lamp, a każda lampa

ma siedem palników.

Za 4,03 I dwie oliwki stoją, jedna z prawej strony, a druga z lewej strony zbiornika. Za 4,04 Zapytałem anioła, który mówił do mnie: "Co to wszystko znaczy, panie mój?" Za 4,05 Anioł, który do mnie mówił, odpowiedział: "Nie wiesz, co to wszystko zna

czy?" Odrzekłem: "Nie, panie mój!"

Za 4,06 W odpowiedzi przemówił do mnie: "Oto słowo Pańskie do Zorobabela: Nie

siła, nie moc, ale Duch mój [dokończy dzieła] - mówi Pan Zastępów. Za 4,07 Czymże ty jesteś, góro wysoka, dla Zorobabela? On położy kamień na szczy

cie, wśród radosnych okrzyków: "Dzięki, dzięki za nią!"

Za 4,08 Potem Pan skierował do mnie to słowo:

Za 4,09 "Ręce Zorobabela położyły fundamenty tego domu i jego ręce go dokończą.

Po tym poznacie, że Pan Zastępów posłał mnie do was.

Za 4,10 Bo któż by lekceważył chwilę skromnego początku, skoro z radością patrzą na

pion ołowiany w ręku Zorobabela. Siedem owych [lamp] to oczy Pana, które

przypatrują się całej ziemi".

Za 4,11 I zwróciłem się do niego z takim zapytaniem: "Co oznaczają te dwie oliwki

z prawej i z lewej strony świecznika?

Za 4,12 Powtórnie tak go zapytałem: Co oznaczają te dwie gałązki oliwne, z których

złotymi rurkami płynie złota oliwa?"

Za 4,13 "Nie wiesz - odpowiedział mi - co one oznaczają?" Odrzekłem: "Nie, panie

mój!"

Za 4,14 I wyjaśnił: "To są dwaj pomazańcy, którzy stoją przed Panem całego świata".

Rozdział 5

Za 5,01 Potem znowu podniósłszy oczy patrzyłem. I oto [ukazał się] zwój latający. Za 5,02 I zapytał mnie [anioł]: "Co widzisz?" Odpowiedziałem: "Widzę zwój, długości

dwudziestu łokci i szerokości dziesięciu łokci, unoszący się w powietrzu". Za 5,03 Wytłumaczył mi znowu: "To jest przekleństwo, które zawisło nad całym

krajem. Według niego zostanie każdy złodziej i każdy krzywoprzysięzca stąd

wytępiony.

Za 5,04 Pozwolę mu działać - wyrocznia Pana Zastępów - a spadnie ono na dom

1528 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 6

złodzieja i na dom tego, kto fałszywą przysięgą bezcześci moje Imię, wtargnie

do wnętrza i w zgliszcza zamieni przyciesie i mury".

Za 5,05 Potem ukazał się anioł, który mówił do mnie, i rzekł: "Podnieś oczy i popatrz

na zbliżający się przedmiot".

Za 5,06 Zapytałem: "Co to jest?" Odpowiedział: "Zbliża się dzban". I dodał: "To

zresztą można zobaczyć w każdym zakątku świata".

Za 5,07 Potem podniosła się ołowiana pokrywa i zobaczyłem we wnętrzu dzbana

siedzącą kobietą.

Za 5,08 I rzekł: "To jest bezbożność", i zepchnął ją z powrotem do wnętrza dzbana,

a otwór zakrył ołowianą płytą.

Za 5,09 Potem podniósłszy oczy patrzyłem. I oto zobaczyłem dwie kobiety. Zbliżały

się na skrzydłach, rozpostartych na wietrze niby skrzydła bociana, i poniosły

dzban wysoko między niebem a ziemią.

Za 5,10 Zwróciłem się do anioła, który do mnie mówił, z zapytaniem: "Dokąd one

poniosą ten dzban?"

Za 5,11 Odpowiedział: "Do kraju Szinear, by tam zbudować dla niego dom. Tam

złożą dzban na ustalonej dla niego podstawie".

Rozdział 6

Za 6,01 Potem znowu podniósłszy oczy patrzyłem. I oto [zobaczyłem] cztery rydwany

wybiegające spomiędzy dwóch gór, a góry były miedziane.

Za 6,02 Pierwszy rydwan ciągnęły konie kasztanowate, drugi rydwan - konie kare, Za 6,03 białe konie - rydwan trzeci, wreszcie czwarty - konie srokate, silne. Za 6,04 Anioła zaś, który mówił do mnie, tak zapytałem: "Co one oznaczają, panie

mój?"

Za 6,05 I dał mi taką odpowiedź: "To wyruszają cztery wichry nieba, które się stawiły

przed Panem całej ziemi.

Za 6,06 Kare rumaki popędzą na północ, za nimi białe wyruszą, a srokate popędzą

na południe".

Za 6,07 Silne rumaki wychodziły, niecierpliwie rwąc się do biegu, by okrążyć ziemię.

I rozkazał: "Ruszajcie i obiegnijcie ziemię wokoło!" I popędziły na krańce

ziemi.

Za 6,08 Zawołał do mnie: "Patrz na te, które pędzą w kierunku północnym: one spra

wią, że Duch mój spocznie w krainie Północy".

Za 6,09 Pan skierował do mnie słowa:

Za 6,10 "Zbierz [dary] od wygnańców: od Cheldaja, Tobiasza i Jedajasza - ludzi z

wygnania. Udaj się więc dziś do domu Jozjasza, syna Sofoniasza, dokąd oni

przybyli z Babilonii.

1529 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 7

Za 6,11 Weź srebro i złoto, każ sporządzić koronę i uwieńcz nią głowę Jozuego, syna

Josadaka, arcykapłana.

Za 6,12 Powiedz mu tak: Tak mówi Pan Zastępów: Przyjdzie mąż, a imię jego Odrośl.

Na miejscu swoim wyrośnie i zbuduje świątynię Pańską.

Za 6,13 On zbuduje świątynię Pańską i będzie nosił odznaki majestatu. Jako panu

jący zasiądzie na tronie swoim. A kapłan również zasiądzie na swoim tronie.

Zgoda i jednomyślność połączy obydwóch".

Za 6,14 Korona niech będzie w świątyni Pańskiej pamiątką i znakiem łaski dla Chel

daja, Tobiasza, Jedajasza i dla synów Sofoniasza.

Za 6,15 Z dalekich stron przybędą ludzie i będą budować świątynię Pańską, i przeko

nacie się, że Pan Zastępów posłał mnie do was. A spełni się to, jeżeli pilnie

słuchać będziecie głosu Pana, Boga waszego.

Rozdział 7

Za 7,01 W czwartym roku panowania króla Dariusza, czwartego dnia miesiąca dzie

siątego, czyli Kislew, Pan skierował słowo do Zachariasza.

Za 7,02 Z Betel posłano Sar-Esera i Regem-Meleka z ich ludźmi, aby przebłagać Pa

na,

Za 7,03 a kapłanów ze świątyni Pana Zastępów oraz proroków zapytać: "Czy w piątym

miesiącu powinienem trwać w smutku i postach, jak to czyniłem dotychczas,

od wielu lat?"

Za 7,04 Pan Zastępów skierował do mnie to słowo:

Za 7,05 "Powiedz ludowi całego kraju i kapłanom: Jeżeli przez siedemdziesiąt lat po

ściliście w żałobie w piątym i siódmym miesiącu - czy pościliście ze względu

na Mnie?

Za 7,06 A kiedy jecie i pijecie - czy to nie dla siebie jecie i pijecie? Za 7,07 Czy nie znacie słów, które Pan głosił przez dawnych proroków, kiedy jeszcze

Jerozolima i okoliczne miasta tętniły życiem i kwitły pokojem, kiedy jeszcze

Negeb i Szefela były zamieszkane?"

Za 7,08 Potem Pan skierował to słowo do Zachariasza:

Za 7,09 "To mówi Pan Zastępów: Wydawajcie wyroki sprawiedliwe, okazujcie sobie

wzajemnie miłość i miłosierdzie.

Za 7,10 Nie krzywdźcie wdowy i sieroty, cudzoziemca i biednego! Nie żywcie w sercach

waszych złości względem bliźniego!"

Za 7,11 Ale oni nie chcieli słuchać. Przybrali postawę oporną i zatkali uszy, aby nie

słyszeć.

Za 7,12 Serca ich stały się twarde jak diament - nie zwracali uwagi na Prawo i na

słowa Pana Zastępów, którymi napominał przez Ducha swojego za pośred

1530 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 8

nictwem dawnych proroków. I Pan Zastępów zapłonął wielkim gniewem. Za 7,13 I tak się stało: "Ponieważ oni nie słuchali, kiedy wołałem - i Ja nie wysłu

cham, kiedy oni wołać będą - mówi Pan Zastępów.

Za 7,14 I rozproszyłem ich po wszystkich narodach, których dotychczas nie znali. Kraj

zaś po nich pozostaje pustynny, bez przechodnia. Tak doprowadzili kwitnący

kraj do ruiny".

Rozdział 8

Za 8,01 Pan Zastępów skierował następujące słowo:

Za 8,02 "Tak mówi Pan Zastępów: Zazdrosna miłość moja obejmuje Syjon i broni go

mój gniew potężny".

Za 8,03 To mówi Pan: "Powrócę znowu na Syjon i zamieszkam znowu w Jeruzalem.

I znowu Jeruzalem nazwą Miastem Wiernym, a górę Pana Zastępów - Górą

Świętą".

Za 8,04 Tak mówi Pan Zastępów: "I znowu staruszkowie i staruszki zasiądą na pla

cach Jeruzalem, wszyscy z laskami w ręku z powodu podeszłego wieku. Za 8,05 I zaroją się place miasta od bawiących się tam chłopców i dziewcząt". Za 8,06 Tak mówi Pan Zastępów: "Jeżeli uchodzić to będzie za coś niezwykłego w

oczach Reszty tego ludu w owych dniach, czy Ja również mam to uważać za

coś niezwykłego?" - wyrocznia Pana Zastępów.

Za 8,07 Tak mówi Pan Zastępów: "Oto Ja wybawię lud mój z krainy wschodu i z

krainy zachodu słońca.

Za 8,08 Sprowadzę ich i mieszkać będą w Jeruzalem. I będą moim ludem, a Ja będę

ich Bogiem, wiernym i sprawiedliwym".

Za 8,09 Tak mówi Pan Zastępów: "Niech nabiorą siły ręce, was, którzy w tych dniach

słuchaliście słów, jakie prorocy głosili, gdy zakładano fundamenty domu Pa

na Zastępów dla odbudowania świątyni.

Za 8,10 Albowiem dotychczas ani ludzie nie otrzymali wynagrodzenia za pracę, ani

zwierzęta. Każdy przechodzień był zagrożony przez wroga - podburzyłem

wszystkich ludzi nawzajem przeciw sobie.

Za 8,11 Ale teraz nie będę dla Reszty tego ludu taki jak poprzednio - wyrocznia Pana

Zastępów.

Za 8,12 Teraz zasiewy jego będą rosły w spokoju, winnice okryją się owocami, zie

mia wyda plony, niebiosa dostarczą rosy. Daję to wszystko jako dziedzictwo

Reszcie tego ludu.

Za 8,13 I tak jak byliście, narodzie judzki i narodzie izraelski, przekleństwem wśród

narodów, tak, [gdy] was wybawię, będziecie błogosławieństwem. Nie lękajcie

się, niech wasze ręce nabiorą siły!"

1531 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 9

Za 8,14 Tak mówi Pan Zastępów: "Jak ścigałem was nieszczęściami, kiedy przodkowie

wasi przyprowadzali Mnie do gniewu - rzekł Pan Zastępów - i nie żałowałem

tego,

Za 8,15 tak teraz zamierzam świadczyć dobro Jerozolimie i narodowi judzkiemu, nie

lękajcie się!

Za 8,16 A takie przykazania powinniście zachować: Bądźcie prawdomówni wobec

bliźnich, w bramach waszych ogłaszajcie wyroki sprawiedliwe, zapewniające

zgodę!

Za 8,17 Nie knujcie w sercu zła względem bliźnich, nie przysięgajcie fałszywie, gdyż

tego wszystkiego nienawidzę" - wyrocznia Pana.

Za 8,18 I Pan Zastępów skierował do mnie to słowo:

Za 8,19 "Tak mówi Pan Zastępów: Post z czwartego, post z piątego, post z siódmego i

post z dziesiątego miesiąca niech się zamieni dla narodu judzkiego w radość,

wesele i święto przyjemne. Ale miłujcie prawdę i pokój!"

Za 8,20 Tak mówi Pan Zastępów: "W przyszłości przyjdą ludy i mieszkańcy wielu

miast.

Za 8,21 Mieszkańcy jednego miasta, idąc do drugiego, będą mówili: Pójdźmy zjednać

przychylność Pana i szukać Pana Zastępów! - i ja idę także".

Za 8,22 I tak liczne ludy i mnogie narody przychodzić będą, aby szukać Pana Zastę

pów w Jeruzalem i zjednać sobie przychylność Pana.

Za 8,23 Tak mówi Pan Zastępów: "W owych dniach dziesięciu mężów ze wszystkich

narodów i języków uchwyci się skraju płaszcza człowieka z Judy, mówiąc:

Chcemy iść z wami, albowiem zrozumieliśmy, że z wami jest Bóg".

Rozdział 9

Za 9,01 Wyrok. Słowo Pana: W krainie Chadraku i Damaszku będzie Jego odpoczy

nek, gdyż do Pana należy Oko Aramu, jak i wszystkie pokolenia Izraela. Za 9,02 Zarówno Chamat, które z nim graniczy, jak Tyr i Sydon, bo mądrość [Jego]

jest wielka.

Za 9,03 Tyr otoczył się wałem obronnym, nagromadził srebra jak piasku - i złota

jak błota na drogach.

Za 9,04 Jednak zawładnie nim Pan i jego bogactwo strąci w głębie morza; a jego

samego w ogniu strawi.

Za 9,05 Aszkelon, widząc to, z bojaźni zadrży, podobnie Gaza pogrąży się w trwodze

i Ekron zawiedzie się w nadziei. Król z Gazy będzie usunięty, opustoszeje z

mieszkańców Aszkelon.

Za 9,06 A lud mieszany osiedli się w Aszdodzie. Na proch zetrę pychę Filistyna. Za 9,07 I z krwi oczyszczę mu usta, i jego zęby z ofiary plugawej, wówczas i on stanie

1532 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 10

się Resztą, która należy do Boga naszego, jak jeden z rodów Judy, Ekron zaś

będzie jak Jebusyta.

Za 9,08 Sam będę dla domu mego strażą i obroną przed przechodniami. I przemoc

wroga już go nie dosięgnie, gdyż wejrzałem na niego w jego nędzy. Za 9,09 Raduj się wielce, Córo Syjonu, wołaj radośnie, Córo Jeruzalem! Oto Król

twój idzie do ciebie, sprawiedliwy i zwycięski. Pokorny - jedzie na osiołku,

na oślątku, źrebięciu oślicy.

Za 9,10 On zniszczy rydwany w Efraimie i konie w Jeruzalem, łuk wojenny strzaska

w kawałki, pokój ludom obwieści. Jego władztwo sięgać będzie od morza do

morza, od brzegów Rzeki aż po krańce ziemi.

Za 9,11 Także ze względu na krew przymierza zawartego z tobą wypuszczę więźniów

twoich z bezwodnej cysterny.

Za 9,12 Wróćcie do warownego miejsca, wygnańcy, oczekujący z nadzieją! Dzisiaj cię

o tym zapewniam, że cię nagrodzę w dwójnasób.

Za 9,13 Albowiem Judę trzymam w pogotowiu, jak łuk napinam Efraima, jak włócz

nią kieruję synami twymi, Syjonie, przeciwko synom twoim, Jawanie, i miecz

mocarza z ciebie uczynię.

Za 9,14 Pan się zjawi nad nimi. Jak błyskawice wzlecą Jego strzały i Pan, Bóg wszech

mogący, zadmie w róg. Nadciągnie w szumie wichru z południa. Za 9,15 Pan Zastępów będzie ich osłaniał, zniszczą i zdepczą kamienie z proc, i krew

będą pili jak wino, i będą jej pełni jak czara, jak rogi ołtarza.

Za 9,16 W owym dniu Pan, ich Bóg, da im zwycięstwo "jak klejnoty w koronie" i

poprowadzi swój lud niby trzodę. Bo są jak drogie kamienie w ozdobnej ko

ronie, co błyszczą światłem ponad Jego ziemią.

Za 9,17 Jak dobry i jak uroczy będzie [ten kraj] - zboże da wzrost młodzieńcom, a

młode wino - dziewicom.

Rozdział 10

Za 10,01 Proście Pana o deszcz w porze wiosennej, bo Pan władcą gromów i On zsyła

deszcze obfite, daje każdemu zieleń na polu.

Za 10,02 Posążki bóstw natomiast mówią tylko brednie, wróżbici widzą tylko kłamstwa,

i złudne są sny, które wyjaśniają, pocieszają zwodniczo. Dlatego pójdą dalej,

podobni do trzody błądzącej ciągle, bo nie ma pasterza.

Za 10,03 Przeciw pasterzom gniew mój się rozpala, moja kara ściga już kozły, bo Pan

Zastępów wejrzał na trzodę swoją dom Judy, uczyni ją sławną jak swego

rumaka w boju.

Za 10,04 Z niej będzie kamień węgielny, z niej więź i z niej łuki bojowe, z niej dzielni

wodzowie.

1533 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 11

Za 10,05 Ci wszyscy będą jak bohaterowie, co w bitwie depcą błoto na drodze. Będą

walczyć, bo Pan jest z nimi, a jeźdźcy na koniach okryją się hańbą. Za 10,06 Ja naród Judy umocnię, wesprę naród Józefa. Sprowadzę ich z powrotem,

litując się nad nimi. I będzie znowu tak, jakbym ich nigdy nie odrzucił,

albowiem Ja jestem Pan, ich Bóg, Ja ich wysłucham.

Za 10,07 Efraim będzie podobny do mocarza, serce się w nim rozweseli jak gdyby od

wina - ich synowie będą to oglądać z radością i serce ich rozraduje się w

Panu.

Za 10,08 Ja dam im znak i ich zgromadzę, bo ich wykupiłem - i tak, jak dawniej byli,

będą znowu liczni.

Za 10,09 Między narodami ich rozproszyłem i na obczyźnie o Mnie pamiętać będą,

wychowają swych [synów], a potem powrócą.

Za 10,10 Sprowadzę ich z ziemi egipskiej, zgromadzę ich z krainy Aszszur. Przywiodę

ich do ziemi Gilead i Libanu, tak że miejsca dla nich nie wystarczy. Za 10,11 Przez Morze Egipskie będą przechodzić, zawładną morską tonią, a głębia

Rzeki wyschnie. Upokorzony będzie pyszny Aszszur, a panowanie Egiptu

ustanie.

Za 10,12 Pan będzie ich mocą, w Jego imię będą chodzili - wyrocznia Pana.

Rozdział 11

Za 11,01 Otwórz twe bramy, Libanie, niech twoje cedry strawi ogień! Za 11,02 Rozpaczaj, cyprysie, że cedr upadł, że to, co najpiękniejsze, uległo zagładzie.

Jęczcie, dęby Baszanu, że las dziewiczy zwalony na ziemię.

Za 11,03 Słychać skargi pasterzy, bo najlepsze pastwiska już ogołocone, głośne ryki

lwów słychać, bo ozdoba Jordanu zmieniona w pustynię.

Za 11,04 Pan tak do mnie powiedział: "Paś owce przeznaczone na zabicie, Za 11,05 które kupcy zabijają bezkarnie, a handlarze mówią: "Wzbogaciłem się, niech

będą dzięki Panu", a pasterze nie mają dla nich litości.

Za 11,06 Ja też nie będą dłużej litościwy dla mieszkańców kraju - wyrocznia Pana

ale każdego z nich wydam w ręce jego sąsiada i w ręce jego króla. Oni dopro

wadzą kraj do upadku, a Ja nikogo nie uwolnię z ich ręki".

Za 11,07 Tak więc pasłem owce przeznaczone na zabicie dla handlarzy. I wziąłem dwie

laski: Jedną nazwałem "Łaskawość", drugą "Zjednoczenie". I pasłem owce. Za 11,08 Jednak w ciągu miesiąca usunąłem trzech pasterzy. Straciłem także cierpli

wość względem owiec, one również zniechęciły się do mnie.

Za 11,09 Dlatego powiedziałem: Nie chcę was paść dłużej: co ma umrzeć, niech umiera,

co ma zginąć, niech ginie, a te, co pozostaną, niech się wzajemnie pożrą! Za 11,10 Wziąłem moją laskę "Łaskawość" i złamałem ją na znak zerwania przymie

1534 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 12

rza, które zawarłem z wszystkimi ludami.

Za 11,11 I w tym właśnie dniu zostało ono zerwane, a handlarze owiec, którzy mnie

podglądali, przekonali się, że to było słowo Pana.

Za 11,12 Potem zwróciłem się do nich: Jeżeli to uznacie za słuszne, dajcie mi zapłatę,

a jeżeli nie - zostawcie ją sobie! I odważyli mi trzydzieści srebrników. Za 11,13 Jednak Pan rzekł do mnie: "Wrzuć do skarbony tę nadzwyczajną zapłatę,

której w ich przekonaniu byłem godzien". Wziąłem więc trzydzieści srebrni

ków i wrzuciłem je do skarbony domu Pańskiego.

Za 11,14 Następnie złamałem moją drugą laskę "Zjednoczenie" na znak zerwania bra

terstwa Judy z Izraelem.

Za 11,15 Później rzekł Pan do mnie: "Weź powtórnie wyposażenie głupiego pasterza! Za 11,16 Albowiem sprowadzę temu krajowi pasterza, który nie będzie się troszczył o

to, co ginie; nie będzie szukał tego, co błądzi; nie będzie leczył tego, co zra

nione; nie będzie karmił tego, co zdrowe. Ale będzie zajadał mięso tłustych

zwierząt, a ich kopyta będzie obrywał.

Za 11,17 Biada złemu pasterzowi, który trzodę porzuca. Miecz niech spadnie na je

go ramię i na jego prawe oko! Niech uschnie jego ramię, a prawe oko niech

całkiem zagaśnie!"

Rozdział 12

Za 12,01 Wyrok. Słowo Pana o Izraelu. Wyrocznia Pana, który rozpostarł niebiosa i

założył fundamenty ziemi, i ducha tchnął we wnętrze człowieka. Za 12,02 Oto uczynię Jeruzalem upajającą czarą dla wszystkich postronnych narodów.

Na Judę również ześlę doświadczenie w czasie oblężenia Jeruzalem. Za 12,03 W owym dniu uczynię Jeruzalem ciężkim głazem dla wszystkich ludów. Każ

dy, kto go spróbuje podnieść, dotkliwie się pokaleczy. Wszystkie narody się

zgromadzą przeciw niemu.

Za 12,04 W owym dniu - wyrocznia Pana - porażę każdego konia trwogą, a jeźdźca

obłędem. Lecz na naród judzki spojrzę łaskawie, wszystkie zaś "konie" pogan

porażę ślepotą.

Za 12,05 Wówczas przywódcy judzcy pomyślą sobie: Potężną pomoc otrzymują miesz

kańcy Jeruzalem od swego Boga, Pana Zastępów.

Za 12,06 W owym dniu sprawię, że przywódcy judzcy będą jak kocioł na ogniu i jak

żagiew płonąca wśród snopów; i wyniszczą wszystkie sąsiednie ludy na prawo

i lewo. Jednak Jeruzalem pozostanie nadal na swoim miejscu.

Za 12,07 Najpierw wesprze Pan rody judzkie, aby sława domu Dawida i sława miesz

kańców Jeruzalem nie przewyższała Judy.

Za 12,08 W owym dniu Pan będzie obroną mieszkańców Jeruzalem, a każdy z nich,

1535 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 13

kto jest słaby, będzie jak Dawid, a dom Dawida jak bóstwo, jak anioł Pański

na ich czele.

Za 12,09 W owym dniu sprawię, że wszystkie ludy, które targnęły się na Jeruzalem,

będą zniszczone.

Za 12,10 Na dom Dawida i na mieszkańców Jeruzalem wyleję Ducha pobożności. Będą

patrzeć na tego, którego przebili, i boleć będą nad nim, jak się boleje nad

jedynakiem, i płakać będą nad nim, jak się płacze nad pierworodnym. Za 12,11 W owym dniu będzie wielki płacz w Jeruzalem, podobny do płaczu w Hadad

Rimmon na równinie Megiddo.

Za 12,12 I płakać będzie [cały] kraj, każda rodzina oddzielnie. Rodziny z domu Dawida

oddzielnie - i ich niewiasty oddzielnie. Rodziny z domu Natana oddzielnie

i ich niewiasty oddzielnie.

Za 12,13 Rodziny z domu Lewiego oddzielnie - i ich niewiasty oddzielnie. Rodziny z

domu Szimejego oddzielnie - i ich niewiasty oddzielnie.

Za 12,14 I wszystkie pozostałe rodziny, każda rodzina oddzielnie - i ich niewiasty od

dzielnie.

Rozdział 13

Za 13,01 W owym dniu wytryśnie źródło, dostępne dla domu Dawida i dla mieszkań

ców Jeruzalem, na obmycia grzechu i zmazy.

Za 13,02 Wówczas - wyrocznia Pana Zastępów - wyniszczę imiona bożków w kraju,

aby już nikt o nich nie wspomniał. I wypędzę z kraju wróżbitów i ducha

nieczystego.

Za 13,03 A jeśli wystąpi ktoś jako prorok, wówczas ojciec i matka, rodzice jego, po

wiedzą mu: "Nie możesz pozostać przy życiu, bo głosisz kłamstwa w imię

Pana". I ojciec z matką, jego rodzice, przebiją go, gdyby prorokował. Za 13,04 Wówczas prorocy będą okryci pogardą za swoje widzenia prorockie; i nie będą

już więcej nosić płaszcza z sierści w celu okłamywania.

Za 13,05 Każdy będzie mówił: "Nie jestem prorokiem, ale rolnikiem, od młodości trud

nię się uprawą roli".

Za 13,06 A gdy go ktoś zapyta: "Cóż to za rany masz na twoim ciele?" Wówczas od

powie: "Tak mnie pobito w domu moich najmilszych".

Za 13,07 Mieczu, podnieś się na mego Pasterza, na Męża, który jest Mi bliski - wy

rocznia Pana Zastępów. Uderz Pasterza, aby się rozproszyły owce, bo prawicę

moją zwrócę przeciwko słabym.

Za 13,08 W całym kraju - wyrocznia Pana - dwie części zginą i śmierć poniosą, trzecia

część tylko ocaleje.

Za 13,09 I tę trzecią część poprowadzę przez ogień, oczyszczę ją, jak oczyszcza się sre

1536 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 14

bro, i wypróbuję tak, jak złoto próbują. I wzywać będzie mego imienia - a Ja wysłucham, i będę mówił: "Oto mój lud", a on powie: "Pan moim Bogiem".

Rozdział 14

Za 14,01 Oto nadejdzie dla Pana dzień, kiedy twoje bogactwa rozdzielać będą u ciebie. Za 14,02 Wszystkie ludy zgromadzę do walki z Jerozolimą; miasto zostanie zdobyte,

domy zrabowane, kobiety zhańbione; połowa miasta pójdzie na wygnanie,

jednak Reszta mieszkańców nie ulegnie zagładzie.

Za 14,03 Wtedy Pan wyruszy do boju i będzie walczył przeciw ludom, jak niegdyś

walczył w dniu bitwy.

Za 14,04 W owym dniu dotknie stopami Góry Oliwnej, która jest naprzeciw Jerozolimy

od strony wschodniej, a Góra Oliwna rozstąpi się w połowie od wschodu ku

zachodowi i powstanie wielka dolina. Połowa góry przesunie się na północ, a

połowa na południe.

Za 14,05 I będziecie uciekać na dolinę wśród moich gór, bo dolina gór sięgać będzie aż

po Asal; a wy uciekać będziecie, jak uciekaliście w czasie trzęsienia ziemi za

dni króla Judy, Ozjasza. Wtenczas nadciągnie Pan, mój Bóg, i z Nim wszyscy

święci.

Za 14,06 W owym dniu nie będzie światła ani zimna, ani mrozu. Za 14,07 Będzie to jeden jedyny dzień - Pan tylko wie o nim - nie będzie to dzień ani

noc, wieczorną porą będzie jasno.

Za 14,08 W owym dniu wypłyną z Jerozolimy strumienie wód, połowa z nich [popły

nie] do morza wschodniego, a połowa do morza zachodniego. I w lecie, i w

zimie tak będzie.

Za 14,09 A Pan będzie królem nad całą ziemią. Wówczas Pan będzie jeden i jedno

będzie Jego imię.

Za 14,10 Cały kraj zmieni się w równinę, od Geba aż po Rimmon na południe od

Jerozolimy. Ona jednak będzie wzniesiona i zamieszkana na swoim miejscu:

od Bramy Beniamina aż do miejsca dawnej bramy, do Bramy Narożnej, od

wieży Chananela aż do tłoczni królewskich.

Za 14,11 Będą w niej mieszkali, a klątwa już jej nie dosięgnie. Jerozolima żyć będzie

bezpiecznie.

Za 14,12 A taką klęską porazi Pan wszystkie narody, które ruszyły do walki z Jero

zolimą: rozpadnie się ich ciało, chociaż jeszcze trzymać się będą na nogach;

oczy zaćmią się w oczodołach, a język zeschnie w ustach.

Za 14,13 W owym czasie za sprawą Pana ogarnie ich wielkie przerażenie, jeden dru

giego uchwyci za bary i pięść podniesie jeden na drugiego.

Za 14,14 Juda także będzie walczył w Jerozolimie, gdzie zebrane zostaną bogactwa

1537 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 45 - Księga Zachariasza Rozdział 14

wszystkich okolicznych ludów: złoto, srebro i ubrania ponad wszelką miarę. Za 14,15 Zagłada, podobna do tamtej plagi, wyniszczy konie, muły, wielbłądy, osły, i

wszystkie zwierzęta, znajdujące się w tym obozie.

Za 14,16 Wszyscy ci, którzy ocaleją spośród wszystkich ludów, biorących udział w

wyprawie na Jerozolimę, rokrocznie pielgrzymować będą, by oddać pokłon

Królowi - Panu Zastępów - i obchodzić Święto Namiotów.

Za 14,17 A te z ludów ziemi, które nie pospieszą do Jerozolimy oddać pokłon Królowi

- Panu Zastępów - będą pozbawione deszczu.

Za 14,18 A jeśli lud Egiptu tam się nie wybierze i tam się nie pokaże, spadną na nie

go nieszczęścia, jakimi Pan doświadczy narody, które nie przyjdą na obchód

Święta Namiotów.

Za 14,19 Taka więc kara spotka Egipt i wszystkie narody, które nie pójdą na obchód

Święta Namiotów.

Za 14,20 Wówczas nawet na dzwoneczkach koni umieszczą napis: "Poświęcone Panu",

a kotły [zwyczajne] w domu Pańskim będą jak kropielnice przed ołtarzem. Za 14,21 Każdy kocioł w Jerozolimie i w Judzie będzie poświęcony Panu Zastępów. I

będą przychodzić wszyscy, którzy mają składać ofiarę, będą brać je i w nich

gotować. Nie będzie już w owym dniu przekupnia w domu Pana Zastępów.

1538 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 46

Księga Malachiasza

Rozdział 1

Ml 1,01 Wyrok. Mowa Pana do Izraela za pośrednictwem Malachiasza. Ml 1,02 Umiłowałem was - mówi Pan - wy zaś pytacie: W czym się przejawia, że nas

umiłowałeś? Czyż Ezaw nie był bratem Jakuba? - wyrocznia Pana - a Ja

[jednak] umiłowałem Jakuba.

Ml 1,03 Ezawa zaś miałem w nienawiści i oddałem góry jego na spustoszenie, a do

bytek jego szakalom pustyni.

Ml 1,04 Choćbyś powiedział, Edomie: Zubożeliśmy, ale odbudujemy z powrotem miej

scowości zniszczone - tak [oto] mówi Pan Zastępów: Oni niech budują, Ja

jednak rozwalę i będą ich nazywać granicą zła, i ludem, na którego Pan za

pałał gniewem.

Ml 1,05 Oto oczy wasze będą to oglądały i powiecie: Potężnym okazał się Pan [nawet]

poza granicami Izraela.

Ml 1,06 Syn powinien czcić ojca, a sługa swego pana. Lecz skoro Ja jestem Ojcem,

gdzież jest cześć moja, a skoro Ja jestem Panem, gdzież szacunek dla Mnie?

[To] mówi Pan Zastępów do was, o kapłani: Lekceważycie imię moje, a jednak

pytacie: Czym to okazaliśmy lekceważenie Twemu imieniu?

Ml 1,07 Oto przynosicie na mój ołtarz potrawy skażone, a pytacie: Czym go skazi

liśmy? Tym, że [przynosząc je, niejako] powiadacie: Oto stół Pański jest w

pogardzie.

Ml 1,08 Gdy bowiem przynosicie ślepe [zwierzę] na ofiarę, czyż nie jest to rzeczą złą?

Albo gdy przynosicie chrome i chore, czyż to nic złego? Ofiarujże to twemu

namiestnikowi! - czy będzie mu miłe i czy życzliwie cię przyjmie? - mówi Pan

Zastępów.

Ml 1,09 A teraz zwracajcie się z prośbą do Boga, aby się zmiłował nad wami. Wyście

1539

Księga 46 - Księga Malachiasza Rozdział 2

popełnili to [zło] - czy więc On będzie przychylny dla kogokolwiek z was?

pyta Pan Zastępów.

Ml 1,10 Niechby ktoś spośród was raczej zamknął drzwi [świątyni], byście nie zapalali

świateł na ołtarzu moim nadaremnie. Nie mam Ja upodobania do was, mówi

Pan Zastępów, ani Mi nie jest miła ofiara z waszej ręki.

Ml 1,11 Albowiem od wschodu słońca aż do jego zachodu wielkie będzie imię mo

je między narodami, a na każdym miejscu dar kadzielny będzie składany

imieniu memu i ofiara czysta. Albowiem wielkie będzie imię moje między

narodami - mówi Pan Zastępów.

Ml 1,12 Wy zaś bezcześcicie je, mówiąc: Stół Pański jest splugawiony, bo składane

na nim ofiary są miernej wartości.

Ml 1,13 Powiadacie też: Cóż to za umęczenie! - i tak pogardzacie nim, mówi Pan Za

stępów, a przynosicie zwierzę skażone: chrome i chore - i składacie na ofiarę.

Czy mam to przyjąć z upodobaniem z ręki waszej? - pyta Pan.

Ml 1,14 Dlatego niech będzie przeklęty oszust, który mając w swej trzodzie samca,

ślubuje [złożyć go na ofiarę], a potem składa Panu zwierzę skażone, gdyż Ja

jestem potężnym Królem a imię moje będzie wzbudzać lęk między narodami.

Rozdział 2

Ml 2,01 Teraz zaś do was, kapłani, odnosi się następujące polecenie: Ml 2,02 Jeśli nie usłuchacie i nie weźmiecie sobie do serca tego, iż macie oddawać cześć

memu imieniu, mówi Pan Zastępów, to rzucę na was przekleństwo i przeklnę

wasze błogosławieństwo, a przeklnę je dlatego, że sobie nic nie bierzecie do

serca.

Ml 2,03 Oto Ja odetnę wam ramię i rzucę wam mierzwę w twarz, mierzwę waszych

ofiar świątecznych - i położę was na niej.

Ml 2,04 Przekonacie się, że istotnie wydałem co do was to postanowienie dla podtrzy

mania mojego przymierza z Lewim, mówi Pan Zastępów.

Ml 2,05 Przymierze moje z nim było [przymierzem] życia i pokoju. Nałożyłem na

niego obowiązek czci i okazywał Mi cześć, i korzył się przed mym imieniem. Ml 2,06 Wierność wobec Prawa była w jego ustach, a niegodziwości nie znaleziono na

jego wargach. W pokoju i prawości postępował ze Mną i wielu odciągnął od

grzechu.

Ml 2,07 Wargi kapłana bowiem powinny strzec wiedzy, a wtedy pouczenia będą szu

kali u niego, bo jest on wysłannikiem Pana Zastępów.

Ml 2,08 Wy zaś zboczyliście z drogi, wielu doprowadziliście do sprzeniewierzenia się

Prawu, zerwaliście przymierze Lewiego, mówi Pan Zastępów.

Ml 2,09 A przeto z mojej woli jesteście lekceważeni i macie małe znaczenie wśród

1540 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 46 - Księga Malachiasza Rozdział 3

całego ludu, ponieważ nie trzymacie się moich dróg i stronniczo udzielacie

pouczeń.

Ml 2,10 Czyż nie mamy wszyscy jednego Ojca? Czyż nie stworzył nas jeden Bóg?

Dlaczego oszukujemy jeden drugiego, znieważając przymierze naszych przod

ków?

Ml 2,11 Niewiernym okazał się Juda, obrzydliwość zdarzyła się w Izraelu i w Jerozoli

mie. Oto zbezcześcił Juda świętość Pańską, którą On ukochał, a wziął sobie

za żonę córkę obcego boga.

Ml 2,12 Człowiekowi, który tak czyni niech Pan wytraci z namiotów Jakuba [każdego]

świadka i obrońcę, a także każdego, który [za niego] przynosi ofiarę dla Pana

Zastępów.

Ml 2,13 Sprawiliście też, że łzami, płaczem i jękami okryto ołtarz Pana, tak że On

więcej nie popatrzy na dar ani nie przyjmie z ręki waszej ofiary, której by

pragnął.

Ml 2,14 A wy się pytacie: Dlaczegóż to tak? Dlatego że Pan był świadkiem pomiędzy

tobą a żoną twojej młodości, którą przeniewierczo opuściłeś. Ona była twoją

towarzyszką i żoną twojego przymierza.

Ml 2,15 Czyż ów "jeden" nie dał przykładu, ten, którego ducha wyście spadkobierca

mi? A czegóż ten "jeden" pragnął? Potomstwa Bożego! Strzeżcie się więc w

duchu waszym: wobec żony młodości twojej nie postępuj zdradliwie! Ml 2,16 Jeśli ktoś nienawidząc oddalił [żonę swoją] - mówi Pan, Bóg Izraela - wtedy

gwałt pokrywał swoją szatą. Mówi Pan Zastępów: Strzeżcie się więc w duchu

waszym i nie postępujcie zdradliwie!

Ml 2,17 Uprzykrzyliście się Panu swymi mowami, a pytacie się jeszcze: Czym się

uprzykrzyliśmy? Tym, że mówicie: Każdy człowiek źle czyniący jest [jednak]

miły oczom Pana, a w takich ludziach ma On upodobanie. Albo [mówicie]:

Gdzież jest Bóg, sprawiedliwy sędzia?

Rozdział 3

Ml 3,01 Oto Ja wyślę anioła mego, aby przygotował drogę przede Mną, a potem nagle

przybędzie do swej świątyni Pan, którego wy oczekujecie, i Anioł Przymie

rza, którego pragniecie. Oto nadejdzie, mówi Pan Zastępów.

Ml 3,02 Ale kto przetrwa dzień Jego nadejścia i kto się ostoi, gdy się ukaże? Albowiem

On jest jak ogień złotnika i jak ług farbiarzy.

Ml 3,03 Usiądzie więc, jakby miał przetapiać i oczyszczać srebro, i oczyści synów

Lewiego, i przecedzi ich jak złoto i srebro, a wtedy będą składać Panu ofiary

sprawiedliwe.

Ml 3,04 Wtedy będzie miła Panu ofiara Judy i Jeruzalem jak za dawnych dni i lat

1541 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 46 - Księga Malachiasza Rozdział 3

starożytnych.

Ml 3,05 Wtedy przybędę do was na sąd i wystąpię jako świadek szybki przeciw upra

wiającym czary i cudzołożnikom, i krzywoprzysięzcom, i uciskającym najem

ników, wdowę i sierotę, i przeciw tym, co gnębią obcych, a Mnie się nie lękają

- mówi Pan Zastępów.

Ml 3,06 Ponieważ Ja, Pan, nie odmieniam się, więc dlatego wy, synowie Jakuba, nie

jesteście zniszczeni,

Ml 3,07 [choć poczynając] od dni waszych przodków, odstępowaliście od mych praw

i nie przestrzegaliście ich. Nawróćcie się do Mnie, a Ja zwrócę się znowu ku

wam, mówi Pan Zastępów. Wy jednak pytacie: pod jakim względem mamy

się nawrócić?

Ml 3,08 Alboż godzi się człowiekowi oszukiwać Boga, jak wy Mnie oszukujecie? Py

tacie: W czym oszukaliśmy Cię? W dziesięcinach i ofiarach.

Ml 3,09 Jesteście zupełnie przeklęci, bo wy - i to cały naród - ustawicznie Mnie oszu

kujecie!

Ml 3,10 Przynieście całą dziesięcinę do spichlerza, aby był zapas w moim domu, a

wtedy możecie Mnie doświadczać w tym - mówi Pan Zastępów - czy wam nie

otworzę zaworów niebieskich i nie zleję na was błogosławieństwa w przeobfi

tej mierze.

Ml 3,11 I zgromię dla waszego dobra szkodnika polnego, aby wam nie niszczył owocu

pól, a winorośl nie będzie już pozbawiona owoców, mówi Pan Zastępów. Ml 3,12 I nazywać was będą szczęśliwymi wszystkie narody, gdyż będziecie krajem

upodobania, mówi Pan Zastępów.

Ml 3,13 Bardzo przykre stały się wasze mowy przeciwko Mnie - mówi Pan. Wy zaś

pytacie: Cóż takiego mówiliśmy między sobą przeciw Tobie?

Ml 3,14 Mówiliście: Daremny to trud służyć Bogu! Bo jakiż pożytek mieliśmy z tego,

żeśmy wykonywali polecenia Jego i chodzili smutni w pokucie przed Panem

Zastępów?

Ml 3,15 A teraz raczej zuchwałych nazywajmy szczęśliwymi, bo wzbogacili się bardzo

ludzie bezbożni, którzy wystawiali na próbę Boga, a zostali ocaleni. Ml 3,16 Tak mówili między sobą ludzie bojący się Boga, a Pan uważał i to posłyszał.

Zapisano to w Księdze Wspomnień przed Nim dla dobra bojących się Pana

i czczących Jego imię.

Ml 3,17 Oni będą moją własnością, mówi Pan Zastępów, w dniu, w którym będę

działał, a będę dla nich łaskawy, jak jest litościwy ojciec dla syna, który jest

mu posłuszny.

Ml 3,18 Wtedy zobaczycie różnicę między sprawiedliwym a krzywdzicielem, między

tym, który służy Bogu, a tym, który Mu nie służy.

Ml 3,19 Bo oto nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy wyrzą

dzający krzywdę będą słomą, więc spali ich ten nadchodzący dzień, mówi

Pan Zastępów, tak że nie pozostawi po nich ani korzenia, ani gałązki.

1542 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 46 - Księga Malachiasza Rozdział 3

Ml 3,20 A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowie

nie w jego skrzydłach. Wyjdziecie [swobodnie] i będziecie podskakiwać jak

tuczone cielęta.

Ml 3,21 I podepczecie grzeszników, gdyż oni obrócą się w popiół pod stopami nóg

waszych w dniu, w którym Ja będę działał - mówi Pan Zastępów. Ml 3,22 Pamiętajcie o Prawie mego sługi, Mojżesza, któremu na Horebie poruczyłem

ustawy i zarządzenia dla całego Izraela.

Ml 3,23 Oto Ja poślę wam proroka Eliasza przed nadejściem dnia Pańskiego, dnia

wielkiego i strasznego.

Ml 3,24 I skłoni serce ojców ku synom, a serce synów ku ich ojcom, abym nie przyszedł

i nie poraził ziemi [izraelskiej] przekleństwem.

1543 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47

Ewangelia według św. Mateusza

Rozdział 1

Mt 1,01 Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama. Mt 1,02 Abraham był ojcem Izaaka; Izaak ojcem Jakuba; Jakub ojcem Judy i jego

braci;

Mt 1,03 Juda zaś był ojcem Faresa i Zary, których matką była Tamar. Fares był ojcem

Ezrona; Ezron ojcem Arama;

Mt 1,04 Aram ojcem Aminadaba; Aminadab ojcem Naassona; Naasson ojcem Salmo

na;

Mt 1,05 Salmon ojcem Booza, a matką była Rachab. Booz był ojcem Obeda, a matką

była Rut. Obed był ojcem Jessego,

Mt 1,06 a Jesse ojcem króla Dawida. Dawid był ojcem Salomona, a matką była [daw

na] żona Uriasza.

Mt 1,07 Salomon był ojcem Roboama; Roboam ojcem Abiasza; Abiasz ojcem Asy; Mt 1,08 Asa ojcem Jozafata; Jozafat ojcem Jorama; Joram ojcem Ozjasza; Mt 1,09 Ozjasz ojcem Joatama; Joatam ojcem Achaza; Achaz ojcem Ezechiasza; Mt 1,10 Ezechiasz ojcem Manassesa; Manasses ojcem Amosa; Amos ojcem Jozjasza; Mt 1,11 Jozjasz ojcem Jechoniasza i jego braci w czasie przesiedlenia babilońskiego. Mt 1,12 Po przesiedleniu babilońskim Jechoniasz był ojcem Salatiela; Salatiel ojcem

Zorobabela;

Mt 1,13 Zorobabel ojcem Abiuda; Abiud ojcem Eliakima; Eliakim ojcem Azora; Mt 1,14 Azor ojcem Sadoka; Sadok ojcem Achima; Achim ojcem Eliuda; Mt 1,15 Eliud ojcem Eleazara; Eleazar ojcem Mattana; Mattan ojcem Jakuba; Mt 1,16 Jakub ojcem Józefa, męża Maryi, z której narodził się Jezus, zwany Chry

stusem.

Mt 1,17 Tak więc w całości od Abrahama do Dawida jest czternaście pokoleń; od

1544

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 2

Dawida do przesiedlenia babilońskiego czternaście pokoleń; od przesiedlenia

babilońskiego do Chrystusa czternaście pokoleń.

Mt 1,18 Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi,

z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą

Ducha Świętego.

Mt 1,19 Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej

na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie.

Mt 1,20 Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: "Józefie,

synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z

Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło.

Mt 1,21 Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego

grzechów".

Mt 1,22 A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez

Proroka:

Mt 1,23 Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to

znaczy: "Bóg z nami".

Mt 1,24 Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański: wziął

swoją Małżonkę do siebie,

Mt 1,25 lecz nie zbliżał się do Niej, aż porodziła Syna, któremu nadał imię Jezus.

Rozdział 2

Mt 2,01 Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda,

oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy

Mt 2,02 i pytali: "Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego

gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać mu pokłon".

Mt 2,03 Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima. Mt 2,04 Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie

ma się narodzić Mesjasz.

Mt 2,05 Ci mu odpowiedzieli: "W Betlejem judzkim, bo tak napisał Prorok: Mt 2,06 A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych

miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu

mego, Izraela".

Mt 2,07 Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich dokładnie o czas

ukazania się gwiazdy.

Mt 2,08 A kierując ich do Betlejem, rzekł: "Udajcie się tam i wypytujcie starannie o

Dziecię, a gdy Je znajdziecie donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu

pokłon".

Mt 2,09 Oni zaś wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli

1545 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 3

na Wschodzie, szła przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem,

gdzie było Dziecię.

Mt 2,10 Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali.

Mt 2,11 Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz

i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto,

kadzidło i mirrę.

Mt 2,12 A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali

się do swojej ojczyzny.

Mt 2,13 Gdy oni odjechali, oto anioł Pański ukazał się Józefowi we śnie i rzekł: "Wstań,

weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu; pozostań tam, aż ci powiem;

bo Herod będzie szukał Dziecięcia, aby Je zgładzić".

Mt 2,14 On wstał, wziął w nocy Dziecię i Jego Matkę i udał się do Egiptu; Mt 2,15 tam pozostał aż do śmierci Heroda. Tak miało się spełnić słowo, które Pan

powiedział przez Proroka: Z Egiptu wezwałem Syna mego.

Mt 2,16 Wtedy Herod widząc, że go Mędrcy zawiedli, wpadł w straszny gniew. Posłał

[oprawców] do Betlejem i całej okolicy i kazał pozabijać wszystkich chłopców

w wieku do lat dwóch, stosownie do czasu, o którym się dowiedział od Mę

drców.

Mt 2,17 Wtedy spełniły się słowa proroka Jeremiasza:

Mt 2,18 Krzyk usłyszano w Rama, płacz i jęk wielki. Rachel opłakuje swe dzieci i nie

chce utulić się w żalu, bo ich już nie ma.

Mt 2,19 A gdy Herod umarł, oto Józefowi w Egipcie ukazał się anioł Pański we śnie, Mt 2,20 i rzekł: "Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i idź do ziemi Izraela, bo już umarli

ci, którzy czyhali na życie Dziecięcia".

Mt 2,21 On więc wstał, wziął Dziecię i Jego Matkę i wrócił do ziemi Izraela. Mt 2,22 Lecz gdy posłyszał, że w Judei panuje Archelaos w miejsce ojca swego, He

roda, bał się tam iść. Otrzymawszy zaś we śnie nakaz, udał się w strony

Galilei.

Mt 2,23 Przybył do miasta, zwanego Nazaret, i tam osiadł. Tak miało się spełnić

słowo Proroków: Nazwany będzie Nazarejczykiem.

Rozdział 3

Mt 3,01 W owym czasie wystąpił Jan Chrzciciel i głosił na Pustyni Judzkiej te słowa: Mt 3,02 "Nawróćcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie".

Mt 3,03 Do niego to odnosi się słowo proroka Izajasza, gdy mówi: Głos wołającego

na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, Dla Niego prostujcie ścieżki! Mt 3,04 Sam zaś Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder,

a jego pokarmem była szarańcza i miód leśny.

1546 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 4

Mt 3,05 Wówczas ciągnęły do niego Jerozolima oraz cała Judea i cała okolica nad

Jordanem.

Mt 3,06 Przyjmowano od niego chrzest w rzece Jordanie, wyznając przy tym swe

grzechy.

Mt 3,07 A gdy widział, że przychodzi do chrztu wielu spośród faryzeuszów i sa

duceuszów, mówił im: "Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed

nadchodzącym gniewem?

Mt 3,08 Wydajcie więc godny owoc nawrócenia,

Mt 3,09 a nie myślcie, że możecie sobie mówić: "Abrahama mamy za ojca", bo po

wiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić dzieci Abrahamowi. Mt 3,10 Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Każde więc drzewo, które nie

wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone.

Mt 3,11 Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniej

szy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów. On was chrzcić

będzie Duchem Świętym i ogniem.

Mt 3,12 Ma On wiejadło w ręku i oczyści swój omłot: pszenicę zbierze do spichrza, a

plewy spali w ogniu nieugaszonym".

Mt 3,13 Wtedy przyszedł Jezus z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć chrzest

od niego.

Mt 3,14 Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: "To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a

Ty przychodzisz do mnie?"

Mt 3,15 Jezus mu odpowiedział: "Pozwól teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszyst

ko, co sprawiedliwe". Wtedy Mu ustąpił.

Mt 3,16 A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły

Mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębicę i przycho

dzącego na Niego.

Mt 3,17 A głos z nieba mówił: "Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodo

banie".

Rozdział 4

Mt 4,01 Wtedy Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. Mt 4,02 A gdy przepościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, odczuł w końcu głód. Mt 4,03 Wtedy przystąpił kusiciel i rzekł do Niego: "Jeśli jesteś Synem Bożym, po

wiedz, żeby te kamienie stały się chlebem".

Mt 4,04 Lecz on mu odparł: "Napisane jest: Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz

każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych".

Mt 4,05 Wtedy wziął Go diabeł do Miasta Świętego, postawił na narożniku świątyni Mt 4,06 i rzekł Mu: "Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, jest przecież napisane:

1547 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 5

Aniołom swoim rozkaże o tobie, a na rękach nosić cię będą byś przypadkiem

nie uraził swej nogi o kamień".

Mt 4,07 Odrzekł mu Jezus: "Ale jest napisane także: Nie będziesz wystawiał na próbę

Pana, Boga swego".

Mt 4,08 Jeszcze raz wziął Go diabeł na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie

królestwa świata oraz ich przepych

Mt 4,09 i rzekł do Niego: "Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon". Mt 4,10 Na to odrzekł mu Jezus: "Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: Panu,

Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz". Mt 4,11 Wtedy opuścił Go diabeł, a oto aniołowie przystąpili i usługiwali Mu. Mt 4,12 Gdy [Jezus] posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Mt 4,13 Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na

pograniczu Zabulona i Neftalego.

Mt 4,14 Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza:

Mt 4,15 Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea po

gan!

Mt 4,16 Lud który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej

krainy śmierci światło wzeszło.

Mt 4,17 Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: "Nawracajcie się, albowiem bliskie jest

królestwo niebieskie".

Mt 4,18 Gdy [Jezus] przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci, Szy

mona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro;

byli bowiem rybakami.

Mt 4,19 I rzekł do nich: "Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi". Mt 4,20 Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim.

Mt 4,21 A gdy poszedł stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci, Jakuba, syna Ze

bedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w

łodzi swe sieci. Ich też powołał.

Mt 4,22 A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim. Mt 4,23 I obchodził Jezus całą Galileję, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc

Ewangelię o królestwie i lecząc wszystkie choroby i wszelkie słabości wśród

ludu.

Mt 4,24 A wieść o Nim rozeszła się po całej Syrii. Przynoszono więc do Niego wszyst

kich cierpiących, których dręczyły rozmaite choroby i dolegliwości, opęta

nych, epileptyków i paralityków, a On ich uzdrawiał.

Mt 4,25 I szły za Nim liczne tłumy z Galilei i z Dekapolu, z Jerozolimy, z Judei i z

Zajordania.

1548 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 5

Rozdział 5

Mt 5,01 Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego

Jego uczniowie.

Mt 5,02 Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami: Mt 5,03 "Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebie

skie.

Mt 5,04 Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Mt 5,05 Błogosławieni cisi. albowiem oni na własność posiądą ziemię. Mt 5,06 Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą na

syceni.

Mt 5,07 Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Mt 5,08 Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Mt 5,09 Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani syna

mi Bożymi.

Mt 5,10 Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem

do nich należy królestwo niebieskie.

Mt 5,11 Błogosławieni jesteście, gdy [ludzie] wam urągają i prześladują was, i gdy z

mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was.

Mt 5,12 Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak

bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami.

Mt 5,13 Wy jesteście solą dla ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić?

Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi. Mt 5,14 Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Mt 5,15 Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby

świeciło wszystkim, którzy są w domu.

Mt 5,16 Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczyn

ki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie.

Mt 5,17 Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem

znieść, ale wypełnić.

Mt 5,18 Zaprawdę. bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani

jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Mt 5,19 Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i

uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je

wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim. Mt 5,20 Bo powiadam wam: Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczo

nych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Mt 5,21 Słyszeliście, że powiedziano przodkom: Nie zabijaj!; a kto by się dopuścił

zabójstwa, podlega sądowi.

Mt 5,22 A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi.

1549 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 5

A kto by rzekł swemu bratu: Raka, podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu

rzekł: "Bezbożniku", podlega karze piekła ognistego.

Mt 5,23 Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój

ma coś przeciw tobie,

Mt 5,24 zostaw tam dar swój przez ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem

swoim! Potem przyjdź i dar swój ofiaruj!

Mt 5,25 Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze, by

cię przeciwnik nie podał sędziemu, a sędzia dozorcy, i aby nie wtrącono cię

do więzienia.

Mt 5,26 Zaprawdę, powiadam ci: nie wyjdziesz stamtąd, aż zwrócisz ostatni grosz. Mt 5,27 Słyszeliście, że powiedziano: Nie cudzołóż!

Mt 5,28 A Ja wam powiadam: Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w

swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa.

Mt 5,29 Jeśli więc prawe twoje oko jest ci powodem do grzechu, wyłup je i odrzuć od

siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż

żeby całe twoje ciało miało być wrzucone do piekła.

Mt 5,30 I jeśli prawa twoja ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją i odrzuć od

siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż

żeby całe twoje ciało miało iść do piekła.

Mt 5,31 Powiedziano też: Jeśli kto chce oddalić swoją żonę, niech jej da list rozwodo

wy.

Mt 5,32 A ja wam powiadam: Każdy, kto oddala swoją żonę - poza wypadkiem nierzą

du - naraża ją na cudzołóstwo; a kto by oddaloną wziął za żonę, dopuszcza

się cudzołóstwa.

Mt 5,33 Słyszeliście również, że powiedziano przodkom: Nie będziesz fałszywie przy

sięgał, lecz dotrzymasz Panu swej przysięgi.

Mt 5,34 A Ja wam powiadam: Wcale nie przysięgajcie, ani na niebo, bo jest tronem

Bożym;

Mt 5,35 ani na ziemię, bo jest podnóżkiem stóp Jego; ani na Jerozolimę, bo jest mia

stem wielkiego Króla.

Mt 5,36 Ani na swoją głowę nie przysięgaj, bo nie możesz nawet jednego włosa uczy

nić białym albo czarnym.

Mt 5,37 Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego po

chodzi.

Mt 5,38 Słyszeliście, że powiedziano: Oko za oko i ząb za ząb!

Mt 5,39 A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli cię kto uderzy

w prawy policzek, nadstaw mu i drugi!

Mt 5,40 Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz! Mt 5,41 Zmusza cię kto, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące! Mt 5,42 Daj temu, kto cię prosi, i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od

ciebie.

1550 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 6

Mt 5,43 Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyja

ciela swego będziesz nienawidził.

Mt 5,44 A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych,

którzy was prześladują;

Mt 5,45 tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On spra

wia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na

sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

Mt 5,46 Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będzie

cie? Czyż i celnicy tego nie czynią?

Mt 5,47 I jeśli pozdrawiacie tylko swych braci, cóż szczególnego czynicie? Czyż i po

ganie tego nie czynią?

Mt 5,48 Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski.

Rozdział 6

Mt 6,01 Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po

to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, któ

ry jest w niebie.

Mt 6,02 Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w

synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam:

ci otrzymali już swoją nagrodę.

Mt 6,03 Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, Mt 6,04 aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukry

ciu, odda tobie.

Mt 6,05 Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni lubią w synagogach i na

rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, po

wiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę.

Mt 6,06 Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się

do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu,

odda tobie.

Mt 6,07 Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd

na swe wielomówstwo będą wysłuchani.

Mt 6,08 Nie bądźcie podobni do nich! Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba,

wpierw zanim Go poprosicie. Wy zatem tak się módlcie:

Mt 6,09 Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje! Mt 6,10 Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak

jak i w niebie.

Mt 6,11 Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj;

Mt 6,12 i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam

1551 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 6

zawinili;

Mt 6,13 i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego! Mt 6,14 Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec

wasz niebieski.

Mt 6,15 Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych

przewinień.

Mt 6,16 Kiedy pościcie, nie bądźcie posępni jak obłudnicy. Przybierają oni wygląd

ponury, aby pokazać ludziom, że poszczą. Zaprawdę, powiadam wam: już

odebrali swoją nagrodę.

Mt 6,17 Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i umyj twarz, Mt 6,18 aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w ukryciu.

A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

Mt 6,19 Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie zło

dzieje włamują się, i kradną.

Mt 6,20 Gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie

złodzieje nie włamują się, i nie kradną.

Mt 6,21 Bo gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje.

Mt 6,22 Światłem ciała jest oko. Jeśli więc twoje oko jest zdrowe, całe twoje ciało

będzie w świetle.

Mt 6,23 Lecz jeśli twoje oko jest chore, całe twoje ciało będzie w ciemności. Jeśli więc

światło, które jest w tobie, jest ciemnością, jakże wielka to ciemność! Mt 6,24 Nikt nie może dwom panom służyć. Bo albo jednego będzie nienawidził, a

drugiego będzie miłował; albo z jednym będzie trzymał, a drugim wzgardzi.

Nie możecie służyć Bogu i Mamonie.

Mt 6,25 Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie, o to, co

macie jeść i pić, ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać. Czyż życie nie

znaczy więcej niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie?

Mt 6,26 Przypatrzcie się ptakom w powietrzu: nie sieją ani żną i nie zbierają do spi

chrzów, a Ojciec wasz niebieski je żywi. Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż

one?

Mt 6,27 Kto z was przy całej swej trosce może choćby jedną chwilę dołożyć do wieku

swego życia?

Mt 6,28 A o odzienie czemu się zbytnio troszczycie? Przypatrzcie się liliom na polu,

jak rosną: nie pracują ani przędą.

Mt 6,29 A powiadam wam: nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był tak

ubrany jak jedna z nich.

Mt 6,30 Jeśli więc ziele na polu, które dziś jest, a jutro do pieca będzie wrzucone, Bóg

tak przyodziewa, to czyż nie tym bardziej was, małej wiary?

Mt 6,31 Nie troszczcie się więc zbytnio i nie mówcie: co będziemy jeść? co będziemy

pić? czym będziemy się przyodziewać?

Mt 6,32 Bo o to wszystko poganie zabiegają. Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że

1552 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 7

tego wszystkiego potrzebujecie.

Mt 6,33 Starajcie się naprzód o królestwo "Boga" i o Jego Sprawiedliwość, a to wszyst

ko będzie wam dodane.

Mt 6,34 Nie troszczcie się więc zbytnio o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie trosz

czyć się będzie. Dosyć ma dzień swojej biedy.

Rozdział 7

Mt 7,01 Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni.

Mt 7,02 Bo takim sądem, jakim sądzicie, i was osądzą; i taką miarą, jaką wy mierzycie,

wam odmierzą.

Mt 7,03 Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie

dostrzegasz?

Mt 7,04 Albo jak możesz mówić swemu bratu: Pozwól, że usunę drzazgę z twego oka,

gdy belka [tkwi] w twoim oku?

Mt 7,05 Obłudniku, wyrzuć najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby

usunąć drzazgę z oka twego brata.

Mt 7,06 Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie swych pereł przed świnie,

by ich nie podeptały nogami, i obróciwszy się, was nie poszarpały. Mt 7,07 Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą

wam.

Mt 7,08 Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu

otworzą.

Mt 7,09 Gdy którego z was syn prosi o chleb, czy jest taki, który poda mu kamień? Mt 7,10 Albo gdy prosi o rybę, czy poda mu węża?

Mt 7,11 Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom,

o ileż bardziej Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, tym, którzy

Go proszą.

Mt 7,12 Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie!

Albowiem na tym polega Prawo i Prorocy.

Mt 7,13 Wchodźcie przez ciasną bramę! Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga,

która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Mt 7,14 Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest

takich, którzy ją znajdują!

Mt 7,15 Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze,

a wewnątrz są drapieżnymi wilkami.

Mt 7,16 Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z ciernia, albo z ostu

figi?

Mt 7,17 Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce.

1553 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 8

Mt 7,18 Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe drzewo wydać dobrych

owoców.

Mt 7,19 Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień

wrzucone.

Mt 7,20 A więc: poznacie ich po ich owocach.

Mt 7,21 Nie każdy, który Mi mówi: "Panie, Panie!", wejdzie do królestwa niebieskiego,

lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie.

Mt 7,22 Wielu powie Mi w owym dniu: "Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą

Twego imienia, i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia, i nie

czyniliśmy wielu cudów mocą Twego imienia?"

Mt 7,23 Wtedy oświadczę im: "Nigdy was nie znałem. Odejdźcie ode Mnie wy, którzy

dopuszczacie się nieprawości!"

Mt 7,24 Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z

człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale.

Mt 7,25 Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On

jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony.

Mt 7,26 Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać

z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Mt 7,27 Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I

runął, a upadek jego był wielki".

Mt 7,28 Gdy Jezus dokończył tych mów, tłumy zdumiewały się Jego nauką. Mt 7,29 Uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak ich uczeni w Piśmie.

Rozdział 8

Mt 8,01 Gdy zeszedł z góry, postępowały za Nim wielkie tłumy. Mt 8,02 A oto zbliżył się trędowaty, upadł przed Nim i prosił Go: "Panie, jeśli chcesz,

możesz mnie oczyścić".

Mt 8,03 [Jezus] wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł: "Chcę, bądź oczyszczony!". I na

tychmiast został oczyszczony z trądu.

Mt 8,04 A Jezus rzekł do niego: "Uważaj, nie mów nikomu, ale idź, pokaż się kapła

nowi i złóż ofiarę, którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich". Mt 8,05 Gdy wszedł do Kafarnaum, zwrócił się do Niego setnik i prosił Go, Mt 8,06 mówiąc: "Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi" Mt 8,07 Rzekł mu Jezus: "Przyjdę i uzdrowię go".

Mt 8,08 Lecz setnik odpowiedział: "Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach

mój, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie.

Mt 8,09 Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: "Idź!"

- a idzie; drugiemu: "Chodź tu!" - a przychodzi; a słudze: "Zrób to!" - a

1554 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 8

robi".

Mt 8,10 Gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i rzekł do tych, którzy szli za Nim: "Za

prawdę powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Mt 8,11 Lecz powiadam wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i Zachodu i zasiądą do

stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim. Mt 8,12 A synowie królestwa zostaną wyrzuceni na zewnątrz - w ciemność; tam będzie

płacz i zgrzytanie zębów".

Mt 8,13 Do setnika zaś Jezus rzekł: "Idź, niech ci się stanie, jak uwierzyłeś". I o tej

godzinie jego sługa odzyskał zdrowie.

Mt 8,14 Gdy Jezus przyszedł do domu Piotra, ujrzał jego teściową, leżącą w gorączce. Mt 8,15 Ujął ją za rękę, a gorączka ją opuściła. Wstała i usługiwała Mu. Mt 8,16 Z nastaniem wieczora przyprowadzono Mu wielu opętanych. On słowem wy

pędził złe duchy i wszystkich chorych uzdrowił.

Mt 8,17 Tak oto spełniło się słowo proroka Izajasza: On wziął na siebie nasze słabości

i nosił nasze choroby.

Mt 8,18 Gdy Jezus zobaczył tłum dokoła siebie, kazał odpłynąć na drugą stronę. Mt 8,19 Wtem przystąpił pewien uczony w Piśmie i rzekł do Niego: "Nauczycielu,

pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz".

Mt 8,20 Jezus mu odpowiedział: "Lisy mają nory i ptaki powietrzne - gniazda, lecz

Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć".

Mt 8,21 Ktoś inny spośród uczniów rzekł do Niego: "Panie, pozwól mi najpierw pójść

i pogrzebać mojego ojca!".

Mt 8,22 Lecz Jezus mu odpowiedział: "Pójdź za Mną, a zostaw umarłym grzebanie

ich umarłych!"

Mt 8,23 Gdy wszedł do łodzi, poszli za Nim Jego uczniowie.

Mt 8,24 Nagle zerwała się gwałtowna burza na jeziorze, tak że fale zalewały łódź; On

zaś spał.

Mt 8,25 Wtedy przystąpili do Niego i obudzili Go, mówiąc: "Panie, ratuj, giniemy!" Mt 8,26 A On im rzekł: "Czemu bojaźliwi jesteście, małej wiary?" Potem wstał, roz

kazał wichrom i jezioru, i nastała głęboka cisza.

Mt 8,27 A ludzie pytali zdumieni: "Kimże On jest, że nawet wichry i jezioro są Mu

posłuszne?"

Mt 8,28 Gdy przybył na drugi brzeg do kraju Gadareńczyków, wybiegli Mu naprze

ciw dwaj opętani, którzy wyszli z grobów, bardzo dzicy, tak że nikt nie mógł

przejść tą drogą.

Mt 8,29 Zaczęli krzyczeć: "Czego chcesz od nas, "Jezusie", Synu Boży? Przyszedłeś

tu przed czasem dręczyć nas?"

Mt 8,30 A opodal nich pasła się duża trzoda świń.

Mt 8,31 Złe duchy prosiły Go: "Jeżeli nas wyrzucasz, to poślij nas w tę trzodę świń!" Mt 8,32 Rzekł do nich: "Idźcie!" Wyszły więc i weszły w świnie. I naraz cała trzoda

ruszyła pędem po urwistym zboczu do jeziora i zginęła w falach.

1555 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 9

Mt 8,33 Pasterze zaś uciekli i przyszedłszy do miasta rozpowiedzieli wszystko, a także

zdarzenie z opętanymi.

Mt 8,34 Wtedy całe miasto wyszło na spotkanie Jezusa; a gdy Go ujrzeli, prosili, żeby

odszedł z ich granic.

Rozdział 9

Mt 9,01 On wsiadł do łodzi, przeprawił się z powrotem i przyszedł do swego miasta. Mt 9,02 I oto przynieśli Mu paralityka, leżącego na łożu. Jezus, widząc ich wiarę,

rzekł do paralityka: "Ufaj, synu! Odpuszczają ci się twoje grzechy". Mt 9,03 Na to pomyśleli sobie niektórzy z uczonych w Piśmie: On bluźni. Mt 9,04 A Jezus, znając ich myśli, rzekł: "Dlaczego złe myśli nurtują w waszych ser

cach?

Mt 9,05 Cóż bowiem jest łatwiej powiedzieć: "Odpuszczają ci się twoje grzechy", czy

też powiedzieć: "Wstań i chodź!"

Mt 9,06 Otóż żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania

grzechów - rzekł do paralityka: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu!" Mt 9,07 On wstał i poszedł do domu.

Mt 9,08 A tłumy ogarnął lęk na ten widok, i wielbiły Boga, który takiej mocy udzielił

ludziom.

Mt 9,09 Odchodząc stamtąd, Jezus ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego

w komorze celnej, i rzekł do niego: "Pójdź za Mną!" On wstał i poszedł za

Nim.

Mt 9,10 Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników

i siedzieli wraz z Jezusem i Jego uczniami.

Mt 9,11 Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: "Dlaczego wasz Nauczyciel

jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?"

Mt 9,12 On usłyszawszy to, rzekł: "Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się

źle mają.

Mt 9,13 Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary.

Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników".

Mt 9,14 Wtedy podeszli do Niego uczniowie Jana i zapytali: "Dlaczego my i faryze

usze dużo pościmy, Twoi zaś uczniowie nie poszczą?"

Mt 9,15 Jezus im rzekł: "Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest

z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy będą

pościć.

Mt 9,16 Nikt nie przyszywa łaty z surowego sukna do starego ubrania, gdyż łata ob

rywa ubranie, i gorsze robi się przedarcie.

Mt 9,17 Nie wlewa się też młodego wina do starych bukłaków. W przeciwnym razie

1556 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 10

bukłaki pękają, wino wycieka, a bukłaki się psują. Raczej młode wino wlewa

się do nowych bukłaków, a tak jedno i drugie się zachowuje".

Mt 9,18 Gdy to mówił do nich, pewien zwierzchnik [synagogi] przyszedł do Niego i,

oddając pokłon, prosił: "Panie, moja córka dopiero co skonała, lecz przyjdź

i włóż na nią rękę, a żyć będzie".

Mt 9,19 Jezus wstał i wraz z uczniami poszedł za nim.

Mt 9,20 Wtem jakaś kobieta, która dwanaście lat cierpiała na krwotok, podeszła z

tyłu i dotknęła się frędzli Jego płaszcza.

Mt 9,21 Bo sobie mówiła: Żebym się choć Jego płaszcza dotknęła, a będę zdrowa. Mt 9,22 Jezus obrócił się, i widząc ją, rzekł: "Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła". I

od tej chwili kobieta była zdrowa.

Mt 9,23 Gdy Jezus przyszedł do domu zwierzchnika i zobaczył fletnistów oraz tłum

zgiełkliwy,

Mt 9,24 rzekł: "Usuńcie się, bo dziewczynka nie umarła, tylko śpi". A oni wyśmiewali

Go.

Mt 9,25 Skoro jednak usunięto tłum, wszedł i ujął ją za rękę, a dziewczynka wstała. Mt 9,26 Wieść o tym rozeszła się po całej tamtejszej okolicy.

Mt 9,27 Gdy Jezus odchodził stamtąd, szli za Nim dwaj niewidomi którzy wołali gło

śno: "Ulituj się nad nami, Synu Dawida!"

Mt 9,28 Gdy wszedł do domu niewidomi przystąpili do Niego, a Jezus ich zapytał:

"Wierzycie, że mogę to uczynić?" Oni odpowiedzieli Mu: "Tak, Panie!" Mt 9,29 Wtedy dotknął ich oczu, mówiąc: "Według wiary waszej niech wam się sta

nie!"

Mt 9,30 I otworzyły się ich oczy, a Jezus surowo im przykazał: "Uważajcie, niech się

nikt o tym nie dowie!"

Mt 9,31 Oni jednak, skoro tylko wyszli, roznieśli wieść o Nim po całej tamtejszej oko

licy.

Mt 9,32 Gdy ci wychodzili, oto przyprowadzono Mu niemowę opętanego. Mt 9,33 Po wyrzuceniu złego ducha niemy odzyskał mowę, a tłumy pełne podziwu

wołały: "Jeszcze się nigdy nic podobnego nie pojawiło w Izraelu!" Mt 9,34 Lecz faryzeusze mówili: "Wyrzuca złe duchy mocą ich przywódcy". Mt 9,35 Tak Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych sy

nagogach, głosił Ewangelię królestwa i leczył wszystkie choroby i wszystkie

słabości.

Mt 9,36 A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak

owce nie mające pasterza.

Mt 9,37 Wtedy rzekł do swych uczniów: "Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników

mało.

Mt 9,38 Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo".

1557 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 10

Rozdział 10

Mt 10,01 Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad

duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie

słabości.

Mt 10,02 A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy Szymon, zwany Piotrem, i brat

jego Andrzej, potem Jakub, syn Zebedeusza, i brat jego Jan,

Mt 10,03 Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz, Mt 10,04 Szymon Gorliwy i Judasz Iskariota, ten, który Go zdradził. Mt 10,05 Tych to Dwunastu wysłał Jezus, dając im następujące wskazania: "Nie idźcie

do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego!

Mt 10,06 Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela.

Mt 10,07 Idźcie i głoście: "Bliskie już jest królestwo niebieskie". Mt 10,08 Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych,

wypędzajcie złe duchy! Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie!

Mt 10,09 Nie zdobywajcie złota ani srebra, ani miedzi do swych trzosów. Mt 10,10 Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski! Wart

jest bowiem robotnik swej strawy.

Mt 10,11 A gdy przyjdziecie do jakiegoś miasta albo wsi, wywiedzcie się, kto tam jest

godny, i u niego zatrzymajcie się, dopóki nie wyjdziecie.

Mt 10,12 Wchodząc do domu, przywitajcie go pozdrowieniem.

Mt 10,13 Jeśli dom na to zasługuje, niech zstąpi na niego pokój wasz; jeśli zaś nie

zasługuje, niech pokój wasz powróci do was!

Mt 10,14 Gdyby was gdzie nie chciano przyjąć i nie chciano słuchać słów waszych,

wychodząc z takiego domu albo miasta, strząśnijcie proch z nóg waszych! Mt 10,15 Zaprawdę, powiadam wam: Ziemi sodomskiej i gomorejskiej lżej będzie w

dzień sądu niż temu miastu.

Mt 10,16 Oto Ja was posyłam jak owce między wilki. Bądźcie więc roztropni jak węże,

a nieskazitelni jak gołębie!

Mt 10,17 Miejcie się na baczności przed ludźmi! Będą was wydawać sądom i w swych

synagogach będą was biczować.

Mt 10,18 Nawet przed namiestników i królów będą was wodzić z mego powodu, na

świadectwo im i poganom.

Mt 10,19 Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej

bowiem godzinie będzie wam poddane, co macie mówić,

Mt 10,20 gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez

was.

Mt 10,21 Brat wyda brata na śmierć i ojciec syna; dzieci powstaną przeciw rodzicom

i o śmierć ich przyprawią.

Mt 10,22 Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia. Lecz kto wytrwa

1558 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 11

do końca, ten będzie zbawiony.

Mt 10,23 Gdy was prześladować będą w tym mieście, uciekajcie do innego. Zaprawdę,

powiadam wam: Nie zdążycie obejść miast Izraela, nim przyjdzie Syn Czło

wieczy.

Mt 10,24 Uczeń nie przewyższa nauczyciela ani sługa swego pana. Mt 10,25 Wystarczy, jeśli uczeń będzie jak jego nauczyciel, a sługa jak pan jego. Jeśli

pana domu przezwali Belzebubem, o ileż bardziej jego domowników tak na

zwą.

Mt 10,26 Więc się ich nie bójcie! Nie ma bowiem nic zakrytego, co by nie miało być

wyjawione, ani nic tajemnego, o czym by się nie miano dowiedzieć. Mt 10,27 Co mówię wam w ciemności, powtarzajcie na świetle, a co słyszycie na ucho,

rozgłaszajcie na dachach!

Mt 10,28 Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. Bójcie

się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle.

Mt 10,29 Czyż nie sprzedają dwóch wróbli za asa? A przecież żaden z nich bez woli

Ojca waszego nie spadnie na ziemię.

Mt 10,30 U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Mt 10,31 Dlatego nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli. Mt 10,32 Do każdego więc, który się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja

przed moim Ojcem, który jest w niebie.

Mt 10,33 Lecz kto się Mnie zaprze przed ludźmi, tego zaprę się i Ja przed moim Ojcem,

który jest w niebie.

Mt 10,34 Nie sądźcie, że przyszedłem pokój przynieść na ziemię. Nie przyszedłem przy

nieść pokoju, ale miecz.

Mt 10,35 Bo przyszedłem poróżnić syna z jego ojcem, córkę z matką, synową z teścio

wą;

Mt 10,36 i będą nieprzyjaciółmi człowieka jego domownicy.

Mt 10,37 Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto

kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien.

Mt 10,38 Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Mt 10,39 Kto chce znaleźć swe życie, straci je. a kto straci swe życie z mego powodu,

znajdzie je.

Mt 10,40 Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego,

który Mnie posłał.

Mt 10,41 Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma. Kto przyj

muje sprawiedliwego, jako sprawiedliwego, nagrodę sprawiedliwego otrzyma. Mt 10,42 Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego

że jest uczniem, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swojej nagrody".

1559 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 11

Rozdział 11

Mt 11,01 Gdy Jezus skończył dawać te wskazania dwunastu swoim uczniom, odszedł

stamtąd, aby nauczać i głosić [Ewangelię] w ich miastach.

Mt 11,02 Tymczasem Jan, skoro usłyszał w więzieniu o czynach Chrystusa, posłał swo

ich uczniów

Mt 11,03 z zapytaniem: "Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy

oczekiwać?"

Mt 11,04 Jezus im odpowiedział: "Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co słyszycie i na co

patrzycie:

Mt 11,05 niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia,

głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. Mt 11,06 A błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi".

Mt 11,07 Gdy oni odchodzili, Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie: "Coście wyszli

oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze?

Mt 11,08 Ale coście wyszli zobaczyć? Człowieka w miękkie szaty ubranego? Oto w

domach królewskich są ci, którzy miękkie szaty noszą.

Mt 11,09 Po coście więc wyszli? Proroka zobaczyć? Tak, powiadam wam, nawet więcej

niż proroka.

Mt 11,10 On jest tym, o którym napisano: Oto Ja posyłam mego wysłańca przed Tobą,

aby Ci przygotował drogę.

Mt 11,11 Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał więk

szy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy

jest niż on.

Mt 11,12 A od czasu Jana Chrzciciela aż dotąd królestwo niebieskie doznaje gwałtu i

ludzie gwałtowni zdobywają je.

Mt 11,13 Wszyscy bowiem Prorocy i Prawo prorokowali aż do Jana. Mt 11,14 A jeśli chcecie przyjąć, to on jest Eliaszem, który ma przyjść. Mt 11,15 Kto ma uszy, niechaj słucha!

Mt 11,16 Lecz z kim mam porównać to pokolenie? Podobne jest do przebywających na

rynku dzieci, które przymawiają swym rówieśnikom:

Mt 11,17 "Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wyście nie zawodzi

li".

Mt 11,18 Przyszedł bowiem Jan: nie jadł ani nie pił, a oni mówią: "Zły duch go opę

tał".

Mt 11,19 Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije. a oni mówią: "Oto żarłok i pijak, przyja

ciel celników i grzeszników". A jednak mądrość usprawiedliwiona jest przez

swe czyny".

Mt 11,20 Wtedy począł czynić wyrzuty miastom, w których najwięcej Jego cudów się

dokonało, że się nie nawróciły.

1560 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 12

Mt 11,21 "Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie

działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno w worze i w popiele by

się nawróciły.

Mt 11,22 Toteż powiadam wam: Tyrowi i Sydonowi lżej będzie w dzień sądu niż wam. Mt 11,23 A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani

zejdziesz. Bo gdyby w Sodomie działy się cuda, które się w tobie dokonały,

zostałaby aż do dnia dzisiejszego.

Mt 11,24 Toteż powiadam wam: Ziemi sodomskiej lżej będzie w dzień sądu niż tobie". Mt 11,25 W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: "Wysławiam Cię, Ojcze,

Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a

objawiłeś je prostaczkom.

Mt 11,26 Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie.

Mt 11,27 Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani

Ojca nikt nie zna, tylko Syn, i ten, komu Syn zechce objawić.

Mt 11,28 Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was

pokrzepię.

Mt 11,29 Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny

sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych.

Mt 11,30 Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie".

Rozdział 12

Mt 12,01 Pewnego razu Jezus przechodził w szabat wśród zbóż. Uczniowie Jego, będąc

głodni, zaczęli zrywać kłosy i jeść.

Mt 12,02 Gdy to ujrzeli faryzeusze, rzekli Mu: "Oto Twoi uczniowie czynią to, czego

nie wolno czynić w szabat".

Mt 12,03 A On im odpowiedział: "Nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy był głodny,

on i jego towarzysze?

Mt 12,04 Jak wszedł do domu Bożego i jadł chleby pokładne, których nie było wolno

jeść jemu ani jego towarzyszom, tylko samym kapłanom?

Mt 12,05 Albo nie czytaliście w Prawie, że w dzień szabatu kapłani naruszają w świą

tyni spoczynek szabatu, a są bez winy?

Mt 12,06 Oto powiadam wam: Tu jest coś większego niż świątynia. Mt 12,07 Gdybyście zrozumieli, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary, nie po

tępialibyście niewinnych.

Mt 12,08 Albowiem Syn Człowieczy jest Panem szabatu".

Mt 12,09 Idąc stamtąd, wszedł do ich synagogi.

Mt 12,10 A [był tam] człowiek, który miał uschłą rękę. Zapytali Go, by móc Go oskar

żyć: "Czy wolno uzdrawiać w szabat?"

1561 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 12

Mt 12,11 Lecz On im odpowiedział: "Kto z was jeśli ma jedną owcę, i jeżeli mu ta w

dół wpadnie w szabat, nie chwyci i nie wyciągnie jej?

Mt 12,12 O ileż ważniejszy jest człowiek niż owca! Tak więc wolno jest w szabat dobrze

czynić".

Mt 12,13 Wtedy rzekł do owego człowieka: "Wyciągnij rękę!" Wyciągnął, i stała się

znów tak zdrowa jak druga.

Mt 12,14 Faryzeusze zaś wyszli i odbyli naradę przeciw Niemu, w jaki sposób Go zgła

dzić.

Mt 12,15 Gdy się Jezus dowiedział o tym, oddalił się stamtąd. A wielu poszło za Nim

i uzdrowił ich wszystkich.

Mt 12,16 Lecz im surowo zabronił, żeby Go nie ujawniali.

Mt 12,17 Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza:

Mt 12,18 Oto mój Sługa; którego wybrałem, Umiłowany mój, w którym moje serce ma

upodobanie. Położę ducha mojego na Nim, a On zapowie prawo narodom. Mt 12,19 Nie będzie się spierał ani krzyczał, i nikt nie usłyszy na ulicach Jego głosu. Mt 12,20 Trzciny zgniecionej nie złamie ani knota tlejącego nie dogasi, aż zwycięsko

sąd przeprowadzi.

Mt 12,21 W Jego imieniu narody nadzieję pokładać będą.

Mt 12,22 Wówczas przyprowadzono Mu opętanego, który był niewidomy i niemy.

Uzdrowił go, tak że niemy mógł mówić i widzieć.

Mt 12,23 A wszystkie tłumy pełne były podziwu i mówiły: "Czyż nie jest to Syn Da

wida?"

Mt 12,24 Lecz faryzeusze, słysząc to, mówili: "On tylko przez Belzebuba, władcę złych

duchów, wyrzuca złe duchy".

Mt 12,25 Jezus, znając ich myśli, rzekł do nich: "Każde królestwo, wewnętrznie skłóco

ne, pustoszeje. I żadne miasto ani dom, wewnętrznie skłócony, się nie ostoi. Mt 12,26 Jeśli szatan wyrzuca szatana, to sam ze sobą jest skłócony, jakże się więc

ostoi jego królestwo?

Mt 12,27 I jeśli Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy, to przez kogo je wyrzucają

wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami.

Mt 12,28 Lecz jeśli Ja mocą Ducha Bożego wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło

do was królestwo Boże.

Mt 12,29 Albo jak może ktoś wejść do domu mocarza, i sprzęt mu zagrabić, jeśli mo

carza wpierw nie zwiąże? I dopiero wtedy dom Jego ograbi.

Mt 12,30 Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; i kto nie zbiera ze Mną, rozprasza. Mt 12,31 Dlatego powiadam wam: Każdy grzech i bluźnierstwo będą odpuszczone lu

dziom, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi nie będzie odpuszczone. Mt 12,32 Jeśli ktoś powie słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczo

ne, lecz jeśli powie przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone

ani w tym wieku, ani w przyszłym.

Mt 12,33 Albo uznajcie, że drzewo jest dobre, wtedy i jego owoc jest dobry, albo uznaj

1562 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 13

cie, że drzewo jest złe, wtedy i owoc jego jest zły; bo z owocu poznaje się

drzewo.

Mt 12,34 Plemię żmijowe! Jakże wy możecie mówić dobrze, skoro źli jesteście? Przecież

z obfitości serca usta mówią.

Mt 12,35 Dobry człowiek z dobrego skarbca wydobywa dobre rzeczy, zły człowiek ze

złego skarbca wydobywa złe rzeczy.

Mt 12,36 A powiadam wam: Z każdego bezużytecznego słowa, które wypowiedzą lu

dzie, zdadzą sprawę w dzień sądu.

Mt 12,37 Bo na podstawie słów twoich będziesz uniewinniony i na podstawie słów two

ich będziesz potępiony".

Mt 12,38 Wówczas rzekli do Niego niektórzy z uczonych w Piśmie i faryzeuszów: "Na

uczycielu, chcielibyśmy jakiś znak widzieć od Ciebie".

Mt 12,39 Lecz On im odpowiedział: "Plemię przewrotne i wiarołomne żąda znaku, ale

żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku proroka Jonasza.

Mt 12,40 Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce we wnętrznościach wielkiej

ryby, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w łonie ziemi. Mt 12,41 Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je;

ponieważ oni wskutek nawoływania Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś

więcej niż Jonasz.

Mt 12,42 Królowa z Południa powstanie na sądzie przeciw temu plemieniu i potępi je;

ponieważ ona z krańców ziemi przybyła słuchać mądrości Salomona, a oto

tu jest coś więcej niż Salomon.

Mt 12,43 Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych,

szukając spoczynku, ale nie znajduje.

Mt 12,44 Wtedy mówi: "Wrócę do swego domu, skąd wyszedłem"; a przyszedłszy za

staje go niezajętym, wymiecionym i przyozdobionym.

Mt 12,45 Wtedy idzie i bierze z sobą siedmiu innych duchów złośliwszych niż on sam;

wchodzą i mieszkają tam. I staje się późniejszy stan owego człowieka gorszy,

niż był poprzedni. Tak będzie i z tym przewrotnym plemieniem". Mt 12,46 Gdy jeszcze przemawiał do tłumów, oto Jego Matka i bracia stanęli na dworze

i chcieli z Nim mówić.

Mt 12,47 Ktoś rzekł do Niego: "Oto Twoja Matka i Twoi bracia stoją na dworze i chcą

mówić z Tobą".

Mt 12,48 Lecz On odpowiedział temu, który Mu to oznajmił: "Któż jest moją matką

i którzy są moimi braćmi?"

Mt 12,49 I wyciągnąwszy rękę ku swoim uczniom, rzekł: "Oto moja matka i moi bra

cia.

Mt 12,50 Bo kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten Mi jest bratem,

siostrą i matką".

1563 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 13

Rozdział 13

Mt 13,01 Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Mt 13,02 Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a

cały lud stał na brzegu.

Mt 13,03 I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami: "Oto siewca wyszedł siać. Mt 13,04 A gdy siał niektóre [ziarna] padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały

je.

Mt 13,05 Inne padły na miejsca skaliste, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powscho

dziły, bo gleba nie była głęboka.

Mt 13,06 Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Mt 13,07 Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Mt 13,08 Inne w końcu padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie

sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny.

Mt 13,09 Kto ma uszy, niechaj słucha!".

Mt 13,10 Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: "Dlaczego w przypowieściach mó

wisz do nich?"

Mt 13,11 On im odpowiedział: "Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego,

im zaś nie dano.

Mt 13,12 Bo kto ma, temu będzie dodane, i nadmiar mieć będzie; kto zaś nie ma, temu

zabiorą również to, co ma.

Mt 13,13 Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że otwartymi oczami nie widzą i

otwartymi uszami nie słyszą ani nie rozumieją.

Mt 13,14 Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: Słuchać będziecie, a nie zro

zumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie.

Mt 13,15 Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby

oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli: i

nie nawrócili się, abym ich uzdrowił.

Mt 13,16 Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Mt 13,17 Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło

ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a

nie usłyszeli.

Mt 13,18 Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy!

Mt 13,19 Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły

i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno

posiane na drodze.

Mt 13,20 Posiane na miejsce skaliste oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z

radością je przyjmuje;

Mt 13,21 ale nie ma w sobie korzenia, lecz jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prze

śladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje.

1564 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 13

Mt 13,22 Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i

ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne.

Mt 13,23 Posiane w końcu na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je.

On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzy

dziestokrotny".

Mt 13,24 Inną przypowieść im przedłożył: "Królestwo niebieskie podobne jest do czło

wieka, który posiał dobre nasienie na swej roli.

Mt 13,25 Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między

pszenicę i odszedł.

Mt 13,26 A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast. Mt 13,27 Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: "Panie, czy nie posiałeś dobrego

nasienia na swej roli? Skąd więc wziął się na niej chwast?"

Mt 13,28 Odpowiedział im: "Nieprzyjazny człowiek to sprawił". Rzekli mu słudzy:

"Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?"

Mt 13,29 A on im odrzekł: "Nie, byście zbierając chwast nie wyrwali razem z nim i

pszenicy.

Mt 13,30 Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierz

cie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie

do mego spichlerza"".

Mt 13,31 Inną przypowieść im przedłożył: "Królestwo niebieskie podobne jest do ziarn

ka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli.

Mt 13,32 Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, jest większe

od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki przylatują z powietrza i

gnieżdżą się na jego gałęziach".

Mt 13,33 Powiedział im inną przypowieść: "Królestwo niebieskie podobne jest do zaczy

nu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko

zakwasiło".

Mt 13,34 To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic

im nie mówił.

Mt 13,35 Tak miało się spełnić słowo Proroka: Otworzę usta w przypowieściach, wy

powiem rzeczy ukryte od założenia świata.

Mt 13,36 Wtedy odprawił tłumy i wrócił do domu. Tam przystąpili do Niego uczniowie

i prosili Go: "Wyjaśnij nam przypowieść o chwaście!"

Mt 13,37 On odpowiedział: "Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy. Mt 13,38 Rolą jest świat, dobrym nasieniem są synowie królestwa, chwastem zaś syno

wie Złego.

Mt 13,39 Nieprzyjacielem, który posiał chwast, jest diabeł; żniwem jest koniec świata,

a żeńcami są aniołowie.

Mt 13,40 Jak więc zbiera się chwast i spala ogniem, tak będzie przy końcu świata. Mt 13,41 Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie

zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości,

1565 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 14

Mt 13,42 i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Mt 13,43 Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma

uszy, niechaj słucha!

Mt 13,44 Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pe

wien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co

miał, i kupił tę rolę.

Mt 13,45 Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca, poszukującego pięknych

pereł.

Mt 13,46 Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i

kupił ją.

Mt 13,47 Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do sieci, zarzuconej w morze i zagar

niającej ryby wszelkiego rodzaju.

Mt 13,48 Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy, dobre zebrali w naczy

nia, a złe odrzucili.

Mt 13,49 Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród spra

wiedliwych

Mt 13,50 i wrzucą w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Mt 13,51 Zrozumieliście to wszystko?" Odpowiedzieli Mu: "Tak jest". Mt 13,52 A On rzekł do nich: "Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem

królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca

wydobywa rzeczy nowe i stare".

Mt 13,53 Gdy Jezus dokończył tych przypowieści, oddalił się stamtąd. Mt 13,54 Przyszedłszy do swego miasta rodzinnego, nauczał ich w synagodze, tak że

byli zdumieni i pytali: "Skąd u Niego ta mądrość i cuda?

Mt 13,55 Czyż nie jest On synem cieśli? Czy Jego Matce nie jest na imię Mariam, a

Jego braciom Jakub, Józef, Szymon i Juda?

Mt 13,56 Także Jego siostry czy nie żyją wszystkie u nas? Skądże więc ma to wszyst

ko?"

Mt 13,57 I powątpiewali o Nim. A Jezus rzekł do nich: "Tylko w swojej ojczyźnie i w

swoim domu może być prorok lekceważony".

Mt 13,58 I niewiele zdziałał tam cudów, z powodu ich niedowiarstwa.

Rozdział 14

Mt 14,01 W owym czasie doszła do uszu tetrarchy Heroda wieść o Jezusie. Mt 14,02 I rzekł do swych dworzan: "To Jan Chrzciciel. On powstał z martwych i

dlatego moce cudotwórcze w nim działają".

Mt 14,03 Herod bowiem kazał pochwycić Jana i związanego wrzucić do więzienia.

Powodem była Herodiada, żona brata jego, Filipa.

1566 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 14

Mt 14,04 Jan bowiem upomniał go: "Nie wolno ci jej trzymać". Mt 14,05 Chętnie też byłby go zgładził, bał się jednak ludu, ponieważ miano go za

proroka.

Mt 14,06 Otóż, kiedy obchodzono urodziny Heroda, tańczyła córka Herodiady wobec

gości i spodobała się Herodowi.

Mt 14,07 Zatem pod przysięgą obiecał jej dać wszystko, o cokolwiek poprosi. Mt 14,08 A ona przedtem już podmówiona przez swą matkę: "Daj mi - rzekła - tu na

misie głowę Jana Chrzciciela!"

Mt 14,09 Zasmucił się król. Lecz przez wzgląd na przysięgę i na współbiesiadników

kazał jej dać.

Mt 14,10 Posłał więc [kata] i kazał ściąć Jana w więzieniu.

Mt 14,11 Przyniesiono głowę jego na misie i dano dziewczęciu, a ono zaniosło ją swojej

matce.

Mt 14,12 Uczniowie zaś Jana przyszli, zabrali jego ciało i pogrzebali je; potem poszli i

donieśli o tym Jezusowi.

Mt 14,13 Gdy Jezus to usłyszał, oddalił się stamtąd w łodzi na miejsce pustynne,

osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Mt 14,14 Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych. Mt 14,15 A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: "Miejsce to jest

puste i pora już spóźniona. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i

zakupią sobie żywności!"

Mt 14,16 Lecz Jezus im odpowiedział: "Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!" Mt 14,17 Odpowiedzieli Mu: "Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb". Mt 14,18 On rzekł: "Przynieście Mi je tutaj!"

Mt 14,19 Kazał tłumom usiąść na trawie, następnie wziąwszy pięć chlebów i dwie

ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo i połamawszy chleby dał

je uczniom, uczniowie zaś tłumom.

Mt 14,20 Jedli wszyscy do sytości, i zebrano z tego, co pozostało, dwanaście pełnych

koszy ułomków.

Mt 14,21 Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i

dzieci.

Mt 14,22 Zaraz też przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi

brzeg, zanim odprawi tłumy.

Mt 14,23 Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł,

a On sam tam przebywał.

Mt 14,24 Łódź zaś była już sporo stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo

wiatr był przeciwny.

Mt 14,25 Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Mt 14,26 Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się myśląc, że to

zjawa, i ze strachu krzyknęli.

Mt 14,27 Jezus zaraz przemówił do nich: "Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się!"

1567 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 15

Mt 14,28 Na to odezwał się Piotr: "Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie

po wodzie!"

Mt 14,29 A On rzekł: "Przyjdź!" Piotr wyszedł z łodzi, i krocząc po wodzie, przyszedł

do Jezusa.

Mt 14,30 Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: "Panie,

ratuj mnie!"

Mt 14,31 Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: "Czemu zwątpiłeś,

małej wiary?"

Mt 14,32 Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył.

Mt 14,33 Ci zaś, którzy byli w łodzi, upadli przed Nim, mówiąc: "Prawdziwie jesteś

Synem Bożym".

Mt 14,34 Gdy się przeprawiali, przyszli do ziemi Genezaret.

Mt 14,35 Ludzie miejscowi, poznawszy Go, rozesłali [posłańców] po całej tamtejszej

okolicy, znieśli do Niego wszystkich chorych

Mt 14,36 i prosili, żeby przynajmniej frędzli Jego płaszcza mogli się dotknąć; a wszyscy,

którzy się Go dotknęli, zostali uzdrowieni.

Rozdział 15

Mt 15,01 Wtedy przyszli do Jezusa faryzeusze i uczeni w Piśmie z Jerozolimy z zapy

taniem:

Mt 15,02 "Dlaczego Twoi uczniowie postępują wbrew tradycji starszych? Bo nie myją

sobie rąk przed jedzeniem".

Mt 15,03 On im odpowiedział: "Dlaczego i wy przestępujecie przykazanie Boże dla

waszej tradycji?

Mt 15,04 Bóg przecież powiedział: Czcij ojca i matkę oraz: Kto złorzeczy ojcu lub

matce, niech śmierć poniesie.

Mt 15,05 Wy zaś mówicie: "Kto by oświadczył ojcu lub matce: Darem [złożonym w

ofierze] jest to, co dla ciebie miało być wsparciem ode mnie,

Mt 15,06 ten nie potrzebuje czcić swego ojca ni matki". I tak ze względu na waszą

tradycję znieśliście przykazanie Boże.

Mt 15,07 Obłudnicy, dobrze powiedział o was prorok Izajasz:

Mt 15,08 Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Mt 15,09 Ale czci mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi". Mt 15,10 Potem przywołał do siebie tłum i rzekł do niego: "Słuchajcie i chciejcie zro

zumieć.

Mt 15,11 Nie to, co wchodzi do ust, czyni człowieka nieczystym, ale co z ust wychodzi,

to go czyni nieczystym".

Mt 15,12 wtedy przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: "Wiesz, że faryzeusze zgorszyli

1568 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 15

się, gdy usłyszeli to powiedzenie?"

Mt 15,13 On zaś odrzekł: "Każda roślina, której nie sadził mój Ojciec niebieski, będzie

wyrwana.

Mt 15,14 Zostawcie ich! To są ślepi przewodnicy ślepych. Lecz jeśli ślepy ślepego pro

wadzi, obaj w dół wpadną".

Mt 15,15 Wtedy Piotr zabrał głos i rzekł do Niego: "Wytłumacz nam tę przypowieść!". Mt 15,16 On rzekł: "To i wy jeszcze niepojętni jesteście?

Mt 15,17 Nie rozumiecie, że wszystko, co wchodzi do ust, do żołądka idzie i wydala się

na zewnątrz.

Mt 15,18 Lecz to, co z ust wychodzi, pochodzi z serca, i to czyni człowieka nieczystym. Mt 15,19 Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, czyny nierządne,

kradzieże, fałszywe świadectwa, przekleństwa.

Mt 15,20 To właśnie czyni człowieka nieczystym. To zaś, że się je nie umytymi rękami,

nie czyni człowieka nieczystym".

Mt 15,21 Potem Jezus odszedł stamtąd i podążył w stronę Tyru i Sydonu. Mt 15,22 A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych okolic, wołała: "Ulituj się

nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez złego

ducha".

Mt 15,23 Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem. Na to podeszli Jego uczniowie i

prosili Go: "Odpraw ją, bo krzyczy za nami!"

Mt 15,24 Lecz On odpowiedział: "Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z do

mu Izraela".

Mt 15,25 A ona przyszła, upadła przed Nim i prosiła: "Panie, dopomóż mi!" Mt 15,26 On jednak odparł: "Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom a rzucić psom". Mt 15,27 A ona odrzekła: "Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają

ze stołów ich panów".

Mt 15,28 Wtedy Jezus jej odpowiedział: "O niewiasto wielka jest twoja wiara; niech ci

się stanie, jak chcesz!" Od tej chwili jej córka była zdrowa.

Mt 15,29 Stamtąd podążył Jezus dalej i przyszedł nad Jezioro Galilejskie. Wszedł na

górę i tam siedział.

Mt 15,30 I przyszły do Niego wielkie tłumy, mając z sobą chromych, ułomnych, niewi

domych, niemych i wielu innych, i położyli ich u nóg Jego, a On ich uzdrowił. Mt 15,31 Tłumy zdumiewały się widząc, że niemi mówią, ułomni są zdrowi, chromi cho

dzą, niewidomi widzą. I wielbiły Boga Izraela.

Mt 15,32 Lecz Jezus przywołał swoich uczniów i rzekł: "Żal Mi tego tłumu! Już trzy

dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść. Nie chcę ich puścić zgłodniałych,

żeby kto nie zasłabł w drodze".

Mt 15,33 Na to rzekli Mu uczniowie: "Skąd tu na pustkowiu weźmiemy tyle chleba

żeby nakarmić takie mnóstwo?"

Mt 15,34 Jezus zapytał ich: "Ile macie chlebów?" Odpowiedzieli: "Siedem i parę ry

bek".

1569 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 16

Mt 15,35 Polecił ludowi usiąść na ziemi;

Mt 15,36 wziął siedem chlebów i ryby, i odmówiwszy dziękczynienie, połamał, dawał

uczniom, uczniowie zaś tłumom.

Mt 15,37 Jedli wszyscy do sytości, a pozostałych ułomków zebrano jeszcze siedem peł

nych koszów.

Mt 15,38 Tych zaś, którzy jedli, było cztery tysiące mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci. Mt 15,39 Potem odprawił tłumy, wsiadł do łodzi i przybył w granice Magedan.

Rozdział 16

Mt 16,01 Przystąpili do Niego faryzeusze i saduceusze i wystawiając Go na próbę, pro

sili o ukazanie im znaku z nieba.

Mt 16,02 Lecz On im odpowiedział: "Wieczorem mówicie: "Będzie piękna pogoda, bo

niebo się czerwieni",

Mt 16,03 rano zaś: "Dziś burza, bo niebo się czerwieni i jest zasępione". Wygląd nieba

umiecie rozpoznawać, a znaków czasu nie możecie?

Mt 16,04 Plemię przewrotne i wiarołomne żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu

dany, prócz znaku Jonasza". Z tym ich zostawił i odszedł.

Mt 16,05 Przeprawiając się na drugi brzeg, uczniowie zapomnieli wziąć z sobą chleba. Mt 16,06 Jezus rzekł do nich: "Uważajcie i strzeżcie się kwasu faryzeuszów i saduce

uszów!"

Mt 16,07 Oni zaś rozprawiali między sobą i mówili: "Nie wzięliśmy chleba". Mt 16,08 Jezus, poznawszy to, rzekł: "Ludzie małej wiary czemu zastanawiacie się nad

tym, że nie wzięliście chleba?"

Mt 16,09 Czy jeszcze nie rozumiecie i nie pamiętacie owych pięciu chlebów na pięć

tysięcy, i ile zebraliście koszów?

Mt 16,10 Ani owych siedmiu chlebów na cztery tysiące, i ileście koszów zebrali? Mt 16,11 Jak to, nie rozumiecie, że nie o chlebie mówiłem wam, lecz: strzeżcie się kwasu

faryzeuszów i saduceuszów?"

Mt 16,12 Wówczas zrozumieli, że mówił o wystrzeganiu się nie kwasu chlebowego, lecz

nauki faryzeuszów i saduceuszów.

Mt 16,13 Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: "Za

kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?"

Mt 16,14 A oni odpowiedzieli: "Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni

za Jeremiasza albo za jednego z proroków".

Mt 16,15 Jezus zapytał ich: "A wy za kogo Mnie uważacie?"

Mt 16,16 Odpowiedział Szymon Piotr: "Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego". Mt 16,17 Na to Jezus mu rzekł: "Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem

nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie.

1570 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 17

Mt 16,18 Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję

Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą.

Mt 16,19 I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie

związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie". Mt 16,20 Wtedy surowo zabronił uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesja

szem.

Mt 16,21 Odtąd zaczął Jezus wskazywać swoim uczniom na to, że musi iść do Jero

zolimy i wiele cierpieć od starszych i arcykapłanów, i uczonych w Piśmie; że

będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie.

Mt 16,22 A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: "Panie, niech Cię Bóg

broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie".

Mt 16,23 Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: "Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi

zawadą, bo myślisz nie na sposób Boży, lecz na ludzki".

Mt 16,24 Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: "Jeśli kto chce pójść za Mną, niech

się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Mt 16,25 Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego

powodu, znajdzie je.

Mt 16,26 Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej

duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę? Mt 16,27 Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami

swoimi, i wtedy odda każdemu według jego postępowania.

Mt 16,28 Zaprawdę, powiadam wam: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zaznają śmierci,

aż ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w królestwie swoim".

Rozdział 17

Mt 17,01 Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego Jana i za

prowadził ich na górę wysoką, osobno.

Mt 17,02 Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś

stało się białe jak światło.

Mt 17,03 A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim. Mt 17,04 Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: "Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz,

postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla

Eliasza".

Mt 17,05 Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał

się głos: "To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słu

chajcie!"

Mt 17,06 Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli. Mt 17,07 A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: "Wstańcie, nie lękajcie się!"

1571 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 18

Mt 17,08 Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa. Mt 17,09 A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im mówiąc: "Nie opowiadajcie nikomu

o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie".

Mt 17,10 Wtedy zapytali Go uczniowie: "Czemu więc uczeni w Piśmie twierdzą, że

najpierw musi przyjść Eliasz?"

Mt 17,11 On odparł: "Eliasz istotnie przyjdzie i naprawi wszystko. Mt 17,12 Lecz powiadam wam: Eliasz już przyszedł, a nie poznali go i postąpili z nim

tak, jak chcieli. Tak i Syn Człowieczy będzie od nich cierpiał".

Mt 17,13 Wtedy uczniowie zrozumieli, że mówił im o Janie Chrzcicielu. Mt 17,14 Gdy przyszli do tłumu, podszedł do Niego pewien człowiek i padając przed

Nim na kolana,

Mt 17,15 prosił: "Panie, zlituj się nad moim synem! Jest epileptykiem i bardzo cierpi;

bo często wpada w ogień, a często w wodę.

Mt 17,16 Przyprowadziłem go do Twoich uczniów, lecz nie mogli go uzdrowić". Mt 17,17 Na to Jezus odrzekł: "O plemię niewierne i przewrotne! Jak długo jeszcze

mam być z wami; jak długo mam was cierpieć? Przyprowadźcie Mi go tu

taj!"

Mt 17,18 Jezus rozkazał mu surowo, i zły duch opuścił go. Od owej pory chłopiec od

zyskał zdrowie.

Mt 17,19 Wtedy uczniowie zbliżyli się do Jezusa na osobności i pytali: "Dlaczego my

nie mogliśmy go wypędzić?"

Mt 17,20 On zaś im rzekł: "Z powodu małej wiary waszej. Bo zaprawdę, powiadam

wam: Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze:

"Przesuń się stąd tam!", a przesunie się. I nic niemożliwego nie będzie dla

was.

Mt 17,21 "Ten zaś rodzaj złych duchów wyrzuca się tylko modlitwą i postem"". Mt 17,22 A kiedy przebywali razem w Galilei, Jezus rzekł do nich: "Syn Człowieczy

będzie wydany w ręce ludzi.

Mt 17,23 Oni zabiją Go, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie". I bardzo się zasmucili. Mt 17,24 Gdy przyszli do Kafarnaum, przystąpili do Piotra poborcy dwudrachmy z

zapytaniem: "Wasz Nauczyciel nie płaci dwudrachmy?"

Mt 17,25 Odpowiedział: "Owszem". Gdy wszedł do domu, Jezus uprzedził go, mówiąc:

"Szymonie, jak ci się zdaje? Od kogo królowie ziemscy pobierają daniny lub

podatki? Od synów swoich czy od obcych?"

Mt 17,26 Gdy powiedział: "Od obcych", Jezus mu rzekł: "A zatem synowie są wolni. Mt 17,27 żebyśmy jednak nie dali im powodu do zgorszenia, idź nad jezioro i zarzuć

wędkę! Weź pierwszą rybę, którą wyciągniesz, i otwórz jej pyszczek: znaj

dziesz statera. Weź go i daj im za Mnie i za siebie!"

1572 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 18

Rozdział 18

Mt 18,01 W tym czasie uczniowie przystąpili do Jezusa z zapytaniem: "Kto właściwie

jest największy w królestwie niebieskim?"

Mt 18,02 On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł:

Mt 18,03 "Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci,

nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.

Mt 18,04 Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebie

skim.

Mt 18,05 I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje. Mt 18,06 Lecz kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy

wierzą we Mnie, temu byłoby lepiej kamień młyński zawiesić u szyi i utopić

go w głębi morza.

Mt 18,07 Biada światu z powodu zgorszeń! Muszą wprawdzie przyjść zgorszenia, lecz

biada człowiekowi, przez którego dokonuje się zgorszenie.

Mt 18,08 Otóż jeśli twoja ręka lub noga jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją i

odrzuć od siebie! Lepiej jest dla ciebie wejść do życia ułomnym lub chromym,

niż z dwiema rękami lub dwiema nogami być wrzuconym w ogień wieczny. Mt 18,09 I jeśli twoje oko jest dla ciebie powodem grzechu, wyłup je i odrzuć od sie

bie! Lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do życia, niż z dwojgiem oczu być

wrzuconym do piekła ognistego.

Mt 18,10 Strzeżcie się, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych; albowiem powia

dam wam: Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego,

który jest w niebie.

Mt 18,11 "Albowiem Syn Człowieczy przyszedł ocalić to, co zginęło". Mt 18,12 Jak wam się zdaje? Jeśli kto posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich: czy

nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej,

która się zabłąkała?

Mt 18,13 A jeśli mu się uda ją odnaleźć, zaprawdę, powiadam wam: cieszy się nią bar

dziej niż dziewięćdziesięciu dziewięciu tymi, które się nie zabłąkały. Mt 18,14 Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło jedno z

tych małych.

Mt 18,15 Gdy brat twój zgrzeszy "przeciw tobie", idź i upomnij go w cztery oczy. Jeśli

cię usłucha, pozyskasz swego brata.

Mt 18,16 Jeśli zaś nie usłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, żeby na słowie

dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa.

Mt 18,17 Jeśli i tych nie usłucha, donieś Kościołowi! A jeśli nawet Kościoła nie usłucha,

niech ci będzie jak poganin i celnik!

Mt 18,18 Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co zwiążecie na ziemi, będzie związane

w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.

1573 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 19

Mt 18,19 Dalej, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś

prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który jest w niebie. Mt 18,20 Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich". Mt 18,21 Wtedy Piotr zbliżył się do Niego i zapytał: "Panie, ile razy mam przebaczyć,

jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?"

Mt 18,22 Jezus mu odrzekł: "Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt

siedem razy".

Mt 18,23 Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał rozliczyć się

ze swymi sługami.

Mt 18,24 Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który mu był winien

dziesięć tysięcy talentów.

Mt 18,25 Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną,

dziećmi i całym jego mieniem, aby tak dług odzyskać.

Mt 18,26 Wtedy sługa upadł przed nim i prosił go: "Panie, miej cierpliwość nade mną,

a wszystko ci oddam".

Mt 18,27 Pan ulitował się nad tym sługą, uwolnił go i dług mu darował. Mt 18,28 Lecz gdy sługa ów wyszedł, spotkał jednego ze współsług, który mu był wi

nien sto denarów. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: "Oddaj, coś winien!" Mt 18,29 Jego współsługa upadł przed nim i prosił go: "Miej cierpliwość nade mną, a

oddam tobie".

Mt 18,30 On jednak nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda

długu.

Mt 18,31 Współsłudzy jego widząc, co się działo, bardzo się zasmucili. Poszli i opowie

dzieli swemu panu wszystko, co zaszło.

Mt 18,32 Wtedy pan jego wezwał go przed siebie i rzekł mu: "Sługo niegodziwy! Da

rowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś.

Mt 18,33 Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja

ulitowałem się nad tobą?"

Mt 18,34 I uniesiony gniewem pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu całego długu

nie odda.

Mt 18,35 Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy

z serca swemu bratu".

Rozdział 19

Mt 19,01 Gdy Jezus dokończył tych mów, opuścił Galileę i przeniósł się w granice Judei

za Jordan.

Mt 19,02 Poszły za Nim wielkie tłumy, i tam ich uzdrowił.

Mt 19,03 Wtedy przystąpili do Niego faryzeusze, chcąc Go wystawić na próbę, i zadali

1574 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 19

Mu pytanie: "Czy wolno oddalić swoją żonę z jakiegokolwiek powodu?" Mt 19,04 On odpowiedział: "Czy nie czytaliście, że Stwórca od początku stworzył ich

jako mężczyznę i kobietę?

Mt 19,05 I rzekł: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się ze swoją żoną, i

będą oboje jednym ciałem.

Mt 19,06 A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, niech człowiek

nie rozdziela".

Mt 19,07 Odparli Mu: "Czemu więc Mojżesz polecił dać jej list rozwodowy i odprawić

ją?"

Mt 19,08 Odpowiedział im: "Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych pozwolił

wam Mojżesz oddalać wasze żony; lecz od początku tak nie było. Mt 19,09 A powiadam wam: Kto oddala swoją żonę - chyba w wypadku nierządu - a

bierze inną, popełnia cudzołóstwo. I kto oddaloną bierze za żonę, popełnia

cudzołóstwo".

Mt 19,10 Rzekli Mu uczniowie: "Jeśli tak ma się sprawa człowieka z żoną, to nie warto

się żenić".

Mt 19,11 Lecz On im odpowiedział: "Nie wszyscy to pojmują, lecz tylko ci, którym to

jest dane.

Mt 19,12 Bo są niezdatni do małżeństwa, którzy z łona matki takimi się urodzili; i są

niezdatni do małżeństwa, których ludzie takimi uczynili; a są i tacy bezżen

ni, którzy dla królestwa niebieskiego sami zostali bezżenni. Kto może pojąć,

niech pojmuje!"

Mt 19,13 Wtedy przyniesiono Mu dzieci, aby włożył na nie ręce i pomodlił się za nie;

a uczniowie szorstko zabraniali im tego.

Mt 19,14 Lecz Jezus rzekł: "Dopuśćcie dzieci i nie przeszkadzajcie im przyjść do Mnie;

do takich bowiem należy królestwo niebieskie".

Mt 19,15 Włożył na nie ręce i poszedł stamtąd.

Mt 19,16 A oto zbliżył się do Niego pewien człowiek i zapytał: "Nauczycielu, co do

brego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?"

Mt 19,17 Odpowiedział mu: "Dlaczego Mnie pytasz o dobro? Jeden tylko jest Dobry.

A jeśli chcesz osiągnąć życie, zachowaj przykazania".

Mt 19,18 Zapytał Go: "Które?" Jezus odpowiedział: "Oto te: Nie zabijaj, nie cudzołóż,

nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie,

Mt 19,19 czcij ojca i matkę oraz miłuj swego bliźniego, jak siebie samego!" Mt 19,20 Odrzekł Mu młodzieniec: "Przestrzegałem tego wszystkiego, czego mi jeszcze

brakuje?"

Mt 19,21 Jezus mu odpowiedział: "Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posia

dasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź

za Mną!"

Mt 19,22 Gdy młodzieniec usłyszał te słowa, odszedł zasmucony, miał bowiem wiele

posiadłości.

1575 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 20

Mt 19,23 Jezus zaś powiedział do swoich uczniów: "Zaprawdę, powiadam wam: Bogaty

z trudnością wejdzie do królestwa niebieskiego,

Mt 19,24 Jeszcze raz wam powiadam: Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igiel

ne niż bogatemu wejść do królestwa niebieskiego".

Mt 19,25 Gdy uczniowie to usłyszeli, przerazili się bardzo i pytali: "Któż więc może się

zbawić?"

Mt 19,26 Jezus spojrzał na nich i rzekł: "U ludzi to niemożliwe, lecz u Boga wszystko

jest możliwe".

Mt 19,27 Wtedy Piotr rzekł do Niego: "Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za

Tobą, cóż więc otrzymamy?"

Mt 19,28 Jezus zaś rzekł do nich: "Zaprawdę, powiadam wam: Przy odrodzeniu, gdy

Syn Człowieczy zasiądzie na swym tronie chwały, wy, którzy poszliście za

Mną, zasiądziecie również na dwunastu tronach, sądząc dwanaście pokoleń

Izraela.

Mt 19,29 I każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę,

dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne odziedziczy. Mt 19,30 Wielu zaś pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi.

Rozdział 20

Mt 20,01 Albowiem królestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, który wyszedł

wczesnym rankiem, aby nająć robotników do swej winnicy.

Mt 20,02 Umówił się z robotnikami o denara za dzień i posłał ich do winnicy. Mt 20,03 Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku

bezczynnie,

Mt 20,04 i rzekł do nich: "Idźcie i wy do mojej winnicy, a co będzie słuszne, dam

wam".

Mt 20,05 Oni poszli. Wyszedłszy ponownie około godziny szóstej i dziewiątej, tak samo

uczynił.

Mt 20,06 Gdy wyszedł około godziny jedenastej, spotkał innych stojących i zapytał

ich: "Czemu tu stoicie cały dzień bezczynnie?"

Mt 20,07 Odpowiedzieli mu: "Bo nas nikt nie najął". Rzekł im: "Idźcie i wy do winni

cy!"

Mt 20,08 A gdy nadszedł wieczór, rzekł właściciel winnicy do swego rządcy: "Zwołaj ro

botników i wypłać im należność, począwszy od ostatnich aż do pierwszych!" Mt 20,09 Przyszli najęci około jedenastej godziny i otrzymali po denarze. Mt 20,10 Gdy więc przyszli pierwsi, myśleli, że więcej dostaną; lecz i oni otrzymali po

denarze.

Mt 20,11 Wziąwszy go, szemrali przeciw gospodarzowi,

1576 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 20

Mt 20,12 mówiąc: "Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami, którzy

śmy znosili ciężar dnia i spiekoty".

Mt 20,13 Na to odrzekł jednemu z nich: "Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy; czy nie o

denara umówiłeś się ze mną?

Mt 20,14 Weź, co twoje i odejdź! Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie. Mt 20,15 Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz,

że ja jestem dobry?"

Mt 20,16 Tak ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi".

Mt 20,17 Mając udać się do Jerozolimy, Jezus wziął osobno Dwunastu i w drodze rzekł

do nich:

Mt 20,18 "Oto idziemy do Jerozolimy: tam Syn Człowieczy zostanie wydany arcyka

płanom i uczonym w Piśmie. Oni skażą Go na śmierć

Mt 20,19 i wydadzą Go poganom na wyszydzenie, ubiczowanie i ukrzyżowanie; a trze

ciego dnia zmartwychwstanie".

Mt 20,20 Wtedy podeszła do Niego matka synów Zebedeusza ze swoimi synami i od

dając Mu pokłon, o coś Go prosiła.

Mt 20,21 On ją zapytał: "Czego pragniesz?" Rzekła Mu: "Powiedz, żeby ci dwaj moi

synowie zasiedli w Twoim królestwie jeden po prawej, a drugi po lewej Twej

stronie".

Mt 20,22 Odpowiadając Jezus rzekł: "Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich,

który Ja mam pić?" Odpowiedzieli Mu: "Możemy".

Mt 20,23 On rzekł do nich: "Kielich mój pić będziecie. Nie do Mnie jednak należy

dać miejsce po mojej stronie prawej i lewej, ale [dostanie się ono] tym, dla

których mój Ojciec je przygotował".

Mt 20,24 Gdy dziesięciu [pozostałych] to usłyszało, oburzyli się na tych dwóch braci. Mt 20,25 A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł: "Wiecie, że władcy narodów uciskają

je, a wielcy dają im odczuć swą władzę.

Mt 20,26 Nie tak będzie u was. Lecz kto by między wami chciał stać się wielkim, niech

będzie waszym sługą.

Mt 20,27 A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem wa

szym,

Mt 20,28 na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby

służyć i dać swoje życie na okup za wielu".

Mt 20,29 Gdy wychodzili z Jerycha, towarzyszył Mu wielki tłum ludu. Mt 20,30 A oto dwaj niewidomi, którzy siedzieli przy drodze, słysząc, że Jezus prze

chodzi, zaczęli wołać: "Panie, ulituj się nad nami, Synu Dawida!". Mt 20,31 Tłum nastawał na nich, żeby umilkli; lecz oni jeszcze głośniej wołali: "Panie,

ulituj się nad nami, Synu Dawida!".

Mt 20,32 Jezus przystanął, kazał ich przywołać i zapytał: "Cóż chcecie, żebym wam

uczynił?"

Mt 20,33 Odpowiedzieli Mu: "Panie, żeby się oczy nasze otworzyły".

1577 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 21

Mt 20,34 Jezus więc zdjęty litością dotknął ich oczu, a natychmiast przejrzeli i poszli

za Nim.

Rozdział 21

Mt 21,01 Gdy się przybliżyli do Jerozolimy i przyszli do Betfage na Górze Oliwnej,

wtedy Jezus posłał dwóch uczniów

Mt 21,02 i rzekł im: "Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz znajdziecie oślicę

uwiązaną i źrebię z nią. Odwiążcie je i przyprowadźcie do Mnie! Mt 21,03 A gdyby wam kto co mówił, powiecie: "Pan ich potrzebuje, a zaraz je puści". Mt 21,04 Stało się to, żeby się spełniło słowo Proroka:

Mt 21,05 Powiedzcie Córze Syjońskiej: Oto Król twój przychodzi do Ciebie łagodny,

siedzący na osiołku, źrebięciu oślicy.

Mt 21,06 Uczniowie poszli i uczynili, jak im Jezus polecił.

Mt 21,07 Przyprowadzili oślicę i źrebię i położyli na nie swe płaszcze, a On usiadł na

nich.

Mt 21,08 A ogromny tłum słał swe płaszcze na drodze, inni obcinali gałązki z drzew i

ścielili na drodze.

Mt 21,09 A tłumy, które Go poprzedzały i które szły za Nim, wołały głośno: Hosanna

Synowi Dawida! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie! Ho

sanna na wysokościach!

Mt 21,10 Gdy wjechał do Jerozolimy, poruszyło się całe miasto, i pytano: "Kto to

jest?"

Mt 21,11 A tłumy odpowiadały: "To jest prorok, Jezus z Nazaretu w Galilei". Mt 21,12 A Jezus wszedł do świątyni i wyrzucił wszystkich sprzedających i kupują

cych w świątyni; powywracał stoły zmieniających pieniądze oraz ławki tych,

którzy sprzedawali gołębie.

Mt 21,13 I rzekł do nich: "Napisane jest: Mój dom ma być domem modlitwy, a wy

czynicie z niego jaskinię zbójców".

Mt 21,14 W świątyni podeszli do Niego niewidomi i chromi, i uzdrowił ich. Mt 21,15 Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie - widząc cuda, które uczynił, i dzieci

wołające w świątyni: "Hosanna Synowi Dawida" - oburzyli się

Mt 21,16 i rzekli do Niego: "Słyszysz, co one mówią?" A Jezus im odpowiedział: "Tak

jest. Czy nigdy nie czytaliście: Z ust niemowląt i ssących zgotowałeś sobie

chwałę?"

Mt 21,17 Z tym ich zostawił, wyszedł poza miasto do Betanii i tam zanocował. Mt 21,18 Wracając rano do miasta, uczuł głód.

Mt 21,19 A widząc drzewo figowe przy drodze, podszedł ku niemu, lecz nic na nim nie

znalazł oprócz liści. I rzekł do niego: "Niechże już nigdy nie rodzi się z ciebie

1578 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 21

owoc!" I drzewo figowe natychmiast uschło.

Mt 21,20 A uczniowie, widząc to, pytali ze zdumieniem: "Jak mogło drzewo figowe tak

od razu uschnąć?"

Mt 21,21 Jezus im odpowiedział: "Zaprawdę, powiadam wam: jeśli będziecie mieć wia

rę, a nie zwątpicie, to nie tylko z figowym drzewem to uczynicie, ale nawet

jeśli powiecie tej górze: "Podnieś się i rzuć się w morze!", stanie się. Mt 21,22 I otrzymacie wszystko, o co na modlitwie z wiarą prosić będziecie". Mt 21,23 Gdy przyszedł do świątyni i nauczał, przystąpili do Niego arcykapłani i starsi

ludu z pytaniem: "Jakim prawem to czynisz? I kto Ci dał tę władzę?" Mt 21,24 Jezus im odpowiedział: "Ja też zadam wam jedno pytanie; jeśli odpowiecie

Mi na nie, i Ja powiem wam, jakim prawem to czynię.

Mt 21,25 Skąd pochodził chrzest Janowy: z nieba czy od ludzi?" Oni zastanawiali się

między sobą: "Jeśli powiemy: "z nieba", to nam zarzuci: "Dlaczego więc nie

uwierzyliście mu?"

Mt 21,26 A jeśli powiemy: "od ludzi" - boimy się tłumu, bo wszyscy uważają Jana za

proroka".

Mt 21,27 Odpowiedzieli więc Jezusowi: "Nie wiemy". On również im odpowiedział:

"Więc i Ja wam nie powiem, jakim prawem to czynię.

Mt 21,28 Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego

i rzekł: "Dziecko, idź dzisiaj i pracuj w winnicy!"

Mt 21,29 Ten odpowiedział: "Idę, panie!", lecz nie poszedł.

Mt 21,30 Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: "Nie chcę". Później

jednak opamiętał się i poszedł.

Mt 21,31 Któryż z tych dwóch spełnił wolę ojca?" Mówią Mu: "Ten drugi". Wtedy

Jezus rzekł do nich: "Zaprawdę, powiadam wam: Celnicy i nierządnice wcho

dzą przed wami do królestwa niebieskiego.

Mt 21,32 Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wyście mu nie uwie

rzyli. Celnicy zaś i nierządnice uwierzyli mu. Wy patrzyliście na to, ale nawet

później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć.

Mt 21,33 Posłuchajcie innej przypowieści! Był pewien gospodarz, który założył win

nicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu

oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał.

Mt 21,34 Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon

jemu należny.

Mt 21,35 Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś

ukamienowali.

Mt 21,36 Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak

samo postąpili.

Mt 21,37 W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna. Mt 21,38 Lecz rolnicy zobaczywszy syna mówili do siebie: "To jest dziedzic; chodźcie

zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo".

1579 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 22

Mt 21,39 Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili.

Mt 21,40 Kiedy więc właściciel winnicy przyjdzie, co uczyni z owymi rolnikami?" Mt 21,41 Rzekli Mu: "Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym

rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze". Mt 21,42 Jezus im rzekł: "Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Właśnie ten kamień,

który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem

w naszych oczach.

Mt 21,43 Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane naro

dowi, który wyda jego owoce.

Mt 21,44 Kto upadnie na ten kamień, rozbije się, a na kogo on spadnie, zmiażdży go". Mt 21,45 Arcykapłani i faryzeusze, słuchając Jego przypowieści, poznali, że o nich mó

wi.

Mt 21,46 Toteż starali się Go pochwycić, lecz bali się tłumów, ponieważ miały Go za

proroka.

Rozdział 22

Mt 22,01 A Jezus znowu w przypowieściach mówił do nich:

Mt 22,02 "Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną

swemu synowi.

Mt 22,03 Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli

przyjść.

Mt 22,04 Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: "Powiedzcie zaproszonym: Oto

przygotowałem moją ucztę: woły i tuczne zwierzęta pobite i wszystko jest

gotowe. Przyjdźcie na ucztę!"

Mt 22,05 Lecz oni zlekceważyli to i poszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiec

twa,

Mt 22,06 a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy [ich], pozabijali. Mt 22,07 Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych

zabójców, a miasto ich spalić.

Mt 22,08 Wtedy rzekł swoim sługom: "Uczta wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni

nie byli jej godni.

Mt 22,09 Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spo

tkacie".

Mt 22,10 Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych

i dobrych. I sala zapełniła się biesiadnikami.

Mt 22,11 Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka,

nie ubranego w strój weselny.

Mt 22,12 Rzekł do niego: "Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju weselnego?"

1580 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 22

Lecz on oniemiał.

Mt 22,13 Wtedy król rzekł sługom: "Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na ze

wnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów".

Mt 22,14 Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych".

Mt 22,15 Wtedy faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Go w mowie. Mt 22,16 Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby

Mu powiedzieli: "Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej

w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę

ludzką.

Mt 22,17 Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek Cezarowi, czy

nie?"

Mt 22,18 Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: "Czemu Mnie wystawiacie na próbę,

obłudnicy?

Mt 22,19 Pokażcie Mi monetę podatkową!" Przynieśli Mu denara. Mt 22,20 On ich zapytał: "Czyj jest ten obraz i napis?"

Mt 22,21 Odpowiedzieli: "Cezara". Wówczas rzekł do nich: "Oddajcie więc Cezarowi

to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga".

Mt 22,22 Gdy to usłyszeli, zmieszali się i zostawiwszy Go, odeszli. Mt 22,23 W owym dniu przyszli do Niego saduceusze, którzy twierdzą, że nie ma zmar

twychwstania, i zagadnęli go

Mt 22,24 w ten sposób: "Nauczycielu, Mojżesz powiedział: Jeśli kto umrze bezdzietnie,

niech jego brat weźmie wdowę po nim i wzbudzi potomstwo swemu bratu. Mt 22,25 Otóż było u nas siedmiu braci. Pierwszy ożenił się i umarł, a ponieważ nie

miał potomstwa, zostawił swoją żonę bratu.

Mt 22,26 Tak samo drugi i trzeci - aż do siódmego.

Mt 22,27 W końcu po wszystkich umarła ta kobieta.

Mt 22,28 Do którego więc z tych siedmiu należeć będzie przy zmartwychwstaniu? Bo

wszyscy ją mieli [za żonę]".

Mt 22,29 Jezus im odpowiedział: "Jesteście w błędzie, nie znając Pisma ani mocy Bo

żej.

Mt 22,30 Przy zmartwychwstaniu bowiem nie będą się ani żenić, ani za mąż wychodzić,

lecz będą jak aniołowie Boży w niebie.

Mt 22,31 A co do zmartwychwstania umarłych, nie czytaliście, co wam Bóg powiedział

w słowach:

Mt 22,32 Ja jestem Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba? Bóg nie jest [Bogiem]

umarłych, lecz żywych".

Mt 22,33 A tłumy, słysząc to, zdumiewały się nad Jego nauką.

Mt 22,34 Gdy faryzeusze dowiedzieli się, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się ra

zem,

Mt 22,35 a jeden z nich, uczony w Prawie, zapytał Go, wystawiając Go na próbę: Mt 22,36 "Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?"

1581 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 23

Mt 22,37 On mu odpowiedział: "Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim ser

cem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem.

Mt 22,38 To jest największe i pierwsze przykazanie.

Mt 22,39 Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie

samego.

Mt 22,40 Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy". Mt 22,41 Gdy faryzeusze byli zebrani, Jezus zadał im takie pytanie: Mt 22,42 "Co sądzicie o Mesjaszu? Czyim jest synem?" Odpowiedzieli Mu: "Dawida". Mt 22,43 Wtedy rzekł do nich: "Jakżeż więc Dawid natchniony przez Ducha może na

zywać Go Panem, gdy mówi:

Mt 22,44 Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej, aż położę Twoich nieprzy

jaciół pod stopy Twoje.

Mt 22,45 Jeśli więc Dawid nazywa Go Panem, to jak może być [tylko] jego synem?" Mt 22,46 I żaden z nich nie mógł Mu odpowiedzieć. Nikt też od owego dnia nie odważył

się więcej Go pytać.

Rozdział 23

Mt 23,01 Wówczas przemówił Jezus do tłumów i do swych uczniów tymi słowami: Mt 23,02 "Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Mt 23,03 Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie

naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią.

Mt 23,04 Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz

sami palcem ruszyć ich nie chcą.

Mt 23,05 Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać. Roz

szerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów.

Mt 23,06 Lubią zaszczytne miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach. Mt 23,07 Chcą, by ich pozdrawiano na rynkach i żeby ludzie nazywali ich Rabbi. Mt 23,08 Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Na

uczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście.

Mt 23,09 Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec

wasz, Ten w niebie.

Mt 23,10 Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz

Mistrz, Chrystus.

Mt 23,11 Największy z was niech będzie waszym sługą.

Mt 23,12 Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony. Mt 23,13 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo zamykacie królestwo

niebieskie przed ludźmi. Wy sami nie wchodzicie i nie pozwalacie wejść tym,

którzy do niego idą.

1582 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 23

Mt 23,15 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo obchodzicie morze i

ziemię, żeby pozyskać jednego współwyznawcę. A gdy się nim stanie, czynicie

go dwakroć bardziej winnym piekła niż wy sami.

Mt 23,16 Biada wam, przewodnicy ślepi, którzy mówicie: Kto by przysiągł na przy

bytek, to nic nie znaczy; lecz kto by przysiągł na złoto przybytku, ten jest

związany przysięgą.

Mt 23,17 Głupi i ślepi! Cóż bowiem jest ważniejsze, złoto czy przybytek, który uświęca

złoto?

Mt 23,18 Dalej: Kto by przysiągł na ołtarz, to nic nie znaczy; lecz kto by przysiągł na

ofiarę, która jest na nim, ten jest związany przysięgą.

Mt 23,19 Ślepi! Cóż bowiem jest ważniejsze, ofiara czy ołtarz, który uświęca ofiarę? Mt 23,20 Kto więc przysięga na ołtarz, przysięga na niego i na wszystko, co na nim

leży.

Mt 23,21 A kto przysięga na przybytek, przysięga na niego i na Tego, który w nim

mieszka.

Mt 23,22 A kto przysięga na niebo, przysięga na tron Boży i na Tego, który na nim

zasiada.

Mt 23,23 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo dajecie dziesięci

nę z mięty, kopru i kminku, lecz pomijacie to, co ważniejsze jest w Prawie:

sprawiedliwość, miłosierdzie i wiarę. To zaś należało czynić, a tamtego nie

opuszczać.

Mt 23,24 Przewodnicy ślepi, którzy przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda! Mt 23,25 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo dbacie o czystość

zewnętrznej strony kubka i misy, a wewnątrz pełne są one zdzierstwa i nie

powściągliwości.

Mt 23,26 Faryzeuszu ślepy! Oczyść wpierw wnętrze kubka, żeby i zewnętrzna jego stro

na stała się czysta.

Mt 23,27 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo podobni jesteście

do grobów pobielanych, które z zewnątrz wyglądają pięknie, lecz wewnątrz

pełne są kości trupich i wszelkiego plugastwa.

Mt 23,28 Tak i wy z zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwi, lecz wewnątrz pełni

jesteście obłudy i nieprawości.

Mt 23,29 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo budujecie groby

prorokom i zdobicie grobowce sprawiedliwych,

Mt 23,30 i mówicie: "Gdybyśmy żyli za czasów naszych przodków, nie byliśmy ich

wspólnikami w zabójstwie proroków".

Mt 23,31 Przez to sami przyznajecie, że jesteście potomkami tych, którzy mordowali

proroków!

Mt 23,32 Dopełnijcie i wy miary waszych przodków!

Mt 23,33 Węże, plemię żmijowe, jak wy możecie ujść potępienia w piekle? Mt 23,34 Dlatego oto Ja posyłam do was proroków, mędrców i uczonych. Jednych z

1583 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 24

nich zabijecie i ukrzyżujecie; innych będziecie biczować w swych synagogach

i przepędzać z miasta do miasta.

Mt 23,35 Tak spadnie na was wszystka krew niewinna, przelana na ziemi, począwszy od

krwi Abla sprawiedliwego aż do krwi Zachariasza, syna Barachiasza, którego

zamordowaliście między przybytkiem a ołtarzem.

Mt 23,36 Zaprawdę, powiadam wam: Przyjdzie to wszystko na to pokolenie. Mt 23,37 Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do

ciebie są posłani! Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swe

pisklęta zbiera pod skrzydła, a nie chcieliście.

Mt 23,38 Oto wasz dom zostanie wam pusty.

Mt 23,39 Albowiem powiadam wam: Nie ujrzycie Mnie odtąd, aż powiecie: Błogosła

wiony, który przychodzi w imię Pańskie".

Rozdział 24

Mt 24,01 Gdy Jezus szedł po wyjściu ze świątyni, podeszli do Niego uczniowie, aby

Mu pokazać budowle świątyni.

Mt 24,02 Lecz On rzekł do nich: "Widzicie to wszystko? Zaprawdę, powiadam wam,

nie zostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był zwalony". Mt 24,03 A gdy siedział na Górze Oliwnej, podeszli do Niego uczniowie i pytali na

osobności: "Powiedz nam, kiedy to nastąpi i jaki będzie znak Twego przyj

ścia i końca świata?"

Mt 24,04 Na to Jezus im odpowiedział: "Strzeżcie się, żeby was kto nie zwiódł. Mt 24,05 Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: Ja jestem Mesja

szem. I wielu w błąd wprowadzą.

Mt 24,06 Będziecie słyszeć o wojnach i o pogłoskach wojennych; uważajcie, nie trwóżcie

się tym. To musi się stać, ale to jeszcze nie koniec!

Mt 24,07 Powstanie bowiem naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu.

Będzie głód i zaraza, a miejscami trzęsienia ziemi.

Mt 24,08 Lecz to wszystko jest dopiero początkiem boleści.

Mt 24,09 Wtedy wydadzą was na udrękę i będą was zabijać, i będziecie w nienawiści

u wszystkich narodów, z powodu mego imienia.

Mt 24,10 Wówczas wielu zachwieje się w wierze; będą się wzajemnie wydawać i jedni

drugich nienawidzić.

Mt 24,11 Powstanie wielu fałszywych proroków i wielu w błąd wprowadzą; Mt 24,12 a ponieważ wzmoże się nieprawość, oziębnie miłość wielu. Mt 24,13 Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

Mt 24,14 A ta Ewangelia o królestwie będzie głoszona po całej ziemi, na świadectwo

wszystkim narodom. I wtedy nadejdzie koniec.

1584 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 24

Mt 24,15 Gdy więc ujrzycie "ohydę spustoszenia", o której mówi prorok Daniel, zale

gającą miejsce święte - kto czyta, niech rozumie

Mt 24,16 wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają w góry! Mt 24,17 Kto będzie na dachu, niech nie schodzi, by zabrać rzeczy z domu. Mt 24,18 A kto będzie na polu, niech nie wraca, żeby wziąć swój płaszcz. Mt 24,19 Biada zaś brzemiennym i karmiącym w owe dni!

Mt 24,20 A módlcie się, żeby ucieczka wasza nie wypadła w zimie albo w szabat. Mt 24,21 Będzie bowiem wówczas wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż

dotąd i nigdy nie będzie.

Mt 24,22 Gdyby ów czas nie został skrócony, nikt by nie ocalał. Lecz z powodu wy

branych ów czas zostanie skrócony.

Mt 24,23 Wtedy jeśliby wam kto powiedział: "Oto tu jest Mesjasz" albo: "Tam", nie

wierzcie!

Mt 24,24 Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i działać będą wielkie

znaki i cuda, by w błąd wprowadzić, jeśli to możliwe, także wybranych. Mt 24,25 Oto wam przepowiedziałem.

Mt 24,26 jeśli więc wam powiedzą: "Oto jest na pustyni", nie chodźcie tam!; "Oto

wewnątrz domu", nie wierzcie!

Mt 24,27 Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a świeci aż na zachodzie,

tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego.

Mt 24,28 Gdzie jest padlina, tam się i sępy zgromadzą.

Mt 24,29 Zaraz też po ucisku owych dni słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku;

gwiazdy zaczną padać z nieba i moce niebios zostaną wstrząśnięte. Mt 24,30 Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego, i wtedy będą narzekać

wszystkie narody ziemi; i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obło

kach niebieskich z wielką mocą i chwałą.

Mt 24,31 Pośle On swoich aniołów z trąbą o głosie potężnym, i zgromadzą Jego wy

branych z czterech stron świata, od jednego krańca nieba aż do drugiego. Mt 24,32 A od figowego drzewa uczcie się przez podobieństwo! Gdy jego gałązka staje

się soczysta i liście wypuszcza, poznajecie, że zbliża się lato.

Mt 24,33 Tak samo i wy, kiedy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, że blisko jest, we

drzwiach.

Mt 24,34 Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko

stanie.

Mt 24,35 Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą. Mt 24,36 Lecz o dniu owym i godzinie nikt nie wie, nawet aniołowie niebiescy, tylko

sam Ojciec.

Mt 24,37 A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Mt 24,38 Albowiem jak w czasie przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali

aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki,

Mt 24,39 i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również

1585 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 25

będzie z przyjściem Syna Człowieczego.

Mt 24,40 Wtedy dwóch będzie w polu: jeden będzie wzięty, drugi zostawiony. Mt 24,41 Dwie będą mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, druga zostawiona. Mt 24,42 Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie. Mt 24,43 A to rozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o której porze nocy złodziej ma

przyjść, na pewno by czuwał i nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Mt 24,44 Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Czło

wieczy przyjdzie.

Mt 24,45 Któż jest tym sługą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowił nad swoją

służbą, żeby na czas rozdał jej żywność?

Mt 24,46 Szczęśliwy ów sługa, którego pan, gdy wróci, zastanie przy tej czynności. Mt 24,47 Zaprawdę, powiadam wam: Postawi go nad całym swoim mieniem. Mt 24,48 Lecz jeśli taki zły sługa powie sobie w duszy: "Mój pan się ociąga", Mt 24,49 i zacznie bić swoje współsługi, i będzie jadł i pił z pijakami, Mt 24,50 to nadejdzie pan tego sługi w dniu, kiedy się nie spodziewa, i o godzinie,

której nie zna.

Mt 24,51 Każe go ćwiartować i z obłudnikami wyznaczy mu miejsce. Tam będzie płacz

i zgrzytanie zębów.

Rozdział 25

Mt 25,01 Wtedy podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły

swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego.

Mt 25,02 Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych.

Mt 25,03 Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Mt 25,04 Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach. Mt 25,05 Gdy się pan młody opóźniał, zmorzone snem wszystkie zasnęły. Mt 25,06 Lecz o północy rozległo się wołanie: "Pan młody idzie, wyjdźcie mu na spo

tkanie!"

Mt 25,07 Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. Mt 25,08 A nierozsądne rzekły do roztropnych: "Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze

lampy gasną".

Mt 25,09 Odpowiedziały roztropne: "Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie ra

czej do sprzedających i kupcie sobie!"

Mt 25,10 Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z

nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto.

Mt 25,11 W końcu nadchodzą i pozostałe panny, prosząc: "Panie, panie, otwórz nam!" Mt 25,12 Lecz on odpowiedział: "Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was". Mt 25,13 Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny.

1586 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 25

Mt 25,14 Podobnie też [jest] jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w po

dróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek.

Mt 25,15 Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według

jego zdolności, i odjechał. Zaraz

Mt 25,16 ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obrót i zyskał drugie

pięć.

Mt 25,17 Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Mt 25,18 Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze

swego pana.

Mt 25,19 Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Mt 25,20 Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć

i rzekł: "Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyska

łem".

Mt 25,21 Rzekł mu pan: "Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach nie

wielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!" Mt 25,22 Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: "Panie, prze

kazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem".

Mt 25,23 Rzekł mu pan: "Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach nie

wielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!" Mt 25,24 Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: "Panie, wiedziałem, żeś

jest człowiek twardy: chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś, i zbierać tam, gdzieś

nie rozsypał.

Mt 25,25 Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją

własność!"

Mt 25,26 Odrzekł mu pan jego: "Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że chcę żąć tam, gdzie

nie posiałem, i zbierać tam, gdziem nie rozsypał.

Mt 25,27 Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie był

bym z zyskiem odebrał swoją własność.

Mt 25,28 Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Mt 25,29 Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu

zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma.

Mt 25,30 A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz - w ciemności! Tam będzie

płacz i zgrzytanie zębów".

Mt 25,31 Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim,

wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały.

Mt 25,32 I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych [ludzi]

od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów.

Mt 25,33 Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. Mt 25,34 Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: Pójdźcie, błogosławieni

Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założe

nia świata!

1587 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 26

Mt 25,35 Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić;

byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie;

Mt 25,36 byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem

w więzieniu, a przyszliście do Mnie".

Mt 25,37 Wówczas zapytają sprawiedliwi: "Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i

nakarmiliśmy Ciebie? spragnionym i daliśmy Ci pić?

Mt 25,38 Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzia

liśmy Cię?

Mt 25,39 Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?" Mt 25,40 A Król im odpowie: "Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście

jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili".

Mt 25,41 Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: "Idźcie precz ode Mnie, prze

klęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom!

Mt 25,42 Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi

pić;

Mt 25,43 byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście

Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie."

Mt 25,44 Wówczas zapytają i ci: "Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spra

gnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a

nie usłużyliśmy Tobie?"

Mt 25,45 Wtedy odpowie im: "Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczy

niliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili". Mt 25,46 I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego".

Rozdział 26

Mt 26,01 Gdy Jezus dokończył wszystkich tych mów, rzekł do swoich uczniów: Mt 26,02 "Wiecie, że po dwóch dniach jest Pascha, i Syn Człowieczy będzie wydany

na ukrzyżowanie".

Mt 26,03 Wówczas to zebrali się arcykapłani i starsi ludu w pałacu najwyższego kapła

na, imieniem Kajfasz,

Mt 26,04 i odbyli naradę, żeby Jezusa podstępnie pochwycić i zabić. Mt 26,05 Lecz mówili: "Tylko nie w czasie święta, żeby wzburzenie nie powstało wśród

ludu".

Mt 26,06 Gdy Jezus przebywał w Betanii, w domu Szymona Trędowatego, Mt 26,07 podeszła do Niego kobieta z alabastrowym flakonikiem drogiego olejku i wy

lała Mu olejek na głowę, gdy spoczywał przy stole.

Mt 26,08 Widząc to, uczniowie oburzali się, mówiąc: "Na co takie marnotrawstwo? Mt 26,09 Przecież można było drogo to sprzedać i rozdać ubogim".

1588 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 26

Mt 26,10 Lecz Jezus zauważył to i rzekł do nich: "Czemu sprawiacie przykrość tej

kobiecie? Dobry uczynek spełniła względem Mnie.

Mt 26,11 Albowiem zawsze ubogich macie u siebie, lecz Mnie nie zawsze macie. Mt 26,12 Wylewając ten olejek na moje ciało, na mój pogrzeb to uczyniła. Mt 26,13 Zaprawdę, powiadam wam: Gdziekolwiek po całym świecie głosić będą tę

Ewangelię, będą również opowiadać na jej pamiątkę to, co uczyniła". Mt 26,14 Wtedy jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapła

nów

Mt 26,15 i rzekł: "Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam". A oni wyznaczyli mu

trzydzieści srebrników.

Mt 26,16 Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać.

Mt 26,17 W pierwszy dzień Przaśników przystąpili do Jezusa uczniowie i zapytali Go:

"Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali Paschę do spożycia?"

Mt 26,18 On odrzekł: "Idźcie do miasta, do znanego nam człowieka, i powiedzcie mu:

"Nauczyciel mówi: Czas mój jest bliski; u ciebie chcę urządzić Paschę z mo

imi uczniami"".

Mt 26,19 Uczniowie uczynili tak, jak im polecił Jezus, i przygotowali Paschę. Mt 26,20 Z nastaniem wieczoru zajął miejsce u stołu razem z dwunastu "uczniami". Mt 26,21 A gdy jedli, rzekł: "Zaprawdę, powiadam wam: jeden z was mnie zdradzi". Mt 26,22 Bardzo tym zasmuceni zaczęli pytać jeden przez drugiego: "Chyba nie ja,

Panie?"

Mt 26,23 On zaś odpowiedział: "Ten, który ze Mną rękę zanurza w misie, on Mnie

zdradzi.

Mt 26,24 Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim jest napisane, lecz biada te

mu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej

dla tego człowieka, gdyby się nie narodził".

Mt 26,25 Wtedy Judasz, który Go miał zdradzić, rzekł: "Czy nie ja, Rabbi?" Odpo

wiedział mu: "Tak jest, ty".

Mt 26,26 A gdy oni jedli, Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał

i dał uczniom, mówiąc: "Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje".

Mt 26,27 Następnie wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: "Pijcie

z niego wszyscy,

Mt 26,28 bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpusz

czenie grzechów.

Mt 26,29 Lecz powiadam wam: Odtąd nie będę już pił z tego owocu winnego krzewu aż

do owego dnia, kiedy pić go będę z wami nowy, w królestwie Ojca mojego". Mt 26,30 Po odśpiewaniu hymnu wyszli ku Górze Oliwnej.

Mt 26,31 Wówczas Jezus rzekł do nich: "Wy wszyscy zwątpicie we Mnie tej nocy. Bo

jest napisane: Uderzę pasterza, a rozproszą się owce stada.

Mt 26,32 Lecz gdy powstanę, uprzedzę was do Galilei".

Mt 26,33 Odpowiedział Mu Piotr: "Choćby wszyscy zwątpili w Ciebie, ja nigdy nie

1589 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 26

zwątpię".

Mt 26,34 Jezus mu rzekł: "Zaprawdę, powiadam ci: Jeszcze tej nocy, zanim kogut za

pieje, trzy razy się Mnie wyprzesz".

Mt 26,35 Na to Piotr: "Choćby mi przyszło umrzeć z Tobą, nie wyprę się Ciebie".

Podobnie zapewniali wszyscy uczniowie.

Mt 26,36 Wtedy przyszedł Jezus z nimi do ogrodu, zwanego Getsemani, i rzekł do

uczniów: "Usiądźcie tu, Ja tymczasem odejdę tam i będę się modlił". Mt 26,37 Wziąwszy z sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza, począł się smucić i od

czuwać trwogę.

Mt 26,38 Wtedy rzekł do nich: "Smutna jest moja dusza aż do śmierci; zostańcie tu i

czuwajcie ze Mną!"

Mt 26,39 I odszedłszy nieco dalej, upadł na twarz i modlił się tymi słowami: "Ojcze

mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich! Wszakże nie jak Ja chcę,

ale jak Ty".

Mt 26,40 Potem przyszedł do uczniów i zastał ich śpiących. Rzekł więc do Piotra: "Tak,

jednej godziny nie mogliście czuwać ze Mną?

Mt 26,41 Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie ochoczy,

ale ciało słabe".

Mt 26,42 Powtórnie odszedł i tak się modlił: "Ojcze mój, jeśli nie może ominąć Mnie

ten kielich, i muszę go wypić, niech się stanie wola Twoja!"

Mt 26,43 Potem przyszedł i znów zastał ich śpiących, bo oczy ich były senne. Mt 26,44 Zostawiwszy ich, odszedł znowu i modlił się po raz trzeci, powtarzając te

same słowa.

Mt 26,45 Potem wrócił do uczniów i rzekł do nich: "Śpicie jeszcze i odpoczywacie? A

oto nadeszła godzina i Syn Człowieczy będzie wydany w ręce grzeszników. Mt 26,46 Wstańcie, chodźmy! Oto blisko jest mój zdrajca".

Mt 26,47 Gdy On jeszcze mówił, oto nadszedł Judasz, jeden z Dwunastu, a z nim

wielka zgraja z mieczami i kijami, od arcykapłanów i starszych ludu. Mt 26,48 Zdrajca zaś dał im taki znak: "Ten, którego pocałuję, to On; Jego pochwyć

cie!".

Mt 26,49 Zaraz też przystąpił do Jezusa, mówiąc: "Witaj Rabbi!", i pocałował Go. Mt 26,50 A Jezus rzekł do niego: "Przyjacielu, po coś przyszedł?" Wtedy podeszli,

rzucili się na Jezusa i pochwycili Go.

Mt 26,51 A oto jeden z tych, którzy byli z Jezusem, wyciągnął rękę, dobył miecza i

ugodziwszy sługę najwyższego kapłana odciął mu ucho.

Mt 26,52 Wtedy Jezus rzekł do niego: "Schowaj miecz swój do pochwy, bo wszyscy,

którzy za miecz chwytają, od miecza giną.

Mt 26,53 Czy myślisz, że nie mógłbym poprosić Ojca mojego, a zaraz wystawiłby Mi

więcej niż dwanaście zastępów aniołów?

Mt 26,54 Jakże więc spełnią się Pisma, że tak się stać musi?"

Mt 26,55 W owej chwili Jezus rzekł do tłumów: "Wyszliście z mieczami i kijami jak na

1590 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 27

zbójcę, żeby Mnie pojmać. Codziennie zasiadałem w świątyni i nauczałem,

a nie pochwyciliście Mnie.

Mt 26,56 Lecz stało się to wszystko, żeby się wypełniły Pisma proroków". Wtedy wszy

scy uczniowie opuścili Go i uciekli.

Mt 26,57 Ci zaś, którzy pochwycili Jezusa, zaprowadzili Go do najwyższego kapłana,

Kajfasza, gdzie zebrali się uczeni w Piśmie i starsi.

Mt 26,58 A Piotr szedł za Nim z daleka, aż do pałacu najwyższego kapłana. Wszedł

tam na dziedziniec i usiadł między służbą, aby widzieć, jaki będzie wynik. Mt 26,59 Tymczasem arcykapłani i cała Wysoka Rada szukali fałszywego świadectwa

przeciw Jezusowi, aby Go zgładzić.

Mt 26,60 Lecz nie znaleźli, jakkolwiek występowało wielu fałszywych świadków. W

końcu stanęli dwaj

Mt 26,61 i zeznali: "On powiedział: "Mogę zburzyć przybytek Boży i w ciągu trzech

dni go odbudować"".

Mt 26,62 Wtedy powstał najwyższy kapłan i rzekł do Niego: "Nic nie odpowiadasz na

to, co oni zeznają przeciwko Tobie?"

Mt 26,63 Lecz Jezus milczał. A najwyższy kapłan rzekł do Niego: "Poprzysięgam Cię

na Boga żywego, powiedz nam: Czy Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży?" Mt 26,64 Jezus mu Odpowiedział: "Tak, Ja Nim jestem. Ale powiadam wam: Odtąd

ujrzycie Syna Człowieczego, siedzącego po prawicy Wszechmocnego, i nad

chodzącego na obłokach niebieskich".

Mt 26,65 Wtedy najwyższy kapłan rozdarł swoje szaty i rzekł: "Zbluźnił. Na cóż nam

jeszcze potrzeba świadków? Oto teraz słyszeliście bluźnierstwo.

Mt 26,66 Co wam się zdaje?" Oni odpowiedzieli: "Winien jest śmierci". Mt 26,67 Wówczas zaczęli pluć Mu w twarz i bić Go pięściami, a inni policzkowali Go Mt 26,68 i szydzili: "Prorokuj nam, Mesjaszu, kto Cię uderzył?" Mt 26,69 Piotr zaś siedział zewnątrz na dziedzińcu. Podeszła do niego jedna służąca i

rzekła: "I ty byłeś z Galilejczykiem Jezusem".

Mt 26,70 Lecz on zaprzeczył temu wobec wszystkich i rzekł: "Nie wiem, co mówisz". Mt 26,71 A gdy wyszedł ku bramie, zauważyła go inna i rzekła do tych, co tam byli:

"Ten był z Jezusem Nazarejczykiem".

Mt 26,72 I znowu zaprzeczył pod przysięgą: "Nie znam tego Człowieka". Mt 26,73 Po chwili ci, którzy tam stali, zbliżyli się i rzekli do Piotra: "Na pewno i ty

jesteś jednym z nich, bo i twoja mowa cię zdradza".

Mt 26,74 Wtedy począł się zaklinać i przysięgać: "Nie znam tego Człowieka". I w tej

chwili kogut zapiał.

Mt 26,75 Wspomniał Piotr na słowo Jezusa, który mu powiedział: "Zanim kogut za

pieje, trzy razy się Mnie wyprzesz". Wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał.

1591 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 27

Rozdział 27

Mt 27,01 A gdy nastał ranek, wszyscy arcykapłani i starsi ludu powzięli uchwałę prze

ciw Jezusowi, żeby Go zgładzić.

Mt 27,02 Związawszy Go zaprowadzili i wydali w ręce namiestnika "Poncjusza" Piłata. Mt 27,03 Wtedy Judasz, który Go wydał, widząc, że Go skazano, opamiętał się, zwrócił

trzydzieści srebrników arcykapłanom i starszym

Mt 27,04 i rzekł: "Zgrzeszyłem, wydawszy krew niewinną". Lecz oni odparli: "Co nas

to obchodzi? To twoje sprawa".

Mt 27,05 Rzuciwszy srebrniki ku przybytkowi, oddalił się, potem poszedł i powiesił

się.

Mt 27,06 Arcykapłani zaś wzięli srebrniki i orzekli: "Nie wolno kłaść ich do skarbca

świątyni, bo są zapłatą za krew".

Mt 27,07 Po odbyciu narady kupili za nie Pole Garncarza, na grzebanie cudzoziemców. Mt 27,08 Dlatego pole to aż po dziś dzień nosi nazwę Pole Krwi. Mt 27,09 Wtedy spełniło się to, co powiedział prorok Jeremiasz: Wzięli trzydzieści

srebrników, zapłatę za Tego, którego oszacowali synowie Izraela. Mt 27,10 I dali je za Pole Garncarza, jak mi Pan rozkazał.

Mt 27,11 Jezusa zaś stawiono przed namiestnikiem. Namiestnik zadał Mu pytanie:

"Czy Ty jesteś królem żydowskim?" Jezus odpowiedział: "Tak, Ja nim je

stem".

Mt 27,12 A gdy Go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiadał. Mt 27,13 Wtedy zapytał Go Piłat: "Nie słyszysz, jak wiele zeznają przeciw Tobie?" Mt 27,14 On jednak nie odpowiedział mu na żadne pytanie, tak że namiestnik bardzo

się dziwił.

Mt 27,15 A był zwyczaj, że na każde święto namiestnik uwalniał jednego więźnia, któ

rego chcieli.

Mt 27,16 Trzymano zaś wtedy znacznego więźnia, imieniem Barabasz. Mt 27,17 Gdy się więc zebrali, spytał ich Piłat: "Którego chcecie, żebym wam uwolnił,

Barabasza czy Jezusa, zwanego Mesjaszem?"

Mt 27,18 Wiedział bowiem, że przez zawiść Go wydali.

Mt 27,19 A gdy on odbywał przewód sądowy, żona jego przysłała mu ostrzeżenie: "Nie

miej nic do czynienia z tym Sprawiedliwym, bo dzisiaj we śnie wiele nacier

piałam się z Jego powodu".

Mt 27,20 Tymczasem arcykapłani i starsi namówili tłumy, żeby prosiły o Barabasza, a

domagały się śmierci Jezusa.

Mt 27,21 Pytał ich namiestnik: "Którego z tych dwóch chcecie, żebym wam uwolnił?"

Odpowiedzieli: "Barabasza".

Mt 27,22 Rzekł do nich Piłat: "Cóż więc mam uczynić z Jezusem, którego nazywają

Mesjaszem?" Zawołali wszyscy: "Na krzyż z Nim!"

1592 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 27

Mt 27,23 Namiestnik odpowiedział: "Cóż właściwie złego uczynił?" Lecz oni jeszcze

głośniej krzyczeli: "Na krzyż z Nim!"

Mt 27,24 Piłat widząc, że nic nie osiąga, a wzburzenie raczej wzrasta, wziął wodę i

umył ręce wobec tłumu, mówiąc: "Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwe

go. To wasza rzecz".

Mt 27,25 A cały lud zawołał: "Krew Jego na nas i na dzieci nasze". Mt 27,26 Wówczas uwolnił im Barabasza, a Jezusa kazał ubiczować i wydał na ukrzy

żowanie.

Mt 27,27 Wtedy żołnierze namiestnika zabrali Jezusa z sobą do pretorium i zgromadzili

koło Niego całą kohortę.

Mt 27,28 Rozebrali Go z szat i narzucili na Niego płaszcz szkarłatny. Mt 27,29 Uplótłszy wieniec z ciernia włożyli Mu na głowę, a do prawej ręki dali Mu

trzcinę. Potem przyklękali przed Nim i szydzili z Niego, mówiąc: "Witaj,

Królu Żydowski!"

Mt 27,30 Przy tym pluli na Niego, brali trzcinę i bili Go po głowie. Mt 27,31 A gdy Go wyszydzili, zdjęli z Niego płaszcz, włożyli na Niego własne Jego

szaty i odprowadzili Go na ukrzyżowanie.

Mt 27,32 Wychodząc spotkali pewnego człowieka z Cyreny, imieniem Szymon. Tego

przymusili, żeby niósł krzyż Jego.

Mt 27,33 Gdy przyszli na miejsce zwane Golgotą, to znaczy Miejscem Czaszki, Mt 27,34 dali Mu pić wino zaprawione goryczą. Skosztował, ale nie chciał pić. Mt 27,35 Gdy Go ukrzyżowali, rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając o nie losy. Mt 27,36 I siedząc, tam Go pilnowali.

Mt 27,37 A nad głową Jego umieścili napis z podaniem Jego winy: "To jest Jezus, Król

Żydowski".

Mt 27,38 Wtedy też ukrzyżowano z Nim dwóch złoczyńców, jednego po prawej, dru

giego po lewej stronie.

Mt 27,39 Ci zaś, którzy przechodzili obok, przeklinali Go i potrząsali głowami, Mt 27,40 mówiąc: "Ty, który burzysz przybytek i w trzech dniach go odbudowujesz,

wybaw sam siebie; jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża!"

Mt 27,41 Podobnie arcykapłani z uczonymi w Piśmie i starszymi, szydząc, powtarzali: Mt 27,42 "Innych wybawiał, siebie nie może wybawić. Jest królem Izraela: niechże te

raz zejdzie z krzyża, a uwierzymy w Niego.

Mt 27,43 Zaufał Bogu: niechże Go teraz wybawi, jeśli Go miłuje. Przecież powiedział:

"Jestem Synem Bożym"".

Mt 27,44 Tak samo lżyli Go i złoczyńcy, którzy byli z Nim ukrzyżowani. Mt 27,45 Od godziny szóstej mrok ogarnął całą ziemię, aż do godziny dziewiątej. Mt 27,46 Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: "Eli, Eli, lema

sabachthani?" to znaczy Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? Mt 27,47 Słysząc to, niektórzy ze stojących tam mówili: "On Eliasza woła". Mt 27,48 Zaraz też jeden z nich pobiegł i wziąwszy gąbkę, napełnił ją octem, włożył

1593 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 28

na trzcinę i dawał Mu pić.

Mt 27,49 Lecz inni mówili: "Poczekaj! Zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, aby Go wyba

wić".

Mt 27,50 A Jezus raz jeszcze zawołał donośnym głosem i wyzionął ducha. Mt 27,51 A oto zasłona przybytku rozdarła się na dwoje z góry na dół; ziemia zadrżała

i skały zaczęły pękać.

Mt 27,52 Groby się otworzyły i wiele ciał Świętych, którzy umarli, powstało. Mt 27,53 I wyszedłszy z grobów po Jego zmartwychwstaniu, weszli oni do Miasta Świę

tego i ukazali się wielu.

Mt 27,54 Setnik zaś i jego ludzie, którzy odbywali straż przy Jezusie, widząc trzęsie

nie ziemi i to, co się działo, zlękli się bardzo i mówili: "Prawdziwie, Ten był

Synem Bożym".

Mt 27,55 Było tam również wiele niewiast, które przypatrywały się z daleka. Szły one

za Jezusem z Galilei i usługiwały Mu.

Mt 27,56 Między nimi były: Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba i Józefa, oraz

matka synów Zebedeusza.

Mt 27,57 Pod wieczór przyszedł zamożny człowiek z Arymatei, imieniem Józef, który

też był uczniem Jezusa.

Mt 27,58 On udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Wówczas Piłat kazał je wy

dać.

Mt 27,59 Józef zabrał ciało, owinął je w czyste płótno

Mt 27,60 i złożył w swoim nowym grobie, który kazał wykuć w skale. Przed wejściem

do grobu zatoczył duży kamień i odszedł.

Mt 27,61 Lecz Maria Magdalena i druga Maria pozostały tam, siedząc naprzeciw gro

bu.

Mt 27,62 Nazajutrz, to znaczy po dniu Przygotowania, zebrali się arcykapłani i fary

zeusze u Piłata

Mt 27,63 i oznajmili: "Panie, przypomnieliśmy sobie, że ów oszust powiedział jeszcze

za życia: "Po trzech dniach powstanę".

Mt 27,64 Każ więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby przypadkiem nie przy

szli jego uczniowie, nie wykradli Go i nie powiedzieli ludowi: "Powstał z

martwych". I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze".

Mt 27,65 Rzekł im Piłat: "Macie straż: idźcie, zabezpieczcie grób, jak umiecie". Mt 27,66 Oni poszli i zabezpieczyli grób opieczętowując kamień i stawiając straż.

Rozdział 28

Mt 28,01 Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Mag

dalena i druga Maria obejrzeć grób.

1594 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 47 - Ewangelia według św. Mateusza Rozdział 28

Mt 28,02 A oto powstało wielkie trzęsienie ziemi. Albowiem anioł Pański zstąpił z

nieba, podszedł, odsunął kamień i usiadł na nim.

Mt 28,03 Postać jego jaśniała jak błyskawica, a szaty jego były białe jak śnieg. Mt 28,04 Ze strachu przed nim zadrżeli strażnicy i stali się jakby umarli. Mt 28,05 Anioł zaś przemówił do niewiast: "Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie

Jezusa Ukrzyżowanego.

Mt 28,06 Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miej

sce, gdzie leżał.

Mt 28,07 A idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: Powstał z martwych i oto udaje

się przed wami do Galilei. Tam Go ujrzycie. Oto, co wam powiedziałem". Mt 28,08 Pośpiesznie więc oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i biegły

oznajmić to Jego uczniom.

Mt 28,09 A oto Jezus stanął przed nimi i rzekł: "Witajcie!" One podeszły do Niego,

objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon.

Mt 28,10 A Jezus rzekł do nich: "Nie bójcie się! Idźcie i oznajmijcie moim braciom:

niech idą do Galilei, tam Mnie zobaczą".

Mt 28,11 Gdy one były w drodze, niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili

arcykapłanów o wszystkim, co zaszło.

Mt 28,12 Ci zebrali się ze starszymi, a po naradzie dali żołnierzom sporo pieniędzy Mt 28,13 i rzekli: "Rozpowiadajcie tak: Jego uczniowie przyszli w nocy i wykradli Go,

gdyśmy spali.

Mt 28,14 A gdyby to doszło do uszu namiestnika, my z nim pomówimy i wybawimy

was z kłopotu".

Mt 28,15 Ci więc wzięli pieniądze i uczynili, jak ich pouczono. I tak rozniosła się ta

pogłoska między Żydami i trwa aż do dnia dzisiejszego.

Mt 28,16 Jedenastu zaś uczniów udało się do Galilei na górę, tam gdzie Jezus im po

lecił.

Mt 28,17 A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Mt 28,18 Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: "Dana Mi jest

wszelka władza w niebie i na ziemi.

Mt 28,19 Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca

i Syna, i Ducha Świętego.

Mt 28,20 Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z

wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata".

1595 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48

Ewangelia według św. Marka

Rozdział 1

Mk 1,01 Początek Ewangelii o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym. Mk 1,02 Jak jest napisane u proroka Izajasza: Oto Ja posyłam wysłańca mego przed

Tobą; on przygotuje drogę Twoją.

Mk 1,03 Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, Dla Niego prostujcie

ścieżki!

Mk 1,04 Wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpusz

czenie grzechów.

Mk 1,05 Ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy

i przyjmowali od niego chrzest w rzece Jordanie, wyznając [przy tym] swe

grzechy.

Mk 1,06 Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił

się szarańczą i miodem leśnym.

Mk 1,07 I tak głosił: "Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby

się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów.

Mk 1,08 Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym". Mk 1,09 W owym czasie przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i przyjął od Jana chrzest

w Jordanie.

Mk 1,10 W chwili gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak

gołębicę zstępującego na siebie.

Mk 1,11 A z nieba odezwał się głos: "Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam

upodobanie".

Mk 1,12 Zaraz też Duch wyprowadził Go na pustynię.

Mk 1,13 Czterdzieści dni przebył na pustyni, kuszony przez szatana. Żył tam wśród

zwierząt, aniołowie zaś usługiwali Mu.

1596

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 1

Mk 1,14 Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą.

Mówił:

Mk 1,15 "Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w

Ewangelię!"

Mk 1,16 Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał Szymona i brata Szymonowe

go, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. Mk 1,17 Jezus rzekł do nich: "Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami

ludzi".

Mk 1,18 I natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim.

Mk 1,19 Idąc dalej, ujrzał Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego Jana, którzy też byli

w łodzi i naprawiali sieci.

Mk 1,20 Zaraz ich powołał, a oni zostawili ojca swego, Zebedeusza, razem z najemni

kami w łodzi i poszli za Nim.

Mk 1,21 Przyszli do Kafarnaum. Zaraz w szabat wszedł do synagogi i nauczał. Mk 1,22 Zdumiewali się Jego nauką: uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie

jak uczeni w Piśmie.

Mk 1,23 Był właśnie w synagodze człowiek opętany przez ducha nieczystego. Zaczął

on wołać:

Mk 1,24 "Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić. Wiem,

kto jesteś: Święty Boży".

Mk 1,25 Lecz Jezus rozkazał mu surowo: "Milcz i wyjdź z niego!". Mk 1,26 Wtedy duch nieczysty zaczął go targać i z głośnym krzykiem wyszedł z niego. Mk 1,27 A wszyscy się zdumieli, tak że jeden drugiego pytał: "Co to jest? Nowa jakaś

nauka z mocą. Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Mu posłuszne". Mk 1,28 I wnet rozeszła się wieść o Nim wszędzie po całej okolicznej krainie galilej

skiej.

Mk 1,29 Zaraz po wyjściu z synagogi przyszedł z Jakubem i Janem do domu Szymona

i Andrzeja.

Mk 1,30 Teściowa zaś Szymona leżała w gorączce. Zaraz powiedzieli Mu o niej. Mk 1,31 On podszedł do niej i podniósł ją ująwszy za rękę, gorączka ją opuściła. A

ona im usługiwała.

Mk 1,32 Z nastaniem wieczora, gdy słońce zaszło, przynosili do Niego wszystkich cho

rych i opętanych;

Mk 1,33 i całe miasto było zebrane u drzwi.

Mk 1,34 Uzdrowił wielu dotkniętych rozmaitymi chorobami i wiele złych duchów wy

rzucił, lecz nie pozwalał złym duchom mówić, ponieważ wiedziały, kim On

jest.

Mk 1,35 Nad ranem, gdy jeszcze było ciemno, wstał, wyszedł i udał się na miejsce

pustynne, i tam się modlił.

Mk 1,36 Pośpieszył za Nim Szymon z towarzyszami,

Mk 1,37 a gdy Go znaleźli, powiedzieli Mu: "Wszyscy Cię szukają".

1597 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 2

Mk 1,38 Lecz On rzekł do nich: "Pójdźmy gdzie indziej, do sąsiednich miejscowości,

abym i tam mógł nauczać, bo na to wyszedłem".

Mk 1,39 I chodził po całej Galilei, nauczając w ich synagogach i wyrzucając złe duchy. Mk 1,40 Wtedy przyszedł do Niego trędowaty i upadając na kolana, prosił Go: "Jeśli

chcesz, możesz mnie oczyścić".

Mk 1,41 Zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł do niego: "Chcę, bądź

oczyszczony!".

Mk 1,42 Natychmiast trąd go opuścił i został oczyszczony.

Mk 1,43 Jezus surowo mu przykazał i zaraz go odprawił,

Mk 1,44 mówiąc mu: "Uważaj, nikomu nic nie mów, ale idź pokaż się kapłanowi i

złóż za swe oczyszczenie ofiarę, którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla

nich".

Mk 1,45 Lecz on po wyjściu zaczął wiele opowiadać i rozgłaszać to, co zaszło, tak

że Jezus nie mógł już jawnie wejść do miasta, lecz przebywał w miejscach

pustynnych. A ludzie zewsząd schodzili się do Niego.

Rozdział 2

Mk 2,01 Gdy po pewnym czasie wrócił do Kafarnaum, posłyszeli, że jest w domu. Mk 2,02 Zebrało się tyle ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił

im naukę.

Mk 2,03 Wtem przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Mk 2,04 Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miej

scem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili łoże, na którym leżał

paralityk.

Mk 2,05 Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: "Synu, odpuszczają ci się twoje

grzechy".

Mk 2,06 A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w sercach swoich: Mk 2,07 "Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, oprócz

jednego Boga?"

Mk 2,08 Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: "Czemu

nurtują te myśli w waszych sercach?

Mk 2,09 Cóż jest łatwiej: powiedzieć do paralityka: Odpuszczają ci się twoje grzechy,

czy też powiedzieć: Wstań, weź swoje łoże i chodź?

Mk 2,10 Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania

grzechów - rzekł do paralityka:

Mk 2,11 Mówię ci: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu!".

Mk 2,12 On wstał, wziął zaraz swoje łoże i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli

się wszyscy i wielbili Boga mówiąc: "Jeszcze nigdy nie widzieliśmy czegoś

1598 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 3

podobnego".

Mk 2,13 Potem wyszedł znowu nad jezioro. Cały lud przychodził do Niego, a On go

nauczał.

Mk 2,14 A przechodząc, ujrzał Lewiego, syna Alfeusza, siedzącego w komorze celnej,

i rzekł do niego: "Pójdź za Mną!". On wstał i poszedł za Nim.

Mk 2,15 Gdy Jezus siedział w jego domu przy stole, wielu celników i grzeszników sie

działo razem z Jezusem i Jego uczniami. Było bowiem wielu, którzy szli za

Nim.

Mk 2,16 Niektórzy uczeni w Piśmie, spośród faryzeuszów, widząc, że je z grzesznika

mi i celnikami, mówili do Jego uczniów: "Czemu On je i pije z celnikami i

grzesznikami?"

Mk 2,17 Jezus usłyszał to i rzekł do nich: "Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci,

którzy się źle mają. Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszni

ków".

Mk 2,18 Uczniowie Jana i faryzeusze mieli właśnie post. Przyszli więc do Niego i

pytali: "Dlaczego uczniowie Jana i uczniowie faryzeuszów poszczą, a Twoi

uczniowie nie poszczą?"

Mk 2,19 Jezus im odpowiedział: "Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody

jest z nimi? Nie mogą pościć, jak długo pana młodego mają u siebie. Mk 2,20 Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy, w ów dzień,

będą pościć.

Mk 2,21 Nikt nie przyszywa łaty z surowego sukna do starego ubrania. W przeciw

nym razie nowa łata obrywa jeszcze [część] ze starego ubrania i robi się gorsze

przedarcie.

Mk 2,22 Nikt też młodego wina nie wlewa do starych bukłaków. W przeciwnym razie

wino rozerwie bukłaki; i wino przepadnie, i bukłaki. Lecz młode wino [należy

wlewać] do nowych bukłaków".

Mk 2,23 Pewnego razu, gdy Jezus przechodził w szabat wśród zbóż, uczniowie Jego

zaczęli po drodze zrywać kłosy.

Mk 2,24 Na to faryzeusze rzekli do Niego: "Patrz, czemu oni robią w szabat to, czego

nie wolno?"

Mk 2,25 On im odpowiedział: "Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy

znalazł się w potrzebie, i był głodny on i jego towarzysze?

Mk 2,26 Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara, najwyższego kapłana, i jadł chleby

pokładne, które tylko kapłanom jeść wolno; i dał również swoim towarzy

szom".

Mk 2,27 I dodał: "To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla

szabatu.

Mk 2,28 Zatem Syn Człowieczy jest panem szabatu".

1599 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 3

Rozdział 3

Mk 3,01 Wszedł znowu do synagogi. Był tam człowiek, który miał uschłą rękę. Mk 3,02 A śledzili Go, czy uzdrowi go w szabat, żeby Go oskarżyć. Mk 3,03 On zaś rzekł do człowieka, który miał uschłą rękę: "Stań tu na środku!". Mk 3,04 A do nich powiedział: "Co wolno w szabat: uczynić coś dobrego czy coś złego?

Życie ocalić czy zabić?" Lecz oni milczeli.

Mk 3,05 Wtedy spojrzawszy wkoło po wszystkich z gniewem, zasmucony z powodu

zatwardziałości ich serca, rzekł do człowieka: "Wyciągnij rękę!". Wyciągnął,

i ręka jego stała się znów zdrowa.

Mk 3,06 A faryzeusze wyszli i ze zwolennikami Heroda zaraz odbyli naradę przeciwko

Niemu, w jaki sposób Go zgładzić.

Mk 3,07 Jezus zaś oddalił się ze swymi uczniami w stronę jeziora. A szło za Nim

wielkie mnóstwo ludu z Galilei. Także z Judei,

Mk 3,08 z Jerozolimy, z Idumei i Zajordania oraz z okolic Tyru i Sydonu szło do Niego

mnóstwo wielkie na wieść o Jego wielkich czynach.

Mk 3,09 Toteż polecił swym uczniom, żeby łódka była dla Niego stale w pogotowiu

ze względu na tłum, aby się na Niego nie tłoczyli.

Mk 3,10 Wielu bowiem uzdrowił i wskutek tego wszyscy, którzy mieli jakieś choroby,

cisnęli się do Niego, aby się Go dotknąć.

Mk 3,11 Nawet duchy nieczyste, na Jego widok, padały przed Nim i wołały: "Ty jesteś

Syn Boży".

Mk 3,12 Lecz On surowo im zabraniał, żeby Go nie ujawniały.

Mk 3,13 Potem wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni

przyszli do Niego.

Mk 3,14 I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głosze

nie nauki,

Mk 3,15 i by mieli władzę wypędzać złe duchy.

Mk 3,16 Ustanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr; Mk 3,17 dalej Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba, którym nadał przydo

mek Boanerges, to znaczy synowie gromu;

Mk 3,18 dalej Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfe

usza, Tadeusza, Szymona Gorliwego

Mk 3,19 i Judasza Iskariotę, który właśnie Go wydał.

Mk 3,20 Potem przyszedł do domu, a tłum znów się zbierał, tak, że nawet posilić się

nie mogli.

Mk 3,21 Gdy to posłyszeli Jego bliscy, wybrali się, żeby Go powstrzymać. Mówiono

bowiem: "Odszedł od zmysłów".

Mk 3,22 Natomiast uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy, mówili: "Ma Belze

buba i przez władcę złych duchów wyrzuca złe duchy".

1600 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 4

Mk 3,23 Wtedy przywołał ich do siebie i mówił im w przypowieściach: "Jak może

szatan wyrzucać szatana?

Mk 3,24 Jeśli jakieś królestwo wewnętrznie jest skłócone, takie królestwo nie może się

ostać.

Mk 3,25 I jeśli dom wewnętrznie jest skłócony, to taki dom nie będzie mógł się ostać. Mk 3,26 Jeśli więc szatan powstał przeciw sobie i wewnętrznie jest skłócony, to nie

może się ostać, lecz koniec z nim.

Mk 3,27 Nie nikt nie może wejść do domu mocarza i sprzęt mu zagrabić, jeśli mocarza

wpierw nie zwiąże, i wtedy dom jego ograbi.

Mk 3,28 Zaprawdę, powiadam wam: wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się

ludzie dopuścili, będą im odpuszczone.

Mk 3,29 Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma od

puszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego".

Mk 3,30 Mówili bowiem: "Ma ducha nieczystego".

Mk 3,31 Tymczasem nadeszła Jego Matka i bracia i stojąc na dworze, posłali po Nie

go, aby Go przywołać.

Mk 3,32 Właśnie tłum ludzi siedział wokół Niego, gdy Mu powiedzieli: "Oto Twoja

Matka i bracia na dworze pytają się o Ciebie".

Mk 3,33 Odpowiedział im: "Któż jest moją matką i [którzy] są braćmi?" Mk 3,34 I spoglądając na siedzących dokoła Niego rzekł: "Oto moja matka i moi bra

cia.

Mk 3,35 Bo kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką".

Rozdział 4

Mk 4,01 Znowu zaczął nauczać nad jeziorem i bardzo wielki tłum ludzi zebrał się przy

Nim. Dlatego wszedł do łodzi i usiadł w niej [pozostając] na jeziorze, a cały

lud stał na brzegu jeziora.

Mk 4,02 Uczył ich wiele w przypowieściach i mówił im w swojej nauce: Mk 4,03 "Słuchajcie: Oto siewca wyszedł siać.

Mk 4,04 A gdy siał, jedno padło na drogę; i przyleciały ptaki, i wydziobały je. Mk 4,05 Inne padło na miejsce skaliste, gdzie nie miało wiele ziemi, i wnet wzeszło,

bo nie było głęboko w glebie.

Mk 4,06 Lecz po wschodzie słońca przypaliło się i nie mając korzenia, uschło. Mk 4,07 Inne znów padło między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je, tak że nie

wydało owocu.

Mk 4,08 Inne w końcu padły na ziemię żyzną, wzeszły, wyrosły i wydały plon: trzy

dziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny".

Mk 4,09 I dodał: "Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!".

1601 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 4

Mk 4,10 A gdy był sam, pytali Go ci, którzy przy Nim byli, razem z Dwunastoma, o

przypowieść.

Mk 4,11 On im odrzekł: "Wam dana jest tajemnica królestwa Bożego, dla tych zaś,

którzy są poza wami, wszystko dzieje się w przypowieściach,

Mk 4,12 aby patrzyli oczami, a nie widzieli, słuchali uszami, a nie rozumieli, żeby się

nie nawrócili i nie była im wydana [tajemnica]".

Mk 4,13 I mówił im: "Nie rozumiecie tej przypowieści? Jakże zrozumiecie inne przy

powieści?

Mk 4,14 Siewca sieje słowo.

Mk 4,15 A oto są ci [posiani] na drodze: u nich się sieje słowo, a skoro je usłyszą, zaraz

przychodzi szatan i porywa słowo zasiane w nich.

Mk 4,16 Podobnie na miejscach skalistych posiani są ci, którzy, gdy usłyszą słowo,

natychmiast przyjmują je z radością,

Mk 4,17 lecz nie mają w sobie korzenia i są niestali. Gdy potem przyjdzie ucisk lub

prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamują.

Mk 4,18 Są inni, którzy są zasiani między ciernie: to są ci, którzy słuchają wprawdzie

słowa,

Mk 4,19 lecz troski tego świata, ułuda bogactwa i inne żądze wciskają się i zagłuszają

słowo, tak że zostaje bezowocne.

Mk 4,20 W końcu na ziemię żyzną zostali posiani ci, którzy słuchają słowa, przyjmują

je i wydają owoc: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny". Mk 4,21 Mówił im dalej: "Czy po to wnosi się światło, by je postawić pod korcem lub

pod łóżkiem? Czy nie po to, aby je postawić na świeczniku?

Mk 4,22 Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało wyjść na jaw. Mk 4,23 Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!".

Mk 4,24 I mówił im: "Uważajcie na to, czego słuchacie. Taką samą miarą, jaką wy

mierzycie, odmierzą wam i jeszcze wam dołożą.

Mk 4,25 Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, pozbawią go i tego, co ma". Mk 4,26 Mówił dalej: "Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie

wrzucił w ziemię.

Mk 4,27 Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie

wie jak.

Mk 4,28 Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem

pełne ziarnko w kłosie.

Mk 4,29 A gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza się sierp, bo pora już na

żniwo".

Mk 4,30 Mówił jeszcze: "Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści

je przedstawimy?

Mk 4,31 Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze

ze wszystkich nasion na ziemi.

Mk 4,32 Lecz wsiane wyrasta i staje się większe od jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie,

1602 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 5

tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu".

Mk 4,33 W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli [ją] rozumieć. Mk 4,34 A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko

swoim uczniom.

Mk 4,35 Gdy zapadł wieczór owego dnia, rzekł do nich: "Przeprawmy się na drugą

stronę".

Mk 4,36 Zostawili więc tłum, a Jego zabrali, tak jak był w łodzi. Także inne łodzie

płynęły z Nim.

Mk 4,37 Naraz zerwał się gwałtowny wicher. Fale biły w łódź, tak że łódź już się

napełniała.

Mk 4,38 On zaś spał w tyle łodzi na wezgłowiu. Zbudzili Go i powiedzieli do Niego:

"Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?"

Mk 4,39 On wstał, rozkazał wichrowi i rzekł do jeziora: "Milcz, ucisz się!". Wicher się

uspokoił i nastała głęboka cisza.

Mk 4,40 Wtedy rzekł do nich: "Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wia

ry?"

Mk 4,41 Oni zlękli się bardzo i mówili jeden do drugiego: "Kim właściwie On jest, że

nawet wicher i jezioro są Mu posłuszne?"

Rozdział 5

Mk 5,01 Przybyli na drugą stronę jeziora do kraju Gerazeńczyków. Mk 5,02 Ledwie wysiadł z łodzi, zaraz wybiegł Mu naprzeciw z grobów człowiek opę

tany przez ducha nieczystego.

Mk 5,03 Mieszkał on stale w grobach i nawet łańcuchem nie mógł go już nikt związać. Mk 5,04 Często bowiem wiązano go w pęta i łańcuchy; ale łańcuchy kruszył, a pęta

rozrywał, i nikt nie zdołał go poskromić.

Mk 5,05 Wciąż dniem i nocą krzyczał, tłukł się kamieniami w grobach i po górach. Mk 5,06 Skoro z daleka ujrzał Jezusa przybiegł, oddał Mu pokłon Mk 5,07 i krzyczał wniebogłosy: "Czego chcesz ode mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyż

szego? Zaklinam Cię na Boga, nie dręcz mnie!".

Mk 5,08 Powiedział mu bowiem: "Wyjdź, duchu nieczysty, z tego człowieka". Mk 5,09 I zapytał go: "Jak ci na imię?" Odpowiedział Mu: "Na imię mi "Legion", bo

nas jest wielu".

Mk 5,10 I prosił Go na wszystko, żeby ich nie wyganiał z tej okolicy. Mk 5,11 A pasła się tam na górze wielka trzoda świń.

Mk 5,12 Prosili Go więc: "Poślij nas w świnie, żebyśmy w nie wejść mogli". Mk 5,13 I pozwolił im. Tak duchy nieczyste wyszły i weszły w świnie. A trzoda około

dwutysięczna ruszyła pędem po urwistym zboczu do jeziora. I potonęły w

1603 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 5

jeziorze.

Mk 5,14 Pasterze zaś uciekli i rozpowiedzieli to w mieście i po zagrodach, a ludzie

wyszli zobaczyć, co się stało.

Mk 5,15 Gdy przyszli do Jezusa, ujrzeli opętanego, który miał w sobie "legion", jak

siedział ubrany i przy zdrowych zmysłach. Strach ich ogarnął.

Mk 5,16 A ci, którzy widzieli, opowiedzieli im, co się stało z opętanym, a także o

świniach.

Mk 5,17 Wtedy zaczęli Go prosić, żeby odszedł z ich granic.

Mk 5,18 Gdy wsiadł do łodzi, prosił Go opętany, żeby mógł zostać przy Nim. Mk 5,19 Ale nie zgodził się na to, tylko rzekł do niego: "Wracaj do domu, do swoich,

i opowiadaj im wszystko, co Pan ci uczynił i jak ulitował się nad tobą". Mk 5,20 Poszedł więc i zaczął rozgłaszać w Dekapolu wszystko, co Jezus z nim uczy

nił, a wszyscy się dziwili.

Mk 5,21 Gdy Jezus przeprawił się z powrotem w łodzi na drugi brzeg, zebrał się wielki

tłum wokół Niego, a On był jeszcze nad jeziorem.

Mk 5,22 Wtedy przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go uj

rzał, upadł Mu do nóg i prosił usilnie:

Mk 5,23 "Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła". Mk 5,24 Poszedł więc z nim, a wielki tłum szedł za Nim i zewsząd na Niego napierał. Mk 5,25 A pewna kobieta od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi. Wiele przecier

piała od różnych lekarzy

Mk 5,26 i całe swe mienie wydała, a nic jej nie pomogło, lecz miała się jeszcze gorzej. Mk 5,27 Słyszała ona o Jezusie, więc przyszła od tyłu, między tłumem, i dotknęła się

Jego płaszcza.

Mk 5,28 Mówiła bowiem: "Żebym się choć Jego płaszcza dotknęła, a będę zdrowa". Mk 5,29 Zaraz też ustał jej krwotok i poczuła w ciele, że jest uzdrowiona z dolegliwo

ści.

Mk 5,30 A Jezus natychmiast uświadomił sobie, że moc wyszła od Niego. Obrócił się

w tłumie i zapytał: "Kto się dotknął mojego płaszcza?"

Mk 5,31 Odpowiedzieli Mu uczniowie: "Widzisz, że tłum zewsząd Cię ściska, a pytasz:

Kto się Mnie dotknął".

Mk 5,32 On jednak rozglądał się, by ujrzeć tę, która to uczyniła. Mk 5,33 Wtedy kobieta przyszła zalękniona i drżąca, gdyż wiedziała, co się z nią stało,

upadła przed Nim i wyznała Mu całą prawdę.

Mk 5,34 On zaś rzekł do niej: "Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju i bądź

uzdrowiona ze swej dolegliwości!".

Mk 5,35 Gdy On jeszcze mówił, przyszli ludzie od przełożonego synagogi i donieśli:

"Twoja córka umarła, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?"

Mk 5,36 Lecz Jezus słysząc, co mówiono, rzekł przełożonemu synagogi: "Nie bój się,

wierz tylko!".

Mk 5,37 I nie pozwolił nikomu iść z sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata

1604 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 6

Jakubowego.

Mk 5,38 Tak przyszli do domu przełożonego synagogi. Wobec zamieszania, płaczu i

głośnego zawodzenia,

Mk 5,39 wszedł i rzekł do nich: "Czemu robicie zgiełk i płaczecie? Dziecko nie umarło,

tylko śpi".

Mk 5,40 I wyśmiewali Go. Lecz On odsunął wszystkich, wziął z sobą tylko ojca, matkę

dziecka oraz tych, którzy z Nim byli, i wszedł tam, gdzie dziecko leżało. Mk 5,41 Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej: "Talitha kum", to znaczy: "Dziew

czynko, mówię ci, wstań!"

Mk 5,42 Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I

osłupieli wprost ze zdumienia.

Mk 5,43 Przykazał im też z naciskiem, żeby nikt o tym nie wiedział, i polecił, aby jej

dano jeść.

Rozdział 6

Mk 6,01 Wyszedł stamtąd i przyszedł do swego rodzinnego miasta. A towarzyszyli

Mu Jego uczniowie.

Mk 6,02 Gdy nadszedł szabat, zaczął nauczać w synagodze; a wielu, przysłuchując

się, pytało ze zdziwieniem: "Skąd On to ma? I co za mądrość, która Mu jest

dana? I takie cuda dzieją się przez Jego ręce!

Mk 6,03 Czy nie jest to cieśla, syn Maryi, a brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona?

Czyż nie żyją tu u nas także Jego siostry?" I powątpiewali o Nim. Mk 6,04 A Jezus mówił im: "Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w

swoim domu może być prorok tak lekceważony".

Mk 6,05 I nie mógł tam zdziałać żadnego cudu, jedynie na kilku chorych położył ręce

i uzdrowił ich.

Mk 6,06 Dziwił się też ich niedowiarstwu. Potem obchodził okoliczne wsie i nauczał. Mk 6,07 Następnie przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch. Dał

im też władzę nad duchami nieczystymi

Mk 6,08 i przykazał im, żeby nic z sobą nie brali na drogę prócz laski: ani chleba, ani

torby, ani pieniędzy w trzosie.

Mk 6,09 "Ale idźcie obuci w sandały i nie wdziewajcie dwóch sukien!" Mk 6,10 I mówił do nich: "Gdy do jakiego domu wejdziecie, zostańcie tam, aż stamtąd

wyjdziecie.

Mk 6,11 Jeśli w jakim miejscu was nie przyjmą i nie będą słuchać, wychodząc stamtąd

strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo dla nich!"

Mk 6,12 Oni więc wyszli i wzywali do nawrócenia.

Mk 6,13 Wyrzucali też wiele złych duchów oraz wielu chorych namaszczali olejem i

1605 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 6

uzdrawiali.

Mk 6,14 Także król Herod posłyszał o Nim gdyż Jego imię nabrało rozgłosu, i mówił:

"Jan Chrzciciel powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze działają w

Nim".

Mk 6,15 Inni zaś mówili: "To jest Eliasz"; jeszcze inni utrzymywali, że to prorok, jak

jeden z dawnych proroków.

Mk 6,16 Herod, słysząc to, twierdził: "To Jan, którego ściąć kazałem, zmartwych

wstał".

Mk 6,17 Ten bowiem Herod kazał pochwycić Jana i związanego trzymał w więzieniu,

z powodu Herodiady, żony brata swego Filipa, którą wziął za żonę. Mk 6,18 Jan bowiem wypominał Herodowi: "Nie wolno ci mieć żony twego brata". Mk 6,19 A Herodiada zawzięła się na niego i rada byłaby go zgładzić, lecz nie mogła. Mk 6,20 Herod bowiem czuł lęk przed Janem, znając go jako męża prawego i świętego,

i brał go w obronę. Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a przecież

chętnie go słuchał.

Mk 6,21 Otóż chwila sposobna nadeszła, kiedy Herod w dzień swoich urodzin wypra

wił ucztę swym dostojnikom, dowódcom wojskowym i osobom znakomitym

w Galilei.

Mk 6,22 Gdy córka tej Herodiady weszła i tańczyła, spodobała się Herodowi i współ

biesiadnikom. Król rzekł do dziewczęcia: "Proś mię, o co chcesz, a dam ci". Mk 6,23 Nawet jej przysiągł: "Dam ci, o co tylko poprosisz, nawet połowę mojego

królestwa".

Mk 6,24 Ona wyszła i zapytała swą matkę: "O co mam prosić?" Ta odpowiedziała:

"O głowę Jana Chrzciciela".

Mk 6,25 Natychmiast weszła z pośpiechem do króla i prosiła: "Chcę, żebyś mi zaraz

dał na misie głowę Jana Chrzciciela".

Mk 6,26 A król bardzo się zasmucił, ale przez wzgląd na przysięgę i biesiadników nie

chciał jej odmówić.

Mk 6,27 Zaraz też król posłał kata i polecił przynieść głowę Jana. Ten poszedł, ściął

go w więzieniu

Mk 6,28 i przyniósł głowę jego na misie; dał ją dziewczęciu, a dziewczę dało swej

matce.

Mk 6,29 Uczniowie Jana, dowiedziawszy się o tym, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli

je w grobie.

Mk 6,30 Wtedy Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdzia

łali i czego nauczali.

Mk 6,31 A On rzekł do nich: "Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wy

pocznijcie nieco!". Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na

posiłek nie mieli czasu.

Mk 6,32 Odpłynęli więc łodzią na miejsce pustynne, osobno.

Mk 6,33 Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo

1606 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 7

ze wszystkich miast, a nawet ich uprzedzili.

Mk 6,34 Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem

jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać.

Mk 6,35 A gdy pora była już późna, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: "Miejsce

jest puste, a pora już późna.

Mk 6,36 Odpraw ich! Niech idą do okolicznych osiedli i wsi, a kupią sobie coś do je

dzenia".

Mk 6,37 Lecz On im odpowiedział: "Wy dajcie im jeść!" Rzekli Mu: "Mamy pójść i

za dwieście denarów kupić chleba, żeby im dać jeść?"

Mk 6,38 On ich spytał: "Ile macie chlebów? Idźcie, zobaczcie!" Gdy się upewnili, rze

kli: "Pięć i dwie ryby".

Mk 6,39 Wtedy polecił im wszystkim usiąść gromadami na zielonej trawie. Mk 6,40 I rozłożyli się, gromada przy gromadzie, po stu i po pięćdziesięciu. Mk 6,41 A wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosła

wieństwo, połamał chleby i dawał uczniom, by kładli przed nimi; także dwie

ryby rozdzielił między wszystkich.

Mk 6,42 Jedli wszyscy do sytości.

Mk 6,43 i zebrali jeszcze dwanaście pełnych koszów ułomków i ostatków z ryb. Mk 6,44 A tych, którzy jedli chleby, było pięć tysięcy mężczyzn. Mk 6,45 Zaraz też przynaglił swych uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzali Go

na drugi brzeg, do Betsaidy, zanim odprawi tłum.

Mk 6,46 Gdy rozstał się z nimi, odszedł na górę, aby się modlić. Mk 6,47 Wieczór zapadł, łódź była na środku jeziora, a On sam jeden na lądzie. Mk 6,48 Widząc, jak się trudzili przy wiosłowaniu, bo wiatr był im przeciwny, około

czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze, i chciał ich

minąć.

Mk 6,49 Oni zaś, gdy Go ujrzeli kroczącego po jeziorze, myśleli, że to zjawa, i zaczęli

krzyczeć.

Mk 6,50 Widzieli Go bowiem wszyscy i zatrwożyli się. Lecz On zaraz przemówił do

nich: "Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się!".

Mk 6,51 I wszedł do nich do łodzi, a wiatr się uciszył.

Mk 6,52 Oni tym bardziej byli zdumieni w duszy, że nie zrozumieli sprawy z chlebami,

gdyż umysł ich był otępiały.

Mk 6,53 Gdy się przeprawili, przypłynęli do ziemi Genezaret i przybili do brzegu. Mk 6,54 Skoro wysiedli z łodzi, zaraz Go poznano.

Mk 6,55 Ludzie biegali po całej owej okolicy i zaczęli znosić na noszach chorych, tam

gdzie, jak słyszeli, przebywa.

Mk 6,56 I gdziekolwiek wchodził do wsi, do miast czy osad, kładli chorych na otwartych

miejscach i prosili Go, żeby choć frędzli u Jego płaszcza mogli się dotknąć.

A wszyscy, którzy się Go dotknęli, odzyskiwali zdrowie.

1607 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 7

Rozdział 7

Mk 7,01 Zebrali się u Niego faryzeusze i kilku uczonych w Piśmie, którzy przybyli z

Jerozolimy.

Mk 7,02 I zauważyli, że niektórzy z Jego uczniów brali posiłek nieczystymi, to znaczy

nie obmytymi rękami.

Mk 7,03 Faryzeusze bowiem, i w ogóle Żydzi, trzymając się tradycji starszych, nie

jedzą, jeśli sobie rąk nie obmyją, rozluźniając pięść.

Mk 7,04 I [gdy wrócą] z rynku, nie jedzą, dopóki się nie obmyją. Jest jeszcze wiele

innych [zwyczajów], które przejęli i których przestrzegają, jak obmywanie

kubków, dzbanków, naczyń miedzianych.

Mk 7,05 Zapytali Go więc faryzeusze i uczeni w Piśmie: "Dlaczego Twoi uczniowie nie

postępują według tradycji starszych, lecz jedzą nieczystymi rękami?" Mk 7,06 Odpowiedział im: "Słusznie prorok Izajasz powiedział o was, obłudnikach,

jak jest napisane: Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest

ode Mnie.

Mk 7,07 Ale czci Mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi. Mk 7,08 Uchyliliście przykazanie Boże, a trzymacie się ludzkiej tradycji, "dokonujecie

obmywania dzbanków i kubków. I wiele innych podobnych rzeczy czynicie"". Mk 7,09 I mówił do nich: "Umiecie dobrze uchylać przykazanie Boże, aby swoją tra

dycję zachować.

Mk 7,10 Mojżesz tak powiedział: Czcij ojca swego i matkę swoją, oraz: Kto złorzeczy

ojcu lub matce, niech śmiercią zginie.

Mk 7,11 A wy mówicie: "Jeśli kto powie ojcu lub matce: Korban, to znaczy darem

[złożonym w ofierze] jest to, co by ode mnie miało być wsparciem dla ciebie"

Mk 7,12 to już nie pozwalacie mu nic uczynić dla ojca ni dla matki. Mk 7,13 I znosicie słowo Boże przez waszą tradycję, którąście sobie przekazali. Wiele

też innych tym podobnych rzeczy czynicie".

Mk 7,14 Potem przywołał znowu tłum do siebie i rzekł do niego: "Słuchajcie Mnie,

wszyscy, i zrozumiejcie!

Mk 7,15 Nic nie wchodzi z zewnątrz w człowieka, co mogłoby uczynić go nieczystym;

lecz co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka nieczystym.

Mk 7,16 Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!".

Mk 7,17 Gdy się oddalił od tłumu i wszedł do domu, uczniowie pytali Go o to przy

słowie.

Mk 7,18 Odpowiedział im: "I wy tak niepojętni jesteście? Nie rozumiecie, że nic z

tego, co z zewnątrz wchodzi do człowieka, nie może uczynić go nieczystym; Mk 7,19 bo nie wchodzi do jego serca, lecz do żołądka i na zewnątrz się wydala". Tak

uznał wszystkie potrawy za czyste.

1608 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 8

Mk 7,20 I mówił dalej: "Co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Mk 7,21 Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże,

zabójstwa,

Mk 7,22 cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi,

pycha, głupota.

Mk 7,23 Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym". Mk 7,24 Wybrał się stamtąd i udał się w okolice Tyru i Sydonu. Wstąpił do pewnego

domu i chciał, żeby nikt o tym nie wiedział, lecz nie mógł pozostać w ukry

ciu.

Mk 7,25 Wnet bowiem usłyszała o Nim kobieta, której córeczka była opętana przez

ducha nieczystego. Przyszła, upadła Mu do nóg,

Mk 7,26 a była to poganka, Syrofenicjanka rodem, i prosiła Go, żeby złego ducha

wyrzucił z jej córki.

Mk 7,27 Odrzekł jej: "Pozwól wpierw nasycić się dzieciom; bo niedobrze jest zabrać

chleb dzieciom, a rzucić psom".

Mk 7,28 Ona Mu odparła: "Tak, Panie, lecz i szczenięta pod stołem jadają z okruszyn

dzieci".

Mk 7,29 On jej rzekł: "Przez wzgląd na te słowa idź, zły duch opuścił twoją córkę". Mk 7,30 Gdy wróciła do domu, zastała dziecko leżące na łóżku, a zły duch wyszedł. Mk 7,31 Znowu opuścił okolice Tyru i przez Sydon przyszedł nad Jezioro Galilejskie,

przemierzając posiadłości Dekapolu.

Mk 7,32 Przyprowadzili Mu głuchoniemego i prosili Go, żeby położył na niego rękę. Mk 7,33 On wziął go na bok, osobno od tłumu, włożył palce w jego uszy i śliną do

tknął mu języka;

Mk 7,34 a spojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego: "Effatha", to znaczy:

Otwórz się!

Mk 7,35 Zaraz otworzyły się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo

mówić.

Mk 7,36 [Jezus] przykazał im, żeby nikomu nie mówili. Lecz im bardziej przykazywał,

tym gorliwiej to rozgłaszali.

Mk 7,37 I pełni zdumienia mówili: "Dobrze uczynił wszystko. Nawet głuchym słuch

przywraca i niemym mowę".

Rozdział 8

Mk 8,01 W owym czasie, gdy znowu wielki tłum był z Nim i nie mieli co jeść, przy

wołał do siebie uczniów i rzekł im:

Mk 8,02 "Żal Mi tego tłumu, bo już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść. Mk 8,03 A jeśli ich puszczę zgłodniałych do domu, zasłabną w drodze; bo niektórzy z

1609 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 8

nich przyszli z daleka".

Mk 8,04 Odpowiedzieli uczniowie: "Skąd tu na pustkowiu będzie mógł ktoś nakarmić

ich chlebem?"

Mk 8,05 Zapytał ich: "Ile macie chlebów?" Odpowiedzieli: "Siedem". Mk 8,06 I polecił ludowi usiąść na ziemi. A wziąwszy siedem chlebów, odmówił dzięk

czynienie, połamał i dawał uczniom, aby je rozdzielali. I rozdali tłumowi. Mk 8,07 Mieli też kilka rybek. I nad tymi odmówił błogosławieństwo i polecił je roz

dać.

Mk 8,08 Jedli do sytości, a pozostałych ułomków zebrali siedem koszów. Mk 8,09 Było zaś około czterech tysięcy ludzi. Potem ich odprawił. Mk 8,10 Zaraz też wsiadł z uczniami do łodzi i przybył w okolice Dalmanuty. Mk 8,11 Nadeszli faryzeusze i zaczęli rozprawiać z Nim, a chcąc wystawić Go na próbę,

domagali się od Niego znaku.

Mk 8,12 On zaś westchnął głęboko w duszy i rzekł: "Czemu to plemię domaga się

znaku? Zaprawdę powiadam wam: żaden znak nie będzie dany temu plemie

niu".

Mk 8,13 I zostawiwszy ich, wsiadł z powrotem do łodzi i odpłynął na drugą stronę. Mk 8,14 A uczniowie zapomnieli wziąć chlebów i tylko jeden mieli z sobą w łodzi. Mk 8,15 Wtedy im przykazał: "Uważajcie, strzeżcie się kwasu faryzeuszów i kwasu

Heroda!".

Mk 8,16 Oni zaczęli rozprawiać między sobą o tym, że nie mają chleba. Mk 8,17 Jezus zauważył to i rzekł im: "Czemu rozprawiacie o tym, że nie macie chle

ba? Jeszcze nie pojmujecie i nie rozumiecie, tak otępiały macie umysł? Mk 8,18 Macie oczy, a nie widzicie; macie uszy, a nie słyszycie? Nie pamiętacie, ile

zebraliście koszów pełnych ułomków,

Mk 8,19 kiedy połamałem pięć chlebów dla pięciu tysięcy?" Odpowiedzieli Mu: "Dwa

naście".

Mk 8,20 "A kiedy połamałem siedem chlebów dla czterech tysięcy, ile zebraliście ko

szów pełnych ułomków?" Odpowiedzieli: "Siedem".

Mk 8,21 I rzekł im: "Jeszcze nie rozumiecie?"

Mk 8,22 Potem przyszli do Betsaidy. Tam przyprowadzili Mu niewidomego i prosili,

żeby się go dotknął.

Mk 8,23 On ujął niewidomego za rękę i wyprowadził go poza wieś. Zwilżył mu oczy

śliną, położył na niego ręce i zapytał: "Czy widzisz co?"

Mk 8,24 A gdy przejrzał, powiedział: "Widzę ludzi, bo gdy chodzą, dostrzegam ich

niby drzewa".

Mk 8,25 Potem znowu położył ręce na jego oczy. I przejrzał [on] zupełnie, i został

uzdrowiony; wszystko widział teraz jasno i wyraźnie.

Mk 8,26 Jezus odesłał go do domu ze słowami: "Tylko do wsi nie wstępuj!". Mk 8,27 Potem Jezus udał się ze swoimi uczniami do wiosek pod Cezareą Filipową.

W drodze pytał uczniów: "Za kogo uważają Mnie ludzie?"

1610 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 9

Mk 8,28 Oni Mu odpowiedzieli: "Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za

jednego z proroków".

Mk 8,29 On ich zapytał: "A wy za kogo Mnie uważacie?" Odpowiedział Mu Piotr:

"Ty jesteś Mesjasz".

Mk 8,30 Wtedy surowo im przykazał, żeby nikomu o Nim nie mówili. Mk 8,31 I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy musi wiele cierpieć, że będzie odrzu

cony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że będzie zabity,

ale po trzech dniach zmartwychwstanie.

Mk 8,32 A mówił zupełnie otwarcie te słowa. Wtedy Piotr wziął Go na bok i zaczął

Go upominać.

Mk 8,33 Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, zgromił Piotra słowami:

"Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co

ludzkie".

Mk 8,34 Potem przywołał do siebie tłum razem ze swoimi uczniami i rzekł im: "Jeśli

kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż

swój i niech Mnie naśladuje!

Mk 8,35 Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu

Mnie i Ewangelii, zachowa je.

Mk 8,36 Cóż bowiem za korzyść stanowi dla człowieka zyskać świat cały, a swoją duszę

utracić?

Mk 8,37 Bo cóż może dać człowiek w zamian za swoją duszę?

Mk 8,38 Kto się bowiem Mnie i słów moich zawstydzi przed tym pokoleniem wiaro

łomnym i grzesznym, tego Syn Człowieczy wstydzić się będzie, gdy przyjdzie

w chwale Ojca swojego razem z aniołami świętymi".

Rozdział 9

Mk 9,01 Mówił także do nich: "Zaprawdę, powiadam wam: Niektórzy z tych, co tu

stoją, nie zaznają śmierci, aż ujrzą królestwo Boże przychodzące w mocy". Mk 9,02 Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich

samych osobno na górę wysoką. Tam przemienił się wobec nich. Mk 9,03 Jego odzienie stało się lśniąco białe tak, jak żaden folusznik na ziemi wybielić

nie zdoła.

Mk 9,04 I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem. Mk 9,05 Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: "Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy

namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza". Mk 9,06 Nie wiedział bowiem, co należy mówić, tak byli przestraszeni. Mk 9,07 I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: "To jest mój

Syn umiłowany, Jego słuchajcie!".

1611 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 9

Mk 9,08 I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko

samego Jezusa.

Mk 9,09 A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co

widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych.

Mk 9,10 Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy "powstać

z martwych".

Mk 9,11 I pytali Go: "Czemu uczeni w Piśmie twierdzą, że wpierw musi przyjść

Eliasz?"

Mk 9,12 Rzekł im w odpowiedzi: "Istotnie, Eliasz przyjdzie najpierw i naprawi wszyst

ko. Ale jak jest napisane o Synu Człowieczym? Ma On wiele cierpieć i być

wzgardzonym.

Mk 9,13 Otóż mówię wam: Eliasz już przyszedł i uczynili mu tak, jak chcieli, jak o

nim jest napisane".

Mk 9,14 Gdy przyszli do uczniów, ujrzeli wielki tłum wokół nich i uczonych w Piśmie,

którzy rozprawiali z nimi.

Mk 9,15 Skoro Go zobaczyli, zaraz podziw ogarnął cały tłum i przybiegając, witali

Go.

Mk 9,16 On ich zapytał: "O czym rozprawiacie z nimi?"

Mk 9,17 Odpowiedział Mu jeden z tłumu: "Nauczycielu, przyprowadziłem do Ciebie

mojego syna, który ma ducha niemego.

Mk 9,18 Ten, gdziekolwiek go chwyci, rzuca nim, a on wtedy się pieni, zgrzyta zębami

i drętwieje. Powiedziałem Twoim uczniom, żeby go wyrzucili, ale nie mogli". Mk 9,19 On zaś rzekł do nich: "O plemię niewierne, dopóki mam być z wami? Dopóki

mam was cierpieć? Przyprowadźcie go do Mnie!"

Mk 9,20 I przywiedli go do Niego. Na widok Jezusa duch zaraz począł szarpać chłopca,

tak że upadł na ziemię i tarzał się z pianą na ustach.

Mk 9,21 Jezus zapytał ojca: "Od jak dawna to mu się zdarza?" Ten zaś odrzekł: "Od

dzieciństwa.

Mk 9,22 I często wrzucał go nawet w ogień i w wodę, żeby go zgubić. Lecz jeśli możesz

co, zlituj się nad nami i pomóż nam!".

Mk 9,23 Jezus mu odrzekł: "Jeśli możesz? Wszystko możliwe jest dla tego, kto wie

rzy".

Mk 9,24 Natychmiast ojciec chłopca zawołał: "Wierzę, zaradź memu niedowiarstwu!" Mk 9,25 A Jezus widząc, że tłum się zbiega, rozkazał surowo duchowi nieczystemu:

"Duchu niemy i głuchy, rozkazuję ci, wyjdź z niego i nie wchodź więcej w

niego!".

Mk 9,26 A on krzyknął i wyszedł wśród gwałtownych wstrząsów. Chłopiec zaś pozo

stawał jak martwy, tak że wielu mówiło: "On umarł".

Mk 9,27 Lecz Jezus ujął go za rękę i podniósł, a on wstał.

Mk 9,28 Gdy przyszedł do domu, uczniowie Go pytali na osobności: "Dlaczego my nie

mogliśmy go wyrzucić?"

1612 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 10

Mk 9,29 Rzekł im: "Ten rodzaj można wyrzucić tylko modlitwą "i postem"". Mk 9,30 Po wyjściu stamtąd podróżowali przez Galileę, On jednak nie chciał, żeby

kto wiedział o tym.

Mk 9,31 Pouczał bowiem swoich uczniów i mówił im: "Syn Człowieczy będzie wydany

w ręce ludzi. Ci Go zabiją, lecz zabity po trzech dniach zmartwychwstanie". Mk 9,32 Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać. Mk 9,33 Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był w domu, zapytał ich: "O czym to roz

prawialiście w drodze?"

Mk 9,34 Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z

nich jest największy.

Mk 9,35 On usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: "Jeśli kto chce być pierw

szym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich!". Mk 9,36 Potem wziął dziecko, postawił je przed nimi i objąwszy je ramionami, rzekł

do nich:

Mk 9,37 "Kto przyjmuje jedno z tych dzieci w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie

przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał".

Mk 9,38 Wtedy Jan rzekł do Niego: "Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto nie chodzi

z nami, jak w Twoje imię wyrzucał złe duchy, i zabranialiśmy mu, bo nie

chodził z nami".

Mk 9,39 Lecz Jezus odrzekł: "Nie zabraniajcie mu, bo nikt, kto czyni cuda w imię

moje, nie będzie mógł zaraz źle mówić o Mnie.

Mk 9,40 Kto bowiem nie jest przeciwko nam, ten jest z nami.

Mk 9,41 Kto wam poda kubek wody do picia, dlatego że należycie do Chrystusa, za

prawdę, powiadam wam, nie utraci swojej nagrody.

Mk 9,42 Kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą,

temu byłoby lepiej uwiązać kamień młyński u szyi i wrzucić go w morze. Mk 9,43 Jeśli twoja ręka jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla

ciebie ułomnym wejść do życia wiecznego, niż z dwiema rękami pójść do pie

kła w ogień nieugaszony.

Mk 9,45 I jeśli twoja noga jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla

ciebie, chromym wejść do życia, niż z dwiema nogami być wrzuconym do

piekła.

Mk 9,47 Jeśli twoje oko jest dla ciebie powodem grzechu, wyłup je; lepiej jest dla ciebie

jednookim wejść do królestwa Bożego, niż z dwojgiem oczu być wrzuconym

do piekła,

Mk 9,48 gdzie robak ich nie umiera i ogień nie gaśnie.

Mk 9,49 Bo każdy ogniem będzie posolony.

Mk 9,50 Dobra jest sól; lecz jeśli sól smak utraci, czymże ją przyprawicie? Miejcie sól

w sobie i zachowujcie pokój między sobą!".

1613 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 10

Rozdział 10

Mk 10,01 Wybrał się stamtąd i przyszedł w granice Judei i Zajordania. Tłumy znowu

ściągały do Niego i znowu je nauczał, jak miał zwyczaj.

Mk 10,02 Przystąpili do Niego faryzeusze i chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy

wolno mężowi oddalić żonę.

Mk 10,03 Odpowiadając zapytał ich: "Co wam nakazał Mojżesz?" Mk 10,04 Oni rzekli: "Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić". Mk 10,05 Wówczas Jezus rzekł do nich: "Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych

napisał wam to przykazanie.

Mk 10,06 Lecz na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: Mk 10,07 dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę

Mk 10,08 i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są

dwoje, lecz jedno ciało.

Mk 10,09 Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela!" Mk 10,10 W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to.

Mk 10,11 Powiedział im: "Kto oddala żonę swoją, a bierze inną, popełnia cudzołóstwo

względem niej.

Mk 10,12 I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo". Mk 10,13 Przynosili Mu również dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko za

braniali im tego.

Mk 10,14 A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: "Pozwólcie dzieciom przy

chodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo

Boże.

Mk 10,15 Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko,

ten nie wejdzie do niego".

Mk 10,16 I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je. Mk 10,17 Gdy wybierał się w drogę, przybiegł pewien człowiek i upadłszy przed Nim

na kolana, pytał Go: "Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie

wieczne?"

Mk 10,18 Jezus mu rzekł: "Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko

sam Bóg.

Mk 10,19 Znasz przykazania: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fał

szywie, nie oszukuj, czcij swego ojca i matkę".

Mk 10,20 On Mu rzekł: "Nauczycielu, wszystkiego tego przestrzegałem od mojej mło

dości".

Mk 10,21 Wtedy Jezus spojrzał z miłością na niego i rzekł mu: "Jednego ci brakuje.

Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w

niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną!"

Mk 10,22 Lecz on spochmurniał na te słowa i odszedł zasmucony, miał bowiem wiele

1614 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 10

posiadłości.

Mk 10,23 Wówczas Jezus spojrzał wokoło i rzekł do swoich uczniów: "Jak trudno jest

bogatym wejść do królestwa Bożego".

Mk 10,24 Uczniowie zdumieli się na Jego słowa, lecz Jezus powtórnie rzekł im: "Dzieci,

jakże trudno wejść do królestwa Bożego "tym, którzy w dostatkach pokłada

ją ufność".

Mk 10,25 Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do

królestwa Bożego".

Mk 10,26 A oni tym bardziej się dziwili i mówili między sobą: "Któż więc może się

zbawić?"

Mk 10,27 Jezus spojrzał na nich i rzekł: "U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga; bo u

Boga wszystko jest możliwe".

Mk 10,28 Wtedy Piotr zaczął mówić do Niego: "Oto my opuściliśmy wszystko i poszli

śmy za Tobą".

Mk 10,29 Jezus odpowiedział: "Zaprawdę, powiadam wam: Nikt nie opuszcza domu,

braci, sióstr, matki, ojca, dzieci i pól

Mk 10,30 z powodu Mnie i z powodu Ewangelii, żeby nie otrzymał stokroć więcej teraz,

w tym czasie, domów, braci, sióstr, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań,

a życia wiecznego w czasie przyszłym.

Mk 10,31 Lecz wielu pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi". Mk 10,32 A kiedy byli w drodze, zdążając do Jerozolimy, Jezus wyprzedzał ich, tak że

się dziwili; ci zaś, którzy szli za Nim, byli strwożeni. Wziął znowu Dwunastu

i zaczął mówić im o tym, co miało Go spotkać:

Mk 10,33 "Oto idziemy do Jerozolimy. Tam Syn Człowieczy zostanie wydany arcyka

płanom i uczonym w Piśmie. Oni skażą Go na śmierć i wydadzą poganom. Mk 10,34 I będą z Niego szydzić, oplują Go, ubiczują i zabiją, a po trzech dniach zmar

twychwstanie".

Mk 10,35 Wtedy zbliżyli się do Niego synowie Zebedeusza, Jakub i Jan, i rzekli: "Na

uczycielu, chcemy, żebyś nam uczynił to, o co Cię poprosimy".

Mk 10,36 On ich zapytał: "Co chcecie, żebym wam uczynił?"

Mk 10,37 Rzekli Mu: "Daj nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej,

drugi po lewej Twojej stronie".

Mk 10,38 Jezus im odparł: "Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja

mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?" Mk 10,39 Odpowiedzieli Mu: "Możemy". Lecz Jezus rzekł do nich: "Kielich, który Ja

mam pić, pić będziecie; i chrzest, który Ja mam przyjąć, wy również przyj

miecie.

Mk 10,40 Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej lub lewej, ale

[dostanie się ono] tym, dla których zostało przygotowane".

Mk 10,41 Gdy dziesięciu [pozostałych] to usłyszało, poczęli oburzać się na Jakuba i

Jana.

1615 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 11

Mk 10,42 A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł do nich: "Wiecie, że ci, którzy uchodzą

za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę. Mk 10,43 Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami chciał się stać wielkim,

niech będzie sługą waszym.

Mk 10,44 A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem

wszystkich.

Mk 10,45 Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać

swoje życie na okup za wielu".

Mk 10,46 Tak przyszli do Jerycha. Gdy wraz z uczniami i sporym tłumem wychodził

z Jerycha, niewidomy żebrak, Bartymeusz, syn Tymeusza, siedział przy dro

dze.

Mk 10,47 Ten słysząc, że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: "Jezusie, Synu Dawida,

ulituj się nade mną!"

Mk 10,48 Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: "Synu

Dawida, ulituj się nade mną!"

Mk 10,49 Jezus przystanął i rzekł: "Zawołajcie go!" I przywołali niewidomego, mówiąc

mu: "Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię".

Mk 10,50 On zrzucił z siebie płaszcz, zerwał się i przyszedł do Jezusa. Mk 10,51 A Jezus przemówił do niego: "Co chcesz, abym ci uczynił?" Powiedział Mu

niewidomy: "Rabbuni, żebym przejrzał".

Mk 10,52 Jezus mu rzekł: "Idź, twoja wiara cię uzdrowiła". Natychmiast przejrzał i

szedł za Nim drogą.

Rozdział 11

Mk 11,01 Gdy się zbliżali do Jerozolimy, do Betfage i Betanii na Górze Oliwnej, posłał

dwóch spośród swoich uczniów

Mk 11,02 i rzekł im: "Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz przy wejściu do

niej znajdziecie oślę uwiązane, na którym jeszcze nikt z ludzi nie siedział.

Odwiążcie je i przyprowadźcie tutaj!

Mk 11,03 A gdyby was kto pytał, dlaczego to robicie, powiedzcie: Pan go potrzebuje i

zaraz odeśle je tu z powrotem".

Mk 11,04 Poszli i znaleźli oślę przywiązane do drzwi z zewnątrz, na ulicy. Odwiązali

je,

Mk 11,05 a niektórzy ze stojących tam pytali ich: "Co to ma znaczyć, że odwiązujecie

oślę?"

Mk 11,06 Oni zaś odpowiedzieli im tak, jak Jezus polecił. I pozwolili im. Mk 11,07 Przyprowadzili więc oślę do Jezusa i zarzucili na nie swe płaszcze, a On wsiadł

na nie.

1616 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 11

Mk 11,08 Wielu zaś słało swe płaszcze na drodze, a inni gałązki ścięte na polach. Mk 11,09 A ci, którzy Go poprzedzali i którzy szli za Nim, wołali: "Hosanna! Błogo

sławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie.

Mk 11,10 Błogosławione królestwo ojca naszego Dawida, które przychodzi. Hosanna na

wysokościach!"

Mk 11,11 Tak przybył do Jerozolimy i wszedł do świątyni. Obejrzał wszystko, a że pora

była już późna, wyszedł razem z Dwunastoma do Betanii.

Mk 11,12 Nazajutrz, gdy wyszli oni z Betanii, uczuł głód.

Mk 11,13 A widząc z daleka drzewo figowe, okryte liśćmi, podszedł ku niemu zobaczyć,

czy nie znajdzie czegoś na nim. Lecz przyszedłszy bliżej, nie znalazł nic prócz

liści, gdyż nie był to czas na figi.

Mk 11,14 Wtedy rzekł do drzewa: "Niech nikt nigdy nie je owocu z ciebie!" Słyszeli to

Jego uczniowie.

Mk 11,15 I przyszedł do Jerozolimy. Wszedłszy do świątyni, zaczął wyrzucać tych,

którzy sprzedawali i kupowali w świątyni powywracał stoły zmieniających

pieniądze i ławki tych, którzy sprzedawali gołębie,

Mk 11,16 i nie pozwolił, żeby kto przeniósł sprzęt jaki przez świątynię. Mk 11,17 Potem uczył ich mówiąc: "Czyż nie jest napisane: Mój dom ma być domem

modlitwy dla wszystkich narodów, lecz wy uczyniliście z niego jaskinię zbój

ców".

Mk 11,18 Doszło to do arcykapłanów i uczonych w Piśmie, i szukali sposobu, jak by

Go zgładzić. Czuli bowiem lęk przed Nim, gdyż cały tłum był zachwycony

Jego nauką.

Mk 11,19 Gdy zaś wieczór zapadał, [Jezus i uczniowie] wychodzili poza miasto. Mk 11,20 Przechodząc rano, ujrzeli drzewo figowe uschłe od korzeni. Mk 11,21 Wtedy Piotr przypomniał sobie i rzekł do Niego: "Rabbi, patrz, drzewo figo

we, któreś przeklął, uschło".

Mk 11,22 Jezus im odpowiedział: "Miejcie wiarę w Boga!

Mk 11,23 Zaprawdę, powiadam wam: Kto powie tej górze: "Podnieś się i rzuć się w

morze", a nie wątpi w duszy, lecz wierzy, że spełni się to, co mówi, tak mu

się stanie.

Mk 11,24 Dlatego powiadam wam: Wszystko, o co w modlitwie prosicie, stanie się wam,

tylko wierzcie, że otrzymacie.

Mk 11,25 A kiedy stajecie do modlitwy, przebaczcie, jeśli macie co przeciw komu, aby

także Ojciec wasz, który jest w niebie, przebaczył wam wykroczenia wasze". Mk 11,27 Przyszli znowu do Jerozolimy. Kiedy chodził po świątyni, przystąpili do Nie

go arcykapłani, uczeni w Piśmie i starsi

Mk 11,28 i zapytali Go: "Jakim prawem to czynisz? I kto Ci dał tę władzę, żeby to

czynić?"

Mk 11,29 Jezus im odpowiedział: "Zadam wam jedno pytanie. Odpowiedzcie Mi na nie,

a powiem wam, jakim prawem to czynię.

1617 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 12

Mk 11,30 Czy chrzest Janowy pochodził z nieba, czy też od ludzi? Odpowiedzcie Mi!" Mk 11,31 Oni zastanawiali się między sobą: "Jeśli powiemy : "z nieba", to nam zarzuci:

"Dlaczego więc nie uwierzyliście mu?"

Mk 11,32 Powiemy: "Od ludzi". Lecz bali się tłumu, ponieważ wszyscy uważali Jana

rzeczywiście za proroka.

Mk 11,33 Odpowiedzieli więc Jezusowi: "Nie wiemy". Jezus im rzekł: "Więc i Ja nie

powiem wam, jakim prawem to czynię".

Rozdział 12

Mk 12,01 I zaczął im mówić w przypowieściach: "Pewien człowiek założył winnicę.

Otoczył ją murem, wykopał tłocznię i zbudował wieżę. W końcu oddał ją w

dzierżawę rolnikom i wyjechał.

Mk 12,02 W odpowiedniej porze posłał do rolników sługę, by odebrał od nich część

należną z plonów winnicy.

Mk 12,03 Ci chwycili go, obili i odesłali z niczym.

Mk 12,04 Wtedy posłał do nich drugiego sługę; lecz i tego zranili w głowę i znieważyli. Mk 12,05 Posłał jeszcze jednego, tego zabili. I posłał wielu innych, z których jednych

obili, drugich pozabijali.

Mk 12,06 Miał jeszcze jednego, ukochanego syna. Posłał go jako ostatniego do nich, bo

sobie mówił: "Uszanują mojego syna".

Mk 12,07 Lecz owi rolnicy mówili nawzajem do siebie: "To jest dziedzic. Chodźcie,

zabijmy go, a dziedzictwo będzie nasze".

Mk 12,08 I chwyciwszy, zabili go i wyrzucili z winnicy.

Mk 12,09 Cóż uczyni właściciel winnicy? Przyjdzie i wytraci rolników, a winnicę odda

innym.

Mk 12,10 Nie czytaliście tych słów w Piśmie: Właśnie ten kamień, który odrzucili bu

dujący, stał się głowicą węgła.

Mk 12,11 Pan to sprawił i jest cudem w oczach naszych".

Mk 12,12 I starali się Go ująć, lecz bali się tłumu. Zrozumieli bowiem, że przeciw nim

powiedział tę przypowieść. Zostawili więc Go i odeszli.

Mk 12,13 Posłali natomiast do Niego kilku faryzeuszów i zwolenników Heroda, którzy

mieli pochwycić Go w mowie.

Mk 12,14 Ci przyszli i rzekli do Niego: "Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i

na nikim Ci nie zależy. Bo nie oglądasz się na osobę ludzką, lecz drogi Bożej

w prawdzie nauczasz. Czy wolno płacić podatek Cezarowi, czy nie? Mamy

płacić czy nie płacić?"

Mk 12,15 Lecz On poznał ich obłudę i rzekł do nich: "Czemu Mnie wystawiacie na

próbę? Przynieście Mi denara, chcę zobaczyć".

1618 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 12

Mk 12,16 Przynieśli, a On ich zapytał: "Czyj jest ten obraz i napis?" Odpowiedzieli

Mu: "Cezara".

Mk 12,17 Wówczas Jezus rzekł do nich: "Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Ce

zara, a Bogu to, co należy do Boga". I byli pełni podziwu dla Niego. Mk 12,18 Potem przyszli do Niego saduceusze, którzy twierdzą, że nie ma zmartwych

wstania, i zagadnęli Go w ten sposób:

Mk 12,19 "Nauczycielu, Mojżesz tak nam przepisał: Jeśli umrze czyjś brat i pozostawi

żonę, a nie zostawi dziecka, niech jego brat weźmie ją za żonę i wzbudzi po

tomstwo swemu bratu.

Mk 12,20 Otóż było siedmiu braci. Pierwszy wziął żonę i umierając nie zostawił po

tomstwa.

Mk 12,21 Drugi ją wziął i też umarł bez potomstwa, tak samo trzeci. Mk 12,22 I siedmiu ich nie zostawiło potomstwa. W końcu po wszystkich umarła ta

kobieta.

Mk 12,23 Przy zmartwychwstaniu więc, gdy powstaną, którego z nich będzie żoną? Bo

siedmiu miało ją za żonę".

Mk 12,24 Jezus im rzekł: "Czyż nie dlatego jesteście w błędzie, że nie rozumiecie Pisma

ani mocy Bożej?

Mk 12,25 Gdy bowiem powstaną z martwych, nie będą się ani żenić, ani za mąż wy

chodzić, ale będą jak aniołowie w niebie.

Mk 12,26 Co zaś dotyczy umarłych, że zmartwychwstaną, czyż nie czytaliście w księ

dze Mojżesza, tam gdzie mowa "O krzaku", jak Bóg powiedział do niego: Ja

jestem Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba.

Mk 12,27 Nie jest On Bogiem umarłych, lecz żywych. Jesteście w wielkim błędzie". Mk 12,28 Zbliżył się także jeden z uczonych w Piśmie, który im się przysłuchiwał, gdy

rozprawiali ze sobą. Widząc, że Jezus dobrze im odpowiedział, zapytał Go:

"Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?"

Mk 12,29 Jezus odpowiedział: "Pierwsze jest: Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz, Pan jest

jeden.

Mk 12,30 Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą,

całym swoim umysłem i całą swoją mocą.

Mk 12,31 Drugie jest to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Nie ma

innego przykazania większego od tych".

Mk 12,32 Rzekł Mu uczony w Piśmie: "Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznieś powie

dział, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego.

Mk 12,33 Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego

jak siebie samego daleko więcej znaczy niż wszystkie całopalenia i ofiary". Mk 12,34 Jezus widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: "Niedaleko jesteś od

królestwa Bożego". I nikt już nie odważył się więcej Go pytać.

Mk 12,35 Nauczając w świątyni, Jezus zapytał: "Jak mogą twierdzić uczeni w Piśmie,

że Mesjasz jest Synem Dawida?

1619 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 13

Mk 12,36 Wszak sam Dawid mówi w Duchu Świętym: Rzekł Pan do Pana mego: Siądź

po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół Twoich pod stopy Twoje. Mk 12,37 Sam Dawid nazywa Go Panem, skądże więc jest [tylko] jego synem?" A wielki

tłum chętnie Go słuchał.

Mk 12,38 I nauczając dalej mówił: "Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem

chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, Mk 12,39 pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Mk 12,40 Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym su

rowszy dostaną wyrok".

Mk 12,41 Potem usiadł naprzeciw skarbony i przypatrywał się, jak tłum wrzucał drob

ne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele.

Mk 12,42 Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz. Mk 12,43 Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: "Zaprawdę, powiadam wam:

Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbo

ny.

Mk 12,44 Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku

wrzuciła wszystko, co miała, całe swe utrzymanie".

Rozdział 13

Mk 13,01 Gdy wychodził ze świątyni, rzekł Mu jeden z uczniów: "Nauczycielu, patrz,

co za kamienie i jakie budowle!"

Mk 13,02 Jezus mu odpowiedział: "Widzisz te potężne budowle? Nie zostanie tu kamień

na kamieniu, który by nie był zwalony".

Mk 13,03 A gdy siedział na Górze Oliwnej, naprzeciw świątyni, pytali Go na osobności

Piotr, Jakub, Jan i Andrzej:

Mk 13,04 "Powiedz nam, kiedy to nastąpi? I jaki będzie znak, gdy to wszystko zacznie

się spełniać?"

Mk 13,05 Wówczas Jezus zaczął im mówić: "Strzeżcie się, żeby was kto nie zwiódł. Mk 13,06 Wielu przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: Ja jestem. I wielu w błąd

wprowadzą.

Mk 13,07 Kiedy więc usłyszycie o wojnach i pogłoskach wojennych, nie trwóżcie się! To

się musi stać, ale to jeszcze nie koniec.

Mk 13,08 Powstanie bowiem naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu;

będą miejscami trzęsienia ziemi, będą klęski głodu. To jest początek boleści. Mk 13,09 A wy miejcie się na baczności. Wydawać was będą sądom i w synagogach

będą was chłostać. Nawet przed namiestnikami i królami stawać będziecie z

mego powodu, na świadectwo dla nich.

Mk 13,10 Lecz najpierw musi być głoszona Ewangelia wszystkim narodom.

1620 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 13

Mk 13,11 A gdy was poprowadzą, żeby was wydać, nie martwcie się przedtem, co macie

mówić; ale mówcie to, co wam w owej chwili będzie dane. Bo nie wy będziecie

mówić, ale Duch Święty.

Mk 13,12 Brat wyda brata na Śmierć i ojciec swoje dziecko; powstaną dzieci przeciw

rodzicom i o śmierć ich przyprawią.

Mk 13,13 I będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mojego imienia. Lecz kto

wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

Mk 13,14 A gdy ujrzycie ohydę spustoszenia, zalegającą tam, gdzie być nie powinna

kto czyta, niech rozumie - wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają w

góry.

Mk 13,15 Kto będzie na dachu, niech nie schodzi i nie wchodzi do domu, żeby coś za

brać.

Mk 13,16 A kto będzie na polu, niech nie wraca, żeby wziąć swój płaszcz. Mk 13,17 Biada zaś brzemiennym i karmiącym w owe dni.

Mk 13,18 A módlcie się, żeby to nie przypadło w zimie.

Mk 13,19 Albowiem dni owe będą czasem ucisku, jakiego nie było od początku stwo

rzenia Bożego aż dotąd i nigdy nie będzie.

Mk 13,20 I gdyby Pan nie skrócił owych dni, nikt by nie ocalał. Ale skróci te dni z

powodu wybranych, których sobie obrał.

Mk 13,21 I wtedy jeśliby wam kto powiedział: Oto tu jest Mesjasz, oto tam: nie wierz

cie.

Mk 13,22 Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i czynić będą znaki i

cuda, żeby wprowadzić w błąd, jeśli to możliwe wybranych.

Mk 13,23 Wy przeto uważajcie! Wszystko wam przepowiedziałem. Mk 13,24 W owe dni, po tym ucisku, słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku. Mk 13,25 Gwiazdy będą padać z nieba i moce na niebie zostaną wstrząśnięte. Mk 13,26 Wówczas ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłokach z wielką mocą

i chwałą.

Mk 13,27 Wtedy pośle On aniołów i zbierze swoich wybranych z czterech stron świata,

od krańca ziemi aż do szczytu nieba.

Mk 13,28 A od drzewa figowego uczcie się przez podobieństwo! Kiedy już jego gałąź

nabiera soków i wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato. Mk 13,29 Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, że blisko jest, we drzwiach. Mk 13,30 Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko

stanie.

Mk 13,31 Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą. Mk 13,32 Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn,

tylko Ojciec.

Mk 13,33 Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie. Mk 13,34 Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił

swój dom, powierzył swoim sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył

1621 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 14

zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał.

Mk 13,35 Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy o

północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem.

Mk 13,36 By niespodzianie przyszedłszy, nie zastał was śpiących. Mk 13,37 Lecz co wam mówię, mówię wszystkim: Czuwajcie!".

Rozdział 14

Mk 14,01 Za dwa dni była Pascha i Święto Przaśników. Arcykapłani i uczeni w Piśmie

szukali sposobu, jak by Jezusa podstępnie ująć i zabić.

Mk 14,02 Lecz mówili: "Tylko nie w czasie święta, by nie było wzburzenia między lu

dem".

Mk 14,03 A gdy Jezus był w Betanii, w domu Szymona Trędowatego, i siedział za sto

łem, przyszła kobieta z alabastrowym flakonikiem prawdziwego olejku nar

dowego, bardzo drogiego. Rozbiła flakonik i wylała Mu olejek na głowę. Mk 14,04 A niektórzy oburzyli się, mówiąc między sobą: "Po co to marnowanie olejku? Mk 14,05 Wszak można było olejek ten sprzedać drożej niż za trzysta denarów i rozdać

ubogim". I przeciw niej szemrali.

Mk 14,06 Lecz Jezus rzekł: "Zostawcie ją; czemu sprawiacie jej przykrość? Dobry uczy

nek spełniła względem Mnie.

Mk 14,07 Bo ubogich zawsze macie u siebie i kiedy zechcecie, możecie im dobrze czynić;

lecz Mnie nie zawsze macie.

Mk 14,08 Ona uczyniła, co mogła; już naprzód namaściła moje ciało na pogrzeb. Mk 14,09 Zaprawdę, powiadam wam: Gdziekolwiek po całym świecie głosić będą tę

Ewangelię, będą również opowiadać na jej pamiątkę to, co uczyniła". Mk 14,10 Wtedy Judasz Iskariota, jeden z Dwunastu, poszedł do arcykapłanów, aby

im Go wydać.

Mk 14,11 Gdy to usłyszeli, ucieszyli się i przyrzekli dać mu pieniądze. Odtąd szukał

dogodnej sposobności, jak by Go wydać.

Mk 14,12 W pierwszy dzień Przaśników, kiedy ofiarowywano Paschę, zapytali Jezusa

Jego uczniowie: "Gdzie chcesz, abyśmy poszli poczynić przygotowania, żebyś

mógł spożyć Paschę?"

Mk 14,13 I posłał dwóch spośród swoich uczniów z tym poleceniem: "Idźcie do miasta,

a spotka was człowiek, niosący dzban wody. Idźcie za nim

Mk 14,14 i tam, gdzie wejdzie, powiecie gospodarzowi: Nauczyciel pyta: gdzie jest dla

Mnie izba, w której mógłbym spożyć Paschę z moimi uczniami? Mk 14,15 On wskaże wam na górze salę dużą, usłaną i gotową. Tam przygotujecie dla

nas".

Mk 14,16 Uczniowie wybrali się i przyszli do miasta, gdzie znaleźli, tak jak im powie

1622 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 14

dział, i przygotowali Paschę.

Mk 14,17 Z nastaniem wieczoru przyszedł tam razem z Dwunastoma. Mk 14,18 A gdy zajęli miejsca i jedli, Jezus rzekł: "Zaprawdę, powiadam wam: jeden z

was Mnie zdradzi, ten, który je ze Mną".

Mk 14,19 Zaczęli się smucić i pytać jeden po drugim: "Czyżbym ja?" Mk 14,20 On im rzekł: "Jeden z Dwunastu, ten, który ze Mną rękę zanurza w misie. Mk 14,21 Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim jest napisane, lecz biada te

mu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej

dla tego człowieka, gdyby się nie narodził".

Mk 14,22 A gdy jedli, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał i dał im mó

wiąc: "Bierzcie, to jest Ciało moje".

Mk 14,23 Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie dał im, i pili z niego wszy

scy.

Mk 14,24 I rzekł do nich: "To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wyla

na.

Mk 14,25 Zaprawdę, powiadam wam: Odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu

aż do owego dnia, kiedy pić go będę nowy w królestwie Bożym". Mk 14,26 Po odśpiewaniu hymnu wyszli w stronę Góry Oliwnej. Mk 14,27 Wtedy Jezus im rzekł: "Wszyscy zwątpicie we Mnie. Jest bowiem napisane:

Uderzę pasterza, a rozproszą się owce.

Mk 14,28 Lecz gdy powstanę, uprzedzę was do Galilei".

Mk 14,29 Na to rzekł Mu Piotr: "Choćby wszyscy zwątpili, ale nie ja!" Mk 14,30 Odpowiedział mu Jezus: "Zaprawdę, powiadam ci: dzisiaj, tej nocy, zanim

kogut dwa razy zapieje, ty trzy razy się Mnie wyprzesz".

Mk 14,31 Lecz on tym bardziej zapewniał: "Choćby mi przyszło umrzeć z Tobą, nie

wyprę się Ciebie". I wszyscy tak samo mówili.

Mk 14,32 A kiedy przyszli do ogrodu zwanego Getsemani, rzekł Jezus do swoich

uczniów: "Usiądźcie tutaj, Ja tymczasem będę się modlił".

Mk 14,33 Wziął ze sobą Piotra, Jakuba i Jana i począł drżeć, i odczuwać trwogę. Mk 14,34 I rzekł do nich: "Smutna jest moja dusza aż do śmierci; zostańcie tu i czu

wajcie!"

Mk 14,35 I odszedłszy nieco dalej, upadł na ziemię i modlił się, żeby - jeśli to możliwe

- ominęła Go ta godzina.

Mk 14,36 I mówił: "Abba, Ojcze, dla Ciebie wszystko jest możliwe, zabierz ten kielich

ode Mnie! Lecz nie to, co Ja chcę, ale to, co Ty [niech się stanie]!" Mk 14,37 Potem wrócił i zastał ich śpiących. Rzekł do Piotra: "Szymonie, śpisz? Jednej

godziny nie mogłeś czuwać?

Mk 14,38 Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie ochoczy,

ale ciało słabe".

Mk 14,39 Odszedł znowu i modlił się, powtarzając te same słowa. Mk 14,40 Gdy wrócił, zastał ich śpiących, gdyż oczy ich były snem zmorzone, i nie

1623 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 14

wiedzieli, co Mu odpowiedzieć.

Mk 14,41 Gdy przyszedł po raz trzeci, rzekł do nich: "Śpicie dalej i odpoczywacie?

Dosyć! Przyszła godzina, oto Syn Człowieczy będzie wydany w ręce grzesz

ników.

Mk 14,42 Wstańcie, chodźmy, oto zbliża się mój zdrajca".

Mk 14,43 I zaraz, gdy On jeszcze mówił, zjawił się Judasz, jeden z Dwunastu, a z nim

zgraja z mieczami i kijami wysłana przez arcykapłanów, uczonych w Piśmie

i starszych.

Mk 14,44 A zdrajca dał im taki znak: "Ten, którego pocałuję, to On; chwyćcie Go i

prowadźcie ostrożnie!".

Mk 14,45 Skoro tylko przyszedł, przystąpił do Jezusa i rzekł: "Rabbi!", i pocałował

Go.

Mk 14,46 Tamci zaś rzucili się na Niego, i pochwycili Go.

Mk 14,47 A jeden z tych, którzy tam stali, dobył miecza, uderzył sługę najwyższego

kapłana i odciął mu ucho.

Mk 14,48 A Jezus zwrócił się i rzekł do nich: "Wyszliście z mieczami i kijami, jak na

zbójcę, żeby Mnie pochwycić.

Mk 14,49 Codziennie nauczałem u was w świątyni, a nie pojmaliście Mnie. Ale Pisma

muszą się wypełnić".

Mk 14,50 Wtedy opuścili Go wszyscy i uciekli.

Mk 14,51 A pewien młodzieniec szedł za Nim, odziany prześcieradłem na gołym ciele.

Chcieli go chwycić,

Mk 14,52 lecz on zostawił prześcieradło i nago uciekł od nich.

Mk 14,53 A Jezusa zaprowadzili do najwyższego kapłana, u którego zebrali się wszyscy

arcykapłani, starsi i uczeni w Piśmie.

Mk 14,54 Piotr zaś szedł za Nim z daleka aż na dziedziniec pałacu najwyższego kapła

na. Tam siedział między służbą i grzał się przy ogniu.

Mk 14,55 Tymczasem arcykapłani i cała Wysoka Rada szukali świadectwa przeciw Je

zusowi, aby Go zgładzić, lecz nie znaleźli.

Mk 14,56 Wielu wprawdzie zeznawało fałszywie przeciwko Niemu, ale świadectwa te

nie były zgodne.

Mk 14,57 A niektórzy wystąpili i zeznali fałszywie przeciw Niemu: Mk 14,58 "Myśmy słyszeli, jak On mówił: "Ja zburzę ten przybytek uczyniony ludzką

ręką i w ciągu trzech dni zbuduję inny, nie ręką ludzką uczyniony"". Mk 14,59 Lecz i w tym ich świadectwo nie było zgodne.

Mk 14,60 Wtedy najwyższy kapłan wystąpił na środek i zapytał Jezusa: "Nic nie od

powiadasz na to, co oni zeznają przeciw Tobie?"

Mk 14,61 Lecz On milczał i nic nie odpowiedział. Najwyższy kapłan zapytał Go po

nownie: "Czy Ty jesteś Mesjasz, Syn Błogosławionego?"

Mk 14,62 Jezus odpowiedział: "Ja jestem. Ujrzycie Syna Człowieczego, siedzącego po

prawicy Wszechmocnego i nadchodzącego z obłokami niebieskimi".

1624 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 15

Mk 14,63 Wówczas najwyższy kapłan rozdarł swoje szaty i rzekł: "Na cóż nam jeszcze

potrzeba świadków?

Mk 14,64 Słyszeliście bluźnierstwo. Cóż wam się zdaje?" Oni zaś wszyscy wydali wyrok,

że winien jest śmierci.

Mk 14,65 I niektórzy zaczęli pluć na Niego; zakrywali Mu twarz, policzkowali Go i

mówili: "Prorokuj!" Także słudzy bili Go pięściami po twarzy.

Mk 14,66 Kiedy Piotr był na dole na dziedzińcu, przyszła jedna ze służących najwyż

szego kapłana.

Mk 14,67 Zobaczywszy Piotra grzejącego się [przy ogniu], przypatrzyła mu się i rzekła:

"I tyś był z Nazarejczykiem Jezusem".

Mk 14,68 Lecz on zaprzeczył temu, mówiąc: "Nie wiem i nie rozumiem, co mówisz". I

wyszedł na zewnątrz do przedsionka, a kogut zapiał.

Mk 14,69 Służąca, widząc go, znowu zaczęła mówić do tych, którzy tam stali: "To jest

jeden z nich".

Mk 14,70 A on ponownie zaprzeczył. Po chwili ci, którzy tam stali, mówili znowu do

Piotra: "Na pewno jesteś jednym z nich, jesteś także Galilejczykiem". Mk 14,71 Lecz on począł się zaklinać i przysięgać: "Nie znam tego człowieka, o którym

mówicie".

Mk 14,72 I w tej chwili kogut powtórnie zapiał. Wspomniał Piotr na słowa, które mu

powiedział Jezus: "Pierwej, nim kogut dwa razy zapieje, trzy razy Mnie się

wyprzesz". I wybuchnął płaczem.

Rozdział 15

Mk 15,01 Zaraz wczesnym rankiem arcykapłani wraz ze starszymi i uczonymi w Piśmie

i cała Wysoka Rada powzięli uchwałę. Kazali Jezusa związanego odprowa

dzić i wydali Go Piłatowi.

Mk 15,02 Piłat zapytał Go: "Czy Ty jesteś królem żydowskim?" Odpowiedział mu:

"Tak, Ja nim jestem".

Mk 15,03 Arcykapłani zaś oskarżali Go o wiele rzeczy.

Mk 15,04 Piłat ponownie Go zapytał: "Nic nie odpowiadasz? Zważ, o jakie rzeczy Cię

oskarżają".

Mk 15,05 Lecz Jezus nic już nie odpowiedział, tak że Piłat się dziwił. Mk 15,06 Na każde zaś święto miał zwyczaj uwalniać im jednego więźnia, którego żą

dali.

Mk 15,07 A był tam jeden, zwany Barabaszem, uwięziony z buntownikami, którzy w

rozruchu popełnili zabójstwo.

Mk 15,08 Tłum przyszedł i zaczął domagać się tego, co zawsze im czynił. Mk 15,09 Piłat im odpowiedział: "Jeśli chcecie, uwolnię wam Króla Żydowskiego?"

1625 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 15

Mk 15,10 Wiedział bowiem, że arcykapłani wydali Go przez zawiść. Mk 15,11 Lecz arcykapłani podburzyli tłum, żeby uwolnił im raczej Barabasza. Mk 15,12 Piłat ponownie ich zapytał: "Cóż więc mam uczynić z tym, którego nazywacie

Królem Żydowskim?"

Mk 15,13 Odpowiedzieli mu krzykiem: "Ukrzyżuj Go!"

Mk 15,14 Piłat odparł: "Cóż więc złego uczynił?" Lecz oni jeszcze głośniej krzyczeli:

"Ukrzyżuj Go!"

Mk 15,15 Wtedy Piłat, chcąc zadowolić tłum, uwolnił Barabasza, Jezusa zaś kazał ubi

czować i wydał na ukrzyżowanie.

Mk 15,16 Żołnierze zaprowadzili Go na wewnętrzny dziedziniec, czyli pretorium, i zwo

łali całą kohortę.

Mk 15,17 Ubrali Go w purpurę i uplótłszy wieniec z ciernia włożyli Mu na głowę. Mk 15,18 I zaczęli Go pozdrawiać: "Witaj, Królu Żydowski!"

Mk 15,19 Przy tym bili Go trzciną po głowie, pluli na Niego i przyklękając oddawali

Mu hołd.

Mk 15,20 A gdy Go wyszydzili, zdjęli z Niego purpurę i włożyli na Niego własne Jego

szaty. Następnie wyprowadzili Go, aby Go ukrzyżować.

Mk 15,21 I przymusili niejakiego Szymona z Cyreny, ojca Aleksandra i Rufusa, który

wracając z pola właśnie przechodził, żeby niósł krzyż Jego.

Mk 15,22 Przyprowadzili Go na miejsce Golgota, to znaczy miejsce Czaszki. Mk 15,23 Tam dawali Mu wino zaprawione mirrą, lecz On nie przyjął. Mk 15,24 Ukrzyżowali Go i rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając o nie losy, co

który miał zabrać.

Mk 15,25 A była godzina trzecia, gdy Go ukrzyżowali.

Mk 15,26 Był też napis z podaniem Jego winy, tak ułożony: "Król Żydowski". Mk 15,27 Razem z Nim ukrzyżowali dwóch złoczyńców, jednego po prawej, drugiego

po lewej Jego stronie.

Mk 15,28 Tak wypełniło się słowo Pisma: W poczet złoczyńców został zaliczony. Mk 15,29 Ci zaś, którzy przechodzili obok, przeklinali Go, potrząsali głowami, mówiąc:

"Ej, Ty, który burzysz przybytek i w trzech dniach go odbudowujesz, Mk 15,30 zejdź z krzyża i wybaw samego siebie!"

Mk 15,31 Podobnie arcykapłani wraz z uczonymi w Piśmie drwili między sobą i mówili:

"Innych wybawiał, siebie nie może wybawić.

Mk 15,32 Mesjasz, król Izraela, niechże teraz zejdzie z krzyża, żebyśmy widzieli i uwie

rzyli". Lżyli Go także ci, którzy byli z Nim ukrzyżowani.

Mk 15,33 A gdy nadeszła godzina szósta, mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dzie

wiątej.

Mk 15,34 O godzinie dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: "Eloi, Eloi, lema sa

bachthani", to znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? Mk 15,35 Niektórzy ze stojących obok, słysząc to, mówili: "Patrz, woła Eliasza". Mk 15,36 Ktoś pobiegł i napełniwszy gąbkę octem, włożył na trzcinę i dawał Mu

1626 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 16

pić, mówiąc: "Poczekajcie, zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, żeby Go zdjąć [z

krzyża]".

Mk 15,37 Lecz Jezus zawołał donośnym głosem i oddał ducha.

Mk 15,38 A zasłona przybytku rozdarła się na dwoje, z góry na dół. Mk 15,39 Setnik zaś, który stał naprzeciw, widząc, że w ten sposób oddał ducha, rzekł:

"Prawdziwie, ten człowiek był Synem Bożym".

Mk 15,40 Były tam również niewiasty, które przypatrywały się z daleka, między nimi

Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba Mniejszego i Józefa, i Salome. Mk 15,41 Kiedy przebywał w Galilei, one towarzyszyły Mu i usługiwały. I było wiele

innych, które razem z Nim przyszły do Jerozolimy.

Mk 15,42 Pod wieczór już, ponieważ było Przygotowanie, czyli dzień przed szabatem, Mk 15,43 przyszedł Józef z Arymatei, poważny członek Rady, który również wyczeki

wał królestwa Bożego. Śmiało udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Mk 15,44 Piłat zdziwił się, że już skonał. Kazał przywołać setnika i pytał go, czy już

dawno umarł.

Mk 15,45 Upewniony przez setnika, podarował ciało Józefowi.

Mk 15,46 Ten kupił płótno, zdjął Jezusa [z krzyża], owinął w płótno i złożył w grobie,

który wykuty był w skale. Przed wejście do grobu zatoczył kamień. Mk 15,47 A Maria Magdalena i Maria, matka Józefa, przyglądały się, gdzie Go złożono.

Rozdział 16

Mk 16,01 Po upływie szabatu Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba, i Salome na

kupiły wonności, żeby pójść namaścić Jezusa.

Mk 16,02 Wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia przyszły do grobu, gdy słońce

wzeszło.

Mk 16,03 A mówiły między sobą: "Kto nam odsunie kamień od wejścia do grobu?" Mk 16,04 Gdy jednak spojrzały, zauważyły, że kamień był już odsunięty, a był bardzo

duży.

Mk 16,05 Weszły więc do grobu i ujrzały młodzieńca siedzącego po prawej stronie,

ubranego w białą szatę; i bardzo się przestraszyły.

Mk 16,06 Lecz on rzekł do nich: "Nie bójcie się! Szukacie Jezusa z Nazaretu, ukrzyżo

wanego; powstał, nie ma Go tu. Oto miejsce, gdzie Go złożyli.

Mk 16,07 Lecz idźcie, powiedzcie Jego uczniom i Piotrowi: Idzie przed wami do Galilei,

tam Go ujrzycie, jak wam powiedział".

Mk 16,08 One wyszły i uciekły od grobu; ogarnęło je bowiem zdumienie i przestrach.

Nikomu też nic nie oznajmiły, bo się bały.

Mk 16,09 Po swym zmartwychwstaniu, wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia,

Jezus ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której wyrzucił siedem złych

1627 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 48 - Ewangelia według św. Marka Rozdział 16

duchów.

Mk 16,10 Ona poszła i oznajmiła to tym, którzy byli z Nim, pogrążonym w smutku i

płaczącym.

Mk 16,11 Ci jednak słysząc, że żyje i że ona Go widziała, nie chcieli wierzyć. Mk 16,12 Potem ukazał się w innej postaci dwom z nich na drodze, gdy szli do wsi. Mk 16,13 Oni powrócili i oznajmili pozostałym. Lecz im też nie uwierzyli. Mk 16,14 W końcu ukazał się samym Jedenastu, gdy siedzieli za stołem, i wyrzucał im

brak wiary i upór, że nie wierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałe

go.

Mk 16,15 I rzekł do nich: "Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stwo

rzeniu!

Mk 16,16 Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie

potępiony.

Mk 16,17 Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: w imię moje złe duchy

będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą;

Mk 16,18 węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić.

Na chorych ręce kłaść będą, i ci odzyskają zdrowie".

Mk 16,19 Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy

Boga.

Mk 16,20 Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i po

twierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły.

1628 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49

Ewangelia według św. Łukasza

Rozdział 1

Łk 1,01 Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały

pośród nas,

Łk 1,02 tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami

i sługami słowa.

Łk 1,03 Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i

opisać ci po kolei, dostojny Teofilu,

Łk 1,04 abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono. Łk 1,05 Za czasów Heroda, króla Judei, żył pewien kapłan, imieniem Zachariasz, z

oddziału Abiasza. Miał on żonę z rodu Aarona, a na imię było jej Elżbieta. Łk 1,06 Oboje byli sprawiedliwi wobec Boga i postępowali nienagannie według wszyst

kich przykazań i przepisów Pańskich.

Łk 1,07 Nie mieli jednak dziecka, ponieważ Elżbieta była niepłodna; oboje zaś byli

już posunięci w latach.

Łk 1,08 Kiedy w wyznaczonej dla swego oddziału kolei pełnił służbę kapłańską przed

Bogiem,

Łk 1,09 jemu zgodnie ze zwyczajem kapłańskim przypadł los, żeby wejść do przybyt

ku Pańskiego i złożyć ofiarę kadzenia.

Łk 1,10 A cały lud modlił się na zewnątrz w czasie kadzenia.

Łk 1,11 Naraz ukazał mu się anioł Pański, stojący po prawej stronie ołtarza kadzenia. Łk 1,12 Przeraził się na ten widok Zachariasz i strach padł na niego. Łk 1,13 Lecz anioł rzekł do niego: "Nie bój się Zachariaszu! Twoja prośba została

wysłuchana: żona twoja Elżbieta urodzi ci syna, któremu nadasz imię Jan. Łk 1,14 Będzie to dla ciebie radość i wesele; i wielu z jego narodzenia cieszyć się

będzie.

1629

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 1

Łk 1,15 Będzie bowiem wielki w oczach Pana; wina i sycery pić nie będzie i już w

łonie matki napełniony będzie Duchem Świętym.

Łk 1,16 Wielu spośród synów Izraela nawróci do Pana, Boga ich; Łk 1,17 on sam pójdzie przed Nim w duchu i mocy Eliasza, żeby serca ojców nakłonić

ku dzieciom, a nieposłusznych - do usposobienia sprawiedliwych, by przygo

tować Panu lud doskonały".

Łk 1,18 Na to rzekł Zachariasz do anioła: "Po czym to poznam? Bo ja jestem już

stary i moja żona jest w podeszłym wieku".

Łk 1,19 Odpowiedział mu anioł: "Ja jestem Gabriel, który stoję przed Bogiem. A

zostałem posłany, aby mówić z tobą i oznajmić ci tę wieść radosną. Łk 1,20 A oto będziesz niemy i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, w którym się to

stanie, bo nie uwierzyłeś moim słowom, które się spełnią w swoim czasie". Łk 1,21 Lud tymczasem czekał na Zachariasza i dziwił się, że tak długo zatrzymuje

się w przybytku.

Łk 1,22 Kiedy wyszedł, nie mógł do nich mówić, i zrozumieli, że miał widzenie w

przybytku. On zaś dawał im znaki i pozostał niemy.

Łk 1,23 A gdy upłynęły dni jego posługi kapłańskiej, powrócił do swego domu. Łk 1,24 Potem żona jego, Elżbieta, poczęła i pozostawała w ukryciu przez pięć mie

sięcy.

Łk 1,25 "Tak uczynił mi Pan - mówiła - wówczas, kiedy wejrzał łaskawie i zdjął ze

mnie hańbę w oczach ludzi".

Łk 1,26 W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego

Nazaret,

Łk 1,27 do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy

było na imię Maryja.

Łk 1,28 Anioł wszedł do Niej i rzekł: "Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą,

"błogosławiona jesteś między niewiastami"".

Łk 1,29 Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowie

nie.

Łk 1,30 Lecz anioł rzekł do Niej: "Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u

Boga.

Łk 1,31 Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Łk 1,32 Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu

tron Jego praojca, Dawida.

Łk 1,33 Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie

końca".

Łk 1,34 Na to Maryja rzekła do anioła: "Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?" Łk 1,35 Anioł Jej odpowiedział: "Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego

osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bo

żym.

Łk 1,36 A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest

1630 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 1

już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną.

Łk 1,37 Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego".

Łk 1,38 Na to rzekła Maryja: "Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według

twego słowa!" Wtedy odszedł od Niej anioł.

Łk 1,39 W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego

miasta w [pokoleniu] Judy.

Łk 1,40 Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.

Łk 1,41 Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej

łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę.

Łk 1,42 Wydała ona okrzyk i powiedziała: "Błogosławiona jesteś między niewiastami

i błogosławiony jest owoc Twojego łona.

Łk 1,43 A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Łk 1,44 Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło

się z radości dzieciątko w moim łonie.

Łk 1,45 Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci

od Pana".

Łk 1,46 Wtedy Maryja rzekła: "Wielbi dusza moja Pana,

Łk 1,47 i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.

Łk 1,48 Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej. Oto bowiem błogosławić mnie będą

odtąd wszystkie pokolenia,

Łk 1,49 gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. Święte jest Jego imię Łk 1,50 a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia [zachowuje] dla tych, co się Go

boją.

Łk 1,51 On przejawia moc ramienia swego, rozprasza [ludzi] pyszniących się zamy

słami serc swoich.

Łk 1,52 Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych.

Łk 1,53 Głodnych nasyca dobrami, a bogatych z niczym odprawia. Łk 1,54 Ujął się za sługą swoim, Izraelem, pomny na miłosierdzie swoje Łk 1,55 jak przyobiecał naszym ojcom - na rzecz Abrahama i jego potomstwa na

wieki".

Łk 1,56 Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy; potem wróciła do domu. Łk 1,57 Dla Elżbiety zaś nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna. Łk 1,58 Gdy jej sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał tak wielkie miłosierdzie nad

nią, cieszyli się z nią razem.

Łk 1,59 Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecię, i chcieli mu dać imię ojca jego,

Zachariasza.

Łk 1,60 Jednakże matka jego odpowiedziała: "Nie, lecz ma otrzymać imię Jan". Łk 1,61 Odrzekli jej: "Nie ma nikogo w twoim rodzie, kto by nosił to imię". Łk 1,62 Pytali więc znakami jego ojca, jak by go chciał nazwać. Łk 1,63 On zażądał tabliczki i napisał: "Jan będzie mu na imię". I wszyscy się dziwili. Łk 1,64 A natychmiast otworzyły się jego usta, język się rozwiązał i mówił wielbiąc

1631 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 2

Boga.

Łk 1,65 I padł strach na wszystkich ich sąsiadów. W całej górskiej krainie Judei roz

powiadano o tym wszystkim, co się zdarzyło.

Łk 1,66 A wszyscy, którzy o tym słyszeli, brali to sobie do serca i pytali: "Kimże

będzie to dziecię?" Bo istotnie ręka Pańska była z nim.

Łk 1,67 Wtedy ojciec jego, Zachariasz, został napełniony Duchem Świętym i proro

kował, mówiąc:

Łk 1,68 "Niech będzie uwielbiony Pan, Bóg Izraela, że nawiedził lud swój i wyzwolił

go,

Łk 1,69 i moc zbawczą nam wzbudził w domu sługi swego, Dawida: Łk 1,70 jak zapowiedział to z dawien dawna przez usta swych świętych proroków, Łk 1,71 że nas wybawi od nieprzyjaciół i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą; Łk 1,72 że miłosierdzie okaże ojcom naszym i wspomni na swoje święte Przymierze Łk 1,73 na przysięgę, którą złożył ojcu naszemu, Abrahamowi, że nam użyczy tego, Łk 1,74 iż z mocy nieprzyjaciół wyrwani bez lęku służyć Mu będziemy Łk 1,75 w pobożności i sprawiedliwości przed Nim po wszystkie dni nasze. Łk 1,76 A i ty, dziecię, prorokiem Najwyższego zwać się będziesz, bo pójdziesz przed

Panem torując Mu drogi;

Łk 1,77 Jego ludowi dasz poznać zbawienie [co się dokona] przez odpuszczenie mu

grzechów,

Łk 1,78 dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce

nas nawiedzi,

Łk 1,79 by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki

zwrócić na drogę pokoju".

Łk 1,80 Chłopiec zaś rósł i wzmacniał się duchem, a żył na pustkowiu aż do dnia

ukazania się przed Izraelem.

Rozdział 2

Łk 2,01 W owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta, żeby przeprowadzić

spis ludności w całym państwie.

Łk 2,02 Pierwszy ten spis odbył się wówczas, gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz. Łk 2,03 Wybierali się więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta. Łk 2,04 Udał się także Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawi

dowego, zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida, Łk 2,05 żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. Łk 2,06 Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Łk 2,07 Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w

żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.

1632 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 2

Łk 2,08 W tej samej okolicy przebywali w polu pasterze i trzymali straż nocną nad

swoją trzodą.

Łk 2,09 Naraz stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła,

tak że bardzo się przestraszyli.

Łk 2,10 Lecz anioł rzekł do nich: "Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką,

która będzie udziałem całego narodu:

Łk 2,11 dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan. Łk 2,12 A to będzie znakiem dla was: Znajdziecie Niemowlę, owinięte w pieluszki i

leżące w żłobie".

Łk 2,13 I nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wiel

biły Boga słowami:

Łk 2,14 "Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania". Łk 2,15 Gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili nawzajem do siebie:

"Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło i o czym nam Pan

oznajmił".

Łk 2,16 Udali się też z pośpiechem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w

żłobie.

Łk 2,17 Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. Łk 2,18 A wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co im pasterze opowiadali. Łk 2,19 Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu. Łk 2,20 A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i wi

dzieli, jak im to było powiedziane.

Łk 2,21 Gdy nadszedł dzień ósmy i należało obrzezać Dziecię, nadano Mu imię Jezus,

którym Je nazwał anioł, zanim się poczęło w łonie [Matki].

Łk 2,22 Gdy potem upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, przy

nieśli Je do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu.

Łk 2,23 Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne dziecko

płci męskiej będzie poświęcone Panu.

Łk 2,24 Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgod

nie z przepisem Prawa Pańskiego.

Łk 2,25 A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek prawy i

pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Łk 2,26 Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pań

skiego.

Łk 2,27 Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili

Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa,

Łk 2,28 on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił:

Łk 2,29 "Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego

słowa.

Łk 2,30 Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie,

Łk 2,31 któreś przygotował wobec wszystkich narodów:

1633 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 3

Łk 2,32 światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela". Łk 2,33 A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Łk 2,34 Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: "Oto Ten prze

znaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu

sprzeciwiać się będą.

Łk 2,35 A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu". Łk 2,36 Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo

podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem Łk 2,37 i pozostawała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie roz

stawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Łk 2,38 Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim,

którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy.

Łk 2,39 A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do

swego miasta - Nazaret.

Łk 2,40 Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża

spoczywała na Nim.

Łk 2,41 Rodzice Jego chodzili co roku do Jerozolimy na Święto Paschy. Łk 2,42 Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Łk 2,43 Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został Jezus w Jerozolimie, a

tego nie zauważyli Jego Rodzice.

Łk 2,44 Przypuszczając, że jest w towarzystwie pątników, uszli dzień drogi i szukali

Go wśród krewnych i znajomych.

Łk 2,45 Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jerozolimy szukając Go. Łk 2,46 Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między na

uczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania.

Łk 2,47 Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i od

powiedziami.

Łk 2,48 Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: "Synu, cze

muś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie". Łk 2,49 Lecz On im odpowiedział: "Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że

powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?"

Łk 2,50 Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział.

Łk 2,51 Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego

chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu.

Łk 2,52 Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi.

Rozdział 3

Łk 3,01 Było to w piętnastym roku rządów Tyberiusza Cezara. Gdy Poncjusz Piłat

1634 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 3

był namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, brat jego Filip tetrarchą

Iturei i kraju Trachonu, Lizaniasz tetrarchą Abileny;

Łk 3,02 za najwyższych kapłanów Annasza i Kajfasza skierowane zostało słowo Boże

do Jana, syna Zachariasza, na pustyni.

Łk 3,03 Obchodził więc całą okolicę nad Jordanem i głosił chrzest nawrócenia dla

odpuszczenia grzechów,

Łk 3,04 jak jest napisane w księdze mów proroka Izajasza: Głos wołającego na pusty

ni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego! Każda dolina niech

będzie wypełniona,

Łk 3,05 każda góra i pagórek zrównane, drogi kręte niech się staną prostymi, a wy

boiste drogami gładkimi!

Łk 3,06 I wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże.

Łk 3,07 Mówił więc do tłumów, które wychodziły, żeby przyjąć chrzest od niego: "Ple

mię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem? Łk 3,08 Wydajcie więc owoce godne nawrócenia; i nie próbujcie sobie mówić: "Abraha

ma mamy za ojca", bo powiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić

dzieci Abrahamowi.

Łk 3,09 Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Każde więc drzewo, które nie

wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone".

Łk 3,10 Pytały go tłumy: "Cóż więc mamy czynić?"

Łk 3,11 On im odpowiadał: "Kto ma dwie suknie, niech [jedną] da temu, który nie

ma; a kto ma żywność, niech tak samo czyni".

Łk 3,12 Przychodzili także celnicy, żeby przyjąć chrzest, i pytali go: "Nauczycielu, co

mamy czynić?"

Łk 3,13 On im odpowiadał: "Nie pobierajcie nic więcej ponad to, ile wam wyznaczo

no".

Łk 3,14 Pytali go też i żołnierze: "A my, co mamy czynić?" On im odpowiadał: "Nad

nikim się nie znęcajcie i nikogo nie uciskajcie, lecz poprzestawajcie na swoim

żołdzie".

Łk 3,15 Gdy więc lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły w sercach co do

Jana, czy nie jest Mesjaszem,

Łk 3,16 on tak przemówił do wszystkich: "Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy

ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On

chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem.

Łk 3,17 Ma On wiejadło w ręku dla oczyszczenia swego omłotu: pszenicę zbierze do

spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym".

Łk 3,18 Wiele też innych napomnień dawał ludowi i głosił dobrą nowinę. Łk 3,19 Lecz tetrarcha Herod, karcony przez niego z powodu Herodiady, żony swego

brata, i z powodu innych zbrodni, które popełnił,

Łk 3,20 dodał do wszystkiego i to, że zamknął Jana w więzieniu. Łk 3,21 Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest. A gdy

1635 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 4

się modlił, otworzyło się niebo

Łk 3,22 i Duch Święty zstąpił na Niego, w postaci cielesnej niby gołębica, a nieba

odezwał się głos: "Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie". Łk 3,23 Sam zaś Jezus rozpoczynając swoją działalność miał lat około trzydziestu.

Był, jak mniemano, synem Józefa, syna Helego,

Łk 3,24 syna Mattata, syna Lewiego, syna Melchiego, syna Jannaja, syna Józefa, Łk 3,25 syna Matatiasza, syna Amosa, syna Nahuma, syna Chesliego, syna Naggaja, Łk 3,26 syna Maata, syna Matatiasza, syna Semei, syna Josecha, syna Jody, Łk 3,27 syna Jana, syna Resy, syna Zorobabela, syna Salatiela, syna Neriego, Łk 3,28 syna Melchiego, syna Addiego, syna Kosama, syna Elmadana, syna Hera, Łk 3,29 syna Jezusa, syna Eliezera, syna Jorima, syna Mattata, syna Lewiego, Łk 3,30 syna Symeona, syna Judy, syna Józefa, syna Jony, syna Eliakima, Łk 3,31 syna Meleasza, syna Menny, syna Mattata, syna Natana, syna Dawida, Łk 3,32 syna Jessego, syna Jobeda, syna Booza, syna Sali, syna Naassona, Łk 3,33 syna Aminadaba, syna Admina, syna Arniego, syna Esroma, syna Faresa,

syna Judy,

Łk 3,34 syna Jakuba, syna Izaaka, syna Abrahama, syna Tarego, syna Nachora, Łk 3,35 syna Serucha, syna Ragaua, syna Faleka, syna Ebera, syna Sali, Łk 3,36 syna Kainama, syna Arfaksada, syna Sema, syna Noego, syna Lamecha, Łk 3,37 syna Matusali, syna Enocha, syna Jareta, syna Maleleela, syna Kainama, Łk 3,38 syna Enosa, syna Seta, syna Adama, syna Bożego.

Rozdział 4

Łk 4,01 Pełen Ducha Świętego, powrócił Jezus znad Jordanu i przebywał w Duchu

[Świętym] na pustyni

Łk 4,02 czterdzieści dni, gdzie był kuszony przez diabła. Nic w owe dni nie jadł, a po

ich upływie odczuł głód.

Łk 4,03 Rzekł Mu wtedy diabeł: "Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz temu kamienio

wi, żeby się stał chlebem".

Łk 4,04 Odpowiedział mu Jezus: "Napisane jest: Nie samym chlebem żyje człowiek". Łk 4,05 Wówczas wyprowadził Go w górę, pokazał Mu w jednej chwili wszystkie kró

lestwa świata

Łk 4,06 i rzekł diabeł do Niego: "Tobie dam potęgę i wspaniałość tego wszystkiego,

bo mnie są poddane i mogę je odstąpić, komu chcę.

Łk 4,07 Jeśli więc upadniesz i oddasz mi pokłon, wszystko będzie Twoje". Łk 4,08 Lecz Jezus mu odrzekł: "Napisane jest: Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał

pokłon i Jemu samemu służyć będziesz".

Łk 4,09 Zaprowadził Go też do Jerozolimy, postawił na narożniku świątyni i rzekł do

1636 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 4

Niego: "Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się stąd w dół!

Łk 4,10 Jest bowiem napisane: Aniołom swoim rozkaże o Tobie, żeby Cię strzegli, Łk 4,11 i na rękach nosić Cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień". Łk 4,12 Lecz Jezus mu odparł: "Powiedziano: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana,

Boga swego".

Łk 4,13 Gdy diabeł dokończył całego kuszenia, odstąpił od Niego aż do czasu. Łk 4,14 Potem powrócił Jezus w mocy Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się

po całej okolicy.

Łk 4,15 On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich. Łk 4,16 Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał

się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać.

Łk 4,17 Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, natrafił na miejsce,

gdzie było napisane:

Łk 4,18 Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie,

abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym

przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi,

Łk 4,19 abym obwoływał rok łaski od Pana.

Łk 4,20 Zwinąwszy księgę oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były

w Nim utkwione.

Łk 4,21 Począł więc mówić do nich: "Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście sły

szeli".

Łk 4,22 A wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym wdzięku słowom, które

płynęły z ust Jego. I mówili: "Czy nie jest to syn Józefa?"

Łk 4,23 Wtedy rzekł do nich: "Z pewnością powiecie Mi to przysłowie: Lekarzu, ulecz

samego siebie; dokonajże i tu w swojej ojczyźnie tego, co wydarzyło się, jak

słyszeliśmy, w Kafarnaum".

Łk 4,24 I dodał: "Zaprawdę, powiadam wam: żaden prorok nie jest mile widziany w

swojej ojczyźnie.

Łk 4,25 Naprawdę, mówię wam: Wiele wdów było w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy

niebo pozostawało zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki

głód panował w całym kraju;

Łk 4,26 a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarepcie

Sydońskiej.

Łk 4,27 I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie

został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman".

Łk 4,28 Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Łk 4,29 Porwali Go z miejsca, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na stok góry,

na której ich miasto było zbudowane, aby Go strącić.

Łk 4,30 On jednak przeszedłszy pośród nich oddalił się.

Łk 4,31 Udał się do Kafarnaum, miasta w Galilei, i tam nauczał w szabat. Łk 4,32 Zdumiewali się Jego nauką, gdyż słowo Jego było pełne mocy.

1637 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 5

Łk 4,33 A był w synagodze człowiek, który miał w sobie ducha nieczystego. Zaczął

on krzyczeć wniebogłosy;

Łk 4,34 "Och, czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić?

Wiem, kto jesteś: Święty Boży".

Łk 4,35 Lecz Jezus rozkazał mu surowo: "Milcz i wyjdź z niego!" Wtedy zły duch

rzucił go na środek i wyszedł z niego nie wyrządzając mu żadnej szkody. Łk 4,36 Wprawiło to wszystkich w zdumienie i mówili między sobą: "Cóż to za słowo?

Z władzą i mocą rozkazuje nawet duchom nieczystym, i wychodzą". Łk 4,37 I wieść o Nim rozchodziła się wszędzie po okolicy.

Łk 4,38 Po opuszczeniu synagogi przyszedł do domu Szymona. A wysoka gorączka

trawiła teściową Szymona. I prosili Go za nią.

Łk 4,39 On stanąwszy nad nią rozkazał gorączce, i opuściła ją. Zaraz też wstała i

usługiwała im.

Łk 4,40 O zachodzie słońca wszyscy, którzy mieli cierpiących na rozmaite choroby,

przynosili ich do Niego. On zaś na każdego z nich kładł ręce i uzdrawiał ich. Łk 4,41 Także złe duchy wychodziły z wielu, wołając: "Ty jesteś Syn Boży!" Lecz

On je gromił i nie pozwalał im mówić, ponieważ wiedziały, że On jest Me

sjaszem.

Łk 4,42 Z nastaniem dnia wyszedł i udał się na miejsce pustynne. A tłumy szukały Go

i przyszły aż do Niego; chciały Go zatrzymać, żeby nie odchodził od nich. Łk 4,43 Lecz On rzekł do nich: "Także innym miastom muszę głosić Dobrą Nowinę o

królestwie Bożym, bo na to zostałem posłany".

Łk 4,44 I głosił słowo w synagogach Judei.

Rozdział 5

Łk 5,01 Pewnego razu - gdy tłum cisnął się do Niego aby słuchać słowa Bożego, a On

stał nad jeziorem Genezaret

Łk 5,02 zobaczył dwie łodzie, stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali

sieci.

Łk 5,03 Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby

nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy.

Łk 5,04 Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: "Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci

na połów!".

Łk 5,05 A Szymon odpowiedział: "Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i niceśmy nie uło

wili. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci".

Łk 5,06 Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały

się rwać.

Łk 5,07 Skinęli więc na wspólników w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci

1638 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 5

podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały.

Łk 5,08 Widząc to Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: "Odejdź ode

mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny".

Łk 5,09 I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb,

jakiego dokonali;

Łk 5,10 jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szy

mona. Lecz Jezus rzekł do Szymona: "Nie bój się, odtąd ludzi będziesz ło

wił".

Łk 5,11 I przyciągnąwszy łodzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za Nim. Łk 5,12 Gdy przebywał w jednym z miast, zjawił się człowiek cały pokryty trądem.

Gdy ujrzał Jezusa, upadł na twarz i prosił Go: "Panie, jeśli chcesz, możesz

mnie oczyścić".

Łk 5,13 Jezus wyciągnął rękę i dotknął go, mówiąc: "Chcę, bądź oczyszczony". I na

tychmiast trąd z niego ustąpił.

Łk 5,14 A On mu przykazał, żeby nikomu nie mówił: "Ale idź, pokaż się kapłanowi

i złóż ofiarę za swe oczyszczenie, jak przepisał Mojżesz, na świadectwo dla

nich".

Łk 5,15 Lecz tym szerzej rozchodziła się Jego sława, a liczne tłumy zbierały się, aby

Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych niedomagań.

Łk 5,16 On jednak usuwał się na miejsca pustynne i modlił się. Łk 5,17 Pewnego dnia, gdy nauczał, siedzieli przy tym faryzeusze i uczeni w Prawie,

którzy przyszli ze wszystkich miejscowości Galilei, Judei i Jerozolimy. A była

w Nim moc Pańska, że mógł uzdrawiać.

Łk 5,18 Wtem jacyś ludzie niosąc na łożu człowieka, który był sparaliżowany, starali

się go wnieść i położyć przed Nim.

Łk 5,19 Nie mogąc z powodu tłumu w żaden sposób go przynieść, wyszli na płaski

dach i przez powałę spuścili go wraz z łożem w sam środek przed Jezusa. Łk 5,20 On widząc ich wiarę rzekł: "Człowieku, odpuszczają ci się twoje grzechy". Łk 5,21 Na to uczeni w Piśmie i faryzeusze poczęli się zastanawiać i mówić. "Któż

On jest, że śmie mówić bluźnierstwa? Któż może odpuszczać grzechy prócz

samego Boga?"

Łk 5,22 Lecz Jezus przejrzał ich myśli i rzekł do nich: "Co za myśli nurtują w sercach

waszych?

Łk 5,23 Cóż jest łatwiej powiedzieć: "Odpuszczają ci się twoje grzechy", czy powie

dzieć: "Wstań i chodź"?

Łk 5,24 Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania

grzechów" - rzekł do sparaliżowanego: "Mówię ci, wstań, weź swoje łoże i idź

do domu!"

Łk 5,25 I natychmiast wstał wobec nich, wziął łoże, na którym leżał, i poszedł do

domu, wielbiąc Boga.

Łk 5,26 Wtedy zdumienie ogarnęło wszystkich; wielbili Boga i pełni bojaźni mówili:

1639 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 6

"Przedziwne rzeczy widzieliśmy dzisiaj".

Łk 5,27 Potem wyszedł i zobaczył celnika, imieniem Lewi, siedzącego w komorze cel

nej. Rzekł do niego: "Pójdź za Mną!"

Łk 5,28 On zostawił wszystko, wstał i poszedł za Nim.

Łk 5,29 Potem Lewi wyprawił dla Niego wielkie przyjęcie u siebie w domu; a była

spora liczba celników oraz innych, którzy zasiadali z nimi do stołu. Łk 5,30 Na to szemrali faryzeusze i uczeni ich w Piśmie i mówili do Jego uczniów:

"Dlaczego jecie i pijecie z celnikami i grzesznikami?"

Łk 5,31 Lecz Jezus im odpowiedział: "Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy

się źle mają.

Łk 5,32 Nie przyszedłem wezwać do nawrócenia sprawiedliwych, lecz grzeszników". Łk 5,33 Wówczas oni rzekli do Niego: "Uczniowie Jana dużo poszczą i modły odpra

wiają, tak samo uczniowie faryzeuszów; Twoi zaś jedzą i piją".

Łk 5,34 Jezus rzekł do nich: "Czy możecie gości weselnych nakłonić do postu, dopóki

pan młody jest z nimi?

Łk 5,35 Lecz przyjdzie czas kiedy zabiorą im pana młodego, i wtedy, w owe dni, będą

pościli".

Łk 5,36 Opowiedział im też przypowieść: "Nikt nie przyszywa do starego ubrania

jako łaty tego, co oderwie od nowego; w przeciwnym razie i nowe podrze, i

łata z nowego nie nada się do starego.

Łk 5,37 Nikt też młodego wina nie wlewa do starych bukłaków; w przeciwnym razie

młode wino rozerwie bukłaki i samo wycieknie, i bukłaki się zepsują. Łk 5,38 Lecz młode wino należy lać do nowych bukłaków.

Łk 5,39 Kto się napił starego wina, nie chce potem młodego - mówi bowiem: "Stare

jest lepsze"".

Rozdział 6

Łk 6,01 W pewien szabat przechodził wśród zbóż, a uczniowie zrywali kłosy i wykru

szając je rękami, jedli.

Łk 6,02 Na to niektórzy z faryzeuszów mówili: "Czemu czynicie to, czego nie wolno

czynić w szabat?"

Łk 6,03 Wtedy Jezus rzekł im w odpowiedzi: "Nawet tegoście nie czytali, co uczynił

Dawid, gdy był głodny on i jego ludzie?

Łk 6,04 Jak wszedł do domu Bożego i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dał swoim

ludziom? Chociaż samym tylko kapłanom wolno je spożywać".

Łk 6,05 I dodał: "Syn Człowieczy jest panem szabatu".

Łk 6,06 W inny szabat wszedł do synagogi i nauczał. A był tam człowiek, który miał

uschłą prawą rękę.

1640 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 6

Łk 6,07 Uczeni zaś w Piśmie i faryzeusze śledzili Go, czy w szabat uzdrawia, żeby

znaleźć powód do oskarżenia Go.

Łk 6,08 On wszakże znał ich myśli i rzekł do człowieka, który miał uschłą rękę: "Pod

nieś się i stań na środku!" Podniósł się i stanął.

Łk 6,09 Wtedy Jezus rzekł do nich: "Pytam was: Czy wolno w szabat dobrze czynić,

czy wolno źle czynić; życie ocalić czy zniszczyć?"

Łk 6,10 I spojrzawszy wkoło po wszystkich, rzekł do człowieka: "Wyciągnij rękę!"

Uczynił to i jego ręka stała się znów zdrowa.

Łk 6,11 Oni zaś wpadli w szał i naradzali się między sobą, co by uczynić Jezusowi. Łk 6,12 W tym czasie Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na

modlitwie do Boga.

Łk 6,13 Z nastaniem dnia przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu,

których też nazwał apostołami:

Łk 6,14 Szymona, którego nazwał Piotrem; i brata jego, Andrzeja; Jakuba i Jana;

Filipa i Bartłomieja;

Łk 6,15 Mateusza i Tomasza; Jakuba, syna Alfeusza, i Szymona z przydomkiem Gor

liwy;

Łk 6,16 Judę, syna Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą. Łk 6,17 Zeszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie. Był tam duży poczet Jego

uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i Jerozolimy oraz z wybrzeża

Tyru i Sydonu;

Łk 6,18 przyszli oni, aby Go słuchać i znaleźć uzdrowienie ze swych chorób. Także i

ci, których dręczyły duchy nieczyste, doznawali uzdrowienia.

Łk 6,19 A cały tłum starał się Go dotknąć, ponieważ moc wychodziła od Niego i

uzdrawiała wszystkich.

Łk 6,20 A On podniósł oczy na swoich uczniów i mówił: "Błogosławieni jesteście wy,

ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże.

Łk 6,21 Błogosławieni wy, którzy teraz głodujecie, albowiem będziecie nasyceni. Bło

gosławieni wy, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie. Łk 6,22 Błogosławieni będziecie, gdy ludzie was znienawidzą, i gdy was wyłączą spo

śród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna Człowieczego podadzą w pogardę

wasze imię jako niecne:

Łk 6,23 cieszcie się i radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie.

Tak samo bowiem przodkowie ich czynili prorokom.

Łk 6,24 Natomiast biada wam, bogaczom, bo odebraliście już pociechę waszą. Łk 6,25 Biada wam, którzy teraz jesteście syci, albowiem głód cierpieć będziecie. Bia

da wam, którzy się teraz śmiejecie, albowiem smucić się i płakać będziecie. Łk 6,26 Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą. Tak samo bowiem przod

kowie ich czynili fałszywym prorokom.

Łk 6,27 Lecz powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; do

brze czyńcie tym, którzy was nienawidzą;

1641 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 6

Łk 6,28 błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was

oczerniają.

Łk 6,29 Jeśli cię kto uderzy w [jeden] policzek, nadstaw mu i drugi! Jeśli bierze ci

płaszcz, nie broń mu i szaty!

Łk 6,30 Daj każdemu, kto cię prosi, a nie dopominaj się zwrotu od tego, który bierze

twoje.

Łk 6,31 Jak chcecie, żeby ludzie wam czynili, podobnie wy im czyńcie! Łk 6,32 Jeśli bowiem miłujecie tych tylko, którzy was miłują, jakaż za to dla was

wdzięczność? Przecież i grzesznicy miłość okazują tym, którzy ich miłują. Łk 6,33 I jeśli dobrze czynicie tym tylko, którzy wam dobrze czynią, jaka za to dla

was wdzięczność? I grzesznicy to samo czynią.

Łk 6,34 Jeśli pożyczek udzielacie tym, od których spodziewacie się zwrotu, jakaż za

to dla was wdzięczność? I grzesznicy grzesznikom pożyczają, żeby tyleż samo

otrzymać.

Łk 6,35 Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie,

niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka, i będziecie

synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych. Łk 6,36 Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny.

Łk 6,37 Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni;

odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone.

Łk 6,38 Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, natłoczoną, utrzęsioną i opływa

jącą wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy

mierzycie".

Łk 6,39 Opowiedział im też przypowieść: "Czy może niewidomy prowadzić niewido

mego? Czy nie wpadną w dół obydwaj?

Łk 6,40 Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony,

będzie jak jego nauczyciel.

Łk 6,41 Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie

dostrzegasz?

Łk 6,42 Jak możesz mówić swemu bratu: "Bracie, pozwól, że usunę drzazgę, która jest

w twoim oku", gdy sam belki w swoim oku nie widzisz? Obłudniku, wyrzuć

najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka

swego brata.

Łk 6,43 Nie jest dobrym drzewem to, które wydaje zły owoc, ani złym drzewem to,

które wydaje dobry owoc.

Łk 6,44 Po owocu bowiem poznaje się każde drzewo; nie zrywa się fig z ciernia ani z

krzaka jeżyny nie zbiera się winogron.

Łk 6,45 Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły czło

wiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta. Łk 6,46 Czemu to wzywacie Mnie: "Panie, Panie!", a nie czynicie tego, co mówię? Łk 6,47 Pokażę wam, do kogo podobny jest każdy, kto przychodzi do Mnie, słucha

1642 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 7

słów moich i wypełnia je.

Łk 6,48 Podobny jest do człowieka, który buduje dom: wkopał się głęboko i funda

ment założył na skale. Gdy przyszła powódź, potok wezbrany uderzył w ten

dom, ale nie zdołał go naruszyć, ponieważ był dobrze zbudowany. Łk 6,49 Lecz ten, kto słucha, a nie wypełnia, podobny jest do człowieka, który zbu

dował dom na ziemi bez fundamentu. [Gdy] potok uderzył w niego, od razu

runął, a upadek jego był wielki".

Rozdział 7

Łk 7,01 Gdy Jezus dokończył wszystkich tych mów do ludu, który się przysłuchiwał,

wszedł do Kafarnaum.

Łk 7,02 Sługa pewnego setnika, szczególnie przez niego ceniony, chorował i bliski był

śmierci.

Łk 7,03 Skoro setnik posłyszał o Jezusie, wysłał do Niego starszyznę żydowską z proś

bą, żeby przyszedł i uzdrowił mu sługę.

Łk 7,04 Ci zjawili się u Jezusa i prosili Go usilnie: "Godzien jest, żebyś mu to wy

świadczył - mówili

Łk 7,05 miłuje bowiem nasz naród i sam zbudował nam synagogę". Łk 7,06 Jezus przeto wybrał się z nimi. A gdy był już niedaleko domu, setnik wysłał

do Niego przyjaciół z prośbą: "Panie, nie trudź się bo nie jestem godzien,

abyś wszedł pod dach mój.

Łk 7,07 I dlatego ja sam nie uważałem się za godnego przyjść do Ciebie. Lecz powiedz

słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony.

Łk 7,08 Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: "Idź!"

- a idzie; drugiemu: "Chodź!" - a przychodzi; a mojemu słudze: "Zrób to!"

a robi".

Łk 7,09 Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i zwracając się do tłumu, który szedł

za Nim, rzekł: "Powiadam wam: Tak wielkiej wiary nie znalazłem nawet w

Izraelu".

Łk 7,10 A gdy wysłani wrócili do domu zastali sługę zdrowego. Łk 7,11 Wkrótce potem udał się do pewnego miasta, zwanego Nain; a szli z Nim Jego

uczniowie i tłum wielki.

Łk 7,12 Gdy zbliżył się do bramy miejskiej, właśnie wynoszono umarłego - jedynego

syna matki, a ta była wdową. Towarzyszył jej spory tłum z miasta. Łk 7,13 Na jej widok Pan użalił się nad nią i rzekł do niej: "Nie płacz!" Łk 7,14 Potem przystąpił, dotknął się mar - a ci, którzy je nieśli, stanęli - i rzekł:

"Młodzieńcze, tobie mówię wstań!"

Łk 7,15 Zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce.

1643 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 7

Łk 7,16 A wszystkich ogarnął strach; wielbili Boga i mówili: "Wielki prorok powstał

wśród nas, i Bóg łaskawie nawiedził lud swój".

Łk 7,17 I rozeszła się ta wieść o Nim po całej Judei i po całej okolicznej krainie. Łk 7,18 O tym wszystkim donieśli Janowi jego uczniowie. Wtedy Jan przywołał do

siebie dwóch spośród swoich uczniów

Łk 7,19 i posłał ich do Pana z zapytaniem: "Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść,

czy też innego mamy oczekiwać?"

Łk 7,20 Gdy ludzie ci zjawili się u Jezusa, rzekli: "Jan Chrzciciel przysyła do Ciebie

z zapytaniem: Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy

oczekiwać?"

Łk 7,21 W tym właśnie czasie wielu uzdrowił z chorób, dolegliwości i [uwolnił] od

złych duchów; oraz wielu niewidomych obdarzył wzrokiem.

Łk 7,22 Odpowiedział im więc: "Idźcie i donieście Janowi to, coście widzieli i słyszeli:

niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia

i głusi słyszą; umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. Łk 7,23 A błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi".

Łk 7,24 Gdy wysłannicy Jana odeszli, Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie: "Coście

wyszli oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze?

Łk 7,25 Ale coście wyszli zobaczyć? Człowieka w miękkie szaty ubranego? Oto w

pałacach królewskich przebywają ci, którzy noszą okazałe stroje i żyją w

zbytkach.

Łk 7,26 Ale coście wyszli zobaczyć? Proroka? Tak, mówię wam, nawet więcej niż pro

roka.

Łk 7,27 On jest tym, o którym napisano: Oto posyłam mego wysłańca przed Tobą,

aby Ci przygotował drogę.

Łk 7,28 Powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie ma większego od Jana.

Lecz najmniejszy w królestwie Bożym większy jest niż on".

Łk 7,29 I cały lud, który Go słuchał, nawet celnicy przyznawali słuszność Bogu, przyj

mując chrzest Janowy.

Łk 7,30 Faryzeusze zaś i uczeni w Prawie udaremnili zamiar Boży względem siebie,

nie przyjmując chrztu od niego.

Łk 7,31 "Z kim więc mam porównać ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni? Łk 7,32 Podobni są do dzieci, które przebywają na rynku i głośno przymawiają jedne

drugim: "Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wyście nie

płakali".

Łk 7,33 Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel: nie jadł chleba i nie pił wina; a wy mówicie:

"Zły duch go opętał".

Łk 7,34 Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije; a wy mówicie: "Oto żarłok i pijak, przy

jaciel celników i grzeszników".

Łk 7,35 A jednak wszystkie dzieci mądrości przyznały jej słuszność". Łk 7,36 Jeden z faryzeuszów zaprosił Go do siebie na posiłek. Wszedł więc do domu

1644 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 8

faryzeusza i zajął miejsce za stołem.

Łk 7,37 A oto kobieta, która prowadziła w mieście życie grzeszne, dowiedziawszy się,

że jest gościem w domu faryzeusza, przyniosła flakonik alabastrowy olejku, Łk 7,38 i stanąwszy z tyłu u nóg Jego, płacząc, zaczęła łzami oblewać Jego nogi i

włosami swej głowy je wycierać. Potem całowała Jego stopy i namaszczała

je olejkiem.

Łk 7,39 Widząc to faryzeusz, który Go zaprosił, mówił sam do siebie: "Gdyby On był

prorokiem, wiedziałby, co za jedna i jaka jest ta kobieta, która się Go dotyka,

że jest grzesznicą".

Łk 7,40 Na to Jezus rzekł do niego: "Szymonie, mam ci coś powiedzieć". On rzekł:

"Powiedz, Nauczycielu!"

Łk 7,41 "Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden winien mu był pięćset de

narów, a drugi pięćdziesiąt.

Łk 7,42 Gdy nie mieli z czego oddać, darował obydwom. Który więc z nich będzie go

bardziej miłował?"

Łk 7,43 Szymon odpowiedział: "Sądzę, że ten, któremu więcej darował". On mu rzekł:

"Słusznie osądziłeś".

Łk 7,44 Potem zwrócił się do kobiety i rzekł Szymonowi: "Widzisz tę kobietę? Wsze

dłem do twego domu, a nie podałeś Mi wody do nóg; ona zaś łzami oblała

Mi stopy i swymi włosami je otarła.

Łk 7,45 Nie dałeś Mi pocałunku; a ona, odkąd wszedłem, nie przestaje całować nóg

moich.

Łk 7,46 Głowy nie namaściłeś Mi oliwą; ona zaś olejkiem namaściła moje nogi. Łk 7,47 Dlatego powiadam ci: Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo

umiłowała. A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje".

Łk 7,48 Do niej zaś rzekł: "Twoje grzechy są odpuszczone".

Łk 7,49 Na to współbiesiadnicy zaczęli mówić sami do siebie: "Któż On jest, że nawet

grzechy odpuszcza?"

Łk 7,50 On zaś rzekł do kobiety: "Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju!"

Rozdział 8

Łk 8,01 Następnie wędrował przez miasta i wsie, nauczając i głosząc Ewangelię o

królestwie Bożym. A było z Nim Dwunastu

Łk 8,02 oraz kilka kobiet, które uwolnił od złych duchów i od słabości: Maria, zwana

Magdaleną, którą opuściło siedem złych duchów;

Łk 8,03 Joanna, żona Chuzy, zarządcy u Heroda; Zuzanna i wiele innych, które im

usługiwały ze swego mienia.

Łk 8,04 Gdy zebrał się wielki tłum i z miast przychodzili do Niego; rzekł w przypo

1645 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 8

wieściach:

Łk 8,05 "Siewca wyszedł siać ziarno. A gdy siał, jedno padło na drogę i zostało po

deptane, a ptaki powietrzne wydziobały je.

Łk 8,06 Inne padło na skałę i gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci. Łk 8,07 Inne znowu padło między ciernie, a ciernie razem z nim wyrosły i zagłuszyły

je.

Łk 8,08 Inne w końcu padło na ziemię żyzną i gdy wzrosło, wydało plon stokrotny".

Przy tych słowach wołał: "Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!" Łk 8,09 Wtedy pytali Go Jego uczniowie, co oznacza ta przypowieść. Łk 8,10 On rzekł: "Wam dano poznać tajemnice królestwa Bożego, innym zaś w przy

powieściach, aby patrząc nie widzieli i słuchając nie rozumieli.

Łk 8,11 Takie jest znaczenie przypowieści: Ziarnem jest słowo Boże. Łk 8,12 Tymi na drodze są ci, którzy słuchają słowa; potem przychodzi diabeł i za

biera słowo z ich serca, żeby nie uwierzyli i nie byli zbawieni.

Łk 8,13 Na skałę pada u tych, którzy, gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, lecz

nie mają korzenia: wierzą do czasu, a w chwili pokusy odstępują. Łk 8,14 To, co padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają słowa, lecz potem

odchodzą i przez troski, bogactwa i przyjemności życia bywają zagłuszeni i

nie wydają owocu.

Łk 8,15 W końcu ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa

sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc przez swą wy

trwałość.

Łk 8,16 Nikt nie zapala lampy i nie przykrywa jej garncem ani nie stawia pod łóż

kiem; lecz stawia na świeczniku, aby widzieli światło ci, którzy wchodzą. Łk 8,17 Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało być ujawnione, ani nic tajem

nego, co by nie było poznane i na jaw nie wyszło.

Łk 8,18 Uważajcie więc, jak słuchacie. Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma,

temu zabiorą i to, co mu się wydaje, że ma".

Łk 8,19 Wtedy przyszli do Niego Jego Matka i bracia, lecz nie mogli dostać się do

Niego z powodu tłumu.

Łk 8,20 Oznajmiono Mu: "Twoja Matka i bracia stoją na dworze i chcą się widzieć z

Tobą".

Łk 8,21 Lecz On im odpowiedział: "Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają

słowa Bożego i wypełniają je".

Łk 8,22 Pewnego dnia wsiadł ze swymi uczniami do łodzi i rzekł do nich: "Przepraw

my się na drugą stronę jeziora!" I odbili od brzegu.

Łk 8,23 A gdy płynęli, zasnął. Wtedy spadł gwałtowny wicher na jezioro, tak że fale

ich zalewały i byli w niebezpieczeństwie.

Łk 8,24 Przystąpili więc do Niego i obudzili Go, wołając: "Mistrzu, Mistrzu, giniemy!"

Lecz On wstał, rozkazał wichrowi i wzburzonej fali: uspokoiły się i nastał ci

sza.

1646 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 8

Łk 8,25 A do nich rzekł: "Gdzie jest wasza wiara?" Oni zaś przestraszeni i pełni po

dziwu mówili nawzajem do siebie: "Kim właściwie On jest, że nawet wichrom

i wodzie rozkazuje, a są Mu posłuszne".

Łk 8,26 I przypłynęli do kraju Gergezeńczyków, który leży naprzeciw Galilei. Łk 8,27 Gdy wyszedł na ląd, wybiegł Mu naprzeciw pewien człowiek, który był opę

tany przez złe duchy. Już od dłuższego czasu nie nosił ubrania i nie mieszkał

w domu, lecz w grobach.

Łk 8,28 Gdy ujrzał Jezusa, z krzykiem upadł przed Nim i zawołał: "Czego chcesz ode

mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Błagam Cię, nie dręcz mnie!" Łk 8,29 Rozkazywał bowiem duchowi nieczystemu, by wyszedł z tego człowieka. Bo

już wiele razy porywał go, a choć wiązano go łańcuchami i trzymano w pę

tach, on rwał więzy, a zły duch pędził go na miejsca pustynne.

Łk 8,30 A Jezus zapytał go: "Jak ci na imię?" On odpowiedział: "Legion", bo wielu

złych duchów weszło w niego.

Łk 8,31 Te prosiły Jezusa, żeby im nie kazał odejść do Czeluści. Łk 8,32 A była tam duża trzoda świń, pasących się na górze. Prosiły Go więc [złe

duchy], żeby im pozwolił wejść w nie. I pozwolił im.

Łk 8,33 Wtedy złe duchy wyszły z człowieka i weszły w świnie, a trzoda ruszyła pę

dem po urwistym zboczu do jeziora i utonęła.

Łk 8,34 Na widok tego, co zaszło, pasterze uciekli i rozpowiedzieli to w mieście i po

zagrodach.

Łk 8,35 Ludzie wyszli zobaczyć, co się stało. Przyszli do Jezusa i zastali człowieka, z

którego wyszły złe duchy, ubranego i przy zdrowych zmysłach, siedzącego u

nóg Jezusa. Strach ich ogarnął.

Łk 8,36 A ci, którzy wiedzieli, opowiedzieli im, w jaki sposób opętany został uzdro

wiony.

Łk 8,37 Wtedy cała ludność okoliczna Gergezeńczyków prosiła Go, żeby odszedł od

nich, ponieważ wielkim strachem byli przejęci. On więc wsiadł do łodzi i od

płynął z powrotem.

Łk 8,38 Człowiek zaś, z którego wyszły złe duchy, prosił Go, żeby mógł zostać przy

Nim. Lecz [Jezus] odprawił go słowami:

Łk 8,39 "Wracaj do domu i opowiadaj wszystko, co Bóg uczynił z tobą". Poszedł

więc i głosił po całym mieście wszystko, co Jezus mu uczynił.

Łk 8,40 Gdy Jezus powrócił, tłum przyjął Go z radością, bo wszyscy Go wyczekiwali. Łk 8,41 A oto przyszedł człowiek, imieniem Jair, który był przełożonym synagogi.

Upadł Jezusowi do nóg i prosił Go, żeby zaszedł do jego domu. Łk 8,42 Miał bowiem córkę jedynaczkę, liczącą około dwunastu lat, która była bliska

śmierci. Gdy Jezus tam szedł, tłumy napierały na Niego.

Łk 8,43 A pewna kobieta od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi; całe swe mienie

wydała na lekarzy, a żaden nie mógł jej uleczyć.

Łk 8,44 Podeszła z tyłu i dotknęła się frędzli Jego płaszcza, a natychmiast ustał jej

1647 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 9

upływ krwi.

Łk 8,45 Lecz Jezus zapytał: "Kto się Mnie dotknął?" Gdy wszyscy się wypierali, Piotr

powiedział: "Mistrzu, to tłumy zewsząd Cię otaczają i ściskają". Łk 8,46 Lecz Jezus rzekł: "Ktoś się Mnie dotknął, bo poznałem, że moc wyszła ode

Mnie".

Łk 8,47 Wtedy kobieta, widząc, że się nie ukryje, zbliżyła się drżąca i upadłszy przed

Nim opowiedziała wobec całego ludu, dlaczego się Go dotknęła i jak natych

miast została uleczona.

Łk 8,48 Jezus rzekł do niej: "Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju!" Łk 8,49 Gdy On jeszcze mówił, przyszedł ktoś z domu przełożonego synagogi i oznaj

mił: "Twoja córka umarła, nie trudź już Nauczyciela!"

Łk 8,50 Lecz Jezus, słysząc to, rzekł: "Nie bój się; wierz tylko, a będzie ocalona". Łk 8,51 Gdy przyszedł do domu, nie pozwolił nikomu wejść z sobą, oprócz Piotra,

Jakuba i Jana oraz ojca i matki dziecka.

Łk 8,52 A wszyscy płakali i żałowali jej. Lecz On rzekł: "Nie płaczcie, bo nie umarła,

tylko śpi".

Łk 8,53 I wyśmiewali Go, wiedząc, że umarła.

Łk 8,54 On zaś ująwszy ją za rękę rzekł głośno: "Dziewczynko, wstań!" Łk 8,55 Duch jej powrócił, i zaraz wstała. Polecił też, aby jej dano jeść. Łk 8,56 Rodzice jej osłupieli ze zdumienia, lecz On przykazał im, żeby nikomu nie

mówili o tym, co się stało.

Rozdział 9

Łk 9,01 Wtedy zwołał Dwunastu, dał im moc i władzę nad wszystkimi złymi duchami

i władzę leczenia chorób.

Łk 9,02 I wysłał ich, aby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych. Łk 9,03 Mówił do nich: "Nie bierzcie nic na drogę: ani laski, ani torby podróżnej, ani

chleba, ani pieniędzy; nie miejcie też po dwie suknie!

Łk 9,04 Gdy do jakiego domu wejdziecie, tam pozostańcie i stamtąd będziecie wy

chodzić.

Łk 9,05 Jeśli was gdzie nie przyjmą, wyjdźcie z tego miasta i strząśnijcie proch z nóg

waszych na świadectwo przeciwko nim!"

Łk 9,06 Wyszli więc i chodzili po wsiach, głosząc Ewangelię i uzdrawiając wszędzie. Łk 9,07 O wszystkich tych wydarzeniach usłyszał również tetrarcha Herod i był za

niepokojony. Niektórzy bowiem mówili, że Jan powstał z martwych; Łk 9,08 inni, że Eliasz się zjawił; jeszcze inni, że któryś z dawnych proroków zmar

twychwstał.

Łk 9,09 Lecz Herod mówił: "Jana ja ściąć kazałem. Któż więc jest Ten, o którym

1648 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 9

takie rzeczy słyszę?" I chciał Go zobaczyć.

Łk 9,10 Gdy Apostołowie wrócili, opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali. Wtedy

wziął ich z sobą i udał się osobno w okolicę miasta, zwanego Betsaidą. Łk 9,11 Lecz tłumy dowiedziały się o tym i poszły za Nim. On je przyjął i mówił im

o królestwie Bożym, a tych, którzy leczenia potrzebowali, uzdrawiał. Łk 9,12 Dzień począł się chylić ku wieczorowi. Wtedy przystąpiło do Niego Dwunastu

mówiąc: "Odpraw tłum; niech idą do okolicznych wsi i zagród, gdzie znajdą

schronienie i żywność, bo jesteśmy tu na pustkowiu".

Łk 9,13 Lecz On rzekł do nich: "Wy dajcie im jeść!" Oni odpowiedzieli: "Mamy tyl

ko pięć chlebów i dwie ryby; chyba że pójdziemy i nakupimy żywności dla

wszystkich tych ludzi".

Łk 9,14 Było bowiem około pięciu tysięcy mężczyzn. Wtedy rzekł do swych uczniów:

"Każcie im rozsiąść się gromadami mniej więcej po pięćdziesięciu!" Łk 9,15 Uczynili tak i rozmieścili wszystkich.

Łk 9,16 A On wziął te pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo i odmówiwszy

błogosławieństwo, połamał i dawał uczniom, by podawali ludowi. Łk 9,17 Jedli i nasycili się wszyscy, i zebrano jeszcze dwanaście koszów ułomków,

które im zostały.

Łk 9,18 Gdy raz modlił się na osobności, a byli z Nim uczniowie, zwrócił się do nich

z zapytaniem: "Za kogo uważają Mnie tłumy?"

Łk 9,19 Oni odpowiedzieli: "Za Jana Chrzciciela; inni za Eliasza; jeszcze inni mówią,

że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał".

Łk 9,20 Zapytał ich: "A wy za kogo Mnie uważacie?" Piotr odpowiedział: "Za Me

sjasza Bożego".

Łk 9,21 Wtedy surowo im przykazał i napomniał ich, żeby nikomu o tym nie mówili. Łk 9,22 I dodał: "Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć: będzie odrzucony przez star

szyznę, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; będzie zabity, a trzeciego dnia

zmartwychwstanie".

Łk 9,23 Potem mówił do wszystkich: "Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze

samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje! Łk 9,24 Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego

powodu, ten je zachowa.

Łk 9,25 Bo cóż za korzyść ma człowiek, jeśli cały świat zyska, a siebie zatraci lub

szkodę poniesie?

Łk 9,26 Kto się bowiem Mnie i słów moich zawstydzi, tego Syn Człowieczy wstydzić

się będzie, gdy przyjdzie w swojej chwale oraz w chwale Ojca i świętych anio

łów.

Łk 9,27 Zaprawdę, powiadam wam: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zaznają śmierci,

aż ujrzą królestwo Boże".

Łk 9,28 W jakieś osiem dni po tych mowach wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i

wyszedł na górę, aby się modlić.

1649 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 9

Łk 9,29 Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się

lśniąco białe.

Łk 9,30 A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Łk 9,31 Ukazali się oni w chwale i mówili o Jego odejściu, którego miał dokonać w

Jerozolimie.

Łk 9,32 Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni. Gdy się ocknęli, ujrzeli

Jego chwałę i obydwóch mężów, stojących przy Nim.

Łk 9,33 Gdy oni odchodzili od Niego, Piotr rzekł do Jezusa: "Mistrzu, dobrze, że

tu jesteśmy. Postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i

jeden dla Eliasza". Nie wiedział bowiem, co mówi.

Łk 9,34 Gdy jeszcze to mówił, zjawił się obłok i osłonił ich; zlękli się, gdy [tamci]

weszli w obłok.

Łk 9,35 A z obłoku odezwał się głos: "To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie!" Łk 9,36 W chwili, gdy odezwał się ten głos, Jezus znalazł się sam. A oni zachowali

milczenie i w owym czasie nikomu nic nie oznajmiali o tym, co widzieli. Łk 9,37 Następnego dnia, gdy zeszli z góry, wielki tłum wyszedł naprzeciw Niego. Łk 9,38 Naraz ktoś z tłumu zawołał: "Nauczycielu, spojrzyj, proszę Cię, na mego

syna; to mój jedynak.

Łk 9,39 A oto duch chwyta go, tak że nagle krzyczy; targa go tak, że się pieni, i tylko

z trudem odstępuje od niego, męcząc go.

Łk 9,40 Prosiłem Twoich uczniów, żeby go wyrzucili, ale nie mogli". Łk 9,41 Na to Jezus rzekł: "O plemię niewierne i przewrotne! Jak długo jeszcze będę

u was i będę was znosił? Przyprowadź tu swego syna!"

Łk 9,42 Gdy on jeszcze się zbliżał, zły duch porwał go i zaczął targać. Jezus rozkazał

surowo duchowi nieczystemu, uzdrowił chłopca i oddał go jego ojcu. Łk 9,43 A wszyscy osłupieli ze zdumienia nad wielkością Boga. Gdy tak wszyscy

pełni byli podziwu dla wszystkich Jego czynów, Jezus powiedział do swoich

uczniów:

Łk 9,44 "Weźcie wy sobie dobrze do serca te właśnie słowa: Syn Człowieczy będzie

wydany w ręce ludzi".

Łk 9,45 Lecz oni nie rozumieli tego powiedzenia; było ono zakryte przed nimi, tak że

go nie pojęli, a bali się zapytać Go o nie.

Łk 9,46 Przyszła im też myśl, kto z nich jest największy.

Łk 9,47 Lecz Jezus, znając myśli ich serca, wziął dziecko, postawił je przy sobie Łk 9,48 i rzekł do nich: "Kto przyjmie to dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje; a

kto Mnie przyjmie, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto bowiem jest naj

mniejszy wśród was wszystkich, ten jest wielki".

Łk 9,49 Wtedy przemówił Jan: "Mistrzu, widzieliśmy kogoś, jak w imię Twoje wypę

dzał złe duchy, i zabranialiśmy mu, bo nie chodzi z nami".

Łk 9,50 Lecz Jezus mu odpowiedział: "Nie zabraniajcie; kto bowiem nie jest przeciw

ko wam, ten jest z wami".

1650 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 10

Łk 9,51 Gdy dopełnił się czas Jego wzięcia [z tego świata], postanowił udać się do

Jerozolimy

Łk 9,52 i wysłał przed sobą posłańców. Ci wybrali się w drogę i przyszli do pewnego

miasteczka samarytańskiego, by Mu przygotować pobyt.

Łk 9,53 Nie przyjęto Go jednak, ponieważ zmierzał do Jerozolimy. Łk 9,54 Widząc to, uczniowie Jakub i Jan rzekli: "Panie, czy chcesz, a powiemy, żeby

ogień spadł z nieba i zniszczył ich?"

Łk 9,55 Lecz On odwróciwszy się zabronił im.

Łk 9,56 I udali się do innego miasteczka.

Łk 9,57 A gdy szli drogą, ktoś powiedział do Niego: "Pójdę za Tobą, dokądkolwiek

się udasz!"

Łk 9,58 Jezus mu odpowiedział: "Lisy mają nory i ptaki powietrzne - gniazda, lecz

Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć".

Łk 9,59 Do innego rzekł: "Pójdź za Mną!" Ten zaś odpowiedział: "Panie, pozwól mi

najpierw pójść i pogrzebać mojego ojca!"

Łk 9,60 Odparł mu: "Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych, a ty idź i głoś króle

stwo Boże!"

Łk 9,61 Jeszcze inny rzekł: "Panie, chcę pójść za Tobą, ale pozwól mi najpierw po

żegnać się z moimi w domu!"

Łk 9,62 Jezus mu odpowiedział: "Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się

ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego"".

Rozdział 10

Łk 10,01 Następnie wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch i wysłał ich

po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść

zamierzał.

Łk 10,02 Powiedział też do nich: "Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; pro

ście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Łk 10,03 Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki.

Łk 10,04 Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie po

zdrawiajcie!

Łk 10,05 Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: Pokój temu domowi! Łk 10,06 Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli

nie, powróci do was.

Łk 10,07 W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik

na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu.

Łk 10,08 Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; Łk 10,09 uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was

1651 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 10

królestwo Boże.

Łk 10,10 Lecz jeśli do jakiego miasta wejdziecie, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego

ulice i powiedzcie:

Łk 10,11 Nawet proch, który z waszego miasta przylgnął nam do nóg, strząsamy wam.

Wszakże to wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże.

Łk 10,12 Powiadam wam: Sodomie lżej będzie w ów dzień niż temu miastu. Łk 10,13 Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie

działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno by się nawróciły, siedząc

w worze pokutnym i w popiele.

Łk 10,14 Toteż Tyrowi i Sydonowi lżej będzie na sądzie niżeli wam. Łk 10,15 A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani

zejdziesz!

Łk 10,16 Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi; lecz kto Mną

gardzi, gardzi Tym, który Mnie posłał".

Łk 10,17 Wróciło siedemdziesięciu dwóch z radością mówiąc: "Panie, przez wzgląd na

Twoje imię, nawet złe duchy nam się poddają".

Łk 10,18 Wtedy rzekł do nich: "Widziałem szatana, spadającego z nieba jak błyska

wica.

Łk 10,19 Oto dałem wam władzę stąpania po wężach i skorpionach, i po całej potędze

przeciwnika, a nic wam nie zaszkodzi.

Łk 10,20 Jednak nie z tego się cieszcie, że duchy się wam poddają, lecz cieszcie się, że

wasze imiona zapisane są w niebie".

Łk 10,21 W tej właśnie chwili Jezus rozradował się w Duchu Świętym i rzekł: "Wysła

wiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i

roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje

upodobanie.

Łk 10,22 Ojciec mój przekazał Mi wszystko. Nikt też nie wie, kim jest Syn, tylko Oj

ciec; ani kim jest Ojciec, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić". Łk 10,23 Potem zwrócił się do samych uczniów i rzekł: "Szczęśliwe oczy, które widzą

to, co wy widzicie.

Łk 10,24 Bo powiadam wam: Wielu proroków i królów pragnęło ujrzeć to, co wy wi

dzicie, a nie ujrzeli, i usłyszeć, co słyszycie, a nie usłyszeli".

Łk 10,25 A oto powstał jakiś uczony w Prawie i wystawiając Go na próbę, zapytał:

"Nauczycielu, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?"

Łk 10,26 Jezus mu odpowiedział: "Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz?" Łk 10,27 On rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą

swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem; a swego bliźniego jak

siebie samego.

Łk 10,28 Jezus rzekł do niego: "Dobrześ odpowiedział. To czyń, a będziesz żył". Łk 10,29 Lecz on, chcąc się usprawiedliwić, zapytał Jezusa: "A kto jest moim bliź

nim?"

1652 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 11

Łk 10,30 Jezus nawiązując do tego, rzekł: "Pewien człowiek schodził z Jerozolimy do

Jerycha i wpadł w ręce zbójców. Ci nie tylko że go obdarli, lecz jeszcze rany

mu zadali i zostawiwszy na pół umarłego, odeszli.

Łk 10,31 Przypadkiem przechodził tą drogą pewien kapłan; zobaczył go i minął. Łk 10,32 Tak samo lewita, gdy przyszedł na to miejsce i zobaczył go, minął. Łk 10,33 Pewien zaś Samarytanin, będąc w podróży, przechodził również obok niego.

Gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko:

Łk 10,34 podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem; potem

wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i pielęgnował go. Łk 10,35 Następnego zaś dnia wyjął dwa denary, dał gospodarzowi i rzekł: "Miej o

nim staranie, a jeśli co więcej wydasz, ja oddam tobie, gdy będę wracał". Łk 10,36 Któryż z tych trzech okazał się, według twego zdania, bliźnim tego, który

wpadł w ręce zbójców?"

Łk 10,37 On odpowiedział: "Ten, który mu okazał miłosierdzie". Jezus mu rzekł: "Idź,

i ty czyń podobnie!"

Łk 10,38 W dalszej ich podróży przyszedł do jednej wsi. Tam pewna niewiasta, imie

niem Marta, przyjęła Go do swego domu.

Łk 10,39 Miała ona siostrę, imieniem Maria, która siadła u nóg Pana i przysłuchiwała

się Jego mowie.

Łk 10,40 Natomiast Marta uwijała się koło rozmaitych posług. Przystąpiła więc do

Niego i rzekła: "Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie

samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła".

Łk 10,41 A Pan jej odpowiedział: "Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, Łk 10,42 a potrzeba "mało albo" tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której

nie będzie pozbawiona".

Rozdział 11

Łk 11,01 Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, rzekł jeden

z uczniów do Niego: "Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich

uczniów".

Łk 11,02 A On rzekł do nich: "Kiedy się modlicie, mówcie: Ojcze, niech się święci

Twoje imię; niech przyjdzie Twoje królestwo!

Łk 11,03 Naszego chleba powszedniego dawaj nam na każdy dzień Łk 11,04 i przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto nam za

wini; i nie dopuść, byśmy ulegli pokusie".

Łk 11,05 Dalej mówił do nich: "Ktoś z was, mając przyjaciela, pójdzie do niego o

północy i powie mu: "Przyjacielu, użycz mi trzy chleby,

Łk 11,06 bo mój przyjaciel przyszedł do mnie z drogi, a nie mam, co mu podać".

1653 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 11

Łk 11,07 Lecz tamten odpowie z wewnątrz: "Nie naprzykrzaj mi się! Drzwi są już za

mknięte i moje dzieci leżą ze mną w łóżku. Nie mogę wstać i dać tobie". Łk 11,08 Mówię wam: Chociażby nie wstał i nie dał z tego powodu, że jest jego przy

jacielem, to z powodu jego natręctwa wstanie i da mu, ile potrzebuje. Łk 11,09 I Ja wam powiadam: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie;

kołaczcie, a otworzą wam.

Łk 11,10 Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu

otworzą.

Łk 11,11 Jeżeli którego z was, ojców, syn poprosi o chleb, czy poda mu kamień? Albo

o rybę, czy zamiast ryby poda mu węża?

Łk 11,12 Lub też gdy prosi o jajko, czy poda mu skorpiona?

Łk 11,13 Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o

ileż bardziej Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą". Łk 11,14 Raz wyrzucał złego ducha [u tego], który był niemy. A gdy zły duch wyszedł,

niemy zaczął mówić i tłumy były zdumione.

Łk 11,15 Lecz niektórzy z nich rzekli: "Przez Belzebuba, władcę złych duchów, wyrzu

ca złe duchy".

Łk 11,16 Inni zaś, chcąc Go wystawić na próbę, domagali się od Niego znaku z nieba. Łk 11,17 On jednak, znając ich myśli, rzekł do nich: "Każde królestwo wewnętrznie

skłócone pustoszeje i dom na dom się wali.

Łk 11,18 Jeśli więc i szatan z sobą jest skłócony, jakże się ostoi jego królestwo? Mówicie

bowiem, że Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy.

Łk 11,19 Lecz jeśli Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy, to przez kogo je wyrzucają

wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami.

Łk 11,20 A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was

królestwo Boże.

Łk 11,21 Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Łk 11,22 Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, zabierze całą broń jego,

na której polegał, i łupy jego rozda.

Łk 11,23 Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, rozprasza. Łk 11,24 Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych,

szukając spoczynku. A gdy go nie znajduje, mówi: "Wrócę do swego domu,

skąd wyszedłem".

Łk 11,25 Przychodzi i zastaje go wymiecionym i przyozdobionym. Łk 11,26 Wtedy idzie i bierze siedem innych duchów złośliwszych niż on sam; wcho

dzą i mieszkają tam. I stan późniejszy owego człowieka staje się gorszy niż

poprzedni".

Łk 11,27 Gdy On to mówił, jakaś kobieta z tłumu głośno zawołała do Niego: "Błogo

sławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś".

Łk 11,28 Lecz On rzekł: "Owszem, ale przecież błogosławieni ci, którzy słuchają słowa

Bożego i zachowują je".

1654 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 11

Łk 11,29 A gdy tłumy się gromadziły, zaczął mówić: "To plemię jest plemieniem prze

wrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jo

nasza.

Łk 11,30 Jak bowiem Jonasz był znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak będzie Syn

Człowieczy dla tego plemienia.

Łk 11,31 Królowa z Południa powstanie na sądzie przeciw ludziom tego plemienia i

potępi ich; ponieważ ona przybyła z krańców ziemi słuchać mądrości Salo

mona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon.

Łk 11,32 Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je; po

nieważ oni dzięki nawoływaniu Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej

niż Jonasz.

Łk 11,33 Nikt nie zapala światła i nie stawia go w ukryciu ani pod korcem, lecz na

świeczniku, aby jego blask widzieli ci, którzy wchodzą.

Łk 11,34 Światłem ciała jest twoje oko. Jeśli twoje oko jest zdrowe, całe twoje ciało

będzie w świetle. Lecz jeśli jest chore, ciało twoje będzie również w ciemno

ści.

Łk 11,35 Patrz więc, żeby światło, które jest w tobie, nie było ciemnością. Łk 11,36 Jeśli zatem całe twoje ciało będzie w świetle, nie mając w sobie nic ciemnego,

całe będzie w świetle, jak gdyby światło oświecało cię swym blaskiem". Łk 11,37 Gdy jeszcze mówił, zaprosił Go pewien faryzeusz do siebie na obiad. Poszedł

więc i zajął miejsce za stołem.

Łk 11,38 Lecz faryzeusz, widząc to, wyraził zdziwienie, że nie obmył wpierw rąk przed

posiłkiem.

Łk 11,39 Na to rzekł Pan do niego: "Właśnie wy, faryzeusze, dbacie o czystość ze

wnętrznej strony kielicha i misy, a wasze wnętrze pełne jest zdzierstwa i

niegodziwości.

Łk 11,40 Nierozumni! Czyż Stwórca zewnętrznej strony nie uczynił także wnętrza? Łk 11,41 Raczej dajcie to, co jest wewnątrz, na jałmużnę, a zaraz wszystko będzie dla

was czyste.

Łk 11,42 Lecz biada wam, faryzeuszom, bo dajecie dziesięcinę z mięty i ruty, i z wszel

kiego rodzaju jarzyny, a pomijacie sprawiedliwość i miłość Bożą. Tymczasem

to należało czynić, i tamtego nie opuszczać.

Łk 11,43 Biada wam, faryzeuszom, bo lubicie pierwsze miejsce w synagogach i pozdro

wienia na rynku.

Łk 11,44 Biada wam, bo jesteście jak groby niewidoczne, po których ludzie bezwiednie

przechodzą".

Łk 11,45 Wtedy odezwał się do Niego jeden z uczonych w Prawie: "Nauczycielu, tymi

słowami nam też ubliżasz".

Łk 11,46 On odparł: "I wam, uczonym w Prawie, biada! Bo wkładacie na ludzi ciężary

nie do uniesienia, a sami jednym palcem ciężarów tych nie dotykacie. Łk 11,47 Biada wam, ponieważ budujecie grobowce prorokom, a wasi ojcowie ich za

1655 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 12

mordowali.

Łk 11,48 A tak jesteście świadkami i przytakujecie uczynkom waszych ojców, gdyż oni

ich pomordowali, a wy im wznosicie grobowce.

Łk 11,49 Dlatego też powiedziała Mądrość Boża: Poślę do nich proroków i apostołów,

a z nich niektórych zabiją i prześladować będą.

Łk 11,50 Tak na tym plemieniu będzie pomszczona krew wszystkich proroków, która

została przelana od stworzenia świata,

Łk 11,51 od krwi Abla aż do krwi Zachariasza, który zginął między ołtarzem a przy

bytkiem. Tak, mówię wam, na tym plemieniu będzie pomszczona. Łk 11,52 Biada wam, uczonym w Prawie, bo wzięliście klucze poznania; samiście nie

weszli, a przeszkodziliście tym, którzy wejść chcieli".

Łk 11,53 Gdy wyszedł stamtąd, uczeni w Piśmie i faryzeusze poczęli gwałtownie na

stawać na Niego i wypytywać Go o wiele rzeczy.

Łk 11,54 Czyhali przy tym, żeby go podchwycić na jakimś słowie.

Rozdział 12

Łk 12,01 Kiedy wielotysięczne tłumy zebrały się koło Niego, tak że jedni cisnęli się na

drugich, zaczął mówić najpierw do swoich uczniów: "Strzeżcie się kwasu, to

znaczy obłudy faryzeuszów.

Łk 12,02 Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie wyszło na jaw, ani nic tajemnego, co

by się nie stało wiadome.

Łk 12,03 Dlatego wszystko, co powiedzieliście w mroku, w świetle będzie słyszane, a

coście w izbie szeptali do ucha, głosić będą na dachach.

Łk 12,04 Lecz mówię wam, przyjaciołom moim: Nie bójcie się tych, którzy zabijają

ciało, a potem nic więcej uczynić nie mogą.

Łk 12,05 Pokażę wam, kogo się macie obawiać: bójcie się Tego, który po zabiciu ma

moc wtrącić do piekła. Tak, mówię wam: Tego się bójcie!

Łk 12,06 Czyż nie sprzedają pięciu wróbli za dwa asy? A przecież żaden z nich nie jest

zapomniany w oczach Bożych.

Łk 12,07 U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Nie bójcie się: je

steście ważniejsi niż wiele wróbli.

Łk 12,08 A powiadam wam: Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn

Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych;

Łk 12,09 a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bo

żych.

Łk 12,10 Każdemu, kto mówi jakieś słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie prze

baczone, lecz temu, kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie prze

baczone.

1656 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 12

Łk 12,11 Kiedy was ciągać będą do synagog, urzędów i władz, nie martwcie się, w jaki

sposób albo czym macie się bronić lub co mówić,

Łk 12,12 bo Duch Święty nauczy was w tej właśnie godzinie, co należy powiedzieć". Łk 12,13 Wtedy ktoś z tłumu rzekł do Niego: "Nauczycielu, powiedz mojemu bratu,

żeby się podzielił ze mną spadkiem".

Łk 12,14 Lecz On mu odpowiedział: "Człowieku, któż Mię ustanowił sędzią albo roz

jemcą nad wami?"

Łk 12,15 Powiedział też do nich: "Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet

gdy ktoś opływa [we wszystko], życie jego nie jest zależne od jego mienia". Łk 12,16 I opowiedział im przypowieść: "Pewnemu zamożnemu człowiekowi dobrze

obrodziło pole.

Łk 12,17 I rozważał sam w sobie: Co tu począć? Nie mam gdzie pomieścić moich zbio

rów.

Łk 12,18 I rzekł: Tak zrobię: zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i tam zgro

madzę całe zboże i moje dobra.

Łk 12,19 I powiem sobie: Masz wielkie zasoby dóbr, na długie lata złożone; odpoczy

waj, jedz, pij i używaj!

Łk 12,20 Lecz Bóg rzekł do niego: "Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy

od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował?"

Łk 12,21 Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty

przed Bogiem".

Łk 12,22 Potem rzekł do swoich uczniów: "Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się

zbytnio o życie, co macie jeść, ani o ciało, czym macie się przyodziać. Łk 12,23 życie bowiem więcej znaczy niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie. Łk 12,24 Przypatrzcie się krukom: nie sieją ani żną; nie mają piwnic ani spichrzów, a

Bóg je żywi. O ileż ważniejsi jesteście wy niż ptaki!

Łk 12,25 Któż z was przy całej swej trosce może choćby chwilę dołożyć do wieku swego

życia?

Łk 12,26 Jeśli więc nawet drobnej rzeczy [uczynić] nie możecie, to czemu zbytnio trosz

czycie się o inne?

Łk 12,27 Przypatrzcie się liliom, jak rosną: nie pracują i nie przędą. A powiadam wam:

Nawet Salomon w całym swym przepychu nie był tak ubrany jak jedna z

nich.

Łk 12,28 Jeśli więc ziele na polu, które dziś jest, a jutro do pieca będzie wrzucone, Bóg

tak przyodziewa, o ileż bardziej was, małej wiary!

Łk 12,29 I wy zatem nie pytajcie, co będziecie jedli i co będziecie pili, i nie bądźcie o

to niespokojni!

Łk 12,30 O to wszystko bowiem zabiegają narody świata, lecz Ojciec wasz wie, że tego

potrzebujecie.

Łk 12,31 Starajcie się raczej o Jego królestwo, a te rzeczy będą wam dodane. Łk 12,32 Nie bój się, mała trzódko, gdyż spodobało się Ojcu waszemu dać wam kró

1657 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 12

lestwo.

Łk 12,33 Sprzedajcie wasze mienie i dajcie jałmużnę! Sprawcie sobie trzosy, które nie

niszczeją, skarb niewyczerpany w niebie, gdzie złodziej się nie dostaje ani

mól nie niszczy.

Łk 12,34 Bo gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze.

Łk 12,35 Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie! Łk 12,36 A wy [bądźcie] podobni do ludzi, oczekujących swego pana, kiedy z uczty

weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. Łk 12,37 Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Za

prawdę, powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc

będzie im usługiwał.

Łk 12,38 Czy o drugiej, czy o trzeciej straży przyjdzie, szczęśliwi oni, gdy ich tak za

stanie.

Łk 12,39 A to rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie złodziej ma

przyjść, nie pozwoliłby włamać się do swego domu.

Łk 12,40 Wy też bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się domyślacie, Syn Człowie

czy przyjdzie".

Łk 12,41 Wtedy Piotr zapytał: "Panie, czy do nas mówisz tę przypowieść, czy też do

wszystkich?"

Łk 12,42 Pan odpowiedział: "Któż jest owym rządcą wiernym i roztropnym, którego

pan ustanowi nad swoją służbą, żeby na czas rozdawał jej żywność? Łk 12,43 Szczęśliwy ten sługa, którego pan powróciwszy zastanie przy tej czynności. Łk 12,44 Prawdziwie powiadam wam: Postawi go nad całym swoim mieniem. Łk 12,45 Lecz jeśli sługa ów powie sobie w duszy: Mój pan ociąga się z powrotem, i

zacznie bić sługi i służące, a przy tym jeść, pić i upijać się,

Łk 12,46 to nadejdzie pan tego sługi w dniu, kiedy się nie spodziewa, i o godzinie,

której nie zna; każe go ćwiartować i z niewiernymi wyznaczy mu miejsce. Łk 12,47 Sługa, który zna wolę swego pana, a nic nie przygotował i nie uczynił zgodnie

z jego wolą, otrzyma wielką chłostę.

Łk 12,48 Ten zaś, który nie zna jego woli i uczynił coś godnego kary, otrzyma małą

chłostę. Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele

zlecono, tym więcej od niego żądać będą.

Łk 12,49 Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapło

nął

Łk 12,50 Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. Łk 12,51 Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz

rozłam.

Łk 12,52 Odtąd bowiem pięcioro będzie rozdwojonych w jednym domu: troje stanie

przeciw dwojgu, a dwoje przeciw trojgu;

Łk 12,53 ojciec przeciw synowi, a syn przeciw ojcu; matka przeciw córce, a córka prze

ciw matce; teściowa przeciw synowej, a synowa przeciw teściowej".

1658 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 13

Łk 12,54 Mówił także do tłumów: "Gdy ujrzycie chmurę podnoszącą się na zachodzie,

zaraz mówicie: "Deszcze idzie". I tak bywa.

Łk 12,55 A gdy wiatr wieje z południa, powiadacie: "Będzie upał". I bywa. Łk 12,56 Obłudnicy, umiecie rozpoznawać wygląd ziemi i nieba, a jakże obecnego czasu

nie rozpoznajecie?

Łk 12,57 I dlaczego sami z siebie nie rozróżniacie tego, co jest słuszne? Łk 12,58 Gdy idziesz do urzędu ze swym przeciwnikiem, staraj się w drodze dojść

z nim do zgody, by cię nie pociągnął do sędziego; a sędzia przekazałby cię

dozorcy, dozorca zaś wtrąciłby cię do więzienia.

Łk 12,59 Powiadam ci, nie wyjdziesz stamtąd, póki nie oddasz ostatniego pieniążka".

Rozdział 13

Łk 13,01 W tym samym czasie przyszli niektórzy i donieśli Mu o Galilejczykach, któ

rych krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar.

Łk 13,02 Jezus im odpowiedział: "Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi

grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, że to ucierpieli?

Łk 13,03 Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie

zginiecie.

Łk 13,04 Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i

zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jerozolimy? Łk 13,05 Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo

zginiecie".

Łk 13,06 I opowiedział im następującą przypowieść: "Pewien człowiek miał drzewo

figowe zasadzone w swojej winnicy; przyszedł i szukał na nim owoców, ale

nie znalazł.

Łk 13,07 Rzekł więc do ogrodnika: "Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owo

cu na tym drzewie figowym, a nie znajduję. Wytnij je: po co jeszcze ziemię

wyjaławia?"

Łk 13,08 Lecz on mu odpowiedział: "Panie, jeszcze na ten rok je pozostaw; ja okopię

je i obłożę nawozem;

Łk 13,09 może wyda owoc. A jeśli nie, w przyszłości możesz je wyciąć"". Łk 13,10 Nauczał raz w szabat w jednej z synagog.

Łk 13,11 A była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha niemocy: była

pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować.

Łk 13,12 Gdy Jezus ją zobaczył, przywołał ją i rzekł do niej: "Niewiasto, jesteś wolna

od swej niemocy".

Łk 13,13 Włożył na nią ręce, a natychmiast wyprostowała się i chwaliła Boga. Łk 13,14 Lecz przełożony synagogi, oburzony tym, że Jezus w szabat uzdrowił, rzekł

1659 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 13

do ludu: "Jest sześć dni, w których należy pracować. W te więc przychodźcie

i leczcie się, a nie w dzień szabatu!"

Łk 13,15 Pan mu odpowiedział: "Obłudnicy, czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat

wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi, by go napoić?

Łk 13,16 A tej córki Abrahama, którą szatan osiemnaście lat trzymał na uwięzi, nie

należało uwolnić od tych więzów w dzień szabatu?"

Łk 13,17 Na te słowa wstyd ogarnął wszystkich Jego przeciwników, a lud cały cieszył

się ze wszystkich wspaniałych czynów, dokonywanych przez Niego. Łk 13,18 Mówił więc: "Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porów

nać?

Łk 13,19 Podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posadził w swoim ogro

dzie. Wyrosło i stało się wielkim drzewem, tak że ptaki powietrzne gnieździły

się na jego gałęziach".

Łk 13,20 I mówił dalej: "Z czym mam porównać królestwo Boże? Łk 13,21 Podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary

mąki, aż wszystko się zakwasiło".

Łk 13,22 Tak nauczając, szedł przez miasta i wsie i odbywał swą podróż do Jerozoli

my.

Łk 13,23 Raz ktoś Go zapytał: "Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni?" On rzekł

do nich:

Łk 13,24 "Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chcia

ło wejść, a nie będą mogli.

Łk 13,25 Skoro Pan domu wstanie i drzwi zamknie, wówczas stojąc na dworze, zacznie

cie kołatać do drzwi i wołać: "Panie, otwórz nam!"; lecz On wam odpowie:

"Nie wiem, skąd jesteście".

Łk 13,26 Wtedy zaczniecie mówić: "Przecież jadaliśmy i piliśmy z Tobą, i na ulicach

naszych nauczałeś".

Łk 13,27 Lecz On rzecze: "Powiadam wam, nie wiem, skąd jesteście. Odstąpcie ode

Mnie wszyscy dopuszczający się niesprawiedliwości!"

Łk 13,28 Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba,

i wszystkich proroków w królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuco

nych.

Łk 13,29 Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w

królestwie Bożym.

Łk 13,30 Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, i są pierwsi, którzy będą ostat

nimi".

Łk 13,31 W tym czasie przyszli niektórzy faryzeusze i rzekli Mu: "Wyjdź i uchodź stąd,

bo Herod chce Cię zabić".

Łk 13,32 Lecz On im odpowiedział: "Idźcie i powiedzcie temu lisowi: Oto wyrzucam

złe duchy i dokonuję uzdrowień dziś i jutro, a trzeciego dnia będę u kresu. Łk 13,33 Jednak dziś, jutro i pojutrze muszę być w drodze, bo rzecz niemożliwa, żeby

1660 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 14

prorok zginął poza Jerozolimą.

Łk 13,34 Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do

ciebie są posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje

pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście.

Łk 13,35 Oto dom wasz [tylko] dla was pozostanie. Albowiem powiadam wam, nie

ujrzycie Mnie, aż "nadejdzie czas, gdy" powiecie: Błogosławiony Ten, który

przychodzi w imię Pańskie".

Rozdział 14

Łk 14,01 Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat

spożyć posiłek, oni Go śledzili.

Łk 14,02 A oto zjawił się przed Nim pewien człowiek chory na wodną puchlinę. Łk 14,03 Wtedy Jezus zapytał uczonych w Prawie i faryzeuszów: "Czy wolno w szabat

uzdrawiać, czy też nie?"

Łk 14,04 Lecz oni milczeli. On zaś dotknął go, uzdrowił i odprawił. Łk 14,05 A do nich rzekł: "Któż z was, jeśli jego syn albo wół wpadnie do studni, nie

wyciągnie go zaraz, nawet w dzień szabatu?"

Łk 14,06 I nie mogli mu na to odpowiedzieć.

Łk 14,07 Potem opowiedział zaproszonym przypowieść, gdy zauważył, jak sobie pierw

sze miejsca wybierali. Tak mówił do nich:

Łk 14,08 "Jeśli cię kto zaprosi na ucztę, nie zajmuj pierwszego miejsca, by czasem ktoś

znakomitszy od ciebie nie był zaproszony przez niego.

Łk 14,09 Wówczas przyjdzie ten, kto was obu zaprosił, i powie ci: "Ustąp temu miej

sca!"; i musiałbyś ze wstydem zająć ostatnie miejsce.

Łk 14,10 Lecz gdy będziesz zaproszony, idź i usiądź na ostatnim miejscu. Wtedy przyj

dzie gospodarz i powie ci: "Przyjacielu, przesiądź się wyżej!"; i spotka cię

zaszczyt wobec wszystkich współbiesiadników.

Łk 14,11 Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie

wywyższony".

Łk 14,12 Do tego zaś, który Go zaprosił, rzekł: "Gdy wydajesz obiad albo wieczerzę,

nie zapraszaj swoich przyjaciół ani braci, ani krewnych, ani zamożnych są

siadów, aby cię i oni nawzajem nie zaprosili, i miałbyś odpłatę.

Łk 14,13 Lecz kiedy urządzasz przyjęcie, zaproś ubogich, ułomnych, chromych i nie

widomych.

Łk 14,14 A będziesz szczęśliwy, ponieważ nie mają czym tobie się odwdzięczyć; odpłatę

bowiem otrzymasz przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych".

Łk 14,15 Słysząc to, jeden ze współbiesiadników rzekł do Niego: "Szczęśliwy jest ten,

kto będzie ucztował w królestwie Bożym".

1661 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 15

Łk 14,16 Jezus mu odpowiedział: "Pewien człowiek wyprawił wielką ucztę i zaprosił

wielu.

Łk 14,17 Kiedy nadszedł czas uczty, posłał swego sługę, aby powiedział zaproszonym:

Przyjdźcie, bo już wszystko jest gotowe.

Łk 14,18 Wtedy zaczęli się wszyscy jednomyślnie wymawiać. Pierwszy kazał mu po

wiedzieć: "Kupiłem pole, muszę wyjść, aby je obejrzeć; proszę cię, uważaj

mnie za usprawiedliwionego!"

Łk 14,19 Drugi rzekł: "Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować; proszę cię, uważaj

mnie za usprawiedliwionego!"

Łk 14,20 Jeszcze inny rzekł: "Poślubiłem żonę i dlatego nie mogę przyjść". Łk 14,21 Sługa powrócił i oznajmił to swemu panu. Wtedy rozgniewany gospodarz

nakazał słudze: "Wyjdź co prędzej na ulice i zaułki miasta i wprowadź tu

ubogich, ułomnych, niewidomych i chromych!"

Łk 14,22 Sługa oznajmił: "Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce". Łk 14,23 Na to pan rzekł do sługi: "Wyjdź na drogi i między opłotki i zmuszaj do

wejścia, aby mój dom był zapełniony.

Łk 14,24 Albowiem powiadam wam: Żaden z owych ludzi, którzy byli zaproszeni, nie

skosztuje mojej uczty"".

Łk 14,25 A szły z Nim wielkie tłumy. On zwrócił się i rzekł do nich: Łk 14,26 "Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony

i dzieci, braci i sióstr, nadto siebie samego, nie może być moim uczniem. Łk 14,27 Kto nie nosi swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem. Łk 14,28 Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie wpierw i nie oblicza wy

datków, czy ma na wykończenie?

Łk 14,29 Inaczej, gdyby założył fundament, a nie zdołałby wykończyć, wszyscy, pa

trząc na to, zaczęliby drwić z niego:

Łk 14,30 "Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć". Łk 14,31 Albo który król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie

usiądzie wpierw i nie rozważy, czy w dziesięć tysięcy ludzi może stawić czoło

temu, który z dwudziestoma tysiącami nadciąga przeciw niemu? Łk 14,32 Jeśli nie, wyprawia poselstwo, gdy tamten jest jeszcze daleko, i prosi o wa

runki pokoju.

Łk 14,33 Tak więc nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może

być moim uczniem.

Łk 14,34 Dobra jest sól; lecz jeśli nawet sól smak swój utraci, to czymże ją zaprawić? Łk 14,35 Nie nadaje się ani do ziemi, ani do nawozu; precz się ją wyrzuca. Kto ma

uszy do słuchania, niechaj słucha!"

1662 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 15

Rozdział 15

Łk 15,01 Zbliżali się do Niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Łk 15,02 Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie: "Ten przyjmuje grzeszników i

jada z nimi".

Łk 15,03 Opowiedział im wtedy następującą przypowieść:

Łk 15,04 "Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięć

dziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? Łk 15,05 A gdy ją znajdzie, bierze z radością na ramiona

Łk 15,06 i wraca do domu; sprasza przyjaciół i sąsiadów i mówi im: "Cieszcie się ze

mną, bo znalazłem owcę, która mi zginęła".

Łk 15,07 Powiadam wam: Tak samo w niebie większa będzie radość z jednego grzesz

nika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych,

którzy nie potrzebują nawrócenia.

Łk 15,08 Albo jeśli jakaś kobieta, mając dziesięć drachm, zgubi jedną drachmę, czyż

nie zapala światła, nie wymiata domu i nie szuka starannie, aż ją znajdzie? Łk 15,09 A znalazłszy ją, sprasza przyjaciółki i sąsiadki i mówi: "Cieszcie się ze mną,

bo znalazłam drachmę, którą zgubiłam".

Łk 15,10 Tak samo, powiadam wam, radość powstaje u aniołów Bożych z jednego

grzesznika, który się nawraca".

Łk 15,11 Powiedział też: "Pewien człowiek miał dwóch synów.

Łk 15,12 Młodszy z nich rzekł do ojca: "Ojcze, daj mi część majątku, która na mnie

przypada". Podzielił więc majątek między nich.

Łk 15,13 Niedługo potem młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony

i tam roztrwonił swój majątek, żyjąc rozrzutnie.

Łk 15,14 A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie i on sam zaczął

cierpieć niedostatek.

Łk 15,15 Poszedł i przystał do jednego z obywateli owej krainy, a ten posłał go na

swoje pola żeby pasł świnie.

Łk 15,16 Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz

nikt mu ich nie dawał.

Łk 15,17 Wtedy zastanowił się i rzekł: Iluż to najemników mojego ojca ma pod do

statkiem chleba, a ja tu z głodu ginę.

Łk 15,18 Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw

Bogu i względem ciebie;

Łk 15,19 już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mię choćby jednym

z najemników.

Łk 15,20 Wybrał się więc i poszedł do swojego ojca. A gdy był jeszcze daleko, ujrzał

go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się

na szyję i ucałował go.

1663 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 16

Łk 15,21 A syn rzekł do niego: "Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie,

już nie jestem godzien nazywać się twoim synem".

Łk 15,22 Lecz ojciec rzekł do swoich sług: "Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierz

cie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi!

Łk 15,23 Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i bawić się, Łk 15,24 ponieważ ten mój syn był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się". I

zaczęli się bawić.

Łk 15,25 Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu. Gdy wracał i był blisko

domu, usłyszał muzykę i tańce.

Łk 15,26 Przywołał jednego ze sług i pytał go, co to ma znaczyć. Łk 15,27 Ten mu rzekł: "Twój brat powrócił, a ojciec twój kazał zabić utuczone cielę,

ponieważ odzyskał go zdrowego".

Łk 15,28 Na to rozgniewał się i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i tłumaczył

mu.

Łk 15,29 Lecz on odpowiedział ojcu: "Oto tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem

twojego rozkazu; ale mnie nie dałeś nigdy koźlęcia, żebym się zabawił z przy

jaciółmi.

Łk 15,30 Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierząd

nicami, kazałeś zabić dla niego utuczone cielę".

Łk 15,31 Lecz on mu odpowiedział: "Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszyst

ko moje do ciebie należy.

Łk 15,32 A trzeba się weselić i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył,

zaginął, a odnalazł się"".

Rozdział 16

Łk 16,01 Powiedział też do uczniów: "Pewien bogaty człowiek miał rządcę, którego

oskarżono przed nim, że trwoni jego majątek.

Łk 16,02 Przywołał go do siebie i rzekł mu: "Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawę z

twego zarządu, bo już nie będziesz mógł być rządcą".

Łk 16,03 Na to rządca rzekł sam do siebie: Co ja pocznę, skoro mój pan pozbawia mię

zarządu? Kopać nie mogę, żebrać się wstydzę.

Łk 16,04 Wiem, co uczynię, żeby mię ludzie przyjęli do swoich domów, gdy będę usu

nięty z zarządu.

Łk 16,05 Przywołał więc do siebie każdego z dłużników swego pana i zapytał pierw

szego: "Ile jesteś winien mojemu panu?"

Łk 16,06 Ten odpowiedział: "Sto beczek oliwy". On mu rzekł: "Weź swoje zobowiąza

nie, siadaj prędko i napisz: pięćdziesiąt".

Łk 16,07 Następnie pytał drugiego: "A ty ile jesteś winien?" Ten odrzekł: "Sto korcy

1664 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 16

pszenicy". Mówi mu: "Weź swoje zobowiązanie i napisz: osiemdziesiąt". Łk 16,08 Pan pochwalił nieuczciwego rządcę, że roztropnie postąpił. Bo synowie tego

świata roztropniejsi są w stosunkach z ludźmi podobnymi sobie niż synowie

światłości.

Łk 16,09 Ja też wam powiadam: Pozyskujcie sobie przyjaciół niegodziwą mamoną, aby

gdy [wszystko] się skończy, przyjęto was do wiecznych przybytków. Łk 16,10 Kto w drobnej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny; a kto w

drobnej rzeczy jest nieuczciwy, ten i w wielkiej nieuczciwy będzie. Łk 16,11 Jeśli więc w zarządzie niegodziwą mamoną nie okazaliście się wierni, praw

dziwe dobro kto wam powierzy?

Łk 16,12 Jeśli w zarządzie cudzym dobrem nie okazaliście się wierni, kto wam da wa

sze?

Łk 16,13 Żaden sługa nie może dwom panom służyć. Gdyż albo jednego będzie niena

widził, a drugiego miłował; albo z tamtym będzie trzymał, a tym wzgardzi.

Nie możecie służyć Bogu i Mamonie".

Łk 16,14 Słuchali tego wszystkiego chciwi na grosz faryzeusze i podrwiwali sobie z

Niego.

Łk 16,15 Powiedział więc do nich: "To wy właśnie wobec ludzi udajecie sprawiedli

wych, ale Bóg zna wasze serca. To bowiem, co za wielkie uchodzi między

ludźmi, obrzydliwością jest w oczach Bożych.

Łk 16,16 Aż do Jana sięgało Prawo i Prorocy; odtąd głosi się Dobrą Nowinę o króle

stwie Bożym, i każdy gwałtem wdziera się do niego.

Łk 16,17 Lecz łatwiej niebo i ziemia przeminą, niż żeby jedna kreska miała odpaść z

Prawa.

Łk 16,18 Każdy, kto oddala swoją żonę, a bierze inną, popełnia cudzołóstwo; i kto

oddaloną przez męża bierze za żonę, popełnia cudzołóstwo.

Łk 16,19 Żył pewien człowiek bogaty, który ubierał się w purpurę i bisior i dzień w

dzień świetnie się bawił.

Łk 16,20 U bramy jego pałacu leżał żebrak okryty wrzodami, imieniem Łazarz. Łk 16,21 Pragnął on nasycić się odpadkami ze stołu bogacza; nadto i psy przychodziły

i lizały jego wrzody.

Łk 16,22 Umarł żebrak, i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama. Umarł także bogacz

i został pogrzebany.

Łk 16,23 Gdy w Otchłani, pogrążony w mękach, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abra

hama i Łazarza na jego łonie.

Łk 16,24 I zawołał: "Ojcze Abrahamie, ulituj się nade mną i poślij Łazarza; niech ko

niec swego palca umoczy w wodzie i ochłodzi mój język, bo strasznie cierpię

w tym płomieniu".

Łk 16,25 Lecz Abraham odrzekł: "Wspomnij, synu, że za życia otrzymałeś swoje do

bra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki

cierpisz.

1665 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 17

Łk 16,26 A prócz tego między nami a wami zionie ogromna przepaść, tak że nikt, choć

by chciał, stąd do was przejść nie może ani stamtąd do nas się przedostać". Łk 16,27 Tamten rzekł: "Proszę cię więc, ojcze, poślij go do domu mojego ojca! Łk 16,28 Mam bowiem pięciu braci: niech ich przestrzeże, żeby i oni nie przyszli na to

miejsce męki".

Łk 16,29 Lecz Abraham odparł: "Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają!" Łk 16,30 "Nie, ojcze Abrahamie - odrzekł tamten - lecz gdyby kto z umarłych poszedł

do nich, to się nawrócą".

Łk 16,31 Odpowiedział mu: "Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z

umarłych powstał, nie uwierzą"".

Rozdział 17

Łk 17,01 Rzekł znowu do swoich uczniów: "Niepodobna, żeby nie przyszły zgorszenia;

lecz biada temu, przez którego przychodzą.

Łk 17,02 Byłoby lepiej dla niego, gdyby kamień młyński zawieszono mu u szyi i wrzu

cono go w morze, niż żeby miał być powodem grzechu jednego z tych małych.

Uważajcie na siebie!

Łk 17,03 Jeśli brat twój zawini, upomnij go; i jeśli żałuje, przebacz mu! Łk 17,04 I jeśliby siedem razy na dzień zawinił przeciw tobie i siedem razy zwróciłby

się do ciebie, mówiąc: "Żałuję tego", przebacz mu!"

Łk 17,05 Apostołowie prosili Pana: "Przymnóż nam wiary!"

Łk 17,06 Pan rzekł: "Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej

morwie: "Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze!", a byłaby wam

posłuszna.

Łk 17,07 Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola:

"Pójdź i siądź do stołu?"

Łk 17,08 Czy nie powie mu raczej: "Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi,

aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił?"

Łk 17,09 Czy dziękuje słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Łk 17,10 Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono: "Słudzy nieuży

teczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać"".

Łk 17,11 Zmierzając do Jerozolimy przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Łk 17,12 Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych.

Zatrzymali się z daleka

Łk 17,13 i głośno zawołali: "Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!" Łk 17,14 Na ich widok rzekł do nich: "Idźcie, pokażcie się kapłanom!" A gdy szli, zo

stali oczyszczeni.

Łk 17,15 Wtedy jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga dono

1666 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 18

śnym głosem,

Łk 17,16 upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Łk 17,17 Jezus zaś rzekł: "Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dzie

więciu?

Łk 17,18 Żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzo

ziemiec".

Łk 17,19 Do niego zaś rzekł: "Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła". Łk 17,20 Zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział

im: "Królestwo Boże nie przyjdzie dostrzegalnie;

Łk 17,21 i nie powiedzą: "Oto tu jest" albo: "Tam". Oto bowiem królestwo Boże po

śród was jest".

Łk 17,22 Do uczniów zaś rzekł: "Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden

z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie.

Łk 17,23 Powiedzą wam: "Oto tam" lub: "Oto tu". Nie chodźcie tam i nie biegnijcie

za nimi!

Łk 17,24 Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, świeci od jednego krańca widnokręgu aż

do drugiego, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego.

Łk 17,25 Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie. Łk 17,26 Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: Łk 17,27 jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do

arki; nagle przyszedł potop i wygubił wszystkich.

Łk 17,28 Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili, kupowali i sprzedawali,

sadzili i budowali,

Łk 17,29 lecz w dniu, kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba deszcz ognia i siarki

i wygubił wszystkich;

Łk 17,30 tak samo będzie w dniu, kiedy Syn Człowieczy się objawi. Łk 17,31 W owym dniu kto będzie na dachu, a jego rzeczy w mieszkaniu, niech nie

schodzi, by je zabrać; a kto na polu, niech również nie wraca do siebie. Łk 17,32 Przypomnijcie sobie żonę Lota.

Łk 17,33 Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa

je.

Łk 17,34 Powiadam wam: Tej nocy dwóch będzie na jednym posłaniu: jeden będzie

wzięty, a drugi zostawiony.

Łk 17,35 Dwie będą mleć razem: jedna będzie wzięta, a druga zostawiona". Łk 17,36 Pytali Go: "Gdzie, Panie?"

Łk 17,37 On im odpowiedział: "Gdzie jest padlina, tam zgromadzą się i sępy".

1667 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 18

Rozdział 18

Łk 18,01 Powiedział im też przypowieść o tym, że zawsze powinni modlić się i nie

ustawać:

Łk 18,02 "W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludź

mi.

Łk 18,03 W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą:

"Obroń mnie przed moim przeciwnikiem!"

Łk 18,04 Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: "Chociaż Boga się

nie boję ani z ludźmi się nie liczę,

Łk 18,05 to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby

nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie"".

Łk 18,06 I Pan dodał: "Słuchajcie, co ten niesprawiedliwy sędzia mówi. Łk 18,07 A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą

wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie?

Łk 18,08 Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy

znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?"

Łk 18,09 Powiedział też do niektórych, co ufali sobie, że są sprawiedliwi, a innymi

gardzili, tę przypowieść:

Łk 18,10 "Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz a drugi

celnik.

Łk 18,11 Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: "Boże, dziękuję Ci, że nie jestem

jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Łk 18,12 Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co

nabywam".

Łk 18,13 Natomiast celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz

bił się w piersi i mówił: "Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!" Łk 18,14 Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy

bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyż

szony".

Łk 18,15 Przynosili Mu również niemowlęta, żeby na nie ręce włożył, lecz uczniowie,

widząc to, szorstko zabraniali im.

Łk 18,16 Jezus zaś przywołał je do siebie i rzekł: "Pozwólcie dzieciom przychodzić do

Mnie i nie przeszkadzajcie im: do takich bowiem należy królestwo Boże. Łk 18,17 Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko,

ten nie wejdzie do niego".

Łk 18,18 Zapytał Go pewien zwierzchnik: "Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby

osiągnąć życie wieczne?"

Łk 18,19 Jezus mu odpowiedział: "Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry,

tylko sam Bóg.

1668 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 19

Łk 18,20 Znasz przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie zeznawaj fał

szywie, czcij swego ojca i matkę!"

Łk 18,21 On odrzekł: "Od młodości przestrzegałem tego wszystkiego". Łk 18,22 Jezus słysząc to, rzekł mu: "Jednego ci jeszcze brak: sprzedaj wszystko, co

masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie; potem przyjdź i chodź

ze Mną".

Łk 18,23 Gdy to usłyszał, mocno się zasmucił, gdyż był bardzo bogaty. Łk 18,24 Jezus zobaczywszy go [takim] rzekł: "Jak trudno bogatym wejść do królestwa

Bożego.

Łk 18,25 Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do

królestwa Bożego".

Łk 18,26 Zapytali ci, którzy to słyszeli: "Któż więc może być zbawiony?" Łk 18,27 Jezus odpowiedział: "Co niemożliwe jest u ludzi, możliwe jest u Boga". Łk 18,28 Wówczas Piotr rzekł: "Oto my opuściliśmy swoją własność i poszliśmy za

Tobą".

Łk 18,29 On im odpowiedział: "Zaprawdę, powiadam wam: Nikt nie opuszcza domu

albo żony, braci, rodziców albo dzieci dla królestwa Bożego, żeby Łk 18,30 nie otrzymał daleko więcej w tym czasie, a w wieku przyszłym - życia wiecz

nego".

Łk 18,31 Potem wziął Dwunastu i powiedział do nich: "Oto idziemy do Jerozolimy i

spełni się wszystko, co napisali prorocy o Synu Człowieczym.

Łk 18,32 Zostanie wydany w ręce pogan, będzie wyszydzony, zelżony i opluty; Łk 18,33 ubiczują Go i zabiją, a trzeciego dnia zmartwychwstanie". Łk 18,34 Oni jednak nic z tego nie zrozumieli. Rzecz ta była zakryta przed nimi i nie

pojmowali tego, o czym była mowa.

Łk 18,35 Kiedy zbliżał się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Łk 18,36 Gdy usłyszał, że tłum przeciąga, dowiadywał się, co się dzieje. Łk 18,37 Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi.

Łk 18,38 Wtedy zaczął wołać: "Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!" Łk 18,39 Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze gło

śniej wołał: "Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!"

Łk 18,40 Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie. A gdy się zbliżył, zapytał

go:

Łk 18,41 "Co chcesz, abym ci uczynił?" Odpowiedział: "Panie, żebym przejrzał". Łk 18,42 Jezus mu odrzekł: "Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła". Łk 18,43 Natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga. Także cały lud, który

to widział, oddał chwałę Bogu.

1669 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 19

Rozdział 19

Łk 19,01 Potem wszedł do Jerycha i przechodził przez miasto.

Łk 19,02 A [był tam] pewien człowiek, imieniem Zacheusz, zwierzchnik celników i bar

dzo bogaty.

Łk 19,03 Chciał on koniecznie zobaczyć Jezusa, kto to jest, ale nie mógł z powodu

tłumu, gdyż był niskiego wzrostu.

Łk 19,04 Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy

bowiem miał przechodzić.

Łk 19,05 Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: "Zache

uszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu". Łk 19,06 Zeszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany.

Łk 19,07 A wszyscy, widząc to, szemrali: "Do grzesznika poszedł w gościnę". Łk 19,08 Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: "Panie, oto połowę mego majątku daję

ubogim, a jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie". Łk 19,09 Na to Jezus rzekł do niego: "Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu,

gdyż i on jest synem Abrahama.

Łk 19,10 Albowiem Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło". Łk 19,11 Gdy słuchali tych rzeczy, dodał jeszcze przypowieść, dlatego że był blisko

Jerozolimy, a oni myśleli, że królestwo Boże zaraz się zjawi.

Łk 19,12 Mówił więc: "Pewien człowiek szlachetnego rodu udał się w kraj daleki, aby

uzyskać dla siebie godność królewską i wrócić.

Łk 19,13 Przywołał więc dziesięciu sług swoich, dał im dziesięć min i rzekł do nich:

"Zarabiajcie nimi, aż wrócę".

Łk 19,14 Ale jego współobywatele nienawidzili go i wysłali za nim poselstwo z oświad

czeniem: "Nie chcemy, żeby ten królował nad nami".

Łk 19,15 Gdy po otrzymaniu godności królewskiej wrócił, kazał przywołać do siebie te

sługi, którym dał pieniądze, aby się dowiedzieć, co każdy zyskał. Łk 19,16 Stawił się więc pierwszy i rzekł: "Panie, twoja mina przysporzyła dziesięć

min".

Łk 19,17 Odpowiedział mu: "Dobrze, sługo dobry; ponieważ w dobrej rzeczy okazałeś

się wierny, sprawuj władzę nad dziesięciu miastami!"

Łk 19,18 Także drugi przyszedł i rzekł: "Panie, twoja mina przyniosła pięć min". Łk 19,19 Temu też powiedział: "I ty miej władzę nad pięciu miastami!" Łk 19,20 Następny przyszedł i rzekł: "Panie, tu jest twoja mina, którą trzymałem za

winiętą w chustce.

Łk 19,21 Lękałem się bowiem ciebie, bo jesteś człowiekiem surowym: chcesz brać, cze

goś nie położył, i żąć, czegoś nie posiał".

Łk 19,22 Odpowiedział mu: "Według słów twoich sądzę cię, zły sługo! Wiedziałeś, że

jestem człowiekiem surowym: chcę brać, gdzie nie położyłem, i żąć, gdziem

1670 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 19

nie posiał.

Łk 19,23 Czemu więc nie dałeś moich pieniędzy do banku? A ja po powrocie byłbym

je z zyskiem odebrał".

Łk 19,24 Do obecnych zaś rzekł: "Odbierzcie mu minę i dajcie temu, który ma dziesięć

min".

Łk 19,25 Odpowiedzieli mu: "Panie, ma już dziesięć min".

Łk 19,26 "Powiadam wam: Każdemu, kto ma, będzie dodane; a temu, kto nie ma,

zabiorą nawet to, co ma.

Łk 19,27 Tych zaś przeciwników moich, którzy nie chcieli, żebym panował nad nimi,

przyprowadźcie tu i pościnajcie w moich oczach"".

Łk 19,28 Po tych słowach ruszył na przedzie, zdążając do Jerozolimy. Łk 19,29 Gdy przyszedł w pobliże Betfage i Betanii, do góry zwanej Oliwną, wysłał

dwóch spośród uczniów,

Łk 19,30 mówiąc: "Idźcie do wsi, która jest naprzeciwko, a wchodząc do niej, znajdzie

cie oślę uwiązane, którego jeszcze nikt nie dosiadł. Odwiążcie je i przypro

wadźcie tutaj!

Łk 19,31 A gdyby was kto pytał: "Dlaczego odwiązujecie?", tak powiecie: "Pan go

potrzebuje"".

Łk 19,32 Wysłani poszli i znaleźli wszystko tak, jak im powiedział. Łk 19,33 A gdy odwiązywali oślę, zapytali ich jego właściciele: "Czemu odwiązujecie

oślę?"

Łk 19,34 Odpowiedzieli: "Pan go potrzebuje".

Łk 19,35 I przyprowadzili je do Jezusa, a zarzuciwszy na nie swe płaszcze, wsadzili na

nie Jezusa.

Łk 19,36 Gdy jechał, słali swe płaszcze na drodze.

Łk 19,37 Zbliżał się już do zboczy Góry Oliwnej, kiedy całe mnóstwo uczniów poczęło

wielbić radośnie Boga za wszystkie cuda, które widzieli.

Łk 19,38 I wołali głośno: "Błogosławiony Król, który przychodzi w imię Pańskie. Pokój

w niebie i chwała na wysokościach".

Łk 19,39 Lecz niektórzy faryzeusze spośród tłumu rzekli do Niego: "Nauczycielu, za

broń tego swoim uczniom!"

Łk 19,40 Odrzekł: "Powiadam wam: Jeśli ci umilkną, kamienie wołać będą". Łk 19,41 Gdy był już blisko, na widok miasta zapłakał nad nim Łk 19,42 i rzekł: "O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz

zostało to zakryte przed twoimi oczami.

Łk 19,43 Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną

cię i ścisną zewsząd.

Łk 19,44 Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą i nie zostawią w tobie kamienia

na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia". Łk 19,45 Potem wszedł do świątyni i zaczął wyrzucać sprzedających w niej. Łk 19,46 Mówił do nich: "Napisane jest: Mój dom będzie domem modlitwy, a wy uczy

1671 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 20

niliście z niego jaskinię zbójców".

Łk 19,47 I nauczał codziennie w świątyni. Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz

przywódcy ludu czyhali na Jego życie.

Łk 19,48 Tylko nie wiedzieli, co by mogli uczynić, cały lud bowiem słuchał Go z za

partym tchem.

Rozdział 20

Łk 20,01 Pewnego dnia, kiedy nauczał lud w świątyni i głosił Dobrą Nowinę, podeszli

arcykapłani i uczeni w Piśmie wraz ze starszymi

Łk 20,02 i zapytali Go: "Powiedz nam, jakim prawem to czynisz albo kto Ci dał tę

władzę?"

Łk 20,03 Odpowiedział im: "Ja też zadam wam pytanie. Powiedzcie Mi: Łk 20,04 Czy chrzest Janowy pochodził z nieba, czy też od ludzi?" Łk 20,05 Oni zastanawiali się i mówili między sobą: "Jeśli powiemy: "Z nieba", zarzuci

nam: "Dlaczego nie uwierzyliście mu?"

Łk 20,06 A jeśli powiemy: "Od ludzi", cały lud nas ukamienuje, bo jest przekonany,

że Jan był prorokiem".

Łk 20,07 Odpowiedzieli więc, że nie wiedzą, skąd pochodził.

Łk 20,08 Wtedy Jezus im rzekł: "To i Ja wam nie powiem, jakim prawem to czynię". Łk 20,09 I zaczął mówić do ludu tę przypowieść: "Pewien człowiek założył winnicę,

oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał na dłuższy czas.

Łk 20,10 W odpowiedniej porze wysłał sługę do rolników, aby mu oddali jego część z

plonu winnicy. Lecz rolnicy obili go i odesłali z niczym.

Łk 20,11 Ponownie posłał drugiego sługę. Lecz i tego obili, znieważyli i odesłali z ni

czym.

Łk 20,12 Posłał jeszcze trzeciego; tego również pobili do krwi i wyrzucili. Łk 20,13 Wówczas rzekł pan winnicy: "Co mam począć? Poślę mojego syna ukocha

nego, chyba go uszanują".

Łk 20,14 Lecz rolnicy, zobaczywszy go, naradzali się między sobą mówiąc: "To jest

dziedzic, zabijmy go, a dziedzictwo stanie się nasze".

Łk 20,15 I wyrzuciwszy go z winnicy, zabili. Co więc uczyni z nimi właściciel winnicy? Łk 20,16 Przyjdzie i wytraci tych rolników, a winnicę da innym". Gdy to usłyszeli,

zawołali: "Nie, nigdy!"

Łk 20,17 On zaś spojrzał na nich i rzekł: "Cóż więc znaczy to słowo Pisma: Właśnie

ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła?

Łk 20,18 Każdy, kto upadnie na ten kamień, rozbije się, a na kogo on spadnie, zmiaż

dży go".

Łk 20,19 W tej samej godzinie uczeni w Piśmie i arcykapłani chcieli koniecznie dostać

1672 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 20

Go w swoje ręce, lecz bali się ludu. Zrozumieli bowiem, że przeciwko nim

skierował tę przypowieść.

Łk 20,20 Śledzili Go więc i nasłali na Niego szpiegów. Ci udawali pobożnych i mieli

podchwycić Go w mowie, aby Go wydać zwierzchności i władzy namiestni

ka.

Łk 20,21 Zapytali Go więc: "Nauczycielu, wiemy, że słusznie mówisz i uczysz, i nie

masz względu na osobę, lecz drogi Bożej w prawdzie nauczasz.

Łk 20,22 Czy wolno nam płacić podatek Cezarowi, czy nie?"

Łk 20,23 On przejrzał ich podstęp i rzekł do nich:

Łk 20,24 "Pokażcie Mi denara. Czyj nosi obraz i napis?" Odpowiedzieli: "Cezara". Łk 20,25 Wówczas rzekł do nich: "Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a

Bogu to, co należy do Boga".

Łk 20,26 I nie mogli podchwycić Go w żadnym słowie wobec ludu. Zmieszani Jego

odpowiedzią, zamilkli.

Łk 20,27 Wówczas podeszło do Niego kilku saduceuszów, którzy twierdzą, że nie ma

zmartwychwstania, i zagadnęli Go

Łk 20,28 w ten sposób: "Nauczycielu, Mojżesz tak nam przepisał: Jeśli umrze czyjś

brat, który miał żonę, a był bezdzietny, niech jego brat weźmie wdowę i niech

wzbudzi potomstwo swemu bratu.

Łk 20,29 Otóż było siedmiu braci. Pierwszy wziął żonę i umarł bezdzietnie. Łk 20,30 Wziął ją drugi,

Łk 20,31 a potem trzeci, i tak wszyscy pomarli, nie zostawiwszy dzieci. Łk 20,32 W końcu umarła ta kobieta.

Łk 20,33 Przy zmartwychwstaniu więc którego z nich będzie żoną? Wszyscy siedmiu

bowiem mieli ją za żonę".

Łk 20,34 Jezus im odpowiedział: "Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Łk 20,35 Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w

powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Łk 20,36 Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi,

będąc uczestnikami zmartwychwstania.

Łk 20,37 A że umarli zmartwychwstają, to i Mojżesz zaznaczył tam, gdzie jest mowa

"O krzaku", gdy Pana nazywa Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem

Jakuba.

Łk 20,38 Bóg nie jest [Bogiem] umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego ży

ją".

Łk 20,39 Na to rzekli niektórzy z uczonych w Piśmie: "Nauczycielu, dobrześ powie

dział",

Łk 20,40 bo już o nic nie śmieli Go pytać.

Łk 20,41 Natomiast On rzekł do nich: "Jak można twierdzić, że Mesjasz jest synem

Dawida?

Łk 20,42 Przecież sam Dawid mówi w Księdze Psalmów: Rzekł Pan do Pana mego:

1673 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 21

Siądź po prawicy mojej,

Łk 20,43 aż położę nieprzyjaciół Twoich jako podnóżek pod Twoje stopy. Łk 20,44 Dawid nazywa Go Panem: jak zatem może On być [tylko] jego synem?" Łk 20,45 Gdy cały lud się przysłuchiwał, rzekł do swoich uczniów: Łk 20,46 "Strzeżcie się uczonych w Piśmie, którzy z upodobaniem chodzą w powłóczy

stych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach

i zaszczytne miejsca na ucztach.

Łk 20,47 Objadają oni domy wdów i dla pozoru długo się modlą. Ci tym surowszy

dostaną wyrok".

Rozdział 21

Łk 21,01 Gdy podniósł oczy, zobaczył, jak bogaci wrzucali swe ofiary do skarbony. Łk 21,02 Zobaczył też, jak uboga jakaś wdowa wrzuciła tam dwa pieniążki, Łk 21,03 i rzekł: "Prawdziwie powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż

wszyscy inni.

Łk 21,04 Wszyscy bowiem wrzucali na ofiarę z tego, co im zbywało; ta zaś z niedostat

ku swego wrzuciła wszystko, co miała na utrzymanie".

Łk 21,05 Gdy niektórzy mówili o świątyni, że jest przyozdobiona pięknymi kamieniami

i darami, powiedział:

Łk 21,06 "Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamie

niu, który by nie był zwalony".

Łk 21,07 Zapytali Go: "Nauczycielu, kiedy to nastąpi? I jaki będzie znak, gdy się to

dziać zacznie?"

Łk 21,08 Jezus odpowiedział: "Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono. Wielu bowiem

przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: "Ja jestem" oraz: "Nadszedł

czas". Nie chodźcie za nimi!

Łk 21,09 I nie trwóżcie się, gdy posłyszycie o wojnach i przewrotach. To najpierw musi

się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec".

Łk 21,10 Wtedy mówił do nich: "Powstanie naród przeciw narodowi i królestwo prze

ciw królestwu.

Łk 21,11 Będą silne trzęsienia ziemi, a miejscami głód i zaraza; ukażą się straszne

zjawiska i wielkie znaki na niebie.

Łk 21,12 Lecz przed tym wszystkim podniosą na was ręce i będą was prześladować.

Wydadzą was do synagog i do więzień oraz z powodu mojego imienia wlec

was będą do królów i namiestników.

Łk 21,13 Będzie to dla was sposobność do składania świadectwa. Łk 21,14 Postanówcie sobie w sercu nie obmyślać naprzód swej obrony. Łk 21,15 Ja bowiem dam wam wymowę i mądrość, której żaden z waszych prześladow

1674 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 22

ców nie będzie się mógł oprzeć ani się sprzeciwić.

Łk 21,16 A wydawać was będą nawet rodzice i bracia, krewni i przyjaciele i niektórych

z was o śmierć przyprawią.

Łk 21,17 I z powodu mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich. Łk 21,18 Ale włos z głowy wam nie zginie.

Łk 21,19 Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie.

Łk 21,20 Skoro ujrzycie Jerozolimę otoczoną przez wojska, wtedy wiedzcie, że jej spu

stoszenie jest bliskie.

Łk 21,21 Wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają w góry; ci, którzy są w mieście,

niech z niego uchodzą, a ci po wsiach, niech do niego nie wchodzą! Łk 21,22 Będzie to bowiem czas pomsty, aby się spełniło wszystko, co jest napisane. Łk 21,23 Biada brzemiennym i karmiącym w owe dni! Będzie bowiem wielki ucisk na

ziemi i gniew na ten naród:

Łk 21,24 jedni polegną od miecza, a drugich zapędzą w niewolę między wszystkie na

rody. A Jerozolima będzie deptana przez pogan, aż czasy pogan przeminą. Łk 21,25 Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bez

radnych wobec szumu morza i jego nawałnicy.

Łk 21,26 Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi.

Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte.

Łk 21,27 Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z wielką mocą i

chwałą.

Łk 21,28 A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ

zbliża się wasze odkupienie".

Łk 21,29 I powiedział im przypowieść: "Patrzcie na drzewo figowe i na inne drzewa. Łk 21,30 Gdy widzicie, że wypuszczają pączki, sami poznajecie, że już blisko jest lato. Łk 21,31 Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże. Łk 21,32 Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się wszystko sta

nie.

Łk 21,33 Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą. Łk 21,34 Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa,

pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przypadł na was znienacka, Łk 21,35 jak potrzask. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej

ziemi.

Łk 21,36 Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego

wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym". Łk 21,37 Przez dzień nauczał Jezus w świątyni, wieczorem zaś wychodził i noce spę

dzał na górze zwanej Oliwną.

Łk 21,38 A rano cały lud śpieszył do Niego, aby Go słuchać w świątyni.

1675 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 22

Rozdział 22

Łk 22,01 Nadchodziła uroczystość Przaśników, tak zwana Pascha. Łk 22,02 Arcykapłani i uczeni w Piśmie szukali sposobu, jak by Go zabić, gdyż bali

się ludu.

Łk 22,03 Wtedy szatan wszedł w Judasza, zwanego Iskariotą, który był jednym z Dwu

nastu.

Łk 22,04 Poszedł więc i umówił się z arcykapłanami i dowódcami straży, jak ma im

Go wydać.

Łk 22,05 Ucieszyli się i ułożyli się z nim, że dadzą mu pieniądze. Łk 22,06 On zgodził się i szukał sposobności, żeby im Go wydać bez wiedzy tłumu. Łk 22,07 Tak nadszedł dzień Przaśników, w którym należało ofiarować Paschę. Łk 22,08 Jezus posłał Piotra i Jana z poleceniem: "Idźcie i przygotujcie nam Paschę,

byśmy mogli ją spożyć".

Łk 22,09 Oni Go zapytali: "Gdzie chcesz, abyśmy ją przygotowali?" Łk 22,10 Odpowiedział im: "Oto gdy wejdziecie do miasta, spotka się z wami człowiek

niosący dzban wody. Idźcie za nim do domu, do którego wejdzie, Łk 22,11 i powiecie gospodarzowi: "Nauczyciel pyta cię: Gdzie jest izba, w której mógł

bym spożyć Paschę z moimi uczniami?"

Łk 22,12 On wskaże wam salę dużą, usłaną; tam przygotujecie". Łk 22,13 Oni poszli, znaleźli tak, jak im powiedział, i przygotowali Paschę. Łk 22,14 A gdy nadeszła pora, zajął miejsce u stołu i Apostołowie z Nim. Łk 22,15 Wtedy rzekł do nich: "Gorąco pragnąłem spożyć Paschę z wami, zanim będę

cierpiał.

Łk 22,16 Albowiem powiadam wam: Już jej spożywać nie będę, aż się spełni w króle

stwie Bożym".

Łk 22,17 Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie rzekł: "Weźcie go i podziel

cie między siebie;

Łk 22,18 albowiem powiadam wam: odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu,

aż przyjdzie królestwo Boże".

Łk 22,19 Następnie wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał mó

wiąc: "To jest Ciało moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na moją

pamiątkę!"

Łk 22,20 Tak samo i kielich po wieczerzy, mówiąc: "Ten kielich to Nowe Przymierze

we Krwi mojej, która za was będzie wylana.

Łk 22,21 Lecz oto ręka mojego zdrajcy jest ze Mną na stole.

Łk 22,22 Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi według tego, jak jest postanowione, lecz

biada temu człowiekowi, przez którego będzie wydany".

Łk 22,23 A oni zaczęli wypytywać jeden drugiego, kto by mógł spośród nich to uczy

nić.

1676 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 22

Łk 22,24 Powstał również spór między nimi o to, który z nich zdaje się być największy. Łk 22,25 Lecz On rzekł do nich: "Królowie narodów panują nad nimi, a ich władcy

przyjmują nazwę dobroczyńców.

Łk 22,26 Wy zaś nie tak [macie postępować]. Lecz największy między wami niech bę

dzie jak najmłodszy, a przełożony jak sługa!

Łk 22,27 Któż bowiem jest większy? Czy ten, kto siedzi za stołem, czy ten, kto służy?

Czyż nie ten, kto siedzi za stołem? Otóż Ja jestem pośród was jak ten, kto

służy.

Łk 22,28 Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Łk 22,29 Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: Łk 22,30 abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole oraz żebyście zasiadali

na tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela.

Łk 22,31 Szymonie, Szymonie, oto szatan domagał się, żeby was przesiać jak pszenicę; Łk 22,32 ale Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty ze swej strony utwier

dzaj twoich braci".

Łk 22,33 On zaś rzekł: "Panie, z Tobą gotów jestem iść nawet do więzienia i na śmierć". Łk 22,34 Lecz Jezus odrzekł: "Powiadam ci, Piotrze, nie zapieje dziś kogut, a ty trzy

razy wyprzesz się tego, że Mnie znasz".

Łk 22,35 I rzekł do nich: "Czy brak wam było czego, kiedy was posyłałem bez trzosa,

bez torby i bez sandałów?" Oni odpowiedzieli: "Niczego".

Łk 22,36 "Lecz teraz - mówił dalej - kto ma trzos, niech go weźmie; tak samo torbę; a

kto nie ma, niech sprzeda swój płaszcz i kupi miecz!

Łk 22,37 Albowiem powiadam wam: to, co jest napisane, musi się spełnić na Mnie:

Zaliczony został do złoczyńców. To bowiem, co się do Mnie odnosi, dochodzi

kresu".

Łk 22,38 Oni rzekli: "Panie, tu są dwa miecze". Odpowiedział im: "Wystarczy". Łk 22,39 Potem wyszedł i udał się, według zwyczaju, na Górę Oliwną: towarzyszyli

Mu także uczniowie.

Łk 22,40 Gdy przyszedł na miejsce, rzekł do nich: "Módlcie się, abyście nie ulegli po

kusie".

Łk 22,41 A sam oddalił się od nich na odległość jakby rzutu kamieniem, upadł na

kolana i modlił się

Łk 22,42 tymi słowami: "Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie

moja wola, lecz Twoja niech się stanie!"

Łk 22,43 Wtedy ukazał Mu się anioł z nieba i umacniał Go.

Łk 22,44 Pogrążony w udręce jeszcze usilniej się modlił, a Jego pot był jak gęste krople

krwi, sączące się na ziemię.

Łk 22,45 Gdy wstał od modlitwy i przyszedł do uczniów, zastał ich śpiących ze smut

ku.

Łk 22,46 Rzekł do nich: "Czemu śpicie? Wstańcie i módlcie się, abyście nie ulegli po

kusie".

1677 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 22

Łk 22,47 Gdy On jeszcze mówił, oto zjawił się tłum. A jeden z Dwunastu, imieniem

Judasz, szedł na ich czele i zbliżył się do Jezusa, aby Go pocałować. Łk 22,48 Jezus mu rzekł: "Judaszu, pocałunkiem wydajesz Syna Człowieczego?" Łk 22,49 Towarzysze Jezusa widząc, na co się zanosi, zapytali: "Panie, czy mamy ude

rzyć mieczem?"

Łk 22,50 I któryś z nich uderzył sługę najwyższego kapłana i odciął mu prawe ucho. Łk 22,51 Lecz Jezus odpowiedział: "Przestańcie, dosyć!" I dotknąwszy ucha, uzdrowił

go.

Łk 22,52 Do arcykapłanów zaś, dowódcy straży świątynnej i starszych, którzy wyszli

przeciw Niemu, Jezus rzekł: "Wyszliście z mieczami i kijami jak na zbójcę? Łk 22,53 Gdy codziennie bywałem u was w świątyni, nie podnieśliście rąk na Mnie,

lecz to jest wasza godzina i panowanie ciemności".

Łk 22,54 Schwycili Go więc, poprowadzili i zawiedli do domu najwyższego kapłana. A

Piotr szedł z daleka.

Łk 22,55 Gdy rozniecili ogień na środku dziedzińca i zasiedli wkoło, Piotr usiadł także

między nimi.

Łk 22,56 A jakaś służąca, zobaczywszy go siedzącego przy ogniu, przyjrzała mu się

uważnie i rzekła: "I ten był razem z Nim".

Łk 22,57 Lecz on zaprzeczył temu, mówiąc: "Nie znam Go, kobieto". Łk 22,58 Po chwili zobaczył go ktoś inny i rzekł: "I ty jesteś jednym z nich". Piotr

odrzekł: "Człowieku, nie jestem".

Łk 22,59 Po upływie prawie godziny jeszcze ktoś inny począł zawzięcie twierdzić: "Na

pewno i ten był razem z Nim; jest przecież Galilejczykiem".

Łk 22,60 Piotr zaś rzekł: "Człowieku, nie wiem, co mówisz". I w tej chwili, gdy on

jeszcze mówił, kogut zapiał.

Łk 22,61 A Pan obrócił się i spojrzał na Piotra. Wspomniał Piotr na słowo Pana, jak

mu powiedział: "Dziś, zanim kogut zapieje, trzy razy się Mnie wyprzesz". Łk 22,62 Wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał.

Łk 22,63 Tymczasem ludzie, którzy pilnowali Jezusa, naigrawali się z Niego i bili Go. Łk 22,64 Zasłaniali Mu oczy i pytali: "Prorokuj, kto Cię uderzył". Łk 22,65 Wiele też innych obelg miotali przeciw Niemu.

Łk 22,66 Skoro dzień nastał, zebrała się starszyzna ludu, arcykapłani i uczeni w Piśmie

i kazali przyprowadzić Go przed swoją Radę.

Łk 22,67 Rzekli: "Jeśli Ty jesteś Mesjasz, powiedz nam!" On im odrzekł: "Jeśli wam

powiem, nie uwierzycie Mi,

Łk 22,68 i jeśli was zapytam, nie dacie Mi odpowiedzi.

Łk 22,69 Lecz odtąd Syn Człowieczy siedzieć będzie po prawej stronie Wszechmocy

Bożej".

Łk 22,70 Zawołali wszyscy: "Więc Ty jesteś Synem Bożym?" Odpowiedział im: "Tak.

Jestem Nim".

Łk 22,71 A oni zawołali: "Na co nam jeszcze potrzeba świadectwa? Sami przecież

1678 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 23

słyszeliśmy z ust Jego".

Rozdział 23

Łk 23,01 Teraz całe ich zgromadzenie powstało i poprowadzili Go przed Piłata. Łk 23,02 Tam zaczęli oskarżać Go: "Stwierdziliśmy, że ten człowiek podburza nasz

naród, że odwodzi od płacenia podatków Cezarowi i że siebie podaje za Me

sjasza - Króla".

Łk 23,03 Piłat zapytał Go: "Czy Ty jesteś Królem żydowskim?" Jezus odpowiedział

mu: "Tak, Ja Nim jestem".

Łk 23,04 Piłat więc oświadczył arcykapłanom i tłumom: "Nie znajduję żadnej winy w

tym człowieku".

Łk 23,05 Lecz oni nastawali i mówili: "Podburza lud, szerząc swą naukę po całej Judei,

od Galilei, gdzie rozpoczął, aż dotąd".

Łk 23,06 Gdy Piłat to usłyszał, zapytał, czy człowiek ten jest Galilejczykiem. Łk 23,07 A gdy się upewnił, że jest spod władzy Heroda, odesłał Go do Heroda, który

w tych dniach również przebywał w Jerozolimie.

Łk 23,08 Na widok Jezusa Herod bardzo się ucieszył. Od dawna bowiem chciał Go

ujrzeć, ponieważ słyszał o Nim i spodziewał się, że zobaczy jaki znak, zdzia

łany przez Niego.

Łk 23,09 Zasypał Go też wieloma pytaniami, lecz Jezus nic mu nie odpowiedział. Łk 23,10 Arcykapłani zaś i uczeni w Piśmie stali i gwałtownie Go oskarżali. Łk 23,11 Wówczas wzgardził Nim Herod wraz ze swoją strażą; na pośmiewisko kazał

ubrać Go w lśniący płaszcz i odesłał do Piłata.

Łk 23,12 W tym dniu Herod i Piłat stali się przyjaciółmi. Przedtem bowiem żyli z

sobą w nieprzyjaźni.

Łk 23,13 Piłat więc kazał zwołać arcykapłanów, członków Wysokiej Rady oraz lud Łk 23,14 i rzekł do nich: "Przywiedliście mi tego człowieka pod zarzutem, że podburza

lud. Otóż ja przesłuchałem Go wobec was i nie znalazłem w Nim żadnej winy

w sprawach, o które Go oskarżacie.

Łk 23,15 Ani też Herod - bo odesłał Go do nas; a oto nie popełnił On nic godnego

śmierci.

Łk 23,16 Każę Go więc wychłostać i uwolnię".

Łk 23,17 "A był obowiązany uwalniać im jednego na święta".

Łk 23,18 Zawołali więc wszyscy razem: "Strać Tego, a uwolnij nam Barabasza!" Łk 23,19 Był on wtrącony do więzienia za jakiś rozruch powstały w mieście i za za

bójstwo.

Łk 23,20 Piłat, chcąc uwolnić Jezusa, ponownie przemówił do nich. Łk 23,21 Lecz oni wołali: "Ukrzyżuj, ukrzyżuj Go!"

1679 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 23

Łk 23,22 Zapytał ich po raz trzeci: "Cóż On złego uczynił? Nie znalazłem w Nim nic

zasługującego na śmierć. Każę Go więc wychłostać i uwolnię".

Łk 23,23 Lecz oni nalegali z wielkim wrzaskiem, domagając się, aby Go ukrzyżowano;

i wzmagały się ich krzyki.

Łk 23,24 Piłat więc zawyrokował, żeby ich żądanie zostało spełnione. Łk 23,25 Uwolnił im tego, którego się domagali, a który za rozruch i zabójstwo był

wtrącony do więzienia; Jezusa zaś zdał na ich wolę.

Łk 23,26 Gdy Go wyprowadzili, zatrzymali niejakiego Szymona z Cyreny, który wracał

z pola, i włożyli na niego krzyż, aby go niósł za Jezusem.

Łk 23,27 A szło za Nim mnóstwo ludu, także kobiet, które zawodziły i płakały nad

Nim.

Łk 23,28 Lecz Jezus zwrócił się do nich i rzekł: "Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade

Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi!

Łk 23,29 Oto bowiem przyjdą dni, kiedy mówić będą: "Szczęśliwe niepłodne łona, któ

re nie rodziły, i piersi, które nie karmiły".

Łk 23,30 Wtedy zaczną wołać do gór: Padnijcie na nas; a do pagórków: Przykryjcie

nas!

Łk 23,31 Bo jeśli z zielonym drzewem to czynią, cóż się stanie z suchym?" Łk 23,32 Przyprowadzono też dwóch innych - złoczyńców, aby ich z Nim stracić. Łk 23,33 Gdy przyszli na miejsce, zwane "Czaszką", ukrzyżowali tam Jego i złoczyń

ców, jednego po prawej, drugiego po lewej Jego stronie.

Łk 23,34 Lecz Jezus mówił: "Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią". Potem

rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając losy.

Łk 23,35 A lud stał i patrzył. Lecz członkowie Wysokiej Rady drwiąco mówili: "Innych

wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli On jest Mesjaszem, Wybrańcem

Bożym".

Łk 23,36 Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, Łk 23,37 mówiąc: "Jeśli Ty jesteś królem żydowskim, wybaw sam siebie". Łk 23,38 Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: "To jest

Król Żydowski".

Łk 23,39 Jeden ze złoczyńców, których [tam] powieszono, urągał Mu: "Czy Ty nie

jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas".

Łk 23,40 Lecz drugi, karcąc go, rzekł: "Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą

karę ponosisz?

Łk 23,41 My przecież - sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczyn

ki, ale On nic złego nie uczynił".

Łk 23,42 I dodał: "Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa". Łk 23,43 Jezus mu odpowiedział: "Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w

raju".

Łk 23,44 Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny

dziewiątej.

1680 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 24

Łk 23,45 Słońce się zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez środek. Łk 23,46 Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam du

cha mojego. Po tych słowach wyzionął ducha.

Łk 23,47 Na widok tego, co się działo, setnik oddał chwałę Bogu i mówił: "Istotnie,

człowiek ten był sprawiedliwy".

Łk 23,48 Wszystkie też tłumy, które zbiegły się na to widowisko, gdy zobaczyły, co się

działo, wracały bijąc się w piersi.

Łk 23,49 Wszyscy Jego znajomi stali z daleka; a również niewiasty, które Mu towarzy

szyły od Galilei, przypatrywały się temu.

Łk 23,50 Był tam człowiek dobry i sprawiedliwy, imieniem Józef, członek Wysokiej

Rady.

Łk 23,51 Nie przystał on na ich uchwałę i postępowanie. Był z miasta żydowskiego

Arymatei, i oczekiwał królestwa Bożego.

Łk 23,52 On to udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa.

Łk 23,53 Zdjął je z krzyża, owinął w płótno i złożył w grobie, wykutym w skale, w

którym nikt jeszcze nie był pochowany.

Łk 23,54 Był to dzień Przygotowania i szabat się rozjaśniał.

Łk 23,55 Były przy tym niewiasty, które z Nim przyszły z Galilei. Obejrzały grób i w

jaki sposób zostało złożone ciało Jezusa.

Łk 23,56 Po powrocie przygotowały wonności i olejki; lecz zgodnie z przykazaniem

zachowały spoczynek szabatu.

Rozdział 24

Łk 24,01 W pierwszy dzień tygodnia poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane

wonności.

Łk 24,02 Kamień od grobu zastały odsunięty.

Łk 24,03 A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa.

Łk 24,04 Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w

lśniących szatach.

Łk 24,05 Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: "Dlaczego

szukacie żyjącego wśród umarłych?

Łk 24,06 Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał. Przypomnijcie sobie, jak wam mówił,

będąc jeszcze w Galilei:

Łk 24,07 "Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzeszników i ukrzyżowany, lecz

trzeciego dnia zmartwychwstanie"".

Łk 24,08 Wtedy przypomniały sobie Jego słowa

Łk 24,09 i wróciły od grobu, oznajmiły to wszystko Jedenastu i wszystkim pozosta

łym.

1681 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 24

Łk 24,10 A były to: Maria Magdalena, Joanna i Maria, matka Jakuba; i inne z nimi

opowiadały to Apostołom.

Łk 24,11 Lecz słowa te wydały im się czczą gadaniną i nie dali im wiary. Łk 24,12 Jednakże Piotr wybrał się i pobiegł do grobu; schyliwszy się, ujrzał same

tylko płótna. I wrócił do siebie, dziwiąc się temu, co się stało.

Łk 24,13 Tego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej

sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy.

Łk 24,14 Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Łk 24,15 Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z

nimi.

Łk 24,16 Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali. Łk 24,17 On zaś ich zapytał: "Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze?" Za

trzymali się smutni.

Łk 24,18 A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: "Ty jesteś chyba jedy

nym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach

stało".

Łk 24,19 Zapytał ich: "Cóż takiego?" Odpowiedzieli Mu: "To, co się stało z Jezusem

Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Bo

ga i całego ludu;

Łk 24,20 jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. Łk 24,21 A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Tak, a po

tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało.

Łk 24,22 Nadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, Łk 24,23 a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów,

którzy zapewniają, iż On żyje.

Łk 24,24 Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opo

wiadały, ale Jego nie widzieli".

Łk 24,25 Na to On rzekł do nich: "O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wie

rzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy!

Łk 24,26 Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?" Łk 24,27 I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we

wszystkich Pismach odnosiło się do Niego.

Łk 24,28 Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść

dalej.

Łk 24,29 Lecz przymusili Go, mówiąc: "Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i

dzień się już nachylił". Wszedł więc, aby zostać z nimi.

Łk 24,30 Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo,

połamał go i dawał im.

Łk 24,31 Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. Łk 24,32 I mówili nawzajem do siebie: "Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał

z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?"

1682 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 49 - Ewangelia według św. Łukasza Rozdział 24

Łk 24,33 W tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jerozolimy. Tam zastali zebra

nych Jedenastu i innych z nimi,

Łk 24,34 którzy im oznajmili: "Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymo

nowi".

Łk 24,35 Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak Go poznali przy

łamaniu chleba.

Łk 24,36 A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: "Pokój

wam!"

Łk 24,37 Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha. Łk 24,38 Lecz On rzekł do nich: "Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości

budzą się w waszych sercach?

Łk 24,39 Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie się Mnie i przeko

najcie: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam".

Łk 24,40 Przy tych słowach pokazał im swoje ręce i nogi.

Łk 24,41 Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia, rzekł do

nich: "Macie tu coś do jedzenia?"

Łk 24,42 Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby. Łk 24,43 Wziął i jadł wobec nich.

Łk 24,44 Potem rzekł do nich: "To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy

byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie

w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach".

Łk 24,45 Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma,

Łk 24,46 i rzekł do nich: "Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia

zmartwychwstanie,

Łk 24,47 w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim

narodom, począwszy od Jerozolimy.

Łk 24,48 Wy jesteście świadkami tego.

Łk 24,49 Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście,

aż będziecie uzbrojeni mocą z wysoka".

Łk 24,50 Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce błogosławił ich. Łk 24,51 A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba. Łk 24,52 Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jerozolimy, Łk 24,53 gdzie stale przebywali w świątyni, "wielbiąc i" błogosławiąc Boga.

1683 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50

Ewangelia według św. Jana

Rozdział 1

J 1,01 Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. J 1,02 Ono było na początku u Boga.

J 1,03 Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. J 1,04 W Nim było życie, a życie było światłością ludzi,

J 1,05 a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. J 1,06 Pojawił się człowiek posłany przez Boga - Jan mu było na imię. J 1,07 Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwie

rzyli przez niego.

J 1,08 Nie był on światłością, lecz [posłanym], aby zaświadczyć o światłości. J 1,09 Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat

przychodzi.

J 1,10 Na świecie było [Słowo], a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. J 1,11 Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli.

J 1,12 Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi

Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego

J 1,13 którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. J 1,14 A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę,

chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. J 1,15 Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: "Ten był, o którym

powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż

był wcześniej ode mnie".

J 1,16 Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali - łaskę po łasce. J 1,17 Podczas gdy Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda przyszły

przez Jezusa Chrystusa.

1684

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 1

J 1,18 Boga nikt nigdy nie widział, Ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca,

[o Nim] pouczył.

J 1,19 Takie jest świadectwo Jana. Gdy Żydzi wysłali do niego z Jerozolimy kapła

nów i lewitów z zapytaniem: "Kto ty jesteś?",

J 1,20 on wyznał, a nie zaprzeczył, oświadczając: "Ja nie jestem Mesjaszem". J 1,21 Zapytali go: "Cóż zatem? Czy jesteś Eliaszem?" Odrzekł: "Nie jestem". "Czy

ty jesteś prorokiem?" Odparł: "Nie!"

J 1,22 Powiedzieli mu więc: "Kim jesteś, abyśmy mogli dać odpowiedź tym, którzy

nas wysłali? Co mówisz sam o sobie?"

J 1,23 Odpowiedział: "Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską,

jak powiedział prorok Izajasz".

J 1,24 A wysłannicy byli spośród faryzeuszów.

J 1,25 I zadawali mu pytania, mówiąc do niego: "Czemu zatem chrzcisz, skoro nie

jesteś ani Mesjaszem, ani Eliaszem, ani prorokiem?"

J 1,26 Jan im tak odpowiedział: "Ja chrzczę wodą. Pośród was stoi Ten, którego wy

nie znacie,

J 1,27 który po mnie idzie, a któremu ja nie jestem godzien odwiązać rzemyka u

Jego sandała".

J 1,28 Działo się to w Betanii, po drugiej stronie Jordanu, gdzie Jan udzielał chrztu. J 1,29 Nazajutrz zobaczył Jezusa, nadchodzącego ku niemu, i rzekł: "Oto Baranek

Boży, który gładzi grzech świata.

J 1,30 To jest Ten, o którym powiedziałem: Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie

przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie.

J 1,31 Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby

On się objawił Izraelowi".

J 1,32 Jan dał takie świadectwo: "Ujrzałem Ducha, który jak gołębica zstępował z

nieba i spoczął na Nim.

J 1,33 Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą,

powiedział do mnie: "Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczy

wającego nad Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym".

J 1,34 Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym". J 1,35 Nazajutrz Jan znowu stał w tym miejscu wraz z dwoma swoimi uczniami J 1,36 i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: "Oto Baranek Boży". J 1,37 Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. J 1,38 Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: "Cze

go szukacie?" Oni powiedzieli do Niego: "Rabbi! - to znaczy: Nauczycielu

gdzie mieszkasz?"

J 1,39 Odpowiedział im: "Chodźcie, a zobaczycie". Poszli więc i zobaczyli, gdzie

mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej. J 1,40 Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej,

brat Szymona Piotra.

1685 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 2

J 1,41 Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego: "Znaleźliśmy Mesjasza"

to znaczy: Chrystusa.

J 1,42 I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus wejrzawszy na niego rzekł: "Ty jesteś

Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas" - to znaczy: Piotr. J 1,43 Nazajutrz [Jezus] postanowił udać się do Galilei. I spotkał Filipa. Jezus po

wiedział do niego: "Pójdź za Mną!".

J 1,44 Filip zaś pochodził z Betsaidy, z miasta Andrzeja i Piotra. J 1,45 Filip spotkał Natanaela i powiedział do niego: "Znaleźliśmy Tego, o którym

pisał Mojżesz w Prawie i Prorocy - Jezusa, syna Józefa z Nazaretu". J 1,46 Rzekł do niego Natanael: "Czyż może być co dobrego z Nazaretu?" Odpo

wiedział mu Filip: "Chodź i zobacz!"

J 1,47 Jezus ujrzał, jak Natanael zbliżał się do Niego, i powiedział o nim: "Patrz,

to prawdziwy Izraelita, w którym nie ma podstępu".

J 1,48 Powiedział do Niego Natanael: "Skąd mnie znasz?" Odrzekł mu Jezus: "Wi

działem cię, zanim cię zawołał Filip, gdy byłeś pod drzewem figowym". J 1,49 Odpowiedział Mu Natanael: "Rabbi, Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś Kró

lem Izraela!"

J 1,50 Odparł mu Jezus: "Czy dlatego wierzysz, że powiedziałem ci: Widziałem cię

pod drzewem figowym? Zobaczysz jeszcze więcej niż to".

J 1,51 Potem powiedział do niego: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Ujrzy

cie niebiosa otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna

Człowieczego".

Rozdział 2

J 2,01 Trzeciego dnia odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam Matka

Jezusa.

J 2,02 Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów.

J 2,03 A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: "Nie mają już wina". J 2,04 Jezus Jej odpowiedział: "Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż

jeszcze nie nadeszła godzina moja?"

J 2,05 Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: "Zróbcie wszystko, cokolwiek wam

powie".

J 2,06 Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczysz

czeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary.

J 2,07 Rzekł do nich Jezus: "Napełnijcie stągwie wodą!" I napełnili je aż po brzegi. J 2,08 Potem do nich powiedział: "Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselne

mu!" Oni zaś zanieśli.

J 2,09 A gdy starosta weselny skosztował wody, która stała się winem - nie wie

1686 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 3

dział bowiem, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli

- przywołał pana młodego

J 2,10 i powiedział do niego: "Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy

się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory". J 2,11 Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją

chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.

J 2,12 Następnie On, Jego Matka, bracia i uczniowie Jego udali się do Kafarnaum,

gdzie pozostali kilka dni.

J 2,13 Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus udał się do Jerozolimy. J 2,14 W świątyni napotkał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprze

dawali woły, baranki i gołębie.

J 2,15 Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powypędzał wszystkich ze

świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły po

wywracał.

J 2,16 Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: "Weźcie to stąd, a nie róbcie

z domu mego Ojca targowiska!"

J 2,17 Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: Gorliwość o dom Twój po

chłonie Mnie.

J 2,18 W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: "Jakim znakiem wykażesz się

wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?"

J 2,19 Jezus dał im taką odpowiedź: "Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach

wzniosę ją na nowo".

J 2,20 Powiedzieli do Niego Żydzi: "Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a

Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?"

J 2,21 On zaś mówił o świątyni swego ciała.

J 2,22 Gdy więc zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powie

dział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.

J 2,23 Kiedy zaś przebywał w Jerozolimie w czasie Paschy, w dniu świątecznym,

wielu uwierzyło w imię Jego, widząc znaki, które czynił.

J 2,24 Jezus natomiast nie zwierzał się im, bo wszystkich znał J 2,25 i nie potrzebował niczyjego świadectwa o człowieku. Sam bowiem wiedział,

co w człowieku się kryje.

Rozdział 3

J 3,01 Był wśród faryzeuszów pewien człowiek, imieniem Nikodem, dostojnik ży

dowski.

J 3,02 Ten przyszedł do Niego nocą i powiedział Mu: "Rabbi, wiemy, że od Boga

przyszedłeś jako nauczyciel. Nikt bowiem nie mógłby czynić takich znaków,

1687 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 3

jakie Ty czynisz, gdyby Bóg nie był z Nim".

J 3,03 W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli

się ktoś nie narodzi powtórnie, nie może ujrzeć królestwa Bożego". J 3,04 Nikodem powiedział do Niego: "Jakżeż może się człowiek narodzić będąc

starcem? Czyż może powtórnie wejść do łona swej matki i narodzić się?" J 3,05 Jezus odpowiedział: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie

narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego. J 3,06 To, co się z ciała narodziło, jest ciałem, a to, co się z Ducha narodziło, jest

duchem.

J 3,07 Nie dziw się, że powiedziałem ci: Trzeba wam się powtórnie narodzić. J 3,08 Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przy

chodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha". J 3,09 W odpowiedzi rzekł do Niego Nikodem: "Jakżeż to się może stać?" J 3,10 Odpowiadając na to rzekł mu Jezus: "Ty jesteś nauczycielem Izraela, a tego

nie wiesz?

J 3,11 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, że to mówimy, co wiemy, i o tym świad

czymy, cośmy widzieli, a świadectwa naszego nie przyjmujecie.

J 3,12 Jeżeli wam mówię o tym, co jest ziemskie, a nie wierzycie, to jakżeż uwierzycie

temu, co wam powiem o sprawach niebieskich?

J 3,13 I nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił - Syna Czło

wieczego.

J 3,14 A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono

Syna Człowieczego,

J 3,15 aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne.

J 3,16 Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby

każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

J 3,17 Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale

po to, by świat został przez Niego zbawiony.

J 3,18 Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został

potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego. J 3,19 A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umi

łowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki.

J 3,20 Każdy bowiem, kto się dopuszcza nieprawości, nienawidzi światła i nie zbliża

się do światła, aby nie potępiono jego uczynków.

J 3,21 Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że jego

uczynki są dokonane w Bogu".

J 3,22 Potem Jezus i uczniowie Jego udali się do ziemi judzkiej. Tam z nimi prze

bywał i udzielał chrztu.

J 3,23 Także i Jan był w Ainon, w pobliżu Salim, udzielając chrztu, ponieważ było

tam wiele wody. I przychodzili [tam] ludzie i przyjmowali chrzest. J 3,24 Nie wtrącono bowiem jeszcze Jana do więzienia.

1688 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 4

J 3,25 A powstał spór między uczniami Jana a [pewnym] Żydem w sprawie oczysz

czenia.

J 3,26 Przyszli więc do Jana i powiedzieli do niego: "Nauczycielu, oto Ten, który był

z tobą po drugiej stronie Jordanu i o którym ty wydałeś świadectwo, teraz

udziela chrztu i wszyscy idą do Niego".

J 3,27 Na to Jan odrzekł: "Człowiek nie może otrzymać niczego, co by mu nie było

dane z nieba.

J 3,28 Wy sami jesteście mi świadkami, że powiedziałem: Ja nie jestem Mesjaszem,

ale zostałem przed Nim posłany.

J 3,29 Ten, kto ma oblubienicę, jest oblubieńcem; a przyjaciel oblubieńca, który

stoi i słucha go, doznaje najwyższej radości na głos oblubieńca. Ta zaś moja

radość doszła do szczytu.

J 3,30 Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał.

J 3,31 Kto przychodzi z wysoka, panuje nad wszystkimi, a kto z ziemi pochodzi,

należy do ziemi i po ziemsku przemawia. Kto z nieba pochodzi, Ten jest po

nad wszystkim.

J 3,32 Świadczy On o tym, co widział i słyszał, a świadectwa Jego nikt nie przyj

muje.

J 3,33 Kto przyjął Jego świadectwo, wyraźnie potwierdził, że Bóg jest prawdomów

ny.

J 3,34 Ten bowiem, kogo Bóg posłał, mówi słowa Boże: a z niezmierzonej obfitości

udziela [mu] Ducha.

J 3,35 Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w Jego ręce.

J 3,36 Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne; kto zaś nie wierzy Synowi, nie ujrzy

życia, lecz grozi mu gniew Boży".

Rozdział 4

J 4,01 A kiedy Pan dowiedział się, że faryzeusze usłyszeli, iż Jezus pozyskuje sobie

więcej uczniów i chrzci więcej niż Jan

J 4,02 chociaż w rzeczywistości sam Jezus nie chrzcił, lecz Jego uczniowie J 4,03 opuścił Judeę i odszedł znów do Galilei.

J 4,04 Trzeba Mu było przejść przez Samarię.

J 4,05 Przybył więc do miasteczka samarytańskiego, zwanego Sychar, w pobliżu

pola, które [niegdyś] dał Jakub synowi swemu, Józefowi.

J 4,06 Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy studni.

Było to około szóstej godziny.

J 4,07 Nadeszła [tam] kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej:

"Daj Mi pić!"

1689 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 4

J 4,08 Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta dla zakupienia żywno

ści.

J 4,09 Na to rzekła do Niego Samarytanka: "Jakżeż Ty będąc Żydem, prosisz mnie,

Samarytankę, bym Ci dała się napić?" Żydzi bowiem z Samarytanami uni

kają się nawzajem.

J 4,10 Jezus odpowiedział jej na to: "O, gdybyś znała dar Boży i [wiedziała], kim

jest Ten, kto ci mówi: "Daj Mi się napić" - prosiłabyś Go wówczas, a dałby

ci wody żywej".

J 4,11 Powiedziała do Niego kobieta: "Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głę

boka. Skądże więc weźmiesz wody żywej?

J 4,12 Czy Ty jesteś większy od ojca naszego Jakuba, który dał nam tę studnię, z

której pił i on sam, i jego synowie i jego bydło?"

J 4,13 W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: "Każdy, kto pije tę wodę, znów

będzie pragnął.

J 4,14 Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz

woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku

życiu wiecznemu".

J 4,15 Rzekła do Niego kobieta: "Daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie

przychodziła tu czerpać".

J 4,16 A On jej odpowiedział: "Idź, zawołaj swego męża i wróć tutaj!" J 4,17 A kobieta odrzekła Mu na to: "Nie mam męża". Rzekł do niej Jezus: "Dobrze

powiedziałaś: Nie mam męża.

J 4,18 Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mę

żem. To powiedziałaś zgodnie z prawdą".

J 4,19 Rzekła do Niego kobieta: "Panie, widzę, że jesteś prorokiem. J 4,20 Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozoli

mie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga".

J 4,21 Odpowiedział jej Jezus: "Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani

na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca.

J 4,22 Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie

bierze początek od Żydów.

J 4,23 Nadchodzi jednak godzina, owszem już jest, kiedy to prawdziwi czciciele bę

dą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli chce mieć

Ojciec.

J 4,24 Bóg jest duchem: potrzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Du

chu i prawdzie".

J 4,25 Rzekła do Niego kobieta: "Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem.

A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko".

J 4,26 Powiedział do niej Jezus: "Jestem Nim Ja, który z tobą mówię". J 4,27 Na to przyszli Jego uczniowie i dziwili się, że rozmawiał z kobietą. Jednakże

żaden nie powiedział: "Czego od niej chcesz? - lub: - Czemu z nią rozma

1690 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 4

wiasz?"

J 4,28 Kobieta zaś zostawiła swój dzban i odeszła do miasta. I mówiła tam ludziom: J 4,29 "Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam:

Czyż On nie jest Mesjaszem?"

J 4,30 Wyszli z miasta i szli do Niego.

J 4,31 Tymczasem prosili Go uczniowie, mówiąc: "Rabbi, jedz!" J 4,32 On im rzekł: "Ja mam do jedzenia pokarm, o którym wy nie wiecie". J 4,33 Mówili więc uczniowie jeden do drugiego: "Czyż Mu kto przyniósł coś do

zjedzenia?"

J 4,34 Powiedział im Jezus: "Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie

posłał, i wykonać Jego dzieło.

J 4,35 Czyż nie mówicie: "Jeszcze cztery miesiące, a nadejdą żniwa?" Oto powiadam

wam: Podnieście oczy i popatrzcie na pola, jak bieleją na żniwo. J 4,36 żniwiarz otrzymuje już zapłatę i zbiera plon na życie wieczne, tak iż siewca

cieszy się razem ze żniwiarzem.

J 4,37 Tu bowiem okazuje się prawdziwym powiedzenie: Jeden sieje, a drugi zbiera. J 4,38 Ja was wysłałem żąć to, nad czym wyście się nie natrudzili. Inni się natru

dzili, a w ich trud wyście weszli".

J 4,39 Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu ko

biety świadczącej: "Powiedział mi wszystko, co uczyniłam".

J 4,40 Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich pozostał.

Pozostał tam zatem dwa dni.

J 4,41 I o wiele więcej ich uwierzyło na Jego słowo,

J 4,42 a do tej kobiety mówili: "Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, na

własne bowiem uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie

jest Zbawicielem świata".

J 4,43 Po dwóch dniach wyszedł stamtąd do Galilei.

J 4,44 Jezus wprawdzie sam stwierdził, że prorok nie doznaje czci we własnej oj

czyźnie.

J 4,45 Kiedy jednak przybył do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, ponieważ widzieli

wszystko, co uczynił w Jerozolimie w czasie świąt. I oni bowiem przybyli na

święto.

J 4,46 Następnie przybył powtórnie do Kany Galilejskiej, gdzie przedtem przemienił

wodę w wino. A w Kafarnaum mieszkał pewien urzędnik królewski, którego

syn chorował.

J 4,47 Usłyszawszy, że Jezus przybył z Judei do Galilei, udał się do Niego z prośbą,

aby przyszedł i uzdrowił jego syna: był on bowiem już umierający. J 4,48 Jezus rzekł do niego: "Jeżeli znaków i cudów nie zobaczycie, nie uwierzycie". J 4,49 Powiedział do Niego urzędnik królewski: "Panie, przyjdź, zanim umrze moje

dziecko".

J 4,50 Rzekł do niego Jezus: "Idź, syn twój żyje". Uwierzył człowiek słowu, które

1691 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 5

Jezus powiedział do niego, i szedł z powrotem.

J 4,51 A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn

jego żyje.

J 4,52 Zapytał ich o godzinę, o której mu się polepszyło. Rzekli mu: "Wczoraj około

godziny siódmej opuściła go gorączka".

J 4,53 Poznał więc ojciec, że było to o tej godzinie, o której Jezus rzekł do niego:

"Syn twój żyje". I uwierzył on sam i cała jego rodzina.

J 4,54 Ten już drugi znak uczynił Jezus od chwili przybycia z Judei do Galilei.

Rozdział 5

J 5,01 Potem nastąpiło święto żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy. J 5,02 W Jerozolimie zaś znajduje się sadzawka Owcza, nazwana po hebrajsku Be

tesda, zaopatrzona w pięć krużganków.

J 5,03 Wśród nich leżało mnóstwo chorych: niewidomych, chromych, sparaliżowa

nych, "którzy czekali na poruszenie się wody.

J 5,04 Anioł bowiem zstępował w stosownym czasie i poruszał wodę. A kto pierwszy

wchodził po poruszeniu się wody, doznawał uzdrowienia niezależnie od tego,

na jaką cierpiał chorobę".

J 5,05 Znajdował się tam pewien człowiek, który już od lat trzydziestu ośmiu cier

piał na swoją chorobę.

J 5,06 Gdy Jezus ujrzał go leżącego i poznał, że czeka już długi czas, rzekł do niego:

"Czy chcesz stać się zdrowym?"

J 5,07 Odpowiedział Mu chory: "Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził

do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody. Gdy ja sam już dochodzę, inny

wchodzi przede mną".

J 5,08 Rzekł do niego Jezus: "Wstań, weź swoje łoże i chodź!" J 5,09 Natychmiast wyzdrowiał ów człowiek, wziął swoje łoże i chodził. Jednakże

dnia tego był szabat.

J 5,10 Rzekli więc Żydzi do uzdrowionego: "Dziś jest szabat, nie wolno ci nieść two

jego łoża".

J 5,11 On im odpowiedział: "Ten, który mnie uzdrowił, rzekł do mnie: Weź swoje

łoże i chodź".

J 5,12 Pytali go więc: "Cóż to za człowiek ci powiedział: Weź i chodź?" J 5,13 Lecz uzdrowiony nie wiedział, kim On jest; albowiem Jezus odsunął się od

tłumu, który był w tym miejscu.

J 5,14 Potem Jezus znalazł go w świątyni i rzekł do niego: "Oto wyzdrowiałeś. Nie

grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło".

J 5,15 Człowiek ów odszedł i doniósł Żydom, że to Jezus go uzdrowił.

1692 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 5

J 5,16 I dlatego Żydzi prześladowali Jezusa, że to uczynił w szabat. J 5,17 Lecz Jezus im odpowiedział: "Ojciec mój działa aż do tej chwili i Ja dzia

łam".

J 5,18 Dlatego więc usiłowali Żydzi tym bardziej Go zabić, bo nie tylko nie zacho

wywał szabatu, ale nadto Boga nazywał swoim Ojcem, czyniąc się równym

Bogu.

J 5,19 W odpowiedzi na to Jezus im mówił: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam:

Syn nie mógłby niczego czynić sam od siebie, gdyby nie widział Ojca czynią

cego. Albowiem to samo, co On czyni, podobnie i Syn czyni.

J 5,20 Ojciec bowiem miłuje Syna i ukazuje Mu to wszystko, co On sam czyni, i

jeszcze większe dzieła ukaże Mu, abyście się dziwili.

J 5,21 Albowiem jak Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia, tak również i Syn ożywia

tych, których chce.

J 5,22 Ojciec bowiem nie sądzi nikogo, lecz cały sąd przekazał Synowi, J 5,23 aby wszyscy oddawali cześć Synowi, tak jak oddają cześć Ojcu. Kto nie od

daje czci Synowi, nie oddaje czci Ojcu, który Go posłał.

J 5,24 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto słucha słowa mego i wierzy w

Tego, który Mnie posłał, ma życie wieczne i nie idzie na sąd, lecz ze śmierci

przeszedł do życia.

J 5,25 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że nadchodzi godzina, nawet już jest,

kiedy to umarli usłyszą głos Syna Bożego, i ci, którzy usłyszą, żyć będą. J 5,26 Podobnie jak Ojciec ma życie w sobie, tak również dał Synowi: mieć życie w

sobie samym.

J 5,27 Przekazał Mu władzę wykonywania sądu, ponieważ jest Synem Człowieczym. J 5,28 Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy

spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego:

J 5,29 a ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia; ci, którzy

pełnili złe czyny - na zmartwychwstanie potępienia.

J 5,30 Ja sam z siebie nic czynić nie mogę. Tak, jak słyszę, sądzę, a sąd mój jest

sprawiedliwy; nie szukam bowiem własnej woli, lecz woli Tego, który Mnie

posłał.

J 5,31 Gdybym Ja wydawał świadectwo o sobie samym, sąd mój nie byłby praw

dziwy.

J 5,32 Jest przecież ktoś inny, kto wydaje sąd o Mnie; a wiem, że sąd, który o Mnie

wydaje, jest prawdziwy.

J 5,33 Wysłaliście poselstwo do Jana i on dał świadectwo prawdzie. J 5,34 Ja nie zważam na świadectwo człowieka, ale mówię to, abyście byli zbawieni. J 5,35 On był lampą, co płonie i świeci, wy zaś chcieliście radować się krótki czas

jego światłem.

J 5,36 Ja mam świadectwo większe od Janowego. Są to dzieła, które Ojciec dał Mi

do wykonania; dzieła, które czynię, świadczą o Mnie, że Ojciec Mnie posłał.

1693 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 6

J 5,37 Ojciec, który Mnie posłał, On dał o Mnie świadectwo. Nigdy nie słyszeliście

ani Jego głosu, ani nie widzieliście Jego oblicza;

J 5,38 nie macie także słowa Jego, trwającego w was, bo wyście nie uwierzyli w

Tego, którego On posłał.

J 5,39 Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to

one właśnie dają o Mnie świadectwo.

J 5,40 A przecież nie chcecie przyjść do Mnie, aby mieć życie. J 5,41 Nie odbieram chwały od ludzi,

J 5,42 ale wiem o was, że nie macie w sobie miłości Boga.

J 5,43 Przyszedłem w imieniu Ojca mego, a nie przyjęliście Mnie. Gdyby jednak

przybył kto inny we własnym imieniu, to byście go przyjęli.

J 5,44 Jak możecie uwierzyć, skoro od siebie wzajemnie odbieracie chwałę, a nie

szukacie chwały, która pochodzi od samego Boga?

J 5,45 Nie mniemajcie jednak, że to Ja was oskarżę przed Ojcem. Waszym oskarży

cielem jest Mojżesz, w którym wy pokładacie nadzieję.

J 5,46 Gdybyście jednak uwierzyli Mojżeszowi, to byście i Mnie uwierzyli. O Mnie

bowiem on pisał.

J 5,47 Jeżeli jednak jego pismom nie wierzycie, jakżeż moim słowom będziecie wie

rzyli?"

Rozdział 6

J 6,01 Potem Jezus udał się za Jezioro Galilejskie, czyli Tyberiadzkie. J 6,02 Szedł za Nim wielki tłum, bo widziano znaki, jakie czynił na tych, którzy

chorowali.

J 6,03 Jezus wszedł na wzgórze i usiadł tam ze swoimi uczniami. J 6,04 A zbliżało się święto żydowskie, Pascha.

J 6,05 Kiedy więc Jezus podniósł oczy i ujrzał, że liczne tłumy schodzą do Niego,

rzekł do Filipa: "Skąd kupimy chleba, aby oni się posilili?"

J 6,06 A mówił to wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co miał czynić. J 6,07 Odpowiedział Mu Filip: "Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każ

dy z nich mógł choć trochę otrzymać"".

J 6,08 Jeden z uczniów Jego, Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Niego: J 6,09 "Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz

cóż to jest dla tak wielu?"

J 6,10 Jezus zatem rzekł: "Każcie ludziom usiąść!" A w miejscu tym było wiele

trawy. Usiedli więc mężczyźni, a liczba ich dochodziła do pięciu tysięcy. J 6,11 Jezus więc wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; po

dobnie uczynił z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał.

1694 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 6

J 6,12 A gdy się nasycili, rzekł do uczniów: "Zbierzcie pozostałe ułomki, aby nic nie

zginęło".

J 6,13 Zebrali więc, i ułomkami z pięciu chlebów jęczmiennych, które zostały po

spożywających, napełnili dwanaście koszów.

J 6,14 A kiedy ci ludzie spostrzegli, jaki cud uczynił Jezus, mówili: "Ten prawdziwie

jest prorokiem, który miał przyjść na świat".

J 6,15 Gdy więc Jezus poznał, że mieli przyjść i porwać Go, aby Go obwołać królem,

sam usunął się znów na górę.

J 6,16 O zmierzchu uczniowie Jego zeszli nad jezioro

J 6,17 i wsiadłszy do łodzi przeprawili się przez nie do Kafarnaum. Nastały już

ciemności, a Jezus jeszcze do nich nie przyszedł;

J 6,18 jezioro burzyło się od silnego wiatru.

J 6,19 Gdy upłynęli około dwudziestu pięciu lub trzydziestu stadiów, ujrzeli Jezusa

kroczącego po jeziorze i zbliżającego się do łodzi. I przestraszyli się. J 6,20 On zaś rzekł do nich: "To Ja jestem, nie bójcie się!"

J 6,21 Chcieli Go zabrać do łodzi, ale łódź znalazła się natychmiast przy brzegu, do

którego zdążali.

J 6,22 Nazajutrz lud, stojąc po drugiej stronie jeziora, spostrzegł, że poza jedną

łodzią nie było tam żadnej innej oraz że Jezus nie wsiadł do łodzi razem ze

swymi uczniami, lecz że Jego uczniowie odpłynęli sami.

J 6,23 Tymczasem w pobliże tego miejsca, gdzie spożyto chleb po modlitwie dzięk

czynnej Pana, przypłynęły do Tyberiady inne łodzie.

J 6,24 A kiedy ludzie z tłumu zauważyli, że nie ma tam Jezusa, a także Jego uczniów,

wsiedli do łodzi, przybyli do Kafarnaum i tam szukali Jezusa.

J 6,25 Gdy zaś odnaleźli Go na przeciwległym brzegu, rzekli do Niego: "Rabbi, kie

dy tu przybyłeś?"

J 6,26 W odpowiedzi rzekł im Jezus: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Szu

kacie Mnie nie dlatego, żeście widzieli znaki, ale dlatego, żeście jedli chleb do

sytości.

J 6,27 Troszczcie się nie o ten pokarm, który ginie, ale o ten, który trwa na wieki, a

który da wam Syn Człowieczy; Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg

Ojciec".

J 6,28 Oni zaś rzekli do Niego: "Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Bo

że?"

J 6,29 Jezus odpowiadając rzekł do nich: "Na tym polega dzieło [zamierzone przez]

Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał".

J 6,30 Rzekli do Niego: "Jakiego więc dokonasz znaku, abyśmy go widzieli i Tobie

uwierzyli? Cóż zdziałasz?

J 6,31 Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni, jak napisano: Dał im do jedzenia chleb

z nieba".

J 6,32 Rzekł do nich Jezus: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Nie Mojżesz dał

1695 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 6

wam chleb z nieba, ale dopiero Ojciec mój da wam prawdziwy chleb z nieba. J 6,33 Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba zstępuje i życie daje świa

tu".

J 6,34 Rzekli więc do Niego: "Panie, dawaj nam zawsze tego chleba!" J 6,35 Odpowiedział im Jezus: "Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nie

będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie.

J 6,36 Powiedziałem wam jednak: Widzieliście Mnie, a przecież nie wierzycie. J 6,37 Wszystko, co Mi daje Ojciec, do Mnie przyjdzie, a tego, który do Mnie przy

chodzi, precz nie odrzucę,

J 6,38 ponieważ z nieba zstąpiłem nie po to, aby pełnić swoją wolę, ale wolę Tego,

który Mnie posłał.

J 6,39 Jest wolą Tego, który Mię posłał, abym ze wszystkiego, co Mi dał, niczego

nie stracił, ale żebym to wskrzesił w dniu ostatecznym.

J 6,40 To bowiem jest wolą Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w Niego,

miał życie wieczne. A ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym".

J 6,41 Ale Żydzi szemrali przeciwko Niemu, dlatego że powiedział: "Jam jest chleb,

który z nieba zstąpił".

J 6,42 I mówili: "Czyż to nie jest Jezus, syn Józefa, którego ojca i matkę my znamy?

Jakżeż może On teraz mówić: "Z nieba zstąpiłem"".

J 6,43 Jezus rzekł im w odpowiedzi: "Nie szemrajcie między sobą! J 6,44 Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie

posłał; Ja zaś wskrzeszę go w dniu ostatecznym.

J 6,45 Napisane jest u Proroków: Oni wszyscy będą uczniami Boga. Każdy, kto od

Ojca usłyszał i nauczył się, przyjdzie do Mnie.

J 6,46 Nie znaczy to, aby ktokolwiek widział Ojca; jedynie Ten, który jest od Boga,

widział Ojca.

J 6,47 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto "we Mnie" wierzy, ma życie wiecz

ne.

J 6,48 Jam jest chleb życia.

J 6,49 Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli.

J 6,50 To jest chleb, który z nieba zstępuje: kto go spożywa, nie umrze. J 6,51 Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb,

będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata". J 6,52 Sprzeczali się więc między sobą Żydzi mówiąc: "Jak On może nam dać [swoje]

ciało do spożycia?"

J 6,53 Rzekł do nich Jezus: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie bę

dziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie

będziecie mieli życia w sobie.

J 6,54 Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrze

szę w dniu ostatecznym.

J 6,55 Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym na

1696 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 7

pojem.

J 6,56 Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. J 6,57 Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie

spożywa, będzie żył przeze Mnie.

J 6,58 To jest chleb, który z nieba zstąpił - nie jest on taki jak ten, który jedli wasi

przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki". J 6,59 To powiedział ucząc w synagodze w Kafarnaum.

J 6,60 A spośród Jego uczniów, którzy to usłyszeli, wielu mówiło: "Trudna jest ta

mowa. Któż jej może słuchać?"

J 6,61 Jezus jednak świadom tego, że uczniowie Jego na to szemrali, rzekł do nich:

"To was gorszy?

J 6,62 A gdy ujrzycie Syna Człowieczego, jak będzie wstępował tam, gdzie był

przedtem?

J 6,63 Duch daje życie; ciało na nic się nie przyda. Słowa, które Ja wam powiedzia

łem, są duchem i są życiem.

J 6,64 Lecz pośród was są tacy, którzy nie wierzą". Jezus bowiem na początku wie

dział, którzy to są , co nie wierzą, i kto miał Go wydać.

J 6,65 Rzekł więc: "Oto dlaczego wam powiedziałem: Nikt nie może przyjść do Mnie,

jeżeli mu to nie zostało dane przez Ojca".

J 6,66 Odtąd wielu uczniów Jego się wycofało i już z Nim nie chodziło. J 6,67 Rzekł więc Jezus do Dwunastu: "Czyż i wy chcecie odejść?" J 6,68 Odpowiedział Mu Szymon Piotr: "Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa

życia wiecznego.

J 6,69 A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Świętym Boga". J 6,70 Na to rzekł do nich Jezus: "Czyż nie wybrałem was dwunastu? A jeden z was

jest diabłem".

J 6,71 Mówił zaś o Judaszu, synu Szymona Iskarioty. Ten bowiem - jeden z Dwu

nastu - miał Go wydać.

Rozdział 7

J 7,01 Potem Jezus obchodził Galileę. Nie chciał bowiem chodzić po Judei, bo Żydzi

mieli zamiar Go zabić.

J 7,02 A zbliżało się żydowskie Święto Namiotów.

J 7,03 Rzekli więc Jego bracia do Niego: "Wyjdź stąd i idź do Judei, aby i uczniowie

Twoi ujrzeli czyny, których dokonujesz.

J 7,04 Nikt bowiem nie dokonuje niczego w ukryciu, jeżeli chce się publicznie ujaw

nić. Skoro takich rzeczy dokonujesz, to okaż się światu!"

J 7,05 Bo nawet Jego bracia nie wierzyli w Niego.

1697 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 7

J 7,06 Powiedział więc do nich Jezus: "Dla Mnie stosowny czas jeszcze nie nadszedł,

ale dla was - zawsze jest do rozporządzenia.

J 7,07 Was świat nie może nienawidzić, ale Mnie nienawidzi, bo Ja o nim świadczę,

że złe są jego uczynki.

J 7,08 Wy idźcie na święto; Ja jeszcze nie idę na to święto, bo czas mój jeszcze się

nie wypełnił".

J 7,09 To im powiedział i pozostał w Galilei.

J 7,10 Kiedy zaś bracia Jego udali się na święto, wówczas poszedł i On, jednakże

nie jawnie, lecz skrycie.

J 7,11 Tymczasem Żydzi już Go szukali w czasie święta i mówili: J 7,12 "Gdzie On jest?" Wśród tłumów zaś wiele mówiono o Nim pokątnie. Jedni

mówili: "Jest dobry". Inni zaś mówili: "Nie, przeciwnie - zwodzi tłumy". J 7,13 Nikt jednak nie odzywał się o Nim jawnie z obawy przed Żydami. J 7,14 Tymczasem dopiero w połowie świąt przybył Jezus do Świątyni i nauczał. J 7,15 Żydzi zdumiewali się mówiąc: "W jaki sposób zna On Pisma, skoro się nie

uczył?"

J 7,16 Odpowiedział im Jezus mówiąc: "Moja nauka nie jest moją, lecz Tego, który

Mnie posłał.

J 7,17 Jeśli kto chce pełnić Jego wolę, pozna, czy nauka ta jest od Boga, czy też Ja

mówię od siebie samego.

J 7,18 Kto mówi we własnym imieniu, ten szuka własnej chwały. Kto zaś szuka

chwały Tego, który go posłał, ten godzien jest wiary i nie ma w nim niepra

wości.

J 7,19 Czyż Mojżesz nie dał wam Prawa? A przecież nikt z was nie zachowuje Pra

wa, [bo] czemuż usiłujecie Mnie zabić?"

J 7,20 Tłum odpowiedział : "Jesteś opętany przez złego ducha! Któż usiłuje Cię

zabić?"

J 7,21 W odpowiedzi Jezus rzekł do nich: "Dokonałem tylko jednego czynu, a wszy

scy jesteście zdziwieni.

J 7,22 Oto Mojżesz dał wam obrzezanie - ale nie pochodzi ono od Mojżesza, lecz od

przodków - i wy w szabat obrzezujecie człowieka.

J 7,23 Jeżeli człowiek może przyjmować obrzezanie nawet w szabat, aby nie prze

kroczono Prawa Mojżeszowego, to dlaczego złościcie się na Mnie, że w szabat

uzdrowiłem całego człowieka?

J 7,24 Nie sądźcie z zewnętrznych pozorów, lecz wydajcie wyrok sprawiedliwy". J 7,25 Niektórzy z mieszkańców Jerozolimy mówili: "Czyż to nie jest Ten, którego

usiłują zabić?

J 7,26 A oto jawnie przemawia i nic Mu nie mówią. Czyżby zwierzchnicy naprawdę

się przekonali, że On jest Mesjaszem?

J 7,27 Przecież my wiemy, skąd On pochodzi, natomiast gdy Mesjasz przyjdzie, nikt

nie będzie wiedział, skąd jest".

1698 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 7

J 7,28 A Jezus, ucząc w świątyni, zawołał tymi słowami: "I Mnie znacie, i wiecie,

skąd jestem. Ja jednak nie przyszedłem sam od siebie; lecz prawdziwy jest

Ten, który Mnie posłał, którego wy nie znacie.

J 7,29 Ja Go znam, bo od Niego jestem i On Mnie posłał".

J 7,30 Zamierzali więc Go pojmać, jednakże nikt nie podniósł na Niego ręki, ponie

waż godzina Jego jeszcze nie nadeszła.

J 7,31 Natomiast wielu spośród tłumu uwierzyło w Niego i mówili: "Czyż Mesjasz,

kiedy przyjdzie, uczyni więcej znaków, niż On uczynił?"

J 7,32 Faryzeusze usłyszeli, że tłum tak mówił o Nim w podnieceniu. Kapłani więc

wraz z faryzeuszami wysłali strażników celem pojmania Go.

J 7,33 Ale Jezus rzekł: "Jeszcze krótki czas jestem z wami, a potem pójdę do Tego,

który Mnie posłał.

J 7,34 Będziecie Mnie szukać, a nie znajdziecie, a tam, gdzie Ja będę potem, wy

pójść nie możecie".

J 7,35 Rzekli Żydzi do siebie: "Dokąd to zamierza pójść, że Go nie będziemy mogli

znaleźć? Czyżby miał zamiar udać się do Żydów rozproszonych wśród Gre

ków i uczyć Greków?

J 7,36 Cóż znaczy to Jego powiedzenie: "Będziecie Mnie szukać i nie znajdziecie, a

tam, gdzie Ja będę, wy pójść nie możecie?""

J 7,37 W ostatnim zaś, najbardziej uroczystym dniu święta, Jezus stojąc zawołał

donośnym głosem: "Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie - niech przyj

dzie do Mnie i pije!

J 7,38 Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza". J 7,39 A powiedział to o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący w Niego; Duch

bowiem jeszcze nie był "dany", ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony. J 7,40 A wśród słuchających Go tłumów odezwały się głosy: "Ten prawdziwie jest

prorokiem".

J 7,41 Inni mówili: "To jest Mesjasz". "Ale - mówili drudzy - czyż Mesjasz przyjdzie

z Galilei?

J 7,42 Czyż Pismo nie mówi, że Mesjasz będzie pochodził z potomstwa Dawidowego

i z miasteczka Betlejem?"

J 7,43 I powstało w tłumie rozdwojenie z Jego powodu.

J 7,44 Niektórzy chcieli Go nawet pojmać, lecz nikt nie odważył się podnieść na

Niego ręki.

J 7,45 Wrócili więc strażnicy do arcykapłanów i faryzeuszów, a ci rzekli do nich:

"Czemuście Go nie pojmali?"

J 7,46 Strażnicy odpowiedzieli: "Nigdy jeszcze nikt nie przemawiał tak, jak ten czło

wiek przemawia".

J 7,47 Odpowiedzieli im faryzeusze: "Czyż i wy daliście się zwieść? J 7,48 Czy ktoś ze zwierzchników lub faryzeuszów uwierzył w Niego? J 7,49 A ten tłum, który nie zna Prawa, jest przeklęty".

1699 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 8

J 7,50 Odezwał się do nich jeden spośród nich, Nikodem, ten, który przedtem przy

szedł do Niego:

J 7,51 "Czy Prawo nasze potępia człowieka, zanim go wpierw przesłucha, i zbada,

co czyni?"

J 7,52 Odpowiedzieli mu: "Czy i ty jesteś z Galilei? Zbadaj, zobacz, że żaden prorok

nie powstaje z Galilei".

J 7,53 I rozeszli się - każdy do swego domu.

Rozdział 8

J 8,01 Jezus natomiast udał się na Górę Oliwną,

J 8,02 ale o brzasku zjawił się znów w świątyni. Cały lud schodził się do Niego, a

On usiadłszy nauczał ich.

J 8,03 Wówczas uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili do Niego kobietę któ

rą pochwycono na cudzołóstwie, a postawiwszy ją pośrodku, powiedzieli do

Niego:

J 8,04 "Nauczycielu, tę kobietę dopiero pochwycono na cudzołóstwie. J 8,05 W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A Ty co mówisz?" J 8,06 Mówili to wystawiając Go na próbę, aby mieli o co Go oskarżyć. Lecz Jezus

nachyliwszy się pisał palcem po ziemi.

J 8,07 A kiedy w dalszym ciągu Go pytali, podniósł się i rzekł do nich: "Kto z was

jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień".

J 8,08 I powtórnie nachyliwszy się pisał na ziemi.

J 8,09 Kiedy to usłyszeli, wszyscy jeden po drugim zaczęli odchodzić, poczynając od

starszych, aż do ostatnich. Pozostał tylko Jezus i kobieta, stojąca na środku. J 8,10 Wówczas Jezus podniósłszy się rzekł do niej: "Kobieto, gdzież oni są? Nikt

cię nie potępił?"

J 8,11 A ona odrzekła: "Nikt, Panie!" Rzekł do niej Jezus: "I Ja ciebie nie potępiam.

- Idź, a od tej chwili już nie grzesz!".

J 8,12 A oto znów przemówił do nich Jezus tymi słowami: "Ja jestem światłością

świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał

światło życia".

J 8,13 Rzekli do Niego faryzeusze: "Ty sam o sobie wydajesz świadectwo. Świadec

two Twoje nie jest prawdziwe".

J 8,14 W odpowiedzi rzekł do nich Jezus: "Nawet jeżeli Ja sam o sobie wydaję świa

dectwo, świadectwo moje jest prawdziwe, bo wiem skąd przyszedłem i dokąd

idę. Wy zaś nie wiecie, ani skąd przychodzę, ani dokąd idę.

J 8,15 Wy wydajecie sąd według zasad tylko ludzkich. Ja nie sądzę nikogo. J 8,16 A jeśli nawet będę sądził, to sąd mój jest prawdziwy, ponieważ Ja nie jestem

1700 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 8

sam, lecz Ja i Ten, który Mnie posłał.

J 8,17 Także w waszym Prawie jest napisane, że świadectwo dwóch ludzi jest praw

dziwe.

J 8,18 Oto Ja sam wydaję świadectwo o sobie samym oraz świadczy o Mnie Ojciec,

który Mnie posłał".

J 8,19 Na to powiedzieli Mu: "Gdzie jest Twój Ojciec?" Jezus odpowiedział: "Nie

znacie ani Mnie, ani Ojca mego. Gdybyście Mnie poznali, poznalibyście i Oj

ca mego".

J 8,20 Słowa te wypowiedział przy skarbcu, kiedy uczył w świątyni. Mimo to nikt

Go nie pojmał, gdyż godzina Jego jeszcze nie nadeszła.

J 8,21 A oto znowu innym razem rzekł do nich: "Ja odchodzę, a wy będziecie Mnie

szukać i w grzechu swoim pomrzecie. Tam, gdzie Ja idę, wy pójść nie może

cie".

J 8,22 Rzekli więc do Niego Żydzi: "Czyżby miał sam siebie zabić, skoro powiada:

Tam, gdzie Ja idę, wy pójść nie możecie?"

J 8,23 A On rzekł do nich: "Wy jesteście z niskości, a Ja jestem z wysoka. Wy

jesteście z tego świata, Ja nie jestem z tego świata.

J 8,24 Powiedziałem wam, że pomrzecie w grzechach swoich. Tak, jeżeli nie uwie

rzycie, że JA JESTEM, pomrzecie w grzechach swoich".

J 8,25 Powiedzieli do Niego: "Kimże Ty jesteś?" Odpowiedział im Jezus: "Przede

wszystkim po cóż jeszcze do was mówię?

J 8,26 Wiele mam o was do powiedzenia i do sądzenia. Ale Ten, który Mnie posłał

jest prawdziwy, a Ja mówię wobec świata to, co usłyszałem od Niego". J 8,27 A oni nie pojęli, że im mówił o Ojcu.

J 8,28 Rzekł więc do nich Jezus: "Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy po

znacie, że JA JESTEM i że Ja nic od siebie nie czynię, ale że to mówię, czego

Mnie Ojciec nauczył.

J 8,29 A Ten, który Mnie posłał, jest ze Mną; nie pozostawił Mnie samego, bo Ja

zawsze czynię to, co się Jemu podoba".

J 8,30 Kiedy to mówił, wielu uwierzyło w Niego.

J 8,31 Wtedy powiedział Jezus do Żydów, którzy Mu uwierzyli: "Jeżeli będziesz

trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami

J 8,32 i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli".

J 8,33 Odpowiedzieli Mu: "Jesteśmy potomstwem Abrahama i nigdy nie byliśmy

poddani w niczyją niewolę. Jakżeż Ty możesz mówić: "Wolni będziecie?"" J 8,34 Odpowiedział im Jezus: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Każdy, kto

popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu.

J 8,35 A niewolnik nie przebywa w domu na zawsze, lecz Syn przebywa na zawsze. J 8,36 Jeżeli więc Syn was wyzwoli, wówczas będziecie rzeczywiście wolni. J 8,37 Wiem, że jesteście potomstwem Abrahama, ale wy usiłujecie Mnie zabić, bo

nie przyjmujecie mojej nauki.

1701 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 8

J 8,38 Głoszę to, co widziałem u mego Ojca, wy czynicie to, coście słyszeli od wa

szego ojca".

J 8,39 W odpowiedzi rzekli do Niego: "Ojcem naszym jest Abraham". Rzekł do nich

Jezus: "Gdybyście byli dziećmi Abrahama, to byście pełnili czyny Abraha

ma.

J 8,40 Teraz usiłujecie Mnie zabić, człowieka, który wam powiedział prawdę usły

szaną u Boga. Tego Abraham nie czynił.

J 8,41 Wy pełnicie czyny ojca waszego". Rzekli do Niego: "Myśmy się nie urodzili

z nierządu, jednego mamy Ojca - Boga".

J 8,42 Rzekł do nich Jezus: "Gdyby Bóg był waszym Ojcem, to i Mnie byście miło

wali. Ja bowiem od Boga wyszedłem i przychodzę. Nie wyszedłem od siebie,

lecz On Mnie posłał.

J 8,43 Dlaczego nie rozumiecie mowy mojej? Bo nie możecie słuchać mojej nauki. J 8,44 Wy macie diabła za ojca i chcecie spełniać pożądania waszego ojca. Od po

czątku był on zabójcą i w prawdzie nie wytrwał, bo prawdy w nim nie ma.

Kiedy mówi kłamstwo, od siebie mówi, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa. J 8,45 A ponieważ Ja mówię prawdę, dlatego Mi nie wierzycie. J 8,46 Kto z was udowodni Mi grzech? Jeżeli prawdę mówię, dlaczego Mi nie wie

rzycie?

J 8,47 Kto jest z Boga, słów Bożych słucha. Wy dlatego nie słuchacie, że z Boga

nie jesteście".

J 8,48 Odpowiedzieli Mu Żydzi: "Czyż nie słusznie mówimy, że jesteś Samarytani

nem i jesteś opętany przez złego ducha?"

J 8,49 Jezus odpowiedział: "Ja nie jestem opętany, ale czczę Ojca mego, a wy Mnie

znieważacie.

J 8,50 Ja nie szukam własnej chwały. Jest Ktoś, kto jej szuka i sądzi. J 8,51 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli kto zachowa moją naukę, nie za

zna śmierci na wieki".

J 8,52 Rzekli do Niego Żydzi: "Teraz wiemy, że jesteś opętany. Abraham umarł i

prorocy - a Ty mówisz: Jeśli kto zachowa moją naukę, ten śmierci nie zazna

na wieki.

J 8,53 Czy Ty jesteś większy od ojca naszego Abrahama, który przecież umarł? I

prorocy pomarli. Kim Ty siebie czynisz?"

J 8,54 Odpowiedział Jezus: "Jeżeli Ja sam siebie otaczam chwałą, chwała moja jest

niczym. Ale jest Ojciec mój, który Mnie chwałą otacza, o którym wy mówi

cie: "Jest naszym Bogiem",

J 8,55 ale wy Go nie znacie. Ja Go jednak znam. Gdybym powiedział, że Go nie

znam, byłbym podobnie jak wy - kłamcą. Ale Ja Go znam i słowa Jego za

chowuję.

J 8,56 Abraham, ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień - ujrzał [go]

i ucieszył się".

1702 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 9

J 8,57 Na to rzekli do Niego Żydzi: "Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, a Abrahama

widziałeś?"

J 8,58 Rzekł do nich Jezus: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Zanim Abraham

stał się, JA JESTEM".

J 8,59 Porwali więc kamienie, aby je rzucić na Niego. Jezus jednak ukrył się i wyszedł

ze świątyni.

Rozdział 9

J 9,01 "Jezus" przechodząc obok ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od uro

dzenia.

J 9,02 Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: "Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził nie

widomym - on czy jego rodzice?""

J 9,03 Jezus odpowiedział: "Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale [stało się tak],

aby się na nim objawiły sprawy Boże.

J 9,04 Potrzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nad

chodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać.

J 9,05 Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata". J 9,06 To powiedziawszy splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na

oczy niewidomego,

J 9,07 i rzekł do niego: "Idź, obmyj się w sadzawce Siloam" - co się tłumaczy: Po

słany. On więc odszedł, obmył się i wrócił widząc.

J 9,08 A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: "Czyż to

nie jest ten, który siedzi i żebrze?"

J 9,09 Jedni twierdzili: "Tak, to jest ten", a inni przeczyli: "Nie, jest tylko do tam

tego podobny". On zaś mówił: "To ja jestem".

J 9,10 Mówili więc do niego: "Jakżeż oczy ci się otwarły?"

J 9,11 On odpowiedział: "Człowiek zwany Jezusem uczynił błoto, pomazał moje

oczy i rzekł do mnie: "Idź do sadzawki Siloam i obmyj się". Poszedłem więc,

obmyłem się i przejrzałem".

J 9,12 Rzekli do niego: "Gdzież On jest?" On odrzekł: "Nie wiem". J 9,13 Zaprowadzili więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryze

uszów.

J 9,14 A tego dnia, w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. J 9,15 I znów faryzeusze pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich:

"Położył mi błoto na oczy, obmyłem się i widzę".

J 9,16 Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: "Człowiek ten nie jest od Boga,

bo nie zachowuje szabatu". Inni powiedzieli: "Ale w jaki sposób człowiek

grzeszny może czynić takie znaki?" I powstało wśród nich rozdwojenie.

1703 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 9

J 9,17 Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: "A ty, co o Nim myślisz w związ

ku z tym, że ci otworzył oczy?" Odpowiedział: "To prorok".

J 9,18 Jednakże Żydzi nie wierzyli, że był niewidomy i że przejrzał, tak że aż przy

wołali rodziców tego, który przejrzał,

J 9,19 i wypytywali się ich w słowach: "Czy waszym synem jest ten, o którym twier

dzicie, że się niewidomym urodził? W jaki to sposób teraz widzi?" J 9,20 Rodzice zaś jego tak odpowiedzieli: "Wiemy, że to jest nasz syn i że się uro

dził niewidomym.

J 9,21 Nie wiemy, jak się to stało, że teraz widzi, nie wiemy także, kto mu otworzył

oczy. Zapytajcie jego samego, ma swoje lata, niech mówi za siebie". J 9,22 Tak powiedzieli jego rodzice, gdyż bali się Żydów. Żydzi bowiem już posta

nowili, że gdy ktoś uzna Jezusa za Mesjasza, zostanie wyłączony z synagogi. J 9,23 Oto dlaczego powiedzieli jego rodzice: "Ma swoje lata, jego samego zapytaj

cie!"

J 9,24 Znowu więc przywołali tego człowieka, który był niewidomy, i rzekli do niego:

"Daj chwałę Bogu. My wiemy, że człowiek ten jest grzesznikiem". J 9,25 Na to odpowiedział: "Czy On jest grzesznikiem, tego nie wiem. Jedno wiem:

byłem niewidomy, a teraz widzę".

J 9,26 Rzekli więc do niego: "Cóż ci uczynił? W jaki sposób otworzył ci oczy?" J 9,27 Odpowiedział im: "Już wam powiedziałem, a wyście mnie nie wysłuchali. Po

co znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?" J 9,28 Wówczas go zelżyli i rzekli: "Bądź ty sobie Jego uczniem, my jesteśmy ucznia

mi Mojżesza.

J 9,29 My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza. Co do Niego zaś nie wiemy, skąd

pochodzi".

J 9,30 Na to odpowiedział im ów człowiek: "W tym wszystkim to jest dziwne, że

wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie oczy otworzył.

J 9,31 Wiemy, że Bóg grzeszników nie wysłuchuje, natomiast Bóg wysłuchuje każ

dego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę.

J 9,32 Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy niewidomemu od urodzenia. J 9,33 Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic czynić". J 9,34 Na to dali mu taką odpowiedź: "Cały urodziłeś się w grzechach, a śmiesz nas

pouczać?" I precz go wyrzucili.

J 9,35 Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go rzekł do niego: "Czy

ty wierzysz w Syna Człowieczego?"

J 9,36 On odpowiedział: "A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?" J 9,37 Rzekł do niego Jezus: "Jest Nim Ten, którego widzisz i który mówi do cie

bie".

J 9,38 On zaś odpowiedział: "Wierzę, Panie!" i oddał Mu pokłon. J 9,39 Jezus rzekł: "Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, aby ci, którzy

nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą stali się niewidomymi".

1704 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 10

J 9,40 Usłyszeli to niektórzy faryzeusze, którzy z Nim byli i rzekli do Niego: "Czyż

i my jesteśmy niewidomi?"

J 9,41 Jezus powiedział do nich: "Gdybyście byli niewidomi, nie mielibyście grzechu,

ale ponieważ mówicie: "Widzimy", grzech wasz trwa nadal.

Rozdział 10

J 10,01 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto nie wchodzi do owczarni przez

bramę, ale wdziera się inną drogą, ten jest złodziejem i rozbójnikiem. J 10,02 Kto jednak wchodzi przez bramę, jest pasterzem owiec. J 10,03 Temu otwiera odźwierny, a owce słuchają jego głosu; woła on swoje owce po

imieniu i wyprowadza je.

J 10,04 A kiedy wszystkie wyprowadzi, staje na ich czele, a owce postępują za nim,

ponieważ głos jego znają.

J 10,05 Natomiast za obcym nie pójdą, lecz będą uciekać od niego, bo nie znają głosu

obcych".

J 10,06 Tę przypowieść opowiedział im Jezus, lecz oni nie pojęli znaczenia tego, co

im mówił.

J 10,07 Powtórnie więc powiedział do nich Jezus: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam

wam: Ja jestem bramą owiec.

J 10,08 Wszyscy, którzy przyszli przede Mną, są złodziejami i rozbójnikami, a nie

posłuchały ich owce.

J 10,09 Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony - wejdzie

i wyjdzie, i znajdzie paszę.

J 10,10 Złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem

po to, aby [owce] miały życie i miały je w obfitości.

J 10,11 Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. J 10,12 Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością,

widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i roz

prasza;

J 10,13 "najemnik ucieka" dlatego, że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach. J 10,14 Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, J 10,15 podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Życie moje oddaję za owce. J 10,16 Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić

i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz. J 10,17 Dlatego miłuje Mnie Ojciec, bo Ja życie moje oddaję, aby je [potem] znów

odzyskać.

J 10,18 Nikt Mi go nie zabiera, lecz Ja od siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam

moc je znów odzyskać. Taki nakaz otrzymałem od mojego Ojca".

1705 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 11

J 10,19 I znów nastąpiło rozdwojenie między Żydami z powodu tych słów. J 10,20 Wielu spośród nich mówiło: "On jest opętany przez złego ducha i odchodzi

od zmysłów. Czemu Go słuchacie?"

J 10,21 Inni mówili: "To nie są słowa opętanego. Czyż zły duch może otworzyć oczy

niewidomym?"

J 10,22 Obchodzono wtedy w Jerozolimie uroczystość Poświęcenia świątyni. Było to

w zimie.

J 10,23 Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona. J 10,24 Otoczyli Go Żydzi i mówili do Niego: "Dokąd będziesz nas trzymał w nie

pewności? Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie!"

J 10,25 Rzekł do nich Jezus: "Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Czyny, których

dokonuję w imię mojego Ojca, świadczą o Mnie.

J 10,26 Ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec.

J 10,27 Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną J 10,28 i Ja daję im życie wieczne. Nie zginą one na wieki i nikt nie wyrwie ich z

mojej ręki.

J 10,29 Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich

wyrwać z ręki mego Ojca.

J 10,30 Ja i Ojciec jedno jesteśmy".

J 10,31 I znowu Żydzi porwali kamienie, aby Go ukamienować. J 10,32 Odpowiedział im Jezus: "Ukazałem wam wiele dobrych czynów pochodzących

od Ojca. Za który z tych czynów chcecie Mnie ukamienować?"

J 10,33 Odpowiedzieli Mu Żydzi: "Nie chcemy Cię kamienować za dobry czyn, ale za

bluźnierstwo, za to, że Ty będąc człowiekiem uważasz siebie za Boga". J 10,34 Odpowiedział im Jezus: "Czyż nie napisano w waszym Prawie: Ja rzekłem:

Bogami jesteście?

J 10,35 Jeżeli [Pismo] nazywa bogami tych, do których skierowano słowo Boże - a

Pisma nie można odrzucić

J 10,36 to jakżeż wy o Tym, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, mówicie:

"Bluźnisz", dlatego że powiedziałem: "Jestem Synem Bożym?"

J 10,37 Jeżeli nie dokonuję dzieł mojego Ojca, to Mi nie wierzcie! J 10,38 Jeżeli jednak dokonuję, to choćbyście Mnie nie wierzyli, wierzcie moim dzie

łom, abyście poznali i wiedzieli, że Ojciec jest we Mnie, a Ja w Ojcu". J 10,39 I znowu starali się Go pojmać, ale On uszedł z ich rąk. J 10,40 I powtórnie udał się za Jordan, na miejsce, gdzie Jan poprzednio udzielał

chrztu, i tam przebywał.

J 10,41 Wielu przybyło do Niego, mówiąc, iż Jan wprawdzie nie uczynił żadnego

znaku, ale że wszystko, co Jan o Nim powiedział, było prawdą.

J 10,42 I wielu tam w Niego uwierzyło.

1706 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 11

Rozdział 11

J 11,01 Był pewien chory, Łazarz z Betanii, z miejscowości Marii i jej siostry Marty. J 11,02 Maria zaś była tą, która namaściła Pana olejkiem i włosami swoimi otarła

Jego nogi. Jej to brat Łazarz chorował.

J 11,03 Siostry zatem posłały do Niego wiadomość: "Panie, oto choruje ten, którego

Ty kochasz".

J 11,04 Jezus usłyszawszy to rzekł: "Choroba ta nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale

Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą".

J 11,05 A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza.

J 11,06 Mimo jednak że słyszał o jego chorobie, zatrzymał się przez dwa dni w miej

scu pobytu.

J 11,07 Dopiero potem powiedział do swoich uczniów: "Chodźmy znów do Judei!" J 11,08 Rzekli do Niego uczniowie: "Rabbi, dopiero co Żydzi usiłowali Cię ukamie

nować i znów tam idziesz?"

J 11,09 Jezus im odpowiedział: "Czyż dzień nie liczy dwunastu godzin? Jeżeli ktoś

chodzi za dnia, nie potknie się, ponieważ widzi światło tego świata. J 11,10 Jeżeli jednak ktoś chodzi w nocy, potknie się, ponieważ brak mu światła". J 11,11 To powiedział, a następnie rzekł do nich: "Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął,

lecz idę, aby go obudzić".

J 11,12 Uczniowie rzekli do Niego: "Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje". J 11,13 Jezus jednak mówił o jego śmierci, a im się wydawało, że mówi o zwyczajnym

śnie.

J 11,14 Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: "Łazarz umarł,

J 11,15 ale raduję się, że Mnie tam nie było, ze względu na was, abyście uwierzyli.

Lecz chodźmy do niego!"

J 11,16 Na to Tomasz, zwany Didymos, rzekł do współuczniów: "Chodźmy także i

my, aby razem z Nim umrzeć".

J 11,17 Kiedy Jezus tam przybył, zastał Łazarza już do czterech dni spoczywającego

w grobie.

J 11,18 A Betania była oddalona od Jerozolimy około piętnastu stadiów J 11,19 i wielu Żydów przybyło przedtem do Marty i Marii, aby je pocieszyć po bra

cie.

J 11,20 Kiedy zaś Marta dowiedziała się, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na spotka

nie. Maria zaś siedziała w domu.

J 11,21 Marta rzekła do Jezusa: "Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. J 11,22 Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga". J 11,23 Rzekł do niej Jezus: "Brat twój zmartwychwstanie".

J 11,24 Rzekła Marta do Niego: "Wiem, że zmartwychwstanie w czasie zmartwych

wstania w dniu ostatecznym".

1707 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 11

J 11,25 Rzekł do niej Jezus: "Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie

wierzy, choćby i umarł, żyć będzie.

J 11,26 Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?" J 11,27 Odpowiedziała Mu: "Tak, Panie! Ja mocno wierzę, żeś Ty jest Mesjasz, Syn

Boży, który miał przyjść na świat".

J 11,28 Gdy to powiedziała, odeszła i przywołała po kryjomu swoją siostrę, mówiąc:

"Nauczyciel jest i woła cię".

J 11,29 Skoro zaś tamta to usłyszała, wstała szybko i udała się do Niego. J 11,30 Jezus zaś nie przybył jeszcze do wsi, lecz był wciąż w tym miejscu, gdzie

Marta wyszła Mu na spotkanie.

J 11,31 Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wsta

ła i wyszła, udali się za nią, przekonani, że idzie do grobu, aby tam płakać. J 11,32 A gdy Maria przyszła do miejsca, gdzie był Jezus, ujrzawszy Go upadła Mu

do nóg i rzekła do Niego: "Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł". J 11,33 Gdy więc Jezus ujrzał jak płakała ona i Żydzi, którzy razem z nią przyszli,

wzruszył się w duchu, rozrzewnił i zapytał: "Gdzieście go położyli?" J 11,34 Odpowiedzieli Mu: "Panie, chodź i zobacz!". J 11,35 Jezus zapłakał.

J 11,36 A Żydzi rzekli: "Oto jak go miłował!"

J 11,37 Niektórzy z nich powiedzieli: "Czy Ten, który otworzył oczy niewidomemu,

nie mógł sprawić, by on nie umarł?"

J 11,38 A Jezus ponownie, okazując głębokie wzruszenie, przyszedł do grobu. Była

to pieczara, a na niej spoczywał kamień.

J 11,39 Jezus rzekł: "Usuńcie kamień!" Siostra zmarłego, Marta, rzekła do Niego:

"Panie, już cuchnie. Leży bowiem od czterech dni w grobie".

J 11,40 Jezus rzekł do niej: "Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz

chwałę Bożą?" Usunięto więc kamień.

J 11,41 Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł: "Ojcze, dziękuję Ci, żeś mnie wysłuchał. J 11,42 Ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający

Mnie lud to powiedziałem, aby uwierzyli, żeś Ty Mnie posłał".

J 11,43 To powiedziawszy zawołał donośnym głosem: "Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!" J 11,44 I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce powiązane opaskami, a twarz jego była

zawinięta chustą. Rzekł do nich Jezus: "Rozwiążcie go i pozwólcie mu cho

dzić!".

J 11,45 Wielu więc spośród Żydów przybyłych do Marii ujrzawszy to, czego Jezus

dokonał, uwierzyło w Niego.

J 11,46 Niektórzy z nich udali się do faryzeuszów i donieśli im, co Jezus uczynił. J 11,47 Wobec tego arcykapłani i faryzeusze zwołali Wysoką Radę i rzekli: "Cóż my

robimy wobec tego, że ten człowiek czyni wiele znaków?

J 11,48 Jeżeli Go tak pozostawimy, to wszyscy uwierzą w Niego, i przyjdą Rzymianie,

i zniszczą nasze miejsce święte i nasz naród".

1708 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 12

J 11,49 Wówczas jeden z nich, Kajfasz, który w owym roku był najwyższym kapła

nem, rzekł do nich: "Wy nic nie rozumiecie i nie bierzecie tego pod uwagę, J 11,50 że lepiej jest dla was, gdy jeden człowiek umrze za lud, niż miałby zginąć

cały naród".

J 11,51 Tego jednak nie powiedział sam od siebie, ale jako najwyższy kapłan w owym

roku wypowiedział proroctwo, że Jezus miał umrzeć za naród,

J 11,52 a nie tylko za naród, ale także, by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w

jedno.

J 11,53 Tego więc dnia postanowili Go zabić.

J 11,54 Odtąd Jezus już nie występował wśród Żydów publicznie, tylko odszedł stam

tąd do krainy w pobliżu pustyni, do miasteczka, zwanego Efraim, i tam prze

bywał ze swymi uczniami.

J 11,55 A była blisko Pascha żydowska. Wielu przed Paschą udawało się z tej okolicy

do Jerozolimy, aby się oczyścić.

J 11,56 Oni więc szukali Jezusa i gdy stanęli w świątyni, mówili jeden do drugiego:

"Cóż wam się zdaje? Czyżby nie miał przyjść na święto?"

J 11,57 Arcykapłani zaś i faryzeusze wydali polecenie, aby każdy, ktokolwiek będzie

wiedział o miejscu Jego pobytu, doniósł o tym, aby Go można było pojmać.

Rozdział 12

J 12,01 Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz,

którego Jezus wskrzesił z martwych.

J 12,02 Urządzono tam dla Niego ucztę. Marta posługiwała, a Łazarz był jednym z

zasiadających z Nim przy stole.

J 12,03 Maria zaś wzięła funt szlachetnego i drogocennego olejku nardowego i nama

ściła Jezusowi nogi, a włosami swymi je otarła. A dom napełnił się wonią

olejku.

J 12,04 Na to rzekł Judasz Iskariota, jeden z uczniów Jego, ten, który miał Go wy

dać:

J 12,05 "Czemu to nie sprzedano tego olejku za trzysta denarów i nie rozdano ich

ubogim?"

J 12,06 Powiedział zaś to nie dlatego, jakoby dbał o biednych, ale ponieważ był zło

dziejem, i mając trzos wykradał to, co składano.

J 12,07 Na to Jezus powiedział: "Zostaw ją! Przechowała to, aby [Mnie namaścić] na

dzień mojego pogrzebu.

J 12,08 Bo ubogich zawsze macie u siebie, ale Mnie nie zawsze macie". J 12,09 Wielki tłum Żydów dowiedział się, że tam jest; a przybyli nie tylko ze względu

na Jezusa, ale także by ujrzeć Łazarza, którego wskrzesił z martwych.

1709 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 12

J 12,10 Arcykapłani zatem postanowili stracić również Łazarza, J 12,11 Gdyż wielu z jego powodu odłączyło się od Żydów i uwierzyło w Jezusa. J 12,12 Nazajutrz wielki tłum, który przybył na święto, usłyszawszy, że Jezus przy

bywa do Jerozolimy,

J 12,13 wziął gałązki palmowe i wybiegł Mu naprzeciw. Wołali: Hosanna! Błogosła

wiony, który przychodzi w imię Pańskie oraz "Król izraelski!"

J 12,14 A gdy Jezus znalazł osiołka, dosiadł go, jak jest napisane: J 12,15 Nie bój się, Córo Syjońska! Oto Król twój przychodzi, siedząc na oślęciu. J 12,16 Z początku Jego uczniowie tego nie zrozumieli. Ale gdy Jezus został uwiel

biony, wówczas przypomnieli sobie, że to o Nim było napisane i że tak Mu

uczynili.

J 12,17 Dawał więc świadectwo ten tłum, który był z Nim wówczas, kiedy Łazarza z

grobu wywołał i wskrzesił z martwych.

J 12,18 Dlatego też tłum wyszedł Mu na spotkanie, ponieważ usłyszał, że ten znak

uczynił.

J 12,19 Faryzeusze zaś mówili jeden do drugiego: "Widzicie, że nic nie zyskujecie?

Patrz - świat poszedł za Nim".

J 12,20 A wśród tych, którzy przybyli, aby oddać pokłon [Bogu] w czasie święta, byli

też niektórzy Grecy.

J 12,21 Oni więc przystąpili do Filipa, pochodzącego z Betsaidy Galilejskiej, i prosili

go mówiąc: "Panie, chcemy ujrzeć Jezusa".

J 12,22 Filip poszedł i powiedział Andrzejowi. Z kolei Andrzej i Filip poszli i powie

dzieli Jezusowi.

J 12,23 A Jezus dał im taką odpowiedź: "Nadeszła godzina, aby został uwielbiony

Syn Człowieczy.

J 12,24 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w

ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon

obfity.

J 12,25 Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym

świecie, zachowa je na życie wieczne.

J 12,26 A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie

i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec.

J 12,27 Teraz dusza moja doznała lęku i cóż mam powiedzieć? Ojcze, wybaw Mnie

od tej godziny. Nie, właśnie dlatego przyszedłem na tę godzinę. J 12,28 Ojcze, wsław Twoje imię!". Wtem rozległ się głos z nieba: "Już wsławiłem i

jeszcze wsławię".

J 12,29 Tłum stojący [to] usłyszał i mówił: "Zagrzmiało!" Inni mówili: "Anioł prze

mówił do Niego".

J 12,30 Na to rzekł Jezus: "Głos ten rozległ się nie ze względu na Mnie, ale ze względu

na was.

J 12,31 Teraz odbywa się sąd nad tym światem. Teraz władca tego świata zostanie

1710 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 13

precz wyrzucony.

J 12,32 A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie". J 12,33 To powiedział zaznaczając, jaką śmiercią miał umrzeć. J 12,34 Na to tłum Mu odpowiedział: "Myśmy się dowiedzieli z Prawa, że Mesjasz

ma trwać na wieki. Jakżeż Ty możesz mówić, że potrzeba wywyższyć Syna

Człowieczego? Któż to jest ten Syn Człowieczy?"

J 12,35 Odpowiedział im więc Jezus: "Jeszcze przez krótki czas przebywa wśród was

światłość. Chodźcie, dopóki macie światłość, aby was ciemność nie ogarnęła.

A kto chodzi w ciemności, nie wie, dokąd idzie.

J 12,36 Dopóki światłość macie, wierzcie w światłość, abyście byli synami światłości".

To powiedział Jezus i odszedł, i ukrył się przed nimi.

J 12,37 Chociaż jednak uczynił On przed nimi tak wielkie znaki, nie uwierzyli w

Niego,

J 12,38 aby się spełniło słowo proroka Izajasza, który rzekł: Panie, któż uwierzył

naszemu głosowi? A ramię Pańskie komu zostało objawione?

J 12,39 Dlatego nie mogli uwierzyć, ponieważ znów rzekł Izajasz: J 12,40 Zaślepił ich oczy i twardym uczynił ich serce, żeby nie widzieli oczami oraz

nie poznali sercem i nie nawrócili się, ażebym ich uzdrowił.

J 12,41 Tak powiedział Izajasz, ponieważ ujrzał chwałę Jego i o Nim mówił. J 12,42 Niemniej jednak i spośród przywódców wielu w Niego uwierzyło, ale z obawy

przed faryzeuszami nie przyznawali się, aby ich nie wyłączono z synagogi. J 12,43 Bardziej bowiem umiłowali chwałę ludzką aniżeli chwałę Bożą. J 12,44 Jezus zaś tak wołał: "Ten, kto we Mnie wierzy, wierzy nie we Mnie, lecz w

Tego, który Mnie posłał.

J 12,45 A kto Mnie widzi, widzi Tego, który Mnie posłał.

J 12,46 Ja przyszedłem na świat jako światło, aby każdy, kto we Mnie wierzy, nie

pozostawał w ciemności.

J 12,47 A jeżeli ktoś posłyszy słowa moje, ale ich nie zachowa, to Ja go nie sądzę.

Nie przyszedłem bowiem po to, aby świat sądzić, ale aby świat zbawić. J 12,48 Kto gardzi Mną i nie przyjmuje słów moich, ten ma swego sędziego: słowo,

które powiedziałem, ono to będzie go sądzić w dniu ostatecznym. J 12,49 Nie mówiłem bowiem sam od siebie, ale Ten, który Mnie posłał, Ojciec, On

Mi nakazał, co mam powiedzieć i oznajmić.

J 12,50 A wiem, że przykazanie Jego jest życiem wiecznym. To, co mówię, mówię tak,

jak Mi Ojciec powiedział".

Rozdział 13

J 13,01 Było to przed Świętem Paschy. Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina

1711 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 13

przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca

ich umiłował.

J 13,02 W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty syna Szy

mona, aby Go wydać,

J 13,03 wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do

Boga idzie,

J 13,04 wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło nim się przepa

sał.

J 13,05 Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prze

ścieradłem, którym był przepasany.

J 13,06 Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: "Panie, Ty chcesz mi

umyć nogi?"

J 13,07 Jezus mu odpowiedział: "Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale póź

niej będziesz to wiedział".

J 13,08 Rzekł do Niego Piotr: "Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał". Odpowie

dział mu Jezus: "Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną". J 13,09 Rzekł do Niego Szymon Piotr: "Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i gło

wę!".

J 13,10 Powiedział do niego Jezus: "Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo

cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy".

J 13,11 Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: "Nie wszyscy jesteście

czyści".

J 13,12 A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł

do nich: "Czy rozumiecie, co wam uczyniłem?

J 13,13 Wy Mnie nazywacie "Nauczycielem" i "Panem" i dobrze mówicie, bo nim

jestem.

J 13,14 Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie

nawzajem umywać nogi.

J 13,15 Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyni

łem.

J 13,16 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana

ani wysłannik od tego, który go posłał.

J 13,17 Wiedząc to będziecie błogosławieni, gdy według tego będziecie postępować. J 13,18 Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem; lecz [potrzeba],

aby się wypełniło Pismo: Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie

swoją piętę.

J 13,19 Już teraz, zanim się to stanie, mówię wam, abyście, gdy się stanie, uwierzyli,

że JA JESTEM.

J 13,20 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę,

Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał". J 13,21 To powiedziawszy Jezus doznał głębokiego wzruszenia i tak oświadczył: "Za

1712 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 14

prawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeden z was Mnie zdradzi". J 13,22 Spoglądali uczniowie jeden na drugiego niepewni, o kim mówi. J 13,23 Jeden z uczniów Jego - ten, którego Jezus miłował - spoczywał na Jego piersi. J 13,24 Jemu to dał znak Szymon Piotr i rzekł do niego: "Kto to jest? O kim mówi?" J 13,25 Ten oparł się zaraz na piersi Jezusa i rzekł do Niego: "Panie, kto to jest?" J 13,26 Jezus odparł: "To ten, dla którego umaczam kawałek [chleba], i podam mu".

Umoczywszy więc kawałek [chleba], wziął i podał Judaszowi, synowi Szymo

na Iskarioty

J 13,27 A po spożyciu kawałka [chleba] wszedł w niego szatan. Jezus zaś rzekł do

niego: "Co chcesz czynić, czyń prędzej!".

J 13,28 Nikt jednak z biesiadników nie rozumiał, dlaczego mu to powiedział. J 13,29 Ponieważ Judasz miał pieczę nad trzosem, niektórzy sądzili, że Jezus powie

dział do niego: "Zakup, czego nam potrzeba na święto", albo żeby dał coś

ubogim.

J 13,30 A on po spożyciu kawałka [chleba] zaraz wyszedł. A była noc. J 13,31 Po jego wyjściu rzekł Jezus: "Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą,

a w Nim Bóg został chwałą otoczony.

J 13,32 Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg Go otoczy chwałą w sobie

samym, i to zaraz Go chwałą otoczy.

J 13,33 Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie Mnie szukać, ale - jak to

Żydom powiedziałem, tak i teraz wam mówię - dokąd Ja idę, wy pójść nie

możecie.

J 13,34 Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was

umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie.

J 13,35 Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie

miłowali".

J 13,36 Rzekł do Niego Szymon Piotr: "Panie, dokąd idziesz?" Odpowiedział mu Je

zus: "Dokąd Ja idę, ty teraz za Mną pójść nie możesz, ale później pójdziesz". J 13,37 Powiedział Mu Piotr: "Panie, dlaczego teraz nie mogę pójść za Tobą? Życie

moje oddam za Ciebie".

J 13,38 Odpowiedział Jezus: "Życie swoje oddasz za Mnie? Zaprawdę, zaprawdę,

powiadam ci: Kogut nie zapieje, aż ty trzy razy się Mnie wyprzesz.

Rozdział 14

J 14,01 Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! J 14,02 W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam

powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce.

J 14,03 A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do

1713 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 14

siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.

J 14,04 Znacie drogę, dokąd Ja idę".

J 14,05 Odezwał się do Niego Tomasz: "Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc

możemy znać drogę?"

J 14,06 Odpowiedział mu Jezus: "Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przy

chodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.

J 14,07 Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz już Go znacie

i zobaczyliście".

J 14,08 Rzekł do Niego Filip: "Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy". J 14,09 Odpowiedział mu Jezus: "Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie

poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz:

"Pokaż nam Ojca?"

J 14,10 Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych, które

wam mówię, nie wypowiadam od siebie. Ojciec, który trwa we Mnie, On sam

dokonuje tych dzieł.

J 14,11 Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie - wierzcie

przynajmniej ze względu na same dzieła!

J 14,12 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także do

konywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni,

bo Ja idę do Ojca.

J 14,13 A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był oto

czony chwałą w Synu.

J 14,14 O cokolwiek prosić mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię. J 14,15 Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. J 14,16 Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na

zawsze

J 14,17 Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani

nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie. J 14,18 Nie zostawię was sierotami: Przyjdę do was.

J 14,19 Jeszcze chwila, a świat nie będzie już Mnie oglądał. Ale wy Mnie widzicie,

ponieważ Ja żyję i wy żyć będziecie.

J 14,20 W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w

was.

J 14,21 Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie mi

łuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował

i objawię mu siebie".

J 14,22 Rzekł do Niego Juda, ale nie Iskariota: "Panie, cóż się stało, że nam się masz

objawić, a nie światu?"

J 14,23 W odpowiedzi rzekł do niego Jezus:" Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowy

wał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy

u niego przebywać.

1714 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 15

J 14,24 Kto Mnie nie miłuje, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie,

nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.

J 14,25 To wam powiedziałem przebywając wśród was.

J 14,26 A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was

wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem. J 14,27 Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam

daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka!

J 14,28 Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdyby

ście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy

jest ode Mnie.

J 14,29 A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy

się to stanie.

J 14,30 Już nie będę z wami wiele mówił, nadchodzi bowiem władca tego świata. Nie

ma on jednak nic swego we Mnie.

J 14,31 Ale niech świat się dowie, że Ja miłuję Ojca, i że tak czynię, jak Mi Ojciec

nakazał. Wstańcie, idźmy stąd!

Rozdział 15

J 15,01 Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który [go]

uprawia.

J 15,02 Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, odcina, a każdą, która

przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy.

J 15,03 Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was. J 15,04 Wytrwajcie we Mnie, a Ja [będę trwał] w was. Podobnie jak latorośl nie może

przynosić owocu sama z siebie - o ile nie trwa w winnym krzewie - tak samo

i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie.

J 15,05 Ja jestem krzewem winnym, wy - latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim,

ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić. J 15,06 Ten, kto we Mnie nie trwa, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie.

I zbiera się ją, i wrzuca do ognia, i płonie.

J 15,07 Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poproście, o cokolwiek

chcecie, a to wam się spełni.

J 15,08 Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się

moimi uczniami.

J 15,09 Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości

mojej!

J 15,10 Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mo

jej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości.

1715 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 16

J 15,11 To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była

pełna.

J 15,12 To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was

umiłowałem.

J 15,13 Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół

swoich.

J 15,14 Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. J 15,15 Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwa

łem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem

od Ojca mego.

J 15,16 Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to,

abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał - aby wszystko dał wam

Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje.

J 15,17 To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali.

J 15,18 Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie pierwej znienawidził. J 15,19 Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność. Ale po

nieważ nie jesteście ze świata, bo Ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego

was świat nienawidzi.

J 15,20 Pamiętajcie na słowo, które do was powiedziałem: "Sługa nie jest większy od

swego pana". Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować. Jeżeli

moje słowo zachowali, to i wasze będą zachowywać.

J 15,21 Ale to wszystko wam będą czynić z powodu mego imienia, bo nie znają Tego,

który Mnie posłał.

J 15,22 Gdybym nie przyszedł i nie mówił do nich, nie mieliby grzechu. Teraz jednak

nie mają usprawiedliwienia dla swego grzechu.

J 15,23 Kto Mnie nienawidzi, ten i Ojca mego nienawidzi.

J 15,24 Gdybym nie dokonał wśród nich dzieł, których nikt inny nie dokonał, nie

mieliby grzechu. Teraz jednak widzieli je, a jednak znienawidzili i Mnie, i

Ojca mego.

J 15,25 Ale to się stało, aby się wypełniło słowo napisane w ich Prawie: Nienawidzili

Mnie bez powodu.

J 15,26 Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch

Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie.

J 15,27 Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku.

Rozdział 16

J 16,01 To wam powiedziałem, abyście się nie załamali w wierze. J 16,02 Wyłączą was z synagogi. Owszem, nadchodzi godzina, w której każdy, kto

1716 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 16

was zabije, będzie sądził, że oddaje cześć Bogu.

J 16,03 Będą tak czynić, bo nie poznali ani Ojca, ani Mnie.

J 16,04 Ale powiedziałem wam o tych rzeczach, abyście, gdy nadejdzie ich godzina,

pamiętali o nich, że Ja wam to powiedziałem. Tego jednak nie powiedziałem

wam od początku, ponieważ byłem z wami.

J 16,05 Teraz zaś idę do Tego, który Mnie posłał, a nikt z was nie pyta Mnie: "Dokąd

idziesz?"

J 16,06 Ale ponieważ to wam powiedziałem, smutek napełnił wam serce. J 16,07 Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo

jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę Go

do was.

J 16,08 On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. J 16,09 O grzechu - bo nie wierzą we Mnie;

J 16,10 o sprawiedliwości zaś - bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; J 16,11 wreszcie o sądzie - bo władca tego świata został osądzony. J 16,12 Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz [jeszcze] znieść nie możecie. J 16,13 Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo

nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi

wam rzeczy przyszłe.

J 16,14 On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi. J 16,15 Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie

i wam objawi.

J 16,16 Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie". J 16,17 Wówczas niektórzy z Jego uczniów mówili między sobą: "Co to znaczy, co

nam mówi: "Chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a ujrzycie

Mnie"; oraz: "Idę do Ojca?""

J 16,18 Powiedzieli więc: "Co znaczy ta chwila, o której mówi? Nie rozumiemy tego,

co mówi".

J 16,19 Jezus poznał, że chcieli Go pytać, i rzekł do nich: "Pytacie się jeden drugiego

o to, że powiedziałem: "Chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila,

a ujrzycie Mnie?"

J 16,20 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Wy będziecie płakać i zawodzić, a

świat się będzie weselił. Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz zamieni

się w radość.

J 16,21 Kobieta, gdy rodzi, doznaje smutku, bo przyszła jej godzina. Gdy jednak

urodzi dziecię, już nie pamięta o bólu z powodu radości, że się człowiek

narodził na świat.

J 16,22 Także i wy teraz doznajecie smutku. Znowu jednak was zobaczę, i rozraduje

się serce wasze, a radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać.

J 16,23 W owym zaś dniu o nic Mnie nie będziecie pytać. Zaprawdę, zaprawdę,

powiadam wam: O cokolwiek byście prosili Ojca, da wam w imię moje.

1717 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 17

J 16,24 Do tej pory o nic nie prosiliście w imię moje: Proście, a otrzymacie, aby

radość wasza była pełna.

J 16,25 Mówiłem wam o tych sprawach w przypowieściach. Nadchodzi godzina, kiedy

już nie będę wam mówił w przypowieściach, ale całkiem otwarcie oznajmię

wam o Ojcu.

J 16,26 W owym dniu będziecie prosić w imię moje, i nie mówię, że Ja będę musiał

prosić Ojca za wami.

J 16,27 Albowiem Ojciec sam was miłuje, bo wyście Mnie umiłowali i uwierzyli, że

wyszedłem od Boga.

J 16,28 Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat; znowu opuszczam świat i idę do

Ojca".

J 16,29 Rzekli uczniowie Jego: "Patrz! Teraz mówisz otwarcie i nie opowiadasz żadnej

przypowieści.

J 16,30 Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie trzeba, aby Cię kto pytał. Dlatego

wierzymy, że od Boga wyszedłeś".

J 16,31 Odpowiedział im Jezus: "Teraz wierzycie?

J 16,32 Oto nadchodzi godzina, a nawet już nadeszła, że się rozproszycie - każdy w

swoją stronę, a Mnie zostawicie samego. Ale Ja nie jestem sam, bo Ojciec

jest ze Mną.

J 16,33 To wam powiedziałem, abyście pokój we Mnie mieli. Na świecie doznacie

ucisku, ale miejcie odwagę: Jam zwyciężył świat".

Rozdział 17

J 17,01 To powiedział Jezus, a podniósłszy oczy ku niebu, rzekł: "Ojcze, nadeszła

godzina. Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył

J 17,02 i aby mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem dał

życie wieczne wszystkim tym, których Mu dałeś.

J 17,03 A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz

Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa.

J 17,04 Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które

Mi dałeś do wykonania.

J 17,05 A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie

pierwej, zanim świat powstał.

J 17,06 Objawiłem imię Twoje ludziom, których Mi dałeś ze świata. Twoimi byli i

Ty Mi ich dałeś, a oni zachowali słowo Twoje.

J 17,07 Teraz poznali, że wszystko, cokolwiek Mi dałeś, pochodzi od Ciebie. J 17,08 Słowa bowiem, które Mi powierzyłeś, im przekazałem, a oni je przyjęli i

prawdziwie poznali, że od Ciebie wyszedłem, oraz uwierzyli, żeś Ty Mnie

1718 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 18

posłał.

J 17,09 Ja za nimi proszę, nie proszę za światem, ale za tymi, których Mi dałeś,

ponieważ są Twoimi.

J 17,10 Wszystko bowiem moje jest Twoje, a Twoje jest moje, i w nich zostałem

otoczony chwałą.

J 17,11 Już nie jestem na świecie, ale oni są jeszcze na świecie, a Ja idę do Ciebie.

Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak

My stanowili jedno.

J 17,12 Dopóki z nimi byłem, zachowywałem ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, i

ustrzegłem ich, a nikt z nich nie zginął z wyjątkiem syna zatracenia, aby się

spełniło Pismo

J 17,13 Ale teraz idę do Ciebie i tak mówię, będąc jeszcze na świecie, aby moją radość

mieli w sobie w całej pełni.

J 17,14 Ja im przekazałem Twoje słowo, a świat ich znienawidził za to, że nie są ze

świata, jak i Ja nie jestem ze świata.

J 17,15 Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego. J 17,16 Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata.

J 17,17 Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą.

J 17,18 Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. J 17,19 A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w

prawdzie.

J 17,20 Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć

we Mnie;

J 17,21 aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni

stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał.

J 17,22 I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak

My jedno stanowimy.

J 17,23 Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał,

żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś. J 17,24 Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja

jestem, aby widzieli chwałę moją, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed

założeniem świata.

J 17,25 Ojcze sprawiedliwy! Świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem i oni

poznali, żeś Ty Mnie posłał.

J 17,26 Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie

umiłowałeś, w nich była i Ja w nich".

1719 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 18

Rozdział 18

J 18,01 To powiedziawszy Jezus wyszedł z uczniami swymi za potok Cedron. Był

tam ogród, do którego wszedł On i Jego uczniowie.

J 18,02 Także i Judasz, który Go wydał, znał to miejsce, bo Jezus i uczniowie Jego

często się tam gromadzili.

J 18,03 Judasz, otrzymawszy kohortę oraz strażników od arcykapłanów i faryzeuszów,

przybył tam z latarniami, pochodniami i bronią.

J 18,04 A Jezus wiedząc o wszystkim, co miało na Niego przyjść, wyszedł naprzeciw

i rzekł do nich: "Kogo szukacie?"

J 18,05 Odpowiedzieli Mu: "Jezusa z Nazaretu". Rzekł do nich Jezus: "Ja jestem".

Również i Judasz, który Go wydał, stał między nimi.

J 18,06 Skoro więc rzekł do nich: "Ja jestem", cofnęli się i upadli na ziemię. J 18,07 Powtórnie ich zapytał: "Kogo szukacie?" Oni zaś powiedzieli: "Jezusa z Na

zaretu".

J 18,08 Jezus odrzekł: "Powiedziałem wam, że Ja jestem. Jeżeli więc Mnie szukacie,

pozwólcie tym odejść!"

J 18,09 Stało się tak, aby się wypełniło słowo, które wypowiedział: "Nie utraciłem

żadnego z tych, których Mi dałeś".

J 18,10 Wówczas Szymon Piotr, mając przy sobie miecz, dobył go, uderzył sługę

arcykapłana i odciął mu prawe ucho. A słudze było na imię Malchos. J 18,11 Na to rzekł Jezus do Piotra: "Schowaj miecz do pochwy. Czyż nie mam pić

kielicha, który Mi podał Ojciec?"

J 18,12 Wówczas kohorta oraz trybun razem ze strażnikami żydowskimi pojmali Je

zusa, związali Go

J 18,13 i zaprowadzili najpierw do Annasza. Był on bowiem teściem Kajfasza, który

owego roku pełnił urząd arcykapłański.

J 18,14 Właśnie Kajfasz poradził Żydom, że warto, aby jeden człowiek zginął za

naród.

J 18,15 A szedł za Jezusem Szymon Piotr razem z innym uczniem. Uczeń ten był

znany arcykapłanowi i dlatego wszedł za Jezusem na dziedziniec arcykapła

na,

J 18,16 podczas gdy Piotr zatrzymał się przed bramą na zewnątrz. Wszedł więc ów

drugi uczeń, znany arcykapłanowi, pomówił z odźwierną i wprowadził Piotra

do środka.

J 18,17 A służąca odźwierna rzekła do Piotra: "Czy może i ty jesteś jednym spośród

uczniów tego człowieka?" On odpowiedział: "Nie jestem".

J 18,18 A ponieważ było zimno, strażnicy i słudzy rozpaliwszy ognisko stali przy nim

i grzali się. Wśród nich stał także Piotr i grzał się przy ogniu].

J 18,19 Arcykapłan więc zapytał Jezusa o Jego uczniów i o Jego naukę.

1720 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 18

J 18,20 Jezus mu odpowiedział: "Ja przemawiałem jawnie przed światem. Uczyłem

zawsze w synagodze i w świątyni, gdzie się gromadzą wszyscy Żydzi. Pota

jemnie zaś nie uczyłem niczego.

J 18,21 Dlaczego Mnie pytasz? Zapytaj tych, którzy słyszeli, co im mówiłem. Oto oni

wiedzą, co powiedziałem".

J 18,22 Gdy to powiedział, jeden ze sług obok stojących spoliczkował Jezusa, mówiąc:

"Tak odpowiadasz arcykapłanowi?"

J 18,23 Odrzekł mu Jezus: "Jeżeli źle powiedziałem, udowodnij, co było złego. A

jeżeli dobrze, to dlaczego Mnie bijesz?"

J 18,24 Następnie Annasz wysłał Go związanego do arcykapłana Kajfasza. J 18,25 A Szymon Piotr stał i grzał się [przy ogniu]. Powiedzieli wówczas do niego:

"Czy i ty nie jesteś jednym z Jego uczniów?" On zaprzeczył mówiąc: "Nie

jestem".

J 18,26 Jeden ze sług arcykapłana, krewny tego, któremu Piotr odciął ucho, rzekł:

"Czyż nie ciebie widziałem razem z Nim w ogrodzie?"

J 18,27 Piotr znowu zaprzeczył i natychmiast kogut zapiał.

J 18,28 Od Kajfasza zaprowadzili Jezusa do pretorium. A było to wczesnym rankiem.

Oni sami jednak nie weszli do pretorium, aby się nie skalać, lecz aby móc

spożyć Paschę.

J 18,29 Dlatego Piłat wyszedł do nich na zewnątrz i rzekł: "Jaką skargę wnosicie

przeciwko temu człowiekowi?"

J 18,30 W odpowiedzi rzekli do niego: "Gdyby to nie był złoczyńca, nie wydalibyśmy

Go tobie".

J 18,31 Piłat więc rzekł do nich: "Weźcie Go wy i osądźcie według swojego prawa!"

Odpowiedzieli mu Żydzi: "Nam nie wolno nikogo zabić".

J 18,32 Tak miało się spełnić słowo Jezusa, w którym zapowiedział, jaką śmiercią

miał umrzeć.

J 18,33 Wtedy powtórnie wszedł Piłat do pretorium, a przywoławszy Jezusa rzekł

do Niego: "Czy Ty jesteś Królem Żydowskim?"

J 18,34 Jezus odpowiedział: "Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o

Mnie?"

J 18,35 Piłat odparł: "Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi

Ciebie. Coś uczynił?"

J 18,36 Odpowiedział Jezus: "Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby króle

stwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany

Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd".

J 18,37 Piłat zatem powiedział do Niego: "A więc jesteś królem?" Odpowiedział Je

zus: "Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na

świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha moje

go głosu".

J 18,38 Rzekł do Niego Piłat: "Cóż to jest prawda?" To powiedziawszy wyszedł po

1721 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 19

wtórnie do Żydów i rzekł do nich: "Ja nie znajduję w Nim żadnej winy. J 18,39 Jest zaś u was zwyczaj, że na Paschę uwalniam wam jednego [więźnia]. Czy

zatem chcecie, abym wam uwolnił Króla Żydowskiego?"

J 18,40 Oni zaś powtórnie zawołali: "Nie tego, lecz Barabasza!" A Barabasz był

zbrodniarzem.

Rozdział 19

J 19,01 Wówczas Piłat wziął Jezusa i kazał Go ubiczować.

J 19,02 A żołnierze uplótłszy koronę z cierni, włożyli Mu ją na głowę i okryli Go

płaszczem purpurowym.

J 19,03 Potem podchodzili do Niego i mówili: "Witaj, Królu Żydowski!" I policzko

wali Go.

J 19,04 A Piłat ponownie wyszedł na zewnątrz i przemówił do nich: "Oto wypro

wadzam Go do was na zewnątrz, abyście poznali, że ja nie znajduję w Nim

żadnej winy".

J 19,05 Jezus więc wyszedł na zewnątrz, w koronie cierniowej i płaszczu purpurowym.

Piłat rzekł do nich: "Oto Człowiek".

J 19,06 Gdy Go ujrzeli arcykapłani i słudzy, zawołali: "Ukrzyżuj! Ukrzyżuj!" Rzekł

do nich Piłat: "Weźcie Go i sami ukrzyżujcie! Ja bowiem nie znajduję w Nim

winy".

J 19,07 Odpowiedzieli mu Żydzi: "My mamy Prawo, a według Prawa powinien On

umrzeć, bo sam siebie uczynił Synem Bożym".

J 19,08 Gdy Piłat usłyszał te słowa, uląkł się jeszcze bardziej. J 19,09 Wszedł znów do pretorium i zapytał Jezusa: "Skąd Ty jesteś?" Jezus jednak

nie dał mu odpowiedzi.

J 19,10 Rzekł więc Piłat do Niego: "Nie chcesz mówić ze mną? Czy nie wiesz, że mam

władzę uwolnić Ciebie i mam władzą Ciebie ukrzyżować?"

J 19,11 Jezus odpowiedział: "Nie miałbyś żadnej władzy nade Mną, gdyby ci jej nie

dano z góry. Dlatego większy grzech ma ten, który Mnie wydał tobie". J 19,12 Odtąd Piłat usiłował Go uwolnić. Żydzi jednak zawołali: "Jeżeli Go uwol

nisz, nie jesteś przyjacielem Cezara. Każdy, kto się czyni królem, sprzeciwia

się Cezarowi".

J 19,13 Gdy więc Piłat usłyszał te słowa, wyprowadził Jezusa na zewnątrz i zasiadł

na trybunale, na miejscu zwanym Lithostrotos, po hebrajsku Gabbata. J 19,14 Był to dzień Przygotowania Paschy, około godziny szóstej. I rzekł do Żydów:

"Oto król wasz!"

J 19,15 A oni krzyczeli: "Precz! Precz! Ukrzyżuj Go!" Piłat rzekł do nich: "Czyż króla

waszego mam ukrzyżować?" Odpowiedzieli arcykapłani: "Poza Cezarem nie

1722 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 19

mamy króla".

J 19,16 Wtedy więc wydał Go im, aby Go ukrzyżowano. Zabrali zatem Jezusa. J 19,17 A On sam dźwigając krzyż wyszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, które

po hebrajsku nazywa się Golgota.

J 19,18 Tam Go ukrzyżowano, a z Nim dwóch innych, z jednej i drugiej strony, po

środku zaś Jezusa.

J 19,19 Wypisał też Piłat tytuł winy i kazał go umieścić na krzyżu. A było napisane:

"Jezus Nazarejczyk, Król Żydowski".

J 19,20 Ten napis czytało wielu Żydów, ponieważ miejsce, gdzie ukrzyżowano Jezusa,

było blisko miasta. A było napisane w języku hebrajskim, łacińskim i grec

kim.

J 19,21 Arcykapłani żydowscy mówili do Piłata: "Nie pisz: Król Żydowski, ale że On

powiedział: Jestem Królem Żydowskim".

J 19,22 Odparł Piłat: "Com napisał, napisałem".

J 19,23 Żołnierze zaś, gdy ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szaty i podzielili na cztery

części, dla każdego żołnierza po części; wzięli także tunikę. Tunika zaś nie

była szyta, ale cała tkana od góry do dołu.

J 19,24 Mówili więc między sobą: "Nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy, do

kogo ma należeć". Tak miały się wypełnić słowa Pisma: Podzielili między

siebie szaty, a los rzucili o moją suknię. To właśnie uczynili żołnierze. J 19,25 A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria,

żona Kleofasa, i Maria Magdalena.

J 19,26 Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował,

rzekł do Matki: "Niewiasto, oto syn Twój".

J 19,27 Następnie rzekł do ucznia: "Oto Matka twoja". I od tej godziny uczeń wziął

Ją do siebie.

J 19,28 Potem Jezus świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo,

rzekł: "Pragnę".

J 19,29 Stało tam naczynie pełne octu. Nałożono więc na hizop gąbkę pełną octu i

do ust Mu podano.

J 19,30 A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: "Wykonało się!" I skłoniwszy głowę od

dał ducha.

J 19,31 Ponieważ był to dzień Przygotowania, aby zatem ciała nie pozostawały na

krzyżu w szabat - ów bowiem dzień szabatu był wielkim świętem - Żydzi

prosili Piłata, aby ukrzyżowanym połamano golenie i usunięto ich ciała. J 19,32 Przyszli więc żołnierze i połamali golenie tak pierwszemu, jak i drugiemu,

którzy z Nim byli ukrzyżowani.

J 19,33 Lecz gdy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali Mu goleni, J 19,34 tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła

krew i woda.

J 19,35 Zaświadczył to ten, który widział, a świadectwo jego jest prawdziwe. On wie,

1723 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 20

że mówi prawdę, abyście i wy wierzyli.

J 19,36 Stało się to bowiem, aby się wypełniło Pismo: Kość jego nie będzie złamana. J 19,37 I znowu na innym miejscu mówi Pismo: Będą patrzeć na Tego, którego prze

bili.

J 19,38 Potem Józef z Arymatei, który był uczniem Jezusa, lecz ukrytym z obawy

przed Żydami, poprosił Piłata, aby mógł zabrać ciało Jezusa. A Piłat zezwo

lił. Poszedł więc i zabrał Jego ciało.

J 19,39 Przybył również i Nikodem, ten, który po raz pierwszy przyszedł do Jezusa

w nocy, i przyniósł około stu funtów mieszaniny mirry i aloesu. J 19,40 Zabrali więc ciało Jezusa i obwiązali je w płótna razem z wonnościami, sto

sownie do żydowskiego sposobu grzebania.

J 19,41 A na miejscu, gdzie Go ukrzyżowano, był ogród, w ogrodzie zaś nowy grób,

w którym jeszcze nie złożono nikogo.

J 19,42 Tam to więc, ze względu na żydowski dzień Przygotowania, złożono Jezusa,

bo grób znajdował się w pobliżu.

Rozdział 20

J 20,01 A pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno,

Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. J 20,02 Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego

Jezus kochał, i rzekła do nich: "Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go

położono".

J 20,03 Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu.

J 20,04 Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył

pierwszy do grobu.

J 20,05 A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. J 20,06 Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza

grobu i ujrzał leżące płótna

J 20,07 oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale od

dzielnie zwiniętą na jednym miejscu.

J 20,08 Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do

grobu. Ujrzał i uwierzył.

J 20,09 Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, [które mówi], że On ma powstać

z martwych.

J 20,10 Uczniowie zatem powrócili znowu do siebie.

J 20,11 Maria Magdalena natomiast stała przed grobem płacząc. A kiedy [tak] pła

kała, nachyliła się do grobu

J 20,12 i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa

1724 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 20

jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg.

J 20,13 I rzekli do niej: "Niewiasto, czemu płaczesz?" Odpowiedziała im: "Zabrano

Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono".

J 20,14 Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedzia

ła, że to Jezus.

J 20,15 Rzekł do niej Jezus: "Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?" Ona zaś

sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: "Panie, jeśli ty Go prze

niosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę".

J 20,16 Jezus rzekł do niej: "Mario!" A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po

hebrajsku: "Rabbuni", to znaczy: Nauczycielu!

J 20,17 Rzekł do niej Jezus: "Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do

Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: "Wstępuję do Ojca

mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego"".

J 20,18 Poszła Maria Magdalena oznajmiając uczniom: "Widziałam Pana i to mi

powiedział".

J 20,19 Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie,

gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął

pośrodku i rzekł do nich: "Pokój wam!"

J 20,20 A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie

ujrzawszy Pana.

J 20,21 A Jezus znowu rzekł do nich: "Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja

was posyłam".

J 20,22 Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: "Weźmijcie Ducha Świętego! J 20,23 Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im

zatrzymane".

J 20,24 Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy

przyszedł Jezus.

J 20,25 Inni więc uczniowie mówili do niego: "Widzieliśmy Pana!" Ale on rzekł do

nich: "Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego

w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę". J 20,26 A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz [domu] i To

masz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i

rzekł: "Pokój wam!"

J 20,27 Następnie rzekł do Tomasza: "Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce.

Podnieś rękę i włóż [ją] do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wie

rzącym!"

J 20,28 Tomasz Mu odpowiedział: "Pan mój i Bóg mój!"

J 20,29 Powiedział mu Jezus: "Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogo

sławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli".

J 20,30 I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej książce, uczynił Jezus wo

bec uczniów.

1725 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 21

J 20,31 Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i

abyście wierząc mieli życie w imię Jego.

Rozdział 21

J 21,01 Potem znowu ukazał się Jezus nad Morzem Tyberiadzkim. A ukazał się w

ten sposób:

J 21,02 Byli razem Szymon Piotr, Tomasz, zwany Didymos, Natanael z Kany Gali

lejskiej, synowie Zebedeusza oraz dwaj inni z Jego uczniów.

J 21,03 Szymon Piotr powiedział do nich: "Idę łowić ryby". Odpowiedzieli mu: "Idzie

my i my z tobą". Wyszli więc i wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili. J 21,04 A gdy ranek zaświtał, Jezus stanął na brzegu. Jednakże uczniowie nie wie

dzieli, że to był Jezus.

J 21,05 A Jezus rzekł do nich: "Dzieci, czy macie co na posiłek?" Odpowiedzieli Mu:

"Nie".

J 21,06 On rzekł do nich: "Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie".

Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć. J 21,07 Powiedział więc do Piotra ów uczeń, którego Jezus miłował: "To jest Pan!"

Szymon Piotr usłyszawszy, że to jest Pan, przywdział na siebie wierzchnią

szatę - był bowiem prawie nagi - i rzucił się w morze.

J 21,08 Reszta uczniów dobiła łodzią, ciągnąc za sobą sieć z rybami. Od brzegu bo

wiem nie było daleko - tylko około dwustu łokci.

J 21,09 A kiedy zeszli na ląd, ujrzeli żarzące się na ziemi węgle, a na nich ułożoną

rybę oraz chleb.

J 21,10 Rzekł do nich Jezus: "Przynieście jeszcze ryb, któreście teraz ułowili". J 21,11 Poszedł Szymon Piotr i wyciągnął na brzeg sieć pełną wielkich ryb w liczbie

stu pięćdziesięciu trzech. A pomimo tak wielkiej ilości, sieć się nie rozerwała. J 21,12 Rzekł do nich Jezus: "Chodźcie, posilcie się!" Żaden z uczniów nie odważył

się zadać Mu pytania: "Kto Ty jesteś?" bo wiedzieli, że to jest Pan. J 21,13 A Jezus przyszedł, wziął chleb i podał im - podobnie i rybę. J 21,14 To już trzeci raz, jak Jezus ukazał się uczniom od chwili, gdy zmartwych

wstał.

J 21,15 A gdy spożyli śniadanie, rzekł Jezus do Szymona Piotra: "Szymonie, synu

Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?" Odpowiedział Mu: "Tak, Panie,

Ty wiesz, że Cię kocham". Rzekł do niego: "Paś baranki moje!" J 21,16 I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: "Szymonie, synu Jana, czy mi

łujesz Mnie?" Odparł Mu: "Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham". Rzekł do

niego: "Paś owce moje!".

J 21,17 Powiedział mu po raz trzeci: "Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie?" Za

1726 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 50 - Ewangelia według św. Jana Rozdział 21

smucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: "Czy kochasz Mnie?" I rzekł

do Niego: "Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham". Rzekł do

niego Jezus: "Paś owce moje!

J 21,18 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i

chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a

inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz".

J 21,19 To powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią uwielbi Boga. A wypowiedziaw

szy to rzekł do niego: "Pójdź za Mną!"

J 21,20 Piotr obróciwszy się zobaczył idącego za sobą ucznia, którego miłował Jezus,

a który to w czasie uczty spoczywał na Jego piersi i powiedział: "Panie, kto

jest ten, który Cię zdradzi?"

J 21,21 Gdy więc go Piotr ujrzał, rzekł do Jezusa: "Panie, a co z tym będzie?" J 21,22 Odpowiedział mu Jezus: "Jeżeli chcę, aby pozostał, aż przyjdę, co tobie do

tego? Ty pójdź za Mną!"

J 21,23 Rozeszła się wśród braci wieść, że uczeń ów nie umrze. Ale Jezus nie powie

dział mu, że nie umrze, lecz: "Jeśli Ja chcę, aby pozostał aż przyjdę, co tobie

do tego?"

J 21,24 Ten właśnie uczeń daje świadectwo o tych sprawach i on je opisał. A wiemy,

że świadectwo jego jest prawdziwe.

J 21,25 Jest ponadto wiele innych rzeczy, których Jezus dokonał, a które, gdyby je

szczegółowo opisać, to sądzę, że cały świat nie pomieściłby ksiąg, które by

trzeba napisać.

1727 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51

Dzieje Apostolskie

Rozdział 1

Dz 1,01 Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego na

uczał od początku

Dz 1,02 aż do dnia, w którym udzielił przez Ducha Świętego poleceń Apostołom,

których sobie wybrał, a potem został wzięty do nieba.

Dz 1,03 Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez

czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.

Dz 1,04 A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale ocze

kiwać obietnicy Ojca: "Słyszeliście o niej ode Mnie - [mówił]

Dz 1,05 Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym". Dz 1,06 Zapytywali Go zebrani: "Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izra

ela?"

Dz 1,07 Odpowiedział im: "Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił

swoją władzą,

Dz 1,08 ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi

świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi". Dz 1,09 Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed

oczu.

Dz 1,10 Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystą

pili do nich dwaj mężowie w białych szatach.

Dz 1,11 I rzekli: "Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten

Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstę

pującego do nieba".

Dz 1,12 Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jero

zolimy, w odległości drogi szabatowej.

1728

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 2

Dz 1,13 Przybywszy tam weszli do sali na górze i przebywali w niej: Piotr i Jan,

Jakub i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub, syn Alfeusza,

i Szymon Gorliwy, i Juda, [brat] Jakuba.

Dz 1,14 Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją,

Matką Jezusa, i braćmi Jego.

Dz 1,15 Wtedy Piotr w obecności braci, a zebrało się razem około stu dwudziestu

osób, tak przemówił:

Dz 1,16 "Bracia, musiało wypełnić się słowo Pisma, które Duch Święty zapowiedział

przez usta Dawida o Judaszu. On to wskazał drogę tym, którzy pojmali Je

zusa,

Dz 1,17 bo on zaliczał się do nas i miał udział w naszym posługiwaniu. Dz 1,18 Za pieniądze, niegodziwie zdobyte, nabył ziemię i spadłszy głową na dół, pękł

na pół i wypłynęły wszystkie jego wnętrzności.

Dz 1,19 Rozniosło się to wśród wszystkich mieszkańców Jerozolimy, tak że nazwano

ową rolę w ich języku Hakeldamach, to znaczy: Pole Krwi.

Dz 1,20 Napisano bowiem w Księdze Psalmów: Niech opustoszeje dom jego i niech

nikt w nim nie mieszka! A urząd jego niech inny obejmie!

Dz 1,21 Trzeba więc, aby jeden z tych, którzy towarzyszyli nam przez cały czas, kiedy

Pan Jezus przebywał z nami,

Dz 1,22 począwszy od chrztu Janowego aż do dnia, w którym został wzięty od nas

do nieba, stał się razem z nami świadkiem Jego zmartwychwstania". Dz 1,23 Postawiono dwóch: Józefa, zwanego Barsabą, z przydomkiem Justus, i Ma

cieja.

Dz 1,24 I tak się pomodlili: "Ty, Panie, znasz serca wszystkich, wskaż z tych dwóch

jednego, którego wybrałeś,

Dz 1,25 by zajął miejsce w tym posługiwaniu i w apostolstwie, któremu sprzeniewie

rzył się Judasz, aby pójść swoją drogą".

Dz 1,26 I dali im losy, a los padł na Macieja. I został dołączony do jedenastu aposto

łów.

Rozdział 2

Dz 2,01 Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem

na tym samym miejscu.

Dz 2,02 Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i

napełnił cały dom, w którym przebywali.

Dz 2,03 Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z

nich spoczął jeden.

Dz 2,04 I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi języ

1729 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 2

kami, tak jak im Duch pozwalał mówić.

Dz 2,05 Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod

słońcem.

Dz 2,06 Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał,

jak przemawiali w jego własnym języku.

Dz 2,07 "Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami?" - mówili pełni

zdumienia i podziwu.

Dz 2,08 "Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? Dz 2,09 Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapa

docji, Pontu i Azji,

Dz 2,10 Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i

przybysze z Rzymu,

Dz 2,11 Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie - słyszymy ich głoszących w

naszych językach wielkie dzieła Boże".

Dz 2,12 Zdumiewali się wszyscy i nie wiedzieli, co myśleć: "Co ma znaczyć?" - mówili

jeden do drugiego.

Dz 2,13 "Upili się młodym winem" - drwili inni.

Dz 2,14 Wtedy stanął Piotr razem z Jedenastoma i przemówił do nich donośnym

głosem: "Mężowie Judejczycy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, przyjmijcie

do wiadomości i posłuchajcie uważnie mych słów!

Dz 2,15 Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero trzecia godzina

dnia,

Dz 2,16 ale spełnia się przepowiednia proroka Joela:

Dz 2,17 W ostatnich dniach - mówi Bóg - wyleję Ducha mojego na wszelkie ciało, i

będą prorokowali synowie wasi i córki wasze, młodzieńcy wasi widzenia mieć

będą, a starcy - sny.

Dz 2,18 Nawet na niewolników i niewolnice moje wyleję w owych dniach Ducha mego,

i będą prorokowali.

Dz 2,19 I sprawię dziwy na górze - na niebie, i znaki na dole - na ziemi. Krew i ogień,

i kłęby dymu,

Dz 2,20 słońce zamieni się w ciemności, a księżyc w krew, zanim nadejdzie dzień Pań

ski, wielki i wspaniały.

Dz 2,21 Każdy, kto wzywać będzie imienia Pańskiego, będzie zbawiony. Dz 2,22 Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża,

którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i

znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie, Dz 2,23 tego Męża, który z woli postanowienia i przewidzenia Bożego został wydany,

przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście.

Dz 2,24 Lecz Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci, gdyż niemożliwe było, aby

ona panowała nad Nim, bo Dawid mówił o Nim:

Dz 2,25 Miałem Pana zawsze przed oczami, gdyż stoi po mojej prawicy, abym się nie

1730 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 3

zachwiał.

Dz 2,26 Dlatego ucieszyło się moje serce i rozradował się mój język, także i moje ciało

spoczywać będzie w nadziei,

Dz 2,27 że nie zostawisz duszy mojej w Otchłani ani nie dasz Świętemu Twemu ulec

skażeniu.

Dz 2,28 Dałeś mi poznać drogi życia i napełnisz mnie radością przed obliczem Two

im.

Dz 2,29 Bracia, wolno powiedzieć do was otwarcie, że patriarcha Dawid umarł i został

pochowany w grobie, który znajduje się u nas aż po dzień dzisiejszy. Dz 2,30 Więc jako prorok, który wiedział, że Bóg przysiągł mu uroczyście, iż jego

Potomek zasiądzie na jego tronie,

Dz 2,31 widział przyszłość i przepowiedział zmartwychwstanie Mesjasza, że ani nie

pozostanie w Otchłani, ani ciało Jego nie ulegnie rozkładowi.

Dz 2,32 Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami. Dz 2,33 Wyniesiony na prawicę Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i

zesłał Go,

Dz 2,34 jak to sami widzicie i słyszycie. Bo Dawid nie wstąpił do nieba, a jednak

powiada: Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej,

Dz 2,35 aż położę nieprzyjaciół Twoich podnóżkiem stóp Twoich. Dz 2,36 Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa,

którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem". Dz 2,37 Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca: "Cóż mamy czynić, bracia?"

zapytali Piotra i pozostałych Apostołów.

Dz 2,38 "Nawróćcie się - powiedział do nich Piotr - i niech każdy z was ochrzci się

w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w

darze Ducha Świętego.

Dz 2,39 Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy są

daleko, a których powoła Pan Bóg nasz".

Dz 2,40 W wielu też innych słowach dawał świadectwo i napominał: "Ratujcie się

spośród tego przewrotnego pokolenia!".

Dz 2,41 Ci więc, którzy przyjęli jego naukę, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się owego

dnia około trzech tysięcy dusz.

Dz 2,42 Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modli

twie.

Dz 2,43 Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Dz 2,44 Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Dz 2,45 Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Dz 2,46 Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyj

mowali posiłek z radością i prostotą serca.

Dz 2,47 Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał

im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.

1731 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 3

Rozdział 3

Dz 3,01 Gdy Piotr i Jan wchodzili do świątyni na modlitwę o godzinie dziewiątej, Dz 3,02 wnoszono właśnie pewnego człowieka, chromego od urodzenia. Kładziono go

codziennie przy bramie świątyni, zwanej Piękną, aby wstępujących do świą

tyni, prosił o jałmużnę.

Dz 3,03 Ten zobaczywszy Piotra i Jana, gdy mieli wejść do świątyni, prosił ich o

jałmużnę.

Dz 3,04 Lecz Piotr wraz z Janem przypatrzywszy się mu powiedział: Dz 3,05 "Spójrz na nas!". A on patrzył na nich oczekując od nich jałmużny. Dz 3,06 "Nie mam srebra ani złota - powiedział Piotr - ale co mam, to ci daję: W

imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź!"

Dz 3,07 I ująwszy go za prawą rękę, podniósł go. A on natychmiast odzyskał władzę

w nogach i stopach.

Dz 3,08 Zerwał się i stanął na nogach, i chodził, i wszedł z nimi do świątyni, chodząc,

skacząc i wielbiąc Boga.

Dz 3,09 A cały lud zobaczył go chodzącego i chwalącego Boga. Dz 3,10 I rozpoznawali w nim tego człowieka, który siadał przy Pięknej Bramie świą

tyni, aby żebrać, i ogarnęło ich zdumienie i zachwyt z powodu tego, co go

spotkało.

Dz 3,11 A gdy on trzymał się Piotra i Jana, cały lud zdumiony zbiegł się do nich w

krużganku, który zwano Salomonowym.

Dz 3,12 Na ten widok Piotr przemówił do ludu: "Mężowie izraelscy! Dlaczego dziwi

cie się temu? I dlaczego także patrzycie na nas, jakbyśmy własną mocą lub

pobożnością sprawili, że on chodzi?

Dz 3,13 Bóg naszych ojców, Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, wsławił Sługę swego,

Jezusa, wy jednak wydaliście Go i zaparliście się Go przed Piłatem, gdy po

stanowił Go uwolnić.

Dz 3,14 Zaparliście się Świętego i Sprawiedliwego, a wyprosiliście ułaskawienie dla

zabójcy.

Dz 3,15 Zabiliście Dawcę życia, ale Bóg wskrzesił Go z martwych, czego my jesteśmy

świadkami.

Dz 3,16 I przez wiarę w Jego imię temu człowiekowi, którego widzicie i którego znacie,

imię to przywróciło siły. Wiara [wzbudzona] przez niego dała mu tę pełnię

sił, którą wszyscy widzicie.

Dz 3,17 Lecz teraz wiem, bracia, że działaliście w nieświadomości, tak samo jak

zwierzchnicy wasi.

Dz 3,18 A Bóg w ten sposób spełnił to, co zapowiedział przez usta wszystkich proro

ków, że Jego Mesjasz będzie cierpiał.

Dz 3,19 Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone,

1732 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 4

Dz 3,20 aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Me

sjasza, Jezusa,

Dz 3,21 którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, co

od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków. Dz 3,22 Powiedział przecież Mojżesz: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, Bóg nasz,

spośród braci waszych. Słuchajcie Go we wszystkim, co wam powie. Dz 3,23 A każdy, kto nie posłucha tego Proroka, zostanie usunięty z ludu. Dz 3,24 Zapowiadali te dni także pozostali prorocy, którzy przemawiali od czasów

Samuela i jego następców.

Dz 3,25 Wy jesteście synami proroków i przymierza, które Bóg zawarł z waszymi

ojcami, kiedy rzekł do Abrahama: Błogosławione będą w potomstwie twoim

wszystkie narody ziemi.

Dz 3,26 Dla was w pierwszym rzędzie wskrzesił Bóg Sługę swego i posłał Go, aby

błogosławił każdemu z was w odwracaniu się od grzechów".

Rozdział 4

Dz 4,01 Kiedy przemawiali do ludu, podeszli do nich kapłani i dowódca straży świą

tynnej oraz saduceusze

Dz 4,02 oburzeni, że nauczają lud i głoszą zmartwychwstanie umarłych w Jezusie. Dz 4,03 Zatrzymali ich i oddali pod straż aż do następnego dnia, bo już był wieczór. Dz 4,04 A wielu z tych, którzy słyszeli naukę, uwierzyło. Liczba mężczyzn dosięgała

około pięciu tysięcy.

Dz 4,05 Następnego dnia zebrali się ich przełożeni i starsi, i uczeni w Jerozolimie: Dz 4,06 arcykapłan Annasz, Kajfasz, Jan, Aleksander i ilu ich było z rodu arcyka

płańskiego.

Dz 4,07 Postawili ich w środku i pytali: "Czyją mocą albo w czyim imieniu uczynili

ście to?"

Dz 4,08 Wtedy Piotr napełniony Duchem Świętym powiedział do nich: "Przełożeni

ludu i starsi!

Dz 4,09 Jeżeli przesłuchujecie nas dzisiaj w sprawie dobrodziejstwa, dzięki któremu

chory człowiek uzyskał zdrowie,

Dz 4,10 to niech będzie wiadomo wam wszystkim i całemu ludowi Izraela, że w

imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka - którego ukrzyżowaliście, a którego Bóg

wskrzesił z martwych - że przez Niego ten człowiek stanął przed wami zdro

wy.

Dz 4,11 On jest kamieniem, odrzuconym przez was budujących, tym, który stał się

głowicą węgła.

Dz 4,12 I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem

1733 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 4

żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni".

Dz 4,13 Widząc odwagę Piotra i Jana, a dowiedziawszy się, że są oni ludźmi nieuczo

nymi i prostymi, dziwili się. Rozpoznawali w nich też towarzyszy Jezusa. Dz 4,14 A widząc nadto, że stoi z nimi uzdrowiony człowiek, nie znajdowali odpowie

dzi.

Dz 4,15 Kazali więc im wyjść z sali Rady i naradzili się:

Dz 4,16 "Co mamy zrobić z tymi ludźmi? - mówili jeden do drugiego - bo dokonali

jawnego znaku, oczywistego dla wszystkich mieszkańców Jerozolimy. Prze

cież temu nie możemy zaprzeczyć.

Dz 4,17 Aby jednak nie rozpowszechniało się to wśród ludu, zabrońmy im surowo

przemawiać do kogokolwiek w to imię!".

Dz 4,18 Przywołali ich potem i zakazali im w ogóle przemawiać, i nauczać w imię

Jezusa.

Dz 4,19 Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli: "Rozsądźcie, czy słuszne jest w oczach Bożych

bardziej słuchać was niż Boga?

Dz 4,20 Bo my nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli". Dz 4,21 Oni zaś ponowili groźby, a nie znajdując żadnej podstawy do wymierzenia

im kary, wypuścili ich ze względu na lud, bo wszyscy wielbili Boga z powodu

tego, co się stało.

Dz 4,22 A człowiek, który doznał tego cudownego uzdrowienia, miał ponad czterdzie

ści lat.

Dz 4,23 Uwolnieni przybyli do swoich i opowiedzieli, co do nich mówili arcykapłani i

starsi.

Dz 4,24 Wysłuchawszy tego podnieśli jednomyślnie głos do Boga i mówili: "Wszech

władny Stwórco nieba i ziemi, i morza, i wszystkiego, co w nich istnieje, Dz 4,25 Tyś przez Ducha Świętego powiedział ustami sługi Twego Dawida: Dlaczego

burzą się narody i ludy knują rzeczy próżne?

Dz 4,26 Powstali królowie ziemi i książęta zeszli się razem przeciw Panu i przeciw

Jego Pomazańcowi.

Dz 4,27 Zeszli się bowiem rzeczywiście w tym mieście przeciw świętemu Słudze Twe

mu, Jezusowi, którego namaściłeś, Herod i Poncjusz Piłat z poganami i po

koleniami Izraela,

Dz 4,28 aby uczynić to, co ręka Twoja i myśl zamierzyły.

Dz 4,29 A teraz spójrz, Panie, na ich groźby i daj sługom Twoim głosić słowo Twoje

z całą odwagą,

Dz 4,30 gdy Ty wyciągać będziesz swą rękę, aby uzdrawiać i dokonywać znaków i

cudów przez imię świętego Sługi Twego, Jezusa".

Dz 4,31 Po tej modlitwie zadrżało miejsce, na którym byli zebrani, wszyscy zostali

napełnieni Duchem Świętym i głosili odważnie słowo Boże.

Dz 4,32 Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał

swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne.

1734 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 5

Dz 4,33 Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a

wszyscy oni mieli wielką łaskę.

Dz 4,34 Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzeda

wali je

Dz 4,35 i przynosili pieniądze [uzyskane] ze sprzedaży, i składali je u stóp Apostołów.

Każdemu też rozdzielano według potrzeby.

Dz 4,36 Tak Józef, nazwany przez Apostołów Barnabas, to znaczy "Syn Pocieszenia",

lewita rodem z Cypru,

Dz 4,37 sprzedał ziemię, którą posiadał, a pieniądze przyniósł i złożył u stóp Aposto

łów.

Rozdział 5

Dz 5,01 Ale pewien człowiek, imieniem Ananiasz, z żoną swoją Safirą, sprzedał po

siadłość

Dz 5,02 i za wiedzą żony odłożył sobie część zapłaty, a pewną część przyniósł i złożył

u stóp Apostołów.

Dz 5,03 "Ananiaszu - powiedział Piotr - dlaczego szatan zawładnął twym sercem, że

skłamałeś Duchowi Świętemu i odłożyłeś sobie część zapłaty za ziemię? Dz 5,04 Czy przed sprzedażą nie była twoją własnością, a po sprzedaniu czyż nie

mogłeś rozporządzić tym, coś za nią otrzymał? Jakże mogłeś dopuścić myśl

o takim uczynku? Nie ludziom skłamałeś, lecz Bogu".

Dz 5,05 Słysząc te słowa Ananiasz padł martwy. A wszystkich, którzy tego słuchali,

ogarnął wielki strach.

Dz 5,06 Młodsi mężczyźni wstali, owinęli go, wynieśli i pogrzebali. Dz 5,07 Około trzech godzin później weszła także jego żona, nie wiedząc, co się stało. Dz 5,08 "Powiedz mi - zapytał ją Piotr - czy za tyle sprzedaliście ziemię?" "Tak, za

tyle" - odpowiedziała.

Dz 5,09 A Piotr do niej: "Dlaczego umówiliście się, aby wystawiać na próbę Ducha

Pańskiego? Oto stoją w progu ci, którzy pochowali twego męża. Wyniosą też

ciebie".

Dz 5,10 A ona upadła natychmiast u jego stóp i skonała. Gdy młodzieńcy weszli,

znaleźli ją martwą. Wynieśli ją więc i pochowali obok męża.

Dz 5,11 Strach wielki ogarnął cały Kościół i wszystkich, którzy o tym słyszeli. Dz 5,12 Wiele znaków i cudów działo się przez ręce Apostołów wśród ludu. Trzymali

się wszyscy razem w krużganku Salomona.

Dz 5,13 A z obcych nikt nie miał odwagi dołączyć się do nich, lud zaś ich wychwalał. Dz 5,14 Coraz bardziej też rosła liczba mężczyzn i kobiet, przyjmujących wiarę w

Pana.

1735 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 5

Dz 5,15 Wynoszono też chorych na ulicę i kładziono na łożach i noszach, aby choć

cień przechodzącego Piotra padł na któregoś z nich.

Dz 5,16 Także z miast sąsiednich zbiegało się mnóstwo ludu do Jerozolimy, znosząc

chorych i dręczonych przez duchy nieczyste, a wszyscy doznawali uzdrowie

nia.

Dz 5,17 Wówczas arcykapłan i wszyscy jego zwolennicy, należący do stronnictwa sa

duceuszów, pełni zazdrości

Dz 5,18 zatrzymali Apostołów i wtrącili ich do publicznego więzienia. Dz 5,19 Ale w nocy anioł Pański otworzył bramy więzienia i wyprowadziwszy ich

powiedział:

Dz 5,20 "Idźcie i głoście w świątyni ludowi wszystkie słowa tego życia!". Dz 5,21 Usłyszawszy to weszli o świcie do świątyni i nauczali. Tymczasem arcykapłan

i jego stronnicy zwołali Sanhedryn i całą starszyznę synów Izraela. Posłali

do więzienia, aby ich przyprowadzono.

Dz 5,22 Lecz kiedy słudzy przyszli, nie znaleźli ich w więzieniu. Powrócili więc i oznaj

mili:

Dz 5,23 "Znaleźliśmy więzienie bardzo starannie zamknięte i strażników stojących

przed drzwiami. Po otwarciu jednak nie znaleźliśmy wewnątrz nikogo". Dz 5,24 Kiedy dowódca straży świątynnej i arcykapłani usłyszeli te słowa, nie mogli

pojąć, co się z nimi stało.

Dz 5,25 Wtem nadszedł ktoś i oznajmił im: "Ci ludzie, których wtrąciliście do wię

zienia, znajdują się w świątyni i nauczają lud".

Dz 5,26 Wtedy dowódca straży poszedł ze sługami i przyprowadził ich, ale bez użycia

siły, bo obawiali się ludu, by ich samych nie ukamienował.

Dz 5,27 Przyprowadziwszy ich stawili przed Sanhedrynem, a arcykapłan zapytał: Dz 5,28 "Zakazaliśmy wam surowo, abyście nie nauczali w to imię, a oto napełniliście

Jerozolimę waszą nauką i chcecie ściągnąć na nas krew tego Człowieka?" Dz 5,29 "Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi - odpowiedział Piotr i Apostołowie. Dz 5,30 Bóg naszych ojców wskrzesił Jezusa, którego straciliście, zawiesiwszy na drze

wie.

Dz 5,31 Bóg wywyższył Go na prawicę swoją jako Władcę i Zbawiciela, aby dać Izra

elowi nawrócenie i odpuszczenie grzechów.

Dz 5,32 Dajemy temu świadectwo my właśnie oraz Duch Święty, którego Bóg udzielił

tym, którzy Mu są posłuszni".

Dz 5,33 Gdy to usłyszeli, wpadli w gniew i chcieli ich zabić.

Dz 5,34 Lecz pewien faryzeusz, imieniem Gamaliel, uczony w Prawie i poważany przez

cały lud, kazał na chwilę usunąć Apostołów i zabrał głos w Radzie: Dz 5,35 "Mężowie izraelscy - przemówił do nich - zastanówcie się dobrze, co macie

uczynić z tymi ludźmi.

Dz 5,36 Bo niedawno temu wystąpił Teodas, podając się za kogoś niezwykłego. Przy

łączyło się do niego około czterystu ludzi, został on zabity, a wszyscy jego

1736 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 6

zwolennicy zostali rozproszeni i ślad po nich zaginął.

Dz 5,37 Potem podczas spisu ludności wystąpił Judasz Galilejczyk i pociągnął lud za

sobą. Zginął sam i wszyscy jego zwolennicy zostali rozproszeni.

Dz 5,38 Więc i teraz wam mówię: Odstąpcie od tych ludzi i puśćcie ich! Jeżeli bowiem

od ludzi pochodzi ta myśl czy sprawa, rozpadnie się,

Dz 5,39 a jeżeli rzeczywiście od Boga pochodzi, nie potraficie ich zniszczyć i może się

czasem okazać, że walczycie z Bogiem". Usłuchali go.

Dz 5,40 A przywoławszy Apostołów kazali ich ubiczować i zabronili im przemawiać

w imię Jezusa, a potem zwolnili.

Dz 5,41 A oni odchodzili sprzed Sanhedrynu i cieszyli się, że stali się godni cierpieć

dla imienia [Jezusa].

Dz 5,42 Nie przestawali też co dzień nauczać w świątyni i po domach i głosić Dobrą

Nowinę o Jezusie Chrystusie.

Rozdział 6

Dz 6,01 Wówczas, gdy liczba uczniów wzrastała, zaczęli helleniści szemrać przeciwko

Hebrajczykom, że przy codziennym rozdawaniu jałmużny zaniedbywano ich

wdowy.

Dz 6,02 "Nie jest rzeczą słuszną, abyśmy zaniedbywali słowo Boże, a obsługiwali sto

ły" - powiedziało Dwunastu, zwoławszy wszystkich uczniów.

Dz 6,03 "Upatrzcież zatem, bracia, siedmiu mężów spośród siebie, cieszących się do

brą sławą, pełnych Ducha i mądrości! Im zlecimy to zadanie.

Dz 6,04 My zaś oddamy się wyłącznie modlitwie i posłudze słowa". Dz 6,05 Spodobały się te słowa wszystkim zebranym i wybrali Szczepana, męża pełne

go wiary i Ducha Świętego, Filipa, Prochora, Nikanora, Tymona, Parmenasa

i Mikołaja, prozelitę z Antiochii.

Dz 6,06 Przedstawili ich Apostołom, którzy modląc się włożyli na nich ręce. Dz 6,07 A słowo Boże rozszerzało się, wzrastała też bardzo liczba uczniów w Jerozo

limie, a nawet bardzo wielu kapłanów przyjmowało wiarę.

Dz 6,08 Szczepan pełen łaski i mocy działał cuda i znaki wielkie wśród ludu. Dz 6,09 Niektórzy zaś z synagogi, zwanej [synagogą] Libertynów i Cyrenejczyków, i

Aleksandryjczyków, i tych, którzy pochodzili z Cylicji i z Azji, wystąpili do

rozprawy ze Szczepanem.

Dz 6,10 Nie mogli jednak sprostać mądrości i Duchowi, z którego [natchnienia] prze

mawiał.

Dz 6,11 Podstawili więc ludzi, którzy zeznali: "Słyszeliśmy, jak on mówił bluźnierstwa

przeciwko Mojżeszowi i Bogu".

Dz 6,12 W ten sposób podburzyli lud, starszych i uczonych w Piśmie. Przybiegli,

1737 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 7

porwali go i zaprowadzili przed Sanhedryn.

Dz 6,13 Tam postawili fałszywych świadków, którzy zeznali: "Ten człowiek nie prze

staje mówić przeciwko temu świętemu miejscu i przeciwko Prawu. Dz 6,14 Bo słyszeliśmy, jak mówił, że Jezus Nazarejczyk zburzy to miejsce i pozmienia

zwyczaje, które nam Mojżesz przekazał".

Dz 6,15 A wszyscy, którzy zasiadali w Sanhedrynie, przyglądali się mu uważnie i

zobaczyli twarz jego podobną do oblicza anioła.

Rozdział 7

Dz 7,01 "Czy to prawda?" - zapytał arcykapłan.

Dz 7,02 A on odpowiedział: "Słuchajcie, bracia i ojcowie: Bóg chwały ukazał się ojcu

naszemu, Abrahamowi, gdy żył w Mezopotamii, zanim zamieszkał w Chara

nie.

Dz 7,03 I powiedział do niego: Opuść ziemię swoją i rodzinę swoją, a idź do ziemi,

którą ci wskażę.

Dz 7,04 Wtedy wyszedł z ziemi chaldejskiej i zamieszkał w Charanie. A stąd po śmier

ci ojca przesiedlił go [Bóg] do tego kraju, który wy teraz zamieszkujecie. Dz 7,05 Nie dał mu jednak w posiadanie ani piędzi tej ziemi. Obiecał tylko, że da ją

w posiadanie jemu, a po nim jego potomstwu, chociaż nie miał jeszcze wtedy

syna.

Dz 7,06 Powiedział Bóg tak: Potomkowie twoi będą wygnańcami na obczyźnie i przez

czterysta lat ujarzmią ich jako niewolników, i będą ich krzywdzić. Dz 7,07 Lecz naród, którego będą niewolnikami, Ja sam sądzić będę, - mówi Pan.

Potem wyjdą i będą Mi służyli na tym miejscu.

Dz 7,08 I zawarł z nim przymierze obrzezania. Tak urodził mu się Izaak, którego ob

rzezał dnia ósmego, a Izaakowi - Jakub, a Jakubowi - dwunastu patriarchów. Dz 7,09 Patriarchowie sprzedali Józefa do Egiptu, przez zazdrość, ale Bóg był z nim. Dz 7,10 I uwolnił go od wszystkich ucisków, i dał łaskę i mądrość w oczach faraona,

króla Egiptu. A ten ustanowił go przełożonym nad Egiptem i nad całym

swym domem.

Dz 7,11 Nastał wtedy głód w całym Egipcie i Kanaanie i wielka bieda, i ojcowie nasi

nie mieli co jeść.

Dz 7,12 Gdy Jakub dowiedział się, że w Egipcie jest zboże, wysłał ojców naszych

pierwszy raz,

Dz 7,13 a za drugim razem Józef dał się poznać swoim braciom, a faraon dowiedział

się o jego rodzie.

Dz 7,14 Posłał Józefa po Jakuba i sprowadził ojca swego i całą rodzinę w liczbie

siedemdziesięciu pięciu osób.

1738 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 7

Dz 7,15 Jakub przybył do Egiptu i umarł on sam i nasi ojcowie. Dz 7,16 Przeniesiono ich do Sychem i złożono w grobie, który Abraham kupił za sre

bro od synów Chamora w Sychem.

Dz 7,17 W miarę, jak zbliżał się czas obietnicy, którą Bóg dał Abrahamowi, rozrastał

się lud i rozmnażał w Egipcie,

Dz 7,18 aż doszedł do władzy inny król w Egipcie, który nic nie wiedział o Józefie. Dz 7,19 Działał on podstępnie przeciwko naszemu narodowi i przymuszał ojców na

szych do wyrzucania niemowląt, aby nie zostawały przy życiu.

Dz 7,20 Wówczas właśnie narodził się Mojżesz. Był on miły Bogu. Przez trzy miesiące

karmiono go w domu ojca.

Dz 7,21 A gdy go wyrzucono, zabrała go córka faraona i przybrała go sobie za syna. Dz 7,22 Mojżesza wykształcono we wszystkich naukach egipskich, i potężny był w

słowie i czynie.

Dz 7,23 Gdy skończył lat czterdzieści, przyszło mu na myśl odwiedzić swych braci,

synów Izraela.

Dz 7,24 I zobaczył jednego, któremu wyrządzono krzywdę. Stanął w jego obronie i

zabiwszy Egipcjanina pomścił skrzywdzonego.

Dz 7,25 Sądził, że bracia jego zrozumieją iż Bóg przez jego ręce daje im wybawienie,

lecz oni nie zrozumieli.

Dz 7,26 Następnego dnia zjawił się wśród nich, kiedy bili się między sobą, i usiłował

ich pogodzić. "Ludzie, braćmi jesteście - zawołał - czemuż krzywdzicie jeden

drugiego?"

Dz 7,27 Ten jednak, który krzywdził bliźniego, odepchnął go. "Któż ciebie ustanowił

panem i sędzią nad nami? - zawołał

Dz 7,28 czy chcesz mnie zabić, tak jak wczoraj zabiłeś Egipcjanina?" Dz 7,29 Na te słowa Mojżesz uciekł i żył jako cudzoziemiec w ziemi Madian, gdzie

urodziło mu się dwóch synów.

Dz 7,30 Po czterdziestu latach ukazał mu się na pustyni góry Synaj anioł Pański w

płomieniu ognistego krzaka.

Dz 7,31 Zobaczywszy [go] Mojżesz podziwiał ten widok, lecz kiedy podszedł bliżej,

aby się przyjrzeć, rozległ się głos Pana:

Dz 7,32 "Jam jest Bóg twoich przodków, Bóg Abrahama i Izaaka, i Jakuba". Przeraził

się Mojżesz i nie śmiał patrzeć.

Dz 7,33 "Zdejm sandały z nóg - powiedział do niego Pan - bo miejsce, na którym

stoisz, jest ziemią świętą.

Dz 7,34 Długo patrzyłem na ucisk ludu mego w Egipcie i wysłuchałem jego wes

tchnień, i zstąpiłem, aby ich wyzwolić. Przyjdź, poślę cię teraz do Egiptu". Dz 7,35 Tego właśnie Mojżesza, którego zaparli się mówiąc: "Któż ciebie ustanowił

panem i sędzią?" - tego właśnie Bóg wysłał jako wodza i wybawcę pod opieką

anioła, który się mu ukazał w krzaku.

Dz 7,36 On wyprowadził ich, czyniąc znaki i cuda w ziemi egipskiej nad Morzem

1739 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 7

Czerwonym i na pustyni przez lat czterdzieści.

Dz 7,37 Ten właśnie Mojżesz powiedział do potomków Izraela: "Proroka jak ja wzbu

dzi wam Bóg spośród braci waszych".

Dz 7,38 On to w społeczności na pustyni pośredniczył między aniołem, który mówił

do niego na górze Synaj, a naszymi ojcami. On otrzymał słowa życia, ażeby

wam je przekazać.

Dz 7,39 Nie chcieli go słuchać nasi ojcowie, ale odepchnęli go i zwrócili serca ku Egip

towi.

Dz 7,40 "Zrób nam bogów - powiedzieli do Aarona - którzy będą szli przed nami,

bo nie wiemy, co się stało z tym Mojżeszem, który wyprowadził nas z ziemi

egipskiej".

Dz 7,41 Wówczas to zrobili sobie cielca i złożyli ofiarę bałwanowi, i cieszyli się dziełem

swoich rąk.

Dz 7,42 Ale Bóg odwrócił się od nich i dozwolił, że czcili wojsko niebieskie, jak napi

sano w księdze proroków: Czy składaliście Mi ofiary i dary na pustyni przez

lat czterdzieści, domu Izraela?

Dz 7,43 Obnosiliście raczej namiot Molocha i gwiazdę bożka Remfana, wyobrażenia,

które zrobiliście, aby im cześć oddawać. Przesiedlę was za to poza Babilon. Dz 7,44 Nasi ojcowie mieli na pustyni Namiot Świadectwa. Ten bowiem, który roz

mawiał z Mojżeszem, rozkazał zbudować go według wzoru, który [Mojżesz]

ujrzał.

Dz 7,45 Przyjęli go nasi ojcowie i pod wodzą Jozuego wnieśli do ziemi pogan, których

Bóg wypędził przed ojcami naszymi, aż do czasów Dawida.

Dz 7,46 On znalazł łaskę przed Panem i prosił, aby mógł wznieść przybytek dla Boga

Jakuba.

Dz 7,47 Ale dopiero Salomon wybudował Mu dom.

Dz 7,48 Najwyższy jednak nie mieszka w dziełach rąk ludzkich, jak mówi Prorok: Dz 7,49 Niebo jest moją stolicą, a ziemia podnóżkiem stóp moich. Jakiż dom zbudu

jecie Mi, mówi Pan, albo gdzież miejsce odpoczynku mego?

Dz 7,50 Czyż tego wszystkiego nie stworzyła moja ręka?

Dz 7,51 Twardego karku i opornych serc i uszu! Wy zawsze sprzeciwiacie się Duchowi

Świętemu. Jak ojcowie wasi, tak i wy.

Dz 7,52 Któregoż z proroków nie prześladowali wasi ojcowie? Pozabijali nawet tych,

którzy przepowiadali przyjście Sprawiedliwego. A wyście zdradzili Go teraz

i zamordowali.

Dz 7,53 Wy, którzy otrzymaliście Prawo za pośrednictwem aniołów, lecz nie prze

strzegaliście go".

Dz 7,54 Gdy to usłyszeli, zawrzały gniewem ich serca i zgrzytali zębami na niego. Dz 7,55 A on pełen Ducha Świętego patrzył w niebo i ujrzał chwałę Bożą i Jezusa,

stojącego po prawicy Boga.

Dz 7,56 I rzekł: "Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy

1740 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 8

Boga".

Dz 7,57 A oni podnieśli wielki krzyk, zatkali sobie uszy i rzucili się na niego wszyscy

razem.

Dz 7,58 Wyrzucili go poza miasto i kamienowali, a świadkowie złożyli swe szaty u

stóp młodzieńca, zwanego Szawłem.

Dz 7,59 Tak kamienowali Szczepana, który modlił się: "Panie Jezu, przyjmij ducha

mego!"

Dz 7,60 A gdy osunął się na kolana, zawołał głośno: "Panie, nie poczytaj im tego

grzechu!" Po tych słowach skonał.

Rozdział 8

Dz 8,01 Szaweł zaś zgadzał się na zabicie go. Wybuchło wówczas wielkie prześladowa

nie w Kościele jerozolimskim. Wszyscy, z wyjątkiem Apostołów, rozproszyli

się po okolicach Judei i Samarii.

Dz 8,02 Szczepana zaś pochowali ludzie pobożni z wielkim żalem. Dz 8,03 A Szaweł niszczył Kościół, wchodząc do domów porywał mężczyzn i kobiety,

i wtrącał do więzienia.

Dz 8,04 Ci, którzy się rozproszyli, głosili w drodze słowo.

Dz 8,05 Filip przybył do miasta Samarii i głosił im Chrystusa. Dz 8,06 Tłumy słuchały z uwagą i skupieniem słów Filipa, ponieważ widziały znaki,

które czynił.

Dz 8,07 Z wielu bowiem opętanych wychodziły z donośnym krzykiem duchy nieczyste,

wielu też sparaliżowanych i chromych zostało uzdrowionych.

Dz 8,08 Wielka radość zapanowała w tym mieście.

Dz 8,09 Pewien człowiek, imieniem Szymon, który dawniej zajmował się czarną ma

gią, wprawiał w zdumienie lud Samarii i twierdził, że jest kimś niezwykłym. Dz 8,10 Poważali go wszyscy od najmniejszego do największego: "Ten jest wielką mo

cą Bożą" - mówili.

Dz 8,11 A liczyli się z nim dlatego, że już od dość długiego czasu wprawiał ich w

podziw swoimi magicznymi sztukami.

Dz 8,12 Lecz kiedy uwierzyli Filipowi, który nauczał o królestwie Bożym oraz o imie

niu Jezusa Chrystusa, zarówno mężczyźni, jak i kobiety przyjmowali chrzest. Dz 8,13 Uwierzył również sam Szymon, a kiedy przyjął chrzest, towarzyszył wszędzie

Filipowi i zdumiewał się bardzo na widok dokonywanych cudów i znaków. Dz 8,14 Kiedy Apostołowie w Jerozolimie dowiedzieli się, że Samaria przyjęła słowo

Boże, wysłali do niej Piotra i Jana,

Dz 8,15 którzy przyszli i modlili się za nich, aby mogli otrzymać Ducha Świętego. Dz 8,16 Bo na żadnego z nich jeszcze nie zstąpił. Byli jedynie ochrzczeni w imię Pana

1741 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 8

Jezusa.

Dz 8,17 Wtedy więc wkładali [Apostołowie] na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha

Świętego.

Dz 8,18 Kiedy Szymon ujrzał, że Apostołowie przez wkładanie rąk udzielali Ducha

Świętego, przyniósł im pieniądze.

Dz 8,19 "Dajcie i mnie tę władzę - powiedział - aby każdy, na kogo włożę ręce, otrzy

mał Ducha Świętego".

Dz 8,20 "Niech pieniądze twoje przepadną razem z tobą - odpowiedział mu Piotr

gdyż sądziłeś, że dar Boży można nabyć za pieniądze.

Dz 8,21 Nie masz żadnego udziału w tym dziele, bo serce twoje nie jest prawe wobec

Boga.

Dz 8,22 Odwróć się więc od swego grzechu i proś Pana, a może ci odpuści twój za

miar.

Dz 8,23 Bo widzę, że jesteś żółcią gorzką i wiązką nieprawości". Dz 8,24 A Szymon odpowiedział: "Módlcie się za mną do Pana, aby nie spotkało mnie

nic z tego, coście powiedzieli".

Dz 8,25 Kiedy dali świadectwo i opowiedzieli słowo Pana, udali się w drogę powrotną

do Jerozolimy i głosili Ewangelię w wielu wioskach samarytańskich. Dz 8,26 "Wstań i idź około południa na drogę, która prowadzi z Jerozolimy do Gazy:

jest ona pusta" - powiedział anioł Pański do Filipa.

Dz 8,27 A on poszedł. Właśnie wtedy przybył do Jerozolimy oddać pokłon Bogu

Etiop, dworski urzędnik królowej etiopskiej, Kandaki, zarządzający całym

jej skarbcem,

Dz 8,28 i wracał, czytając w swoim wozie proroka Izajasza.

Dz 8,29 "Podejdź i przyłącz się do tego wozu!" - powiedział Duch do Filipa. Dz 8,30 Gdy Filip podbiegł, usłyszał, że tamten czyta proroka Izajasza: "Czy rozu

miesz, co czytasz?" - zapytał.

Dz 8,31 A tamten odpowiedział: "Jakżeż mogę [rozumieć], jeśli mi nikt nie wyjaśni?"

I zaprosił Filipa, aby wsiadł i spoczął przy nim.

Dz 8,32 A czytał ten urywek Pisma: Prowadzą Go jak owcę na rzeź, i jak baranek,

który milczy, gdy go strzygą, tak On nie otwiera ust swoich.

Dz 8,33 W Jego uniżeniu odmówiono Mu słuszności. Któż zdoła opisać ród Jego? Bo

Jego życie zabiorą z ziemi.

Dz 8,34 "Proszę cię, o kim to Prorok mówi, o sobie czy o kimś innym?" - zapytał

Filipa dworzanin.

Dz 8,35 A Filip wychodząc z tego [tekstu] Pisma opowiedział mu Dobrą Nowinę o

Jezusie.

Dz 8,36 W czasie podróży przybyli nad jakąś wodę: "Oto woda - powiedział dworza

nin - cóż przeszkadza, abym został ochrzczony?" (

Dz 8,37)

Dz 8,38 I kazał zatrzymać wóz, i obaj, Filip i dworzanin, zeszli do wody. I ochrzcił

1742 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 9

go.

Dz 8,39 A kiedy wyszli z wody, Duch Pański porwał Filipa i dworzanin już nigdy go

nie widział. Jechał zaś z radością swoją drogą.

Dz 8,40 A Filip znalazł się w Azocie i głosił Ewangelię od miasta do miasta, aż dotarł

do Cezarei.

Rozdział 9

Dz 9,01 Szaweł ciągle jeszcze siał grozę i dyszał żądzą zabijania uczniów Pańskich.

Udał się do arcykapłana

Dz 9,02 i poprosił go o listy do synagog w Damaszku, aby mógł uwięzić i przyprowa

dzić do Jerozolimy mężczyzn i kobiety, zwolenników tej drogi, jeśliby jakichś

znalazł.

Dz 9,03 Gdy zbliżał się już w swojej podróży do Damaszku, olśniła go nagle światłość

z nieba.

Dz 9,04 A gdy upadł na ziemię, usłyszał głos, który mówił: "Szawle, Szawle, dlaczego

Mnie prześladujesz?"

Dz 9,05 "Kto jesteś, Panie?" - powiedział. A On: "Ja jestem Jezus, którego ty prze

śladujesz.

Dz 9,06 Wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić". Dz 9,07 Ludzie, którzy mu towarzyszyli w drodze, oniemieli ze zdumienia, słyszeli

bowiem głos, lecz nie widzieli nikogo.

Dz 9,08 Szaweł podniósł się z ziemi, a kiedy otworzył oczy, nic nie widział. Wprowa

dzili go więc do Damaszku, trzymając za ręce.

Dz 9,09 Przez trzy dni nic nie widział i ani nie jadł, ani nie pił. Dz 9,10 W Damaszku znajdował się pewien uczeń, imieniem Ananiasz. "Ananiaszu!"

- przemówił do niego Pan w widzeniu. A on odrzekł: "Jestem, Panie!" Dz 9,11 A Pan do niego: "Idź na ulicę Prostą i zapytaj w domu Judy o Szawła z

Tarsu, bo właśnie się modli".

Dz 9,12 (I ujrzał w widzeniu, jak człowiek imieniem Ananiasz wszedł i położył na

nim ręce, aby przejrzał).

Dz 9,13 "Panie - odpowiedział Ananiasz - słyszałem z wielu stron, jak dużo złego

wyrządził ten człowiek świętym Twoim w Jerozolimie.

Dz 9,14 I ma on także władzę od arcykapłanów więzić tutaj wszystkich, którzy wzy

wają Twego imienia".

Dz 9,15 "Idź - odpowiedział mu Pan - bo wybrałem sobie tego człowieka za narzędzie.

On zaniesie imię moje do pogan i królów, i do synów Izraela.

Dz 9,16 I pokażę mu, jak wiele będzie musiał wycierpieć dla mego imienia". Dz 9,17 Wtedy Ananiasz poszedł. Wszedł do domu, położył na nim ręce i powiedział:

1743 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 9

"Szawle, bracie, Pan Jezus, który ukazał ci się na drodze, którą szedłeś, przy

słał mnie, abyś przejrzał i został napełniony Duchem Świętym". Dz 9,18 Natychmiast jakby łuski spadły z jego oczu i odzyskał wzrok, i został ochrzczo

ny.

Dz 9,19 A gdy go nakarmiono, odzyskał siły.

Dz 9,20 Jakiś czas spędził z uczniami w Damaszku i zaraz zaczął głosić w synagogach,

że Jezus jest Synem Bożym.

Dz 9,21 Wszyscy, którzy go słyszeli, mówili zdumieni: "Czy to nie ten sam, który w

Jerozolimie prześladował wyznawców tego imienia i po to tu przybył, aby ich

uwięzić i zaprowadzić do arcykapłana?"

Dz 9,22 A Szaweł występował coraz odważniej, dowodząc, że Ten jest Mesjaszem, i

szerzył zamieszanie wśród Żydów mieszkających w Damaszku.

Dz 9,23 Po upływie dłuższego czasu Żydzi postanowili go zgładzić. Dz 9,24 Szaweł dowiedział się o ich zamiarach. A strzegli bram we dnie i w nocy, aby

go zgładzić.

Dz 9,25 Uczniowie więc spuścili go nocą w koszu na sznurze przez mur i wyprawili. Dz 9,26 Kiedy przybył do Jerozolimy, próbował przyłączyć się do uczniów, lecz wszy

scy bali się go, nie wierząc, że jest uczniem.

Dz 9,27 Dopiero Barnaba przygarnął go i zaprowadził do Apostołów, i opowiedział

im, jak w drodze [Szaweł] ujrzał Pana, który przemówił do niego, i z jaką

siłą przekonania przemawiał w Damaszku w imię Jezusa.

Dz 9,28 Dzięki temu przebywał z nimi w Jerozolimie.

Dz 9,29 Przemawiał też i rozprawiał z hellenistami, którzy usiłowali go zgładzić. Dz 9,30 Bracia jednak dowiedzieli się o tym, odprowadzili go do Cezarei i wysłali do

Tarsu.

Dz 9,31 A Kościół cieszył się pokojem w całej Judei, Galilei i Samarii. Rozwijał się i

żył bogobojnie, i napełniał się pociechą Ducha Świętego.

Dz 9,32 Kiedy Piotr odwiedzał wszystkich, przyszedł też do świętych, którzy miesz

kali w Liddzie.

Dz 9,33 Znalazł tam pewnego człowieka imieniem Eneasz, który był sparaliżowany i

od ośmiu lat leżał w łóżku.

Dz 9,34 "Eneaszu - powiedział do niego Piotr - Jezus Chrystus cię uzdrawia, wstań i

zaściel swoje łóżko!" I natychmiast wstał.

Dz 9,35 Widzieli go wszyscy mieszkańcy Liddy i Saronu i nawrócili się do Pana. Dz 9,36 Mieszkała też w Jafie pewna uczennica imieniem Tabita, co znaczy Gazela.

Czyniła ona dużo dobrego i dawała hojne jałmużny.

Dz 9,37 Wtedy właśnie zachorowała i umarła. Obmyto ją i położono w izbie na pię

trze.

Dz 9,38 Lidda leżała blisko Jafy; gdy więc uczniowie dowiedzieli się, że jest tam Piotr,

wysłali do niego dwóch posłańców z prośbą: "Przyjdź do nas bez zwłoki!" Dz 9,39 Piotr poszedł z nimi, a gdy przyszedł, zaprowadzili go do izby na górze.

1744 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 10

Otoczyły go wszystkie wdowy i pokazywały mu ze łzami w oczach chitony i

płaszcze, które zrobiła im Gazela za swego życia.

Dz 9,40 Po usunięciu wszystkich, Piotr upadł na kolana i modlił się. Potem zwrócił się

do ciała i rzekł: "Tabito, wstań!" A ona otwarła oczy i zobaczywszy Piotra,

usiadła.

Dz 9,41 Piotr podał jej rękę i podniósł ją. Zawołał świętych i wdowy i ujrzeli ją żywą. Dz 9,42 Wieść o tym rozeszła się po całej Jafie i wielu uwierzyło w Pana. Dz 9,43 [Piotr] zaś jeszcze przez dłuższy czas przebywał w Jafie u niejakiego Szymona,

garbarza.

Rozdział 10

Dz 10,01 W Cezarei mieszkał człowiek imieniem Korneliusz, setnik z kohorty zwanej

Italską,

Dz 10,02 pobożny i "bojący się Boga" wraz z całym swym domem. Dawał on wielkie

jałmużny ludowi i zawsze modlił się do Boga.

Dz 10,03 Około dziewiątej godziny dnia ujrzał wyraźnie w widzeniu anioła Pańskiego,

który wszedł do niego i powiedział: "Korneliuszu!"

Dz 10,04 On zaś wpatrując się w niego z lękiem zapytał: "Co, panie?" Odpowiedział

mu: "Modlitwy twoje i jałmużny stały się ofiarą, która przypomniała ciebie

Bogu.

Dz 10,05 A teraz poślij ludzi do Jafy i sprowadź niejakiego Szymona, zwanego Pio

trem!

Dz 10,06 Jest on gościem pewnego Szymona, garbarza, który ma dom nad morzem". Dz 10,07 Kiedy znikł anioł, który z nim mówił, [Korneliusz] zawołał dwóch domowni

ków i pobożnego żołnierza spośród swoich podwładnych.

Dz 10,08 Opowiedział im wszystko i posłał ich do Jafy.

Dz 10,09 Następnego dnia, gdy oni byli w drodze i zbliżali się do miasta, wszedł Piotr

na dach, aby się pomodlić. Była mniej więcej szósta godzina.

Dz 10,10 Odczuwał głód i chciał coś zjeść. Kiedy przygotowywano mu posiłek, wpadł

w zachwycenie.

Dz 10,11 Widzi niebo otwarte i jakiś spuszczający się przedmiot, podobny do wielkiego

płótna czterema końcami opadającego ku ziemi.

Dz 10,12 Były w nim wszelkie zwierzęta czworonożne, płazy naziemne i ptaki powietrz

ne.

Dz 10,13 "Zabijaj, Piotrze i jedz!" - odezwał się do niego głos.

Dz 10,14 "O nie, Panie! Bo nigdy nie jadłem nic skażonego i nieczystego" - odpowie

dział Piotr.

Dz 10,15 A głos znowu po raz drugi do niego: "Nie nazywaj nieczystym tego, co Bóg

1745 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 10

oczyścił".

Dz 10,16 Powtórzyło się to trzy razy i natychmiast wzięto ten przedmiot do nieba. Dz 10,17 Kiedy Piotr zastanawiał się, co może oznaczać widzenie, które miał, przed

bramą stanęli wysłańcy Korneliusza, dopytawszy się o dom Szymona. Dz 10,18 "Czy przebywa tu w gościnie Szymon, zwany Piotrem?" - pytali głośno. Dz 10,19 Kiedy Piotr rozmyślał jeszcze nad widzeniem, powiedział do niego Duch:

"Poszukuje cię trzech ludzi.

Dz 10,20 Zejdź więc i idź z nimi bez wahania, bo Ja ich posłałem". Dz 10,21 Piotr zszedł do owych ludzi i powiedział: "Ja jestem tym, którego szukacie.

Z jaką sprawą przybyliście?"

Dz 10,22 A oni odpowiedzieli: "Setnik Korneliusz, człowiek sprawiedliwy i bogobojny, o

czym zaświadczyć może cała ludność żydowska otrzymał polecenie od anioła

świętego, aby cię wezwał do swego domu i wysłuchał tego, co mu powiesz". Dz 10,23 [Piotr] więc zaprosił ich do wnętrza i ugościł. A następnego dnia wyruszył

razem z nimi w towarzystwie niektórych braci z Jafy.

Dz 10,24 Nazajutrz wszedł do Cezarei. Korneliusz oczekiwał ich, zwoławszy swych

krewnych i najbliższych przyjaciół.

Dz 10,25 A kiedy Piotr wchodził, Korneliusz wyszedł mu na spotkanie, padł mu do

nóg i oddał mu pokłon.

Dz 10,26 Piotr podniósł go ze słowami: "Wstań, ja też jestem człowiekiem". Dz 10,27 Rozmawiając z nim, wszedł i zastał licznie zgromadzonych. Dz 10,28 Przemówił więc do nich: "Wiecie, że zabronione jest Żydowi przestawać z

cudzoziemcem lub przychodzić do niego. Lecz Bóg mi pokazał, że nie wolno

żadnego człowieka uważać za skażonego lub nieczystego.

Dz 10,29 Dlatego też wezwany przybyłem bez sprzeciwu. Zapytuję więc: po co mnie

sprowadziliście?"

Dz 10,30 Korneliusz odpowiedział: "Cztery dni temu, gdy modliłem się o godzinie dzie

wiątej w swoim domu, stanął przede mną mąż w lśniącej szacie Dz 10,31 i rzekł: "Korneliuszu, twoja modlitwa została wysłuchana i Bóg wspomniał

na twoje jałmużny.

Dz 10,32 Poślij więc do Jafy i wezwij Szymona, zwanego Piotrem. Jest on gościem w

domu Szymona garbarza, nad morzem".

Dz 10,33 Posłałem więc natychmiast do ciebie, a ty dobrze zrobiłeś, żeś przyszedł.

Teraz my wszyscy stoimy przed Bogiem, aby wysłuchać wszystkiego, co Pan

tobie polecił".

Dz 10,34 Wtedy Piotr przemówił w dłuższym wywodzie: "Przekonuję się, że Bóg na

prawdę nie ma względu na osoby.

Dz 10,35 Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawie

dliwie.

Dz 10,36 Posłał swe słowo synom Izraela, zwiastując im pokój przez Jezusa Chrystusa.

On to jest Panem wszystkich.

1746 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 11

Dz 10,37 Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który

głosił Jan.

Dz 10,38 Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i

mocą. Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając

wszystkich, którzy byli pod władzą diabła.

Dz 10,39 A my jesteśmy świadkami wszystkiego, co zdziałał w ziemi żydowskiej i w

Jerozolimie. Jego to zabili, zawiesiwszy na drzewie.

Dz 10,40 Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się Dz 10,41 nie całemu ludowi, ale nam, wybranym uprzednio przez Boga na świadków,

którzyśmy z Nim jedli i pili po Jego zmartwychwstaniu.

Dz 10,42 On nam rozkazał ogłosić ludowi i dać świadectwo, że Bóg ustanowił Go sędzią

żywych i umarłych.

Dz 10,43 Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego

imię otrzymuje odpuszczenie grzechów".

Dz 10,44 Kiedy Piotr jeszcze mówił o tym, Duch Święty zstąpił na wszystkich, którzy

słuchali nauki.

Dz 10,45 I zdumieli się wierni pochodzenia żydowskiego, którzy przybyli z Piotrem, że

dar Ducha Świętego wylany został także na pogan.

Dz 10,46 Słyszeli bowiem, że mówią językami i wielbią Boga.

Dz 10,47 Wtedy odezwał się Piotr: "Któż może odmówić chrztu tym, którzy otrzymali

Ducha Świętego tak samo jak my?"

Dz 10,48 I rozkazał ochrzcić ich w imię Jezusa Chrystusa. Potem uprosili go, aby

zabawił "u nich" jeszcze kilka dni.

Rozdział 11

Dz 11,01 Apostołowie i bracia, przebywający w Judei, dowiedzieli się, że również po

ganie przyjęli słowo Boże.

Dz 11,02 Kiedy Piotr przybył do Jerozolimy, ci, którzy byli pochodzenia żydowskiego,

robili mu wymówki.

Dz 11,03 "Wszedłeś do ludzi nieobrzezanych - mówili - i jadłeś z nimi". Dz 11,04 Piotr więc zaczął wyjaśniać im po kolei:

Dz 11,05 "Modliłem się - mówił - w mieście Jafie i w zachwyceniu ujrzałem jakiś

spuszczający się przedmiot, podobny do wielkiego płótna czterema końcami

opadającego z nieba. I dotarł aż do mnie.

Dz 11,06 Przyglądając mu się uważnie, zobaczyłem czworonożne zwierzęta domowe i

dzikie płazy i ptaki powietrzne.

Dz 11,07 Usłyszałem też głos, który mówił do mnie: "Zabijaj, Piotrze, i jedz!" Dz 11,08 Odpowiedziałem: "O nie, Panie, bo nigdy nie wziąłem do ust niczego skażo

1747 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 12

nego lub nieczystego".

Dz 11,09 Ale głos z nieba odezwał się po raz drugi:

Dz 11,10 "Nie nazywaj nieczystym tego, co Bóg oczyścił". Powtórzyło się to trzy razy

i wszystko zostało wzięte znowu do nieba.

Dz 11,11 Zaraz potem trzech ludzi, wysłanych do mnie z Cezarei, stanęło przed do

mem, w którym mieszkaliśmy.

Dz 11,12 Duch powiedział mi, abym bez wahania poszedł z nimi. Razem ze mną poszło

też tych sześciu braci. Przybyliśmy do domu owego człowieka.

Dz 11,13 On nam opowiedział, jak zobaczył anioła, który zjawił się w jego domu i

rzekł: "Poślij do Jafy i sprowadź Szymona, zwanego Piotrem!

Dz 11,14 On cię pouczy, jak zbawisz siebie i cały swój dom".

Dz 11,15 Kiedy zacząłem mówić, Duch Święty zstąpił na nich, jak na nas na początku. Dz 11,16 Przypomniałem sobie wtedy słowa, które wypowiedział Pan: "Jan chrzcił wo

dą, wy zaś ochrzczeni będziecie Duchem Świętym".

Dz 11,17 Jeżeli więc Bóg udzielił im tego samego daru co nam, którzyśmy uwierzyli w

Pana Jezusa Chrystusa, to jakżeż ja mogłem sprzeciwiać się Bogu?" Dz 11,18 Gdy to usłyszeli, zamilkli. Wielbili Boga i mówili: "A więc i poganom udzielił

Bóg [łaski] nawrócenia, aby żyli".

Dz 11,19 Ci, których rozproszyło prześladowanie, jakie wybuchło z powodu Szczepa

na, dotarli aż do Fenicji, na Cypr i do Antiochii, głosząc słowo samym tylko

Żydom.

Dz 11,20 Niektórzy z nich pochodzili z Cypru i z Cyreny. Oni to po przybyciu do Antio

chii przemawiali też do Greków i opowiadali Dobrą Nowinę o Panu Jezusie. Dz 11,21 A ręka Pańska była z nimi, bo wielka liczba uwierzyła i nawróciła się do

Pana.

Dz 11,22 Wieść o tym doszła do uszu Kościoła w Jerozolimie. Wysłano do Antiochii

Barnabę.

Dz 11,23 Gdy on przybył i zobaczył działanie łaski Bożej, ucieszył się i zachęcał wszyst

kich, aby całym sercem wytrwali przy Panu;

Dz 11,24 był bowiem człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary. Pozyskano

wtedy wielką liczbę [wiernych] dla Pana.

Dz 11,25 Udał się też do Tarsu, aby odszukać Szawła.

Dz 11,26 A kiedy [go] znalazł, przyprowadził do Antiochii i przez cały rok pracowa

li razem w Kościele, nauczając wielką rzeszę ludzi. W Antiochii też po raz

pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami.

Dz 11,27 W tym czasie właśnie przybyli z Jerozolimy do Antiochii prorocy. Dz 11,28 Jeden z nich imieniem Agabos przepowiedział z natchnienia Ducha, że na

całej ziemi nastanie wielki głód. Nastał on za Klaudiusza.

Dz 11,29 Uczniowie postanowili więc, że każdy według możności pośpieszy z pomocą

braciom, mieszkającym w Judei.

Dz 11,30 Tak też zrobili, wysyłając [jałmużnę] starszym przez Barnabę i Szawła.

1748 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 12

Rozdział 12

Dz 12,01 W tym także czasie Herod zaczął prześladować niektórych członków Kościo

ła.

Dz 12,02 Ściął mieczem Jakuba, brata Jana,

Dz 12,03 a gdy spostrzegł, że to spodobało się Żydom, uwięził nadto Piotra. A były

to dni Przaśników.

Dz 12,04 Kiedy go pojmał, osadził w więzieniu i oddał pod straż czterech oddziałów,

po czterech żołnierzy każdy, zamierzając po Święcie Paschy wydać go ludo

wi.

Dz 12,05 Strzeżono więc Piotra w więzieniu, a Kościół modlił się za niego nieustannie

do Boga.

Dz 12,06 W nocy, po której Herod miał go wydać, Piotr, skuty podwójnym łańcuchem,

spał między dwoma żołnierzami, a strażnicy przed bramą strzegli więzienia. Dz 12,07 Wtem zjawił się anioł Pański i światłość zajaśniała w celi. Trąceniem w bok

obudził Piotra i powiedział: "Wstań szybko!" Równocześnie z rąk [Piotra]

opadły kajdany.

Dz 12,08 "Przepasz się i włóż sandały!" - powiedział mu anioł. A gdy to zrobił, rzekł

do niego: "Narzuć płaszcz i chodź za mną!"

Dz 12,09 Wyszedł więc i szedł za nim, ale nie wiedział, czy to, co czyni anioł, jest

rzeczywistością; zdawało mu się, że to widzenie.

Dz 12,10 Minęli pierwszą i drugą straż i doszli do żelaznej bramy, prowadzącej do

miasta. Ta otwarła się sama przed nimi. Wyszli więc, przeszli jedną ulicę i

natychmiast anioł odstąpił od niego.

Dz 12,11 Wtedy Piotr przyszedł do siebie i rzekł: "Teraz wiem na pewno, że Pan po

słał swego anioła i wyrwał mnie z ręki Heroda i z tego wszystkiego, czego

oczekiwali Żydzi".

Dz 12,12 Po zastanowieniu się poszedł do domu Marii, matki Jana, zwanego Markiem,

gdzie zebrało się wielu na modlitwie.

Dz 12,13 Kiedy zakołatał do drzwi wejściowych, nadbiegła dziewczyna imieniem Rode

i nasłuchiwała.

Dz 12,14 Poznała głos Piotra i z radości nie otwarła bramy, lecz pobiegła powiedzieć,

że Piotr stoi przed bramą.

Dz 12,15 "Bredzisz" - powiedzieli jej. Ona jednak upierała się przy swoim. Dz 12,16 "To jest jego anioł" - mówili. A Piotr kołatał dalej.

Dz 12,17 Kiedy wreszcie otworzyli, ujrzeli i zdumieli się. On zaś nakazał im ręką milcze

nie, opowiedział, jak to Pan wyprowadził go z więzienia, i rzekł: "Donieście

o tym Jakubowi i braciom!". I udał się gdzie indziej.

Dz 12,18 A gdy nastał dzień, powstało niemałe zamieszanie wśród żołnierzy z powodu

tego, co się stało z Piotrem.

1749 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 13

Dz 12,19 Herod poszukiwał go, a gdy go nie znalazł, przesłuchał strażników i kazał ich

ukarać śmiercią. Sam zaś udał się z Judei do Cezarei i tam się zatrzymał. Dz 12,20 Gniewał się bardzo na mieszkańców Tyru i Sydonu. Lecz oni razem przyby

li do niego, pozyskali Blasta, podkomorzego królewskiego, i prosili o pokój,

ponieważ sprowadzali żywność z kraju króla.

Dz 12,21 W oznaczonym dniu Herod ubrany w szaty królewskie zasiadł na tronie i

miał do nich mowę.

Dz 12,22 A lud wołał: "To głos boga, a nie człowieka!"

Dz 12,23 Natychmiast poraził go anioł Pański za to, że nie oddał czci Bogu. I wyzionął

ducha, stoczony przez robactwo.

Dz 12,24 A słowo Pańskie rozszerzało się i rosło.

Dz 12,25 Barnaba i Szaweł, wypełniwszy swoje zadania, powrócili z Jerozolimy zabie

rając z sobą Jana, zwanego Markiem.

Rozdział 13

Dz 13,01 W Antiochii, w tamtejszym Kościele, byli prorokami i nauczycielami: Barna

ba i Szymon zwany Niger, Lucjusz Cyrenejczyk i Manaen, który wychowywał

się razem z Herodem tetrarchą, i Szaweł.

Dz 13,02 Gdy odprawili publiczne nabożeństwo i pościli, rzekł Duch Święty: "Wy

znaczcie mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem". Dz 13,03 Wtedy po poście i modlitwie oraz po włożeniu na nich rąk, wyprawili ich. Dz 13,04 A oni wysłani przez Ducha Świętego zeszli do Seleucji, a stamtąd odpłynęli

na Cypr.

Dz 13,05 Gdy przybyli do Salaminy, głosili słowo Boże w synagogach żydowskich; mieli

też Jana do pomocy.

Dz 13,06 Gdy przeszli przez całą wyspę aż do Pafos, spotkali pewnego maga, fałszy

wego proroka żydowskiego, imieniem Bar-Jezus,

Dz 13,07 który należał do otoczenia prokonsula Sergiusza Pawła, człowieka roztropne

go. Ten, wezwawszy Barnabę i Szawła, chciał słuchać słowa Bożego. Dz 13,08 Lecz przeciwstawił się im Elimas - mag (tak bowiem tłumaczy się jego imię),

usiłując odwieść prokonsula od wiary.

Dz 13,09 Ale Szaweł, który także zwie się Paweł, napełniony Duchem Świętym spojrzał

na niego uważnie i rzekł:

Dz 13,10 "O, synu diabelski, pełny wszelkiej zdrady i wszelkiej przewrotności, wrogu

wszelkiej sprawiedliwości, czyż nie zaprzestaniesz wykrzywiać prostych dróg

Pańskich?

Dz 13,11 Teraz dotknie cię ręka Pańska: będziesz niewidomy i przez pewien czas nie

będziesz widział słońca". Natychmiast spadły na niego mrok i ciemność. I

1750 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 13

chodząc wkoło, szukał kogoś, kto by go poprowadził za rękę.

Dz 13,12 Wtedy prokonsul widząc, co się stało, uwierzył, zdumiony nauką Pańską. Dz 13,13 Odpłynąwszy z Pafos, Paweł i jego towarzysze przybyli do Perge w Pamfilii,

a Jan wrócił do Jerozolimy, odłączywszy się od nich.

Dz 13,14 Oni zaś przeszli przez Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień

sobotni do synagogi i usiedli.

Dz 13,15 Po odczytaniu Prawa i Proroków przełożeni synagogi posłali do nich i powie

dzieli: "Przemówcie, bracia, jeżeli macie jakieś słowo zachęty dla ludu". Dz 13,16 Wstał więc Paweł i skinąwszy ręką, przemówił: "Słuchajcie, Izraelici i wy,

którzy boicie się Boga!

Dz 13,17 Bóg tego ludu izraelskiego wybrał ojców naszych i wywyższył lud na obczyź

nie w ziemi egipskiej i wyprowadził go z niej mocnym ramieniem. Dz 13,18 Mniej więcej przez czterdzieści lat znosił cierpliwie ich obyczaje na pustyni. Dz 13,19 I wytępiwszy siedem szczepów w ziemi Kanaan oddał im ziemię ich w dzie

dzictwo,

Dz 13,20 mniej więcej po czterystu pięćdziesięciu latach. I potem dał im sędziów aż do

proroka Samuela.

Dz 13,21 Później poprosili o króla, i dał im Bóg na lat czterdzieści Saula, syna Kisza

z pokolenia Beniamina.

Dz 13,22 Gdy zaś jego odrzucił, powołał na ich króla Dawida, o którym też dał świadec

two w słowach: Znalazłem Dawida, syna Jessego, człowieka po mojej myśli,

który we wszystkim wypełni moją wolę.

Dz 13,23 Z jego to potomstwa, stosownie do obietnicy, wyprowadził Bóg Izraelowi Zba

wiciela Jezusa.

Dz 13,24 Przed Jego przyjściem Jan głosił chrzest nawrócenia całemu ludowi izrael

skiemu.

Dz 13,25 A pod koniec swojej działalności Jan mówił: "Ja nie jestem tym, za kogo

mnie uważacie. Po mnie przyjdzie Ten, któremu nie jestem godny rozwiązać

sandałów na nogach".

Dz 13,26 Bracia, synowie rodu Abrahama, i ci spośród was, którzy się boją Boga! Nam

została przekazana nauka o tym zbawieniu,

Dz 13,27 bo mieszkańcy Jerozolimy i ich zwierzchnicy nie uznali Go, i potępiając Go

wypełnili głosy Proroków, odczytywane co szabat.

Dz 13,28 Chociaż nie znaleźli w Nim żadnej winy zasługującej na śmierć, zażądali od

Piłata, aby Go stracił.

Dz 13,29 A gdy wykonali wszystko, co było o Nim napisane, zdjęli Go z krzyża i złożyli

w grobie.

Dz 13,30 Ale Bóg wskrzesił Go z martwych,

Dz 13,31 a On ukazywał się przez wiele dni tym, którzy z Nim razem poszli z Galilei

do Jerozolimy, a teraz dają świadectwo o Nim przed ludem.

Dz 13,32 My właśnie głosimy wam Dobrą Nowinę o obietnicy danej ojcom:

1751 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 14

Dz 13,33 że Bóg spełnił ją wobec nas jako ich dzieci, wskrzesiwszy Jezusa. Tak też jest

napisane w psalmie drugim: Ty jesteś moim Synem, Jam Ciebie dziś zrodził. Dz 13,34 A [to], że Go wskrzesił z martwych i że nie miał już nigdy ulec rozkładowi,

tak wyraził: Wypełnię wierne, święte sprawy Dawida.

Dz 13,35 Dlatego i w innym miejscu mówi: Nie dozwolisz, aby Twój Święty uległ ska

żeniu.

Dz 13,36 Dawid jednak, zasłużywszy się swemu pokoleniu, zasnął z woli Bożej i został

złożony u boku swych przodków, i uległ skażeniu.

Dz 13,37 Lecz nie uległ skażeniu Ten, którego Bóg wskrzesił.

Dz 13,38 Niech więc będzie wam wiadomo, bracia, że zwiastuje się wam odpuszczenie

grzechów przez Niego:

Dz 13,39 Każdy, kto uwierzy, jest przez Niego usprawiedliwiony ze wszystkich [grze

chów], z których nie mogliście zostać usprawiedliwieni w Prawie Mojżeszo

wym.

Dz 13,40 Baczcie więc, aby nie sprawdziły się na was słowa Proroków: Dz 13,41 Patrzcie, szydercy, zdumiewajcie się i odejdźcie, bo za dni waszych dokonuję

dzieła, dzieła, któremu byście nie uwierzyli, gdyby wam ktoś o nim mówił". Dz 13,42 Kiedy wychodzili, proszono ich, aby w następny szabat mówili do nich o tym

samym.

Dz 13,43 A po zakończeniu zebrania, wielu Żydów i pobożnych prozelitów towarzyszyło

Pawłowi i Barnabie, którzy w rozmowie starali się zachęcić ich do wytrwania

w łasce Boga.

Dz 13,44 W następny szabat zebrało się niemal całe miasto, aby słuchać słowa Bożego. Dz 13,45 Gdy Żydzi zobaczyli tłumy, ogarnęła ich zazdrość, i bluźniąc sprzeciwiali się

temu, co mówił Paweł.

Dz 13,46 Wtedy Paweł i Barnaba powiedzieli odważnie: "Należało głosić słowo Boże

najpierw wam. Skoro jednak odrzucacie je i sami uznajecie się za niegodnych

życia wiecznego, zwracamy się do pogan.

Dz 13,47 Tak bowiem nakazał nam Pan: Ustanowiłem Cię światłością dla pogan, abyś

był zbawieniem aż po krańce ziemi".

Dz 13,48 Poganie słysząc to radowali się i wielbili słowo Pańskie, a wszyscy, przezna

czeni do życia wiecznego, uwierzyli.

Dz 13,49 Słowo Pańskie rozszerzało się po całym kraju.

Dz 13,50 Ale Żydzi podburzyli pobożne a wpływowe niewiasty i znaczniejszych oby

wateli, wzniecili prześladowanie Pawła i Barnaby i wyrzucili ich ze swoich

granic.

Dz 13,51 A oni otrząsnąwszy na nich pył z nóg, przyszli do Ikonium, Dz 13,52 a uczniów napełniało wesele i Duch Święty.

1752 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 14

Rozdział 14

Dz 14,01 W Ikonium weszli tak samo do synagogi żydowskiej i przemawiali, tak że

wielka liczba Żydów i pogan uwierzyła.

Dz 14,02 Ale ci Żydzi, którzy nie uwierzyli, podburzali i źle usposobili pogan wobec

braci.

Dz 14,03 Pozostali tam dość długi czas i nauczali odważnie, ufni w Pana, który po

twierdzał słowo swej łaski cudami i znakami, dokonywanymi przez ich ręce. Dz 14,04 I podzielili się mieszkańcy miasta: jedni byli z Żydami, a drudzy z apostoła

mi.

Dz 14,05 Gdy jednak dowiedzieli się, że poganie i Żydzi wraz ze swymi władzami za

mierzają ich znieważyć i ukamienować,

Dz 14,06 uciekli do miast Likaonii: do Listry i Derbe oraz w ich okolice, Dz 14,07 i tam głosili Ewangelię.

Dz 14,08 W Listrze mieszkał pewien człowiek o bezwładnych nogach, kaleka od uro

dzenia, który nigdy nie chodził.

Dz 14,09 Słuchał on przemówienia Pawła; ten spojrzał na niego uważnie i widząc, że

ma wiarę potrzebną do uzdrowienia,

Dz 14,10 zawołał głośno: "Stań prosto na nogach!" A on zerwał się i zaczął chodzić. Dz 14,11 Na widok tego, co uczynił Paweł, tłumy zaczęły wołać po likaońsku: "Bogo

wie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!"

Dz 14,12 Barnabę nazywali Zeusem, a Pawła Hermesem, gdyż głównie on przemawiał. Dz 14,13 A kapłan Zeusa, który miał świątynię przed miastem, przywiódł przed bramę

woły i przyniósł wieńce, i chciał razem z tłumem złożyć ofiarę.

Dz 14,14 Na wieść o tym apostołowie, Barnaba i Paweł, rozdarli szaty i rzucili się w

tłum, krzycząc:

Dz 14,15 "Ludzie, dlaczego to robicie! My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy

podlegamy cierpieniom. Nauczamy was, abyście odwrócili się od tych mar

ności do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co

w nich się znajduje.

Dz 14,16 Pozwolił On w dawnych czasach, że każdy naród chodził własnymi drogami, Dz 14,17 ale nie przestawał dawać o sobie świadectwa czyniąc dobrze. Zsyłał wam

deszcz z nieba i urodzajne lata, karmił was i radością napełniał wasze ser

ca".

Dz 14,18 Tymi słowami ledwie powstrzymali tłumy od złożenia im ofiary. Dz 14,19 Tymczasem nadeszli Żydzi z Antiochii i z Ikonium. Podburzyli tłum, uka

mienowali Pawła i wywlekli go za miasto, sądząc, że nie żyje.

Dz 14,20 Kiedy go jednak otoczyli uczniowie, podniósł się i wszedł do miasta, a na

stępnego dnia udał się razem z Barnabą do Derbe.

Dz 14,21 W tym mieście głosili Ewangelię i pozyskali wielu uczniów, po czym wrócili

1753 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 15

do Listry, do Ikonium i do Antiochii,

Dz 14,22 Umacniając dusze uczniów, zachęcając do wytrwania w wierze, bo przez wiele

ucisków trzeba nam wejść do królestwa Bożego.

Dz 14,23 Kiedy w każdym Kościele wśród modlitw i postów ustanowili im starszych,

polecili ich Panu, w którego uwierzyli.

Dz 14,24 Potem przeszli przez Pizydię i przybyli do Pamfilii.

Dz 14,25 Nauczali w Perge, zeszli do Attalii,

Dz 14,26 a stąd odpłynęli do Antiochii, gdzie za łaską Bożą zostali przeznaczeni do

dzieła, które wykonali.

Dz 14,27 Kiedy przybyli i zebrali [miejscowy] Kościół, opowiedzieli, jak wiele Bóg przez

nich zdziałał i jak otworzył poganom podwoje wiary.

Dz 14,28 I dość długi czas spędzili wśród uczniów.

Rozdział 15

Dz 15,01 Niektórzy przybysze z Judei nauczali braci: "Jeżeli się nie poddacie obrzeza

niu według zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie być zbawieni". Dz 15,02 Kiedy doszło do niemałych sporów i zatargów między nimi a Pawłem i Bar

nabą, postanowiono, że Paweł i Barnaba, i jeszcze kilku spośród nich uda się

w sprawie tego sporu do Jerozolimy, do Apostołów i starszych.

Dz 15,03 Wysłani przez Kościół szli przez Fenicję i Samarię, sprawiając wielką radość

braciom opowiadaniem o nawróceniu pogan.

Dz 15,04 Kiedy przybyli do Jerozolimy, zostali przyjęci przez Kościół, Apostołów i

starszych. Opowiedzieli też, jak wielkich rzeczy Bóg przez nich dokonał. Dz 15,05 Lecz niektórzy nawróceni ze stronnictwa faryzeuszów oświadczyli: "Trzeba

ich obrzezać i zobowiązać do przestrzegania Prawa Mojżeszowego". Dz 15,06 Zebrali się więc Apostołowie i starsi, aby rozpatrzyć tę sprawę. Dz 15,07 Po długiej wymianie zdań przemówił do nich Piotr: "Wiecie, bracia, że Bóg

już dawno wybrał mnie spośród was, aby z moich ust poganie usłyszeli słowa

Ewangelii i uwierzyli.

Dz 15,08 Bóg, który zna serca, zaświadczył na ich korzyść, dając im Ducha Świętego

tak samo jak nam.

Dz 15,09 Nie zrobił żadnej różnicy między nami a nimi, oczyszczając przez wiarę ich

serca.

Dz 15,10 Dlaczego więc teraz Boga wystawiacie na próbę, wkładając na uczniów jarz

mo, którego ani ojcowie nasi, ani my sami nie mieliśmy siły dźwigać. Dz 15,11 Wierzymy przecież, że będziemy zbawieni przez łaskę Pana Jezusa tak samo

jak oni".

Dz 15,12 Umilkli wszyscy, a potem słuchali opowiadania Barnaby i Pawła o tym, jak

1754 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 15

wielkich cudów i znaków dokonał Bóg przez nich wśród pogan.

Dz 15,13 A gdy i oni umilkli, zabrał głos Jakub i rzekł: "Posłuchajcie mnie, bracia! Dz 15,14 Szymon opowiedział, jak Bóg raczył wybrać sobie lud spośród pogan. Dz 15,15 Zgadzają się z tym słowa Proroków, bo napisano:

Dz 15,16 Potem powrócę i odbuduję przybytek Dawida, który znajduje się w upadku.

Odbuduję jego ruiny i wzniosę go,

Dz 15,17 aby pozostali ludzie szukali Pana i wszystkie narody, nad którymi wzywane

jest imię moje - mówi Pan, który to sprawia.

Dz 15,18 To są [Jego] odwieczne wyroki.

Dz 15,19 Dlatego ja sądzę, że nie należy nakładać ciężarów na pogan, nawracających

się do Boga,

Dz 15,20 lecz napisać im, aby się wstrzymali od pokarmów ofiarowanych bożkom, od

nierządu, od tego, co uduszone, i od krwi.

Dz 15,21 Z dawien dawna bowiem w każdym mieście są ludzie, którzy co szabat czytają

Mojżesza i wykładają go w synagogach".

Dz 15,22 Wtedy Apostołowie i starsi wraz z całym Kościołem postanowili wybrać lu

dzi przodujących wśród braci: Judę, zwanego Barsabas, i Sylasa i wysłać do

Antiochii razem z Barnabą i Pawłem.

Dz 15,23 Posłali przez nich pismo tej treści: "Apostołowie i starsi bracia przesyłają

pozdrowienie braciom pogańskiego pochodzenia w Antiochii, w Syrii i w Cy

licji.

Dz 15,24 Ponieważ dowiedzieliśmy się, że niektórzy bez naszego upoważnienia wyszli

od nas i zaniepokoili was naukami, siejąc zamęt w waszych duszach, Dz 15,25 postanowiliśmy jednomyślnie wybrać mężów i wysłać razem z naszymi dro

gimi: Barnabą i Pawłem,

Dz 15,26 którzy dla imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa poświęcili swe życie. Dz 15,27 Wysyłamy więc Judę i Sylasa, którzy powtórzą wam ustnie to samo. Dz 15,28 Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego

ciężaru oprócz tego, co konieczne.

Dz 15,29 Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co udu

szone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego.

Bywajcie zdrowi!"

Dz 15,30 Wysłannicy przybyli więc do Antiochii i zwoławszy lud, oddali list. Dz 15,31 Gdy go przeczytano, ucieszyli się z jego pocieszającej treści. Dz 15,32 Juda i Sylas, którzy byli również prorokami, w częstych przemówieniach za

chęcali i umacniali braci.

Dz 15,33 Po upływie pewnego czasu wyprawili ich bracia z pozdrowieniami pokoju od

braci do tych, którzy ich wysłali. "

Dz 15,34¿

Dz 15,35 A Paweł i Barnaba przebywali w Antiochii, nauczali i razem z wielu innymi

głosili słowo Pańskie.

1755 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 16

Dz 15,36 Po pewnym czasie powiedział Paweł do Barnaby: "Wróćmy już i zobaczmy,

jak się mają bracia we wszystkich miastach, w których głosiliśmy słowo Pań

skie".

Dz 15,37 Barnaba chciał również zabrać Jana, zwanego Markiem; Dz 15,38 ale Paweł prosił, aby nie zabierał z sobą tego, który odszedł od nich w Pam

filii i nie brał udziału w ich pracy.

Dz 15,39 Doszło do ostrego starcia, tak że się rozdzielili: Barnaba zabrał Marka i po

płynął na Cypr,

Dz 15,40 a Paweł dobrał sobie za towarzysza Sylasa i wyszedł polecony przez braci

łasce Pana.

Dz 15,41 Przechodził przez Syrię i Cylicję umacniając miejscowe Kościoły.

Rozdział 16

Dz 16,01 Przybył także do Derbe i Listry. Był tam pewien uczeń imieniem Tymoteusz,

syn Żydówki, która przyjęła wiarę, i ojca Greka.

Dz 16,02 Bracia z Listry dawali o nim dobre świadectwo.

Dz 16,03 Paweł postanowił zabrać go z sobą w podróż. Obrzezał go jednak ze względu

za Żydów, którzy mieszkali w tamtejszych stronach. Wszyscy bowiem wie

dzieli, że ojciec jego był Grekiem.

Dz 16,04 Kiedy przechodzili przez miasta, nakazywali im przestrzegać postanowień

powziętych w Jerozolimie przez Apostołów i starszych.

Dz 16,05 Tak więc utwierdzały się Kościoły w wierze i z dnia na dzień rosły w liczbę. Dz 16,06 Przeszli Frygię i krainę galacką, ponieważ Duch Święty zabronił im głosić

słowo w Azji.

Dz 16,07 Przybywszy do Myzji, próbowali przejść do Bitynii, ale Duch Jezusa nie po

zwolił im,

Dz 16,08 przeszli więc Myzję i zeszli do Troady.

Dz 16,09 W nocy miał Paweł widzenie: jakiś Macedończyk stanął [przed nim] i błagał

go: "Przepraw się do Macedonii i pomóż nam!"

Dz 16,10 Zaraz po tym widzeniu staraliśmy się wyruszyć do Macedonii w przekonaniu,

że Bóg nas wezwał, abyśmy głosili im Ewangelię.

Dz 16,11 Odbiwszy od lądu w Troadzie popłynęliśmy wprost do Samotraki, a następ

nego dnia do Neapolu,

Dz 16,12 a stąd do Filippi, głównego miasta tej części Macedonii, które jest [rzymską]

kolonią. W tym mieście spędziliśmy kilka dni.

Dz 16,13 W szabat wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie - jak sądziliśmy - było miejsce

modlitwy. I usiadłszy rozmawialiśmy z kobietami, które się zeszły. Dz 16,14 Przysłuchiwała się nam też pewna "bojąca się Boga" kobieta z miasta Tia

1756 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 16

tyry imieniem Lidia, która sprzedawała purpurę. Pan otworzył jej serce, tak

że uważnie słuchała słów Pawła.

Dz 16,15 Kiedy została ochrzczona razem ze swym domem, poprosiła nas: "Jeżeli uwa

żacie mnie za wierną Panu - powiedziała - to przyjdźcie do mego domu i

zamieszkajcie w nim!". I wymogła to na nas.

Dz 16,16 Kiedyśmy szli na miejsce modlitwy, zabiegła nam drogę jakaś niewolnica,

opętana przez ducha, który wróżył. Przynosiła ona duży dochód swym pa

nom.

Dz 16,17 Ona to, biegnąc za Pawłem i za nami wołała: "Ci ludzie są sługami Boga

Najwyższego, oni wam głoszą drogę zbawienia".

Dz 16,18 Czyniła to przez wiele dni, aż Paweł mając dość tego, odwrócił się i powie

dział do ducha: "Rozkazuję ci w imię Jezusa Chrystusa, abyś z niej wyszedł".

I w tejże chwili wyszedł.

Dz 16,19 Gdy panowie jej spostrzegli, że przepadła nadzieja ich zysku, pochwycili Paw

ła i Sylasa, zawlekli na rynek przed władzę,

Dz 16,20 stawili przed pretorami i powiedzieli: "Ci ludzie sieją niepokój w naszym

mieście.

Dz 16,21 Są Żydami i głoszą obyczaje, których my, Rzymianie, nie możemy przyjmo

wać ani stosować się do nich".

Dz 16,22 Zbiegł się tłum przeciwko nim, a pretorzy kazali zedrzeć z nich szaty i siec

ich rózgami.

Dz 16,23 Po wymierzeniu wielu razów wtrącili ich do więzienia, przykazując strażni

kowi, aby ich dobrze pilnował.

Dz 16,24 Otrzymawszy taki rozkaz, wtrącił ich do wewnętrznego lochu i dla bezpie

czeństwa zakuł im nogi w dyby.

Dz 16,25 O północy Paweł i Sylas modlili się, śpiewając hymny Bogu. A więźniowie

im się przysłuchiwali.

Dz 16,26 Nagle powstało silne trzęsienie ziemi, tak że zachwiały się fundamenty więzie

nia. Natychmiast otwarły się wszystkie drzwi i ze wszystkich opadły kajdany. Dz 16,27 Gdy strażnik zerwał się ze snu i zobaczył drzwi więzienia otwarte, dobył mie

cza i chciał się zabić, sądząc, że więźniowie uciekli.

Dz 16,28 "Nie czyń sobie nic złego, bo jesteśmy tu wszyscy!" - krzyknął Paweł na cały

głos.

Dz 16,29 Wtedy [tamten] zażądał światła, wskoczył [do lochu] i przypadł drżący do

stóp Pawła i Sylasa.

Dz 16,30 A wyprowadziwszy ich na zewnątrz rzekł: "Panowie, co mam czynić, aby się

zbawić?"

Dz 16,31 "Uwierz w Pana Jezusa - odpowiedzieli mu - a zbawisz siebie i swój dom". Dz 16,32 Opowiedzieli więc naukę Pana jemu i wszystkim jego domownikom. Dz 16,33 Tej samej godziny w nocy wziął ich z sobą, obmył rany i natychmiast przyjął

chrzest wraz z całym swym domem.

1757 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 17

Dz 16,34 Wprowadził ich też do swego mieszkania, zastawił stół i razem z całym do

mem cieszył się bardzo, że uwierzył Bogu.

Dz 16,35 Kiedy nastał dzień, pretorzy posłali liktorów z rozkazem: "Zwolnij tych lu

dzi!"

Dz 16,36 Strażnik więzienia oznajmił Pawłowi ten rozkaz: "Pretorzy przysłali, aby was

wypuścić.

Dz 16,37 Wyjdźcie więc teraz i idźcie w pokoju!" Ale Paweł powiedział do nich: "Pu

blicznie, bez sądu biczowali nas, obywateli rzymskich, i wtrącili do więzienia,

a teraz cichaczem nas wyrzucają? O, nie! Niech tu sami przyjdą i wyprowa

dzą nas!"

Dz 16,38 Liktorzy oznajmili te słowa pretorom. Ci przestraszyli się usłyszawszy, że

[tamci] są Rzymianami.

Dz 16,39 Przyszli, przeprosili ich i wyprowadziwszy prosili, aby opuścili miasto. Dz 16,40 Oni zaś, wyszedłszy z więzienia, wstąpili do Lidii, zobaczyli się z braćmi,

pocieszyli ich i odeszli.

Rozdział 17

Dz 17,01 Przeszli przez Amfipolis i Apolonię i przybyli do Tesaloniki, gdzie Żydzie

mieli synagogę.

Dz 17,02 Paweł według swego zwyczaju wszedł do nich i przez trzy szabaty rozprawiał

z nimi.

Dz 17,03 Na podstawie Pisma wyjaśniał i nauczał: "Mesjasz musiał cierpieć i zmar

twychwstać. Jezus, którego wam głoszę, jest tym Mesjaszem".

Dz 17,04 Niektórzy z nich, a także pokaźna liczba pobożnych Greków i niemało zna

mienitych kobiet uwierzyło i przyłączyło się do Pawła i Sylasa.

Dz 17,05 Wtedy zazdrośni Żydzi, dobrawszy sobie jakieś szumowiny z rynku, wywołali

tłumne zbiegowisko, podburzyli miasto, naszli dom Jazona i szukali ich, aby

stawić przed ludem.

Dz 17,06 Nie znaleźli ich jednak. Wlekli więc Jazona i niektórych braci przed politar

chów, krzycząc: "Ludzie, którzy podburzają cały świat, przyszli też tutaj, Dz 17,07 a Jazon ich przyjął. Oni wszyscy występują przeciwko rozkazom Cezara, gło

sząc, że jest inny król, Jezus".

Dz 17,08 Podburzyli tłum i politarchów, którzy tego słuchali,

Dz 17,09 ale po wzięciu poręki od Jazona i innych, zwolnili ich. Dz 17,10 Natychmiast w nocy bracia wysłali Pawła i Sylasa do Berei. Kiedy tam przy

byli, poszli do synagogi Żydów.

Dz 17,11 Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, przyjęli naukę z całą gorliwością i co

dziennie badali Pisma, czy istotnie tak jest.

1758 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 17

Dz 17,12 Wielu też z nich uwierzyło, a także [wiele] wpływowych Greczynek i niemało

mężczyzn.

Dz 17,13 Gdy Żydzi z Tesaloniki dowiedzieli się, że również w Berei Paweł głosi słowo

Boże, przyszli tam, podburzając tłumy i wzniecając rozruchy.

Dz 17,14 Wtedy bracia natychmiast wysłali Pawła, aby szedł aż ku morzu. Sylas i

Tymoteusz pozostali tam.

Dz 17,15 Ci, którzy towarzyszyli Pawłowi, zaprowadzili go aż do Aten i powrócili

otrzymawszy polecenie dla Sylasa i Tymoteusza, aby czym prędzej przyszli

do niego.

Dz 17,16 Czekając na nich w Atenach, Paweł burzył się wewnętrznie na widok miasta

pełnego bożków.

Dz 17,17 Rozprawiał też w synagodze z Żydami i z "bojącymi się Boga" i codziennie

na agorze z tymi, których tam spotykał.

Dz 17,18 Niektórzy z filozofów epikurejskich i stoickich rozmawiali z nim: "Cóż chce

powiedzieć ten nowinkarz" - mówili jedni, a drudzy: - "Zdaje się, że jest zwia

stunem nowych bogów" - bo głosił Jezusa i zmartwychwstanie.

Dz 17,19 Zabrali go i zaprowadzili na Areopag, i zapytali: "Czy moglibyśmy się dowie

dzieć, jaką to nową naukę głosisz?

Dz 17,20 Bo jakieś nowe rzeczy wkładasz nam do głowy. Chcielibyśmy więc dowiedzieć

się, o co właściwie chodzi".

Dz 17,21 A wszyscy Ateńczycy i mieszkający tam przybysze poświęcają czas jedynie

albo mówieniu o czymś, albo wysłuchiwaniu czegoś nowego.

Dz 17,22 "Mężowie ateńscy - przemówił Paweł stanąwszy w środku Areopagu widzę,

że jesteście pod każdym względem bardzo religijni.

Dz 17,23 Przechodząc bowiem i oglądając wasze świętości jedną po drugiej, znalazłem

też ołtarz z napisem: "Nieznanemu Bogu". Ja wam głoszę to, co czcicie, nie

znając.

Dz 17,24 Bóg, który stworzył świat i wszystko na nim, On, który jest Panem nieba i

ziemi, nie mieszka w świątyniach zbudowanych ręką ludzką

Dz 17,25 i nie odbiera posługi z rąk ludzkich, jak gdyby czegoś potrzebował, bo sam

daje wszystkim życie i oddech, i wszystko.

Dz 17,26 On z jednego [człowieka] wyprowadził cały rodzaj ludzki, aby zamieszkiwał

całą powierzchnię ziemi. Określił właściwie czasy i granice ich zamieszkania, Dz 17,27 aby szukali Boga, czy nie znajdą Go niejako po omacku. Bo w rzeczywistości

jest On niedaleko od każdego z nas.

Dz 17,28 Bo w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, jak też powiedzieli niektórzy z

waszych poetów: "Jesteśmy bowiem z Jego rodu".

Dz 17,29 Będąc więc z rodu Bożego, nie powinniśmy sądzić, że Bóstwo jest podobne

do złota albo do srebra, albo do kamienia, wytworu rąk i myśli człowieka. Dz 17,30 Nie zważając na czasy nieświadomości, wzywa Bóg teraz wszędzie i wszyst

kich ludzi do nawrócenia,

1759 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 18

Dz 17,31 dlatego że wyznaczył dzień, w którym sprawiedliwie będzie sądzić świat przez

Człowieka, którego na to przeznaczył, po uwierzytelnieniu Go wobec wszyst

kich przez wskrzeszenie Go z martwych".

Dz 17,32 Gdy usłyszeli o zmartwychwstaniu, jedni się wyśmiewali, a inni powiedzieli:

"Posłuchamy cię o tym innym razem".

Dz 17,33 Tak Paweł ich opuścił.

Dz 17,34 Niektórzy jednak przyłączyli się do niego i uwierzyli. Wśród nich Dionizy

Areopagita i kobieta imieniem Damaris, a z nimi inni.

Rozdział 18

Dz 18,01 Potem opuścił Ateny i przybył do Koryntu.

Dz 18,02 Znalazł tam pewnego Żyda, imieniem Akwila, rodem z Pontu, który z żoną

Pryscyllą przybył niedawno z Italii, ponieważ Klaudiusz wysiedlił z Rzymu

wszystkich Żydów. Przyszedł do nich,

Dz 18,03 a ponieważ znał to samo rzemiosło, zamieszkał u nich i pracował; zajmowali

się wyrobem namiotów.

Dz 18,04 A co szabat rozprawiał w synagodze i przekonywał tak Żydów, jak i Greków. Dz 18,05 Kiedy Sylas i Tymoteusz przyszli z Macedonii, Paweł oddał się wyłącznie

nauczaniu i udowadniał Żydom, że Jezus jest Mesjaszem.

Dz 18,06 A kiedy się sprzeciwiali i bluźnili, otrząsnął swe szaty i powiedział do nich:

"Krew wasza na waszą głowę, jam nie winien. Od tej chwili pójdę do pogan". Dz 18,07 Odszedł stamtąd i poszedł do domu pewnego "czciciela Boga", imieniem Ty

cjusz Justus. Dom ten przylegał do synagogi.

Dz 18,08 Przełożony synagogi, Kryspus, uwierzył w Pana z całym swym domem, wielu

też słuchaczy korynckich uwierzyło i przyjmowało wiarę i chrzest. Dz 18,09 W nocy Pan przemówił do Pawła w widzeniu: "Przestań się lękać, a przema

wiaj i nie milcz,

Dz 18,10 bo Ja jestem z tobą i nikt nie targnie się na ciebie, aby cię skrzywdzić, dlatego

że wiele ludu mam w tym mieście".

Dz 18,11 Pozostał więc i głosił im słowo Boże przez rok i sześć miesięcy. Dz 18,12 Kiedy Gallio został prokonsulem Achai, Żydzi jednomyślnie wystąpili przeciw

Pawłowi i przyprowadzili go przed sąd.

Dz 18,13 Powiedzieli: "Ten namawia ludzi, aby czcili Boga niezgodnie z Prawem". Dz 18,14 Gdy Paweł miał już usta otworzyć, Gallio przemówił do Żydów: "Gdyby tu

chodziło o jakieś przestępstwo albo zły czyn, zająłbym się wami, Żydzi, jak

należy,

Dz 18,15 ale gdy spór toczy się o słowa i nazwy, i o wasze Prawo, rozpatrzcie to sami!

Ja nie chcę być sędzią w tych sprawach".

1760 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 19

Dz 18,16 I wypędził ich z sądu.

Dz 18,17 A wszyscy "Grecy", schwyciwszy przewodniczącego synagogi, Sostenesa, bili

go przed sądem, lecz Galliona nic to nie obchodziło.

Dz 18,18 Paweł pozostał jeszcze przez dłuższy czas, potem pożegnał się z braćmi i

popłynął do Syrii, a z nim Pryscylla i Akwila. W Kenchrach ostrzygł głowę,

bo złożył taki ślub.

Dz 18,19 Następnie przybyli do Efezu i tam ich zostawił. Sam zaś wszedł do synagogi

i rozprawiał z Żydami,

Dz 18,20 a gdy go prosili, aby pozostał dłużej, nie zgodził się,

Dz 18,21 ale żegnając się z nimi, powiedział: "Wrócę do was, jeżeli Bóg zechce". I

odpłynął z Efezu.

Dz 18,22 Po przybyciu do Cezarei udał się do Jerozolimy. I pozdrowiwszy [tamtejszy]

Kościół, zeszedł do Antiochii.

Dz 18,23 Zabawił tam pewien czas i wyruszył, aby obejść kolejno krainę galacką i Fry

gię, umacniając wszystkich uczniów.

Dz 18,24 Pewien Żyd, imieniem Apollos, rodem z Aleksandrii, człowiek uczony i zna

jący świetnie Pisma przybył do Efezu.

Dz 18,25 Znał on już drogę Pańską, przemawiał z wielkim zapałem i nauczał dokładnie

tego, co dotyczyło Jezusa, znając tylko chrzest Janowy.

Dz 18,26 Zaczął on odważnie przemawiać w synagodze. Gdy go Pryscylla i Akwila

usłyszeli, zabrali go z sobą i wyłożyli mu dokładnie drogę Bożą. A kiedy

chciał wyruszyć do Achai, bracia napisali list do uczniów z poleceniem, aby

go przyjęli.

Dz 18,27 Gdy przybył, pomagał bardzo za łaską [Bożą] tym, co uwierzyli. Dz 18,28 Dzielnie uchylał twierdzenia Żydów, wykazując publicznie z Pism, że Jezus

jest Mesjaszem.

Rozdział 19

Dz 19,01 Kiedy Apollos znajdował się w Koryncie, Paweł przeszedł okolice wyżej po

łożone, przybył do Efezu i znalazł jakichś uczniów.

Dz 19,02 Zapytał ich: "Czy otrzymaliście Ducha Świętego, gdy przyjęliście wiarę?" A

oni do niego: "Nawet nie słyszeliśmy, że istnieje Duch Święty".

Dz 19,03 "Jaki więc chrzest przyjęliście?" - zapytał. A oni odpowiedzieli: "Chrzest

Janowy".

Dz 19,04 "Jan udzielał chrztu nawrócenia, przemawiając do ludu, aby uwierzyli w Te

go, który za nim idzie, to jest Jezusa" - powiedział Paweł.

Dz 19,05 Gdy to usłyszeli, przyjęli chrzest w imię Pana Jezusa. Dz 19,06 A kiedy Paweł włożył na nich ręce, Duch Święty zstąpił na nich. Mówili też

1761 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 19

językami i prorokowali.

Dz 19,07 Wszystkich ich było około dwunastu mężczyzn.

Dz 19,08 Następnie wszedł do synagogi i odważnie przemawiał przez trzy miesiące

rozprawiając i przekonując o królestwie Bożym.

Dz 19,09 Gdy jednak niektórzy upierali się w niewierze, bluźniąc wobec ludu przeciw

drodze, odłączył się od nich i oddzielił uczniów, i rozprawiał codziennie w

szkole Tyrannosa.

Dz 19,10 Trwało to dwa lata, tak że wszyscy mieszkańcy Azji, Żydzi i Grecy, usłyszeli

słowo Pańskie.

Dz 19,11 Bóg czynił też niezwykłe cuda przez ręce Pawła,

Dz 19,12 tak że nawet chusty i przepaski z jego ciała kładziono na chorych, a choroby

ustępowały z nich i wychodziły złe duchy.

Dz 19,13 Ale i niektórzy wędrowni egzorcyści żydowscy próbowali wzywać imienia

Pana Jezusa nad opętanymi przez złego ducha. "Zaklinam was przez Pana

Jezusa, którego głosi Paweł" - mówili.

Dz 19,14 Czyniło to siedmiu synów niejakiego Skewasa, arcykapłana żydowskiego. Dz 19,15 Zły duch odpowiedział im: "Znam Jezusa i wiem o Pawle, a wy coście za

jedni?"

Dz 19,16 I rzucił się na nich człowiek, w którym był zły duch, powalił wszystkich i

pobił tak, że nadzy i poranieni uciekli z owego domu.

Dz 19,17 Dowiedzieli się o tym wszyscy Żydzi i Grecy, mieszkający w Efezie, i strach

padł na wszystkich, i wysławiano imię Pana Jezusa.

Dz 19,18 Przychodziło też wielu wierzących, wyznając i ujawniając swoje uczynki. Dz 19,19 I wielu też z tych, co uprawiali magię, poznosiło księgi i paliło je wobec wszyst

kich. Wartość ich obliczono na pięćdziesiąt tysięcy denarów w srebrze. Dz 19,20 Tak potężnie rosło i umacniało się słowo Pańskie.

Dz 19,21 Po tych wydarzeniach postanowił Paweł udać się do Jerozolimy przez Mace

donię i Achaję. - "Potem, gdy się tam dostanę, muszę i Rzym zobaczyć"

mówił.

Dz 19,22 Wysłał więc do Macedonii dwóch swoich pomocników, Tymoteusza i Erasta,

a sam pozostał przez jakiś czas w Azji.

Dz 19,23 W tym właśnie czasie powstał niemały rozruch z powodu drogi "Pana". Dz 19,24 Pewien złotnik, imieniem Demetriusz, dawał niemały zarobek rzemieślnikom

przy wyrobie srebrnych świątyniek Artemidy.

Dz 19,25 Zebrał ich razem z innymi pracownikami tego rzemiosła i powiedział: "Mę

żowie, wiecie, że nasz dobrobyt płynie z tego rzemiosła.

Dz 19,26 Widzicie też i słyszycie, że nie tylko w Efezie, ale prawie w całej Azji ten

Paweł przekonał i uwiódł wielką liczbę ludzi gadaniem, że ci, którzy są ręką

uczynieni, nie są bogami.

Dz 19,27 Grozi niebezpieczeństwo, że nie tylko rzemiosło nasze upadnie, ale i świąty

nia wielkiej bogini Artemidy będzie za nic miana, a ona sama, której cześć

1762 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 20

oddaje cała Azja i świat cały, zostanie odarta z majestatu".

Dz 19,28 Gdy to usłyszeli, ogarnął ich gniew i zaczęli krzyczeć: "Wielka Artemida

Efeska!"

Dz 19,29 Zamieszanie objęło całe miasto. Porwawszy Gajusa i Arystarcha, Macedoń

czyków, towarzyszy Pawła, ruszono gromadnie do teatru.

Dz 19,30 Gdy zaś Paweł chciał wmieszać się w tłum, uczniowie mu nie pozwolili. Dz 19,31 Również niektórzy z azjarchów, którzy mu byli życzliwi, posłali do niego z

prośbą, by nie udawał się do teatru.

Dz 19,32 Każdy krzyczał co innego, bo zebranie było burzliwe, wielu nie wiedziało

nawet, po co się zebrali.

Dz 19,33 Z tłumu wypchnięto Aleksandra, bo go wysuwali Żydzi. Aleksander, dawszy

znak ręką, chciał się usprawiedliwić przed tłumem.

Dz 19,34 Gdy jednak poznali, że jest Żydem, ze wszystkich [ust] podniósł się jeden

krzyk i prawie przez dwie godziny krzyczeli: "Wielka Artemida Efeska!" Dz 19,35 Wreszcie sekretarz uspokoił tłum i powiedział: "Efezjanie, czyż istnieje czło

wiek, który by nie wiedział, że miasto Efez oddaje cześć wielkiej Artemidzie

i posągowi, który spadł z nieba?

Dz 19,36 Temu nie można zaprzeczyć. Dlatego winniście zachować spokój i nic nie

czynić pochopnie.

Dz 19,37 Przywiedliście bowiem tych ludzi, którzy nie są ani świętokradcami, ani też

nie bluźnią naszej bogini.

Dz 19,38 A jeżeli Demetriusz i jego rzemieślnicy mają sprawy przeciw komuś, to na

rynku odbywają się sądy, są też prokonsulowie, niechże jedni drugich oskar

żają.

Dz 19,39 A jeżeli czegoś więcej żądacie, rozstrzygnie się na prawnie zwołanym zebra

niu.

Dz 19,40 Grozi nam bowiem oskarżenie o dzisiejsze rozruchy, gdyż nie ma żadnego

powodu, którym moglibyśmy wytłumaczyć to zbiegowisko". Po tych słowach

rozwiązał zebranie.

Rozdział 20

Dz 20,01 Gdy rozruch ustał, Paweł przywołał uczniów, dodał im ducha, pożegnał się

i wyruszył w podróż do Macedonii.

Dz 20,02 Przeszedłszy przez owe strony, udzielił im wielu napomnień. Potem przybył

do Grecji.

Dz 20,03 Kiedy po trzymiesięcznym pobycie zamierzał odpłynąć do Syrii, Żydzi uknuli

przeciwko niemu spisek. Postanowił więc wracać przez Macedonię. Dz 20,04 Aż do Azji towarzyszył mu Sopater, syn Pyrrusa z Berei, z Tesaloniczan

1763 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 20

Arystarch i Sekundus, Gajus z Derbe i Tymoteusz, z Azji Tychik i Trofim. Dz 20,05 Ci poszli naprzód i czekali na nas w Troadzie.

Dz 20,06 A my odpłynęliśmy z Filippi po Święcie Przaśników i po pięciu dniach przy

byliśmy od nich do Troady, gdzie spędziliśmy siedem dni.

Dz 20,07 W pierwszym dniu po szabacie, kiedy zebraliśmy się na łamanie chleba, Pa

weł, który nazajutrz zamierzał odjechać, przemawiał do nich i przedłużył

mowę aż do północy.

Dz 20,08 Wiele lamp paliło się w górnej sali, gdzie byliśmy zebrani. Dz 20,09 Pewien młodzieniec, imieniem Eutych, siedział na oknie pogrążony w głę

bokim śnie. Kiedy Paweł przedłużał przemówienie, zmorzony snem spadł z

trzeciego piętra na dół. Podniesiono go martwego.

Dz 20,10 Paweł zeszedł, przypadł do niego i wziął go w ramiona: "Nie trwóżcie się

powiedział - bo on żyje".

Dz 20,11 I wszedł na górę, łamał chleb i spożywał, a mówił jeszcze długo, bo aż do

świtania.

Dz 20,12 Potem wyruszył w drogę. A chłopca przyprowadzono żywego ku niemałej

radości [zebranych].

Dz 20,13 A my, wsiadłszy wcześniej na okręt, popłynęliśmy do Assos, skąd mieliśmy

zabrać Pawła, bo tak zarządził, chcąc iść pieszo.

Dz 20,14 Kiedy spotkał się z nami w Assos, zabraliśmy go. Przybyliśmy do Mityleny. Dz 20,15 Odpłynąwszy stamtąd, znaleźliśmy się nazajutrz naprzeciw Chios, a następ

nego dnia przybyliśmy do Samos; dzień później dotarliśmy do Miletu, Dz 20,16 gdyż Paweł postanowił ominąć Efez, aby nie tracić czasu w Azji. Śpieszył się

bowiem, aby, jeśli to możliwe, być na dzień Pięćdziesiątnicy w Jerozolimie. Dz 20,17 Z Miletu posłał do Efezu i wezwał starszych Kościoła. Dz 20,18 A gdy do niego przybyli, przemówił do nich: "Wiecie, jakim byłem wśród

was od pierwszej chwili, w której stanąłem w Azji.

Dz 20,19 Jak służyłem Panu z całą pokorą wśród łez i doświadczeń, które mnie spo

tkały z powodu zasadzek żydowskich.

Dz 20,20 Jak nie uchylałem się tchórzliwie od niczego, co pożyteczne, tak że przema

wiałem i nauczałem was publicznie i po domach,

Dz 20,21 nawołując zarówno Żydów, jak i Greków do nawrócenia się do Boga i do

wiary w Pana naszego Jezusa.

Dz 20,22 A teraz, przynaglany Duchem, udaję się do Jerozolimy; nie wiem, co mnie

tam spotka

Dz 20,23 oprócz tego, że czekają mnie więzy i utrapienia, o czym zapewnia mnie Duch

Święty w każdym mieście.

Dz 20,24 Lecz ja zgoła nie cenię sobie życia, bylebym tylko dokończył biegu i po

sługiwania, które otrzymałem od Pana Jezusa: [bylebym] dał świadectwo o

Ewangelii łaski Bożej.

Dz 20,25 Wiem teraz, że wy wszyscy, wśród których po drodze głosiłem królestwo, już

1764 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 21

mnie nie ujrzycie.

Dz 20,26 Dlatego oświadczam wam dzisiaj: Nie jestem winien niczyjej krwi, Dz 20,27 bo nie uchylałem się tchórzliwie od głoszenia wam całej woli Bożej. Dz 20,28 Uważajcie na samych siebie i na całe stado, nad którym Duch Święty ustano

wił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną

krwią.

Dz 20,29 Wiem, że po moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczę

dzając stada.

Dz 20,30 Także spośród was samych powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne

nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów.

Dz 20,31 Dlatego czuwajcie, pamiętając, że przez trzy lata we dnie i w nocy nie prze

stawałem ze łzami upominać każdego z was.

Dz 20,32 A teraz polecam was Bogu i słowu Jego łaski władnemu zbudować i dać

dziedzictwo ze wszystkimi świętymi.

Dz 20,33 Nie pożądałem srebra ani złota, ani szaty niczyjej.

Dz 20,34 Sami wiecie, że te ręce zarabiały na potrzeby moje i moich towarzyszy. Dz 20,35 We wszystkim pokazałem wam, że tak pracując trzeba wspierać słabych i

pamiętać o słowach Pana Jezusa, który powiedział: "Więcej szczęścia jest w

dawaniu aniżeli w braniu"".

Dz 20,36 Po tych słowach upadł na kolana i modlił się razem ze wszystkimi. Dz 20,37 Wtedy wszyscy wybuchnęli wielkim płaczem. Rzucali się Pawłowi na szyję i

całowali go,

Dz 20,38 smucąc się najbardziej z tego, co powiedział: że już go nigdy nie zobaczą.

Potem odprowadzili go na okręt.

Rozdział 21

Dz 21,01 Po rozstaniu się z nimi odpłynęliśmy i bezpośrednim kursem przybyliśmy do

Kos, a następnego dnia do Rodos, a stąd do Patary.

Dz 21,02 Znalazłszy okręt, który miał płynąć do Fenicji, wsiedliśmy i odpłynęliśmy. Dz 21,03 Zobaczyliśmy Cypr i zostawiliśmy go po lewej ręce, a płynąć do Syrii, przy

byliśmy do Tyru, tam bowiem miano wyładować okręt.

Dz 21,04 Odszukawszy uczniów, pozostaliśmy tam siedem dni, a oni pod wpływem

Ducha odradzali Pawłowi podróż do Jerozolimy.

Dz 21,05 Po upływie tych dni wybraliśmy się w drogę, a wszyscy z żonami i dziećmi

odprowadzili nas za miasto. Na wybrzeżu padliśmy na kolana i modliliśmy

się.

Dz 21,06 Pożegnaliśmy się wzajemnie: myśmy weszli na okręt, a oni wrócili do swoich

domów.

1765 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 21

Dz 21,07 Kończąc naszą żeglugę, przybyliśmy z Tyru do Ptolemaidy i powitawszy bra

ci, pozostaliśmy u nich jeden dzień.

Dz 21,08 Wyszedłszy nazajutrz, dotarliśmy do Cezarei. Weszliśmy do domu Filipa

ewangelisty, który był jednym z Siedmiu, i zamieszkaliśmy u niego. Dz 21,09 Miał on cztery córki, dziewice - prorokinie.

Dz 21,10 Kiedyśmy tam przez dłuższy czas mieszkali, przyszedł z Judei pewien prorok,

imieniem Agabos.

Dz 21,11 Przybył do nas, wziął pas Pawła, związał sobie ręce i nogi i powiedział: "To

mówi Duch Święty: Tak Żydzi zwiążą w Jerozolimie męża, do którego należy

ten pas, i wydadzą w ręce pogan".

Dz 21,12 Kiedyśmy to usłyszeli, razem z miejscowymi braćmi zaklinaliśmy Pawła, aby

nie szedł do Jerozolimy.

Dz 21,13 Wtedy Paweł odpowiedział: "Co robicie? Dlaczego płaczecie i rozdzieracie

mi serce? Ja przecież gotów jestem nie tylko na więzienie, ale i na śmierć w

Jerozolimie dla imienia Pana Jezusa".

Dz 21,14 Nie mogąc go przekonać, ustąpiliśmy ze słowami: "Niech się dzieje wola Pań

ska!"

Dz 21,15 Potem przygotowawszy się do podróży, ruszyliśmy do Jerozolimy. Dz 21,16 Towarzyszyli nam niektórzy uczniowie z Cezarei i zaprowadzili do niejakiego

Mnazona z Cypru, jednego z pierwszych uczniów, u którego mieliśmy znaleźć

gościnę.

Dz 21,17 Kiedy znaleźliśmy się w Jerozolimie, bracia przyjęli nas z radością. Dz 21,18 Następnego dnia Paweł poszedł razem z nami do Jakuba. Zebrali się też

wszyscy starsi.

Dz 21,19 Powitawszy ich, zaczął szczegółowo opowiadać, czego Bóg dokonał wśród

pogan przez jego posługę.

Dz 21,20 Słysząc to, wielbili Boga, ale powiedzieli mu: "Widzisz, bracie, ile tysięcy

Żydów uwierzyło,

Dz 21,21 a wszyscy trzymają się gorliwie Prawa. O tobie jednak słyszeli, że wszystkich

Żydów, mieszkających wśród pogan, nauczasz odstępstwa od Mojżesza, mó

wisz, że nie mają obrzezywać swych synów ani zachowywać zwyczajów. Dz 21,22 Cóż więc począć? W każdym wypadku dowiedzą się, żeś przybył. Dz 21,23 Zrób więc to, co ci mówimy: Mamy tu czterech mężczyzn, którzy złożyli ślub, Dz 21,24 weź ich z sobą, poddaj się razem z nimi oczyszczeniu, pokryj za nich koszty,

aby mogli ostrzyc sobie głowy, a wtedy wszyscy przekonają się, że w tym,

czego się dowiedzieli o tobie, nie tylko nie ma źdźbła prawdy, lecz że ty sam

przestrzegasz Prawa na równi z nimi.

Dz 21,25 Co zaś do pogan, którzy uwierzyli, posłaliśmy im na piśmie polecenie, aby

powstrzymali się od pokarmów ofiarowanych bożkom, od krwi, od tego, co

uduszone, i od nierządu".

Dz 21,26 Wtedy Paweł wziął z sobą tych mężów, następnego dnia poddał się razem

1766 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 22

z nimi oczyszczeniu, wszedł do świątyni i zgłosił [termin] wypełnienia dni

oczyszczenia, aż zostanie złożona ofiara za każdego z nich.

Dz 21,27 Kiedy zaś siedem dni dobiegało końca, Żydzi z Azji zobaczyli go w świątyni,

podburzyli cały tłum i rzucili się na niego

Dz 21,28 z krzykiem: "Izraelici! Na pomoc! To jest człowiek, który wszędzie naucza

wszystkich przeciwko narodowi i Prawu, i temu miejscu, a nadto jeszcze Gre

ków wprowadził do świątyni i zbezcześcił to święte miejsce".

Dz 21,29 Przedtem bowiem widzieli z nim w mieście Trofima z Efezu i sądzili, że Paweł

wprowadził go do świątyni.

Dz 21,30 Poruszyło się całe miasto, zbiegł się lud, porwali Pawła i wlekli go poza świą

tynię. Natychmiast też zamknięto bramy.

Dz 21,31 Gdy usiłowali go zabić, doszła do trybuna kohorty wiadomość, że cała Jero

zolima jest wzburzona.

Dz 21,32 Natychmiast wziął żołnierzy i setników i zbiegł do nich na dół. Na widok

trybuna i żołnierzy zaprzestano bić Pawła.

Dz 21,33 Wtedy trybun zbliżył się, kazał go ująć, związać dwoma łańcuchami i dopy

tywał się, kim jest i co uczynił.

Dz 21,34 A z tłumu każdy krzyczał co innego. Nie mogąc się nic pewnego dowiedzieć

z powodu zgiełku, kazał go prowadzić do twierdzy.

Dz 21,35 Gdy znalazł się na schodach, doszło do tego, że żołnierze musieli go nieść z

powodu naporu tłumu.

Dz 21,36 Bo tłum ludzi szedł za nim, krzycząc: "Precz z nim!"

Dz 21,37 Kiedy miano go wprowadzić do twierdzy, rzekł Paweł do trybuna: "Czy wolno

mi coś powiedzieć?" A on odpowiedział: "Mówisz po grecku?

Dz 21,38 Nie jesteś więc Egipcjaninem, który niedawno podburzył i wyprowadził na

pustynię cztery tysiące sykaryjczyków?"

Dz 21,39 "Ja jestem Żydem z Tarsu - odpowiedział Paweł - obywatelem znacznego

miasta w Cylicji; proszę cię, pozwól mi przemówić do ludu".

Dz 21,40 Gdy pozwolił, Paweł stojąc na schodach dał znak ręką ludowi, a gdy nastała

zupełna cisza, odezwał się po hebrajsku tymi słowami:

Rozdział 22

Dz 22,01 "Bracia i ojcowie, słuchajcie, co teraz do was powiem na swoją obronę". Dz 22,02 Usłyszawszy, że mówi w języku hebrajskim, uciszyli się jeszcze bardziej. Dz 22,03 "Ja jestem Żydem - mówił - urodzonym w Tarsie w Cylicji. Wychowałem się

jednak w tym mieście, u stóp Gamaliela otrzymałem staranne wykształcenie

w Prawie ojczystym. Gorliwie służyłem Bogu, jak wy wszyscy dzisiaj służy

cie.

1767 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 22

Dz 22,04 Prześladowałem tę drogę, głosując nawet za karą śmierci, wiążąc i wtrącając

do więzienia mężczyzn i kobiety,

Dz 22,05 co może poświadczyć zarówno arcykapłan, jak cała starszyzna. Od nich otrzy

małem też listy do braci i udałem się do Damaszku z zamiarem uwięzienia

tych, którzy tam byli, i przyprowadzenia do Jerozolimy dla wymierzenia ka

ry.

Dz 22,06 W drodze, gdy zbliżałem się do Damaszku, nagle około południa otoczyła

mnie wielka jasność z nieba.

Dz 22,07 Upadłem na ziemię i posłyszałem głos, który mówił do mnie: "Szawle, Szawle,

dlaczego Mnie prześladujesz?"

Dz 22,08 "Kto jesteś, Panie?" - odpowiedziałem. Rzekł do mnie: "Ja jestem Jezus Na

zarejczyk, którego ty prześladujesz".

Dz 22,09 Towarzysze zaś moi widzieli światło, ale głosu, który do mnie mówił, nie

słyszeli.

Dz 22,10 Powiedziałem więc: "Co mam czynić, Panie?" A Pan powiedział do mnie:

"Wstań, idź do Damaszku, tam ci powiedzą wszystko, co masz czynić". Dz 22,11 Ponieważ zaniewidziałem od blasku owego światła, przyszedłem do Damasz

ku prowadzony za rękę przez moich towarzyszy.

Dz 22,12 Niejaki Ananiasz, człowiek przestrzegający wiernie Prawa, o którym wszyscy

tamtejsi Żydzi wydawali dobre świadectwo,

Dz 22,13 przyszedł, przystąpił do mnie i powiedział: "Szawle, bracie, przejrzyj!" W

tejże chwili spojrzałem na niego,

Dz 22,14 on zaś powiedział: "Bóg naszych ojców wybrał cię, abyś poznał Jego wolę i

ujrzał Sprawiedliwego i Jego własny głos usłyszał.

Dz 22,15 Bo wobec wszystkich ludzi będziesz świadczył o tym, co widziałeś i słyszałeś. Dz 22,16 Dlaczego teraz zwlekasz? Ochrzcij się i obmyj z twoich grzechów, wzywając

Jego imienia!"

Dz 22,17 A gdy wróciłem do Jerozolimy i modliłem się w świątyni, wpadłem w za

chwycenie.

Dz 22,18 Ujrzałem Go: "Spiesz się i szybko opuść Jerozolimę - powiedział do mnie

gdyż nie przyjmą twego świadectwa o Mnie".

Dz 22,19 A ja odpowiedziałem: "Panie, oni wiedzą, że zamykałem w więzieniach tych,

którzy wierzą w Ciebie, i biczowałem w synagogach,

Dz 22,20 a kiedy przelewano krew Szczepana, Twego świadka, byłem przy tym i zga

dzałem się, i pilnowałem szat jego zabójców".

Dz 22,21 "Idź - powiedział do mnie - bo Ja cię poślę daleko, do pogan". Dz 22,22 Słuchali go aż do tych słów. Potem krzyknęli: "Precz ze świata z takim, nie

godzi się bowiem, aby on żył!"

Dz 22,23 Kiedy oni krzyczeli i zrzucali szaty, i piaskiem ciskali w powietrze, Dz 22,24 trybun rozkazał wprowadzić go do twierdzy i biczowaniem wydobyć zeznanie,

aby się dowiedzieć, dlaczego tak przeciwko niemu krzyczeli.

1768 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 23

Dz 22,25 "Czy wolno wam biczować obywatela rzymskiego? I to bez sądu?" - odezwał

się Paweł do stojącego obok setnika, gdy go związano rzemieniem. Dz 22,26 Usłyszawszy to, setnik poszedł do trybuna i powiedział mu: "Co chcesz robić?

Bo ten człowiek jest Rzymianinem".

Dz 22,27 Trybun przyszedł i zapytał go: "Powiedz mi, czy ty jesteś Rzymianinem?" A

on odpowiedział: "Tak".

Dz 22,28 "Ja za wielką sumę nabyłem to obywatelstwo" - odrzekł trybun. A Paweł

powiedział: "A ja mam je od urodzenia".

Dz 22,29 Natychmiast też odstąpili od niego ci, co go mieli badać. Dowiedziawszy się,

że jest Rzymianinem, trybun przestraszył się, że kazał go związać. Dz 22,30 Następnego dnia, chcąc dowiedzieć się dokładnie, o co go Żydzi oskarżali,

zdjął z niego więzy, rozkazał zebrać się arcykapłanom i całemu Sanhedryno

wi i wyprowadziwszy Pawła stawił go przed nimi.

Rozdział 23

Dz 23,01 Paweł zaś, spojrzawszy śmiało na Sanhedryn, przemówił: "Bracia, aż do dnia

dzisiejszego służyłem Bogu z zupełnie spokojnym sumieniem".

Dz 23,02 Arcykapłan Ananiasz kazał tym, co przy nim stali, uderzyć go w twarz. Dz 23,03 Wtedy Paweł powiedział do niego: "Uderzy cię Bóg, ściano pobielana! Zasia

dłeś, aby mnie sądzić według Prawa, a każesz mnie bić wbrew Prawu?" Dz 23,04 "Arcykapłanowi złorzeczysz?" - powiedzieli stojący przy nim. Dz 23,05 "Nie wiedziałem, bracia - rzekł Paweł - że to arcykapłan. Napisane jest bo

wiem: Przełożonemu ludu Twego nie będziesz złorzeczył".

Dz 23,06 Wiedząc zaś, że jedna część składa się z saduceuszów, a druga z faryzeuszów,

wołał Paweł przed Sanhedrynem: "Jestem faryzeuszem, bracia, i synem fa

ryzeuszów, a stoję przed sądem za to, że spodziewam się zmartwychwstania

umarłych".

Dz 23,07 Gdy to powiedział, powstał spór między faryzeuszami i saduceuszami i doszło

do rozdwojenia wśród zebranych.

Dz 23,08 Saduceusze bowiem mówią, że nie ma zmartwychwstania, ani anioła, ani du

cha, a faryzeusze uznają jedno i drugie.

Dz 23,09 Zrobiła się wielka wrzawa, zerwali się niektórzy z uczonych w Piśmie spośród

faryzeuszów, wykrzykiwali wojowniczo: "Nie znajdujemy nic złego w tym

człowieku. A jeśli naprawdę mówił do niego duch albo anioł?"

Dz 23,10 Kiedy doszło do wielkiego wzburzenia, trybun obawiając się, żeby nie rozszar

pali Pawła, rozkazał żołnierzom zejść, zabrać go spośród nich i zaprowadzić

do twierdzy.

Dz 23,11 Następnej nocy ukazał mu się Pan. "Odwagi! - powiedział - trzeba bowiem,

1769 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 23

żebyś i w Rzymie świadczył o Mnie tak, jak dawałeś o Mnie świadectwo w

Jerozolimie".

Dz 23,12 Kiedy nastał dzień, Żydzi zebrali się i zobowiązali się pod klątwą, że nie będą

ani jeść, ani pić, dopóki nie zabiją Pawła.

Dz 23,13 Ponad czterdziestu mężów złożyło tę przysięgę.

Dz 23,14 Udali się oni do arcykapłanów i starszych i powiedzieli: "Zobowiązaliśmy się

pod klątwą, że nic nie weźmiemy do ust, dopóki nie zabijemy Pawła. Dz 23,15 Teraz wy, razem z Sanhedrynem, przekonajcie trybuna, aby go do was spro

wadził pod pozorem dokładniejszego zbadania jego sprawy, a my jesteśmy

gotowi go zabić, zanim dojdzie".

Dz 23,16 Gdy o tej zasadzce dowiedział się siostrzeniec Pawła, przyszedł, wszedł do

twierdzy i opowiedział o tym Pawłowi.

Dz 23,17 Paweł przywołał jednego z setników i rzekł: "Zaprowadź tego młodzieńca do

trybuna, ma bowiem mu coś oznajmić".

Dz 23,18 Ten więc zabrał go z sobą, zaprowadził do trybuna i rzekł: "Więzień Paweł

przywołał mnie i poprosił, abym przyprowadził do ciebie tego młodzieńca,

który ma tobie coś do powiedzenia".

Dz 23,19 Trybun wziął go za rękę i odprowadziwszy na bok, dopytywał się: "Cóż to

masz mi oznajmić?"

Dz 23,20 Odpowiedział: "Żydzi postanowili prosić cię, abyś jutro sprowadził Pawła do

Sanhedrynu pod pozorem dokładniejszego zbadania jego sprawy. Dz 23,21 Lecz ty ich nie słuchaj, bo przeszło czterdziestu spośród nich czyha na niego.

Oni zobowiązali się pod klątwą nie jeść i nie pić, dopóki go nie zabiją, i już

teraz są w pogotowiu, czekając na twoje przyzwolenie".

Dz 23,22 Wtedy trybun odprawił młodzieńca: "Nie mów nikomu - nakazał mu - żeś

mi o tym doniósł".

Dz 23,23 Przywoławszy dwóch setników, rozkazał: "Przygotujcie do wymarszu do Ce

zarei dwustu żołnierzy i siedemdziesięciu jezdnych, i dwustu oszczepników

na trzecią godzinę w nocy".

Dz 23,24 Kazał też przygotować zwierzęta juczne, aby wsadzili na nie Pawła i bez

piecznie doprowadzili do namiestnika Feliksa.

Dz 23,25 Napisał też list tej treści:

Dz 23,26 "Klaudiusz Lizjasz dostojnemu namiestnikowi Feliksowi - pozdrowienie. Dz 23,27 Żydzi pochwycili tego człowieka i mieli go już zabić. Wtedy nadbiegłem z

wojskiem i uratowałem go, dowiedziawszy się, że jest Rzymianinem. Dz 23,28 Aby się dowiedzieć, co mu zarzucają, sprowadziłem go przed ich Sanhedryn. Dz 23,29 Stwierdziłem, że oskarżają go o sporne kwestie z ich Prawa, a nie o przestęp

stwo podlegające karze śmierci lub więzienia.

Dz 23,30 Kiedy mi doniesiono o zasadzce na tego człowieka, wysłałem go natychmiast

do ciebie, zawiadamiając oskarżycieli, aby przed tobą wytoczyli sprawę prze

ciwko niemu. Bądź zdrów!"

1770 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 24

Dz 23,31 Żołnierze więc stosownie do rozkazu zabrali Pawła i poprowadzili nocą do

Antipatris.

Dz 23,32 A nazajutrz zostawiwszy jeźdźców, aby z nim odjechali, wrócili do twierdzy. Dz 23,33 Tamci przybyli do Cezarei, oddali list namiestnikowi i stawili przed nim Paw

ła.

Dz 23,34 A on przeczytawszy list, zapytał, z jakiej prowincji pochodzi. Gdy się dowie

dział, że z Cylicji,

Dz 23,35 rzekł: "Przesłucham cię, gdy przybędą też twoi oskarżyciele". I rozkazał strzec

go w pretorium Heroda.

Rozdział 24

Dz 24,01 Po pięciu dniach przybył arcykapłan Ananiasz z kilkoma starszymi i retorem,

niejakim Tertullosem. Oni to wnieśli przed namiestnika oskarżenie przeciwko

Pawłowi.

Dz 24,02 Kiedy go wezwano, Tertullos rozpoczął mowę oskarżycielską: "Dzięki tobie

żyjemy w zupełnym pokoju - mówił - dzięki twej przezorności polepsza się

byt tego narodu.

Dz 24,03 Zawsze i wszędzie przyjmujemy to, dostojny Feliksie, z wielką wdzięcznością. Dz 24,04 Aby cię jednak dłużej nie zatrzymywać, proszę, abyś nas łaskawie posłuchał

przez chwilę.

Dz 24,05 Stwierdziliśmy, że człowiek ten jest przywódcą sekty nazarejczyków, szerzy

zarazę i wzbudza niepokoje wśród wszystkich Żydów na świecie. Dz 24,06 Usiłował nawet zbezcześcić świątynię, więc ujęliśmy go. " Dz 24,07¿

Dz 24,08 Przesłuchawszy go będziesz mógł sam od niego dowiedzieć się wszystkiego, o

co go oskarżamy".

Dz 24,09 Żydzi potwierdzili to, oświadczając, że sprawa tak się przedstawia. Dz 24,10 Kiedy namiestnik dał znak, aby mówił, Paweł odpowiedział: Dz 24,11 "Wiem, że od wielu lat jesteś sędzią tego narodu, dlatego śmiało będę się

bronił. Możesz się bowiem przekonać, że nie więcej jak dwanaście dni temu

przybyłem do Jerozolimy, aby oddać pokłon Bogu.

Dz 24,12 Nie spotkali mnie w świątyni ani rozprawiającego z kimkolwiek, ani wywołu

jącego tłumne zbiegowisko bądź w synagodze, bądź w mieście,

Dz 24,13 i nie mogą oni dowieść ci tego, o co mnie teraz oskarżają. Dz 24,14 To jednak wyznaję przed tobą: Według drogi, nazywanej przez nich sektą,

służę Bogu moich ojców, wierząc we wszystko, co napisane zostało w Prawie

i u Proroków.

Dz 24,15 Mam też w Bogu nadzieję, którą również oni mają, że nastąpi zmartwych

1771 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 25

wstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

Dz 24,16 I sam usilnie się staram, aby mieć zawsze czyste sumienie wobec Boga i wobec

ludzi.

Dz 24,17 Po wielu latach przybyłem z jałmużnami i ofiarami dla mego narodu. Dz 24,18 Wtedy spotkali mnie oczyszczonego w świątyni, bez tłumu i bez zbiegowiska Dz 24,19 niektórzy Żydzi z Azji; oni powinni stanąć przed tobą i wnieść skargę, jeśli

mają coś przeciwko mnie.

Dz 24,20 A ci tutaj niechże powiedzą, jakiego przestępstwa dopatrzyli się we mnie, gdy

stanąłem przed Sanhedrynem.

Dz 24,21 Chyba jedynie tego, że stojąc wśród nich zawołałem głośno: Sądzicie mnie

dzisiaj z powodu [wiary w] zmartwychwstanie umarłych".

Dz 24,22 Feliks odroczył ich sprawę, znając dokładnie tę drogę. "Rozpatrzę waszą

sprawę - powiedział - gdy przybędzie trybun Lizjasz".

Dz 24,23 A setnikowi rozkazał strzec go, zastosować ulgi i nie przeszkadzać żadnemu

z przyjaciół w oddawaniu mu usług.

Dz 24,24 Po kilku dniach przybył Feliks ze swoją żoną Druzyllą, która była Żydówką.

Posłał po Pawła i słuchał jego [nauki] o wierze w Jezusa Chrystusa. Dz 24,25 Lecz kiedy Paweł mówił o sprawiedliwości i o wstrzemięźliwości, i o przyszłym

sądzie, Feliks przestraszony odpowiedział: "Teraz możesz odejść. Gdy znajdę

czas, wezwę cię znowu".

Dz 24,26 Spodziewał się przy tym, że dostanie od Pawła pieniądze, i dlatego częściej

posyłał po niego i rozmawiał z nim.

Dz 24,27 Po upływie dwóch lat następcą Feliksa został Porcjusz Festus. Feliks jednak

pozostawił Pawła w więzieniu, chcąc okazać Żydom życzliwość.

Rozdział 25

Dz 25,01 Po trzech dniach od objęcia urzędowania w prowincji udał się Festus z Cezarei

do Jerozolimy.

Dz 25,02 Arcykapłani i najznakomitsi Żydzi wnieśli do niego skargę przeciwko Pawłowi

i prosili usilnie

Dz 25,03 o ustępstwo, ze szkodą dla Pawła, aby kazał go przysłać do Jerozolimy. Przy

gotowali bowiem zasadzkę, aby go zgładzić w drodze.

Dz 25,04 Ale Festus odpowiedział, że Paweł znajduje się pod strażą w Cezarei i że on

sam wkrótce tam wyruszy:

Dz 25,05 "Niech więc pełnomocnicy wasi - rzekł - udadzą się razem ze mną i niechże

go oskarżą, jeśli ten człowiek popełnił coś złego".

Dz 25,06 Spędziwszy wśród nich nie więcej jak osiem lub dziesięć dni, udał się do Ce

zarei. Następnego dnia zasiadłszy do sprawowania sądu kazał przyprowadzić

1772 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 25

Pawła.

Dz 25,07 Kiedy ten przyszedł, otoczyli go Żydzi przybyli z Jerozolimy i stawiali wiele

ciężkich zarzutów, których nie mogli udowodnić.

Dz 25,08 Paweł bronił się: "Nie wykroczyłem w niczym ani przeciwko Prawu Żydow

skiemu, ani przeciwko świątyni, ani przeciwko Cezarowi".

Dz 25,09 Festus, chcąc zrobić Żydom ustępstwo, odpowiedział Pawłowi: "Czy chcesz

się udać do Jerozolimy i tam odpowiadać w tej sprawie przede mną?" Dz 25,10 "Stoję przed sądem Cezara - odpowiedział Paweł - i przed nim należy mnie

sądzić. Żydom nic nie zawiniłem, o czym ty wiesz doskonale.

Dz 25,11 Jeżeli zawiniłem i popełniłem coś podpadającego pod karę śmierci, nie wzbra

niam się umrzeć. Ale jeśli nie zrobiłem nic z tego, o co mnie oskarżają, nikt

nie może mnie im wydać. Odwołuję się do Cezara!"

Dz 25,12 Wtedy Festus porozumiał się z radą i odpowiedział: "Odwołałeś się do Cezara

- do Cezara się udasz".

Dz 25,13 Po upływie kilku dni król Agryppa i Berenike przybyli do Cezarei powitać

Festusa.

Dz 25,14 Gdy przebywali tam dłuższy czas, Festus przedstawił królowi sprawę Pawła:

"Feliks pozostawił w więzieniu pewnego człowieka - powiedział. Dz 25,15 Gdy byłem w Jerozolimie, arcykapłani i starsi Żydowscy wnieśli przeciw nie

mu skargę, żądając dla niego wyroku skazującego.

Dz 25,16 Odpowiedziałem im: Rzymianie nie mają zwyczaju skazywania kogokolwiek

na śmierć, zanim oskarżony nie stanie wobec oskarżycieli i nie będzie miał

możności bronienia się przed zarzutami.

Dz 25,17 A kiedy przybyli tutaj bez żadnej zwłoki, sprawując następnego dnia sądy,

kazałem przyprowadzić tego człowieka.

Dz 25,18 Oskarżyciele nie wnieśli przeciwko niemu żadnej skargi o przestępstwa, które

podejrzewałem.

Dz 25,19 Mieli z nim tylko spory o ich wierzenia i o jakiegoś zmarłego Jezusa, o którym

Paweł twierdzi, że żyje.

Dz 25,20 Nie znając się na tych rzeczach, zapytałem, czy nie zechciałby udać się do

Jerozolimy i tam odpowiadać przed sądem w tych sprawach.

Dz 25,21 Ponieważ Paweł zażądał, aby go zatrzymać do wyroku Cezara, kazałem go

strzec, dopóki go nie odeślę do Najdostojniejszego".

Dz 25,22 "Chciałbym i ja posłuchać tego człowieka" - [powiedział] Agryppa do Festusa.

[A on] odpowiedział: "Jutro go usłyszysz".

Dz 25,23 Kiedy nazajutrz Agryppa i Berenike przybyli z wielką okazałością i weszli do

sali posłuchań wraz z trybunami i najwybitniejszymi obywatelami miasta,

na rozkaz Festusa wprowadzono Pawła.

Dz 25,24 "Królu Agryppo - przemówił Festus - i wszyscy tutaj obecni! Widzicie tego,

z powodu którego nachodziło mnie mnóstwo Żydów zarówno w Jerozolimie,

jak tutaj, wołając, że nie powinien on żyć dłużej.

1773 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 26

Dz 25,25 Lecz ja się przekonałem, że on nie popełnił nic podpadającego pod karę śmier

ci. A kiedy odwołał się do Najdostojniejszego, postanowiłem go odesłać. Dz 25,26 Nie mogę jednak napisać władcy nic pewnego w jego sprawie, dlatego sta

wiłem go przed wami, a zwłaszcza przed tobą, królu Agryppo, abym po

przesłuchaniu miał co napisać.

Dz 25,27 Bo wydaje mi się nierozsądne posyłać więźnia bez podania stawianych mu

zarzutów".

Rozdział 26

Dz 26,01 "Wolno ci mówić w swojej obronie" - powiedział Agryppa do Pawła. Wtedy

Paweł wyciągnąwszy rękę rozpoczął mowę obronną:

Dz 26,02 "Uważam to za szczęście, że mogę dzisiaj bronić się przeciwko wszystkim

zarzutom, jakie stawiają Żydzi, przed tobą, królu Agryppo,

Dz 26,03 który najlepiej znasz wszystkie zwyczaje i spory Żydów. Dlatego proszę, wy

słuchaj mnie cierpliwie!

Dz 26,04 Wszyscy Żydzi znają moje życie. Od początku upływało ono wśród mego

narodu w Jerozolimie.

Dz 26,05 Wiedzą o mnie od dawna - gdybyż chcieli zaświadczyć! - że żyłem według

[zasad] najsurowszego stronnictwa naszej religii jako faryzeusz.

Dz 26,06 A teraz stoję przed sądem, gdyż spodziewam się obietnicy, danej przez Boga

ojcom naszym,

Dz 26,07 której spełnienia ma nadzieję doczekać się dwanaście naszych pokoleń, służą

cych Bogu wytrwale we dnie i w nocy. Z powodu tej nadziei, królu, oskarżyli

mnie Żydzi.

Dz 26,08 Dlaczego uważacie za nieprawdopodobne, że Bóg wskrzesza umarłych? Dz 26,09 Przecież mnie samemu zdawało się, że powinienem gwałtownie występować

przeciw imieniu Jezusa Nazarejczyka.

Dz 26,10 Uczyniłem to też w Jerozolimie i wziąwszy upoważnienie od arcykapłanów,

wtrąciłem do więzienia wielu świętych, głosowałem przeciwko nim, gdy ich

skazywano na śmierć,

Dz 26,11 i często przymuszałem ich karami do bluźnierstwa we wszystkich synagogach.

Prześladowałem ich bez miary i ścigałem nawet po innych miastach. Dz 26,12 Tak jechałem do Damaszku z upoważnienia i z polecenia najwyższych kapła

nów.

Dz 26,13 W południe podczas drogi ujrzałem, o królu, światło z nieba, jaśniejsze od

słońca, które ogarnęło mnie i moich towarzyszy podróży.

Dz 26,14 Kiedyśmy wszyscy upadli na ziemię, usłyszałem głos, który mówił do mnie po

hebrajsku: "Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz? Trudno ci wierzgać

1774 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 27

przeciwko ościeniowi".

Dz 26,15 "Kto jesteś, Panie?" - zapytałem. A Pan odpowiedział: "Ja jestem Jezus,

którego ty prześladujesz.

Dz 26,16 Ale podnieś się i stań na nogi, bo ukazałem się tobie po to, aby ustanowić

cię sługą i świadkiem tego, co zobaczyłeś, i tego, co ci objawię.

Dz 26,17 Obronię cię przed ludem i przed poganami, do których cię posyłam, Dz 26,18 abyś otworzył im oczy i odwrócił od ciemności do światła, od władzy sza

tana do Boga. Aby przez wiarę we Mnie otrzymali odpuszczenie grzechów i

dziedzictwo ze świętymi".

Dz 26,19 Temu widzeniu z nieba nie mogłem się sprzeciwić, królu Agryppo! Dz 26,20 Lecz nawoływałem najprzód mieszkańców Damaszku i Jerozolimy, a potem

całej ziemi judzkiej, i pogan, aby pokutowali i nawrócili się do Boga, i pełnili

uczynki godne pokuty.

Dz 26,21 Z tego powodu pochwycili mnie Żydzi w świątyni i usiłowali zabić. Dz 26,22 Ale z pomocą Bożą żyję do dzisiaj i daję świadectwo małym i wielkim, nie

głosząc nic ponad to, co przepowiedzieli Prorocy i Mojżesz

Dz 26,23 że Mesjasz ma cierpieć, że pierwszy zmartwychwstanie, że głosić będzie świa

tło zarówno ludowi, jak i poganom".

Dz 26,24 "Tracisz rozum, Pawle - zawołał głośno Festus, gdy on tak się bronił - wielka

nauka doprowadza cię do utraty rozsądku".

Dz 26,25 "Nie tracę rozumu, dostojny Festusie - odpowiedział Paweł - lecz słowa, które

mówię, są prawdziwe i przemyślane.

Dz 26,26 Zna te sprawy król, do którego śmiało mówię. Jestem przekonany, że nic z

nich nie jest mu obce. Nie działo się to bowiem w jakimś zapadłym kącie. Dz 26,27 Czy wierzysz, królu Agryppo, Prorokom? Wiem, że wierzysz". Dz 26,28 Na to Agryppa do Pawła: "Niewiele brakuje, a przekonałbyś mnie i zrobił ze

mnie chrześcijanina".

Dz 26,29 A Paweł: "Dałby Bóg, aby prędzej lub później nie tylko ty, ale też wszyscy,

którzy mnie dzisiaj słuchają, stali się takimi, jakim ja jestem, z wyjątkiem

tych więzów".

Dz 26,30 Na to wstał król i namiestnik, i Berenike, i ci, którzy z nimi wzięli udział w

posiedzeniu.

Dz 26,31 Kiedy odeszli, mówili jedni do drugich: "Ten człowiek nie uczynił nic podpa

dającego pod karę śmierci lub więzienia".

Dz 26,32 A Agryppa powiedział do Festusa: "Możnaby zwolnić tego człowieka, gdyby

się nie odwołał do Cezara".

1775 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 27

Rozdział 27

Dz 27,01 Kiedy nasz odjazd do Italii został postanowiony, oddano Pawła razem z in

nymi więźniami setnikowi cesarskiej kohorty, imieniem Juliusz.

Dz 27,02 Wsiedliśmy na okręt adramyteński, płynący do portów Azji, i odpłynęliśmy.

Był też z nami Arystarch, Macedończyk z Tesaloniki.

Dz 27,03 Następnego dnia przypłynęliśmy do Sydonu, a Juliusz, który odnosił się życz

liwie do Pawła, pozwolił mu pójść do przyjaciół i zaopatrzyć się [na drogę]. Dz 27,04 Stamtąd popłynęliśmy wzdłuż Cypru, dlatego że wiatry były przeciwne. Dz 27,05 Przepłynęliśmy morze koło Cylicji i Pamfilii i przybyliśmy do Myry w Licji. Dz 27,06 Tam setnik znalazł okręt aleksandryjski, płynący do Italii, i umieścił nas na

nim.

Dz 27,07 Dość długo płynęliśmy wolno i znaleźliśmy się zaledwie na wysokości Knidos.

Ponieważ wiatr nie pozwalał nam przybić do brzegu, popłynęliśmy wzdłuż

Krety w kierunku Salmone.

Dz 27,08 I płynąc z trudem wzdłuż jej brzegów, przybiliśmy do pewnego miejsca, zwa

nego Dobre Porty, blisko którego było miasto Lasaia.

Dz 27,09 Upłynęło już wiele czasu i żegluga stała się niebezpieczna, dlatego że minął

już post. Paweł przestrzegał:

Dz 27,10 "Ludzie - mówił do nich - widzę, że żegluga zagraża niebezpieczeństwem i

wielką szkodą nie tylko ładunkowi i okrętowi, ale i naszemu życiu". Dz 27,11 Ale setnik ufał bardziej sternikowi i właścicielowi okrętu aniżeli słowom Paw

ła.

Dz 27,12 Ponieważ port nie nadawał się do przezimowania, większość postanowiła od

płynąć stamtąd, spodziewając się dostać jakoś na przezimowanie do portu

Feniks na Krecie, wystawionego na wiatry południowo - zachodnie i północ

no - zachodnie.

Dz 27,13 Kiedy powiał wiatr z południa, podnieśli kotwicę, przekonani, że zdołają wy

konać zamiar, i popłynęli wzdłuż brzegów Krety.

Dz 27,14 Niedługo jednak potem spadł od jej strony gwałtowny wiatr, zwany euraqu

ilo.

Dz 27,15 Gdy okręt został porwany i nie mógł stawić czoła wiatrowi, zdaliśmy się na

jego łaskę i poniosły nas fale.

Dz 27,16 Podpłynąwszy pod pewną wyspę, zwaną Kauda, z trudem zdołaliśmy uchwy

cić łódź ratunkową,

Dz 27,17 a po wciągnięciu jej zabezpieczono okręt, opasując go linami. Z obawy, aby

nie wpaść na Syrtę, zrzucili ruchomą kotwicę i tak się zdali na fale. Dz 27,18 Ponieważ miotała nami gwałtowna burza, [żeglarze] zaczęli nazajutrz pozby

wać się ładunku,

Dz 27,19 a trzeciego dnia wyrzucili własnoręcznie sprzęt okrętowy.

1776 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 27

Dz 27,20 Kiedy przez wiele dni ani słońce się nie pokazało, ani gwiazdy, a niesłabnąca

nawałnica szalała, znikła już wszelka nadzieja naszego ocalenia. Dz 27,21 A gdy już ludzie nawet jeść nie chcieli, powiedział do nich Paweł: "Trzeba

było posłuchać mnie i nie odpływać od Krety, i oszczędzić sobie tej niedoli i

szkody.

Dz 27,22 A teraz radzę wam być dobrej myśli, bo nikt z was nie zginie, tylko okręt. Dz 27,23 Tej nocy ukazał mi się anioł Boga, do którego należę i któremu służę, i po

wiedział:

Dz 27,24 "Nie bój się, Pawle, musisz stanąć przed Cezarem i Bóg podarował ci wszyst

kich, którzy płyną razem z tobą".

Dz 27,25 Bądźcie więc dobrej myśli, bo ufam Bogu, że będzie tak, jak mi powiedziano. Dz 27,26 Musimy przecież dopłynąć do jakiejś wyspy".

Dz 27,27 Kiedy zapadła czternasta noc, a nas rzucało po Adriatyku, zdawało się około

północy żeglarzom, że zbliżają się do jakiegoś lądu.

Dz 27,28 Spuścili sondę i stwierdzili dwadzieścia sążni. Nieco dalej spuścili ją znowu i

stwierdzili piętnaście sążni.

Dz 27,29 Lękając się, abyśmy nie wpadli na skały, zrzucili z rufy cztery kotwice i wy

czekiwali świtu.

Dz 27,30 Kiedy żeglarze, usiłując zbiec z okrętu, spuścili łódź na morze pod pozorem

zarzucenia kotwicy z dziobu okrętu,

Dz 27,31 rzekł Paweł do setnika i żołnierzy: "Jeśli ci nie zostaną na okręcie, wy nie

potraficie się uratować".

Dz 27,32 Wtedy żołnierze przecięli liny od łodzi i pozwolili jej spaść do morza. Dz 27,33 Kiedy zaczynało świtać, Paweł zachęcał wszystkich do posiłku: "Dzisiaj już

czternasty dzień trwacie w oczekiwaniu, o głodzie i bez żadnego posiłku. Dz 27,34 Dlatego proszę was, abyście się posilili; bo to przyczyni się do waszego oca

lenia; nikomu bowiem z was włos z głowy nie spadnie".

Dz 27,35 Po tych słowach wziął chleb, złożył Bogu dziękczynienie na oczach wszystkich

i ułamawszy zaczął jeść.

Dz 27,36 Wtedy wszyscy nabrali otuchy i posilili się.

Dz 27,37 A było nas wszystkich na okręcie dwustu siedemdziesięciu sześciu. Dz 27,38 Kiedy się najedli, ulżyli okrętowi, wyrzucając zboże do morza. Dz 27,39 Gdy dzień nastał, nie rozpoznali lądu, widzieli jednak jakąś zatokę o płaskim

wybrzeżu, do którego chcieli - jeśliby się dało - doprowadzić okręt. Dz 27,40 Poodcinali kotwice i zostawili je w morzu. Równocześnie rozluźnili wiązania

sterowe, nastawili pod wiatr przedni żagiel i zmierzali ku brzegowi. Dz 27,41 Wpadli jednak na mieliznę i osadzili na niej okręt. Dziób okrętu zarył się i

pozostał nieruchomy, a rufa zaczęła się rozpadać pod naporem fal. Dz 27,42 Żołnierze postanowili pozabijać więźniów, aby który nie uciekł po dopłynięciu

do brzegu.

Dz 27,43 Lecz setnik, chcąc ocalić Pawła, przeszkodził ich zamiarowi. Rozkazał, aby

1777 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 28

ci, co umieją pływać, skoczyli pierwsi do wody i wyszli na brzeg, Dz 27,44 pozostali zaś [dopłynęli] jedni na deskach, a drudzy na resztkach okrętu. W

ten sposób wszyscy cało znaleźli się na lądzie.

Rozdział 28

Dz 28,01 Po ocaleniu dowiedzieliśmy się, że wyspa nazywa się Malta. Dz 28,02 Tubylcy okazywali nam niespotykaną życzliwość; rozpalili ognisko i zgroma

dzili nas wszystkich przy nim, bo zaczął padać deszcz i zrobiło się zimno. Dz 28,03 Kiedy Paweł nazbierał wielką naręcz chrustu i nałożył do ognia żmija, która

wypełzła na skutek gorąca, uczepiła się jego ręki.

Dz 28,04 Gdy tubylcy zobaczyli gada, wiszącego u jego ręki, mówili jeden do drugiego:

"Ten człowiek jest na pewno mordercą, bo choć wyszedł cało z morza, bogini

zemsty nie pozwala mu żyć".

Dz 28,05 On jednak strząsnął gada w ogień i nic nie ucierpiał.

Dz 28,06 Tamci spodziewali się, że opuchnie albo nagle padnie trupem. Lecz gdy długo

czekali i widzieli, że nie stało mu się nic złego, zmieniwszy zdanie mówili, że

jest bogiem.

Dz 28,07 W sąsiedztwie tego miejsca znajdowały się posiadłości namiestnika wyspy

imieniem Publiusz, który nas przyjął i po przyjacielsku przez trzy dni go

ścił.

Dz 28,08 Ojciec Publiusza leżał właśnie chory na gorączkę i biegunkę. Paweł poszedł

do niego i pomodliwszy się położył na nim ręce i uzdrowił go.

Dz 28,09 Po tym wszystkim przychodzili również inni chorzy na wyspie i byli uzdra

wiani.

Dz 28,10 Oni to okazali nam wielki szacunek, a gdyśmy odjeżdżali, przynieśli wszystko,

co nam było potrzebne.

Dz 28,11 Po trzech miesiącach odpłynęliśmy na okręcie aleksandryjskim z godłem Dio

skurów, który przezimował na wyspie.

Dz 28,12 Przybywszy do Syrakuz, pozostaliśmy trzy dni.

Dz 28,13 Stąd płynąc wzdłuż wybrzeża przybyliśmy do Regium i po jednym dniu, gdy

powiał wiatr południowy, nazajutrz przybyliśmy do Puteoli.

Dz 28,14 Tam spotkaliśmy braci i zostaliśmy na ich prośbę siedem dni. Tak przybyli

śmy do Rzymu.

Dz 28,15 Tamtejsi bracia, dowiedziawszy się o nas, wyszli nam naprzeciw aż do Forum

Appiusza i Trzech Gospód. Ujrzawszy ich, Paweł podziękował Bogu i nabrał

otuchy.

Dz 28,16 Gdyśmy weszli do Rzymu, pozwolono Pawłowi mieszkać prywatnie razem z

żołnierzem, który go pilnował.

1778 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 51 - Dzieje Apostolskie Rozdział 28

Dz 28,17 Po trzech dniach poprosił do siebie najznakomitszych Żydów. A kiedy się

zeszli, mówił do nich: "Nie uczyniłem, bracia, nic przeciwko narodowi lub

zwyczajom ojczystym, a jednak wydany zostałem jako więzień w ręce Rzy

mian,

Dz 28,18 którzy po rozpatrzeniu sprawy chcieli mnie wypuścić, dlatego że nie popeł

niłem nic zasługującego na śmierć.

Dz 28,19 Ponieważ jednak Żydzi sprzeciwiali się temu, musiałem odwołać się do Cezara

- bynajmniej nie w zamiarze oskarżenia w czymkolwiek mojego narodu. Dz 28,20 Dlatego też zaprosiłem was, aby się z wami zobaczyć i rozmówić, bo dla

nadziei Izraela dźwigam te kajdany".

Dz 28,21 A oni rzekli do niego: "Nie otrzymaliśmy o tobie ani listów z Judei, ani też

nikt z braci nie przybył i nie oznajmił, ani nie mówił o tobie nic złego. Dz 28,22 Chcemy jednak usłyszeć od ciebie, co myślisz, bo wiadomo nam o tym stron

nictwie, że wszędzie spotyka się ze sprzeciwem".

Dz 28,23 Wyznaczywszy mu dzień, w większej liczbie przyszli do niego do mieszkania,

a on przytaczał im świadectwa o królestwie Bożym; od rana aż do wieczora

przekonywał ich o Jezusie na podstawie Prawa Mojżeszowego i Proroków. Dz 28,24 Jedni dali się przekonać o tym, co mówił, drudzy nie wierzyli. Dz 28,25 Poróżnieni między sobą zabierali się do odejścia. Wtedy Paweł powiedział to

jedno: "Trafnie rzekł Duch Święty do ojców waszych przez proroka Izajasza: Dz 28,26 Idź do tego ludu i powiedz: Usłyszycie dobrze, ale nie zrozumiecie, i dobrze

będziecie widzieć, a nie zobaczycie.

Dz 28,27 Bo otępiało serce tego ludu. Usłyszeli niechętnie i zamknęli oczy, aby przy

padkiem nie zobaczyli oczami i uszami nie usłyszeli, i nie zrozumieli sercem,

i nie nawrócili się, i abym ich nie uleczył.

Dz 28,28 Wiedzcie więc, że to zbawienie Boże posłane jest do pogan, a oni będą słu

chać". "

Dz 28,29¿

Dz 28,30 Przez całe dwa lata pozostał w wynajętym przez siebie mieszkaniu i przyj

mował wszystkich, którzy do niego przychodzili,

Dz 28,31 głosząc królestwo Boże i nauczając o Panu Jezusie Chrystusie zupełnie swo

bodnie, bez przeszkód.

1779 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52

List do Rzymian

Rozdział 1

Rz 1,01 Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, z powołania apostoł, przeznaczony do gło

szenia Ewangelii Bożej,

Rz 1,02 którą Bóg przedtem zapowiedział przez swoich proroków w Pismach świę

tych.

Rz 1,03 [Jest to Ewangelia] o Jego Synu - pochodzącym według ciała z rodu Dawida, Rz 1,04 a ustanowionym według Ducha Świętości przez powstanie z martwych peł

nym mocy Synem Bożym - o Jezusie Chrystusie, Panu naszym. Rz 1,05 Przez Niego otrzymaliśmy łaskę i urząd apostolski, aby ku chwale Jego imie

nia pozyskiwać wszystkich pogan dla posłuszeństwa wierze.

Rz 1,06 Wśród nich jesteście i wy powołani przez Jezusa Chrystusa. Rz 1,07 Do wszystkich przez Boga umiłowanych, powołanych świętych, którzy miesz

kają w Rzymie: Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa

Chrystusa!

Rz 1,08 Na samym początku składam dzięki Bogu mojemu przez Jezusa Chrystusa

za was wszystkich; ponieważ o wierze waszej mówi się po całym świecie. Rz 1,09 Bóg bowiem, któremu służę w [głębi] mego ducha, głosząc Ewangelię Jego

Syna, jest mi świadkiem, jak nieustannie was wspominam,

Rz 1,10 prosząc we wszystkich modlitwach moich, by kiedyś wreszcie za wolą Bożą

nadarzyła mi się dogodna sposobność przybycia do was.

Rz 1,11 Gorąco bowiem pragnę was zobaczyć, aby wam użyczyć nieco daru duchowe

go dla waszego umocnienia,

Rz 1,12 to jest abyśmy się u was nawzajem pokrzepili wspólną wiarą - waszą i moją. Rz 1,13 Nie chcę też, byście nie wiedzieli, bracia, że wiele razy miałem zamiar przybyć

do was - ale aż dotąd doznawałem przeszkód - aby zebrać nieco owocu także

1780

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 1

wśród was, podobnie jak wśród innych pogan.

Rz 1,14 Jestem przecież dłużnikiem tak Greków, jak i barbarzyńców, tak uczonych,

jak i niewykształconych.

Rz 1,15 Przeto, co do mnie, gotów jestem głosić Ewangelię i wam, mieszkańcom Rzy

mu.

Rz 1,16 Bo ja nie wstydzę się Ewangelii, jest bowiem ona mocą Bożą ku zbawieniu

dla każdego wierzącego, najpierw dla Żyda, potem dla Greka.

Rz 1,17 W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boża, która od wiary wychodzi i

ku wierze prowadzi, jak jest napisane: a sprawiedliwy z wiary żyć będzie. Rz 1,18 Albowiem gniew Boży ujawnia się z nieba na wszelką bezbożność i nieprawość

tych ludzi, którzy przez nieprawość nakładają prawdzie pęta.

Rz 1,19 To bowiem, co o Bogu można poznać, jawne jest wśród nich, gdyż Bóg im to

ujawnił.

Rz 1,20 Albowiem od stworzenia świata niewidzialne Jego przymioty - wiekuista Jego

potęga oraz bóstwo - stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła, tak że

nie mogą się wymówić od winy.

Rz 1,21 Ponieważ, choć Boga poznali, nie oddali Mu czci jako Bogu ani Mu nie dzię

kowali, lecz znikczemnieli w swoich myślach i zaćmione zostało bezrozumne

ich serce.

Rz 1,22 Podając się za mądrych stali się głupimi.

Rz 1,23 I zamienili chwałę niezniszczalnego Boga na podobizny i obrazy śmiertelnego

człowieka, ptaków, czworonożnych zwierząt i płazów.

Rz 1,24 Dlatego wydał ich Bóg poprzez pożądania ich serc na łup nieczystości, tak iż

dopuszczali się bezczeszczenia własnych ciał.

Rz 1,25 Prawdę Bożą przemienili oni w kłamstwo i stworzeniu oddawali cześć, i słu

żyli jemu, zamiast służyć Stwórcy, który jest błogosławiony na wieki. Amen. Rz 1,26 Dlatego to wydał ich Bóg na pastwę bezecnych namiętności: mianowicie ko

biety ich przemieniły pożycie zgodne z naturą na przeciwne naturze. Rz 1,27 Podobnie też i mężczyźni, porzuciwszy normalne współżycie z kobietą, zapała

li nawzajem żądzą ku sobie, mężczyźni z mężczyznami uprawiając bezwstyd

i na samych sobie ponosząc zapłatę należną za zboczenie.

Rz 1,28 A ponieważ nie uznali za słuszne zachować prawdziwe poznanie Boga, wydał

ich Bóg na pastwę na nic niezdatnego rozumu, tak że czynili to, co się nie

godzi.

Rz 1,29 Pełni są też wszelakiej nieprawości, przewrotności, chciwości, niegodziwości.

Oddani zazdrości, zabójstwu, waśniom, podstępowi, złośliwości; Rz 1,30 potwarcy, oszczercy, nienawidzący Boga, zuchwali, pyszni, chełpliwi, w tym,

co złe - pomysłowi, rodzicom nieposłuszni,

Rz 1,31 bezrozumni, niestali, bez serca, bez litości.

Rz 1,32 Oni to, mimo że dobrze znają wyrok Boży, iż ci, którzy się takich czynów

dopuszczają, winni są śmierci, nie tylko je popełniają, ale nadto chwalą tych,

1781 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 2

którzy to czynią.

Rozdział 2

Rz 2,01 Przeto nie możesz wymówić się od winy, człowiecze, kimkolwiek jesteś, gdy

zabierasz się do sądzenia. W jakiej bowiem sprawie sądzisz drugiego, [w tej]

sam na siebie wydajesz wyrok, bo ty czynisz to samo, co osądzasz. Rz 2,02 Wiemy zaś, że sąd Boży według prawdy dosięga tych, którzy się dopuszczają

takich czynów.

Rz 2,03 Czy myślisz, człowiecze, co osądzasz tych, którzy się dopuszczają takich czy

nów, a sam czynisz to samo, że ty unikniesz potępienia Bożego? Rz 2,04 A może gardzisz bogactwem dobroci, cierpliwości i wielkoduszności Jego, nie

chcąc wiedzieć, że dobroć Boża chce cię przywieść do nawrócenia? Rz 2,05 Oto przez swoją zatwardziałość i serce nieskłonne do nawrócenia skarbisz

sobie gniew na dzień gniewu i objawienia się sprawiedliwego sądu Boga, Rz 2,06 który odda każdemu według uczynków jego:

Rz 2,07 tym, którzy przez wytrwałość w dobrych uczynkach szukają chwały, czci i

nieśmiertelności - życie wieczne;

Rz 2,08 tym zaś, którzy są przekorni, za prawdą pójść nie chcą, a oddają się niepra

wości - gniew i oburzenie.

Rz 2,09 Ucisk i utrapienie spadnie na każdego człowieka, który dopuszcza się zła,

najpierw na Żyda, a potem na Greka.

Rz 2,10 Chwała zaś, cześć i pokój spotka każdego, kto czyni dobrze - najpierw Żyda,

a potem Greka.

Rz 2,11 Albowiem u Boga nie ma względu na osobę.

Rz 2,12 Bo ci, którzy bez Prawa zgrzeszyli, bez Prawa też poginą, a ci, co w Prawie

zgrzeszyli, przez Prawo będą sądzeni.

Rz 2,13 Nie ci bowiem, którzy przysłuchują się czytaniu Prawa, są sprawiedliwi wobec

Boga, ale ci, którzy Prawo wypełniają, będą usprawiedliwieni.

Rz 2,14 Bo gdy poganie, którzy Prawa nie mają, idąc za naturą, czynią to, co Prawo

nakazuje, chociaż Prawa nie mają, sami dla siebie są Prawem.

Rz 2,15 Wykazują oni, że treść Prawa wypisana jest w ich sercach, gdy jednocze

śnie ich sumienie staje jako świadek, a mianowicie ich myśli na przemian ich

oskarżające lub uniewinniające.

Rz 2,16 [Okaże się to] w dniu, w którym Bóg sądzić będzie przez Jezusa Chrystusa

ukryte czyny ludzkie według mojej Ewangelii.

Rz 2,17 Jeżeli jednak ty dumnie nazywasz siebie Żydem, całkowicie zdajesz się na

Prawo, chlubisz się Bogiem,

Rz 2,18 pouczony Prawem znasz Jego wolę i umiesz rozpoznać co lepsze,

1782 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 3

Rz 2,19 a jesteś przeświadczony, żeś przewodnikiem ślepych, światłością dla tych, któ

rzy są w ciemności,

Rz 2,20 wychowawcą nieumiejętnych, nauczycielem prostaczków, mającym w Prawie

wyraz wszelkiej wiedzy i prawdy...

Rz 2,21 Ty, który uczysz drugich, sam siebie nie uczysz. Głosisz, że nie wolno kraść,

a kradniesz.

Rz 2,22 Mówiąc, że nie wolno cudzołożyć, cudzołożysz? Który brzydzisz się bożkami,

okradasz świątynie?

Rz 2,23 Ty, który chlubisz się Prawem, przez przekraczanie Prawa znieważasz Boga. Rz 2,24 Z waszej to bowiem przyczyny - zgodnie z tym, jest napisane - poganie bluź

nią imieniu Boga.

Rz 2,25 Obrzezanie posiada wprawdzie wartość, jeżeli zachowujesz Prawo. Jeżeli jed

nak przekraczasz Prawo będąc obrzezanym, stajesz się takim, jak nieobrze

zany.

Rz 2,26 Jeżeli zaś nieobrzezany zachowuje przepisy Prawa, to czyż jego brak obrze

zania nie będzie mu oceniony na równi z obrzezaniem?

Rz 2,27 I tak ten, który od urodzenia jest nieobrzezany, a wypełnia Prawo, będzie

sądził ciebie, który, mimo że masz księgę Prawa i obrzezanie, przestępujesz

Prawo.

Rz 2,28 Bo Żydem nie jest ten, który nim jest na zewnątrz, ani obrzezanie nie jest

to, które jest widoczne na ciele,

Rz 2,29 ale prawdziwym Żydem jest ten, kto jest nim wewnątrz, a prawdziwym obrze

zaniem jest obrzezanie serca, duchowe, a nie według litery. I taki to otrzymuje

pochwałę nie od ludzi, ale od Boga.

Rozdział 3

Rz 3,01 Na czym więc polega wyższość Żyda? I jaki pożytek z obrzezania? Rz 3,02 Wielki pod każdym względem. Najpierw ten, że zostały im powierzone słowa

Boże.

Rz 3,03 Bo i cóż, jeśli niektórzy stali się niewierni, czyż ich niewierność miałaby zni

weczyć wierność Boga?

Rz 3,04 żadną miarą! Bóg przecież musi okazać się prawdomówny, każdy zaś człowiek

kłamliwy, zgodnie z tym, co napisane: Abyś się okazał sprawiedliwy w sło

wach Twoich i odniósł zwycięstwo, kiedy Cię sądzą.

Rz 3,05 Lecz jeśli nasza nieprawość uwydatnia sprawiedliwość Bożą, to cóż powiemy?

Czy Bóg jest niesprawiedliwy, gdy okazuje zagniewanie? - wyrażam się po

ludzku.

Rz 3,06 Żadną miarą! Bo w takim razie jakże Bóg sądzić będzie ten świat?

1783 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 3

Rz 3,07 Ale jeżeli przez moje kłamstwo prawda Boża tym więcej się uwydatnia ku

Jego chwale, jakim prawem jeszcze i ja mam być sądzony jako grzesznik? Rz 3,08 I czyż to znaczy, iż mamy czynić zło, aby stąd wynikło dobro? - jak nas

niektórzy oczerniają i jak nam zarzucają, że tak mówimy. Takich czeka spra

wiedliwa kara.

Rz 3,09 Cóż więc? Czy mamy przewagę? Żadną miarą! Wykazaliśmy bowiem uprzed

nio, że tak Żydzi, jak i poganie są pod panowaniem grzechu,

Rz 3,10 jak jest napisane: Nie ma sprawiedliwego, nawet ani jednego, Rz 3,11 nie ma rozumnego, nie ma, kto by szukał Boga.

Rz 3,12 Wszyscy zboczyli z drogi, zarazem się zepsuli, nie ma takiego, co dobrze

czyni, zgoła ani jednego.

Rz 3,13 Grobem otwartym jest ich gardło, językiem swoim knują zdradę, jad żmijowy

pod ich wargami,

Rz 3,14 ich usta pełne są przekleństwa i goryczy;

Rz 3,15 ich nogi szybkie do rozlewu krwi,

Rz 3,16 zagłada i nędza są na ich drogach,

Rz 3,17 droga pokoju jest im nie znana,

Rz 3,18 bojaźni Bożej nie ma przed ich oczami.

Rz 3,19 A wiemy, że wszystko, co mówi Prawo, mówi do tych, którzy podlegają Pra

wu. I stąd każde usta muszą zamilknąć i cały świat musi się uznać winnym

wobec Boga,

Rz 3,20 jako że z uczynków Prawa żaden człowiek nie może dostąpić usprawiedli

wienia w Jego oczach. Przez Prawo bowiem jest tylko większa znajomość

grzechu.

Rz 3,21 Ale teraz jawną się stała sprawiedliwość Boża niezależna od Prawa, poświad

czona przez Prawo i Proroków.

Rz 3,22 Jest to sprawiedliwość Boża przez wiarę w Jezusa Chrystusa dla wszystkich,

którzy wierzą. Bo nie ma tu różnicy:

Rz 3,23 wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej, Rz 3,24 a dostępują usprawiedliwienia darmo, z Jego łaski, przez odkupienie które

jest w Chrystusie Jezusie.

Rz 3,25 Jego to ustanowił Bóg narzędziem przebłagania przez wiarę mocą Jego krwi.

Chciał przez to okazać, że sprawiedliwość Jego względem grzechów popełnio

nych dawniej - za dni cierpliwości Bożej - wyrażała się

Rz 3,26 w odpuszczaniu ich po to, by ujawnić w obecnym czasie Jego sprawiedliwość,

i [aby pokazać], że On sam jest sprawiedliwy i usprawiedliwia każdego, który

wierzy w Jezusa.

Rz 3,27 Gdzież więc podstawa do chlubienia się? Została uchylona! Przez jakie pra

wo? Czy przez prawo uczynków? Nie, przez prawo wiary.

Rz 3,28 Sądzimy bowiem, że człowiek osiąga usprawiedliwienie przez wiarę, niezależ

nie od pełnienia nakazów Prawa.

1784 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 4

Rz 3,29 Bo czyż Bóg jest Bogiem jedynie Żydów? Czy nie również i pogan? Zapewne

również i pogan.

Rz 3,30 Przecież jeden jest tylko Bóg, który usprawiedliwia obrzezanego dzięki wierze,

a nieobrzezanego - przez wiarę.

Rz 3,31 Czy więc przez wiarę obalamy Prawo? Żadną miarą! Tylko Prawo właściwie

ustawiamy.

Rozdział 4

Rz 4,01 Zapytajmy więc, co "zyskał" Abraham, przodek nasz według ciała? Rz 4,02 Jeżeli bowiem Abraham został usprawiedliwiony z uczynków, ma powód do

chlubienia się, ale nie przed Bogiem.

Rz 4,03 Bo cóż mówi Pismo? Uwierzył Abraham Bogu i zostało mu to poczytane za

sprawiedliwość.

Rz 4,04 Otóż temu, który pracuje, poczytuje się zapłatę nie tytułem łaski, lecz na

leżności.

Rz 4,05 Temu jednak, który nie wykonuje pracy, a wierzy w Tego, co usprawiedliwia

grzesznika, wiarę jego poczytuje się za tytuł do usprawiedliwienia, Rz 4,06 zgodnie z pochwałą, jaką Dawid wypowiada o człowieku, którego Bóg uspra

wiedliwia niezależnie od uczynków:

Rz 4,07 Błogosławieni ci, których nieprawości zostały odpuszczone i których grzechy

zostały zakryte.

Rz 4,08 Błogosławiony mąż, któremu Pan nie poczyta grzechu. Rz 4,09 Przeto czy błogosławieństwo to dotyczy obrzezanych, czy też i nieobrzeza

nych? Czytamy przecież, że Abrahamowi została poczytana wiara za spra

wiedliwość.

Rz 4,10 W jakich okolicznościach została poczytana: czy był obrzezany, czy przed

obrzezaniem? Otóż nie po obrzezaniu, ale gdy był nieobrzezany. Rz 4,11 I otrzymał znak obrzezania jako pieczęć usprawiedliwienia osiągniętego z

wiary posiadanej wtedy, gdy jeszcze nie był obrzezany. I tak stał się ojcem

wszystkich tych, którzy nie mając obrzezania, wierzą, by i im poczytano to

za tytuł do usprawiedliwienia,

Rz 4,12 a także ojcem tych obrzezanych, którzy nie tylko na obrzezaniu się opierają,

ale nadto kroczą śladami tej wiary, jaką ojciec nasz Abraham posiadał przed

obrzezaniem.

Rz 4,13 Albowiem nie od [wypełnienia] Prawa została uzależniona obietnica dana

Abrahamowi i jego potomstwu, że będzie dziedzicem świata, ale od uspra

wiedliwienia z wiary.

Rz 4,14 Jeżeli bowiem dziedzicami stają się ci, którzy się opierają na Prawie, to wiara

1785 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 5

straciła znaczenie, a obietnica pozostała bez skutku.

Rz 4,15 Prawo bowiem pociąga za sobą karzący gniew. Gdzie zaś nie ma Prawa, tam

nie ma i przestępstwa.

Rz 4,16 I stąd to [dziedzictwo] zależy od wiary, by było z łaski i aby w ten sposób

obietnica pozostała nienaruszona dla całego potomstwa, nie tylko dla potom

stwa opierającego się na Prawie, ale i dla tego, które ma wiarę Abrahama.

On to jest ojcem nas wszystkich

Rz 4,17 jak jest napisane: Uczyniłem cię ojcem wielu narodów - przed obliczem Boga.

Jemu on uwierzył jako Temu, który ożywia umarłych i to, co nie istnieje,

powołuje do istnienia.

Rz 4,18 On to wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się ojcem wielu narodów

zgodnie z tym, co było powiedziane: takie będzie twoje potomstwo. Rz 4,19 I nie zachwiał się w wierze, choć stwierdził, że ciało jego jest już obumarłe

miał już prawie sto lat - i że obumarłe jest łono Sary.

Rz 4,20 I nie okazał wahania ani niedowierzania co do obietnicy Bożej, ale się wzmoc

nił w wierze. Oddał przez to chwałę Bogu

Rz 4,21 i był przekonany, że mocen jest On również wypełnić, co obiecał. Rz 4,22 Dlatego też poczytano mu to za sprawiedliwość.

Rz 4,23 A to, że poczytano mu, zostało napisane nie ze względu na niego samego, Rz 4,24 ale i ze względu na nas , jako że będzie poczytane i nam, którzy wierzymy w

Tego, co wskrzesił z martwych Jezusa, Pana naszego.

Rz 4,25 On to został wydany za nasze grzechy i wskrzeszony z martwych dla naszego

usprawiedliwienia.

Rozdział 5

Rz 5,01 Dostąpiwszy więc usprawiedliwienia przez wiarę, zachowajmy pokój z Bogiem

przez Pana naszego Jezusa Chrystusa,

Rz 5,02 dzięki któremu uzyskaliśmy przez wiarę dostęp do tej łaski, w której trwamy

i chlubimy się nadzieją chwały Bożej.

Rz 5,03 Ale nie tylko to, lecz chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia

wytrwałość,

Rz 5,04 a wytrwałość - wypróbowaną cnotę, wypróbowana cnota zaś - nadzieję. Rz 5,05 A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach

naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany.

Rz 5,06 Chrystus bowiem umarł za nas, jako za grzeszników, w oznaczonym czasie,

gdyśmy [jeszcze] byli bezsilni.

Rz 5,07 A [nawet] za człowieka sprawiedliwego podejmuje się ktoś umrzeć tylko z naj

większą trudnością. Chociaż może jeszcze za człowieka życzliwego odważyłby

1786 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 6

się ktoś ponieść śmierć.

Rz 5,08 Bóg zaś okazuje nam swoją miłość [właśnie] przez to, że Chrystus umarł za

nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami.

Rz 5,09 Tym bardziej więc będziemy przez Niego zachowani od karzącego gniewu,

gdy teraz przez krew Jego zostaliśmy usprawiedliwieni.

Rz 5,10 Jeżeli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez

śmierć Jego Syna, to tym bardziej, będąc już pojednani, dostąpimy zbawie

nia przez Jego życie.

Rz 5,11 I nie tylko to - ale i chlubić się możemy w Bogu przez Pana naszego Jezusa

Chrystusa, przez którego teraz uzyskaliśmy pojednanie.

Rz 5,12 Dlatego też jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech

śmierć, i w ten sposób śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy

zgrzeszyli...

Rz 5,13 Bo i przed Prawem grzech był na świecie, grzechu się jednak nie poczytuje,

gdy nie ma Prawa.

Rz 5,14 A przecież śmierć rozpanoszyła się od Adama do Mojżesza nawet nad tymi,

którzy nie zgrzeszyli przestępstwem na wzór Adama. On to jest typem Tego,

który miał przyjść.

Rz 5,15 Ale nie tak samo ma się rzecz z przestępstwem jak z darem łaski. Jeżeli

bowiem przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich śmierć, to o ileż ob

ficiej spłynęła na nich wszystkich łaska i dar Boży, łaskawie udzielony przez

jednego Człowieka, Jezusa Chrystusa.

Rz 5,16 I nie tak samo ma się rzecz z tym darem jak i ze [skutkiem grzechu, spowodo

wanym przez] jednego grzeszącego. Gdy bowiem jeden tylko grzech przynosi

wyrok potępiający, to łaska przynosi usprawiedliwienie ze wszystkich grze

chów.

Rz 5,17 Jeżeli bowiem przez przestępstwo jednego śmierć zakrólowała z powodu jego

jednego, o ileż bardziej ci, którzy otrzymują obfitość łaski i daru sprawiedli

wości, królować będą w życiu z powodu Jednego - Jezusa Chrystusa. Rz 5,18 A zatem, jak przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok

potępiający, tak czyn sprawiedliwy Jednego sprowadza na wszystkich ludzi

usprawiedliwienie dające życie.

Rz 5,19 Albowiem jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali się

grzesznikami, tak przez posłuszeństwo Jednego wszyscy staną się sprawiedli

wymi.

Rz 5,20 Natomiast Prawo weszło, niestety, po to, by przestępstwo jeszcze bardziej

się wzmogło. Gdzie jednak wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się

łaska,

Rz 5,21 aby jak grzech zaznaczył swoje królowanie śmiercią, tak łaska przejawiła swe

królowanie przez sprawiedliwość wiodącą do życia wiecznego przez Jezusa

Chrystusa, Pana naszego.

1787 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 6

Rozdział 6

Rz 6,01 Cóż więc powiemy? Czyż mamy trwać w grzechu, aby łaska bardziej się

wzmogła? Żadną miarą!

Rz 6,02 Jeżeli umarliśmy dla grzechu, jakże możemy żyć w nim nadal? Rz 6,03 Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanu

rzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć? Rz 6,04 Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim po

grzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie - jak Chrystus powstał

z martwych dzięki chwale Ojca.

Rz 6,05 Jeżeli bowiem przez śmierć, podobną do Jego śmierci, zostaliśmy z Nim złą

czeni w jedno, to tak samo będziemy z Nim złączeni w jedno przez podobne

zmartwychwstanie.

Rz 6,06 To wiedzcie, że dla zniszczenia grzesznego ciała dawny nasz człowiek został

razem z Nim ukrzyżowany po to, byśmy już więcej nie byli w niewoli grze

chu.

Rz 6,07 Kto bowiem umarł, stał się wolny od grzechu.

Rz 6,08 Otóż, jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć

będziemy,

Rz 6,09 wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera, śmierć

nad Nim nie ma już władzy.

Rz 6,10 Bo to, że umarł, umarł dla grzechu tylko raz, a że żyje, żyje dla Boga. Rz 6,11 Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chry

stusie Jezusie.

Rz 6,12 Niechże więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele, poddając was

swoim pożądliwościom.

Rz 6,13 Nie oddawajcie też członków waszych jako broń nieprawości na służbę grze

chowi, ale oddajcie się na służbę Bogu jako ci, którzy ze śmierci przeszli do

życia, i członki wasze oddajcie jako broń sprawiedliwości na służbę Bogu. Rz 6,14 Albowiem grzech nie powinien nad wami panować, skoro nie jesteście poddani

Prawu, lecz łasce.

Rz 6,15 Jaki stąd wniosek? Czy mamy dalej grzeszyć dlatego, że nie jesteśmy już

poddani Prawu, lecz łasce? Żadną miarą!

Rz 6,16 Czyż nie wiecie, że jeśli oddajecie samych siebie jako niewolników pod posłu

szeństwo, jesteście niewolnikami tego, komu dajecie posłuch: bądź [niewolni

kami] grzechu, [co wiedzie] do śmierci, bądź posłuszeństwa, [co wiedzie] do

sprawiedliwości?

Rz 6,17 Dzięki jednak niech będą Bogu za to, że gdy byliście niewolnikami grzechu,

daliście z serca posłuch nakazom tej nauki, której was oddano

Rz 6,18 a uwolnieni od grzechu oddaliście się w niewolę sprawiedliwości.

1788 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 7

Rz 6,19 Ze względu na przyrodzoną waszą słabość posługuję się porównaniem wziętym

z ludzkich stosunków: jak oddawaliście członki wasze na służbę nieczystości

i nieprawości, pogrążając się w nieprawość, tak teraz wydajcie członki wasze

na służbę sprawiedliwości, dla uświęcenia.

Rz 6,20 Kiedy bowiem byliście niewolnikami grzechu, byliście wolni od służby spra

wiedliwości.

Rz 6,21 Jakiż jednak pożytek mieliście wówczas z tych czynów, których się teraz wsty

dzicie? Przecież końcem ich jest śmierć

Rz 6,22 Teraz zaś, po wyzwoleniu z grzechu i oddaniu się na służbę Bogu, jako owoc

zbieracie uświęcenie. A końcem tego - życie wieczne.

Rz 6,23 Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a łaska przez Boga dana to życie

wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

Rozdział 7

Rz 7,01 Czyż nie jest wam wiadomo, bracia - mówię przecież do tych, co Prawo znają

- że Prawo ma moc nad człowiekiem, dopóki on żyje?

Rz 7,02 Podobnie też i kobieta zamężna, na mocy Prawa, związana jest ze swoim

mężem, jak długo on żyje. Gdy jednak mąż umrze, traci nad nią moc prawo

męża.

Rz 7,03 Dlatego to uchodzić będzie za cudzołożną, jeśli za życia swego męża współżyje

z innym mężczyzną. Jeśli jednak umrze jej mąż, wolna jest od tego prawa,

tak iż nie jest cudzołożną, współżyjąc z innym mężczyzną.

Rz 7,04 Tak i wy, bracia moi, dzięki ciału Chrystusa umarliście dla Prawa, by złączyć

się z innym - z Tym, który powstał z martwych, byśmy zaczęli przynosić

owoc Bogu.

Rz 7,05 Jak długo bowiem wiedliśmy życie cielesne, grzeszne namiętności [pobudzane]

przez Prawo działały w naszych członkach, by owoc przynosić śmierci. Rz 7,06 Teraz zaś straciło moc nad nami Prawo, gdy umarliśmy temu, co trzymało

nas w jarzmie, tak, że możemy pełnić służbę w nowym duchu, a nie według

przestarzałej litery.

Rz 7,07 Cóż więc powiemy? Czy Prawo jest grzechem? Żadną miarą! Ale jedynie

przez Prawo zdobyłem znajomość grzechu. Nie wiedziałbym bowiem, co to

jest pożądanie, gdyby Prawo nie mówiło: Nie pożądaj!

Rz 7,08 Z przykazania tego czerpiąc podnietę, grzech wzbudził we mnie wszelakie

pożądanie. Bo gdy nie ma Prawa, grzech jest w stanie śmierci.

Rz 7,09 Kiedyś i ja prowadziłem życie bez Prawa. Gdy jednak zjawiło się przykazanie

- grzech ożył,

Rz 7,10 ja zaś umarłem. I przekonałem się, że przykazanie, które miało prowadzić do

1789 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 8

życia, zawiodło mnie ku śmierci.

Rz 7,11 Albowiem grzech, czerpiąc podnietę z przykazania, uwiódł mnie i przez nie

zadał mi śmierć.

Rz 7,12 Prawo samo jest bezsprzecznie święte; święte, sprawiedliwe i dobre jest też

przykazanie.

Rz 7,13 A więc to, co dobre, stało się dla mnie przyczyną śmierci? Żadną miarą! Ale

to właśnie grzech, by okazać się grzechem, przez to, co dobre, sprowadził na

mnie śmierć, aby przez związek z przykazaniem grzech ujawnił nadmierną

swą grzeszność.

Rz 7,14 Wiemy przecież, że Prawo jest duchowe. A ja jestem cielesny, zaprzedany w

niewolę grzechu.

Rz 7,15 Nie rozumiem bowiem tego, co czynię, bo nie czynię tego, co chcę, ale to,

czego nienawidzę - to właśnie czynię.

Rz 7,16 Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, to tym samym przyznaję Prawu, że jest

dobre.

Rz 7,17 A zatem już nie ja to czynię, ale mieszkający we mnie grzech. Rz 7,18 Jestem bowiem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro;

bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać - nie. Rz 7,19 Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę. Rz 7,20 Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię, ale grzech, który we

mnie mieszka.

Rz 7,21 A zatem stwierdzam w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, narzuca mi

się zło.

Rz 7,22 Albowiem wewnętrzny człowiek [we mnie] ma upodobanie zgodne z Prawem

Bożym.

Rz 7,23 W członkach zaś moich spostrzegam prawo inne, które toczy walkę z prawem

mojego umysłu i podbija mnie w niewolę pod prawo grzechu mieszkającego

w moich członkach.

Rz 7,24 Nieszczęsny ja człowiek! Któż mnie wyzwoli z ciała, [co wiedzie ku] tej śmierci?

Dzięki niech będą Bogu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego! Rz 7,25 Tak więc umysłem służę Prawu Bożemu, ciałem zaś - prawu grzechu.

Rozdział 8

Rz 8,01 Teraz jednak dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma już potępienia. Rz 8,02 Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, wyzwoliło cię

spod prawa grzechu i śmierci.

Rz 8,03 Co bowiem było niemożliwe dla Prawa, ponieważ ciało czyniło je bezsilnym,

[tego dokonał Bóg]. On to zesłał Syna swego w ciele podobnym do ciała

1790 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 8

grzesznego i dla [usunięcia] grzechu wydał w tym ciele wyrok potępiający

grzech,

Rz 8,04 aby to, co nakazuje Prawo, wypełniło się w nas, o ile postępujemy nie według

ciała, ale według Ducha.

Rz 8,05 Ci bowiem, którzy żyją według ciała, dążą do tego, czego chce ciało; ci zaś,

którzy żyją według Ducha - do tego, czego chce Duch.

Rz 8,06 Dążność bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha - do życia i

pokoju.

Rz 8,07 A to dlatego, że dążność ciała wroga jest Bogu, nie podporządkowuje się

bowiem Prawu Bożemu, ani nawet nie jest do tego zdolna.

Rz 8,08 A ci, którzy żyją według ciała, Bogu podobać się nie mogą. Rz 8,09 Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży

w was mieszka. Jeżeli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie

należy.

Rz 8,10 Jeżeli natomiast Chrystus w was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci

ze względu na [skutki] grzechu duch jednak posiada życie na skutek uspra

wiedliwienia.

Rz 8,11 A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to

Ten, co wskrzesił Chrystusa "Jezusa" z martwych, przywróci do życia wasze

śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha.

Rz 8,12 Jesteśmy więc, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według cia

ła.

Rz 8,13 Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy

Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała - będziecie żyli.

Rz 8,14 Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Rz 8,15 Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni,

ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: "Ab

ba, Ojcze!"

Rz 8,16 Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi

Bożymi.

Rz 8,17 Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdzie

dzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy po to, by też wspólnie

mieć udział w chwale.

Rz 8,18 Sądzę bowiem, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwa

łą, który ma się w nas objawić.

Rz 8,19 Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Rz 8,20 Stworzenie bowiem zostało poddane marności - nie z własnej chęci, ale ze

względu na Tego, który je poddał - w nadziei,

Rz 8,21 że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w

wolności i chwale dzieci Bożych.

Rz 8,22 Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodze

1791 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 9

nia.

Rz 8,23 Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha,

i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując "przybrania za synów"

- odkupienia naszego ciała.

Rz 8,24 W nadziei bowiem już jesteśmy zbawieni. Nadzieja zaś, której [spełnienie już

się] ogląda, nie jest nadzieją, bo jak można się jeszcze spodziewać tego, co

się już ogląda?

Rz 8,25 Jeżeli jednak, nie oglądając, spodziewamy się czegoś, to z wytrwałością tego

oczekujemy.

Rz 8,26 Podobnie także Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie

umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w bła

ganiach, których nie można wyrazić słowami.

Rz 8,27 Ten zaś, który przenika serca, zna zamiar Ducha, [wie], że przyczynia się za

świętymi zgodnie z wolą Bożą.

Rz 8,28 Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla

ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamiaru.

Rz 8,29 Albowiem tych, których od wieków poznał, tych też przeznaczył na to, by

się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu

braćmi.

Rz 8,30 Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał - tych

też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił - tych też obdarzył chwałą. Rz 8,31 Cóż więc na to powiemy? Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? Rz 8,32 On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich

wydał, jakże miałby wraz z Nim i wszystkiego nam nie darować? Rz 8,33 Któż może wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał? Czyż

Bóg, który usprawiedliwia?

Rz 8,34 Któż może wydać wyrok potępienia? Czy Chrystus Jezus, który poniósł [za

nas] śmierć, co więcej - zmartwychwstał, siedzi po prawicy Boga i przyczynia

się za nami?

Rz 8,35 Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prze

śladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz?

Rz 8,36 Jak to jest napisane: Z powodu Ciebie zabijają nas przez cały dzień, uważają

nas za owce przeznaczone na rzeź.

Rz 8,37 Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nam

umiłował.

Rz 8,38 I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności,

ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani Moce,

Rz 8,39 ani co wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła

nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

1792 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 9

Rozdział 9

Rz 9,01 Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamię, potwierdza mi to moje sumienie w

Duchu Świętym,

Rz 9,02 że w sercu swoim odczuwam wielki smutek i nieprzerwany ból. Rz 9,03 Wolałbym bowiem sam być pod klątwą [odłączony] od Chrystusa dla [zba

wienia] braci moich, którzy według ciała są moimi rodakami.

Rz 9,04 Są to Izraelici, do których należą przybrane synostwo i chwała, przymierza i

nadanie Prawa, pełnienie służby Bożej i obietnice.

Rz 9,05 Do nich należą praojcowie, z nich również jest Chrystus według ciała, który

jest ponad wszystkim, Bóg błogosławiony na wieki. Amen.

Rz 9,06 Nie znaczy to jednak wcale, że słowo Boże zawiodło. Nie wszyscy bowiem,

którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem,

Rz 9,07 i nie wszyscy, przez to, że są potomstwem Abrahama, stają się jego dziećmi,

lecz w Izaaku uznane będzie twoje potomstwo,

Rz 9,08 to znaczy: nie synowie co do ciała są dziećmi Bożymi, lecz synowie obietnicy

są uznani za potomstwo.

Rz 9,09 Albowiem to jest słowo obietnicy: Przyjdę o tym samym czasie, a Sara będzie

miała syna.

Rz 9,10 Ale nie tylko ona - bo także i Rebeka, która poczęła [bliźnięta] z jednego

[zbliżenia] z ojcem naszym Izaakiem.

Rz 9,11 Bo gdy one jeszcze się nie urodziły ani nic dobrego czy złego nie uczyniły

aby niewzruszone pozostało postanowienie Boże, powzięte na zasadzie wol

nego wyboru,

Rz 9,12 zależne nie od uczynków, ale od woli powołującego - powiedziano jej: starszy

będzie służyć młodszemu,

Rz 9,13 jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, a Ezawa miałem w nienawiści. Rz 9,14 Cóż na to powiemy? Czyżby Bóg był niesprawiedliwy? Żadną miarą! Rz 9,15 Przecież On mówi do Mojżesza: Ja wyświadczam łaskę, komu chcę, i miło

sierdzie, nad kim się lituję.

Rz 9,16 [Wybranie] więc nie zależy od tego, kto go chce lub o nie się ubiega, ale od

Boga, który okazuje miłosierdzie.

Rz 9,17 Albowiem mówi Pismo do faraona: Po to właśnie cię wzbudziłem, aby okazać

na tobie moją potęgę i żeby rozsławiło się moje imię po całej ziemi. Rz 9,18 A zatem komu chce, okazuje miłosierdzie, a kogo chce, czyni zatwardziałym. Rz 9,19 Powiesz mi na to: Dlaczego więc Bóg czyni jeszcze wyrzuty? Któż bowiem

woli Jego może się sprzeciwić?

Rz 9,20 Człowiecze! Kimże ty jesteś, byś mógł się spierać z Bogiem? Czyż może na

czynie gliniane zapytać tego, kto je ulepił: "Dlaczego mnie takim uczyniłeś?" Rz 9,21 Czyż garncarz nie ma mocy nad gliną i nie może z tej samej zaprawy zrobić

1793 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 10

jednego naczynia ozdobnego, drugiego zaś na użytek niezaszczytny? Rz 9,22 Jeżeli więc Bóg, chcąc okazać swój gniew i dać poznać swoją potęgę, znosił

z wielką cierpliwością naczynia [zasługujące] na gniew, gotowe na zagładę, Rz 9,23 i żeby dać poznać bogactwo swojej chwały względem naczyń [objętych] zmi

łowaniem, które już wprzód przygotował ku chwale,

Rz 9,24 względem nas, których powołał nie tylko spośród Żydów, ale i spośród po

gan...?

Rz 9,25 Mówi o tym u Ozeasza: Nazwę "lud nie mój" - ludem moim, i "nie umiłowa

ną" - umiłowaną.

Rz 9,26 I stanie się: w miejscu, gdzie im powiedziano: "Wy nie jesteście ludem moim",

tam nazywać ich będą synami Boga żywego.

Rz 9,27 O Izraelu zaś głosi Izajasz: Choćby liczba synów Izraela była jak piasek mor

ski, tylko Reszta będzie zbawiona.

Rz 9,28 Bo Pan wypełni na ziemi swoje słowo skutecznie i bez zwłoki. Rz 9,29 Jak to też Izajasz przepowiedział: Gdyby Pan Zastępów nie zostawił nam

potomstwa, stalibyśmy się jak Sodoma i bylibyśmy podobni do Gomory. Rz 9,30 Cóż więc powiemy? To, że poganie nie zabiegając o usprawiedliwienie, osią

gnęli usprawiedliwienie, mianowicie usprawiedliwienie z wiary,

Rz 9,31 a Izrael, który zabiegał o Prawo usprawiedliwiające, do celu Prawa nie do

szedł.

Rz 9,32 Dlaczego? Ponieważ zabiegał o usprawiedliwienie nie z wiary, lecz - jakby to

było możliwe - z uczynków. Potknęli się o kamień obrazy,

Rz 9,33 jak jest napisane: Oto kładę na Syjonie kamień obrazy i skałę zgorszenia, a

kto wierzy w niego, nie będzie zawstydzony.

Rozdział 10

Rz 10,01 Bracia, z całego serca pragnę ich zbawienia i modlę się za nimi do Boga. Rz 10,02 Bo muszę im wydać świadectwo, że pałają żarliwością ku Bogu, nie opartą

jednak na pełnym zrozumieniu.

Rz 10,03 Albowiem nie chcąc uznać, że usprawiedliwienie pochodzi od Boga, i upo

rczywie trzymając się własnej drogi usprawiedliwienia, nie poddali się uspra

wiedliwieniu pochodzącemu od Boga.

Rz 10,04 A przecież kresem Prawa jest Chrystus, dla usprawiedliwienia każdego, kto

wierzy.

Rz 10,05 Albowiem o sprawiedliwości, jaką daje Prawo, pisze Mojżesz: Kto je wypełnił,

osiągnie przez nie życie.

Rz 10,06 Sprawiedliwość zaś osiągana przez wiarę tak powiada: Nie mów w sercu swo

im: Któż zdoła wstąpić do nieba? - oczywiście po to, by Chrystusa stamtąd

1794 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 11

sprowadzić na ziemię, albo: Któż zstąpi do Otchłani?

Rz 10,07 oczywiście po to, by Chrystusa wyprowadzić spośród umarłych. Rz 10,08 Ale cóż mówi: Słowo to jest blisko ciebie, na twoich ustach i w sercu twoim.

Ale jest to słowo wiary, którą głosimy.

Rz 10,09 Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swo

im uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz zbawienie. Rz 10,10 Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej

ustami - do zbawienia.

Rz 10,11 Wszak mówi Pismo: Żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony. Rz 10,12 Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszyst

kich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. Rz 10,13 Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony. Rz 10,14 Jakże więc mieli wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jakże mieli uwierzyć

w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Rz 10,15 Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? Jak to jest napisane: Jak

piękne stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę!

Rz 10,16 Ale nie wszyscy dali posłuch Ewangelii. Izajasz bowiem mówi: Panie, któż

uwierzył temu, co od nas posłyszał?

Rz 10,17 Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo

Chrystusa.

Rz 10,18 Pytam więc: czy może nie słyszeli? Ależ tak: Po całej ziemi rozszedł się ich

głos, aż na krańce świata ich słowa.

Rz 10,19 Pytam dalej: czyż Izrael nie zrozumiał? Mojżesz mówi: Wzbudzę w was zawiść

do tego, który nie jest ludem, wzniecę w was gniew do ludu nierozumnego. Rz 10,20 Izajasz zaś odważa się powiedzieć: Dałem się znaleźć tym, którzy mnie szu

kali, objawiłem się tym, którzy o Mnie nie pytali.

Rz 10,21 A do Izraela mówi: Cały dzień wyciągałem ręce do ludu nieposłusznego i

opornego.

Rozdział 11

Rz 11,01 Pytam więc: Czyż Bóg odrzucił lud swój? Żadną miarą! I ja przecież jestem

Izraelitą, potomkiem Abrahama, z pokolenia Beniamina.

Rz 11,02 Nie odrzucił Bóg swego ludu, który wybrał przed wiekami. Czyż nie wiecie,

co mówi Pismo o Eliaszu, jak uskarża się on przed Bogiem na Izraela? Rz 11,03 Panie, proroków Twoich pozabijali, ołtarze Twoje powywracali. Ja sam tylko

pozostałem, a oni na życie moje czyhają.

Rz 11,04 Lecz co mu głosi odpowiedź Boża? Pozostawiłem sobie siedem tysięcy mężów,

którzy nie zgięli kolan przed Baalem.

1795 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 11

Rz 11,05 Tak przeto i w obecnym czasie ostała się tylko Reszta wybrana przez łaskę. Rz 11,06 Jeżeli zaś dzięki łasce, to już nie ze względu na uczynki, bo inaczej łaska nie

byłaby już łaską.

Rz 11,07 Cóż zatem? Izrael nie osiągnął tego, czego skwapliwie szukał; osiągnęli jednak

wybrani. Inni zaś pogrążyli się w zatwardziałości,

Rz 11,08 jak jest napisane: Dał im Bóg ducha odurzenia; takie oczy, by nie mogli wi

dzieć, i takie uszy, by nie mogli słyszeć aż po dzień dzisiejszy.

Rz 11,09 A Dawid powiada: Niech stół ich stanie się sidłem, pułapką, kamieniem po

tknięcia i odpłatą!

Rz 11,10 Niech oczy ich się zaćmią, by nie mogli widzieć, a grzbiet ich trzymaj zawsze

pochylony!

Rz 11,11 Pytam jednak: Czy aż tak się potknęli, że całkiem upadli? Żadną miarą!

Ale przez ich przestępstwo zbawienie przypadło w udziale poganom, by ich

pobudzić do współzawodnictwa.

Rz 11,12 Jeżeli zaś ich upadek przyniósł bogactwo światu, a ich pomniejszenie - wzbo

gacenie poganom, to o ileż więcej przyniesie ich zebranie się w całości! Rz 11,13 Do was zaś, pogan, mówię: będąc apostołem pogan, przez cały czas chlubię

się posługiwaniem swoim

Rz 11,14 w tej nadziei, że może pobudzę do współzawodnictwa swoich rodaków i przy

najmniej niektórych z nich doprowadzę do zbawienia.

Rz 11,15 Bo jeżeli ich odrzucenie przyniosło światu pojednanie, to czymże będzie ich

przyjęcie, jeżeli nie powstaniem ze śmierci do życia?

Rz 11,16 Jeżeli bowiem zaczyn jest święty, to i ciasto; jeżeli korzeń jest święty, to i

gałęzie.

Rz 11,17 Jeżeli zaś niektóre gałęzie zostały odcięte, a na ich miejsce zostałeś wszczepio

ny ty, który byłeś dziczką oliwną, i razem [z innymi gałęziami] z tym samym

korzeniem złączony na równi z nimi czerpałeś soki oliwne,

Rz 11,18 to nie wynoś się ponad te gałęzie. A jeżeli się wynosisz, [pamiętaj, że] nie ty

podtrzymujesz korzeń, ale korzeń ciebie.

Rz 11,19 Powiesz może: Gałęzie odcięto, abym ja mógł być wszczepiony Rz 11,20 Słusznie. Odcięto je na skutek ich niewiary, ty zaś trzymasz się dzięki wierze.

Przeto się nie pysznij, ale trwaj w bojaźni!

Rz 11,21 Jeżeli bowiem nie oszczędził Bóg gałęzi naturalnych, może też nie oszczędzić

i ciebie.

Rz 11,22 Przyjrzyj się więc dobroci i surowości Bożej. Surowość [okazuje się] wobec

tych, co upadli, a dobroć Boża wobec ciebie, jeśli tylko wytrwasz w [kręgu]

tej dobroci; w przeciwnym razie i ty będziesz wycięty.

Rz 11,23 A i oni, jeżeli nie będą trwać w niewierze, zostaną wszczepieni. Bo Bóg ma

moc wszczepić ich ponownie.

Rz 11,24 Albowiem jeżeli ty zostałeś odcięty od naturalnej dla ciebie dziczki oliwnej i

przeciw naturze wszczepiony zostałeś w oliwkę szlachetną, o ileż łatwiej mogą

1796 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 12

być wszczepieni w swoją własną oliwkę ci, którzy do niej należą z natury. Rz 11,25 Nie chcę jednak, bracia, pozostawiać was w nieświadomości co do tej tajem

nicy - byście o sobie nie mieli zbyt wysokiego mniemania - że zatwardziałość

dotknęła tylko część Izraela aż do czasu, gdy wejdzie [do Kościoła] pełnia

pogan.

Rz 11,26 I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak to jest napisane: Przyjdzie z Syjonu

wybawiciel, odwróci nieprawości od Jakuba.

Rz 11,27 I to będzie moje z nimi przymierze, gdy zgładzę ich grzechy. Rz 11,28 Co prawdą - gdy chodzi o Ewangelię - są oni nieprzyjaciółmi [Boga] ze wzglę

du na wasze dobro; gdy jednak chodzi o wybranie, są oni - ze względu na

przodków - przedmiotem miłości.

Rz 11,29 Bo dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne.

Rz 11,30 Podobnie bowiem jak wy niegdyś byliście nieposłuszni Bogu, teraz zaś z po

wodu ich nieposłuszeństwa dostąpiliście miłosierdzia,

Rz 11,31 tak i oni stali się teraz nieposłuszni z powodu okazanego wam miłosierdzia,

aby i sami "w czasie obecnym" mogli dostąpić miłosierdzia.

Rz 11,32 Albowiem Bóg poddał wszystkich nieposłuszeństwu, aby wszystkim okazać

swe miłosierdzie.

Rz 11,33 O głębokości bogactw, mądrości i wiedzy Boga! Jakże niezbadane są Jego

wyroki i nie do wyśledzenia Jego drogi!

Rz 11,34 Kto bowiem poznał myśl Pana, albo kto był Jego doradcą? Rz 11,35 Lub kto Go pierwszy obdarował, aby nawzajem otrzymać odpłatę? Rz 11,36 Albowiem z Niego i przez Niego, i dla Niego [jest] wszystko. Jemu chwała na

wieki! Amen.

Rozdział 12

Rz 12,01 A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje

na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby

Bożej.

Rz 12,02 Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawia

nie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co

Bogu przyjemne i co doskonałe.

Rz 12,03 Mocą bowiem łaski, jaka została mi dana, mówię każdemu z was: Niech nikt

nie ma o sobie wyższego mniemania, niż należy, lecz niech sądzi o sobie trzeź

wo - według miary, jaką Bóg każdemu w wierze wyznaczył.

Rz 12,04 Jak bowiem w jednym ciele mamy wiele członków, a nie wszystkie członki

spełniają tę samą czynność

Rz 12,05 podobnie wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie, a każdy z osob

1797 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 13

na jesteśmy nawzajem dla siebie członkami.

Rz 12,06 Mamy zaś według udzielonej nam łaski różne dary: bądź dar proroctwa - [do

stosowania] zgodnie z wiarą;

Rz 12,07 bądź to urząd diakona - dla wykonywania czynności diakońskich; bądź urząd

nauczyciela - dla wypełniania czynności nauczycielskich;

Rz 12,08 bądź dar upominania - dla karcenia. Kto zajmuje się rozdawaniem, [niech to

czyni] ze szczodrobliwością; kto jest przełożonym, [niech działa] z gorliwością;

kto pełni uczynki miłosierdzia, [niech to czyni] ochoczo.

Rz 12,09 Miłość niech będzie bez obłudy! Miejcie wstręt do złego, podążajcie za do

brem!

Rz 12,10 W miłości braterskiej nawzajem bądźcie życzliwi! W okazywaniu czci jedni

drugich wyprzedzajcie!

Rz 12,11 Nie opuszczajcie się w gorliwości! Bądźcie płomiennego ducha! Pełnijcie służ

bę Panu!

Rz 12,12 Weselcie się nadzieją! W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie - wytrwali! Rz 12,13 Zaradzajcie potrzebom świętych! Przestrzegajcie gościnności! Rz 12,14 Błogosławcie tych, którzy was prześladują! Błogosławcie, a nie złorzeczcie! Rz 12,15 Weselcie się z tymi, którzy się weselą. płaczcie z tymi, którzy płaczą. Rz 12,16 Bądźcie zgodni we wzajemnych uczuciach! Nie gońcie za wielkością, lecz niech

was pociąga to, co pokorne! Nie uważajcie sami siebie za mądrych! Rz 12,17 Nikomu złem za złe nie odpłacajcie. Starajcie się dobrze czynić wobec wszyst

kich ludzi!

Rz 12,18 Jeżeli to jest możliwe, o ile to od was zależy, żyjcie w zgodzie ze wszystkimi

ludźmi!

Rz 12,19 Umiłowani, nie wymierzajcie sami sobie sprawiedliwości, lecz pozostawcie to

pomście [Bożej]! Napisano bowiem: Do Mnie należy pomsta. Ja wymierzę

zapłatę - mówi Pan - ale: Jeżeli nieprzyjaciel twój cierpi głód - nakarm go. Rz 12,20 Jeżeli pragnie - napój go! Tak bowiem czyniąc, węgle żarzące zgromadzisz na

jego głowę.

Rz 12,21 Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!

Rozdział 13

Rz 13,01 Każdy niech będzie poddany władzom, sprawującym rządy nad innymi. Nie

ma bowiem władzy, która by nie pochodziła od Boga, a te, które są, zostały

ustanowione przez Boga.

Rz 13,02 Kto więc przeciwstawia się władzy - przeciwstawia się porządkowi Bożemu.

Ci zaś, którzy się przeciwstawili, ściągną na siebie wyrok potępienia. Rz 13,03 Albowiem rządzący nie są postrachem dla uczynku dobrego, ale dla złego. A

1798 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 14

chcesz nie bać się władzy? Czyń dobrze, a otrzymasz od niej pochwałę. Rz 13,04 Jest ona bowiem dla ciebie narzędziem Boga, [prowadzącym] ku dobremu.

Jeżeli jednak czynisz źle, lękaj się, bo nie na próżno nosi miecz. Jest bowiem

narzędziem Boga do wymierzenia sprawiedliwej kary temu, który czyni źle. Rz 13,05 Należy więc jej się poddać nie tylko ze względu na karę, ale ze względu na

sumienie.

Rz 13,06 Z tego samego też powodu płacicie podatki. Bo ci, którzy się tym zajmują, z

woli Boga pełnią swój urząd.

Rz 13,07 Oddajcie każdemu to, mu się należy: komu podatek - podatek, komu cło

cło, komu uległość - uległość, komu cześć - cześć.

Rz 13,08 Nikomu nie bądźcie nic dłużni poza wzajemną miłością. Kto bowiem miłuje

bliźniego, wypełnił Prawo.

Rz 13,09 Albowiem przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj,

i wszystkie inne - streszczają się w tym nakazie: Miłuj bliźniego swego jak

siebie samego!

Rz 13,10 Miłość nie wyrządza zła bliźniemu. Przeto miłość jest doskonałym wypełnie

niem Prawa.

Rz 13,11 A zwłaszcza rozumiejcie chwilę obecną: teraz nadeszła dla was godzina po

wstania ze snu. Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas, niż wtedy, gdyśmy

uwierzyli.

Rz 13,12 Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności,

a przyobleczmy się w zbroję światła!

Rz 13,13 Żyjmy przyzwoicie jak w jasny dzień: nie w hulankach i pijatykach, nie w

rozpuście i wyuzdaniu, nie w kłótni i zazdrości.

Rz 13,14 Ale przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie troszczcie się zbytnio o

ciało, dogadzając żądzom.

Rozdział 14

Rz 14,01 A tego, który jest słaby w wierze, przygarniajcie życzliwie, bez spierania się

o poglądy.

Rz 14,02 Jeden jest zdania, że można jeść wszystko, drugi, słaby, jada tylko jarzyny. Rz 14,03 Ten, kto jada [wszystko], niech nie pogardza tym, który nie [wszystko] jada,

a ten, który nie jada, niech nie potępia tego, który jada; bo Bóg go łaskawie

przygarnął.

Rz 14,04 Kim jesteś ty, co się odważasz sądzić cudzego sługę? To, czy on stoi, czy upa

da, jest rzeczą jego Pana. Ostoi się zresztą, bo jego Pan ma moc utrzymać

go na nogach.

Rz 14,05 Jeden czyni różnicę między poszczególnymi dniami, drugi zaś uważa wszyst

1799 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 15

kie za równe: niech się każdy trzyma swego przekonania!

Rz 14,06 Kto przestrzega pewnych dni, przestrzega ich dla Pana, a kto jada wszystko

- jada dla Pana. Bogu przecież składa dzięki. A kto nie jada wszystkiego

nie jada ze względu na Pana, i on również dzięki składa Bogu.

Rz 14,07 Nikt zaś z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie: Rz 14,08 jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Pana; jeżeli zaś umieramy, umieramy dla

Pana. I w życiu więc i w śmierci należymy do Pana.

Rz 14,09 Po to bowiem Chrystus umarł i powrócił do życia, by zapanować tak nad

umarłymi, jak nad żywymi.

Rz 14,10 Dlaczego więc ty potępiasz swego brata? Albo dlaczego gardzisz swoim bra

tem? Wszyscy przecież staniemy przed trybunałem Boga.

Rz 14,11 Napisane jest bowiem: Na moje życie - mówi Pan - przede Mną klęknie wszel

kie kolano. a każdy język wielbić będzie Boga.

Rz 14,12 Tak więc każdy z nas o sobie samym zda sprawę Bogu. Rz 14,13 Przestańmy więc wyrokować jedni o drugich. A raczej to zawyrokujcie, by

nie dawać bratu sposobności do upadku lub zgorszenia.

Rz 14,14 Wiem i przekonany jestem w Panu Jezusie, że nie ma niczego, co by samo

przez się było nieczyste, a jest nieczyste tylko dla tego, kto je uważa za nie

czyste.

Rz 14,15 Gdy więc stanowiskiem w sprawie pokarmów zasmucasz swego brata, nie

postępujesz już zgodnie z miłością. Tym swoim [stanowiskiem w sprawie] po

karmów nie narażaj na zgubę tego, za którego umarł Chrystus.

Rz 14,16 Niech więc posiadane przez was dobro nie stanie się sposobnością do bluź

nierstwa!

Rz 14,17 Bo królestwo Boże to nie sprawa tego, co się je i pije, ale to sprawiedliwość,

pokój i radość w Duchu Świętym.

Rz 14,18 A kto w taki sposób służy Chrystusowi, ten podoba się Bogu i ma uznanie u

ludzi.

Rz 14,19 Starajmy się więc o to, co służy sprawie pokoju i wzajemnemu zbudowaniu. Rz 14,20 Nie burz dzieła Bożego ze względu na pokarmy! Wprawdzie każda rzecz jest

czysta, stałaby się jednak zła, jeśliby człowiek spożywając ją, dawał przez to

zgorszenie.

Rz 14,21 Dobrą jest rzeczą nie jeść mięsa i nie pić wina, i nie czynić niczego, co twego

brata razi "gorszy albo osłabia".

Rz 14,22 A swoje własne przekonanie zachowaj dla siebie przed Bogiem. Szczęśliwy

ten, kto w postanowieniach siebie samego nie potępia.

Rz 14,23 Kto bowiem spożywa pokarmy, mając przy tym wątpliwości, ten potępia sa

mego siebie, bo nie postępuje zgodnie z przekonaniem. Wszystko bowiem, co

się czyni niezgodnie z przekonaniem, jest grzechem.

1800 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 15

Rozdział 15

Rz 15,01 A my, którzy jesteśmy mocni [w wierze], powinniśmy znosić słabości tych,

którzy są słabi, a nie szukać tylko tego, co dla nas dogodne.

Rz 15,02 Niech każdy z nas stara się o to, co dla bliźniego dogodne - dla jego dobra,

dla zbudowania.

Rz 15,03 Przecież i Chrystus nie szukał tego, co było dogodne dla Niego ale jak napi

sano: Urągania tych, którzy Tobie urągają, spadły na Mnie.

Rz 15,04 To zaś, co niegdyś zostało napisane, napisane zostało i dla naszego poucze

nia, abyśmy dzięki cierpliwości i pociesze, jaką niosą Pisma, podtrzymywali

nadzieję.

Rz 15,05 A Bóg, który daje cierpliwość i pociechę, niech sprawi, abyście wzorem Chry

stusa te same uczucia żywili do siebie

Rz 15,06 i zgodnie jednymi ustami wielbili Boga i Ojca Pana naszego Jezusa Chrystu

sa.

Rz 15,07 Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was - ku

chwale Boga.

Rz 15,08 Albowiem Chrystus - mówię - stał się sługą obrzezanych, dla okazania wier

ności Boga i potwierdzenia przez to obietnic danych ojcom

Rz 15,09 oraz po to, żeby poganie za okazane sobie miłosierdzie uwielbili Boga, jak

napisano: Dlatego oddawać Ci będę cześć między poganami i śpiewać imieniu

Twojemu.

Rz 15,10 Znów mówi Pismo: Weselcie się, poganie, wraz z ludem Jego!. Rz 15,11 I znowu: Chwalcie Pana, wszyscy poganie, niech Go uwielbiają wszystkie

narody!

Rz 15,12 Nadto także Izajasz powiada: Przyjdzie potomek Jessego, powstanie Ten,

który ma rządzić poganami, w Nim poganie pokładać będą nadzieję. Rz 15,13 A Bóg, [dawca] nadziei, niech wam udzieli pełni radości i pokoju w wierze,

abyście przez moc Ducha Świętego byli bogaci w nadzieję.

Rz 15,14 Bracia, jestem co do was przekonany, że pełni jesteście szlachetnych uczuć,

ubogaceni wszelką wiedzą, zdolni do udzielania sobie wzajemnie upomnień. Rz 15,15 A może niekiedy w liście tym zbyt śmiało się wyraziłem jako ten, który wam

pewne sprawy stara się przypomnieć - na mocy danej mi przez Boga łaski. Rz 15,16 Dzięki niej jestem z urzędu sługą Chrystusa Jezusa wobec pogan sprawują

cym świętą czynność głoszenia Ewangelii Bożej po to, by poganie stali się

ofiarą Bogu przyjemną, uświęconą Duchem Świętym.

Rz 15,17 Jeśli więc mogę się chlubić, to tylko w Chrystusie Jezusie z powodu spraw

odnoszących się do Boga.

Rz 15,18 Nie odważę się jednak wspominać niczego poza tym, czego dokonał przeze

mnie Chrystus w doprowadzeniu pogan do posłuszeństwa [wierze] słowem,

1801 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 16

czynem,

Rz 15,19 mocą znaków i cudów, mocą Ducha Świętego. Oto od Jerozolimy i na całym

obszarze aż po Illirię dopełniłem [obwieszczenia] Ewangelii Chrystusa. Rz 15,20 A poczytywałem sobie za punkt honoru głosić Ewangelię jedynie tam, gdzie

imię Chrystusa było jeszcze nie znane, by nie budować na fundamencie po

łożonym przez kogo innego,

Rz 15,21 lecz zgodnie z tym, co napisane: Ci, którym o Nim nie mówiono, zobaczą Go,

i ci, którzy o Nim nie słyszeli, poznają Go.

Rz 15,22 I stąd to wielokrotnie napotykałem przeszkody w dotarciu do was. Rz 15,23 Teraz jednak, nie znajdując już w tych stronach pola pracy, od kilku lat

pragnę gorąco wybrać się do was,

Rz 15,24 gdy będę podążał do Hiszpanii. Mam bowiem nadzieję, że w czasie tej po

dróży was odwiedzę i że wy mnie tam dalej wyprawicie, gdy się już trochę

wami nacieszę.

Rz 15,25 W tej chwili zaś wybieram się do Jerozolimy z posługą dla świętych. Rz 15,26 Macedonia i Achaja bowiem uznały za stosowne zebrać składkę na rzecz

świętych w Jerozolimie.

Rz 15,27 Uznały za stosowne, bo i są ich dłużnikami. Jeżeli bowiem poganie otrzymali

udział w ich dobrach duchowych

Rz 15,28 powinni im za to służyć pomocą doczesną. Gdy tę sprawę załatwię i owoce

składki z moim potwierdzeniem im wręczę, poprzez wasze strony wybiorę się

do Hiszpanii.

Rz 15,29 A jestem przekonany, że przybywając do was, przyjdę z pełnią błogosławień

stwa Chrystusa.

Rz 15,30 Proszę więc was, bracia, przez Pana naszego Jezusa Chrystusa i przez miłość

Ducha, abyście udzielili mi wsparcia modłami waszymi za mnie do Boga, Rz 15,31 abym wyszedł cało z rąk niewiernych w Judei i by moja posługa na rzecz

Jerozolimy została dobrze przyjęta przez świętych

Rz 15,32 i żebym za wolą Bożą z radością do was przybył i mógł się dzięki wam po

krzepić.

Rz 15,33 A Bóg pokoju niech będzie z wami wszystkimi! Amen.

Rozdział 16

Rz 16,01 Polecam wam Febę, naszą siostrę, diakonisę Kościoła w Kenchrach. Rz 16,02 Przyjmijcie ją w Panu tak, jak się świętych winno przyjmować. Wesprzyjcie

ją w każdej sprawie, w której pomocy waszej będzie potrzebowała. I ona bo

wiem wspierała wielu, a także i mnie samego.

Rz 16,03 Pozdrówcie współpracowników moich w Chrystusie Jezusie, Pryskę i Akwilę,

1802 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 16

Rz 16,04 którzy za moje życie nadstawili swe głowy i którym winienem wdzięczność

nie tylko ja sam, ale i wszystkie Kościoły [nawróconych] pogan. Rz 16,05 Pozdrówcie także Kościół, który się zbiera w ich domu. Pozdrówcie moje

go umiłowanego Epeneta, który należy do pierwocin, złożonych Chrystusowi

przez Azję.

Rz 16,06 Pozdrówcie Marię, która poniosła wiele trudów dla waszego dobra. Rz 16,07 Pozdrówcie Andronika i Juniasa, moich rodaków i współtowarzyszy więzienia,

którzy się wyróżniają między apostołami, a którzy przede mną przystali do

Chrystusa.

Rz 16,08 Pozdrówcie umiłowanego mego w Panu Ampliata!

Rz 16,09 Pozdrówcie współpracownika naszego w Chrystusie, Urbana, i umiłowanego

mego Stachysa!

Rz 16,10 Pozdrówcie Apellesa, który zwycięsko przetrwał próbę dla Chrystusa. Po

zdrówcie tych, którzy należą do domu Arystobula.

Rz 16,11 Pozdrówcie Herodiona, mego rodaka! Pozdrówcie tych z domu Narcyza, któ

rzy należą do Pana.

Rz 16,12 Pozdrówcie Tryfenę i Tryfozę, które trudzą się w Panu. Pozdrówcie umiłowa

ną Persydę, która wiele trudu poniosła w Panu.

Rz 16,13 Pozdrówcie wybranego w Panu Rufusa i jego matkę, która jest i moją matką. Rz 16,14 Pozdrówcie Asynkryta, Flegonta, Hermesa, Patrobę, Hermasa i braci, którzy

są razem z nimi.

Rz 16,15 Pozdrówcie Filologa i Julię, Nereusza i jego siostrę, Olimpasa i wszystkich

świętych, którzy są razem z nimi.

Rz 16,16 Pozdrówcie wzajemnie jedni drugich pocałunkiem świętym! Pozdrawiają was

wszystkie Kościoły Chrystusa.

Rz 16,17 Proszę was jeszcze, bracia, strzeżcie się tych, którzy wzniecają spory i zgor

szenia przeciw nauce, którą otrzymaliście. Strońcie od nich!

Rz 16,18 Tacy bowiem ludzie nie Chrystusowi służą, ale własnemu brzuchowi, a pięk

nymi i pochlebnymi słowami uwodzą serca prostaczków.

Rz 16,19 Wasze zaś posłuszeństwo znane jest wszystkim. A więc raduję się z was, pra

gnę jednak, abyście byli w dobrym przemyślni, a co do zła - niewinni. Rz 16,20 Bóg zaś pokoju zetrze wkrótce szatana pod waszymi stopami. Łaska Pana

naszego Jezusa Chrystusa niech będzie z wami!

Rz 16,21 Pozdrawia was współpracownik mój Tymoteusz oraz Lucjusz, Jazon i Sozy

pater, moi rodacy.

Rz 16,22 Pozdrawiam was w Panu i ja, Tercjusz, który pisałem ten list. Rz 16,23 Pozdrawia was Gajus, który jest gospodarzem moim i całego Kościoła. Rz 16,24 Pozdrawia was Erast, skarbnik miasta, i Kwartus, brat. Rz 16,25 Temu, który ma moc utwierdzić was zgodnie z Ewangelią i moim głoszeniem

Jezusa Chrystusa, zgodnie z objawioną tajemnicą, dla dawnych wieków ukry

tą,

1803 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 52 - List do Rzymian Rozdział 16

Rz 16,26 teraz jednak ujawnioną, a przez pisma prorockie na rozkaz odwiecznego Boga

wszystkim narodom obwieszczoną, dla skłonienia ich do posłuszeństwa wie

rze,

Rz 16,27 Bogu, który jedynie jest mądry, przez Jezusa Chrystusa, niech będzie chwała

na wieki wieków! Amen.

1804 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53

Pierwszy List do Koryntian

Rozdział 1

1 Kor 1,01 Paweł, z woli Bożej powołany na apostoła Jezusa Chrystusa, i Sostenes, brat, 1 Kor 1,02 do Kościoła Bożego w Koryncie, do tych, którzy zostali uświęceni w Jezusie

Chrystusie i powołani do świętości wespół ze wszystkimi, którzy na każdym

miejscu wzywają imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa, ich i naszego [Pa

na].

1 Kor 1,03 Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego, i od Pana Jezusa Chrystusa! 1 Kor 1,04 Bogu mojemu dziękuję wciąż za was, za łaskę daną wam w Chrystusie Jezu

sie.

1 Kor 1,05 W Nim to bowiem zostaliście wzbogaceni we wszystko: we wszelkie słowo i

wszelkie poznanie,

1 Kor 1,06 bo świadectwo Chrystusowe utrwaliło się w was,

1 Kor 1,07 tak iż nie brakuje wam żadnego daru łaski, gdy oczekujecie objawienia się

Pana naszego Jezusa Chrystusa.

1 Kor 1,08 On też będzie umacniał was aż do końca, abyście byli bez zarzutu w dzień

Pana naszego Jezusa Chrystusa.

1 Kor 1,09 Wierny jest Bóg, który powołał nas do wspólnoty z Synem swoim Jezusem

Chrystusem, Panem naszym.

1 Kor 1,10 A przeto upominam was, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa,

abyście byli zgodni, i by nie było wśród was rozłamów; byście byli jednego

ducha i jednej myśli.

1 Kor 1,11 Doniesiono mi bowiem o was, bracia moi, przez ludzi Chloe, że zdarzają się

między wami spory.

1 Kor 1,12 Myślę o tym, co każdy z was mówi: "Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem

Kefasa, a ja Chrystusa".

1805

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 2

1 Kor 1,13 Czyż Chrystus jest podzielony? Czyż Paweł został za was ukrzyżowany? Czyż

w imię Pawła zostaliście ochrzczeni?

1 Kor 1,14 Dziękuję Bogu, że prócz Kryspusa i Gajusa nikogo z was nie ochrzciłem. 1 Kor 1,15 Nikt przeto nie może powiedzieć, że w imię moje został ochrzczony. 1 Kor 1,16 Zresztą, prawda, ochrzciłem dom Stefanasa. Poza tym nie wiem, czym ochrzcił

jeszcze kogoś.

1 Kor 1,17 Nie posłał mnie Chrystus, abym chrzcił, lecz abym głosił Ewangelię, i to nie

w mądrości słowa, by nie zniweczyć Chrystusowego krzyża.

1 Kor 1,18 Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie, mocą

Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia.

1 Kor 1,19 Napisane jest bowiem: Wytracę mądrość mędrców, a przebiegłość przebie

głych zniweczę.

1 Kor 1,20 Gdzie jest mędrzec? Gdzie uczony? Gdzie badacz tego, co doczesne? Czyż

nie uczynił Bóg głupstwem mądrości świata?

1 Kor 1,21 Skoro bowiem świat przez mądrość nie poznał Boga w mądrości Bożej, spodo

bało się Bogu przez głupstwo głoszenia słowa zbawić wierzących. 1 Kor 1,22 Tak więc, gdy Żydzi żądają znaków, a Grecy szukają mądrości, 1 Kor 1,23 my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a

głupstwem dla pogan,

1 Kor 1,24 dla tych zaś, którzy są powołani, tak spośród Żydów, jak i spośród Greków,

Chrystusem, mocą Bożą i mądrością Bożą.

1 Kor 1,25 To bowiem, co jest głupstwem u Boga, przewyższa mądrością ludzi, a co jest

słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi.

1 Kor 1,26 Przeto przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu! Niewielu tam mędrców

według oceny ludzkiej, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych. 1 Kor 1,27 Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców,

wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć;

1 Kor 1,28 i to, co nie jest szlachetnie urodzone według świata i wzgardzone, i to, co nie

jest, wyróżnił Bóg, by to co jest, unicestwić,

1 Kor 1,29 tak by się żadne stworzenie nie chełpiło wobec Boga.

1 Kor 1,30 Przez Niego bowiem jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas

mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem, 1 Kor 1,31 aby, jak to jest napisane, w Panu się chlubił ten, kto się chlubi.

Rozdział 2

1 Kor 2,01 Tak też i ja przyszedłszy do was, bracia, nie przybyłem, aby błyszcząc słowem

i mądrością głosić wam świadectwo Boże.

1 Kor 2,02 Postanowiłem bowiem, będąc wśród was, nie znać niczego więcej, jak tylko

1806 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 3

Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego

1 Kor 2,03 I stanąłem przed wami w słabości i w bojaźni, i z wielkim drżeniem. 1 Kor 2,04 A mowa moja i moje głoszenie nauki nie miały nic z uwodzących przekony

waniem słów mądrości, lecz były ukazywaniem ducha i mocy,

1 Kor 2,05 aby wiara wasza opierała się nie na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Bożej. 1 Kor 2,06 A jednak głosimy mądrość między doskonałymi, ale nie mądrość tego świata

ani władców tego świata, zresztą przemijających.

1 Kor 2,07 Lecz głosimy tajemnicę mądrości Bożej, mądrość ukrytą, tę, którą Bóg przed

wiekami przeznaczył ku chwale naszej,

1 Kor 2,08 tę, której nie pojął żaden z władców tego świata; gdyby ją bowiem pojęli,

nie ukrzyżowaliby Pana chwały;

1 Kor 2,09 lecz właśnie głosimy, jak zostało napisane, to, czego ani oko nie widziało, ani

ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy

przygotował Bóg tym, którzy Go miłują.

1 Kor 2,10 Nam zaś objawił to Bóg przez Ducha. Duch przenika wszystko, nawet głębo

kości Boga samego.

1 Kor 2,11 Kto zaś z ludzi zna to, co ludzkie, jeżeli nie duch, który jest w człowieku?

Podobnie i tego, co Boskie, nie zna nikt, tylko Duch Boży.

1 Kor 2,12 Otóż myśmy nie otrzymali ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, dla

poznania darów Bożych.

1 Kor 2,13 A głosimy to nie uczonymi słowami ludzkiej mądrości, lecz pouczeni przez

Ducha, przedkładając duchowe sprawy tym, którzy są z Ducha. 1 Kor 2,14 Człowiek zmysłowy bowiem nie pojmuje tego, co jest z Bożego Ducha. Głup

stwem mu się to wydaje i nie może tego poznać, bo tylko duchem można to

rozsądzić.

1 Kor 2,15 Człowiek zaś duchowy rozsądza wszystko, lecz sam przez nikogo nie jest są

dzony.

1 Kor 2,16 Któż więc poznał zamysł Pana tak, by Go mógł pouczać? My właśnie znamy

zamysł Chrystusowy.

Rozdział 3

1 Kor 3,01 A ja nie mogłem, bracia, przemawiać do was jako do ludzi duchowych, lecz

jako do cielesnych, jak do niemowląt w Chrystusie.

1 Kor 3,02 Mleko wam dałem, a nie pokarm stały, boście byli niemocni; zresztą i nadal

nie jesteście mocni.

1 Kor 3,03 Ciągle przecież jeszcze jesteście cieleśni. Jeżeli bowiem jest między wami

zawiść i niezgoda, to czyż nie jesteście cieleśni i nie postępujecie tylko po

ludzku?

1807 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 4

1 Kor 3,04 Skoro jeden mówi: "Ja jestem Pawła", a drugi: "Ja jestem Apollosa", to czyż

nie postępujecie tylko po ludzku?

1 Kor 3,05 Kimże jest Apollos? Albo kim jest Paweł? Sługami, przez których uwierzyli

ście według tego, co każdemu dał Pan.

1 Kor 3,06 Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost.

1 Kor 3,07 Otóż nic nie znaczy ten, który sieje, ani ten, który podlewa, tylko Ten, który

daje wzrost - Bóg.

1 Kor 3,08 Ten, który sieje, i ten, który podlewa, stanowią jedno; każdy według własnego

trudu otrzyma należną mu zapłatę.

1 Kor 3,09 My bowiem jesteśmy pomocnikami Boga, wy zaś jesteście uprawną rolą Bożą

i Bożą budowlą.

1 Kor 3,10 Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem funda

ment, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak

buduje.

1 Kor 3,11 Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest poło

żony, a którym jest Jezus Chrystus.

1 Kor 3,12 I tak jak ktoś na tym fundamencie buduje: ze złota, ze srebra, z drogich

kamieni, z drzewa, z trawy lub ze słomy,

1 Kor 3,13 tak też jawne się stanie dzieło każdego: odsłoni je dzień [Pański]; okaże się

bowiem w ogniu, który je wypróbuje, jakie jest.

1 Kor 3,14 Ten, którego dzieło wzniesione na fundamencie przetrwa, otrzyma zapłatę; 1 Kor 3,15 ten zaś, którego dzieło spłonie, poniesie szkodę: sam wprawdzie ocaleje, lecz

tak jakby przez ogień.

1 Kor 3,16 Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? 1 Kor 3,17 Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest

świętą, a wy nią jesteście.

1 Kor 3,18 Niechaj się nikt nie łudzi! Jeśli ktoś spośród was mniema, że jest mądry na

tym świecie, niech się stanie głupim, by posiadł mądrość.

1 Kor 3,19 Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga. Zresztą jest napisane:

On udaremnia zamysły przebiegłych

1 Kor 3,20 lub także: Wie Pan, że próżne są zamysły mędrców.

1 Kor 3,21 Niech się przeto nie chełpi nikt z powodu ludzi! Wszystko bowiem jest wasze: 1 Kor 3,22 czy to Paweł, czy Apollos, czy Kefas; czy to świat, czy życie, czy śmierć, czy

to rzeczy teraźniejsze, czy przyszłe; wszystko jest wasze,

1 Kor 3,23 wy zaś Chrystusa, a Chrystus - Boga.

Rozdział 4

1 Kor 4,01 Niech więc uważają nas ludzie za sługi Chrystusa i za szafarzy tajemnic Bo

1808 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 4

żych!

1 Kor 4,02 A od szafarzy już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny. 1 Kor 4,03 Mnie zaś najmniej zależy na tym, czy będąc osądzony przez was, czy przez

jakikolwiek trybunał ludzki Co więcej, nawet sam siebie nie sądzę. 1 Kor 4,04 Sumienie nie wyrzuca mi wprawdzie niczego, ale to mnie jeszcze nie uspra

wiedliwia. Pan jest moim sędzią.

1 Kor 4,05 Przeto nie sądźcie przedwcześnie, dopóki nie przyjdzie Pan, który rozjaśni

to, co w ciemnościach ukryte, i ujawni zamiary serc. Wtedy każdy otrzyma

od Boga pochwałę.

1 Kor 4,06 Mówiąc to, miałem na myśli, bracia, mnie samego i Apollosa, ze względu na

was, abyście mogli zrozumieć, że nie wolno wykraczać ponad to, co zostało

napisane, i niech nikt w swej pysze nie wynosi się nad drugiego. 1 Kor 4,07 Któż będzie cię wyróżniał? Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśliś otrzy

mał, to czemu się chełpisz, tak jakbyś nie otrzymał

1 Kor 4,08 Tak więc już jesteście nasyceni, już opływacie w bogactwa. Zaczęliście królo

wać bez nas! Otóż tak! Nawet trzeba, żebyście królowali, byśmy mogli współ

królować z wami.

1 Kor 4,09 Wydaje mi się bowiem, że Bóg nas, apostołów, wyznaczył jako ostatnich,

jakby na śmierć skazanych. Staliśmy się bowiem widowiskiem światu, anio

łom i ludziom;

1 Kor 4,10 my głupi dla Chrystusa, wy mądrzy w Chrystusie, my niemocni, wy mocni;

wy doznajecie szacunku, a my wzgardy.

1 Kor 4,11 Aż do tej chwili łakniemy i cierpimy pragnienie, brak nam odzieży, jesteśmy

policzkowani i skazani na tułaczkę,

1 Kor 4,12 i utrudzeni pracą rąk własnych. Błogosławimy, gdy nam złorzeczą, znosimy,

gdy nas prześladują;

1 Kor 4,13 dobrym słowem odpowiadamy, gdy nas spotwarzają. Staliśmy się jakby śmie

ciem tego świata i odrazą dla wszystkich aż do tej chwili.

1 Kor 4,14 Nie piszę tego, żeby was zawstydzić, lecz aby was napomnieć - jako moje

najdroższe dzieci.

1 Kor 4,15 Choćbyście mieli bowiem dziesiątki tysięcy wychowawców w Chrystusie, nie

macie wielu ojców; ja to właśnie przez Ewangelię zrodziłem was w Chrystusie

Jezusie.

1 Kor 4,16 Proszę was przeto, bądźcie naśladowcami moimi!

1 Kor 4,17 Dlatego to posłałem do was Tymoteusza, który jest moim synem umiłowa

nym i wiernym w Panu, aby wam przypomniał drogi moje w Chrystusie i to,

czego nauczam wszędzie, w każdym Kościele.

1 Kor 4,18 Przechwalali się niektórzy, dumni z tego, że nie przybywam do was. 1 Kor 4,19 Otóż właśnie przybędę wkrótce, jeśli taka będzie wola Pana, i będę zważał

nie na słowa tych, co się unoszą pychą, ale na to, co mogą uczynić. 1 Kor 4,20 Albowiem nie w słowie, lecz w mocy przejawia się królestwo Boże.

1809 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 6

1 Kor 4,21 Cóż chcecie? Z rózgą mam do was przybyć czy z miłością i z łagodnością

ducha?

Rozdział 5

1 Kor 5,01 Słyszy się powszechnie o rozpuście między wami, i to o takiej rozpuście, jaka

się nie zdarza nawet wśród pogan; mianowicie, że ktoś żyje z żoną swego

ojca.

1 Kor 5,02 A wy unieśliście się pychą, zamiast z ubolewaniem żądać, by usunięto spośród

was tego, który się dopuścił wspomnianego czynu.

1 Kor 5,03 Ja zaś nieobecny wprawdzie ciałem, ale obecny duchem, już potępiłem, tak

jakby był wśród was, sprawcę owego przestępstwa.

1 Kor 5,04 Przeto wy, zebrawszy się razem w imię Pana naszego Jezusa, w łączności z

duchem moim i z mocą Pana naszego Jezusa,

1 Kor 5,05 wydajcie takiego szatanowi na zatracenie ciała, lecz ku ratunkowi jego ducha

w dzień Pana Jezusa.

1 Kor 5,06 Wcale nie macie się czym chlubić! Czyż nie wiecie, że odrobina kwasu całe

ciasto zakwasza?

1 Kor 5,07 Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni

jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. 1 Kor 5,08 Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu, kwasu

złości i przewrotności, lecz - przaśnego chleba czystości i prawdy. 1 Kor 5,09 Napisałem wam w liście, żebyście nie obcowali z rozpustnikami. 1 Kor 5,10 Nie chodzi o rozpustników tego świata w ogóle ani o chciwców i zdzierców

lub bałwochwalców; musielibyście bowiem całkowicie opuścić ten świat. 1 Kor 5,11 Dlatego pisałem wam wówczas, byście nie przestawali z takim, który nazywa

jąc się bratem, w rzeczywistości jest rozpustnikiem, chciwcem, bałwochwalcą,

oszczercą, pijakiem lub zdziercą. Z takim nawet nie siadajcie wspólnie do po

siłku.

1 Kor 5,12 Jakże bowiem mogę sądzić tych, którzy są na zewnątrz? Czyż i wy nie sądzi

cie tych, którzy są wewnątrz?

1 Kor 5,13 Tych, którzy są na zewnątrz, osądzi Bóg. Usuńcie złego spośród was samych.

Rozdział 6

1 Kor 6,01 Czy odważy się ktoś z was, gdy zdarzy się nieporozumienie z drugim, szukać

sprawiedliwości u niesprawiedliwych, zamiast u świętych?

1810 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 7

1 Kor 6,02 Czy nie wiecie, że święci będą sędziami tego świata? A jeśli świat będzie przez

was sądzony, to czyż nie jesteście godni wyrokować w tak błahych sprawach? 1 Kor 6,03 Czyż nie wiecie, że będziemy sądzili także aniołów? O ileż przeto więcej spra

wy doczesne!

1 Kor 6,04 Wy zaś, gdy macie sprawy doczesne do rozstrzygnięcia, sędziami waszymi

czynicie ludzi za nic uważanych w Kościele!

1 Kor 6,05 Mówię to, aby was zawstydzić. Bo czyż nie znajdzie się wśród was ktoś na

tyle mądry, by mógł rozstrzygać spory między swymi braćmi?

1 Kor 6,06 A tymczasem brat oskarża brata, i to przed niewierzącymi. 1 Kor 6,07 Już samo to jest godne potępienia, że w ogóle zdarzają się wśród was sądowe

sprawy. Czemuż nie znosicie raczej niesprawiedliwości? Czemuż nie ponosicie

raczej szkody?

1 Kor 6,08 Tymczasem wy dopuszczacie się niesprawiedliwości i szkody wyrządzacie, i

to właśnie braciom.

1 Kor 6,09 Czyż nie wiecie, że niesprawiedliwi nie posiądą królestwa Bożego? Nie łudźcie

się! Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani rozwięźli, ani

mężczyźni współżyjący z sobą,

1 Kor 6,10 ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy nie odziedziczą

królestwa Bożego.

1 Kor 6,11 A takimi byli niektórzy z was. Lecz zostaliście obmyci, uświęceni i usprawie

dliwieni w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa i przez Ducha Boga naszego. 1 Kor 6,12 Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko mi wolno,

ale ja niczemu nie oddam się w niewolę.

1 Kor 6,13 Pokarm dla żołądka, a żołądek dla pokarmu. Bóg zaś unicestwi jedno i drugie.

Ale ciało nie jest dla rozpusty, lecz dla Pana, a Pan dla ciała.

1 Kor 6,14 Bóg zaś i Pana wskrzesił i nas również swą mocą wskrzesi z martwych. 1 Kor 6,15 Czyż nie wiecie, że ciała wasze są członkami Chrystusa? Czyż wziąwszy człon

ki Chrystusa będę je czynił członkami nierządnicy? Przenigdy!

1 Kor 6,16 Albo czyż nie wiecie, że ten, kto łączy się z nierządnicą, stanowi z nią jedno

ciało? Będą bowiem - jak jest powiedziane - dwoje jednym ciałem. 1 Kor 6,17 Ten zaś, kto się łączy z Panem, jest z Nim jednym duchem. 1 Kor 6,18 Strzeżcie się rozpusty; wszelki grzech popełniony przez człowieka jest na ze

wnątrz ciała; kto zaś grzeszy rozpustą, przeciwko własnemu ciału grzeszy. 1 Kor 6,19 Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który w was

jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? 1 Kor 6,20 Za [wielką] bowiem cenę zostaliście nabyci. Chwalcie więc Boga w waszym

ciele!

1811 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 7

Rozdział 7

1 Kor 7,01 Co do spraw, o których pisaliście, to dobrze jest człowiekowi nie łączyć się z

kobietą.

1 Kor 7,02 Ze względu jednak na niebezpieczeństwo rozpusty niech każdy ma swoją żonę,

a każda swojego męża.

1 Kor 7,03 Mąż niech oddaje powinność żonie, podobnie też żona mężowi. 1 Kor 7,04 żona nie rozporządza własnym ciałem, lecz jej mąż; podobnie też i mąż nie

rozporządza własnym ciałem, ale żona.

1 Kor 7,05 Nie unikajcie jedno drugiego, chyba że na pewien czas, za obopólną zgodą,

by oddać się modlitwie; potem znów wróćcie do siebie, aby - wskutek nie

wstrzemięźliwości waszej - nie kusił was szatan.

1 Kor 7,06 To, co mówię, pochodzi z wyrozumiałości, a nie z nakazu. 1 Kor 7,07 Pragnąłbym, aby wszyscy byli jak i ja, lecz każdy otrzymuje własny dar od

Boga: jeden taki, a drugi taki.

1 Kor 7,08 Tym zaś, którzy nie wstąpili w związki małżeńskie, oraz tym, którzy już

owdowieli, mówię: dobrze będzie, jeśli pozostaną jak i ja.

1 Kor 7,09 Lecz jeśli nie potrafiliby zapanować nad sobą, niech wstępują w związki mał

żeńskie! Lepiej jest bowiem żyć w małżeństwie, niż płonąc.

1 Kor 7,10 Tym zaś, którzy trwają w związkach małżeńskich, nakazuję nie ja, lecz Pan:

Żona niech nie odchodzi od swego męża!

1 Kor 7,11 Gdyby zaś odeszła, niech pozostanie samotną albo niech się pojedna ze swym

mężem. Mąż również niech nie oddala żony.

1 Kor 7,12 Pozostałym zaś mówię ja, nie Pan: Jeśli któryś z braci ma żonę niewierzącą

i ta chce razem z nim mieszkać, niech jej nie oddala!

1 Kor 7,13 Podobnie jeśli jakaś żona ma niewierzącego męża i ten chce razem z nią

mieszkać, niech się z nim nie rozstaje!

1 Kor 7,14 Uświęca się bowiem mąż niewierzący dzięki swej żonie, podobnie jak świętość

osiągnie niewierząca żona przez "brata". W przeciwnym wypadku dzieci wa

sze byłyby nieczyste, teraz zaś są święte.

1 Kor 7,15 Lecz jeśliby strona niewierząca chciała odejść, niech odejdzie! Nie jest skrępo

wany ani "brat", ani "siostra" w tym wypadku. Albowiem do życia w pokoju

powołał nas Bóg.

1 Kor 7,16 A skądże zresztą możesz wiedzieć, żono, że zbawisz twego męża? Albo czy

jesteś pewien, mężu, że zbawisz twoją żonę?

1 Kor 7,17 Zresztą niech każdy postępuje tak, jak mu Pan wyznaczył, zgodnie z tym, do

czego Bóg go powołał. Ja tak właśnie nauczam we wszystkich Kościołach. 1 Kor 7,18 Jeśli ktoś został powołany jako obrzezany, niech nie pozbywa się znaku obrze

zania; jeśli zaś ktoś został powołany jako nieobrzezany, niech się nie poddaje

obrzezaniu!

1812 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 7

1 Kor 7,19 Niczym jest zarówno obrzezanie, jak i nieobrzezanie, a ważne jest tylko za

chowywanie przykazań Bożych.

1 Kor 7,20 Każdy przeto niech pozostanie w takim stanie, w jakim został powołany. 1 Kor 7,21 Zostałeś powołany jako niewolnik? Nie martw się! Owszem, nawet jeśli mo

żesz stać się wolnym, raczej skorzystaj [z twego niewolnictwa]!

1 Kor 7,22 Albowiem ten, kto został powołany w Panu jako niewolnik, jest wyzwoleńcem

Pana. Podobnie i ten, kto został powołany jako wolny, staje się niewolnikiem

Chrystusa.

1 Kor 7,23 Za [wielką] bowiem cenę zostaliście nabyci. Nie bądźcie więc niewolnikami

ludzi.

1 Kor 7,24 Bracia, niech przeto każdy trwa u Boga w takim stanie, w jakim został po

wołany.

1 Kor 7,25 Nie mam zaś nakazu Pańskiego co do dziewic, lecz daję radę jako ten, który

- wskutek doznanego od Pana miłosierdzia - godzien jest, aby mu wierzono. 1 Kor 7,26 Uważam, iż przy obecnych utrapieniach dobrze jest tak zostać, dobrze to dla

człowieka tak żyć.

1 Kor 7,27 Jesteś związany z żoną? Nie usiłuj odłączać się od niej! Jesteś wolny? Nie

szukaj żony!

1 Kor 7,28 Ale jeżeli się ożenisz, nie grzeszysz. Podobnie i dziewica, jeśli wychodzi za

mąż, nie grzeszy. Tacy jednak cierpieć będą udręki w ciele, a ja chciałbym

ich wam oszczędzić.

1 Kor 7,29 Mówię, bracia, czas jest krótki. Trzeba więc, aby ci, którzy mają żony, tak

żyli, jakby byli nieżonaci,

1 Kor 7,30 a ci, którzy płaczą, tak jakby nie płakali, ci zaś, co się radują, tak jakby się

nie radowali; ci, którzy nabywają, jak gdyby nie posiadali;

1 Kor 7,31 ci, którzy używają tego świata, tak jakby z niego nie korzystali. Przemija

bowiem postać tego świata.

1 Kor 7,32 Chciałbym, żebyście byli wolni od utrapień. Człowiek bezżenny troszczy się

o sprawy Pana, o to, jak by się przypodobać Panu.

1 Kor 7,33 Ten zaś, kto wstąpił w związek małżeński, zabiega o sprawy świata, o to, jak

by się przypodobać żonie.

1 Kor 7,34 I doznaje rozterki. Podobnie i kobieta: niezamężna i dziewica troszczy się o

sprawy Pana, o to, by była święta i ciałem, i duchem. Ta zaś, która wyszła

za mąż, zabiega o sprawy świata, o to, jak by się przypodobać mężowi. 1 Kor 7,35 Mówię to dla waszego pożytku, nie zaś, by zastawiać na was pułapkę; po to,

byście godnie i z upodobaniem trwali przy Panu.

1 Kor 7,36 Jeżeli ktoś jednak uważa, że nieuczciwość popełnia wobec swej dziewicy, jako

że przeszły już jej lata i jest przekonany, że tak powinien postąpić, niech

czyni, co chce: nie grzeszy; niech się pobiorą!

1 Kor 7,37 Lecz jeśli ktoś, bez jakiegokolwiek przymusu, w pełni panując nad swoją wolą,

postanowił sobie mocno w sercu zachować nietkniętą swoją dziewicę, dobrze

1813 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 9

czyni.

1 Kor 7,38 Tak więc dobrze czyni, kto poślubia swoją dziewicę, a jeszcze lepiej ten, kto

jej nie poślubia.

1 Kor 7,39 żona związana jest tak długo, jak długo żyje jej mąż. Jeżeli mąż umrze, może

poślubić kogo chce, byleby w Panu.

1 Kor 7,40 Szczęśliwszą jednak będzie, jeżeli pozostanie tak, jak jest, zgodnie z moją

radą. A wydaje mi się, że ja też mam Ducha Bożego.

Rozdział 8

1 Kor 8,01 Jeżeli chodzi o pokarmy składane bożkom w ofierze, to oczywiście wszyscy

posiadamy "wiedzę". Lecz "wiedza" wbija w pychę, miłość zaś buduje. 1 Kor 8,02 Gdyby ktoś mniemał, że coś "wie", to jeszcze nie wie, jak wiedzieć należy. 1 Kor 8,03 Jeżeli zaś ktoś miłuje Boga, ten jest również uznany przez Boga. 1 Kor 8,04 Zatem jeśli chodzi o spożywanie pokarmów, które już były bożkom złożone na

ofiarę, wiemy dobrze, że nie ma na świecie ani żadnych bożków, ani żadnego

boga, prócz Boga jedynego.

1 Kor 8,05 A choćby byli na niebie i na ziemi tak zwani bogowie - jest zresztą mnóstwo

takich bogów i panów

1 Kor 8,06 dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, od którego wszystko pochodzi i dla

którego my istniejemy, oraz jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszyst

ko się stało i dzięki któremu także my jesteśmy.

1 Kor 8,07 Lecz nie wszyscy mają "wiedzę". Niektórzy jeszcze do tej pory spożywają

pokarmy bożkom złożone, w przekonaniu, że chodzi o bożka, i w ten sposób

kala się ich słabe sumienie.

1 Kor 8,08 A przecież pokarm nie przybliży nas do Boga. Ani nie będziemy ubożsi, gdy

przestaniemy jeść, ani też jedząc nie wzrośniemy w znaczenie.

1 Kor 8,09 Baczcie jednak, aby to wasze prawo [do takiego postępowania] nie stało się

dla słabych powodem do zgorszenia.

1 Kor 8,10 Gdyby bowiem ujrzał ktoś ciebie, oświeconego "wiedzą", jak zasiadasz do

uczty bałwochwalczej, czyżby to nie skłoniło również kogoś słabego w sumie

niu do spożywania ofiar składanych bożkom?

1 Kor 8,11 I tak to właśnie "wiedza" twoja sprowadziłaby zgubę na słabego brata, za

którego umarł Chrystus.

1 Kor 8,12 W ten sposób grzesząc przeciwko braciom i rażąc ich słabe sumienia, grze

szycie przeciwko samemu Chrystusowi.

1 Kor 8,13 Jeśli więc pokarm gorszy brata mego, przenigdy nie będę jadł mięsa, by nie

gorszyć brata.

1814 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 9

Rozdział 9

1 Kor 9,01 Czyż nie jestem wolny? Czy nie jestem apostołem? Czyż nie widziałem Je

zusa, Pana naszego? Czyż nie jesteście moim dziełem w Chrystusie? 1 Kor 9,02 Jeżeli nawet nie jestem apostołem dla innych, dla was na pewno nim jestem.

Albowiem wy jesteście pieczęcią mego apostołowania w Panu.

1 Kor 9,03 Oto moja obrona wobec tych, którzy mnie potępiają.

1 Kor 9,04 Czyż nie mamy prawa skorzystać z jedzenia i picia?

1 Kor 9,05 Czyż nie wolno nam brać z sobą niewiasty - siostry, podobnie jak to czynią

pozostali apostołowie oraz bracia Pańscy i Kefas?

1 Kor 9,06 Czy tylko mnie samemu i Barnabie nie wolno nie zarobkować? 1 Kor 9,07 Czy ktoś pełni kiedykolwiek służbę żołnierską na własnym żołdzie? Albo czy

ktoś uprawia winnicę i nie spożywa z jej owoców? Lub czy pasie ktoś trzodę,

a nie posila się jej mlekiem?

1 Kor 9,08 Czyż mówię to tylko na zwykły ludzki sposób? Czy nie wspomina o tym także

Prawo?

1 Kor 9,09 Napisane jest właśnie w Prawie Mojżesza. Nie zawiążesz pyska wołowi młó

cącemu. Czyż o woły troszczy się Bóg,

1 Kor 9,10 czy też powiedział to przede wszystkim ze względu na nas? Bo przecież ze

względu na nas zostało napisane, iż oracz ma orać w nadziei, a młocarz

[młócić] w nadziei, że będzie miał coś z tego.

1 Kor 9,11 Jeżeli więc my zasialiśmy wam dobra duchowe, to cóż wielkiego, że uczestni

czymy w żniwie waszych dóbr doczesnych?

1 Kor 9,12 Jeżeli inni mają udział w waszej majętności, to czemuż raczej nie my? Nie

korzystaliśmy jednak z tej możności, lecz znosimy wszystko byle nie stawiać

żadnych przeszkód Ewangelii Chrystusowej.

1 Kor 9,13 Czyż nie wiecie, że ci, którzy trudzą się około ofiar, żywią się ze świątyni, a

ci, którzy posługują przy ołtarzu, mają udział w [ofiarach] ołtarza? 1 Kor 9,14 Tak też i Pan postanowił, ażeby z Ewangelii żyli ci, którzy głoszą Ewangelię. 1 Kor 9,15 Lecz ja z żadnego z tych praw nie skorzystałem. Piszę zaś to, nie żeby coś

osiągnąć w ten sposób. Wolałbym raczej umrzeć niż... Nikt mię nie pozbawi

mojej chluby.

1 Kor 9,16 Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom je

stem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii! 1 Kor 9,17 Gdybym to czynił z własnej woli, miałbym zapłatę, lecz jeśli działam nie z

własnej woli, to tylko spełniam obowiązki szafarza.

1 Kor 9,18 Jakąż przeto mam zapłatę? Otóż tę właśnie, że głosząc Ewangelię bez żadnej

zapłaty, nie korzystam z praw, jakie mi daje Ewangelia.

1 Kor 9,19 Tak więc nie zależąc od nikogo, stałem się niewolnikiem wszystkich, aby tym

liczniejsi byli ci, których pozyskam.

1815 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 10

1 Kor 9,20 Dla Żydów stałem się jak Żyd, aby pozyskać Żydów. Dla tych, co są pod

Prawem, byłem jak ten, który jest pod Prawem - choć w rzeczywistości nie

byłem pod Prawem - by pozyskać tych, co pozostawali pod Prawem. 1 Kor 9,21 Dla nie podlegających Prawu byłem jak nie podlegający Prawu - nie będąc

zresztą wolnym od prawa Bożego, lecz podlegając prawu Chrystusowemu

by pozyskać tych, którzy nie są pod Prawem.

1 Kor 9,22 Dla słabych stałem się jak słaby, by pozyskać słabych. Stałem się wszystkim

dla wszystkich, żeby w ogóle ocalić przynajmniej niektórych.

1 Kor 9,23 Wszystko zaś czynię dla Ewangelii, by mieć w niej swój udział. 1 Kor 9,24 Czyż nie wiecie, że gdy zawodnicy biegną na stadionie, wszyscy wprawdzie

biegną, lecz jeden tylko otrzymuje nagrodę? Przeto tak biegnijcie, abyście ją

otrzymali.

1 Kor 9,25 Każdy, który staje do zapasów, wszystkiego sobie odmawia; oni, aby zdobyć

przemijającą nagrodę, my zaś nieprzemijającą.

1 Kor 9,26 Ja przeto biegnę nie jakby na oślep; walczę nie tak, jakbym zadawał ciosy w

próżnię,

1 Kor 9,27 lecz poskramiam moje ciało i biorę je w niewolę, abym innym głosząc naukę,

sam przypadkiem nie został uznany za niezdatnego.

Rozdział 10

1 Kor 10,01 Nie chciałbym, bracia, żebyście wiedzieli, że nasi ojcowie wszyscy, co prawda

zostawali pod obłokiem, wszyscy przeszli przez morze

1 Kor 10,02 i wszyscy byli ochrzczeni w [imię] Mojżesza, w obłoku i w morzu; 1 Kor 10,03 wszyscy też spożywali ten sam pokarm duchowy

1 Kor 10,04 i pili ten sam duchowy napój. Pili zaś z towarzyszącej im duchowej skały, a

ta skała - to był Chrystus.

1 Kor 10,05 Lecz w większości z nich nie upodobał sobie Bóg; polegli bowiem na pustyni. 1 Kor 10,06 Stało się zaś to wszystko, by mogło posłużyć za przykład dla nas, abyśmy

nie pożądali złego, tak jak oni pożądali.

1 Kor 10,07 Nie bądźcie też bałwochwalcami jak niektórzy z nich, według tego, co jest

napisane: Zasiadł lud, by jeść i pić, i powstali, by się oddawać rozkoszom. 1 Kor 10,08 Nie oddawajmy się też rozpuście, jak to czynili niektórzy spośród nich, i padło

ich jednego dnia dwadzieścia trzy tysiące.

1 Kor 10,09 I nie wystawiajmy Pana na próbę, jak wystawiali Go niektórzy z nich i po

ginęli od wężów.

1 Kor 10,10 Nie szemrajcie, jak niektórzy z nich szemrali i zostali wytraceni przez doko

nującego zagłady.

1 Kor 10,11 A wszystko to przydarzyło się im jako zapowiedź rzeczy przyszłych, spisane

1816 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 10

zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów.

1 Kor 10,12 Niech przeto ten, komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł. 1 Kor 10,13 Pokusa nie nawiedziła was większa od tej, która zwykła nawiedzać ludzi.

Wierny jest Bóg i nie dozwoli was kusić ponad to, co potraficie znieść, lecz

zsyłając pokusę, równocześnie wskaże sposób jej pokonania abyście mogli

przetrwać.

1 Kor 10,14 Dlatego też, najmilsi moi, strzeżcie się bałwochwalstwa! 1 Kor 10,15 Mówię jak do ludzi rozsądnych. Zresztą osądźcie sami to, co mówię: 1 Kor 10,16 Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czy nie jest udziałem we Krwi

Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa? 1 Kor 10,17 Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy

bowiem bierzemy z tego samego chleba.

1 Kor 10,18 Przypatrzcie się Izraelowi według ciała! Czyż nie są w jedności z ołtarzem ci,

którzy spożywają z ofiar na ołtarzu złożonych?

1 Kor 10,19 Lecz po cóż to mówię? Czy może jest czymś ofiara złożona bożkom? Albo

czy sam bożek jest czymś?

1 Kor 10,20 Ależ właśnie to, co ofiarują poganie, demonom składają w ofierze, a nie Bogu.

Nie chciałbym, byście mieli coś wspólnego z demonami.

1 Kor 10,21 Nie możecie pić z kielicha Pana i z kielicha demonów; nie możecie zasiadać

przy stole Pana i przy stole demonów.

1 Kor 10,22 Czyż będziemy pobudzali Pana do zazdrości? Czyż jesteśmy mocniejsi od

Niego?

1 Kor 10,23 Wszystko wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko wolno, ale nie

wszystko buduje.

1 Kor 10,24 Niech nikt nie szuka własnego dobra, lecz dobra bliźniego! 1 Kor 10,25 Tak więc wszystko, cokolwiek w jatce sprzedają, spożywajcie, niczego nie

dociekając - dla spokoju sumienia.

1 Kor 10,26 Pańska bowiem jest ziemia i wszystko, co ją napełnia. 1 Kor 10,27 Jeżeli zaprosi was ktoś z niewierzących a wy zgodzicie się przyjść, jedzcie

wszystko, co wam podadzą, nie pytając o nic - dla spokoju sumienia. 1 Kor 10,28 A gdyby ktoś powiedział: "To było złożone na ofiarę" - nie jedzcie przez

wzgląd na tego, który was ostrzegł, i z uwagi na sumienie.

1 Kor 10,29 Mam na myśli sumienie nie twoje, lecz bliźniego. Bo dlaczego by czyjeś su

mienie miało wyrokować o mojej wolności?

1 Kor 10,30 Jeśli ja coś spożywam dzięki czyniąc, to czemu mam być spotwarzany z po

wodu tego, za co dzięki czynię?

1 Kor 10,31 Przeto czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwa

łę Bożą czyńcie

1 Kor 10,32 Nie bądźcie zgorszeniem ani dla Żydów, ani dla Greków, ani dla Kościoła

Bożego,

1 Kor 10,33 podobnie jak ja, który się staram przypodobać wszystkim pod każdym wzglę

1817 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 11

dem nie szukając własnej korzyści, lecz dobra wielu, aby byli zbawieni.

Rozdział 11

1 Kor 11,01 Bądźcie naśladowcami moimi, tak jak ja jestem naśladowcą Chrystusa. 1 Kor 11,02 Pochwalam was, bracia, za to, że we wszystkim pomni na mnie jesteście i że

tak, jak wam przekazałem, zachowujecie tradycję.

1 Kor 11,03 Chciałbym, żebyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus,

mężczyzna zaś jest głową kobiety, a głową Chrystusa - Bóg.

1 Kor 11,04 Każdy mężczyzna, modląc się lub prorokując z nakrytą głową, hańbi swoją

głowę.

1 Kor 11,05 Każda zaś kobieta, modląc się lub prorokując z odkrytą głową, hańbi swoją

głowę; wygląda bowiem tak, jakby była ogolona.

1 Kor 11,06 Jeżeli więc jakaś kobieta nie nakrywa głowy, niechże ostrzyże swe włosy! Jeśli

natomiast hańbi kobietę to, że jest ostrzyżona lub ogolona, niechże nakrywa

głowę!

1 Kor 11,07 Mężczyzna zaś nie powinien nakrywać głowy, bo jest obrazem i chwałą Boga,

a kobieta jest chwałą mężczyzny.

1 Kor 11,08 To nie mężczyzna powstał z kobiety, lecz kobieta z mężczyzny. 1 Kor 11,09 Podobnie też mężczyzna nie został stworzony dla kobiety, lecz kobieta dla

mężczyzny.

1 Kor 11,10 Oto dlaczego kobieta winna mieć na głowie znak poddania, ze względu na

aniołów.

1 Kor 11,11 Zresztą u Pana ani mężczyzna nie jest bez kobiety, ani kobieta nie jest bez

mężczyzny.

1 Kor 11,12 Jak bowiem kobieta powstała z mężczyzny, tak mężczyzna rodzi się przez

kobietę. Wszystko zaś pochodzi od Boga.

1 Kor 11,13 Osądźcie zresztą sami! Czy wypada, aby kobieta z odkrytą głową modliła się

do Boga?

1 Kor 11,14 Czyż sama natura nie poucza nas, że hańbą jest dla mężczyzny nosić długie

włosy,

1 Kor 11,15 podczas gdy dla kobiety jest właśnie chwałą? Włosy bowiem zostały jej dane

za okrycie.

1 Kor 11,16 Może ktoś uważa za właściwe spierać się nadal, my jednak nie jesteśmy ta

kiego zdania, ani my, ani Kościoły Boże.

1 Kor 11,17 Udzielając tych pouczeń nie pochwalam was i za to, że schodzicie się razem

nie na lepsze, ale ku gorszemu.

1 Kor 11,18 Przede wszystkim słyszę - i po części wierzę - że zdarzają się między wami

spory, gdy schodzicie się razem jako Kościół.

1818 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 12

1 Kor 11,19 Zresztą nawet muszą być wśród was rozdarcia, żeby się okazało, którzy są

wypróbowani.

1 Kor 11,20 Tak więc, gdy się zbieracie, nie ma u was spożywania Wieczerzy Pańskiej. 1 Kor 11,21 Każdy bowiem już wcześniej zabiera się do własnego jedzenia, i tak się zda

rza, że jeden jest głodny, podczas gdy drugi nietrzeźwy.

1 Kor 11,22 Czyż nie macie domów, aby tam jeść i pić? Czy chcecie znieważać Boże zgro

madzenie i zawstydzać tych, którzy nic nie mają? Cóż wam powiem? Czy

będę was chwalił? Nie, za to was nie chwalę!

1 Kor 11,23 Ja bowiem otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej

nocy, kiedy został wydany, wziął chleb

1 Kor 11,24 i dzięki uczyniwszy połamał i rzekł: "To jest Ciało moje za was [wydane].

Czyńcie to na moją pamiątkę".

1 Kor 11,25 Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: "Ten kielich jest

Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na

moją pamiątkę".

1 Kor 11,26 Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską gło

sicie, aż przyjdzie.

1 Kor 11,27 Dlatego też kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie

Ciała i Krwi Pańskiej.

1 Kor 11,28 Niech przeto człowiek baczy na siebie samego, spożywając ten chleb i pijąc z

tego kielicha.

1 Kor 11,29 Kto bowiem spożywa i pije nie zważając na Ciało [Pańskie], wyrok sobie

spożywa i pije.

1 Kor 11,30 Dlatego to właśnie wielu wśród was słabych i chorych i wielu też umarło. 1 Kor 11,31 Jeżeli zaś sami siebie osądzimy, nie będziemy sądzeni. 1 Kor 11,32 Lecz gdy jesteśmy sądzeni przez Pana, upomnienie otrzymujemy, abyśmy nie

byli potępieni ze światem.

1 Kor 11,33 Tak więc bracia moi, gdy zbieracie się by spożywać [wieczerzę] poczekajcie

jedni na drugich!

1 Kor 11,34 Jeżeli ktoś jest głodny, niech zaspokoi głód u siebie w domu, abyście się

nie zbierali ku potępieniu [waszemu]. Co do reszty, zarządzę, gdy do was

przybędę.

Rozdział 12

1 Kor 12,01 Nie chciałbym, bracia, byście nie wiedzieli o darach duchowych. 1 Kor 12,02 Wiecie, że gdyście byli poganami, ciągnęło was nieodparcie ku niemym boż

kom.

1 Kor 12,03 Otóż zapewniam was, że nikt, pozostając pod natchnieniem Ducha Bożego,

1819 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 12

nie może mówić: "Niech Jezus będzie przeklęty!". Nikt też nie może powie

dzieć bez pomocy Ducha Świętego: "Panem jest Jezus".

1 Kor 12,04 Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch;

1 Kor 12,05 różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan;

1 Kor 12,06 różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszyst

kich.

1 Kor 12,07 Wszystkim zaś objawia się Duch dla [wspólnego] dobra. 1 Kor 12,08 Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność

poznawania według tego samego Ducha,

1 Kor 12,09 innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania w jed

nym Duchu,

1 Kor 12,10 innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie du

chów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków. 1 Kor 12,11 Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak

chce.

1 Kor 12,12 Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie

członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chry

stusem.

1 Kor 12,13 Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, [aby stanowić] jed

no Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscyśmy

też zostali napojeni jednym Duchem.

1 Kor 12,14 Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne [członki]. 1 Kor 12,15 Jeśliby noga powiedziała: "Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała"

czy wskutek tego rzeczywiście nie należy do ciała?

1 Kor 12,16 Lub jeśliby ucho powiedziało: Ponieważ nie jestem okiem, nie należę do ciała

- czyż nie należałoby do ciała?

1 Kor 12,17 Gdyby całe ciało było wzrokiem, gdzież byłby słuch? Lub gdyby całe było

słuchem, gdzież byłoby powonienie?

1 Kor 12,18 Lecz Bóg, tak jak chciał, stworzył [różne] członki umieszczając każdy z nich

w ciele.

1 Kor 12,19 Gdyby całość była jednym członkiem, gdzież byłoby ciało? 1 Kor 12,20 Tymczasem zaś wprawdzie liczne są członki, ale jedno ciało. 1 Kor 12,21 Nie może więc oko powiedzieć ręce: "Nie jesteś mi potrzebna", albo głowa

nogom: "Nie potrzebuję was".

1 Kor 12,22 Raczej nawet niezbędne są dla ciała te członki, które uchodzą za słabsze; 1 Kor 12,23 a te, które uważamy za mało godne szacunku, tym większym obdarzamy

poszanowaniem. Tak przeto szczególnie się troszczymy o przyzwoitość wsty

dliwych członków ciała,

1 Kor 12,24 a te, które nie należą do wstydliwych, tego nie potrzebują. Lecz Bóg tak

ukształtował nasze ciało, że zyskały więcej szacunku członki z natury mało

godne czci,

1820 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 13

1 Kor 12,25 by nie było rozdwojenia w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się

o siebie nawzajem.

1 Kor 12,26 Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; po

dobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współweselą

się wszystkie członki.

1 Kor 12,27 Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami. 1 Kor 12,28 I tak ustanowił Bóg w Kościele najprzód apostołów, po wtóre proroków, po

trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają dar czynienia cudów, wspiera

nia pomocą, rządzenia oraz przemawiania rozmaitymi językami. 1 Kor 12,29 Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są na

uczycielami? Czy wszyscy mają dar czynienia cudów?

1 Kor 12,30 Czy wszyscy posiadają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy przemawiają języka

mi? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć?

1 Kor 12,31 Lecz wy starajcie się o większe dary: a ja wam wskażę drogę jeszcze dosko

nalszą.

Rozdział 13

1 Kor 13,01 Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się

jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.

1 Kor 13,02 Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał

wszelką wiedzę, i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił. a miłości

bym nie miał, byłbym niczym.

1 Kor 13,03 I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spa

lenie, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.

1 Kor 13,04 Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku,

nie unosi się pychą;

1 Kor 13,05 nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie

pamięta złego;

1 Kor 13,06 nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. 1 Kor 13,07 Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszyst

ko przetrzyma.

1 Kor 13,08 Miłość nigdy nie ustaje, [nie jest] jak proroctwa, które się skończą, albo jak

dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie.

1 Kor 13,09 Po części bowiem tylko poznajemy, po części prorokujemy. 1 Kor 13,10 Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe. 1 Kor 13,11 Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem

jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce. 1 Kor 13,12 Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś [zobaczymy] twarzą

1821 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 14

w twarz: Teraz poznaję po części, wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem po

znany.

1 Kor 13,13 Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy: z nich zaś największa jest

miłość.

Rozdział 14

1 Kor 14,01 Starajcie się posiąść miłość, troszczcie się o dary duchowe, szczególnie zaś o

dar proroctwa!

1 Kor 14,02 Ten bowiem, kto mówi językiem, nie ludziom mówi, lecz Bogu. Nikt go nie

słyszy, a on pod wpływem Ducha mówi rzeczy tajemne.

1 Kor 14,03 Ten zaś, kto prorokuje, mówi ku zbudowaniu ludzi, ku ich pokrzepieniu i

pociesze.

1 Kor 14,04 Ten, kto mówi językiem, buduje siebie samego, kto zaś prorokuje, buduje

Kościół.

1 Kor 14,05 Chciałbym, żebyście wszyscy mówili językami, jeszcze bardziej jednak pra

gnąłbym, żebyście prorokowali. Większy jest bowiem ten, kto prorokuje, niż

ten, kto mówi językami - chyba że jest ktoś, kto tłumaczy, aby to wyszło na

zbudowanie Kościołowi.

1 Kor 14,06 Bo przypuśćmy, bracia, że przychodząc do was będę mówił językami: jakiż

stąd pożytek dla was, jeżeli nie przemówię do was albo objawiając coś, albo

przekazując jakąś wiedzę, albo prorokując, albo pouczając?

1 Kor 14,07 Podobnie jest z instrumentami martwymi, które dźwięki wydają, czy to bę

dzie flet czy cytra: jeżeli nie można odróżnić poszczególnych dźwięków, to

któż zdoła rozpoznać, co się gra na flecie lub na cytrze?

1 Kor 14,08 Albo jeśli trąba brzmi niepewnie, któż będzie się przygotowywał do bitwy? 1 Kor 14,09 Tak też i wy: jeśli pod wpływem daru języków nie wypowiadacie zrozumiałej

mowy, któż pojmie to, co mówicie? Na wiatr będziecie mówili.

1 Kor 14,10 Na świecie jest takie mnóstwo dźwięków, ale żaden dźwięk nie jest bez zna

czenia.

1 Kor 14,11 Jeżeli jednak nie będę rozumiał, co jakiś dźwięk znaczy, będę barbarzyńcą

dla przemawiającego, a przemawiający barbarzyńcą dla mnie.

1 Kor 14,12 Tak też i wy, skoro jesteście żądni darów duchowych, starajcie się posiąść w

obfitości te z nich, które się przyczyniają do zbudowania Kościoła. 1 Kor 14,13 Jeśli więc ktoś korzysta z daru języków, niech się modli, aby potrafił to wy

tłumaczyć.

1 Kor 14,14 Jeśli bowiem modlę się pod wpływem daru języków, duch mój wprawdzie się

modli, ale umysł nie odnosi żadnych korzyści.

1 Kor 14,15 Cóż przeto pozostaje? Będę się modlił duchem, ale będę się też modlił i umy

1822 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 14

słem, będę śpiewał duchem, będę też śpiewał i umysłem.

1 Kor 14,16 Bo jeśli będziesz błogosławił w duchu, jakże na twoje błogosławienie odpowie

"Amen" ktoś nie wtajemniczony, skoro nie rozumie tego, co ty mówisz? 1 Kor 14,17 Ty wprawdzie pięknie dzięki czynisz, lecz drugi tym się nie buduje. 1 Kor 14,18 Dziękuję Bogu, że mówię językami lepiej od was wszystkich. 1 Kor 14,19 Lecz w Kościele wolę powiedzieć pięć słów według mego rozeznania, by po

uczyć innych, zamiast dziesięć tysięcy wyrazów według daru języków. 1 Kor 14,20 Bracia, nie bądźcie dziećmi w swoim myśleniu, lecz bądźcie jak niemowlęta,

gdy chodzi o rzeczy złe. W myślach waszych bądźcie dojrzali!

1 Kor 14,21 Napisane jest bowiem w Prawie: Przez ludzi obcych języków i ust obcych

będę przemawiał do tego ludu, ale i tak Mnie nie usłuchają - mówi Pan. 1 Kor 14,22 Tak więc dar języków jest znakiem nie dla wierzących, lecz dla pogan, pro

roctwo zaś nie dla pogan, lecz dla wierzących.

1 Kor 14,23 Kiedy się przeto zgromadzi cały Kościół i wszyscy poczną korzystać z daru

języków, a wejdą podczas tego ludzie prości oraz poganie, czyż nie powiedzą,

że szalejecie?

1 Kor 14,24 Gdy zaś wszyscy prorokują, a wejdzie [podczas tego] jakiś poganin lub czło

wiek prosty, będzie przekonany przez wszystkich, osądzony

1 Kor 14,25 i jawne staną się tajniki jego serca; a tak, upadłszy na twarz, odda pokłon

Bogu, oznajmiając, że prawdziwie Bóg jest między wami.

1 Kor 14,26 Cóż więc pozostaje, bracia? Kiedy się razem zbieracie, ma każdy z was już to

dar śpiewania hymnów, już to łaskę nauczania albo objawiania rzeczy skry

tych, lub dar języków, albo wyjaśniania: wszystko niech służy zbudowaniu. 1 Kor 14,27 Jeżeli korzysta ktoś z daru języków, to niech mówią kolejno dwaj, najwyżej

trzej, a jeden niech tłumaczy!

1 Kor 14,28 Gdyby nie było tłumacza, nie powinien mówić na zgromadzeniu; niech zaś

mówi sobie samemu i Bogu!

1 Kor 14,29 Prorocy niech przemawiają po dwóch albo po trzech, a inni niech to roztrzą

sają!

1 Kor 14,30 Gdy zaś komuś innemu z siedzących dane będzie objawienie, pierwszy niech

zamilknie.

1 Kor 14,31 Możecie bowiem w ten sposób prorokować wszyscy, jeden po drugim, aby

wszyscy byli pouczeni i podniesieni na duchu.

1 Kor 14,32 A dary duchowe proroków niechaj zależą od proroków! 1 Kor 14,33 Bóg bowiem nie jest Bogiem zamieszania, lecz pokoju. Tak jak to jest we

wszystkich zgromadzeniach świętych,

1 Kor 14,34 kobiety mają na tych zgromadzeniach milczeć; nie dozwala się im bowiem

mówić, lecz mają być poddane, jak to Prawo nakazuje.

1 Kor 14,35 A jeśli pragną się czego nauczyć, niech zapytają w domu swoich mężów! Nie

wypada bowiem kobiecie przemawiać na zgromadzeniu.

1 Kor 14,36 Czyż od was wyszło słowo Boże? Albo czy tylko do was przyszło?

1823 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 15

1 Kor 14,37 Jeżeli komuś wydaje się, że jest prorokiem albo że posiada duchowe dary,

niech zrozumie, że to, co wam piszę, jest nakazem Pańskim.

1 Kor 14,38 A gdyby ktoś tego nie uznał, sam nie będzie uznany.

1 Kor 14,39 Tak więc, bracia moi, troszczcie się o łaskę prorokowania i nie przeszkadzajcie

w korzystaniu z daru języków!

1 Kor 14,40 Lecz wszystko niech się odbywa godnie i w należytym porządku!

Rozdział 15

1 Kor 15,01 Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którąście przyjęli i w

której też trwacie.

1 Kor 15,02 Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam roz

kazałem... Chyba żebyście uwierzyli na próżno.

1 Kor 15,03 Przekazałem wam na początku to, co przejąłem; że Chrystus umarł - zgodnie

z Pismem - za nasze grzechy,

1 Kor 15,04 że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem: 1 Kor 15,05 i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu,

1 Kor 15,06 później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich

żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli.

1 Kor 15,07 Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. 1 Kor 15,08 W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu pło

dowi.

1 Kor 15,09 Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się

apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży.

1 Kor 15,10 Lecz za łaską Boga jestem tym, czym jestem, a dana mi łaska Jego nie oka

zała się daremna; przeciwnie, pracowałem więcej od nich wszystkich, nie ja,

co prawda, lecz łaska Boża ze mną.

1 Kor 15,11 Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak wyście uwierzyli. 1 Kor 15,12 Jeżeli zatem głosi się, że Chrystus zmartwychwstał, to dlaczego twierdzą nie

którzy spośród was, że nie ma zmartwychwstania?

1 Kor 15,13 Jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie zmartwychwstał. 1 Kor 15,14 A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna

jest także wasza wiara.

1 Kor 15,15 Okazuje się bowiem, żeśmy byli fałszywymi świadkami Boga, skoro umarli nie

zmartwychwstają, przeciwko Bogu świadczyliśmy, że z martwych wskrzesił

Chrystusa.

1 Kor 15,16 Skoro umarli nie zmartwychwstają, to i Chrystus nie zmartwychwstał. 1 Kor 15,17 A jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest wasza wiara i aż dotąd

pozostajecie w swoich grzechach.

1824 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 15

1 Kor 15,18 Tak więc i ci, co pomarli w Chrystusie, poszli na zatracenie. 1 Kor 15,19 Jeżeli tylko w tym życiu w Chrystusie nadzieję pokładamy, jesteśmy bardziej

od wszystkich ludzi godni politowania.

1 Kor 15,20 Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co

pomarli.

1 Kor 15,21 Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też [do

kona się] zmartwychwstanie.

1 Kor 15,22 I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą oży

wieni,

1 Kor 15,23 lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co

należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia.

1 Kor 15,24 Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona

wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc.

1 Kor 15,25 Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje

stopy.

1 Kor 15,26 Jako ostatni wróg, zostanie pokonana śmierć.

1 Kor 15,27 Wszystko bowiem rzucił pod stopy Jego. Kiedy się mówi, że wszystko jest

poddane, znaczy to, że z wyjątkiem Tego, który mu wszystko poddał. 1 Kor 15,28 A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany

Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich. 1 Kor 15,29 Bo inaczej czegoż dokonają ci, co przyjmują chrzest za zmarłych? Jeżeli umar

li w ogóle nie zmartwychwstają, to czemuż za nich chrzest przyjmują? 1 Kor 15,30 Po co też i my wystawiamy się na niebezpieczeństwo każdej godziny? 1 Kor 15,31 Zapewniam was, przez chlubę, jaką mam z was w Jezusie Chrystusie, Panu

naszym, że każdego dnia umieram.

1 Kor 15,32 Jeżeli tylko ze względu na ludzi potykałem się w Efezie z dzikimi zwierzętami,

to cóż mi stąd za pożytek? Skoro zmarli nie zmartwychwstają, to jedzmy i

pijmy, bo jutro pomrzemy.

1 Kor 15,33 Nie łudźcie się! "Wskutek złych rozmów psują się dobre obyczaje" 1 Kor 15,34 Ocknijcie się naprawdę i przestańcie grzeszyć! Są bowiem wśród was tacy, co

nie uznają Boga. Ku waszemu zawstydzeniu to mówię.

1 Kor 15,35 Lecz powie ktoś: A jak zmartwychwstają umarli? W jakim ukazują się ciele? 1 Kor 15,36 O, niemądry! Przecież to, co siejesz, nie ożyje, jeżeli wprzód nie obumrze. 1 Kor 15,37 To, co zasiewasz, nie jest od razu ciałem, którym ma się stać potem, lecz

zwykłym ziarnem, na przykład pszenicznym lub jakimś innym.

1 Kor 15,38 Bóg zaś takie daje mu ciało, jakie zechciał; każdemu z nasion właściwe. 1 Kor 15,39 Nie wszystki ciała są takie same: inne są ciała ludzi, inne zwierząt, inne

wreszcie ptaków i ryb

1 Kor 15,40 Są ciała niebieskie i ziemskie, lecz inne jest piękno ciał niebieskich, inne

ziemskich.

1 Kor 15,41 Inny jest blask słońca, a inny - księżyca i gwiazd. Jedna gwiazda różni się

1825 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 16

jasnością od drugiej.

1 Kor 15,42 Podobnie rzecz się ma ze zmartwychwstaniem. Zasiewa się zniszczalne - po

wstaje zaś niezniszczalne;

1 Kor 15,43 sieje się niechwalebne - powstaje chwalebne; sieje się słabe - powstaje mocne; 1 Kor 15,44 zasiewa się ciało zmysłowe - powstaje ciało duchowe. Jeżeli jest ciało ziemskie

powstanie też ciało niebieskie.

1 Kor 15,45 Tak też jest napisane: Stał się pierwszy człowiek , Adam, duszą żyjącą, a

ostatni Adam duchem ożywiającym.

1 Kor 15,46 Nie było jednak wpierw tego, co duchowe, ale to, co ziemskie; duchowe było

potem.

1 Kor 15,47 Pierwszy człowiek z ziemi - ziemski, drugi Człowiek - z nieba. 1 Kor 15,48 Jaki ów ziemski, tacy i ziemscy; jaki Ten niebieski, tacy i niebiescy. 1 Kor 15,49 A jak nosiliśmy obraz ziemskiego [człowieka], tak też nosić będziemy obraz

[człowieka] niebieskiego.

1 Kor 15,50 Zapewniam was, bracia, że ciało i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego,

i że to, co zniszczalne, nie może mieć dziedzictwa w tym, co niezniszczalne. 1 Kor 15,51 Oto ogłaszam wam tajemnicę: nie wszyscy pomrzemy, lecz wszyscy będziemy

odmienieni.

1 Kor 15,52 W jednym momencie, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby - zabrzmi

bowiem trąba - umarli powstaną nienaruszeni, a my będziemy odmienieni. 1 Kor 15,53 Trzeba, ażeby to, co zniszczalne, przyodziało się w niezniszczalność, a to, co

śmiertelne, przyodziało się w nieśmiertelność.

1 Kor 15,54 A kiedy już to, co zniszczalne, przyodzieje się w niezniszczalność, a to, co

śmiertelne, przyodzieje się w nieśmiertelność, wtedy sprawdzą się słowa, któ

re zostały napisane: Zwycięstwo pochłonęło śmierć.

1 Kor 15,55 Gdzież jest, o śmierci twoje zwycięstwo? Gdzież jest, o śmierci, twój oścień? 1 Kor 15,56 Ościeniem zaś śmierci jest grzech, a siłą grzechu Prawo. 1 Kor 15,57 Bogu niech będą dzięki za to, że dał nam odnieść zwycięstwo przez Pana

naszego Jezusa Chrystusa.

1 Kor 15,58 Przeto, bracia moi najmilsi, bądźcie wytrwali i niezachwiani, zajęci zawsze

ofiarnie dziełem Pańskim, pamiętając, że trud wasz nie pozostaje daremny

w Panu.

Rozdział 16

1 Kor 16,01 Jeśli chodzi o zbiórkę, która się odbywa na rzecz świętych, zróbcie tak, jak

poleciłem Kościołom Galacji.

1 Kor 16,02 Niechaj pierwszego dnia tygodnia każdy z was coś odłoży według tego, co

uzna za właściwe, żeby nie zarządzać zbiórek dopiero wtedy, kiedy przybędę.

1826 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 53 - Pierwszy List do Koryntian Rozdział 16

1 Kor 16,03 Kiedy zaś się zjawię, przez tych, których uznacie za godnych, poślę dar wasz

z listami do Jerozolimy.

1 Kor 16,04 A jeśli warto będzie, żebym i ja się udał, powędrują ze mną. 1 Kor 16,05 Wstąpię do was, gdy będę wracał z Macedonii. Przez Macedonię bowiem

przejdę tylko,

1 Kor 16,06 u was zaś może zatrzymam się lub nawet przezimuję, żebyście mnie odpro

wadzili, dokądkolwiek wyruszę.

1 Kor 16,07 Nie chciałbym bowiem tylko przelotnie was widzieć. Mam nadzieję pozostać

z wami przez jakiś czas, jeśli Pan pozwoli.

1 Kor 16,08 W Efezie zostanę aż do Pięćdziesiątnicy.

1 Kor 16,09 Otwarła się bowiem wielka i obiecująca brama, a przeciwnicy są liczni. 1 Kor 16,10 Jeśliby zaś przybył Tymoteusz, baczcie, by nie obawiając się niczego, mógł

wśród was przebywać, albowiem podobnie jak ja trudzi się dla Pańskiego

dzieła.

1 Kor 16,11 Niech przeto nikt go nie lekceważy! Odprowadźcie go w pokoju, aby dotarł

do mnie, gdyż czekam na niego z braćmi.

1 Kor 16,12 Co do Apollosa - brata, [pragnę donieść, iż] bardzo go prosiłem, żeby do was

przybył z braćmi. Lecz w tej chwili nie okazał żadnej chęci. Przybędzie, kiedy

się nadarzy sposobność.

1 Kor 16,13 Czuwajcie, trwajcie mocno w wierze, bądźcie mężni i umacniajcie się! 1 Kor 16,14 Wszystkie wasze sprawy niech się dokonują w miłości! 1 Kor 16,15 Napominam was, bracia: znacie dom Stefanasa, jako ten, który stanowi pier

wociny Achai i który się poświęcił na służbę świętym;

1 Kor 16,16 żebyście takim zawsze byli posłuszni, podobnie jak każdemu, kto współpra

cuje i trudzi się z wami.

1 Kor 16,17 Raduję się obecnością Stefanasa, Fortunata i Achaika, gdyż zastąpili mi obec

ność waszą.

1 Kor 16,18 Pokrzepili bowiem i mojego, i waszego ducha. Przyjmijcie ich jako takich! 1 Kor 16,19 Pozdrawiają was Kościoły Azji. Pozdrawiają was serdecznie w Panu Akwila

i Pryscylla razem ze zbierającym się w ich domu Kościołem.

1 Kor 16,20 Pozdrawiają was wszyscy bracia. Pozdrówcie się wzajemnie pocałunkiem

świętym!

1 Kor 16,21 Pozdrowienie ręką moją - Pawła.

1 Kor 16,22 Jeżeli ktoś nie kocha Pana, niech będzie wyklęty. Maranatha. 1 Kor 16,23 Łaska Pana, Jezusa [niech będzie] z wami!

1 Kor 16,24 Miłość moja z wami wszystkimi w Chrystusie Jezusie.

1827 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54

Drugi List do Koryntian

Rozdział 1

2 Kor 1,01 Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa, i Tymoteusz, brat, do Kościo

ła Bożego, który jest w Koryncie, ze wszystkimi świętymi, jacy są w całej

Achai.

2 Kor 1,02 Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa! 2 Kor 1,03 Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosier

dzia i Bóg wszelkiej pociechy,

2 Kor 1,04 Ten, który nas pociesza w każdym naszym utrapieniu, byśmy sami mogli

pocieszać tych, co są w jakiejkolwiek udręce, pociechą, której doznajemy od

Boga.

2 Kor 1,05 Jak bowiem obfitują w nas cierpienia Chrystusa, tak też wielkiej doznajemy

przez Chrystusa pociechy.

2 Kor 1,06 Ale gdy znosimy udręki - to dla pociechy i zbawienia waszego a gdy pocieszani

jesteśmy - to dla waszej pociechy, sprawiającej, że z wytrwałością znosicie te

same cierpienia, których i my doznajemy.

2 Kor 1,07 A nadzieja nasza co dla was jest silna, bo wiemy, że jak cierpień jesteście

współuczestnikami, tak i naszej pociechy.

2 Kor 1,08 Nie chciałbym bowiem, bracia, byście nie wiedzieli o udręce doznanej przez

nas w Azji; jak do ostateczności i ponad siły byliśmy doświadczani, tak iż

zwątpiliśmy, czy uda się nam wyjść cało z życiem.

2 Kor 1,09 Lecz właśnie w samym sobie znaleźliśmy wyrok śmierci: aby nie ufać sobie

samemu, lecz Bogu, który wskrzesza umarłych.

2 Kor 1,10 On to wybawił nas od tak wielkiego niebezpieczeństwa śmierci i będzie wy

bawiał. Tak, mamy nadzieję w Nim, że nadal będzie nas wybawiał 2 Kor 1,11 przy współudziale waszych za nas modlitw, aby w ten sposób wielu dzięki

1828

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 2

składało za dar dla wielu w nas złożony.

2 Kor 1,12 Chlubą bowiem jest dla nas świadectwo naszego sumienia, bo w prostocie

serca i szczerości wobec Boga, a nie według mądrości doczesnej, lecz według

łaski Bożej postępowaliśmy na świecie, szczególnie względem was. 2 Kor 1,13 Nie piszemy wam bowiem czegoś innego niż to, coście czytali i coście zrozu

mieli. Mam nadzieję, że do końca będziecie nas rozumieć tak,

2 Kor 1,14 jak już po części zostaliśmy przez was zrozumiani: mianowicie że w dzień

Pana naszego Jezusa ja będę waszą chlubą, tak jak i wy moją.

2 Kor 1,15 W tym przeświadczeniu postanowiłem już wcześniej do was przybyć - byście

dostąpili powtórnej łaski

2 Kor 1,16 a następnie udać się od was do Macedonii i z Macedonii znów przyjść do was

po to, byście mnie wyprawili w podróż do Judei.

2 Kor 1,17 Czyż więc poczynałem sobie lekkomyślnie, wszystko to zamierzając? Albo

układając to, czym postanawiał według ciała w ten sposób, iżby "tak, tak"

było u mnie równocześnie "nie, nie".

2 Kor 1,18 Bóg mi świadkiem, że w tym, co do was mówię, nie ma równocześnie "tak" i

"nie".

2 Kor 1,19 Syn Boży, Chrystus Jezus, Ten, którego głosiłem wam ja i Sylwan, i Tymo

teusz, nie był "tak" i "nie", lecz dokonało się w Nim "tak".

2 Kor 1,20 Albowiem ile tylko obietnic Bożych, wszystkie są "tak" w Nim. Dlatego też

przez Niego wypowiada się nasze "Amen" Bogu na chwałę.

2 Kor 1,21 Tym zaś, który umacnia nas wespół z wami w Chrystusie, i który nas nama

ścił, jest Bóg.

2 Kor 1,22 On też wycisnął na nas pieczęć i zostawił zadatek Ducha w sercach naszych. 2 Kor 1,23 A ja wzywam Boga na świadka mojej duszy, iż tylko aby was oszczędzić, nie

przybyłem do Koryntu.

2 Kor 1,24 Nie żeby okazać nasze władztwo nad wiarą wasza, bo przecież jesteśmy współ

twórcami radości waszej; wiarą bowiem stoicie.

Rozdział 2

2 Kor 2,01 Sam to sobie postanowiłem, by nie przychodzić do was ponownie w smutku. 2 Kor 2,02 Jeżeli ja was zasmucam, któż mi radość sprawi, jeśli nie ten, którego ja za

smucam?

2 Kor 2,03 A napisałem to, aby nie doznać podwójnego smutku, gdy przybędę do tych,

od których winienem doznawać radości; zresztą jestem przeświadczony co do

was wszystkich, że moja radość jest także waszą radością.

2 Kor 2,04 Pisałem bowiem do was będąc w wielkiej rozterce i ucisku serca, wśród wielu

łez, nie po to, aby was zasmucić, lecz żebyście wiedzieli, jak tym bardziej was

1829 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 3

miłuję.

2 Kor 2,05 Jeżeli zaś ktoś smutek sprawił, to nie mnie, lecz po części - by nie przesadzać

- wam wszystkim.

2 Kor 2,06 Niech już takiemu wystarczy, kara, wymierzona przez większość spośród was. 2 Kor 2,07 Raczej wypada teraz wybaczyć mu i podtrzymać go na duchu, aby nie popadł

ów człowiek w rozpaczliwy smutek.

2 Kor 2,08 Dlatego napominam was, abyście jego sprawę rozstrzygnęli z miłością. 2 Kor 2,09 W tym też celu napisałem, aby was wypróbować i aby się przekonać, czy we

wszystkim jesteście posłuszni.

2 Kor 2,10 Komu zaś cokolwiek wybaczyliście, ja też [mu wybaczam]. Co bowiem wyba

czyłem, o ile coś wybaczyłem, uczyniłem to dla was wobec Chrystusa, 2 Kor 2,11 ażeby nie uwiódł nas szatan, którego knowania dobrze są nam znane. 2 Kor 2,12 Kiedy przybyłem do Troady, by głosić Ewangelię Chrystusa, a bramy były

mi otwarte w Panu,

2 Kor 2,13 duch mój nie zaznał spokoju, bo nie spotkałem Tytusa, brata mojego. Poże

gnałem się przeto i wyruszyłem do Macedonii.

2 Kor 2,14 Lecz Bogu niech będą dzięki za to, że pozwala nam zawsze zwyciężać w Chry

stusie i roznosić po wszystkich miejscach woń Jego poznania.

2 Kor 2,15 Jesteśmy bowiem miłą Bogu wonnością Chrystusa zarówno dla tych, którzy

dostępują zbawienia, jak i dla tych, którzy idą na zatracenie;

2 Kor 2,16 dla jednych jest to zapach śmiercionośny - na śmierć, dla drugich zapach

ożywiający - na życie. A któż temu sprosta?

2 Kor 2,17 Nie jesteśmy bowiem jak wielu, którzy kupczą słowem Bożym, lecz ze szcze

rości, jak od Boga mówimy w Chrystusie przed Bogiem.

Rozdział 3

2 Kor 3,01 Czyż ponownie zaczniemy samych siebie zalecać? Albo czy potrzebujemy, jak

niektórzy, listów polecających do was lub od was?

2 Kor 3,02 Wy jesteście naszym listem, pisanym w sercach naszych, listem, który znają

i czytają wszyscy ludzie.

2 Kor 3,03 Powszechnie o was wiadomo, żeście listem Chrystusowym dzięki naszemu

posługiwaniu, listem napisanym nie atramentem, lecz Duchem Boga żywego;

nie na kamiennych tablicach, lecz na żywych tablicach serc.

2 Kor 3,04 A dzięki Chrystusowi taką ufność w Bogu pokładamy. 2 Kor 3,05 Nie żebyśmy uważali, że jesteśmy w stanie pomyśleć coś sami z siebie, lecz

[wiemy, że] ta możność nasza jest z Boga.

2 Kor 3,06 On też sprawił, żeśmy mogli stać się sługami Nowego Przymierza, przymierza

nie litery, lecz Ducha; litera bowiem zabija, Duch zaś ożywia.

1830 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 4

2 Kor 3,07 Lecz jeśli posługiwanie śmierci, utrwalone literami w kamieniu, dokonywało

się w chwale, tak iż synowie Izraela nie mogli spoglądać na oblicze Mojżesza

z powodu jasności jego oblicza, która miała przeminąć,

2 Kor 3,08 to o ileż bardziej pełne chwały będzie posługiwanie Ducha! 2 Kor 3,09 Jeżeli bowiem posługiwanie potępieniu jest chwałą, to o ileż bardziej będzie

obfitować w chwałę posługiwanie sprawiedliwości!

2 Kor 3,10 Wobec przeogromnej chwały okazało się w ogóle bez chwały to, co miało

chwałę tylko częściową.

2 Kor 3,11 Jeżeli zaś to, co przemijające, było w chwale, daleko więcej cieszy się chwałą

to, co trwa.

2 Kor 3,12 Żywiąc przeto taką nadzieję, z jawną swobodą postępujemy, 2 Kor 3,13 a nie tak, jak Mojżesz, który zakrywał sobie twarz, ażeby synowie Izraela nie

patrzyli na koniec tego, co było przemijające.

2 Kor 3,14 Ale stępiały ich umysły. I tak aż do dnia dzisiejszego, gdy czytają Stare

Przymierze, pozostaje [nad nimi] ta sama zasłona, bo odsłania się ona w

Chrystusie.

2 Kor 3,15 I aż po dzień dzisiejszy, gdy czytają Mojżesza, zasłona spoczywa na ich ser

cach.

2 Kor 3,16 A kiedy ktoś zwraca się do Pana, zasłona opada.

2 Kor 3,17 Pan zaś jest Duchem, a gdzie jest Duch Pański - tam wolność. 2 Kor 3,18 My wszyscy z odsłoniętą twarzą wpatrujemy się w jasność Pańską jakby w

zwierciadle; za sprawą Ducha Pańskiego, coraz bardziej jaśniejąc, upodab

niamy się do Jego obrazu.

Rozdział 4

2 Kor 4,01 Przeto oddani posługiwaniu zleconemu nam przez miłosierdzie, nie upadamy

na duchu.

2 Kor 4,02 Unikamy postępowania ukrywającego sprawy hańbiące, nie uciekamy się do

żadnych podstępów ani nie fałszujemy słowa Bożego, lecz okazywaniem praw

dy przedstawiamy siebie samych w obliczu Boga osądowi sumienia każdego

człowieka.

2 Kor 4,03 A jeśli nawet Ewangelia nasza jest ukryta, to tylko dla tych, którzy idą na

zatracenie,

2 Kor 4,04 dla niewiernych, których umysły zaślepił bóg tego świata, aby nie olśnił ich

blask Ewangelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga.

2 Kor 4,05 Nie głosimy bowiem siebie samych, lecz Chrystusa Jezusa jako Pana, a nas

jako sługi wasze przez Jezusa.

2 Kor 4,06 Albowiem Bóg, Ten, który rozkazał ciemnościom, by zajaśniały światłem,

1831 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 5

zabłysnął w naszych sercach, by olśnić nas jasnością poznania chwały Bożej

na obliczu Chrystusa.

2 Kor 4,07 Przechowujemy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa

przeogromna moc, a nie z nas.

2 Kor 4,08 Zewsząd znosimy cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; żyjemy w

niedostatku, lecz nie rozpaczamy;

2 Kor 4,09 znosimy prześladowania, lecz nie czujemy się osamotnieni, obalają nas na

ziemię, lecz nie giniemy.

2 Kor 4,10 Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło

się w naszym ciele.

2 Kor 4,11 Ciągle bowiem jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, aby życie

Jezusa objawiło się w naszym śmiertelnym ciele.

2 Kor 4,12 Tak więc działa w nas śmierć, podczas gdy w was - życie. 2 Kor 4,13 Cieszę się przeto owym duchem wiary, według którego napisano: Uwierzyłem,

dlatego przemówiłem; my także wierzymy i dlatego mówimy,

2 Kor 4,14 przekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przywróci życie także

nam i stawi nas przed sobą razem z wami.

2 Kor 4,15 Wszystko to bowiem dla was, ażeby w pełni obfitująca łaska zwiększyła chwa

łę Bożą przez dziękczynienie wielu.

2 Kor 4,16 Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz czło

wiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na

dzień.

2 Kor 4,17 Niewielkie bowiem utrapienia naszego obecnego czasu gotują bezmiar chwały

przyszłego wieku

2 Kor 4,18 dla nas, którzy się wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, co nie

widzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa

wiecznie.

Rozdział 5

2 Kor 5,01 Wiemy bowiem, że jeśli nawet zniszczeje nasz przybytek doczesnego za

mieszkania, będziemy mieli mieszkanie od Boga, dom nie ręką uczyniony,

lecz wiecznie trwały w niebie.

2 Kor 5,02 Tak przeto teraz wzdychamy, pragnąc przyodziać się w nasz niebieski przy

bytek,

2 Kor 5,03 o ile tylko odziani, a nie nadzy będziemy.

2 Kor 5,04 Dlatego właśnie udręczeni wzdychamy, pozostając w tym przybytku, bo nie

chcielibyśmy go utracić, lecz przywdziać na niego nowe odzienie, aby to, co

śmiertelne, wchłonięte zostało przez życie.

1832 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 6

2 Kor 5,05 A Bóg, który nas do tego przeznaczył, dał nam Ducha jako zadatek. 2 Kor 5,06 Tak więc, mając tę ufność, wiemy, że jak długo pozostajemy w ciele, jesteśmy

pielgrzymami, z daleka od Pana.

2 Kor 5,07 Albowiem według wiary, a nie dzięki widzeniu postępujemy. 2 Kor 5,08 Mamy jednak nadzieję... i chcielibyśmy raczej opuścić nasze ciało i stanąć w

obliczu Pana.

2 Kor 5,09 Dlatego też staramy się Jemu podobać czy to gdy z Nim, czy gdy z daleka

od Niego jesteśmy.

2 Kor 5,10 Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy

otrzymał zapłatę za uczynki dokonane w ciele, złe lub dobre.

2 Kor 5,11 Tak więc przejęci bojaźnią Pana przekonujemy ludzi, wobec Boga zaś wszyst

ko w nas odkryte. Mam zresztą nadzieję, że i dla waszych sumień nie ma w

nas nic zakrytego.

2 Kor 5,12 Mówimy to, nie żeby znów wam siebie zalecać, lecz by dać wam sposobność

do chlubienia się nami, iżbyście w ten sposób mogli odpowiedzieć tym, którzy

chlubią się swą powierzchownością, a nie wnętrzem własnego serca. 2 Kor 5,13 Jeśli bowiem odchodzimy od zmysłów - to ze względu na Boga, jeżeli przy

tomni jesteśmy - to ze względu na was.

2 Kor 5,14 Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden

umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli.

2 Kor 5,15 A właśnie za wszystkich umarł "Chrystus" po to, aby ci, co żyją, już nie żyli

dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał. 2 Kor 5,16 Tak więc i my odtąd już nikogo nie znamy według ciała; a jeśli nawet według

ciała poznaliśmy Chrystusa, to już więcej nie znamy Go w ten sposób. 2 Kor 5,17 Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co

dawne, minęło, a oto "wszystko" stało się nowe.

2 Kor 5,18 Wszystko zaś to pochodzi od Boga, który pojednał nas z sobą przez Chry

stusa i zlecił na posługę jednania.

2 Kor 5,19 Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich

grzechów, nam zaś przekazując słowo jednania.

2 Kor 5,20 Tak więc w imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo jakby Boga samego,

który przez nas udziela napomnień. W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie

się z Bogiem!

2 Kor 5,21 On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali

w Nim sprawiedliwością Bożą.

Rozdział 6

2 Kor 6,01 Współpracując zaś z Nim napominamy was, abyście nie przyjmowali na próż

1833 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 7

no łaski Bożej.

2 Kor 6,02 Mówi bowiem [Pismo]: W czasie pomyślnym wysłuchałem ciebie, w dniu zba

wienia przyszedłem ci z pomocą. Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień

zbawienia.

2 Kor 6,03 Nie dając nikomu sposobności do zgorszenia, aby nie wyszydzono "naszej"

posługi,

2 Kor 6,04 okazujemy się sługami Boga przez wszystko: przez wielką cierpliwość, wśród

utrapień, przeciwności i ucisków,

2 Kor 6,05 w chłostach , więzieniach, podczas rozruchów, w trudach, nocnych czuwa

niach i w postach,

2 Kor 6,06 przez czystość i umiejętność, przez wielkoduszność i łagodność, przez [obja

wy] Ducha Świętego i miłość nieobłudną,

2 Kor 6,07 przez głoszenie prawdy i moc Bożą, przez oręż sprawiedliwości zaczepny i

obronny,

2 Kor 6,08 wśród czci i pohańbienia, przez dobrą sławę i zniesławienie. Uchodzący za

oszustów, a przecież prawdomówni, niby nieznani, a przecież dobrze znani, 2 Kor 6,09 niby umierający, a oto żyjemy, jakby karceni, lecz nie uśmiercani, 2 Kor 6,10 jakby smutni, lecz zawsze radośni, jakby ubodzy, a jednak wzbogacający wie

lu, jako ci, którzy nic nie mają, a posiadają wszystko.

2 Kor 6,11 Usta nasze otwarły się do was, Koryntianie, rozszerzyło się nasze serce. 2 Kor 6,12 Nie brak wam miejsca w moim sercu, lecz w waszych sercach jest ciasno. 2 Kor 6,13 Odpłacając się nam w ten sam sposób, otwórzcie się i wy: jak do swoich dzieci

mówię.

2 Kor 6,14 Nie wprzęgajcie się z niewierzącymi w jedno jarzmo. Cóż bowiem na wspól

nego sprawiedliwość z niesprawiedliwością? Albo cóż ma wspólnego światło

z ciemnością?

2 Kor 6,15 Albo jakaż jest wspólnota Chrystusa z Beliarem lub wierzącego z niewier

nym?

2 Kor 6,16 Co wreszcie łączy świątynię Boga z bożkami? Bo my jesteśmy świątynią Boga

żywego - według tego, co mówi Bóg: Zamieszkam z nimi i będę chodził wśród

nich, i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.

2 Kor 6,17 Przeto wyjdźcie spośród nich i odłączcie się od nich, mówi Pan, i nie tykajcie

tego, co nieczyste, a Ja was przyjmę

2 Kor 6,18 i będę wam Ojcem, a wy będziecie moimi synami i córkami - mówi Pan

wszechmogący.

Rozdział 7

2 Kor 7,01 Mając przeto takie obietnice, najmilsi, oczyśćmy się z wszelkich brudów ciała

1834 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 8

i ducha, dopełniając uświęcenia naszego w bojaźni Bożej.

2 Kor 7,02 Otwórzcie się dla nas! Nikogośmy nie skrzywdzili, nikogo nie uwiedli, nikogo

nie oszukali.

2 Kor 7,03 Nie mówię tego, żeby was potępiać. Powiedziałem już, że pozostajecie w ser

cach naszych na wspólną śmierć i wspólne z nami życie.

2 Kor 7,04 Z wielką ufnością odnoszę się do was, chlubię się wami bardzo. Pełen jestem

pociechy, opływam w radość w każdym ucisku.

2 Kor 7,05 Kiedyśmy przybyli do Macedonii, nasze ciało nie doznało żadnej ulgi, lecz

zewsząd byliśmy dręczeni: zewnątrz walki, wewnątrz obawy.

2 Kor 7,06 Lecz Pocieszyciel pokornych, Bóg, podniósł i nas na duchu przybyciem Ty

tusa.

2 Kor 7,07 Nie tylko zresztą jego przybyciem, ale i pociechą, jakiej doznał wśród was,

gdy nam opowiadał o waszej tęsknocie, o waszych łzach, o waszym zabiega

niu o mnie, tak że radowałem się jeszcze bardziej.

2 Kor 7,08 A chociaż może i zasmuciłem was moim listem, to nie żałuję tego; nawet

zresztą gdybym i żałował, widząc, że list ów napełnił was na pewien czas

smutkiem,

2 Kor 7,09 to teraz raduję się - nie dlatego, żeście się zasmucili, ale żeście się zasmucili

ku nawróceniu. Zasmuciliście się bowiem po Bożemu, tak iż nie ponieśliście

przez nas żadnej szkody.

2 Kor 7,10 Bo smutek, który jest z Boga, dokonuje nawrócenia ku zbawieniu, którego

się [potem] nie żałuje, smutek zaś tego świata sprawia śmierć.

2 Kor 7,11 To bowiem, że zasmuciliście się po Bożemu - jakąż wzbudziło w was gorliwość,

obronę, oburzenie, bojaźń, tęsknotę, zapał i potrzebę wymierzenia kary! We

wszystkim okazaliście się bez nagany.

2 Kor 7,12 Dlatego też choć napisałem wam, to nie z powodu tego, który dopuścił się

niesprawiedliwości, ani nie przez wzgląd na pokrzywdzonego, lecz by okazać

nasze wobec Boga zatroskanie o was.

2 Kor 7,13 Tak więc doznaliśmy pociechy. A radość nasza spotęgowała się jeszcze bar

dziej tą radością, jakiej doznał Tytus, przez was wszystkich podniesiony na

duchu

2 Kor 7,14 Przeto jeśli się wami chlubiłem przed nim, nie doznałem zawstydzenia. Po

dobnie jak wszystko mówiliśmy wam zgodnie z prawdą, tak też prawdziwą

jest nasza chluba wobec Tytusa.

2 Kor 7,15 Serce zaś jego jeszcze bardziej lgnie ku wam, gdy wspomina wasze posłuszeń

stwo i to, jak przyjęliście go z bojaźnią i drżeniem.

2 Kor 7,16 Cieszę się, że we wszystkim mogę wam ufać.

1835 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 8

Rozdział 8

2 Kor 8,01 Donosimy wam, bracia, o łasce Bożej, jakiej dostąpiły Kościoły Macedonii, 2 Kor 8,02 jak to w dotkliwej próbie ucisku uradowały się bardzo i jak skrajne ich ubó

stwo zajaśniało bogactwem prostoty.

2 Kor 8,03 Według możliwości, a nawet - zaświadczam to - ponad swe możliwości okazały

gotowość,

2 Kor 8,04 nalegając na nas bardzo i prosząc o łaskę współdziałania w posłudze na rzecz

świętych.

2 Kor 8,05 I nie tylko tak było, jakeśmy się spodziewali, lecz ofiarowały siebie samych

najprzód Panu, a potem nam przez wolę Bożą.

2 Kor 8,06 Poprosiliśmy więc Tytusa, aby jak to już rozpoczął, tak też i dokonał tego

dzieła miłosierdzia względem was.

2 Kor 8,07 A podobnie jak obfitujecie we wszystko, w wiarę, w mowę, w wiedzę, we

wszelką gorliwość, w miłość naszą do was, tak też obyście i w tę łaskę obfi

towali.

2 Kor 8,08 Nie mówię tego, aby wam wydawać rozkazy, lecz aby wskazując na gorliwość

innych, wypróbować waszą miłość.

2 Kor 8,09 Znacie przecież łaskę Pana naszego Jezusa Chrystusa, który będąc bogaty,

dla was stał się ubogim, aby was ubóstwem swoim ubogacić.

2 Kor 8,10 Tak więc udzielam wam rady, a to przyniesie pożytek wam, którzy zaczęliście

już ubiegłego roku nie tylko chcieć, lecz i działać.

2 Kor 8,11 Doprowadźcie teraz to dzieło do końca, aby czynne podzielenie się tym, co

macie, potwierdzało waszą chętną gotowość.

2 Kor 8,12 A gotowość uznaje się nie według tego, czego się nie ma, lecz według tego,

co się ma.

2 Kor 8,13 Nie o to bowiem idzie, żeby innym sprawiać ulgę, a sobie utrapienie, lecz żeby

była równość.

2 Kor 8,14 Teraz więc niech wasz dostatek przyjdzie z pomocą ich potrzebom, aby ich

bogactwo było wam pomocą w waszych niedostatkach i aby nastała równość

według tego, co jest napisane:

2 Kor 8,15 Nie miał za wiele ten, kto miał dużo. Nie miał za mało ten, kto miał niewiele. 2 Kor 8,16 A Bogu niech będą dzięki za to, że wszczepił tę troskę o was w serce Tytusa, 2 Kor 8,17 iż przyjął zachętę, a będąc jeszcze bardziej gorliwym, z własnej woli wybrał

się do was.

2 Kor 8,18 Posłaliśmy z nim brata, którego sława w Ewangelii rozchodzi się po wszyst

kich Kościołach.

2 Kor 8,19 Co więcej, przez same Kościoły został on ustanowiony towarzyszem naszej

podróży w tym dziele, około którego się trudzimy ku chwale samego Pana i

ku zaspokojeniu naszego pragnienia,

1836 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 9

2 Kor 8,20 wystrzegając się tego, by ktoś na nas nie sarkał z okazji darów, tak obficie

przez nas zebranych.

2 Kor 8,21 Staramy się bowiem o dobro nie tylko wobec Pana, lecz także wobec ludzi. 2 Kor 8,22 Posłaliśmy z nim również brata naszego, którego gorliwość mieliśmy sposob

ność wielokrotnie wypróbować, a który teraz, naprawdę, ufając wam okazał

się jeszcze bardziej gorliwym.

2 Kor 8,23 Tytus jest moim towarzyszem i trudzi się ze mną dla was; a bracia nasi - to

wysłańcy Kościołów , chwała Chrystusa.

2 Kor 8,24 Okażcie więc im wobec Kościołów waszą miłość i dowody naszej z was chluby!

Rozdział 9

2 Kor 9,01 O posłudze zaś, którą się pełni dla świętych, nie potrzebuję wam pisać. 2 Kor 9,02 Znam bowiem waszą gotowość, dzięki której chlubię się wami wśród Mace

dończyków: "Achaja gotowa jest już od zeszłego roku". I tak wasza gorliwość

pobudziła wielu do współzawodnictwa.

2 Kor 9,03 Posłałem zaś braci, aby pod tym względem nie była daremna nasza chluba z

was, abyście - jak to już powiedziałem - byli gotowi.

2 Kor 9,04 Gdyby bowiem przybyli ze mną Macedończycy i gdyby stwierdzili, żeście

nie przygotowani, zawstydzilibyśmy się my - nie chcę już mówić, że i wy - z

powodu takiego stanu rzeczy.

2 Kor 9,05 Uważałem przeto za konieczne prosić braci, aby przybyli wcześniej do was i

przygotowali już przedtem obiecaną przez was darowiznę, która oby się oka

zała hojnością, a nie sknerstwem!

2 Kor 9,06 Tak bowiem jest: kto skąpo sieje, ten skąpo i zbiera, kto zaś hojnie sieje, ten

hojnie też zbierać będzie.

2 Kor 9,07 Każdy niech przeto postąpi tak, jak mu nakazuje jego własne serce, nie żału

jąc i nie czując się przymuszonym, albowiem radosnego dawcę miłuje Bóg. 2 Kor 9,08 A Bóg może zlać na was całą obfitość łaski, tak byście mając wszystkiego i

zawsze pod dostatkiem, bogaci byli we wszystkie dobre uczynki 2 Kor 9,09 według tego, co jest napisane: Rozproszył, dał ubogim, sprawiedliwość Jego

trwa na wieki.

2 Kor 9,10 Ten zaś, który daje nasienie siewcy, i chleba dostarczy ku pokrzepieniu, i

ziarno rozmnoży, i zwiększy plon waszej sprawiedliwości.

2 Kor 9,11 Wzbogaceni we wszystko, będziecie pełni wszelkiej prostoty, która składa

przez nas dziękczynienie Bogu.

2 Kor 9,12 Posługiwanie bowiem tej sprawie społecznej nie tylko uzupełnia to, na co nie

stać świętych, lecz obfituje w liczne dziękczynienia składane Bogu. 2 Kor 9,13 Ci, którzy oddają się tej posłudze, wielbią Boga za to, żeście posłuszni w

1837 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 10

wyznawaniu Ewangelii Chrystusa, a w prostocie stanowicie jedno z nimi i ze

wszystkimi.

2 Kor 9,14 A w swych modlitwach za was okazują wam miłość z powodu przebogatej w

was łaski Boga.

2 Kor 9,15 Dzięki Bogu za Jego dar niewypowiedziany.

Rozdział 10

2 Kor 10,01 Zresztą ja sam, Paweł, upominam was przez cichość i łagodność Chrystusa,

ja, który będąc między wami, uchodzę w oczach waszych za pokornego a z

daleka od was jestem dla was zbyt surowy,

2 Kor 10,02 ja was proszę: żebym nie musiał odwołać się do tej surowości, na jaką zamie

rzam się zdobyć względem tych, co sądzą, że postępujemy według ciała. 2 Kor 10,03 Chociaż bowiem w ciele pozostajemy, nie prowadzimy walki według ciała, 2 Kor 10,04 gdyż oręż bojowania naszego nie jest z ciała, lecz posiada moc burzenia, dla

Boga twierdz warownych. Udaremniamy ukryte knowania

2 Kor 10,05 i wszelką wyniosłość przeciwną poznaniu Boga i wszelki umysł poddajemy w

posłuszeństwo Chrystusowi

2 Kor 10,06 z gotowością ukarania każdego nieposłuszeństwa, kiedy już wasze posłuszeń

stwo stanie się doskonałe.

2 Kor 10,07 Zauważcie to, co [jest zresztą] oczywiste! Jeżeli ktoś jest przekonany, że należy

do Chrystusa, niechże znów weźmie pod własną rozwagę i to, że my również

podobnie jak on, jesteśmy Chrystusowi.

2 Kor 10,08 Choćby mi bowiem wypadło jeszcze bardziej chlubić się z władzy jaką nam

dał Pan ku zbudowaniu, a nie ku zagładzie waszej, nie będę się wstydził dla

tego [rzekomo],

2 Kor 10,09 iżby się nie wydało, że chcę was straszyć listami.

2 Kor 10,10 "Listy bowiem - jak utrzymują - są groźne i nieubłagane, lecz gdy się zjawia

osobiście, słaby jest, a jego mowa nic nie znaczy".

2 Kor 10,11 Kto tak sądzi, niech sobie zapamięta, że jakimi jesteśmy w słowach naszych

listów będąc poza wami, takimi też będziemy w czynie jako obecni wśród

was.

2 Kor 10,12 Nie mamy bowiem odwagi ani równać się, ani stawiać siebie obok tych, któ

rzy zachwalają sami siebie; nie okazują wielkiego rozsądku gdy siebie samych

mierzą miarą własnej osoby i porównują się sami z sobą.

2 Kor 10,13 Nie będziemy się wynosili ponad miarę, lecz będziemy się oceniali według

granic wyznaczonych nam przez Boga, a sięgających aż do was. 2 Kor 10,14 Nie przekraczamy bowiem [słusznej] miary jak ci, którzy do was jeszcze nie

dotarli; przecież doszliśmy do was z Ewangelią Chrystusa.

1838 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 11

2 Kor 10,15 Nie przechwalamy się ponad miarę kosztem cudzych trudów. Mamy jednak

nadzieję, że w miarę rosnącej w was wiary, my również wzrastać będziemy

według naszej miary,

2 Kor 10,16 niosąc Ewangelię poza wasze granice, a nie chlubiąc się tym, co już było

dokonane przez innych.

2 Kor 10,17 Ten, kto się chlubi, w Panu niech się chlubi.

2 Kor 10,18 Nie ten jest bowiem wypróbowany, kto się sam przechwala, lecz ten, kogo

uznaje Pan.

Rozdział 11

2 Kor 11,01 O, gdybyście mogli znieść trochę szaleństwa z mojej strony! Ależ tak, wy i

mnie znosicie!

2 Kor 11,02 Jestem bowiem o was zazdrosny Boską zazdrością. Poślubiłem was przecież

jednemu mężowi, by was przedstawić Chrystusowi jako czystą dziewicę. 2 Kor 11,03 Obawiam się jednak, ażeby nie były odwiedzione umysły wasze od prostoty i

czystości wobec Chrystusa w taki sposób, jak w swojej chytrości wąż uwiódł

Ewę.

2 Kor 11,04 Jeśli bowiem przychodzi ktoś i głosi wam innego Jezusa, jakiegośmy wam

nie głosili, lub bierzecie innego ducha, któregoście nie otrzymali, albo inną

Ewangelię, nie tę, którąście przyjęli - znosicie to spokojnie.

2 Kor 11,05 Otóż sądzę, że dokonałem nie mniej niż "wielcy apostołowie". 2 Kor 11,06 Choć bowiem niewprawny w słowie, to jednak nie jestem pozbawiony wiedzy.

Zresztą ujawniliśmy się wobec was we wszystkim, pod każdym względem. 2 Kor 11,07 Czyż popełniłem jakiś grzech przez to, że poniżałem siebie, by was wywyż

szyć? że za darmo głosiłem wam Ewangelię Bożą?

2 Kor 11,08 Ogołacałem inne Kościoły, biorąc co potrzebne do życia, aby wam przyjść z

pomocą.

2 Kor 11,09 A kiedy byłem u was i znajdowałem się w potrzebie, nikomu nie okazałem się

ciężarem. Czego mi nie dostawało, to dopełnili bracia przybyli z Macedonii.

W niczym nie obciążyłem was i nadal nie będę was obciążał.

2 Kor 11,10 Zapewniam was przez będącą we mnie prawdę Chrystusa, że nikt nie pozbawi

mnie tej podstawy do chlubienia się w granicach Achai.

2 Kor 11,11 Dlaczego? Czy dlatego, że was nie miłuję? Bóg to wie. 2 Kor 11,12 Co zaś czynię, będę i nadal czynił, aby nie mieli sposobności do chlubienia

się ci, którzy jej szukają; aby byli jak i my w tym, z czego się chlubią. 2 Kor 11,13 Ci fałszywi apostołowie to podstępni działacze, udający apostołów Chrystu

sa.

2 Kor 11,14 I nic dziwnego. Sam bowiem szatan podaje się za anioła światłości.

1839 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 12

2 Kor 11,15 Nic przeto wielkiego, że i jego słudzy podszywają się pod sprawiedliwość. Ale

skończą według swoich uczynków.

2 Kor 11,16 Jeszcze raz mówię: niech mnie nikt nie uważa za szaleńca, a jeżeli już tak, to

przyjmijcie mnie nawet jako szaleńca, abym i ja mógł się nieco pochlubić. 2 Kor 11,17 To, co powiem, nie według Pana powiem, lecz jakby w szaleństwie, mając

rzekomy powód do chluby.

2 Kor 11,18 Ponieważ wielu chlubi się według ciała - i ja będę się chlubił. 2 Kor 11,19 Chętnie przecież znosicie głupców, sami będąc mądrymi. 2 Kor 11,20 Znosicie to, że was ktoś bierze w niewolę, że was objada, wyzyskuje, że was

z góry traktuje, że was policzkuje.

2 Kor 11,21 Mówię to ku waszemu zawstydzeniu, tak jakbym chciał okazać moją pod tym

względem słabość. Jeżeli inni zdobywają się na odwagę - mówię jak szalony

- to i ja się odważam.

2 Kor 11,22 Hebrajczykami są? Ja także. Izraelitami są? Ja również. Potomstwem Abra

hama? I ja.

2 Kor 11,23 Są sługami Chrystusa? Zdobędę się na szaleństwo: Ja jeszcze bardziej! Bar

dziej przez trudy, bardziej przez więzienia; daleko bardziej przez chłosty,

przez częste niebezpieczeństwa śmierci.

2 Kor 11,24 Przez Żydów pięciokrotnie byłem bity po czterdzieści razów bez jednego. 2 Kor 11,25 Trzy razy byłem sieczony rózgami, raz kamienowany, trzykrotnie byłem roz

bitkiem na morzu, przez dzień i noc przebywałem na głębinie morskiej. 2 Kor 11,26 Często w podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeń

stwach od zbójców, w niebezpieczeństwach od własnego narodu, w niebez

pieczeństwach od pogan, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeń

stwach na pustkowiu, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeń

stwach od fałszywych braci;

2 Kor 11,27 w pracy i umęczeniu, często na czuwaniu, w głodzie i pragnieniu, w licznych

postach, w zimnie i nagości,

2 Kor 11,28 nie mówiąc już o mojej codziennej udręce płynącej z troski o wszystkie Ko

ścioły.

2 Kor 11,29 Któż odczuwa słabość, bym i ja nie czuł się słabym? Któż doznaje zgorszenia,

żebym i ja nie płonął?

2 Kor 11,30 Jeżeli już trzeba się chlubić, będę się chlubił z moich słabości. 2 Kor 11,31 Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ten, który jest błogosławiony

na wieki, wie, że nie kłamię,

2 Kor 11,32 W Damaszku namiestnik króla Aretasa rozkazał pilnować miasta Damasceń

czyków, chcąc mnie pojmać.

2 Kor 11,33 Ale przez okno spuszczono mnie w koszu przez mur i tak uszedłem rąk jego.

1840 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 12

Rozdział 12

2 Kor 12,01 Jeżeli trzeba się chlubić - choć co prawda nie wypada - przejdę do widzeń i

objawień Pańskich.

2 Kor 12,02 Znam człowieka w Chrystusie, który przed czternastu laty - czy w ciele - nie

wiem, czy poza ciałem - też nie wiem, Bóg to wie - został porwany aż do

trzeciego nieba.

2 Kor 12,03 I wiem, że ten człowiek - czy w ciele, nie wiem, czy poza ciałem, "też nie

wiem", Bóg to wie

2 Kor 12,04 został porwany do raju i słyszał tajemne słowa, których się nie godzi czło

wiekowi powtarzać.

2 Kor 12,05 Z tego więc będę się chlubił, a z siebie samego nie będę się chlubił, chyba że

z moich słabości.

2 Kor 12,06 Zresztą choćbym i chciał się chlubić, nie byłbym szaleńcem; powiedziałbym

tylko prawdę. Powstrzymuję się jednak, aby mnie nikt nie oceniał ponad to,

co widzi we mnie lub co ode mnie słyszy.

2 Kor 12,07 Aby zaś nie wynosił mnie zbytnio ogrom objawień, dany mi został oścień dla

ciała, wysłannik szatana, aby mnie policzkował - żebym się nie unosił pychą. 2 Kor 12,08 Dlatego trzykrotnie prosiłem Pana, aby odszedł ode mnie, 2 Kor 12,09 lecz [Pan] mi powiedział: "Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości

się doskonali". Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby za

mieszkała we mnie moc Chrystusa.

2 Kor 12,10 Dlatego mam upodobanie w moich słabościach, w obelgach, w niedostatkach,

w prześladowaniach, w uciskach z powodu Chrystusa. Albowiem ilekroć nie

domagam, tylekroć jestem mocny.

2 Kor 12,11 Oszalałem, a wyście mnie do tego zmusili! To wy powinniście wyrażać mi

uznanie. W niczym przecież nie byłem mniejszy od "wielkich apostołów",

chociaż jestem niczym.

2 Kor 12,12 Dowody [mojego] apostolstwa okazały się pośród was przez wielką cierpli

wość, a także przez znaki i cuda, i przejawy mocy.

2 Kor 12,13 O ile otrzymaliście mniej niż pozostałe Kościoły? Chyba tylko o tyle, że nie

byłem wam ciężarem. Wybaczcie mi tę krzywdę!

2 Kor 12,14 Oto po raz trzeci zamierzam do was przybyć, a nie będę was obciążał. Nie

szukam bowiem tego, co wasze, ale was samych. Nie dzieci rodzicom winny

gromadzić majętności, lecz rodzice dzieciom.

2 Kor 12,15 Ja zaś bardzo chętnie poniosę wydatki i nawet siebie samego wydam za dusze

wasze. Czyż więc, coraz bardziej was miłując, mniej będę miłowany? 2 Kor 12,16 Zresztą niech będzie i tak: nie byłem dla was ciężarem, ale będąc przebiegłym,

zdobyłem was podstępem.

2 Kor 12,17 Czy może oszukałem was przez kogoś spośród tych, których do was posła

1841 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 13

łem?

2 Kor 12,18 Prosiłem Tytusa i wysłałem z nim brata. Czy Tytus was oszukał? Czyż nie

postępowaliśmy w tym samym duchu? Czy nie tymi samymi śladami? 2 Kor 12,19 Od dawna już sądzicie, że się przed wami usprawiedliwiamy. W obliczu Boga

w Chrystusie mówimy, a wszystko, najmilsi, ku zbawieniu waszemu. 2 Kor 12,20 Obawiam się, że gdy przyjdę, znajdę was nie takimi, jakimi pragnąłbym

was znaleźć, a i dla was okażę się takim, jakiego sobie nie życzycie. żeby

przypadkiem nie [było wśród was] sporów, zazdrości, gniewu, niewłaściwego

współzawodnictwa, obmów, szemrania, wynoszenia się, kłótni.

2 Kor 12,21 Oby mnie ponownie nie upokorzył wobec was Bóg mój, tak iżbym musiał

opłakiwać wielu spośród tych, którzy popełniali przedtem grzechy i wcale się

nie nawrócili z nieczystości, rozpusty i rozwiązłości, której się dopuścili.

Rozdział 13

2 Kor 13,01 Oto teraz po raz trzeci wyruszam do was. Na ustach dwu albo trzech świadków

zawiśnie cała sprawa.

2 Kor 13,02 Zapowiedziałem to już i teraz zapowiadam - jako obecny za drugim razem,

a nieobecny teraz - tym, którzy już przedtem grzeszyli, i wszystkim innym,

że gdy znów przyjdę, nie będę oszczędzał [nikogo].

2 Kor 13,03 Usiłujecie bowiem doświadczyć Chrystusa, który przeze mnie przemawia, a

nie jest słaby wobec was, lecz ukazuje w was moc swoją.

2 Kor 13,04 Chociaż bowiem został ukrzyżowany wskutek słabości, to jednak żyje dzięki

mocy Bożej. I my także niemocni jesteśmy w Nim, ale żyć będziemy z Nim

przez moc Bożą względem was.

2 Kor 13,05 Siebie samych badajcie, czy trwacie w wierze, siebie samych doświadczajcie!

Czyż nie wiecie o samych sobie, że Jezus Chrystus jest w was? Chyba żeście

odrzuceni.

2 Kor 13,06 Mam zaś nadzieję, iż uznacie, że my nie jesteśmy odrzuceni. 2 Kor 13,07 Prosimy przeto Boga, abyście nie czynili nic złego. Nie o to chodzi, byśmy się

sami okazali wypróbowani, lecz byście wy czynili co dobre, a my - żebyśmy

byli jakby odrzuceni.

2 Kor 13,08 Nie możemy niczego dokonać przeciwko prawdzie, lecz [wszystko] dla prawdy. 2 Kor 13,09 Cieszymy się bowiem, gdy my słabi jesteśmy, wy zaś - mocni, i modlimy się

o wasze udoskonalenie.

2 Kor 13,10 Dlatego też jako nieobecny tak piszę, abym jako obecny wśród was nie musiał

postępować surowiej - według władzy, którą mi dał Pan ku zbudowaniu, a

nie ku zgubie waszej.

2 Kor 13,11 Zresztą, bracia, radujcie się, dążcie do doskonałości, pokrzepiajcie się na

1842 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 54 - Drugi List do Koryntian Rozdział 13

duchu, jedno myślcie, pokój zachowujcie, a Bóg miłości i pokoju niech będzie

z wami!

2 Kor 13,12 Pozdrówcie się nawzajem świętym pocałunkiem! Pozdrawiają was wszyscy

święci.

2 Kor 13,13 Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności w Duchu Świętym

niech będą z wami wszystkimi!

1843 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 55

List do Galatów

Rozdział 1

Ga 1,01 Paweł, apostoł nie z ludzkiego ustanowienia czy zlecenia, lecz z ustanowienia

Jezusa Chrystusa i Boga Ojca, który Go wskrzesił z martwych,

Ga 1,02 i wszyscy bracia, którzy są przy mnie - do Kościołów Galacji: Ga 1,03 Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i od Pana Jezusa Chrystusa, Ga 1,04 który wydał samego siebie za nasze grzechy, aby wyrwać nas z obecnego złego

świata, zgodnie z wolą Boga i Ojca naszego.

Ga 1,05 Jemu to chwała na wieki wieków! Amen.

Ga 1,06 Nadziwić się nie mogę, że od Tego, który was łaską Chrystusa powołał, tak

szybko chcecie przejść do innej Ewangelii.

Ga 1,07 Innej jednak Ewangelii nie ma: są tylko jacyś ludzie, którzy sieją wśród was

zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową.

Ga 1,08 Ale gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od

tej, którą wam głosiliśmy - niech będzie przeklęty!

Ga 1,09 Już to przedtem powiedzieliśmy, a teraz jeszcze mówię: Gdyby wam kto głosił

Ewangelię różną od tej, którą [od nas] otrzymaliście - niech będzie przeklęty! Ga 1,10 A zatem teraz: czy zabiegam o względy ludzi, czy raczej Boga? Czy ludziom

staram się przypodobać? Gdybym jeszcze teraz ludziom chciał się przypodo

bać, nie byłbym sługą Chrystusa.

Ga 1,11 Oświadczam więc wam, bracia, że głoszona przeze mnie Ewangelią nie jest

wymysłem ludzkim.

Ga 1,12 Nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz

objawił mi ją Jezus Chrystus.

Ga 1,13 Słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem

judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem

1844

Księga 55 - List do Galatów Rozdział 2

go zniszczyć,

Ga 1,14 jak w żarliwości o judaizm przewyższałem wielu moich rówieśników z mego

narodu, jak byłem szczególnie wielkim zapaleńcem w zachowywaniu tradycji

moich przodków.

Ga 1,15 Gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki

mojej i powołał łaską swoją,

Ga 1,16 aby objawić Syna swego we mnie, bym Ewangelię o Nim głosił poganom,

natychmiast, nie radząc się ciała i krwi

Ga 1,17 ani nie udając się do Jerozolimy, do tych, którzy apostołami stali się pierwej

niż ja, skierowałem się do Arabii, a później znowu wróciłem do Damaszku. Ga 1,18 Następnie, trzy lata później, udałem się do Jerozolimy dla zapoznania się z

Kefasem, zatrzymując się u niego [tylko] piętnaście dni.

Ga 1,19 Spośród zaś innych, którzy należą do grona Apostołów, widziałem jedynie

Jakuba, brata Pańskiego.

Ga 1,20 A Bóg jest mi świadkiem, że w tym, co tu do was piszę, nie kłamię. Ga 1,21 Potem udałem się do krain Syrii i Cylicji.

Ga 1,22 Kościołom zaś chrześcijańskim w Judei pozostawałem osobiście nie znany. Ga 1,23 Docierała do nich jedynie wieść: ten, co dawniej nas prześladował, teraz jako

Dobrą Nowinę głosi wiarę, którą ongi usiłował wytępić.

Ga 1,24 I wielbili Boga z mego powodu.

Rozdział 2

Ga 2,01 Potem, po czternastu latach, udałem się ponownie do Jerozolimy wraz z Bar

nabą, zabierając z sobą także Tytusa.

Ga 2,02 Udałem się zaś w tę stronę na skutek otrzymanego objawienia I przedstawi

łem im Ewangelię, którą głoszę wśród pogan, osobno zaś tym, którzy cieszą

się powagą, [by stwierdzili] czy nie biegnę lub nie biegłem na próżno. Ga 2,03 Ale nie zmuszono do poddania się obrzezaniu nawet Tytusa, mego towarzy

sza, mimo że był Grekiem.

Ga 2,04 A było to w związku z tym, że na zebranie weszli bezprawnie fałszywi bracia,

którzy przyszli podstępnie wybadać naszą wolność, jaką mamy w Chrystusie

Jezusie, aby nas ponownie pogrążyć w niewolę.

Ga 2,05 Na żądane przez nich ustępstwo zgoła się jednak nie zgodziliśmy, aby dla

waszego dobra przetrwała prawda Ewangelii.

Ga 2,06 Co się zaś tyczy stanowiska tych, którzy się cieszą powagą - jakimi oni dawniej

byli, jest dla mnie bez znaczenia; u Boga nie ma względu na osobę - otóż ci,

co są uznani za powagi, nie polecili mi oddawać czegokolwiek.

Ga 2,07 Wręcz przeciwnie, stwierdziwszy, że mnie zostało powierzone głoszenie Ewan

1845 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 55 - List do Galatów Rozdział 3

gelii wśród nieobrzezanych, podobnie jak Piotrowi wśród obrzezanych Ga 2,08 Ten bowiem, który współdziałał z Piotrem w apostołowaniu obrzezanych,

współdziałał i ze mną wśród pogan

Ga 2,09 i uznawszy daną mi łaskę, Jakub, Kefas i Jan, uważani za filary, podali mnie

i Barnabie prawicę na znak wspólnoty, byśmy szli do pogan, oni zaś do ob

rzezanych,

Ga 2,10 byleśmy pamiętali o ubogich, co też gorliwie starałem się czynić. Ga 2,11 Gdy następnie Kefas przybył do Antiochii, otwarcie mu się sprzeciwiłem, bo

na to zasłużył.

Ga 2,12 Zanim jeszcze nadeszli niektórzy z otoczenia Jakuba, brał udział w posiłkach

z tymi, którzy pochodzili z pogaństwa. Kiedy jednak oni się zjawili, począł się

usuwać i trzymać się z dala, bojąc się tych, którzy pochodzili z obrzezania. Ga 2,13 To jego nieszczere postępowanie podjęli też inni pochodzenia żydowskiego,

tak że wciągnięto w to udawanie nawet Barnabę.

Ga 2,14 Gdy więc spostrzegłem, że nie idą słuszną drogą, zgodną z prawdą Ewange

lii, powiedziałem Kefasowi wobec wszystkich: "Jeżeli ty, choć jesteś Żydem,

żyjesz według obyczajów przyjętych wśród pogan, a nie wśród Żydów, jak

możesz zmuszać pogan do przyjmowania zwyczajów żydowskich?" Ga 2,15 My jesteśmy Żydami z urodzenia, a nie pogrążonymi w grzechach poganami. Ga 2,16 A jednak przeświadczeni, że człowiek osiąga usprawiedliwienie nie przez wy

pełnianie Prawa za pomocą uczynków, lecz jedynie przez wiarę w Jezusa

Chrystusa, my właśnie uwierzyliśmy w Chrystusa Jezusa, by osiągnąć uspra

wiedliwienie z wiary w Chrystusa, a nie przez wypełnianie Prawa za pomocą

uczynków, jako że przez wypełnianie Prawa za pomocą uczynków nikt nie

osiągnie usprawiedliwienia.

Ga 2,17 A jeżeli to, że szukamy usprawiedliwienia w Chrystusie, poczytuje się nam

za grzech, to i Chrystusa należałoby uznać za sprawcę grzechu. A to jest

niemożliwe.

Ga 2,18 A przecież wykazuję, że sam przestępuję [Prawo], gdy na nowo stawiam to,

co uprzednio zburzyłem.

Ga 2,19 Tymczasem ja dla Prawa umarłem przez Prawo, aby żyć dla Boga: razem z

Chrystusem zostałem przybity do krzyża.

Ga 2,20 Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę

życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego,

który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie.

Ga 2,21 Nie mogę odrzucić łaski danej przez Boga. Jeżeli zaś usprawiedliwienie doko

nuje się przez Prawo, to Chrystus umarł na darmo.

1846 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 55 - List do Galatów Rozdział 3

Rozdział 3

Ga 3,01 O, nierozumni Galaci! Któż was urzekł, was, przed których oczami nakreślono

obraz Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego?

Ga 3,02 Tego jednego chciałbym się od was dowiedzieć, czy Ducha otrzymaliście na

skutek wypełnienia Prawa za pomocą uczynków, czy też stąd, że daliście po

słuch wierze?

Ga 3,03 Czyż jesteście aż tak nierozumni, że zacząwszy duchem, chcecie teraz kończyć

ciałem?

Ga 3,04 Czyż tak wielkich rzeczy doznaliście na próżno? A byłoby to rzeczywiście na

próżno.

Ga 3,05 Czy Ten, który udziela wam Ducha i działa cuda wśród was, [czyni to] dla

tego, że wypełniacie Prawo za pomocą uczynków, czy też dlatego, że dajecie

posłuch wierze?

Ga 3,06 W taki sam sposób Abraham uwierzył Bogu i to mu poczytano za sprawie

dliwość.

Ga 3,07 Zrozumiejcie zatem, że ci, którzy polegają na wierze, ci są synami Abrahama. Ga 3,08 I stąd Pismo widząc, że w przyszłości Bóg na podstawie wiary będzie dawał

poganom usprawiedliwienie, już Abrahamowi oznajmiło tę radosną nowinę:

W tobie będą błogosławione wszystkie narody.

Ga 3,09 I dlatego tylko ci, którzy polegają na wierze, mają uczestnictwo w błogosła

wieństwie wraz z Abrahamem, który dał posłuch wierze.

Ga 3,10 Natomiast na tych wszystkich, którzy polegają na uczynkach Prawa, ciąży

przekleństwo. Napisane jest bowiem: Przeklęty każdy, kto nie wypełnia wy

trwale wszystkiego, co nakazuje wykonać Księga Prawa.

Ga 3,11 A że w Prawie nikt nie osiąga usprawiedliwienia przed Bogiem, wynika stąd,

że sprawiedliwy z wiary żyć będzie.

Ga 3,12 Prawo nie opiera się na wierze, lecz [mówi]: Kto wypełnia przepisy, dzięki

nim żyć będzie.

Ga 3,13 Z tego przekleństwa Prawa Chrystus nas wykupił - stawszy się za nas prze

kleństwem, bo napisane jest: Przeklęty każdy, którego powieszono na drzewie

Ga 3,14 aby błogosławieństwo Abrahama stało się w Chrystusie Jezusie udziałem po

gan i abyśmy przez wiarę otrzymali obiecanego Ducha

Ga 3,15 Bracia, użyję przykładu ze stosunków między ludźmi. Nikt nie obala ani zmie

nia testamentu prawnie sporządzonego, choć jest on jedynie dziełem ludzkim. Ga 3,16 Otóż to właśnie Abrahamowi i jego potomstwu dano obietnice. I nie mówi

[Pismo]: "i potomkom", co wskazywałoby na wielu, ale [wskazano] na jedne

go: i potomkowi twojemu, którym jest Chrystus.

Ga 3,17 A chcę przez to powiedzieć: testamentu, uprzednio przez Boga prawnie usta

1847 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 55 - List do Galatów Rozdział 4

nowionego, Prawo, które powstało czterysta trzydzieści lat później, nie może

obalić tak, by unieważnić obietnicę.

Ga 3,18 Bo gdyby dziedzictwo pochodziło z Prawa, tym samym nie mogłoby pocho

dzić z obietnicy. A tymczasem przez obietnicę Bóg okazał łaskę Abrahamowi. Ga 3,19 Na cóż więc Prawo? Zostało ono dodane ze względu na wykroczenia aż do

przyjścia Potomka, któremu udzielono obietnicy; przekazane zostało przez

aniołów; podane przez pośrednika.

Ga 3,20 Pośrednika jednak nie potrzeba, gdy chodzi o jedną osobę, a Bóg właśnie jest

sam jeden.

Ga 3,21 A czy może Prawo to sprzeciwia się obietnicom Bożym? Żadną miarą! Gdyby

mianowicie dane było Prawo, mające moc udzielania życia, wówczas rzeczy

wiście usprawiedliwienie płynęłoby z Prawa.

Ga 3,22 Lecz Pismo poddało wszystko pod [władzę] grzechu, aby obietnica dostała

się na drodze wiary w Jezusa Chrystusa tym, którzy wierzą.

Ga 3,23 Do czasu przyjścia wiary byliśmy poddani pod straż Prawa i trzymani w

zamknięciu aż do objawienia się wiary.

Ga 3,24 Tym sposobem Prawo stało się dla nas wychowawcą, [który miał prowadzić]

ku Chrystusowi, abyśmy z wiary uzyskali usprawiedliwienie.

Ga 3,25 Gdy jednak wiara nadeszła, już nie jesteśmy poddani wychowawcy Ga 3,26 Wszyscy bowiem dzięki tej wierze jesteście synami Bożymi - w Chrystusie

Jezusie.

Ga 3,27 Bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się

w Chrystusa.

Ga 3,28 Nie ma już Żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego,

nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteście kimś jednym w

Chrystusie Jezusie.

Ga 3,29 Jeżeli zaś należycie do Chrystusa, to jesteście też potomstwem Abrahama i

zgodnie z obietnicą - dziedzicami.

Rozdział 4

Ga 4,01 I to wam jeszcze powiem: Jak długo dziedzic jest nieletni, niczym się nie różni

od niewolnika, chociaż jest właścicielem wszystkiego.

Ga 4,02 Aż do czasu określonego przez ojca podlega on opiekunom i rządcom. Ga 4,03 My również, jak długo byliśmy nieletni, pozostawaliśmy w niewoli "żywiołów

tego świata".

Ga 4,04 Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z nie

wiasty, zrodzonego pod Prawem,

Ga 4,05 aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane

1848 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 55 - List do Galatów Rozdział 4

synostwo.

Ga 4,06 Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna

swego, który woła: Abba, Ojcze!

Ga 4,07 A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem. Jeżeli zaś synem, to i dzie

dzicem z woli Bożej.

Ga 4,08 Wprawdzie ongiś, nie znając Boga, służyliście bogom, którzy w rzeczywistości

nie istnieją.

Ga 4,09 Teraz jednak, gdyście Boga poznali i, co więcej, Bóg was poznał, jakże mo

żecie powracać do tych bezsilnych i nędznych żywiołów, pod których niewolę

znowu chcecie się poddać?

Ga 4,10 Zachowujecie dni, święta nowiu i lata!

Ga 4,11 Obawiam się o was: czy się dla was nie trudziłem na próżno. Ga 4,12 Bracia, proszę was, stańcie się tacy jak ja, bo ja stałem się taki jak wy. Nie

skrzywdziliście mnie w niczym.

Ga 4,13 Wiecie przecież, jak pierwszy raz głosiłem wam Ewangelię zatrzymany cho

robą

Ga 4,14 i jak mimo próby, na jaką moje niedomaganie cielesne was wystawiło, nie

wzgardziliście mną ani nie odtrąciliście, ale mnie przyjęliście jak anioła Bo

żego, jak samego Chrystusa Jezusa.

Ga 4,15 Gdzież się więc podziało to, co nazywaliście waszym szczęściem? Bo mogę

wydać wam świadectwo: gdyby to było możliwe, bylibyście sobie oczy wy

darli i dali je mnie.

Ga 4,16 Czy dlatego stałem się waszym wrogiem, że mówiłem wam prawdę? Ga 4,17 Zabiegają o was nie z czystych pobudek, lecz chcą was odłączyć [ode mnie],

abyście o nich zabiegali.

Ga 4,18 Jest rzeczą dobrą doznawać oznak przywiązania z czystych pobudek zawsze,

a nie tylko wtedy, gdy jestem między wami.

Ga 4,19 Dzieci moje, oto ponownie w bólach was rodzę, aż Chrystus w was się ukształ

tuje.

Ga 4,20 Jakże chciałbym być w tej chwili u was i odpowiednio zmienić swój głos, bo

nie wiem, co z wami począć.

Ga 4,21 Powiedzcie mi wy, którzy chcecie żyć pod Prawem, czy Prawa tego nie rozu

miecie?

Ga 4,22 Przecież napisane jest, że Abraham miał dwóch synów, jednego z niewolnicy,

a drugiego z wolnej.

Ga 4,23 Lecz ten z niewolnicy urodził się tylko według ciała, ten zaś z wolnej - na

skutek obietnicy.

Ga 4,24 Wydarzenia te mają jeszcze sens alegoryczny: niewiasty te wyobrażają dwa

przymierza; jedno, zawarte pod górą Synaj, rodzi ku niewoli, a wyobraża je

Hagar:

Ga 4,25 Synaj jest to góra w Arabii, a odpowiednikiem jej jest obecne Jeruzalem.

1849 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 55 - List do Galatów Rozdział 5

Ono bowiem wraz ze swoimi dziećmi trwa w niewoli.

Ga 4,26 Natomiast górne Jeruzalem cieszy się wolnością i ono jest naszą matką. Ga 4,27 Wszak napisane jest: Wesel się, niepłodna, która nie rodziłaś, wykrzykuj z

radości, która nie znałaś bólów rodzenia, bo więcej dzieci ma samotna niż ta,

która żyje z mężem.

Ga 4,28 Właśnie wy, bracia, jesteście jak Izaak dziećmi obietnicy. Ga 4,29 Ale jak wówczas ten, który się urodził tylko według ciała, prześladował tego,

który się urodził według ducha, tak dzieje się i teraz.

Ga 4,30 Co jednak mówi Pismo? Wypędź niewolnicę i jej syna, bo nie będzie dziedzi

czyć syn niewolnicy razem z synem wolnej.

Ga 4,31 Tak to, bracia, nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, ale wolnej.

Rozdział 5

Ga 5,01 Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie pod

dawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli!

Ga 5,02 Oto ja, Paweł, mówię wam: Jeżeli poddacie się obrzezaniu, Chrystus wam się

na nic nie przyda.

Ga 5,03 I raz jeszcze oświadczam każdemu człowiekowi, który poddaje się obrzezaniu:

jest on zobowiązany zachować wszystkie przepisy Prawa.

Ga 5,04 Zerwaliście więzy z Chrystusem; wszyscy, którzy szukacie usprawiedliwienia

w Prawie, wypadliście z łaski.

Ga 5,05 My zaś z pomocą Ducha, na zasadzie wiary wyczekujemy spodziewanej spra

wiedliwości.

Ga 5,06 Albowiem w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani jego brak nie mają żad

nego znaczenia, tylko wiara, która działa przez miłość.

Ga 5,07 Biegliście tak wspaniale! Kto przeszkodził wam trwać przy prawdzie? Ga 5,08 Wpływ ten nie pochodzi od Tego, który was powołuje. Ga 5,09 Trochę kwasu ma moc zakwasić całe ciasto.

Ga 5,10 Mam co do was przekonanie w Panu, że innego zdania niż ja nie będziecie. A

na tym, który sieje między wami zamęt, zaciąży wyrok potępienia, kimkol

wiek by on był.

Ga 5,11 Co do mnie zaś, bracia, jeśli nadal głoszę obrzezanie, to dlaczego w dalszym

ciągu jestem prześladowany? Przecież wtedy ustałoby zgorszenie krzyża. Ga 5,12 Bodajby się do końca okaleczyli ci, którzy was podburzają. Ga 5,13 Wy zatem, bracia, powołani zostaliście do wolności. Tylko nie bierzcie tej

wolności jako zachęty do hołdowania ciału, wręcz przeciwnie, miłością oży

wieni służcie sobie wzajemnie!

Ga 5,14 Bo całe Prawo wypełnia się w tym jednym nakazie: Będziesz miłował bliź

1850 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 55 - List do Galatów Rozdział 6

niego swego jak siebie samego.

Ga 5,15 A jeśli u was jeden drugiego kąsa i pożera, baczcie, byście się wzajemnie nie

zjedli.

Ga 5,16 Oto, czego uczę: postępujcie według ducha, a nie spełnicie pożądania ciała. Ga 5,17 Ciało bowiem do czego innego dąży niż duch, a duch do czego innego niż

ciało, i stąd nie ma między nimi zgody, tak że nie czynicie tego, co chcecie. Ga 5,18 Jeśli jednak pozwolicie się prowadzić duchowi, nie znajdziecie się w niewoli

Prawa.

Ga 5,19 Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość,

wyuzdanie,

Ga 5,20 uprawianie bałwochwalstwa, czary, nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie, nie

właściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy,

Ga 5,21 zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Co do nich zapowiadam wam,

jak to już zapowiedziałem: ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa

Bożego nie odziedziczą.

Ga 5,22 Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, do

broć, wierność,

Ga 5,23 łagodność, opanowanie. Przeciw takim [cnotom] nie ma Prawa. Ga 5,24 A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje z jego na

miętnościami i pożądaniami.

Ga 5,25 Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy.

Ga 5,26 Nie szukajmy próżnej chwały, jedni drugich drażniąc i wzajemnie sobie za

zdroszcząc.

Rozdział 6

Ga 6,01 Bracia, a gdyby komu przydarzył się jaki upadek, wy, którzy pozostajecie

pod działaniem Ducha, w duchu łagodności sprowadźcie takiego na właściwą

drogę. Bacz jednak, abyś i ty nie uległ pokusie.

Ga 6,02 Jeden drugiego brzemiona noście i tak wypełniajcie prawo Chrystusowe. Ga 6,03 Bo kto uważa, że jest czymś, gdy jest niczym, ten zwodzi samego siebie. Ga 6,04 Niech każdy bada własne postępowanie, a wtedy powód do chluby znajdzie

tylko w sobie samym, a nie w zestawieniu siebie z drugim.

Ga 6,05 Każdy bowiem poniesie własny ciężar.

Ga 6,06 Ten, kto pobiera naukę wiary, niech użycza ze wszystkich swoich dóbr temu,

kto go naucza.

Ga 6,07 Nie łudźcie się:

Ga 6,08 Bóg nie dozwoli z siebie szydzić. A co człowiek sieje, to i żąć będzie: kto sieje

w ciele swoim, jako plon ciała zbierze zagładę; kto sieje w duchu, jako plon

1851 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 55 - List do Galatów Rozdział 6

ducha zbierze życie wieczne.

Ga 6,09 W czynieniu dobrze nie ustawajmy, bo gdy pora nadejdzie, będziemy zbierać

plony, o ile w pracy nie ustaniemy.

Ga 6,10 A zatem, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza naszym

braciom w wierze.

Ga 6,11 Przypatrzcie się, jak wielkie litery własnoręcznie stawiam ze względu na was. Ga 6,12 O ludzkie to względy ubiegają się ci wszyscy, którzy was zmuszają do obrze

zania; chcą mianowicie uniknąć prześladowania z powodu krzyża Chrystuso

wego.

Ga 6,13 Bo ci zwolennicy obrzezania zgoła się nie troszczą o zachowanie Prawa, a

o wasze obrzezanie zabiegają tylko dlatego, by się móc pochwalić waszym

ciałem.

Ga 6,14 Co do mnie, nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z

krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stał się ukrzy

żowany dla mnie, a ja dla świata.

Ga 6,15 Bo ani obrzezanie nic nie znaczy ani nieobrzezanie, tylko nowe stworzenie. Ga 6,16 Na wszystkich tych, którzy się tej zasady trzymać będą, i na Izraela Bożego

[niech zstąpi] pokój i miłosierdzie!

Ga 6,17 Odtąd niech już nikt nie sprawia mi przykrości: przecież ja na ciele swoim

noszę blizny, znamię przynależności do Jezusa.

Ga 6,18 Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa niech będzie z duchem waszym, bracia!

Amen.

1852 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 56

List do Efezjan

Rozdział 1

Ef 1,01 Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa - do świętych, którzy są "w

Efezie", i do wiernych w Chrystusie Jezusie:

Ef 1,02 Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa! Ef 1,03 Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa,

On napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach nie

bieskich - w Chrystusie.

Ef 1,04 W Nim bowiem wybrał nas przez założeniem świata, abyśmy byli święci i

nieskalani przed Jego obliczem.

Ef 1,05 Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa

Chrystusa, według postanowienia swej woli,

Ef 1,06 ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym. Ef 1,07 W Nim mamy odkupienie przez Jego krew - odpuszczenie występków, według

bogactwa Jego łaski.

Ef 1,08 Szczodrze ją na nas wylał w postaci wszelkiej mądrości i zrozumienia, Ef 1,09 przez to, że nam oznajmił tajemnicę swej woli według swego postanowienia,

które przedtem w Nim powziął

Ef 1,10 dla dokonania pełni czasów, aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie

jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi.

Ef 1,11 W Nim dostąpiliśmy udziału my również, z góry przeznaczeni zamiarem Te

go, który dokonuje wszystkiego zgodnie z zamysłem swej woli,

Ef 1,12 po to, byśmy istnieli ku chwale Jego majestatu - my, którzyśmy już przedtem

nadzieję złożyli w Chrystusie.

Ef 1,13 W Nim także i wy usłyszawszy słowo prawdy, Dobrą Nowinę waszego zba

wienia, w Nim również uwierzyliście i zostaliście naznaczeni pieczęcią Ducha

1853

Księga 56 - List do Efezjan Rozdział 2

Świętego, który był obiecany.

Ef 1,14 On jest zadatkiem naszego dziedzictwa w oczekiwaniu na odkupienie, które

nas uczyni własności [Boga], ku chwale Jego majestatu.

Ef 1,15 Przeto i ja, usłyszawszy o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości względem

wszystkich świętych,

Ef 1,16 nie zaprzestaję dziękczynienia, wspominając was w moich modlitwach. Ef 1,17 [Proszę w nich], aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał

wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznaniu Jego samego. Ef 1,18 [Niech da] wam światłe oczy serca tak, byście wiedzieli, czym jest nadzieja

waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych Ef 1,19 i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących - na podstawie

działania Jego potęgi i siły.

Ef 1,20 Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy

na wyżynach niebieskich,

Ef 1,21 ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad

wszelkim innym imieniem wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przy

szłym.

Ef 1,22 I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko

Głową dla Kościoła,

Ef 1,23 który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi spo

sobami.

Rozdział 2

Ef 2,01 I wy byliście umarłymi na skutek waszych występków i grzechów, Ef 2,02 w których żyliście niegdyś według doczesnego sposobu tego świata, według

sposobu Władcy mocarstwa powietrza, to jest ducha, który działa teraz w

synach buntu.

Ef 2,03 Pośród nich także my wszyscy niegdyś postępowaliśmy według żądz naszego

ciała, spełniając zachcianki ciała i myśli zdrożnych. I byliśmy potomstwem z

natury zasługującym na gniew, jak i wszyscy inni.

Ef 2,04 A Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umi

łował,

Ef 2,05 i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do

życia. Łaską bowiem jesteście zbawieni.

Ef 2,06 Razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich - w Chrystusie

Jezusie,

Ef 2,07 aby w nadchodzących wiekach przemożne bogactwo Jego łaski wykazać na

przykładzie dobroci względem nas, w Chrystusie Jezusie.

1854 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 56 - List do Efezjan Rozdział 3

Ef 2,08 Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz

jest darem Boga:

Ef 2,09 nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił.

Ef 2,10 Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych

czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili.

Ef 2,11 Dlatego pamiętajcie, że niegdyś wy - poganie co do ciała, zwani "nieobrzeza

niem" przez tych, którzy zowią się "obrzezaniem" od znaku dokonanego ręką

na ciele

Ef 2,12 w owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela

i bez udziału w przymierzach obietnicy, nie mający nadziei ani Boga na tym

świecie.

Ef 2,13 Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście

się bliscy przez krew Chrystusa.

Ef 2,14 On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części [ludzkości] uczynił

jednością, bo zburzył rozdzielający je mur - wrogość. W swym ciele Ef 2,15 pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch

[rodzajów ludzi] stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając

pokój,

Ef 2,16 i [w ten sposób] jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem w jednym

Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości.

Ef 2,17 A przyszedłszy zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy

blisko,

Ef 2,18 bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca. Ef 2,19 A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywate

lami świętych i domownikami Boga

Ef 2,20 zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgiel

nym jest sam Chrystus Jezus.

Ef 2,21 W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, Ef 2,22 w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić miesz

kanie Boga przez Ducha.

Rozdział 3

Ef 3,01 Dlatego ja, Paweł, więzień Chrystusa Jezusa dla was, pogan... Ef 3,02 bo przecież słyszeliście o udzieleniu przez Boga łaski danej mi dla was, Ef 3,03 że mianowicie przez objawienie oznajmiona mi została ta tajemnica, jaką

pokrótce przedtem opisałem.

Ef 3,04 Dlatego czytając [te słowa] możecie się przekonać o moim zrozumieniu ta

jemnicy Chrystusa.

1855 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 56 - List do Efezjan Rozdział 4

Ef 3,05 Nie była ona oznajmiona synom ludzkim w poprzednich pokoleniach, tak jak

teraz została objawiona przez Ducha świętym Jego apostołom i prorokom, Ef 3,06 to znaczy, że poganie już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i

współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię. Ef 3,07 Jej sługą stałem się z daru łaski udzielonej mi przez Boga na skutek działania

Jego potęgi.

Ef 3,08 Mnie, zgoła najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska:

ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa Ef 3,09 i wydobyć na światło, czym jest wykonanie tajemniczego planu, ukrytego

przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszechrzeczy.

Ef 3,10 Przez to teraz wieloraka w przejawach mądrość Boga poprzez Kościół stanie

się jawna Zwierzchnościom i Władzom na wyżynach niebieskich Ef 3,11 zgodnie z planem wieków, jaki powziął [Bóg] w Chrystusie Jezusie, Panu

naszym.

Ef 3,12 W Nim mamy śmiały przystęp [do Ojca] z ufnością dzięki wierze w Niego. Ef 3,13 Dlatego proszę, abyście się nie zniechęcali prześladowaniami, jakie znoszę dla

was, bo to jest właśnie waszą chwałą.

Ef 3,14 Dlatego zginam kolana moje przed Ojcem,

Ef 3,15 od którego bierze nazwę wszelki ród na niebie i na ziemi, Ef 3,16 aby według bogactwa swej chwały sprawił w was przez Ducha swego wzmoc

nienie siły wewnętrznego człowieka.

Ef 3,17 Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach; abyście w miłości

wkorzenieni i ugruntowani,

Ef 3,18 wraz ze wszystkimi świętymi zdołali ogarnąć duchem, czym jest Szerokość,

Długość, Wysokość i Głębokość,

Ef 3,19 i poznać miłość Chrystusa, przewyższającą wszelką wiedzę, abyście zostali

napełnieni całą Pełnią Bożą.

Ef 3,20 Temu zaś, który mocą działającą w nas może uczynić nieskończenie więcej,

niż prosimy czy rozumiemy,

Ef 3,21 Jemu chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie po wszystkie pokolenia wieku

wieków! Amen.

Rozdział 4

Ef 4,01 A zatem zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób

godny powołania, jakim zostaliście wezwani,

Ef 4,02 z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Ef 4,03 Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój. Ef 4,04 Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei,

1856 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 56 - List do Efezjan Rozdział 4

jaką daje wasze powołanie.

Ef 4,05 Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest.

Ef 4,06 Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który [jest i działa] ponad wszystkimi,

przez wszystkich i we wszystkich.

Ef 4,07 Każdemu zaś z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego. Ef 4,08 Dlatego mówi Pismo: Wstąpiwszy do góry wziął do niewoli jeńców, rozdał

ludziom dary.

Ef 4,09 Słowo zaś "wstąpił" cóż oznacza, jeśli nie to, że również zstąpił do niższych

części ziemi?

Ef 4,10 Ten, który zstąpił, jest i Tym, który wstąpił ponad wszystkie niebiosa, aby

wszystko napełnić.

Ef 4,11 I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami,

innych pasterzami i nauczycielami

Ef 4,12 dla przysposobienia świętych do wykonywania posługi, celem budowania Cia

ła Chrystusowego,

Ef 4,13 aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bo

żego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa. Ef 4,14 [Chodzi o to], abyśmy już nie byli dziećmi, którymi miotają fale i porusza

każdy powiew nauki, na skutek oszustwa ze strony ludzi i przebiegłości w

sprowadzaniu na manowce fałszu.

Ef 4,15 Natomiast żyjąc prawdziwie w miłości sprawmy, by wszystko rosło ku Temu,

który jest Głową - ku Chrystusowi.

Ef 4,16 Z Niego całe Ciało - zespalane i utrzymywane w łączności dzięki całej więzi

umacniającej każdy z członków stosownie do jego miary - przyczynia sobie

wzrostu dla budowania siebie w miłości.

Ef 4,17 To zatem mówię i zaklinam [was] w Panu, abyście już nie postępowali tak,

jak postępują poganie, z ich próżnym myśleniem,

Ef 4,18 umysłem pogrążeni w mroku, obcy dla życia Bożego, na skutek tkwiącej w

nich niewiedzy, na skutek zatwardziałości serca.

Ef 4,19 Oni to doprowadziwszy siebie do nieczułości [sumienia], oddali się rozpuście,

popełniając zachłannie wszelkiego rodzaju grzechy nieczyste.

Ef 4,20 Wy zaś nie tak nauczyliście się Chrystusa.

Ef 4,21 Słyszeliście przecież o Nim i zostaliście pouczeni w Nim - zgodnie z prawdą,

jaka jest w Jezusie,

Ef 4,22 że - co się tyczy poprzedniego sposobu życia - trzeba porzucić dawnego czło

wieka, który ulega zepsuciu na skutek zwodniczych żądz,

Ef 4,23 odnawiać się duchem w waszym myśleniu

Ef 4,24 i przyoblec człowieka nowego, stworzonego według Boga, w sprawiedliwości i

prawdziwej świętości.

Ef 4,25 Dlatego odrzuciwszy kłamstwo: niech każdy z was mówi prawdę do bliźniego,

bo jesteście nawzajem dla siebie członkami.

1857 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 56 - List do Efezjan Rozdział 5

Ef 4,26 Gniewajcie się, a nie grzeszcie: niech nad waszym gniewem nie zachodzi słoń

ce!

Ef 4,27 Ani nie dawajcie miejsca diabłu!

Ef 4,28 Kto dotąd kradł, niech już przestanie kraść, lecz raczej niech pracuje uczciwie

własnymi rękami, by miał z czego udzielać potrzebującemu.

Ef 4,29 Niech nie wychodzi z waszych ust żadna mowa szkodliwa, lecz tylko budująca,

zależnie od potrzeby, by wyświadczała dobro słuchającym.

Ef 4,30 I nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym zostaliście opieczętowani

na dzień odkupienia.

Ef 4,31 Niech zniknie spośród was wszelka gorycz, uniesienie, gniew, wrzaskliwość,

znieważenie - wraz z wszelką złością.

Ef 4,32 Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni! Przebaczajcie sobie, tak jak

i Bóg nam przebaczył w Chrystusie.

Rozdział 5

Ef 5,01 Bądźcie więc naśladowcami Boga, jako dzieci umiłowane, Ef 5,02 i postępujcie drogą miłości, bo i Chrystus was umiłował i samego siebie wydał

za nas w ofierze i dani na wdzięczną wonność Bogu.

Ef 5,03 O nierządzie zaś i wszelkiej nieczystości albo chciwości niechaj nawet mowy

nie będzie wśród was, jak przystoi świętym,

Ef 5,04 ani o tym, co haniebne, ani o niedorzecznym gadaniu lub nieprzyzwoitych

żartach, bo to wszystko jest niestosowne. Raczej winno być wdzięczne uspo

sobienie.

Ef 5,05 O tym bowiem bądźcie przekonani, że żaden rozpustnik ani nieczysty, ani

chciwiec - to jest bałwochwalca - nie ma dziedzictwa w królestwie Chrystusa

i Boga.

Ef 5,06 Niechaj was nikt nie zwodzi próżnymi słowami, bo przez te [grzechy] nadcho

dzi gniew Boży na buntowników.

Ef 5,07 Nie miejcie więc z nimi nic wspólnego!

Ef 5,08 Niegdyś bowiem byliście ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu:

postępujcie jak dzieci światłości!

Ef 5,09 Owocem bowiem światłości jest wszelka prawość i sprawiedliwość, i prawda. Ef 5,10 Badajcie, co jest miłe Panu.

Ef 5,11 I nie miejcie udziału w bezowocnych czynach ciemności, a raczej piętnując,

nawracajcie [tamtych]!

Ef 5,12 O tym bowiem, co u nich się dzieje po kryjomu, wstyd nawet mówić. Ef 5,13 Natomiast wszystkie te rzeczy piętnowane stają się jawne dzięki światłu, bo

wszystko, co staje się jawne, jest światłem.

1858 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 56 - List do Efezjan Rozdział 6

Ef 5,14 Dlatego się mówi: Zbudź się, o śpiący, i powstań z martwych, a zajaśnieje ci

Chrystus.

Ef 5,15 Baczcie więc pilnie, jak postępujecie, nie jako niemądrzy, ale jako mądrzy. Ef 5,16 Wyzyskujcie chwilę sposobną, bo dni są złe.

Ef 5,17 Nie bądźcie przeto nierozsądni, lecz usiłujcie zrozumieć, co jest wolą Pana. Ef 5,18 A nie upijajcie się winem, bo to jest [przyczyną] rozwiązłości, ale napełniajcie

się Duchem,

Ef 5,19 przemawiając do siebie wzajemnie w psalmach i hymnach, i pieśniach pełnych

ducha, śpiewając i wysławiając Pana w waszych sercach.

Ef 5,20 Dziękujcie zawsze za wszystko Bogu Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chry

stusa!

Ef 5,21 Bądźcie sobie wzajemnie poddani w bojaźni Chrystusowej! Ef 5,22 Żony niechaj będą poddane swym mężom, jak Panu,

Ef 5,23 bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus - Głową Kościoła: On - Zbawca Ciała. Ef 5,24 Lecz jak Kościół poddany jest Chrystusowi, tak i żony mężom - we wszyst

kim.

Ef 5,25 Mężowie miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego

samego siebie,

Ef 5,26 aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo, Ef 5,27 aby osobiście stawić przed sobą Kościół jako chwalebny, nie mający skazy czy

zmarszczki, czy czegoś podobnego, lecz aby był święty i nieskalany. Ef 5,28 Mężowie powinni miłować swoje żony, tak jak własne ciało. Kto miłuje swoją

żonę, siebie samego miłuje.

Ef 5,29 Przecież nigdy nikt nie odnosił się z nienawiścią do własnego ciała, lecz [każ

dy] je żywi i pielęgnuje, jak i Chrystus - Kościół,

Ef 5,30 bo jesteśmy członkami Jego Ciała.

Ef 5,31 Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą

dwoje jednym ciałem.

Ef 5,32 Tajemnica to wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła. Ef 5,33 W końcu więc niechaj także każdy z was tak miłuje swą żonę jak siebie

samego! A żona niechaj się odnosi ze czcią do swojego męża!

Rozdział 6

Ef 6,01 Dzieci, bądźcie posłuszne w Panu waszym rodzicom, bo to jest sprawiedliwe. Ef 6,02 Czcij ojca twego i matkę - jest to pierwsze przykazanie z obietnicą Ef 6,03 aby ci było dobrze i abyś był długowieczny na ziemi.

Ef 6,04 A [wy], ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu waszych dzieci, lecz wychowujcie

je stosując karcenie i napominanie Pańskie!

1859 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 56 - List do Efezjan Rozdział 6

Ef 6,05 Niewolnicy, ze czcią i bojaźnią w prostocie serca bądźcie posłuszni waszym

doczesnym panom, jak Chrystusowi,

Ef 6,06 nie służąc tylko dla oka, by ludziom się podobać, lecz jako niewolnicy Chry

stusa, który z duszy pełnią wolę Bożą

Ef 6,07 Z ochotą służcie, jak gdybyście [służyli] Panu, a nie ludziom, Ef 6,08 świadomi tego, że każdy - jeśli uczyni co dobrego, otrzyma to z powrotem od

Pana - czy to niewolnik, czy wolny.

Ef 6,09 A wy, panowie, tak samo wobec nich postępujcie: zaniechajcie groźby, świa

domi tego, że w niebie jest Pan zarówno ich, jak wasz, a u Niego nie ma

względu na osoby.

Ef 6,10 W końcu bądźcie mocni w Panu - siłą Jego potęgi.

Ef 6,11 Obleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych za

kusów diabła.

Ef 6,12 Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchno

ściom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw

pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich.

Ef 6,13 Dlatego weźcie na siebie pełną zbroję Bożą, abyście w dzień zły zdołali się

przeciwstawić i ostać, zwalczywszy wszystko.

Ef 6,14 Stańcie więc [do walki] przepasawszy biodra wasze prawdą i oblókłszy pan

cerz, którym jest sprawiedliwość,

Ef 6,15 a obuwszy nogi w gotowość [głoszenia] dobrej nowiny o pokoju. Ef 6,16 W każdym położeniu bierzcie wiarę jako tarczę, dzięki której zdołacie zgasić

wszystkie rozżarzone pociski Złego.

Ef 6,17 Weźcie też hełm zbawienia i miecz Ducha, to jest słowo Boże Ef 6,18 wśród wszelakiej modlitwy i błagania. Przy każdej sposobności módlcie się w

Duchu! Nad tym właśnie czuwajcie z całą usilnością i proście za wszystkich

świętych

Ef 6,19 i za mnie, aby dane mi było słowo, gdy usta moje otworzę, dla jawnego i

swobodnego głoszenia tajemnicy Ewangelii,

Ef 6,20 dla której sprawuję poselstwo jako więzień, ażebym jawnie ją wypowiedział,

tak jak winienem.

Ef 6,21 Żebyście zaś wiedzieli i wy o moich sprawach, co robię, wszystko wam oznajmi

Tychik, umiłowany brat i wierny sługa w Panu,

Ef 6,22 którego wysłałem do was po to, żebyście wy poznali nasze sprawy, a on po

krzepił wasze serca.

Ef 6,23 Pokój braciom i miłość wraz z wiarą od Boga Ojca i Pana naszego Jezusa

Chrystusa.

Ef 6,24 Łaska [niech będzie] ze wszystkimi, którzy miłują Pana naszego Jezusa Chry

stusa w nieskazitelności.

1860 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 57

List do Filipian

Rozdział 1

Flp 1,01 Paweł i Tymoteusz, słudzy Chrystusa Jezusa, do wszystkich świętych w Chry

stusie Jezusie, którzy są w Filippi, wraz z biskupami i diakonami. Flp 1,02 Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana, Jezusa Chrystusa! Flp 1,03 Dziękuję Bogu mojemu, ilekroć was wspominam

Flp 1,04 zawsze w każdej modlitwie, zanosząc ją z radością za was wszystkich Flp 1,05 z powodu waszego udziału w [szerzeniu] Ewangelii od pierwszego dnia aż do

chwili obecnej.

Flp 1,06 Mam właśnie ufność, że Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, do

kończy go do dnia Chrystusa Jezusa.

Flp 1,07 Słusznie przecież mogę tak o was myśleć, bo noszę was wszystkich w sercu

jako tych, którzy mają udział w mojej łasce: zarówno w moich kajdanach,

jak i w obronie Ewangelii za pomocą dowodów.

Flp 1,08 Albowiem Bóg jest mi świadkiem, jak gorąco tęsknię za wami wszystkimi

[ożywiony] miłością Chrystusa Jezusa.

Flp 1,09 A modlę się o to, aby miłość wasza doskonaliła się coraz bardziej i bardziej

w głębszym poznaniu i wszelkim wyczuciu

Flp 1,10 dla oceny tego, co lepsze, abyście byli czyści i bez zarzutu na dzień Chrystu

sa,

Flp 1,11 napełnieni plonem sprawiedliwości, [nabytym] przez Jezusa Chrystusa ku

chwale i czci Boga.

Flp 1,12 Bracia, chcę, abyście wiedzieli, że moje sprawy przyniosły raczej korzyść

Ewangelii,

Flp 1,13 tak iż kajdany moje stały się głośne w Chrystusie w całym pretorium i u

wszystkich innych.

1861

Księga 57 - List do Filipian Rozdział 2

Flp 1,14 I tak więcej braci, ośmielonych w Panu moimi kajdanami, odważą się bardziej

bez lęku głosić słowo Boże.

Flp 1,15 Niektórzy wprawdzie z zawiści i przekory, drudzy zaś z dobrej woli głoszą

Chrystusa.

Flp 1,16 Ci ostatni [głoszą] z miłości, świadomi tego, że jestem przeznaczony do obro

ny Ewangelii.

Flp 1,17 Tamci zaś, powodowani niewłaściwym współzawodnictwem, rozgłaszają Chry

stusa nieszczerze, sądząc, że przez to dodadzą ucisku moim kajdanom. Flp 1,18 Ale cóż to znaczy? Jedynie to, że czy to obłudnie, czy naprawdę, na wszelki

sposób rozgłasza się Chrystusa. A z tego ja się cieszę i będę się cieszył. Flp 1,19 Wiem bowiem, że to mi wyjdzie na zbawienie dzięki waszej modlitwie i po

mocy, udzielanej przez Ducha Jezusa Chrystusa,

Flp 1,20 zgodnie z gorącym oczekiwaniem i nadzieją moją, że w niczym nie doznam

zawodu. Lecz jak zawsze, tak i teraz, z całą swobodą i jawnością Chrystus

będzie uwielbiony w moim ciele: czy to przez życie, czy przez śmierć. Flp 1,21 Dla mnie bowiem żyć - to Chrystus, a umrzeć - to zysk. Flp 1,22 Jeśli bowiem żyć w ciele - to dla mnie owocna praca. Co mam wybrać? Nie

umiem powiedzieć.

Flp 1,23 Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść, a być z Chrystusem, bo to

o wiele lepsze,

Flp 1,24 pozostawać zaś w ciele - to bardziej dla was konieczne. Flp 1,25 A ufny w to, wiem, że pozostanę, i to pozostanę nadal dla was wszystkich,

dla waszego postępu i radości w wierze,

Flp 1,26 aby rosła wasza duma w Chrystusie przez mnie, przez moją ponowną obec

ność u was.

Flp 1,27 Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej, abym ja - czy

to gdy przybędę i ujrzę was, czy też będąc z daleka - mógł usłyszeć o was,

że trwacie mocno w jednym duchu, jednym sercem walcząc wspólnie o wiarę

w Ewangelię,

Flp 1,28 i w niczym nie dajecie się zastraszyć przeciwnikom. To właśnie dla nich jest

zapowiedzią zagłady, a dla was zbawienia, i to przez Boga.

Flp 1,29 Wam bowiem z łaski dane jest to dla Chrystusa: nie tylko w Niego wierzyć,

ale i dla Niego cierpieć,

Flp 1,30 skoro toczycie tę samą walkę, jaką u mnie widzieliście, a o jakiej u mnie teraz

słyszycie.

Rozdział 2

Flp 2,01 Jeśli więc jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli - jakaś moc przekonująca

1862 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 57 - List do Filipian Rozdział 2

Miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie Flp 2,02 dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą

miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego,

Flp 2,03 a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej

chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Flp 2,04 Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich! Flp 2,05 To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie. Flp 2,06 On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi

być z Bogiem,

Flp 2,07 lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym

do ludzi. A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka,

Flp 2,08 uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci

krzyżowej.

Flp 2,09 Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad

wszelkie imię,

Flp 2,10 aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich i

podziemnych.

Flp 2,11 I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM - ku chwale Boga

Ojca.

Flp 2,12 A przeto, umiłowani moi, skoro zawsze byliście posłuszni, zabiegajcie o własne

zbawienie z bojaźnią i drżeniem nie tylko w mojej obecności, lecz jeszcze

bardziej teraz, gdy mnie nie ma.

Flp 2,13 Albowiem to Bóg jest w was sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z [Jego]

wolą.

Flp 2,14 Czyńcie wszystko bez szemrań i powątpiewań,

Flp 2,15 abyście się stali bez zarzutu i bez winy jako nienaganne dzieci Boże pośród

narodu zepsutego i przewrotnego. Między nimi jawicie się jako źródła światła

w świecie.

Flp 2,16 Trzymajcie się mocno Słowa Życia, abym mógł być dumny w dniu Chrystusa,

że nie na próżno biegłem i nie na próżno się trudziłem.

Flp 2,17 A jeśli nawet krew moja ma być wylana przy ofiarniczej posłudze około waszej

wiary, cieszę się i dzielę radość z wami wszystkimi:

Flp 2,18 a także i wy się cieszcie i dzielcie radość ze mną!

Flp 2,19 A mam nadzieję w Panu Jezusie, że niebawem poślę do was Tymoteusza,

abym i ja doznał radości, dowiedziawszy się o waszych sprawach Flp 2,20 Nie mam bowiem nikogo o równych dążeniach ducha, który by się szczerze

zatroszczył o wasze sprawy:

Flp 2,21 bo wszyscy szukają własnego pożytku, a nie - Chrystusa Jezusa. Flp 2,22 A wiecie, że on został wypróbowany: bo jak dziecko ojcu, tak on wraz ze mną

służył Ewangelii.

Flp 2,23 Jego to mam nadzieję posłać do was natychmiast, skoro tylko rozejrzę się w

1863 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 57 - List do Filipian Rozdział 3

swoich sprawach.

Flp 2,24 Ufam zaś w Panu, że i ja sam przybędę niebawem.

Flp 2,25 Uznałem też za konieczne posłać do was Epafrodyta, brata, współpracownika

i współbojownika mojego, a waszego wysłannika, który miał zaradzić moim

potrzebom,

Flp 2,26 gdyż bardzo tęsknił za wami wszystkimi i dręczył się tym, że usłyszeliście o

jego chorobie.

Flp 2,27 Rzeczywiście bowiem zachorował, tak iż był bliski śmierci. Ale Bóg się nad

nim zmiłował: nie tylko zaś nad nim, lecz i nade mną, żebym nie doznał

smutku jednego po drugim.

Flp 2,28 Przeto tym śpieszniej go posyłam, ażebyście wy ujrzawszy go ponownie się

uradowali, i ja żebym mniej się martwił.

Flp 2,29 Przyjmijcie więc go w Panu z całą radością! A takich jak on otaczajcie czcią, Flp 2,30 bo dla sprawy Chrystusa bliski był śmierci, naraziwszy życie swoje po to, by

was zastąpić przy posłudze, której wy [osobiście] nie mogliście mi oddać.

Rozdział 3

Flp 3,01 W końcu, bracia moi, radujcie się w Panu! Pisanie do was o tym samym nie

jest dla mnie uciążliwe, a dla was jest środkiem niezawodnym.

Flp 3,02 Strzeżcie się psów, strzeżcie się złych pracowników, strzeżcie się okaleczeń

ców!

Flp 3,03 My bowiem jesteśmy prawdziwie ludem obrzezanym - my, którzy sprawujemy

kult w Duchu Bożym i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a nie pokładamy

ufności w ciele.

Flp 3,04 Chociaż ja także i w ciele mogę pokładać ufność. Jeśli ktoś inny mniema, że

może ufność złożyć w ciele, to ja tym bardziej:

Flp 3,05 obrzezany w ósmym dniu, z rodu Izraela, z pokolenia Beniamina, Hebrajczyk

z Hebrajczyków, w stosunku do Prawa - faryzeusz,

Flp 3,06 co do gorliwości - prześladowca Kościoła, co do sprawiedliwości legalnej

stałem się bez zarzutu.

Flp 3,07 Ale to wszystko, co było dla mnie zyskiem, ze względu na Chrystusa uznałem

za stratę.

Flp 3,08 I owszem, nawet wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość

poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego. Dla Niego wyzułem się ze wszyst

kiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa

Flp 3,09 i znalazł się w Nim - nie mając mojej sprawiedliwości, pochodzącej z Prawa,

lecz Bożą sprawiedliwość, otrzymaną przez wiarę w Chrystusa, sprawiedli

wość pochodzącą od Boga, opartą na wierze

1864 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 57 - List do Filipian Rozdział 4

Flp 3,10 przez poznanie Jego: zarówno mocy Jego zmartwychwstania, jak i udziału w

Jego cierpieniach - w nadziei, że upodabniając się do Jego śmierci, Flp 3,11 dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych.

Flp 3,12 Nie [mówię], że już [to] osiągnąłem i już się stałem doskonałym, lecz pędzę,

abym też [to] zdobył, bo i sam zostałem zdobyty przez Chrystusa Jezusa. Flp 3,13 Bracia, ja nie sądzę o sobie samym, że już zdobyłem, ale to jedno [czynię]:

zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, Flp 3,14 pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę w

Chrystusie Jezusie.

Flp 3,15 Wszyscy więc my, doskonali, tak to odczuwajmy: a jeśli odczuwacie coś ina

czej, i to Bóg wam objawi.

Flp 3,16 W każdym razie: dokąd doszliśmy, w tę samą stronę zgodnie postępujmy! Flp 3,17 Bądźcie, bracia, wszyscy razem moimi naśladowcami i wpatrujcie się w tych,

którzy tak postępują, jak tego wzór macie w nas.

Flp 3,18 Wielu bowiem postępuje jak wrogowie krzyża Chrystusowego, o których czę

sto wam mówiłem, a teraz mówię z płaczem.

Flp 3,19 Ich losem - zagłada, ich bogiem - brzuch, a chwała - w tym, czego winni się

wstydzić. To ci, których dążenia są przyziemne.

Flp 3,20 Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy

Pana naszego Jezusa Chrystusa,

Flp 3,21 który przekształci nasze ciało poniżone, na podobne do swego chwalebnego

ciała, tą potęgą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządko

wać.

Rozdział 4

Flp 4,01 Przeto, bracia umiłowani, za którymi tęsknię - radości i chwało moja! - tak

stójcie mocno w Panu, umiłowani!

Flp 4,02 Wzywam Ewodię i wzywam Syntychę, aby były jednomyślne w Panu. Flp 4,03 Także proszę i ciebie, prawdziwy Syzygu, pomagaj im, bo one razem ze mną

trudziły się dla Ewangelii wraz z Klemensem i pozostałymi moimi współpra

cownikami, których imiona są w księdze życia.

Flp 4,04 Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! Flp 4,05 Niech będzie znana wszystkim ludziom wasza wyrozumiała łagodność: Pan

jest blisko!

Flp 4,06 O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przed

stawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem!

Flp 4,07 A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc

i myśli w Chrystusie Jezusie.

1865 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 57 - List do Filipian Rozdział 4

Flp 4,08 W końcu, bracia, wszystko, co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe,

co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie: jeśli jest jakąś cnotą i czynem

chwalebnym - to miejcie na myśli!

Flp 4,09 Czyńcie to, czego się nauczyliście, co przejęliście, co usłyszeliście i co zoba

czyliście u mnie, a Bóg pokoju będzie z wami.

Flp 4,10 Także bardzo się ucieszyłem w Panu, że wreszcie rozkwitło wasze staranie o

mnie, bo istotnie staraliście się, lecz nie mieliście do tego sposobności. Flp 4,11 Nie mówię tego bynajmniej z powodu niedostatku: ja bowiem nauczyłem się

wystarczać sobie w warunkach, w jakich jestem.

Flp 4,12 Umiem cierpieć biedę, umiem i obfitować. Do wszystkich w ogóle warunków

jestem zaprawiony: i być sytym, i głód cierpieć, obfitować i doznawać niedo

statku

Flp 4,13 Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia.

Flp 4,14 W każdym razie dobrze uczyniliście, biorąc udział w moim ucisku. Flp 4,15 Wy, Filipianie, wiecie przecież, że na początku [głoszenia] Ewangelii, gdy

opuściłem Macedonię, żaden z Kościołów poza wami jednymi nie prowadził

ze mną otwartego rachunku przychodu i rozchodu,

Flp 4,16 bo do Tesaloniki nawet raz i drugi przysłaliście na moje potrzeby. Flp 4,17 Mówię zaś to bynajmniej nie dlatego, że pragnę daru, lecz pragnę owocu,

który wzrasta na wasze dobro.

Flp 4,18 Stwierdzam, że wszystko mam, i to w obfitości: jestem w całej pełni zaopatrzo

ny, otrzymawszy przez Epafrodyta od was wdzięczną woń, ofiarę przyjemną,

miłą Bogu.

Flp 4,19 A Bóg mój według swego bogactwa zaspokoi wspaniale w Chrystusie Jezusie

każdą waszą potrzebę.

Flp 4,20 Bogu zaś i Ojcu naszemu chwała na wieki wieków! Amen. Flp 4,21 Pozdrówcie każdego świętego w Chrystusie Jezusie! Pozdrawiają was bracia,

którzy są ze mną.

Flp 4,22 Pozdrawiają was wszyscy święci, zwłaszcza ci z domu Cezara. Flp 4,23 Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa [niech będzie] z duchem waszym! Amen.

1866 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 58

List do Kolosan

Rozdział 1

Kol 1,01 Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa, i Tymoteusz, brat, Kol 1,02 do świętych i wiernych w Chrystusie braci w Kolosach: łaska wam i pokój od

Boga, Ojca naszego!

Kol 1,03 Dzięki czynimy Bogu, Ojcu Pana naszego Jezusa Chrystusa, zawsze, ilekroć

modlimy się za was

Kol 1,04 odkąd usłyszeliśmy o waszej wierze w Chrystusie Jezusie i o waszej miłości,

jaką żywicie dla wszystkich świętych

Kol 1,05 z powodu nadziei [nagrody] odłożonej dla was w niebie. O niej to już przed

tem usłyszeliście dzięki głoszeniu prawdy - Ewangelii,

Kol 1,06 która do was dotarła. Podobnie jak jest na całym świecie, tak również i u was,

owocuje ona i rośnie od dnia, w którym usłyszeliście i poznali łaskę Boga w

[jej] prawdzie

Kol 1,07 według tego, jak nauczyliście się od umiłowanego współsługi naszego Epa

frasa. Jest on wiernym sługą Chrystusa zastępującym nas;

Kol 1,08 on też nam ukazał waszą miłość w Duchu.

Kol 1,09 Przeto i my od dnia, w którym to usłyszeliśmy, nie przestajemy za was się

modlić i prosić [Boga], abyście doszli do pełnego poznania Jego woli, w całej

mądrości i duchowym zrozumieniu,

Kol 1,10 abyście już postępowali w sposób godny Pana, w pełni Mu się podobając,

wydając owoce wszelkich dobrych czynów i rosnąc przez głębsze poznanie

Boga.

Kol 1,11 Niech moc Jego chwały w pełni was umacnia do [okazywania] wszelkiego

rodzaju cierpliwości i stałości.

Kol 1,12 Z radością dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świę

1867

Księga 58 - List do Kolosan Rozdział 2

tych w światłości.

Kol 1,13 On uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umi

łowanego Syna,

Kol 1,14 w którym mamy odkupienie - odpuszczenie grzechów. Kol 1,15 On jest obrazem Boga niewidzialnego - Pierworodnym wobec każdego stwo

rzenia,

Kol 1,16 bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi,

byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności,

czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. Kol 1,17 On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. Kol 1,18 I On jest Głową Ciała - Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród

umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim.

Kol 1,19 Zechciał bowiem [Bóg], aby w Nim zamieszkała cała Pełnia, Kol 1,20 i aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego - i to, co na

ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża. Kol 1,21 I was, którzy byliście niegdyś obcymi [dla Boga] i [Jego] wrogami przez spo

sób myślenia i wasze złe czyny,

Kol 1,22 teraz znów pojednał w doczesnym Jego ciele przez śmierć, by stawić was

wobec siebie jako świętych i nieskalanych, i nienagannych,

Kol 1,23 bylebyście tylko trwali w wierze - ugruntowani i stateczni - a nie chwiejący się

w nadziei [właściwej dla] Ewangelii. Ją to posłyszeliście głoszoną wszelkiemu

stworzeniu, które jest pod niebem - jej sługą stałem się ja, Paweł. Kol 1,24 Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopeł

niam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół. Kol 1,25 Jego sługą stałem się według zleconego mi wobec was Bożego włodarstwa:

mam wypełnić [posłannictwo głoszenia] słowa Bożego.

Kol 1,26 Tajemnica ta, ukryta od wieków i pokoleń, teraz została objawiona Jego

świętym,

Kol 1,27 którym Bóg zechciał oznajmić, jak wielkie jest bogactwo chwały tej tajemnicy

pośród pogan. Jest nią Chrystus pośród was - nadzieja chwały.

Kol 1,28 Jego to głosimy, upominając każdego człowieka i ucząc każdego człowieka z

całą mądrością, aby każdego człowieka okazać doskonałym w Chrystusie. Kol 1,29 Po to właśnie się trudzę walcząc Jego mocą, która potężnie działa we mnie.

Rozdział 2

Kol 2,01 Chcę bowiem, abyście wiedzieli, jak wielką walkę toczy o was, o tych, którzy

są w Laodycei, i o tych wszystkich, którzy nie widzieli mnie osobiście, Kol 2,02 aby ich serca doznały pokrzepienia, aby zostali w miłości pouczeni, ku [osią

1868 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 58 - List do Kolosan Rozdział 2

gnięciu] całego bogactwa pełni zrozumienia, ku głębszemu poznaniu tajem

nicy Boga - [to jest] Chrystusa.

Kol 2,03 W Nim wszystkie skarby mądrości i wiedzy są ukryte. Kol 2,04 Mówię o tym, by was nikt nie zwodził pozornym dowodzeniem. Kol 2,05 Choć bowiem ciałem jestem daleko, to jednak duchem jestem z wami, ciesząc

się na widok waszego porządku i stałości wiary waszej w Chrystusa. Kol 2,06 Jak więc przejęliście naukę o Chrystusie Jezusie jako Panu, tak w Nim po

stępujcie:

Kol 2,07 zapuśćcie w Niego korzenie i na Nim dalej się budujcie, i umacniajcie się w

wierze, jak was nauczono, pełni wdzięczności.

Kol 2,08 Baczcie, aby kto was nie zagarnął w niewolę przez tę filozofię będącą czczym

oszustwem, opartą na ludzkiej tylko tradycji, na żywiołach świata, a nie na

Chrystusie.

Kol 2,09 W Nim bowiem mieszka cała Pełnia: Bóstwo, na sposób ciała, Kol 2,10 bo zostaliście napełnieni w Nim, który jest Głową wszelkiej Zwierzchności i

Władzy.

Kol 2,11 I w Nim też otrzymaliście obrzezanie, nie z ręki ludzkiej, lecz Chrystusowe

obrzezanie, polegające na zupełnym wyzuciu się z ciała grzesznego, Kol 2,12 jako razem z Nim pogrzebani w chrzcie, w którym też razem zostaliście

wskrzeszeni przez wiarę w moc Boga, który Go wskrzesił.

Kol 2,13 I was, umarłych na skutek występków i "nieobrzezania" waszego [grzesznego]

ciała, razem z Nim przywrócił do życia. Darował nam wszystkie występki, Kol 2,14 skreślił zapis dłużny obciążający nas nakazami. To właśnie, co było naszym

przeciwnikiem, usunął z drogi, przygwoździwszy do krzyża.

Kol 2,15 Po rozbrojeniu Zwierzchności i Władz, jawnie wystawił [je] na widowisko,

powiódłszy je dzięki Niemu w triumfie.

Kol 2,16 Niechaj więc nikt o was nie wydaje sądu co do jedzenia i picia bądź w sprawie

święta czy nowiu, czy szabatu!

Kol 2,17 Są to tylko cienie spraw przyszłych, a rzeczywistość należy do Chrystusa. Kol 2,18 Niechaj was nikt nie odsądza od nagrody, zamiłowany w uniżaniu siebie i

przesadnej czci aniołów, zgłębiając to, co ujrzał. Taki, nadęty bez powodu

zmysłowym swym sposobem myślenia,

Kol 2,19 nie trzyma się mocno Głowy - [Tego], z którego całe Ciało, zaopatrywane i

utrzymywane w całości dzięki wiążącym połączeniom członków, rośnie Bo

żym wzrostem.

Kol 2,20 Jeśli razem z Chrystusem umarliście dla "żywiołów świata", dlaczego - jak

gdyby żyjąc [jeszcze] w świecie - dajecie sobie narzucać nakazy: Kol 2,21 "Nie bierz ani nie kosztuj, ani nie dotykaj...!"

Kol 2,22 A przecież wszystko to są rzeczy [przeznaczone] do zniszczenia przez spożycie

- [przepisy] według nakazów i nauk ludzkich.

Kol 2,23 Przepisy te mają pozór mądrości dzięki kultowi własnego pomysłu, uniżaniu

1869 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 58 - List do Kolosan Rozdział 3

siebie i nieoszczędzaniu ciała, nie dzięki okazywaniu jakiejś wyrozumiałości dla zaspokojenia ciała [grzesznego].

Rozdział 3

Kol 3,01 Jeśliście więc razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w

górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadając po prawicy Boga.

Kol 3,02 Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi.

Kol 3,03 Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. Kol 3,04 Gdy się ukaże Chrystus, nasze życie, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w

chwale.

Kol 3,05 Zadajcie więc śmierć temu, co jest przyziemne w "waszych" członkach: roz

puście, nieczystości, lubieżności, złej żądzy i chciwości, bo ona jest bałwo

chwalstwem.

Kol 3,06 Z powodu nich nadchodzi gniew Boży na synów buntu. Kol 3,07 I wy niegdyś tak postępowaliście, kiedyście w tym żyli. Kol 3,08 A teraz i wy odrzućcie to wszystko: gniew, zapalczywość, złość, znieważanie,

haniebną mowę od ust waszych!

Kol 3,09 Nie okłamujcie się nawzajem, boście zwlekli z siebie dawnego człowieka z jego

uczynkami,

Kol 3,10 a przyoblekli nowego, który wciąż się odnawia ku głębszemu poznaniu [Boga],

według obrazu Tego, który go stworzył.

Kol 3,11 A tu już nie ma Greka ani Żyda, obrzezania ani nieobrzezania, barbarzyńcy,

Scyty, niewolnika, wolnego, lecz wszystkim we wszystkich [jest] Chrystus. Kol 3,12 Jako więc wybrańcy Boży - święci i umiłowani - obleczcie się w serdeczne

miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość,

Kol 3,13 znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśliby miał ktoś zarzut

przeciw drugiemu: jak Pan wybaczył wam, tak i wy!

Kol 3,14 Na to zaś wszystko [przyobleczcie] miłość, która jest więzią doskonałości. Kol 3,15 A sercami waszymi niech rządzi pokój Chrystusowy, do którego też zostaliście

wezwani w jednym Ciele. I bądźcie wdzięczni!

Kol 3,16 Słowo Chrystusa niech w was przebywa z [całym swym] bogactwem: z wszel

ką mądrością nauczajcie i napominajcie samych siebie przez psalmy, hymny,

pieśni pełne ducha, pod wpływem łaski śpiewając Bogu w waszych sercach. Kol 3,17 I wszystko, cokolwiek działacie słowem lub czynem, wszystko [czyńcie] w imię

Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu przez Niego.

Kol 3,18 Żony bądźcie poddane mężom, jak przystało w Panu.

Kol 3,19 Mężowie, miłujcie żony i nie bądźcie dla nich przykrymi! Kol 3,20 Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom we wszystkim, bo to jest miłe w Panu.

1870 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 58 - List do Kolosan Rozdział 4

Kol 3,21 Ojcowie, nie rozdrażniajcie waszych dzieci, aby nie traciły ducha. Kol 3,22 Niewolnicy, bądźcie we wszystkim posłuszni doczesnym panom, nie służąc

tylko dla oka, jak gdybyście się mieli ludziom przypodobać, lecz w szczerości

serca, bojąc się [prawdziwego] Pana.

Kol 3,23 Cokolwiek czynicie, z serca wykonujcie jak dla Pana, a nie dla ludzi, świado

mi,

Kol 3,24 że od Pana otrzymacie dziedzictwo [wiekuiste] jako zapłatę. Służycie Chry

stusowi jako Panu!

Kol 3,25 Kto bowiem popełnia bezprawie, poniesie skutki popełnionego bezprawia; a

[u Niego] nie ma względu na osoby.

Rozdział 4

Kol 4,01 Panowie, oddawajcie niewolnikom to, co sprawiedliwe i słuszne, świadomi

tego, że i wy macie Pana w niebie.

Kol 4,02 Trwajcie gorliwie na modlitwie, czuwając na niej wśród dziękczynienia. Kol 4,03 Módlcie się jednocześnie i za nas, aby Bóg otworzył nam podwoje [dla] sło

wa, dla wypowiedzenia tajemnicy - Chrystusa, za co też jestem do tej pory

więźniem,

Kol 4,04 abym ją obwieścił tak, jak winien [ją] wypowiedzieć.

Kol 4,05 Wobec obcych postępujcie mądrze, wyzyskując każdą chwilę sposobną. Kol 4,06 Mowa wasza, zawsze miła, niech będzie zaprawiona solą, tak byście wiedzieli,

jak należy każdemu odpowiadać.

Kol 4,07 Wszystko o mnie oznajmi wam Tychik, umiłowany brat, wierny sługa i współ

pracownik w Panu.

Kol 4,08 Wysyłam go do was właśnie po to, żebyście wy wiedzieli o naszych sprawach,

a on żeby pokrzepił wasze serca

Kol 4,09 wraz z Onezymem, wiernym i umiłowanym bratem, który jest spośród was:

wszystko, co jest tutaj, wam oznajmią.

Kol 4,10 Pozdrawia was Arystarch, mój współwięzień, i Marek, kuzyn Barnaby, co do

którego otrzymaliście zlecenia: Przyjmijcie go, jeśli do was przybędzie Kol 4,11 i Jezus, zwany Justusem. Ci, będąc z Żydów, są jedynymi współpracownikami

dla królestwa Bożego, którzy stali się dla mnie pociechą.

Kol 4,12 Pozdrawia was rodak wasz Epafras, sługa Chrystusa Jezusa zawsze walczący

za was w modlitwach o to, abyście stali mocno, doskonali w pełnieniu każdej

woli Bożej.

Kol 4,13 Świadczę o nim, że usilnie się troszczy o was oraz o tych, którzy są w Laodycei

i w Hierapolis.

Kol 4,14 Pozdrawia was Łukasz, umiłowany lekarz, i Demas.

1871 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 58 - List do Kolosan Rozdział 4

Kol 4,15 Pozdrówcie braci w Laodycei, zarówno Nimfasa, jak i Kościół [gromadzący]

się w jego domu!

Kol 4,16 A skoro list zostanie u was odczytany, postarajcie się, by odczytano go też w

Kościele w Laodycei, a wy żebyście też przeczytali list z Laodycei. Kol 4,17 Powiedzcie zaś Archipowi: "Uważaj, abyś wypełnił posługę, którą wziąłeś od

Pana".

Kol 4,18 Pozdrowienie ręką moją - Pawła: Pamiętajcie o moich kajdanach! Łaska [niech

będzie] z wami!

1872 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 59

Pierwszy List do Tesaloniczan

Rozdział 1

1 Tes 1,01 Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan w Bogu Ojcu i Panu

Jezusie Chrystusie. Łaska wam i pokój!

1 Tes 1,02 Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, wspominając o was nieustannie

w naszych modlitwach,

1 Tes 1,03 pomni przed Bogiem i Ojcem naszym na wasze dzieło wiary, na trud miłości

i na wytrwałą nadzieję w Panu naszym Jezusie Chrystusie.

1 Tes 1,04 Wiemy, bracia przez Boga umiłowani, o wybraniu waszym, 1 Tes 1,05 bo nasze głoszenie Ewangelii wśród was nie dokonało się przez samo tylko

słowo, lecz przez moc i przez Ducha Świętego, z wielką siłą przekonania. Wie

cie bowiem, jacy byliśmy dla was, przebywając wśród was.

1 Tes 1,06 A wy, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego,

staliście się naśladowcami naszymi i Pana,

1 Tes 1,07 by okazać się w ten sposób wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii

i Achai.

1 Tes 1,08 Dzięki wam nauka Pańska stała się głośna nie tylko w Macedonii i Achai, ale

wasza wiara w Boga wszędzie dała się poznać, tak że nawet nie trzeba nam

o tym mówić.

1 Tes 1,09 Albowiem oni sami opowiadają o nas, jakiego to przyjęcia doznaliśmy od

was i jak nawróciliście się od bożków do Boga, by służyć Bogu żywemu i

prawdziwemu

1 Tes 1,10 i oczekiwać z niebios Jego Syna, którego wzbudził z martwych, Jezusa, na

szego wybawcę od nadchodzącego gniewu.

1873

Księga 59 - Pierwszy List do Tesaloniczan Rozdział 2

Rozdział 2

1 Tes 2,01 Sami bowiem wiecie, bracia, że nasze przyjście do was nie okazało się darem

ne.

1 Tes 2,02 Chociaż ucierpieliśmy i - jak wiecie - doznaliśmy zniewagi w Filippi, odwa

żyliśmy się w Bogu naszym głosić Ewangelię Bożą wam, pośród wielkiego

utrapienia.

1 Tes 2,03 Upominanie zaś nasze nie pochodzi z błędu ani z nieczystej pobudki, ani z

podstępu,

1 Tes 2,04 lecz jak przez Boga zostaliśmy uznani za godnych powierzenia nam Ewange

lii, tak głosimy ją, aby się podobać nie ludziom, ale Bogu, który bada nasze

serca.

1 Tes 2,05 Nigdy przecież nie posługiwaliśmy się pochlebstwem w mowie - jak wiecie

ani też nie kierowaliśmy się ukrytą chciwością, czego Bóg jest świadkiem, 1 Tes 2,06 nie szukając ludzkiej chwały ani pośród was, ani pośród innych 1 Tes 2,07 A jako apostołowie Chrystusa mogliśmy być dla was ciężarem, my jednak

stanęliśmy pośród was pełni skromności, jak matka troskliwie opiekująca się

swoimi dziećmi.

1 Tes 2,08 Będąc tak pełni życzliwości dla was, chcieliśmy wam dać nie tylko naukę

Bożą, lecz nadto dusze nasze, tak bowiem staliście się nam drodzy. 1 Tes 2,09 Pamiętacie przecież, bracia, naszą pracę i trud. Pracowaliśmy dniem i nocą,

aby nikomu z was nie być ciężarem. Tak to wśród was głosiliśmy Ewangelię

Bożą.

1 Tes 2,10 Sami jesteście świadkami i Bóg także, jak zachowywaliśmy się święcie, spra

wiedliwie i nienagannie pośród was wierzących.

1 Tes 2,11 Wiecie: tak każdego z was zachęcaliśmy i zaklinaliśmy, jak ojciec swe dzieci, 1 Tes 2,12 abyście postępowali w sposób godny Boga, który was wzywa do swego króle

stwa i chwały.

1 Tes 2,13 Dlatego nieustannie dziękujemy Bogu, bo gdy przyjęliście słowo Boże, usły

szane od nas, przyjęliście je nie jako słowo ludzkie, ale - jak jest naprawdę

jako słowo Boga, który działa w was wierzących.

1 Tes 2,14 Bracia, wyście się stali naśladowcami Kościołów Boga, które są w Judei w

Chrystusie Jezusie, ponieważ to samo, co one od Żydów, wyście wycierpieli

od rodaków.

1 Tes 2,15 Żydzi zabili Pana Jezusa i proroków, i nas także prześladowali. A nie podo

bają się oni Bogu i sprzeciwiają się wszystkim ludziom.

1 Tes 2,16 Zabraniają nam przemawiać do pogan celem zbawienia ich; tak dopełniają

zawsze miary swych grzechów. Ale przyszedł na nich ostateczny gniew Boży. 1 Tes 2,17 My zaś, bracia, rozłączeni z wami na krótki czas, nie sercem, ale tylko niemoż

liwością oglądania was, bardzo gorąco pragnęliśmy widzieć was osobiście.

1874 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 59 - Pierwszy List do Tesaloniczan Rozdział 4

1 Tes 2,18 Dlatego chcieliśmy przybyć do was, zwłaszcza ja, Paweł, jeden raz i drugi,

ale przeszkodził nam szatan.

1 Tes 2,19 Ale jakaż jest nasza nadzieja albo radość, albo wieniec chwały? Czyż nie

wy nią będziecie przed Panem naszym Jezusem Chrystusem w chwili Jego

przyjścia?

1 Tes 2,20 Wy bowiem jesteście dla nas chwałą i radością.

Rozdział 3

1 Tes 3,01 Dlatego nie mogąc tego znosić, postanowiliśmy sami pozostać w Atenach, 1 Tes 3,02 a Tymoteusza, brata naszego i sługę Bożego w głoszeniu Ewangelii Chrystu

sa, wysłaliśmy, aby was utwierdził i umocnił w waszej wierze,

1 Tes 3,03 tak aby nikt się nie chwiał pośród tych ucisków. Po to bowiem, jak wiecie,

zostaliśmy ustanowieni.

1 Tes 3,04 Albowiem gdy pośród was przebywaliśmy, zapowiadaliśmy wam, że będziemy

cierpieć ucisk, co też, jak wiecie, się stało.

1 Tes 3,05 Dlatego nie mogąc tego dłużej znosić, posłałem [go], aby zbadał wiarę wa

szą, czy przypadkiem nie zwiódł was kusiciel i czy trud nasz nie okazał się

daremny.

1 Tes 3,06 Teraz - kiedy Tymoteusz od was wrócił do nas i kiedy doniósł nam radosną

wieść o wierze i miłości waszej, a i o tym, że zawsze zachowujecie o nas dobrą

pamięć i że bardzo pragniecie nas zobaczyć, podobnie jak my was 1 Tes 3,07 zostaliśmy dzięki wam, bracia, pocieszeni: przez wiarę waszą we wszelkiej

potrzebie i naszym ucisku.

1 Tes 3,08 Teraz bowiem ożyliśmy, gdy wy przy Panu stoicie.

1 Tes 3,09 Jakież bowiem podziękowanie możemy za was Bogu złożyć, za radość, jaką

mamy z powodu was przed Bogiem naszym?

1 Tes 3,10 Gorąco modlimy się we dnie i w nocy, abyśmy mogli was osobiście zobaczyć

i abyśmy mogli dopełnić tego, czego brak waszej wierze.

1 Tes 3,11 Drogę naszą do was niech utoruje sam Bóg, Ojciec nasz, i Pan nasz Jezus! 1 Tes 3,12 A Pan niech pomnoży liczbę waszą i niech spotęguje waszą wzajemną miłość

dla wszystkich, jaką i my mamy dla was;

1 Tes 3,13 aby serca wasze utwierdzone zostały jako nienaganne w świętości wobec Bo

ga, Ojca naszego, na przyjście Pana naszego Jezusa wraz ze wszystkimi Jego

świętymi.

1875 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 59 - Pierwszy List do Tesaloniczan Rozdział 5

Rozdział 4

1 Tes 4,01 A na koniec, bracia, prosimy i zaklinamy was w Panu Jezusie: według tego,

coście od nas przejęli w sprawie sposobu postępowania i podobania się Bogu

- jak już postępujecie - stawajcie się coraz doskonalszymi!

1 Tes 4,02 Wiecie przecież, jakie nakazy daliśmy wam przez Pana Jezusa. 1 Tes 4,03 Albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie: powstrzymywanie się od rozpu

sty,

1 Tes 4,04 aby każdy umiał utrzymywać ciało własne w świętości i we czci, 1 Tes 4,05 a nie w pożądliwej namiętności, jak to czynią nie znający Boga poganie. 1 Tes 4,06 Niech nikt w tej sprawie nie wykracza i nie oszukuje brata swego, albowiem

jak wam to przedtem powiedzieliśmy, zapewniając uroczyście: Bóg jest mści

cielem tego wszystkiego.

1 Tes 4,07 Nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do świętości. 1 Tes 4,08 A więc kto [to] odrzuca, nie człowieka odrzuca, lecz Boga, który przecież daje

wam swego Ducha Świętego.

1 Tes 4,09 Nie jest rzeczą konieczną, abyśmy wam pisali o miłości braterskiej, albowiem

Bóg was samych naucza, abyście się wzajemnie miłowali.

1 Tes 4,10 Czynicie to przecież w stosunku do wszystkich braci w całej Macedonii. 1 Tes 4,11 Zachęcam was jedynie, bracia, abyście coraz bardziej się doskonalili i starali

zachować spokój, spełniać własne obowiązki i pracować własnymi rękami, jak

to wam nakazaliśmy.

1 Tes 4,12 Wobec tych, którzy pozostają na zewnątrz, zachowujcie się szlachetnie, a nie

będzie wam potrzeba nikogo.

1 Tes 4,13 Nie chcemy, bracia, waszego trwania w niewiedzy co do tych, którzy umierają,

abyście się nie smucili jak wszyscy ci, którzy nie mają nadziei.

1 Tes 4,14 Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus istotnie umarł i zmartwychwstał, to również

tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg wyprowadzi wraz z Nim.

1 Tes 4,15 To bowiem głosimy wam jako słowo Pańskie, że my, żywi, pozostawieni na

przyjście Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy pomarli.

1 Tes 4,16 Sam bowiem Pan zstąpi z nieba na hasło i na głos archanioła, i na dźwięk

trąby Bożej, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi.

1 Tes 4,17 Potem my, żywi i pozostawieni, wraz z nimi będziemy porwani w powietrze,

na obłoki naprzeciw Pana, i w ten sposób zawsze będziemy z Panem. 1 Tes 4,18 Przeto wzajemnie się pocieszajcie tymi słowami!

1876 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 59 - Pierwszy List do Tesaloniczan Rozdział 5

Rozdział 5

1 Tes 5,01 Nie potrzeba wam, bracia, pisać o czasach i chwilach.

1 Tes 5,02 Sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pański przyjdzie tak, jak złodziej w

nocy.

1 Tes 5,03 Kiedy bowiem będą mówić: "Pokój i bezpieczeństwo" - tak niespodzianie

przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie ujdą.

1 Tes 5,04 Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć

jak złodziej.

1 Tes 5,05 Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy

synami nocy ani ciemności.

1 Tes 5,06 Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi! 1 Tes 5,07 Ci, którzy śpią, w nocy śpią, a którzy się upijają, w nocy są pijani. 1 Tes 5,08 My zaś, którzy do dnia należymy, bądźmy trzeźwi, odziani w pancerz wiary

i miłości oraz hełm nadziei zbawienia.

1 Tes 5,09 Ponieważ nie przeznaczył nas Bóg, abyśmy zasłużyli na gniew, ale na osią

gnięcie zbawienia przez Pana naszego Jezusa Chrystusa,

1 Tes 5,10 który za nas umarł, abyśmy, czy żywi, czy umarli, razem z Nim żyli. 1 Tes 5,11 Dlatego zachęcajcie się wzajemnie i budujcie jedni drugich, jak to zresztą

czynicie.

1 Tes 5,12 Prosimy was, bracia, abyście uznawali tych, którzy wśród was pracują, którzy

przewodzą wam i w Panu was napominają.

1 Tes 5,13 Ze względu na ich pracę otaczajcie ich szczególną miłością! Między sobą za

chowujcie pokój!

1 Tes 5,14 Prosimy was, bracia, upominajcie niekarnych, pocieszajcie małodusznych,

przygarniajcie słabych, a dla wszystkich bądźcie cierpliwi!

1 Tes 5,15 Uważajcie, aby nikt nie odpłacał złem za złe, zawsze usiłujcie czynić dobrze

sobie nawzajem i wobec wszystkich!

1 Tes 5,16 Zawsze się radujcie,

1 Tes 5,17 nieustannie się módlcie!

1 Tes 5,18 W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chry

stusie względem was.

1 Tes 5,19 Ducha nie gaście, 1 Tes 5,20 proroctwa nie lekceważcie!

1 Tes 5,21 Wszystko badajcie, a co szlachetne - zachowujcie!

1 Tes 5,22 Unikajcie wszystkiego, co ma choćby pozór zła.

1 Tes 5,23 Sam Bóg pokoju niech was całkowicie uświęca, aby nienaruszony duch wasz,

dusza i ciało bez zarzutu zachowały się na przyjście Pana naszego Jezusa

Chrystusa.

1 Tes 5,24 Wierny jest Ten, który was wzywa: On też tego dokona.

1877 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 59 - Pierwszy List do Tesaloniczan Rozdział 5

1 Tes 5,25 Bracia, módlcie się także i za nas!

1 Tes 5,26 Pozdrówcie wszystkich braci pocałunkiem świętym! 1 Tes 5,27 Zaklinam was na Pana, aby list ten został odczytany wszystkim braciom. 1 Tes 5,28 Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z wami!

1878 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 60

Drugi List do Tesaloniczan

Rozdział 1

2 Tes 1,01 Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan w Bogu Ojcu naszym

i Panu Jezusie Chrystusie.

2 Tes 1,02 Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa! 2 Tes 1,03 Bracia, zawsze winniśmy za was Bogu dziękować, co jest rzeczą słuszną, bo

wiara wasza bardzo wzrasta, a miłość wzajemna u każdego z was obfituje, 2 Tes 1,04 i to tak, że my sami w Kościołach Bożych chlubimy się wami z powodu waszej

cierpliwości i wiary we wszystkich waszych prześladowaniach i uciskach, które

znosicie.

2 Tes 1,05 Są one zapowiedzią sprawiedliwego sądu Boga; celem jego jest uznanie was

za godnych królestwa Bożego, za które też cierpicie.

2 Tes 1,06 Bo przecież jest rzeczą słuszną u Boga odpłacić uciskiem tym, którzy was

uciskają,

2 Tes 1,07 a wam, uciśnionym, dać ulgę wraz z nami, gdy z nieba objawi się Pan Jezus

z aniołami swojej potęgi

2 Tes 1,08 w płomienistym ogniu, wymierzając karę tym, którzy Boga nie uznają i nie

są posłuszni Ewangelii Pana naszego Jezusa.

2 Tes 1,09 Jako karę poniosą oni wieczną zagładę [z dala] od oblicza Pańskiego i od

potężnego majestatu Jego

2 Tes 1,10 w owym dniu, kiedy przyjdzie, aby być uwielbionym w świętych swoich i

okazać się godnym podziwu dla wszystkich, którzy uwierzyli, bo wyście dali

wiarę świadectwu naszemu.

2 Tes 1,11 Dlatego modlimy się zawsze za was, aby Bóg nasz uczynił was godnymi swego

wezwania, aby z mocą udoskonalił w was wszelkie pragnienie dobra oraz czyn

[płynący z] wiary.

1879

Księga 60 - Drugi List do Tesaloniczan Rozdział 2

2 Tes 1,12 Aby w was zostało uwielbione imię Pana naszego Jezusa Chrystusa - a wy w

Nim - za łaską Boga naszego i Pana Jezusa Chrystusa.

Rozdział 2

2 Tes 2,01 W sprawie przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa i naszego zgromadzenia

się wokół Niego, prosimy was, bracia,

2 Tes 2,02 abyście się nie dali zbyt łatwo zachwiać w waszym rozumieniu ani zastraszyć

bądź przez ducha, bądź przez mowę, bądź przez list, rzekomo od nas pocho

dzący, jakoby już nastawał dzień Pański.

2 Tes 2,03 Niech was w żaden sposób nikt nie zwodzi, bo [dzień ten nie nadejdzie], do

póki nie przyjdzie najpierw odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn

zatracenia,

2 Tes 2,04 który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co nazywa się Bogiem lub tym,

co odbiera cześć, tak że zasiądzie w świątyni Boga dowodząc, że sam jest

Bogiem

2 Tes 2,05 Czy nie pamiętacie, jak mówiłem wam o tym, gdy wśród was przebywałem? 2 Tes 2,06 Wiecie, co go teraz powstrzymuje, aby objawił się w swoim czasie. 2 Tes 2,07 Albowiem już działa tajemnica bezbożności. Niech tylko ten, co teraz po

wstrzymuje, ustąpi miejsca,

2 Tes 2,08 wówczas ukaże się Niegodziwiec, którego Pan Jezus zgładzi tchnieniem swoich

ust i wniwecz obróci [samym] objawieniem swego przyjścia.

2 Tes 2,09 Pojawieniu się jego towarzyszyć będzie działanie szatana, z całą mocą, wśród

znaków i fałszywych cudów,

2 Tes 2,10 [działanie] z wszelkim zwodzeniem ku nieprawości tych, którzy giną, ponieważ

nie przyjęli miłości prawdy, aby dostąpić zbawienia.

2 Tes 2,11 Dlatego Bóg dopuszcza działanie na nich oszustwa, tak iż uwierzą kłamstwu, 2 Tes 2,12 aby byli osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, ale upodobali sobie

nieprawość.

2 Tes 2,13 Lecz my zawsze winniśmy dziękować Bogu za was, bracia umiłowani przez

Pana, że wybrał was Bóg do zbawienia jako pierwociny przez uświęcenie Du

cha i wiarę w prawdę.

2 Tes 2,14 Po to wezwał was przez nasze głoszenie Ewangelii, abyście dostąpili chwały

Pana naszego Jezusa Chrystusa.

2 Tes 2,15 Przeto, bracia, stójcie niewzruszenie i trzymajcie się tradycji, o których zosta

liście pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem naszego listu. 2 Tes 2,16 Sam zaś Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i

przez łaskę udzielił nam nie kończącego się pocieszenia i dobrej nadziei, 2 Tes 2,17 niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi we wszelkim czynie i dobrej

1880 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 60 - Drugi List do Tesaloniczan Rozdział 3

mowie!

Rozdział 3

2 Tes 3,01 Poza tym, bracia, módlcie się za nas, aby słowo Pańskie rozszerzało się i

rozsławiło, podobnie jak jest pośród was,

2 Tes 3,02 abyśmy byli wybawieni od ludzi przewrotnych i złych, albowiem nie wszyscy

mają wiarę.

2 Tes 3,03 Wierny jest Pan, który umocni was i ustrzeże od złego. 2 Tes 3,04 Co do was, ufamy w Panu, że to, co nakazujemy, czynicie i będziecie czynić. 2 Tes 3,05 Niechaj Pan skieruje serca wasze ku miłości Bożej i cierpliwości Chrystusowej! 2 Tes 3,06 Nakazujemy wam, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście

stronili od każdego brata, który postępuje wbrew porządkowi, a nie według

tradycji, którą przejęliście od nas.

2 Tes 3,07 Sami bowiem wiecie, jak należy nas naśladować, bo nie wzbudzaliśmy wśród

was niepokoju

2 Tes 3,08 ani u nikogo nie jedliśmy za darmo chleba, ale pracowaliśmy w trudzie i

zmęczeniu, we dnie i w nocy, aby dla nikogo z was nie być ciężarem. 2 Tes 3,09 Nie jakobyśmy nie mieli do tego prawa, lecz po to, aby dać wam samych

siebie za przykład do naśladowania.

2 Tes 3,10 Albowiem gdy byliśmy u was, nakazywaliśmy wam tak: Kto nie chce pracować,

niech też nie je!

2 Tes 3,11 Słyszymy bowiem, że niektórzy wśród was postępują wbrew porządkowi:

wcale nie pracują, lecz zajmują się rzeczami niepotrzebnymi.

2 Tes 3,12 Tym przeto nakazujemy i napominamy ich w Panu Jezusie Chrystusie, aby

pracując ze spokojem, własny chleb jedli.

2 Tes 3,13 Wy zaś, bracia, nie zniechęcajcie się w czynieniu dobrze! 2 Tes 3,14 Jeżeli ktoś nie posłucha słów naszego listu, tego sobie zaznaczcie i nie obcujcie

z nim, aby się zawstydził.

2 Tes 3,15 A nie uważajcie go za nieprzyjaciela, lecz jak brata go napominajcie! 2 Tes 3,16 A sam Pan pokoju niech was obdarzy pokojem zawsze i na wszelki sposób!

Pan niech będzie z wami wszystkimi!

2 Tes 3,17 Pozdrowienie ręką moją - Pawła. Ten znak jest w każdym liście: Tak piszę. 2 Tes 3,18 Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z wami wszystkimi!

1881 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 61

Pierwszy List do Tymoteusza

Rozdział 1

1 Tm 1,01 Paweł, apostoł Chrystusa Jezusa według nakazu Boga naszego, Zbawiciela, i

Chrystusa Jezusa, naszej nadziei

1 Tm 1,02 do Tymoteusza, swego prawowitego dziecka w wierze. Łaska, miłosierdzie,

pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, naszego Pana!

1 Tm 1,03 Jak prosiłem cię, byś pozostał w Efezie, kiedy wybierałem się do Macedonii,

[tak proszę teraz], abyś nakazał niektórym zaprzestać głoszenia niewłaściwej

nauki,

1 Tm 1,04 a także zajmowania się baśniami i genealogiami bez końca. Służą one raczej

dalszym dociekaniom niż planowi Bożemu zgodnie z wiarą.

1 Tm 1,05 Celem zaś nakazu jest miłość, płynąca z czystego serca, dobrego sumienia i

wiary nieobłudnej.

1 Tm 1,06 Zboczywszy od nich, niektórzy zwrócili się ku czczej gadaninie. 1 Tm 1,07 Chcieli uchodzić za uczonych w Prawie nie rozumiejąc ani tego, co mówią,

ani tego, co stanowczo twierdzą.

1 Tm 1,08 Wiemy zaś, że Prawo jest dobre, jeśli je ktoś prawnie stosuje, 1 Tm 1,09 rozumiejąc, że Prawo nie dla sprawiedliwego jest przeznaczone, ale dla po

stępujących bezprawnie i dla niesfornych, bezbożnych i grzeszników, dla nie

godziwych i światowców, dla ojcobójców i matkobójców, dla zabójców, 1 Tm 1,10 dla rozpustników, dla mężczyzn współżyjących z sobą, dla handlarzy niewolni

kami, kłamców, krzywoprzysięzców i [dla popełniających] cokolwiek innego,

co jest sprzeczne ze zdrową nauką,

1 Tm 1,11 w duchu Ewangelii chwały błogosławionego Boga, którą mi zwierzono. 1 Tm 1,12 Dzięki składam Temu, który mię przyoblekł mocą, Chrystusowi Jezusowi,

naszemu Panu, że uznał mnie za godnego wiary, skoro przeznaczył do posłu

1882

Księga 61 - Pierwszy List do Tymoteusza Rozdział 2

gi mnie,

1 Tm 1,13 ongiś bluźniercę, prześladowcę i oszczercę. Dostąpiłem jednak miłosierdzia,

ponieważ działałem z nieświadomością, w niewierze.

1 Tm 1,14 A nad miarę obfitą okazała się łaska naszego Pana wraz z wiarą i miłością,

która jest w Chrystusie Jezusie!

1 Tm 1,15 Nauka to zasługująca na wiarę i godna całkowitego uznania, że Chrystus Jezus

przyszedł na świat zbawić grzeszników, spośród których ja jestem pierwszy. 1 Tm 1,16 Lecz dostąpiłem miłosierdzia po to, by we mnie pierwszym Jezus Chrystus

pokazał całą wielkoduszność jako przykład dla tych, którzy w Niego wierzyć

będą dla życia wiecznego.

1 Tm 1,17 A Królowi wieków nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, Bogu samemu - cześć i

chwała na wieki wieków! Amen.

1 Tm 1,18 Ten właśnie nakaz poruczam ci, Tymoteuszu, dziecko [moje], po myśli pro

roctw, które uprzednio wskazywały na ciebie: byś wsparty nimi toczył dobrą

walkę,

1 Tm 1,19 mając wiarę i dobre sumienie. Niektórzy odrzuciwszy je ulegli rozbiciu we

wierze;

1 Tm 1,20 do nich należy Hymenajos i Aleksander, których przekazałem szatanowi,

ażeby się oduczyli bluźnić.

Rozdział 2

1 Tm 2,01 Zalecam więc przede wszystkim, by prośby, modlitwy, wspólne błagania,

dziękczynienia odprawiane były za wszystkich ludzi:

1 Tm 2,02 za królów i za wszystkich sprawujących władze, abyśmy mogli prowadzić ży

cie ciche i spokojne z całą pobożnością i godnością.

1 Tm 2,03 Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Zbawiciela naszego, Boga, 1 Tm 2,04 który pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania praw

dy.

1 Tm 2,05 Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, czło

wiek, Chrystus Jezus,

1 Tm 2,06 który wydał siebie samego na okup za wszystkich jako świadectwo we wła

ściwym czasie.

1 Tm 2,07 Ze względu na nie ja zostałem ustanowiony głosicielem i apostołem - mówię

prawdę, nie kłamię - nauczycielem pogan we wierze i prawdzie.

1 Tm 2,08 Chcę więc, by mężczyźni modlili się na każdym miejscu, podnosząc ręce czy

ste, bez gniewu i sporu.

1 Tm 2,09 Podobnie kobiety - w skromnie zdobnym odzieniu, niech się przyozdabiają ze

wstydliwością i umiarem, nie przesadnie zaplatanymi włosami albo złotem

1883 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 61 - Pierwszy List do Tymoteusza Rozdział 3

czy perłami, albo kosztownym strojem,

1 Tm 2,10 lecz przez dobre uczynki, co przystoi kobietom, które się przyznają do po

bożności.

1 Tm 2,11 Kobieta niechaj się uczy w cichości z całym poddaniem się. 1 Tm 2,12 Nauczać zaś kobiecie nie pozwalam ani też przewodzić nad mężem lecz [chcę,

by] trwała w cichości.

1 Tm 2,13 Albowiem Adam został pierwszy ukształtowany, potem - Ewa. 1 Tm 2,14 I nie Adam został zwiedziony, lecz zwiedziona kobieta popadła w przestęp

stwo.

1 Tm 2,15 Zbawiona zaś zostanie przez rodzenie dzieci; [będą zbawione wszystkie], jeśli

wytrwają w wierze i miłości, i uświęceniu - z umiarem.

Rozdział 3

1 Tm 3,01 Nauka ta zasługuje na wiarę. Jeśli ktoś dąży do biskupstwa, pożąda dobrego

zadania.

1 Tm 3,02 Biskup więc powinien być nienaganny, mąż jednej żony, trzeźwy, rozsądny,

przyzwoity, gościnny, sposobny do nauczania

1 Tm 3,03 nie przebierający miary w piciu wina, nieskłonny do bicia, ale opanowany,

niekłótliwy, niechciwy na grosz,

1 Tm 3,04 dobrze rządzący własnym domem, trzymający dzieci w uległości, z całą god

nością.

1 Tm 3,05 Jeśli ktoś bowiem nie umie stanąć na czele własnego domu, jakżeż będzie się

troszczył o Kościół Boży?

1 Tm 3,06 Nie [może być] świeżo ochrzczony, ażeby wbiwszy się w pychę nie wpadł w

diabelskie potępienie.

1 Tm 3,07 Powinien też mieć dobre świadectwo ze strony tych, którzy są z zewnątrz,

żeby się nie naraził na wzgardę i sidła diabelskie.

1 Tm 3,08 Diakonami tak samo winni być ludzie godni, w mowie nieobłudni, nienadu

żywający wina, niechciwi brudnego zysku,

1 Tm 3,09 [lecz] utrzymujący tajemnicę wiary w czystym sumieniu. 1 Tm 3,10 I oni niech będą najpierw poddawani próbie, i dopiero wtedy niech spełniają

posługę, jeśli są bez zarzutu.

1 Tm 3,11 Kobiety również - czyste, nieskłonne do oczerniania, trzeźwe, wierne we

wszystkim.

1 Tm 3,12 Diakoni niech będą mężami jednej żony, rządzący dobrze dziećmi i własnymi

domami.

1 Tm 3,13 Ci bowiem, skoro dobrze spełnili czynności diakońskie, zdobywają sobie za

szczytny stopień i ufną śmiałość w wierze, która jest w Chrystusie Jezusie.

1884 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 61 - Pierwszy List do Tymoteusza Rozdział 5

1 Tm 3,14 Piszę ci to wszystko spodziewając się przybyć do ciebie możliwie szybko. 1 Tm 3,15 Gdybym zaś się opóźniał, [piszę], byś wiedział, jak należy postępować w domu

Bożym, który jest Kościołem Boga żywego, filarem i podporą prawdy. 1 Tm 3,16 A bez wątpienia wielka jest tajemnica pobożności. Ten, który objawił się w

ciele, usprawiedliwiony został w Duchu, ukazał się aniołom, ogłoszony został

poganom, znalazł wiarę w świecie, wzięty został w chwale.

Rozdział 4

1 Tm 4,01 Duch zaś otwarcie mówi, że w czasach ostatnich niektórzy odpadną od wiary,

skłaniając się ku duchom zwodniczym i ku naukom demonów.

1 Tm 4,02 [Stanie się to] przez takich, którzy obłudnie kłamią, mają własne sumienie

napiętnowane.

1 Tm 4,03 Zabraniają oni wchodzić w związki małżeńskie, [nakazują] powstrzymywać

się od pokarmów, które Bóg stworzył, aby je przyjmowali z dziękczynieniem

wierzący i ci, którzy poznali prawdę.

1 Tm 4,04 Ponieważ wszystko, co Bóg stworzył, jest dobre, i niczego, co jest spożywane

z dziękczynieniem, nie należy odrzucać.

1 Tm 4,05 Staje się bowiem poświęcone przez słowo Boże i przez modlitwę. 1 Tm 4,06 Przedkładając to braciom, będziesz dobrym sługą Chrystusa Jezusa, karmio

nym słowami wiary i dobrej nauki, za którą poszedłeś.

1 Tm 4,07 Wypraszaj sobie natomiast światowe i babskie baśnie! Sam zaś ćwicz się w

pobożności!

1 Tm 4,08 Bo ćwiczenie cielesne nie na wiele się przyda; pobożność zaś przydatna jest

do wszystkiego, mając zapewnienie życia obecnego i tego, które ma nadejść. 1 Tm 4,09 Nauka to zasługująca na wiarę i godna całkowitego uznania. 1 Tm 4,10 Właśnie o to trudzimy się i walczymy, ponieważ złożyliśmy nadzieję w Bogu

żywym, który jest Zbawcą wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących. 1 Tm 4,11 To nakazuj i tego nauczaj!

1 Tm 4,12 Niechaj nikt nie lekceważy twego młodego wieku, lecz wzorem bądź dla wier

nych w mowie, w obejściu, w miłości, w wierze, w czystości!

1 Tm 4,13 Do czasu, aż przyjdę, przykładaj się do czytania, zachęcania, nauki. 1 Tm 4,14 Nie zaniedbuj w sobie charyzmatu, który został ci dany za sprawą proroctwa

i przez włożenie rąk kolegium prezbiterów.

1 Tm 4,15 W tych rzeczach się ćwicz, cały im się oddaj, aby twój postęp widoczny był

dla wszystkich.

1 Tm 4,16 Uważaj na siebie i na naukę, trwaj w nich! To bowiem czyniąc i siebie samego

zbawisz, i tych, którzy cię słuchają.

1885 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 61 - Pierwszy List do Tymoteusza Rozdział 5

Rozdział 5

1 Tm 5,01 Starszego wiekiem nie strofuj, lecz nakłaniaj prośbą jak ojca, młodszych

jak braci,

1 Tm 5,02 starsze kobiety - jak matki; młodsze - jak siostry, z całą czystością! 1 Tm 5,03 Miej we czci te wdowy, które są rzeczywiście wdowami. 1 Tm 5,04 Jeśli jakaś wdowa ma dzieci albo wnuki, niechże się one uczą najpierw pieczo

łowitości względem własnej rodziny i odpłacania się rodzicom wdzięcznością!

Jest to bowiem rzeczą miłą w oczach Bożych.

1 Tm 5,05 Ta zaś, która rzeczywiście jest wdową, jako osamotniona złożyła nadzieję w

Bogu i trwa w zanoszeniu próśb i modlitw we dnie i w nocy.

1 Tm 5,06 Lecz ta, która żyje rozpustnie, [za życia] umarła.

1 Tm 5,07 I to nakazuj, ażeby były nienaganne.

1 Tm 5,08 A jeśli kto nie dba o swoich, a zwłaszcza o domowników, wyparł się wiary i

gorszy jest od niewierzącego.

1 Tm 5,09 Do spisu należy wciągać taką wdowę, która ma co najmniej lat sześćdziesiąt,

była żoną jednego męża

1 Tm 5,10 ma za sobą świadectwo o [takich] dobrych czynach: że dzieci wychowała, że

była gościnna, że obmyła nogi świętych, że zasmuconym przyszła z pomocą,

że pilnie brała udział we wszelkim dobrym dziele.

1 Tm 5,11 Młodszych zaś wdów nie dopuszczaj [do służby Kościołowi]! Odkąd bowiem

znęciła je rozkosz przeciwna Chrystusowi, chcą wychodzić za mąż. 1 Tm 5,12 Obciąża je wyrok potępienia, ponieważ złamały pierwsze zobowiązanie. 1 Tm 5,13 Zarazem uczą się też bezczynności krążąc po domach. I nie tylko są bezczyn

ne, lecz i rozgadane, wścibskie, rozprawiające o rzeczach niepotrzebnych. 1 Tm 5,14 Chcę zatem żeby młodsze wychodziły za mąż, rodziły dzieci, były gospo

dyniami domu, żeby stronie przeciwnej nie dawały sposobności do rzucania

potwarzy.

1 Tm 5,15 Już bowiem, niektóre zeszły z drogi prawej [idąc] za szatanem. 1 Tm 5,16 Jeśli któraś wierząca ma [u siebie] wdowy, niechże im przychodzi z pomocą, a

niech nie obciąża Kościoła, by mógł przyjść z pomocą tym, które rzeczywiście

są wdowami.

1 Tm 5,17 Prezbiterzy, którzy dobrze przewodniczą, niech będą uważani za godnych

podwójnej czci, najbardziej ci, którzy trudzą się głoszeniem słowa i naucza

niem.

1 Tm 5,18 Mówi bowiem Pismo: Nie zawiążesz pyska wołowi młócącemu oraz: Godzien

jest robotnik zapłaty swojej.

1 Tm 5,19 Przeciwko prezbiterowi nie przyjmuj oskarżenia, chyba że na podstawie dwu

albo trzech świadków.

1 Tm 5,20 Trwających w grzechu upominaj w obecności wszystkich, żeby także i pozo

1886 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 61 - Pierwszy List do Tymoteusza Rozdział 6

stali przejmowali się lękiem.

1 Tm 5,21 Zaklinam cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa, i wybranych aniołów, abyś tego

przestrzegał bez uprzedzeń, nie powodując się w niczym stronniczością. 1 Tm 5,22 Na nikogo rąk pospiesznie nie wkładaj ani nie bierz udziału w grzechach

cudzych.

1 Tm 5,23 Siebie samego zachowaj czystym! Samej wody już nie pij, używaj natomiast

po trosze wina ze względu na żołądek i częste twe słabości!

1 Tm 5,24 Grzechy niektórych ludzi są wiadome wszystkim wyprzedzając wydanie wy

roku, za niektórymi zaś idą w ślad.

1 Tm 5,25 Podobnie też wiadome są czyny dobre; a i te, które inaczej się przedstawiają,

nie mogą pozostać w ukryciu.

Rozdział 6

1 Tm 6,01 Wszyscy, którzy są pod jarzmem jako niewolnicy, niech własnych panów

uznają za godnych wszelkiej czci, ażeby nie bluźniono imieniu Boga i [naszej]

nauce.

1 Tm 6,02 Ci zaś, którzy mają wierzących panów, niechaj ich nie lekceważą z tego po

wodu, że są braćmi, ale niech im lepiej służą, dlatego że są oni wierzącymi i

umiłowanymi jako uczestnicy dobrodziejstwa. Tych rzeczy nauczaj i do nich

zachęcaj!

1 Tm 6,03 Jeśli ktoś naucza inaczej i nie trzyma się zdrowych słów Pana naszego Jezusa

Chrystusa oraz nauki zgodnej z pobożnością,

1 Tm 6,04 jest nadęty, niczego nie pojmuje, lecz choruje na dociekania i słowne utarczki.

Z nich rodzą się: zawiść, sprzeczka, bluźnierstwa, złośliwe podejrzenia, 1 Tm 6,05 ciągłe spory ludzi o wypaczonym umyśle i którym brak prawdy - ludzi, którzy

uważają, że pobożność jest źródłem zysku.

1 Tm 6,06 Wielkim zaś zyskiem jest pobożność wraz z poprzestawaniem na tym, co

wystarczy.

1 Tm 6,07 Nic bowiem nie przynieśliśmy na ten świat; nic też nie możemy [z niego]

wynieść.

1 Tm 6,08 Mając natomiast żywność i odzienie, i dach nad głową, bądźmy z tego zado

woleni!

1 Tm 6,09 A ci, którzy chcą się bogacić, wpadają w pokusę i w zasadzkę oraz w liczne

nierozumne i szkodliwe pożądania. One to pogrążają ludzi w zgubę i zatra

cenie.

1 Tm 6,10 Albowiem korzeniem wszelkiego zła jest chciwość pieniędzy. Za nimi to uga

niając się, niektórzy zabłąkali się z dala od wiary i siebie samych przeszyli

wielu boleściami.

1887 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 61 - Pierwszy List do Tymoteusza Rozdział 6

1 Tm 6,11 Ty natomiast, o człowiecze Boży, uciekaj od tego rodzaju rzeczy, a podążaj za

sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością, wytrwałością, łagodnością! 1 Tm 6,12 Walcz w dobrych zawodach o wiarę, zdobądź życie wieczne: do niego zostałeś

powołany i [o nim] złożyłeś dobre wyznanie wobec wielu świadków. 1 Tm 6,13 Nakazuję w obliczu Boga, który ożywia wszystko, i Chrystusa Jezusa - Tego,

który złożył dobre wyznanie za Poncjusza Piłata

1 Tm 6,14 ażebyś zachował przykazanie nieskalane, bez zarzutu aż do objawienia się

naszego Pana, Jezusa Chrystusa.

1 Tm 6,15 Ukaże je, we właściwym czasie, błogosławiony i jedyny Władca, Król królu

jących i Pan panujących,

1 Tm 6,16 jedyny, mający nieśmiertelność, który zamieszkuje światłość niedostępną,

którego żaden z ludzi nie widział ani nie może zobaczyć: Jemu cześć i moc

wiekuista! Amen.

1 Tm 6,17 Bogatym na tym świecie nakazuj, by nie byli wyniośli, nie pokładali nadziei

w niepewności bogactwa, lecz w Bogu, który nam wszystkiego obficie udziela

do używania

1 Tm 6,18 niech czynią dobrze, bogacą się w dobre czyny, niech będą hojni, uspołecz

nieni,

1 Tm 6,19 odkładając do skarbca dla siebie samych dobrą podstawę na przyszłość, aby

osiągnęli prawdziwe życie.

1 Tm 6,20 O, Tymoteuszu, strzeż depozytu [wiary] unikając światowej czczej gadaniny

i przeciwstawnych twierdzeń rzekomej wiedzy,

1 Tm 6,21 jaką obiecując niektórzy odpadli od wiary. Łaska z wami!

1888 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 62

Drugi List do Tymoteusza

Rozdział 1

2 Tm 1,01 Paweł, z woli Boga apostoł Chrystusa Jezusa, [posłany] dla [głoszenia] życia

obiecanego w Chrystusie Jezusie,

2 Tm 1,02 do Tymoteusza, swego umiłowanego dziecka. Łaska, miłosierdzie, pokój od

Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, naszego Pana!

2 Tm 1,03 Dziękuję Bogu, któremu służę jak moi przodkowie z czystym sumieniem, gdy

zachowuję nieprzerwaną pamięć o tobie w moich modlitwach. W nocy i we

dnie pragnę cię zobaczyć

2 Tm 1,04 pomny na twoje łzy - by napełniła mnie radość,

2 Tm 1,05 na wspomnienie bezobłudnej wiary, jaka jest w tobie; ona to zamieszkała pier

wej w twojej babce Lois i w twej matce Eunice, a pewien jestem, że [mieszka]

i w tobie.

2 Tm 1,06 Z tej właśnie przyczyny przypominam ci, abyś rozpalił na nowo charyzmat

Boży, który jest w tobie przez nałożenie moich rąk.

2 Tm 1,07 Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i trzeźwego

myślenia.

2 Tm 1,08 Nie wstydź się zatem świadectwa Pana naszego ani mnie, Jego więźnia, lecz

weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii według

mocy Boga!

2 Tm 1,09 On nas wybawił i wezwał świętym powołaniem nie na podstawie naszych

czynów, lecz stosownie do własnego postanowienia i łaski, która nam dana

została w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasami.

2 Tm 1,10 Ukazana zaś została ona teraz przez pojawienie się naszego Zbawiciela, Chry

stusa Jezusa, który przezwyciężył śmierć, a na życie i nieśmiertelność rzucił

światło przez Ewangelię,

1889

Księga 62 - Drugi List do Tymoteusza Rozdział 2

2 Tm 1,11 której głosicielem, apostołem i nauczycielem ja zostałem ustanowiony. 2 Tm 1,12 Z tej właśnie przyczyny znoszę i to obecne cierpienie, ale za ujmę sobie tego

nie poczytuję, bo wiem, komu uwierzyłem, i pewien jestem, że mocen jest

ustrzec mój depozyt aż do owego dnia.

2 Tm 1,13 Zdrowe zasady, któreś posłyszał ode mnie, miej za wzorzec w wierze i miłości

w Chrystusie Jezusie!

2 Tm 1,14 Dobrego depozytu strzeż z pomocą Ducha Świętego, który w nas mieszka. 2 Tm 1,15 Wiesz o tym, że odwrócili się ode mnie wszyscy ci, którzy są w Azji, do

których należą Figelos i Hermogenes.

2 Tm 1,16 Niechże Pan użyczy miłosierdzia domowi Onezyfora za to, że często mnie

krzepił i łańcucha mego się nie zawstydził,

2 Tm 1,17 lecz skoro się znalazł w Rzymie, gorliwie mnie poszukał i odnalazł. 2 Tm 1,18 Niechaj mu da Pan w owym dniu znaleźć miłosierdzie u Pana! A jak wiele

mi wyświadczył w Efezie, ty wiesz lepiej.

Rozdział 2

2 Tm 2,01 Ty więc, moje dziecko, nabieraj mocy w łasce, która jest w Chrystusie Jezu

sie, a to,

2 Tm 2,02 co usłyszałeś ode mnie za pośrednictwem wielu świadków, przekaż zasługu

jącym na wiarę ludziom, którzy też będą zdolni nauczać i innych. 2 Tm 2,03 Weź udział w trudach i przeciwnościach jako dobry żołnierz Chrystusa Jezu

sa!

2 Tm 2,04 Nikt walczący po żołniersku nie wikła się w kłopoty około zdobycia utrzy

mania, żeby się spodobać temu, kto go zaciągnął.

2 Tm 2,05 Również jeżeli ktoś staje do zapasów, otrzymuje wieniec tylko [wtedy], jeżeli

walczy przepisowo.

2 Tm 2,06 Rolnik pracujący w znoju pierwszy powinien korzystać z plonów. 2 Tm 2,07 Rozważaj, co mówię, albowiem Pan da ci zrozumienie we wszystkim. 2 Tm 2,08 Pamiętaj na Jezusa Chrystusa, potomka Dawida! On według Ewangelii mojej

powstał z martwych.

2 Tm 2,09 Dla niej znoszę niedolę aż do więzów jak złoczyńca; ale słowo Boże nie uległo

skrępowaniu.

2 Tm 2,10 Dlatego znoszę wszystko przez wzgląd na wybranych, aby i oni dostąpili zba

wienia w Chrystusie Jezusie razem z wieczną chwałą.

2 Tm 2,11 Nauka to zasługująca na wiarę: Jeżeliśmy bowiem z Nim współumarli, wespół

z Nim i żyć będziemy.

2 Tm 2,12 Jeśli trwamy w cierpliwości, wespół z Nim też królować będziemy. Jeśli się

będziemy Go zapierali, to i On nas się zaprze.

1890 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 62 - Drugi List do Tymoteusza Rozdział 3

2 Tm 2,13 Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć

siebie samego.

2 Tm 2,14 To wszystko przypominaj, dając świadectwo w obliczu Boga, byś nie walczył

o same słowa, bo to się na nic nie przyda, [wyjdzie tylko] na zgubę słuchaczy. 2 Tm 2,15 Dołóż starania, byś sam stanął przed Bogiem jako godny uznania pracownik,

który nie przynosi wstydu, trzyma się prostej linii prawdy.

2 Tm 2,16 Unikaj zaś światowej gadaniny; albowiem uprawiający ją coraz bardziej będą

się zbliżać ku bezbożności,

2 Tm 2,17 a ich nauka jak gangrena będzie się szerzyć wokoło. Do nich należą Hymena

jos i Filetos,

2 Tm 2,18 którzy odpadli od prawdy, mówiąc, że zmartwychwstanie już nastąpiło, i wy

wracają wiarę niektórych.

2 Tm 2,19 A przecież trwa mocny fundament Boży taką oto mając pieczęć: Poznał Pan

tych, którzy są Jego, oraz: Niechaj odstąpi od nieprawości każdy, kto wzywa

imienia Pańskiego.

2 Tm 2,20 Przecież w wielkim domu znajdują się naczynia nie tylko złote i srebrne, lecz

i drewniane, i gliniane: jedno do użytku zaszczytnego, a drugie do niezasz

czytnego.

2 Tm 2,21 Jeśliby więc ktoś oczyścił siebie samego z tego wszystkiego, będzie naczyniem

zaszczytnym, poświęconym, pożytecznym dla właściciela, przygotowanym do

każdego dobrego czynu.

2 Tm 2,22 Uciekaj zaś przed młodzieńczymi pożądaniami, a zabiegaj o sprawiedliwość,

wiarę, miłość, pokój - wraz z tymi, którzy wzywają Pana czystym sercem. 2 Tm 2,23 Unikaj natomiast głupich i niedouczonych dociekań, wiedząc, że rodzą one

kłótnie.

2 Tm 2,24 A sługa Pana nie powinien się wdawać w kłótnie, ale [ma] być łagodnym

względem wszystkich, skorym do nauczania, zrównoważonym.

2 Tm 2,25 Powinien z łagodnością pouczać wrogo usposobionych, bo może Bóg da im

kiedyś nawrócenie do poznania prawdy

2 Tm 2,26 i może oprzytomnieją i wyrwą się z sideł diabła, żywcem schwytani przez

niego, zdani na wolę tamtego.

Rozdział 3

2 Tm 3,01 A wiedz o tym, że w dniach ostatnich nastaną chwile trudne. 2 Tm 3,02 Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi, wyniośli, pyszni, bluźniący, niepo

słuszni rodzicom, niewdzięczni, niegodziwi,

2 Tm 3,03 bez serca, bezlitośni, miotający oszczerstwa, niepohamowani, bez uczuć ludz

kich, nieprzychylni,

1891 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 62 - Drugi List do Tymoteusza Rozdział 4

2 Tm 3,04 zdrajcy, zuchwali, nadęci, miłujący bardziej rozkosz niż Boga. 2 Tm 3,05 Będą okazywać pozór pobożności, ale wyrzekną się jej mocy. I od takich

stroń.

2 Tm 3,06 Z takich bowiem są ci, co wślizgują się do domów i przeciągają na swą stronę

kobietki obciążone grzechami, powodowane pożądaniami różnego rodzaju, 2 Tm 3,07 takie, co to zawsze się uczą, a nigdy nie mogą dojść do poznania prawdy. 2 Tm 3,08 Jak Jannes i Jambres wystąpili przeciw Mojżeszowi, tak też i ci przeciwsta

wiają się prawdzie, ludzie o spaczonym umyśle, którzy nie zdali egzaminu z

wiary. Ale dalszego postępu nie osiągną:

2 Tm 3,09 bo ich bezmyślność będzie jawna dla wszystkich, jak i tamtych jawna się

stała.

2 Tm 3,10 Ty natomiast poszedłeś śladem mojej nauki, sposobu życia, zamierzeń, wiary,

cierpliwości, miłości, wytrwałości,

2 Tm 3,11 prześladowań, cierpień, jakie mnie spotkały w Antiochii, w Ikonium, w Li

strze. Jakież to prześladowania zniosłem - a ze wszystkich wyrwał mnie Pan! 2 Tm 3,12 I wszystkich, którzy chcą żyć zbożnie w Chrystusie Jezusie, spotkają prze

śladowania.

2 Tm 3,13 Tymczasem ludzie źli i zwodziciele będą się dalej posuwać ku temu, co gorsze,

błądząc i [innych] w błąd wprowadzając.

2 Tm 3,14 Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci zawierzono, bo wiesz,

od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem niemowlęcych znasz Pisma święte, 2 Tm 3,15 które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chry

stusie Jezusie.

2 Tm 3,16 Wszelkie Pismo od Boga natchnione [jest] i pożyteczne do nauczania, do

przekonywania, do poprawiania, do kształcenia w sprawiedliwości 2 Tm 3,17 aby człowiek Boży był doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu.

Rozdział 4

2 Tm 4,01 Zaklinam cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i

umarłych, i na Jego pojawienie się, i na Jego królestwo:

2 Tm 4,02 głoś naukę, nastawaj w porę, nie w porę, [w razie potrzeby] wykaż błąd,

poucz, podnieś na duchu z całą cierpliwością, ilekroć nauczasz.

2 Tm 4,03 Przyjdzie bowiem chwila, kiedy zdrowej nauki nie będą znosili, ale według

własnych pożądań - ponieważ ich uszy świerzbią - będą sobie mnożyli na

uczycieli.

2 Tm 4,04 Będą się odwracali od słuchania prawdy, a obrócą się ku zmyślonym opowia

daniom.

2 Tm 4,05 Ty zaś czuwaj we wszystkim, znoś trudy, wykonaj dzieło ewangelisty, spełnij

1892 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 62 - Drugi List do Tymoteusza Rozdział 4

swe posługiwanie!

2 Tm 4,06 Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki

nadeszła.

2 Tm 4,07 W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. 2 Tm 4,08 Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym

dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkich, któ

rzy umiłowali pojawienie się Jego.

2 Tm 4,09 Pośpiesz się, by przybyć do mnie szybko.

2 Tm 4,10 Demas bowiem mię opuścił umiłowawszy ten świat i podążył do Tesaloniki,

Krescens do Galacji, Tytus do Dalmacji.

2 Tm 4,11 Łukasz sam jest ze mną. Weź Marka i przyprowadź ze sobą; jest mi bowiem

przydatny do posługiwania.

2 Tm 4,12 Tychika zaś posłałem do Efezu.

2 Tm 4,13 Opończę, którą pozostawiłem w Troadzie u Karpa, przynieś idąc po drodze,

a także księgi, zwłaszcza pergaminy.

2 Tm 4,14 Aleksander, brązownik, wyrządził mi wiele zła: odda mu Pan według jego

uczynków.

2 Tm 4,15 I ty się go strzeż, albowiem sprzeciwiał się bardzo naszym słowom. 2 Tm 4,16 W pierwszej mojej obronie nikt przy mnie nie stanął, ale mię wszyscy opu

ścili: niech im to nie będzie policzone!

2 Tm 4,17 Natomiast Pan stanął przy mnie i wzmocnił mię, żeby się przeze mnie dopeł

niło głoszenie [Ewangelii] i żeby wszystkie narody [je] posłyszały; wyrwany

też zostałem z paszczy lwa.

2 Tm 4,18 Wyrwie mię Pan od wszelkiego złego czynu i wybawi mię, przyjmując do

swego królestwa niebieskiego; Jemu chwała na wieki wieków! Amen. 2 Tm 4,19 Pozdrów Pryskę i Akwilę oraz dom Onezyfora!

2 Tm 4,20 Erast pozostał w Koryncie, a Trofima pozostawiłem w Milecie chorego. 2 Tm 4,21 Pośpiesz się, by przybyć przed zimą. Pozdrawiają cię Eubulos i Pudens, i

Linus, i Klaudia, i wszyscy bracia.

2 Tm 4,22 Pan Jezus z duchem twoim! Łaska z wami! Amen.

1893 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 63

List do Tytusa

Rozdział 1

Tt 1,01 Paweł, sługa Boga i apostoł Jezusa Chrystusa, [posłany do szerzenia] wśród

wybranych Bożych wiary i poznania prawdy wiodącej do życia w pobożno

ści,

Tt 1,02 w nadziei życia wiecznego, jakie przyobiecał przed wiekami prawdomówny

Bóg,

Tt 1,03 a we właściwym czasie objawił swe słowo przez nauczanie powierzone mi z

rozkazu Boga, Zbawiciela naszego

Tt 1,04 do Tytusa, dziecka mego prawdziwego we wspólnej nam wierze. Łaska i pokój

od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, Zbawiciela naszego!

Tt 1,05 W tym celu zostawiłem cię na Krecie, byś zaległe sprawy należycie załatwił

i ustanowił w każdym mieście prezbiterów. Jak ci zarządziłem, [może nim

zostać]

Tt 1,06 jeśli ktoś jest nienaganny, mąż jednej żony, mający dzieci wierzące, nie obwi

niane o rozpustę lub niekarność.

Tt 1,07 Biskup bowiem winien być, jako włodarz Boży, człowiekiem nienagannym,

niezarozumiałym, nieskłonnym do gniewu, nieskorym do pijaństwa i awan

tur, nie chciwym brudnego zysku,

Tt 1,08 lecz gościnnym, miłującym dobro, rozsądnym, sprawiedliwym, pobożnym,

powściągliwym,

Tt 1,09 przestrzegającym niezawodnej wykładni nauki, aby przekazując zdrową na

ukę, mógł udzielać upomnień i przekonywać opornych.

Tt 1,10 Jest bowiem wielu krnąbrnych, gadatliwych i zwodzicieli, zwłaszcza wśród

obrzezanych:

Tt 1,11 trzeba im zamknąć usta, gdyż całe domy skłócają, nauczając, czego nie na

1894

Księga 63 - List do Tytusa Rozdział 2

leży, dla nędznego zysku.

Tt 1,12 Powiedział jeden z nich, ich własny wieszcz: "Kreteńczycy zawsze kłamcy,

złe bestie, brzuchy leniwe".

Tt 1,13 Świadectwo to jest zgodne z prawdą. Dlatego też karać ich surowo, aby wy

trwali w zdrowej wierze,

Tt 1,14 nie zważając na żydowskie baśnie czy nakazy ludzi odwracających się od

prawdy.

Tt 1,15 Dla czystych wszystko jest czyste, dla skalanych zaś i niewiernych nie ma nic

czystego, lecz duch ich i sumienie są zbrukane.

Tt 1,16 Twierdzą, że znają Boga, uczynkami zaś temu przeczą, będąc ludźmi obrzy

dliwymi, zbuntowanymi i niezdolnymi do żadnego dobrego czynu.

Rozdział 2

Tt 2,01 Ty zaś głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką:

Tt 2,02 że starcy winni być ludźmi trzeźwymi, statecznymi, roztropnymi odznacza

jącymi się zdrową wiarą, miłością, cierpliwością.

Tt 2,03 Podobnie starsze kobiety winny być w zewnętrznym ułożeniu jak najskrom

niejsze, winny unikać plotek i oszczerstw, nie upijać się winem, a uczyć innych

dobrego.

Tt 2,04 Niech pouczają młode kobiety, jak mają kochać mężów, dzieci, Tt 2,05 jak mają być rozumne, czyste, gospodarne, dobre, poddane swym mężom

aby nie bluźniono słowu Bożemu.

Tt 2,06 Młodzieńców również upominaj, aby byli umiarkowani; Tt 2,07 we wszystkim dawaj wzór dobrych uczynków własnym postępowaniem w na

uczaniu okazuj prawość, powagę,

Tt 2,08 mowę zdrową, wolną od zarzutu, ażeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie

mogąc nic złego o nas powiedzieć.

Tt 2,09 Niewolnicy niech będą poddani swoim panom we wszystkim, niech się starają

im przypodobać, niech się im nie sprzeciwiają,

Tt 2,10 niczego sobie nie przywłaszczają, lecz niech okazują zawsze doskonałą wier

ność, ażeby pod każdym względem stali się chlubą dla nauki naszego Zbawi

ciela, Boga.

Tt 2,11 Ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom Tt 2,12 i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie

i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie,

Tt 2,13 oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i

Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa,

Tt 2,14 który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawo

1895 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 63 - List do Tytusa Rozdział 3

ści i oczyścić sobie lud wybrany na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych

uczynków.

Tt 2,15 To mów, do tego zachęcaj i karć z całą powagą, niechaj cię nikt nie lekceważy!

Rozdział 3

Tt 3,01 Przypominaj im, że powinni podporządkować się zwierzchnim władzom, słu

chać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu:

Tt 3,02 nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każde

mu człowiekowi wszelką łagodność.

Tt 3,03 Niegdyś bowiem i my byliśmy nierozumni, oporni, błądzący, służyliśmy róż

nym żądzom i rozkoszom, żyjąc w złości i zawiści, godni obrzydzenia, pełni

nienawiści jedni ku drugim.

Tt 3,04 Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi, Tt 3,05 nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia

swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świę

tym,

Tt 3,06 którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, Tt 3,07 abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia

wiecznego.

Tt 3,08 Nauka ta zasługuje na wiarę, i chcę, abyś z całą stanowczością o tym mówił,

że ci, którzy wierzą w Boga, mają się starać usilnie o pełnienie dobrych czy

nów. Jest to dobre i pożyteczne dla ludzi.

Tt 3,09 Unikaj natomiast głupich dociekań, rodowodów, sporów i kłótni o Prawo

[Mojżeszowe]! Są bowiem bezużyteczne i puste.

Tt 3,10 Sekciarza po jednym lub drugim upomnieniu wystrzegaj się, Tt 3,11 wiedząc, że człowiek taki jest przewrotny i grzeszny, przy czym sam na siebie

wydaje wyrok.

Tt 3,12 Gdy poślę do ciebie Artemasa lub Tychika, postaraj się czym prędzej przybyć

do mnie do Nikopolis,

Tt 3,13 postanowiłem bowiem tam spędzić zimę. Zenasa, uczonego w Prawie, i Apol

losa zaopatrz należycie na drogę powrotną, by im na niczym nie zbywało. Tt 3,14 Niechże i nasi wierni nauczą się przodować w [spełnianiu] dobrych czynów,

które służą zaspokojeniu koniecznych potrzeb - żeby nie byli bez zasług. Tt 3,15 Pozdrawiają cię wszyscy z mego otoczenia. Pozdrów tych, którzy nas kochają

w wierze. Łaska z wami wszystkimi!

1896 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 64

List do Filemona

Flm 0,01 Paweł, więzień Chrystusa Jezusa, i Tymoteusz brat, do Filemona umiłowa

nego, naszego współpracownika,

Flm 0,02 do Apfii, siostry, do naszego towarzysza broni Archipa i do Kościoła [groma

dzącego] się w tym domu.

Flm 0,03 Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa. Flm 0,04 Dziękuję Bogu mojemu zawsze, ilekroć wspominam cię w moich modlitwach, Flm 0,05 słysząc o twojej miłości i wierze, jaką żywisz względem Pana Jezusa i dla

wszystkich świętych.

Flm 0,06 Oby twój udział w wierze okazał się twórczym w głębszym poznaniu wszel

kiego dobrego czynu, [jaki jest do spełnienia] wśród was dla Chrystusa. Flm 0,07 Bracie, doznałem wielkiej radości i pociechy z powodu twojej miłości, że

[mianowicie] serca świętych otrzymały od ciebie pokrzepienie.

Flm 0,08 A przeto, choć z całą swobodą mogę w Chrystusie nakładać na ciebie obo

wiązek,

Flm 0,09 to jednak raczej proszę w imię miłości, skoro już jestem taki. Jako stary Pa

weł, a teraz jeszcze więzień Chrystusa Jezusa

Flm 0,10 proszę cię za moim dzieckiem - za tym, którego zrodziłem w kajdanach, za

Onezymem.

Flm 0,11 Niegdyś dla ciebie nieużyteczny, teraz właśnie i dla ciebie, i dla mnie stał się

on bardzo użyteczny.

Flm 0,12 Jego ci odsyłam; ty zaś jego, to jest serce moje, przyjmij do domu! Flm 0,13 Zamierzałem go trzymać przy sobie, aby zamiast ciebie oddawał mi usługi w

kajdanach [noszonych dla] Ewangelii.

Flm 0,14 Jednakże postanowiłem nie uczynić niczego bez twojej zgody, aby dobry twój

czyn był nie jakby z musu, ale z dobrej woli.

Flm 0,15 Może bowiem po to oddalił się od ciebie na krótki czas, abyś go odebrał na

zawsze,

1897

Księga 64 - List do Filemona Rozdział 3

Flm 0,16 już nie jako niewolnika, lecz więcej niż niewolnika, jako brata umiłowanego.

[Takim jest on] zwłaszcza dla mnie, ileż więcej dla ciebie zarówno w docze

sności, jak w Panu.

Flm 0,17 Jeśli więc się poczuwasz do łączności ze mną, przyjmij go jak mnie! Flm 0,18 Jeśli zaś wyrządził ci jaką szkodę lub winien cokolwiek, policz to na mój

rachunek!

Flm 0,19 Ja, Paweł, piszę to moją ręką, ja uiszczę odszkodowanie - by już nie mówić o

tym, że ty w większym stopniu winien mi jesteś samego siebie.

Flm 0,20 Tak, bracie, niech ja przez ciebie doznam radości w Panu: pokrzep moje serce

w Chrystusie!

Flm 0,21 Piszę do ciebie ufny w twoje posłuszeństwo, świadom, że nawet więcej zrobisz,

niż mówię.

Flm 0,22 A zarazem przygotuj mi gościnę: ufam bowiem, że będę wam zwrócony dzięki

waszym modlitwom.

Flm 0,23 Pozdrawia cię Epafras, mój współwięzień w Chrystusie, Flm 0,24 [oraz] Marek, Arystarch, Demas, Łukasz - moi współpracownicy. Flm 0,25 Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa [niech będzie] z duchem waszym! Amen.

1898 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65

List do Hebrajczyków

Rozdział 1

Hbr 1,01 Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez

proroków,

Hbr 1,02 a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna. Jego to ustanowił

dziedzicem wszystkich rzeczy, przez Niego też stworzył wszechświat. Hbr 1,03 Ten [Syn], który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty, podtrzy

muje wszystko słowem swej potęgi, a dokonawszy oczyszczenia z grzechów,

zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach.

Hbr 1,04 On o tyle stał się wyższym od aniołów, o ile odziedziczył wyższe od nich

imię.

Hbr 1,05 Do którego bowiem z aniołów powiedział kiedykolwiek: Ty jesteś moim Sy

nem, Jam Cię dziś zrodził? I znowu: Ja będę Mu Ojcem, a On będzie Mi

Synem.

Hbr 1,06 Skoro zaś znowu wprowadzi Pierworodnego na świat, powie: Niech Mu oddają

pokłon wszyscy aniołowie Boży!

Hbr 1,07 Do aniołów zaś powie: Aniołów swych czyni wichrami, sługi swe płomieniami

ognia.

Hbr 1,08 Do Syna zaś: Tron Twój, Boże na wieki wieków, berło sprawiedliwości berłem

królestwa Twego.

Hbr 1,09 Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś nieprawość, dlatego namaścił

Cię, Bóg Twój olejkiem radości bardziej niż Twych towarzyszy. Hbr 1,10 Oraz: Tyś, Panie, na początku osadził ziemię, dziełem też rąk Twoich są

niebiosa.

Hbr 1,11 One przeminą, ale Ty zostaniesz i wszystko jak szata się zestarzeje, Hbr 1,12 i jak płaszcz je zwiniesz, jak odzienie, i odmienią się. Ty zaś jesteś Ten sam,

1899

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 2

a Twoje lata się nie skończą.

Hbr 1,13 Do któregoż z aniołów kiedykolwiek powiedział: Siądź po mojej prawicy, aż

położę nieprzyjaciół Twoich jako podnóżek Twoich stóp.

Hbr 1,14 Czyż nie są oni wszyscy duchami przeznaczonymi do usług, posłanymi na

pomoc tym, którzy mają posiąść zbawienie?

Rozdział 2

Hbr 2,01 Dlatego jest konieczne, abyśmy z jak największą pilnością zwracali uwagę na

to, cośmy słyszeli, abyśmy przypadkiem nie zeszli na bezdroża.

Hbr 2,02 Jeśli bowiem objawiona przez aniołów mowa była mocna, a wszelkie przekro

czenie i nieposłuszeństwo otrzymało słuszną zapłatę,

Hbr 2,03 jakże my unikniemy [kary], jeśli nie będziemy się troszczyć o tak wielkie zba

wienie? Było ono głoszone na początku przez Pana, a umocnione u nas przez

tych, którzy je słyszeli.

Hbr 2,04 Bóg zaś uwierzytelnił je cudami, znakami przedziwnymi, różnorakimi mocami

i udzielaniem Ducha Świętego według swej woli.

Hbr 2,05 Nie aniołom bowiem poddał przyszły świat, o którym mówimy. Hbr 2,06 Ktoś to na pewnym miejscu stwierdził uroczyście, mówiąc: Czym jest czło

wiek, że pamiętasz o nim, albo syn człowieczy, że się troszczysz o niego; Hbr 2,07 mało co mniejszym uczyniłeś go od aniołów, chwałą i czcią go uwieńczyłeś. Hbr 2,08 Wszystko poddałeś pod jego stopy. Ponieważ zaś poddał Mu wszystko, nic

nie zostawił nie poddanego Jemu. Teraz wszakże nie widzimy jeszcze, aby

wszystko było Mu poddane.

Hbr 2,09 Widzimy natomiast Jezusa, który mało od aniołów był pomniejszony, chwałą

i czcią ukoronowanego za cierpienia śmierci, iż z łaski Bożej za wszystkich

zaznał śmierci.

Hbr 2,10 Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko, który

wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia udosko

nalił przez cierpienie.

Hbr 2,11 Tak bowiem Ten, który uświęca, jak ci, którzy mają być uświęceni, z jednego

[są] wszyscy. Z tej to przyczyny nie wstydzi się nazwać ich braćmi swymi,

mówiąc:

Hbr 2,12 Oznajmię imię Twoje braciom moim, pośrodku zgromadzenia będę Cię wy

chwalał.

Hbr 2,13 I znowu: Ufność w Nim pokładać będę. I znowu: Oto Ja i dzieci moje, które

Mi dał Bóg.

Hbr 2,14 Ponieważ zaś dzieci uczestniczą we krwi i ciele, dlatego i On także bez żad

nej różnicy stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć pokonać tego, który

1900 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 3

dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła,

Hbr 2,15 i aby uwolnić tych wszystkich, którzy całe życie przez bojaźń śmierci podlegli

byli niewoli.

Hbr 2,16 Zaiste bowiem nie aniołów przygarnia, ale przygarnia potomstwo Abrahamo

we.

Hbr 2,17 Dlatego musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się

miłosiernym i wiernym arcykapłanem wobec Boga dla przebłagania za grze

chy ludu.

Hbr 2,18 W czym bowiem sam cierpiał będąc doświadczany, w tym może przyjść z

pomocą tym, którzy są poddani próbom.

Rozdział 3

Hbr 3,01 Dlatego, bracia święci, uczestnicy powołania niebieskiego, zwróćcie uwagę na

Apostoła i Arcykapłana naszego wyznania, Jezusa,

Hbr 3,02 bo On jest wierny Temu, który Go uczynił, jak i Mojżesz w całym Jego do

mu.

Hbr 3,03 O tyle nawet większej czci godzien jest od Mojżesza, o ile większą cześć od

domu ma jego budowniczy.

Hbr 3,04 Każdy bowiem dom jest przez kogoś zbudowany, a Tym, który zbudował

wszystko, jest Bóg.

Hbr 3,05 I Mojżesz wprawdzie był wierny w całym domu Jego, ale jako sługa na świa

dectwo tego, co miało być powiedziane;

Hbr 3,06 Chrystus zaś, jako Syn, był nad swoim domem. Jego domem my jesteśmy,

jeśli ufność i chwalebną nadzieję aż do końca wytrwale zachowamy. Hbr 3,07 Dlatego [postępujcie], jak mówi Duch Święty: Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, Hbr 3,08 nie zatwardzajcie serc waszych jak w buncie, jak w dzień kuszenia na pustyni, Hbr 3,09 gdzie kusili Mię ojcowie wasi przez wystawianie na próbę, chociaż widzieli

dzieła moje przez czterdzieści lat.

Hbr 3,10 Rozgniewałem się przeto na to pokolenie i powiedziałem: Zawsze błądzą w

sercu. Oni zaś nie poznali dróg moich,

Hbr 3,11 toteż przysiągłem w gniewie moim: Nie wejdą do mego odpoczynku. Hbr 3,12 Uważajcie, bracia, aby nie było w kimś z was przewrotnego serca niewiary,

której skutkiem jest odstąpienie od Boga żywego,

Hbr 3,13 lecz zachęcajcie się wzajemnie każdego dnia, póki trwa to, co "dziś" się zwie,

aby żaden z was nie uległ zatwardziałości przez oszustwo grzechu. Hbr 3,14 Jesteśmy bowiem uczestnikami Chrystusa, jeśli pierwotną nadzieję do końca

zachowamy silną.

Hbr 3,15 Jest bowiem powiedziane: Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie

1901 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 4

serc waszych jak w buncie!

Hbr 3,16 Kim rzeczywiście są ci, którzy, gdy usłyszeli, zbuntowali się? Czyż to nie

wszyscy ci, którzy wyszli z Egiptu pod wodzą Mojżesza?

Hbr 3,17 Na kogo to gniewał się przez czterdzieści lat? Czy nie na tych, którzy zgrze

szyli, a których trupy porozrzucał po pustyni?

Hbr 3,18 Którym to zaś złożył przysięgę, że nie wejdą do Jego odpoczynku, jeśli nie

tym, którzy nie byli posłuszni?

Hbr 3,19 Widzimy zatem, iż nie mogli wejść z powodu niedowiarstwa.

Rozdział 4

Hbr 4,01 Lękajmy się przeto, gdy jeszcze trwa obietnica wejścia do Jego odpoczynku,

aby ktoś z was nie mniemał, iż jest jej pozbawiony.

Hbr 4,02 Albowiem i myśmy otrzymali dobrą nowinę, jak i tamci, lecz tamtym słowo

usłyszane nie było pomocne, gdyż nie łączyli się przez wiarę z tymi, którzy

je usłyszeli.

Hbr 4,03 Wchodzimy istotnie do odpoczynku my, którzy uwierzyliśmy, jak to powie

dział: Toteż przysiągłem w gniewie moim: Nie wejdą do mego odpoczynku,

aczkolwiek dzieła były dokonane od stworzenia świata.

Hbr 4,04 Powiedział bowiem [Bóg] na pewnym miejscu o siódmym dniu w ten sposób:

I odpoczął Bóg w siódmym dniu po wszystkich dziełach swoich. Hbr 4,05 I znowu na tym [miejscu]: Nie wejdą do mego odpoczynku. Hbr 4,06 Wynika więc z tego, że wejdą tam niektórzy, gdyż ci, którzy wcześniej otrzy

mali dobrą nowinę, nie weszli z powodu [swego] nieposłuszeństwa, Hbr 4,07 dlatego Bóg na nowo wyznacza pewien dzień - "dzisiaj" - po upływie dłuższe

go czasu, mówiąc przez Dawida, jak to przedtem zostało powiedziane: Dziś,

jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych!

Hbr 4,08 Gdyby bowiem Jozue wprowadził ich do odpoczynku, nie mówiłby potem o

innym dniu.

Hbr 4,09 A zatem pozostaje odpoczynek szabatu dla ludu Bożego. Hbr 4,10 Kto bowiem wszedł do Jego odpoczynku, odpocznie po swych czynach, jak

Bóg po swoich.

Hbr 4,11 Spieszmy się więc wejść do owego odpoczynku, aby nikt nie szedł za tym

samym przykładem nieposłuszeństwa.

Hbr 4,12 Żywe bowiem jest słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obo

sieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne

osądzić pragnienia i myśli serca.

Hbr 4,13 Nie ma stworzenia, które by było przed Nim niewidzialne, przeciwnie, wszyst

ko odkryte i odsłonięte jest przed oczami Tego, któremu musimy zdać rachu

1902 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 6

nek.

Hbr 4,14 Mając więc arcykapłana wielkiego, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa,

Syna Bożego, trwajmy mocno w wyznawaniu wiary.

Hbr 4,15 Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym

słabościom, lecz doświadczonego we wszystkim na nasze podobieństwo, z wy

jątkiem grzechu.

Hbr 4,16 Przybliżmy się więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie

i znaleźli łaskę dla [uzyskania] pomocy w stosownej chwili.

Rozdział 5

Hbr 5,01 Każdy bowiem arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany w spra

wach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Hbr 5,02 Może on współczuć z tymi, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega

słabości.

Hbr 5,03 I ze względu na nią powinien jak za lud, tak i za samego siebie składać ofiary

za grzechy.

Hbr 5,04 I nikt sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany

przez Boga jak Aaron.

Hbr 5,05 Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył sławą przez to, iż stał się arcykapła

nem, ale [uczynił to] Ten, który powiedział do Niego: Ty jesteś moim Synem,

Jam Cię dziś zrodził,

Hbr 5,06 jak i w innym [miejscu]: Tyś jest kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka. Hbr 5,07 Z głośnym wołaniem i płaczem za dni ciała swego zanosił On gorące prośby

i błagania do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci, i został wysłuchany

dzięki swej uległości.

Hbr 5,08 A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. Hbr 5,09 A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszyst

kich, którzy Go słuchają,

Hbr 5,10 nazwany przez Boga kapłanem na wzór Melchizedeka. Hbr 5,11 Wiele mamy o Nim mówić, a trudne to jest do wyjaśnienia, ponieważ ociężali

jesteście w słuchaniu.

Hbr 5,12 Gdy bowiem ze względu na czas powinniście być nauczycielami, sami po

trzebujecie kogoś, kto by was pouczył o pierwszych prawdach słów Bożych,

i mleka wam potrzeba, a nie stałego pokarmu.

Hbr 5,13 Każdy, który pije [tylko] mleko, nieświadom jest nauki sprawiedliwości po

nieważ jest niemowlęciem.

Hbr 5,14 Przeciwnie, stały pokarm jest właściwy dla dorosłych, którzy przez ćwiczenie

mają władze umysłu udoskonalone do rozróżniania dobra i zła.

1903 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 6

Rozdział 6

Hbr 6,01 Dlatego pominąwszy podstawowe nauki o Chrystusie przenieśmy się do tego,

co doskonałe, nie zakładając ponownie fundamentu, jaki stanowią: pokuta

za uczynki martwe i [wyznanie] wiary w Boga,

Hbr 6,02 nauka o chrztach i nakładaniu rąk, o powstaniu z martwych i sądzie wiecz

nym.

Hbr 6,03 A i to uczynimy, jeśli Bóg pozwoli.

Hbr 6,04 Niemożliwe jest bowiem tych - którzy raz zostali oświeceni, a nawet zakosz

towali daru niebieskiego i stali się uczestnikami Ducha Świętego, Hbr 6,05 zakosztowali również wspaniałości słowa Bożego i mocy przyszłego wieku, Hbr 6,06 a [jednak] odpadli - odnowić ku nawróceniu. Krzyżują bowiem w sobie Syna

Bożego i wystawiają Go na pośmiewisko.

Hbr 6,07 Ziemia zaś, która pije deszcz często na nią spadający i rodzi użyteczne rośliny

dla tych, którzy ją uprawiają, otrzymuje błogosławieństwo od Boga. Hbr 6,08 A ta, która rodzi ciernie i osty, jest nieużyteczna i bliska przekleństwa, a

kresem jej spalenie.

Hbr 6,09 Ale chociaż tak mówimy, to jednak po was, najmilsi, spodziewamy się czegoś

lepszego i bliskiego zbawienia.

Hbr 6,10 Nie jest bowiem Bóg niesprawiedliwy, aby zapomniał o czynie waszym i mi

łości, którą okazaliście dla imienia Jego, gdyście usługiwali świętym i jeszcze

usługujecie.

Hbr 6,11 Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość w doskonaleniu

nadziei aż do końca,

Hbr 6,12 abyście nie stali się ospałymi, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cier

pliwość stają się dziedzicami obietnic.

Hbr 6,13 Albowiem gdy Bóg Abrahamowi uczynił obietnicę nie mając nikogo większe

go, na kogo mógłby przysiąc, przysięgał na samego siebie,

Hbr 6,14 mówiąc: Zaiste, hojnie cię pobłogosławię i ponad miarę rozmnożę. Hbr 6,15 A ponieważ tak cierpliwie oczekiwał, otrzymał to, co było obiecane. Hbr 6,16 Ludzie przysięgają na kogoś wyższego, a przysięga dla stwierdzenia [prawdy]

jest zakończeniem każdego sporu między nimi.

Hbr 6,17 Dlatego Bóg, pragnąc okazać ponad wszelką miarę dziedzicom obietnicy nie

zmienność swego postanowienia, wzmocnił je przysięgą,

Hbr 6,18 abyśmy przez dwie rzeczy niezmienne, co do których niemożliwe jest, by

skłamał Bóg, mieli trwałą pociechę, my, którzyśmy się uciekli do uchwycenia

zaofiarowanej nadziei.

Hbr 6,19 Trzymajmy się jej jako bezpiecznej i silnej kotwicy duszy, [kotwicy], która

przenika poza zasłonę,

Hbr 6,20 gdzie Jezus poprzednik wszedł za nas, stawszy się arcykapłanem na wieki na

1904 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 7

wzór Melchizedeka.

Rozdział 7

Hbr 7,01 Ten to Melchizedek, król Szalemu, kapłan Boga Najwyższego, wyszedł na

spotkanie Abrahama, wracającego po rozgromieniu królów, i udzielił mu bło

gosławieństwa.

Hbr 7,02 Jemu Abraham także wydzielił dziesięcinę z całego [łupu]. Imię jego najpierw

oznacza króla sprawiedliwości, a następnie także króla Szalemu, to jest Króla

Pokoju.

Hbr 7,03 Bez ojca, bez matki, bez rodowodu, nie ma ani początku dni, ani też końca

życia, upodobniony zaś do Syna Bożego, pozostaje kapłanem na zawsze. Hbr 7,04 Rozważcie, jak wielki jest ten, któremu sam patriarcha Abraham dał dziesię

cinę z najlepszego łupu.

Hbr 7,05 Wprawdzie i ci z synów Lewiego, którzy otrzymują kapłaństwo, mają zgodnie

z Prawem polecenie pobierania dziesięciny od ludu, to jest od braci swoich,

chociaż i ci wywodzą się z rodu Abrahama.

Hbr 7,06 Tamten, który nie wywodził się z ich rodu, otrzymał dziesięcinę od Abrahama

i pobłogosławił tego, który miał obietnice.

Hbr 7,07 Nie ma zaś żadnej wątpliwości, iż to, co mniejsze, otrzymuje błogosławień

stwo od tego, co wyższe.

Hbr 7,08 Ponadto tu biorą dziesięciny ludzie, którzy umierają, tam zaś ten, o którym

wydane jest świadectwo, że żyje.

Hbr 7,09 I jeśli się można tak wyrazić, także Lewi, który pobiera dziesięciny, złożył

dziesięcinę w osobie Abrahama.

Hbr 7,10 Był bowiem jeszcze w lędźwiach praojca swego, gdy Melchizedek wyszedł mu

na spotkanie.

Hbr 7,11 Gdyby więc doskonałość została osiągnięta przez kapłaństwo lewickie, lud

bowiem otrzymał Prawo, oparte na nim, to po co było potrzeba ustanawiać

jeszcze innego kapłana na wzór Melchizedeka, a nie na wzór Aarona? Hbr 7,12 Ze zmianą bowiem kapłaństwa musi też nastąpić zmiana Prawa. Hbr 7,13 Ten zaś, o którym się to mówi, należał do innego pokolenia, z którego nikt

nie służył ołtarzowi.

Hbr 7,14 Wiadomo przecież, że nasz Pan wyszedł z pokolenia Judy, a Mojżesz nic nie

wspomniał o kapłanach z tego pokolenia.

Hbr 7,15 Jest to jeszcze bardziej oczywiste i wskutek tego, że na podobieństwo Mel

chizedeka występuje inny kapłan,

Hbr 7,16 który stał się takim nie według przepisu prawa cielesnego, ale według siły

niezniszczalnego życia.

1905 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 8

Hbr 7,17 Dane Mu jest bowiem takie świadectwo: Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór

Melchizedeka.

Hbr 7,18 Zostaje przeto usunięte poprzednie Prawo z powodu swej słabości i nieuży

teczności.

Hbr 7,19 Prawo nie dawało niczemu pełnej doskonałości, było jednak wprowadzeniem

tylko lepszej nadziei, przez którą zbliżamy się do Boga.

Hbr 7,20 Tym więcej, iż stało się to nie bez złożenia przysięgi. Gdy bowiem tamci bez

przysięgi stawali się kapłanami,

Hbr 7,21 Ten właśnie przez przysięgę Tego, który do Niego powiedział: Poprzysiągł

Pan, a nie będzie żałował: Ty jesteś kapłanem na wieki.

Hbr 7,22 O tyle też Jezus stał się poręczycielem lepszego przymierza. Hbr 7,23 I gdy tamtych wielu było kapłanami, gdyż śmierć nie zezwalała im trwać przy

życiu,

Hbr 7,24 Ten właśnie, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. Hbr 7,25 Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają

się do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi.

Hbr 7,26 Takiego bowiem potrzeba nam było arcykapłana: świętego, niewinnego, nie

skalanego, oddzielonego od grzeszników, wywyższonego ponad niebiosa, Hbr 7,27 takiego, który nie jest obowiązany, jak inni arcykapłani, do składania codzien

nej ofiary najpierw za swoje grzechy, a potem za grzechy ludu. To bowiem

uczynił raz na zawsze, ofiarując samego siebie.

Hbr 7,28 Prawo bowiem ustanawiało arcykapłanami ludzi obciążonych słabością, słowo

zaś przysięgi, złożonej po nadaniu Prawa, [ustanawia] Syna doskonałego na

wieki.

Rozdział 8

Hbr 8,01 Sedno zaś wywodów stanowi prawda: takiego mamy arcykapłana, który za

siadł po prawicy tronu Majestatu w niebiosach,

Hbr 8,02 jako sługa świątyni i prawdziwego przybytku zbudowanego przez Pana, a nie

przez człowieka.

Hbr 8,03 Każdy bowiem arcykapłan ustanawiany jest do składania darów i ofiar, prze

to potrzeba, aby Ten także miał coś, co by ofiarował.

Hbr 8,04 Gdyby więc był na ziemi, to nie byłby kapłanem, gdyż są tu inni, którzy

składają ofiary według postanowień Prawa.

Hbr 8,05 Usługują oni obrazowi i cieniowi rzeczywistości niebieskich. Gdy bowiem

Mojżesz miał zbudować przybytek, to w ten sposób został pouczony przez

Boga. Patrz zaś - mówi - abyś uczynił wszystko według wzoru, jaki ci został

ukazany na górze.

1906 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 9

Hbr 8,06 Teraz zaś otrzymał w udziale o tyle wznioślejszą służbę, o ile stał się pośred

nikiem lepszego przymierza, które oparte zostało na lepszych obietnicach. Hbr 8,07 Gdyby bowiem owo pierwsze było bez nagany, to nie szukano by miejsca na

drugie [przymierze].

Hbr 8,08 Albowiem ganiąc ich, zapowiada: Oto nadchodzą dni, mówi Pan, a zawrę z

domem Izraela i z domem Judy przymierze nowe.

Hbr 8,09 Nie takie jednak przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami, w dniu, gdym ich

wziął za rękę, by wyprowadzić ich z ziemi egipskiej. Ponieważ oni nie wy

trwali w moim przymierzu, przeto i Ja przestałem dbać o nich, mówi Pan. Hbr 8,10 Takie jest przymierze, które zawrę z domem Izraela w owych dniach, mówi

Pan. Dam prawo moje w ich myśli, a na sercach ich wypiszę je, i będę im

Bogiem, a oni będą Mi ludem.

Hbr 8,11 I nikt nie będzie uczył swojego rodaka ani nikt swego brata, mówiąc: Poznaj

Pana! Bo wszyscy Mnie poznają, od małego aż do wielkiego.

Hbr 8,12 Ponieważ ulituję się nad ich nieprawością i nie wspomnę więcej na ich grze

chy.

Hbr 8,13 Ponieważ zaś mówi o nowym, pierwsze uznał za przestarzałe; a to, co się

przedawnia i starzeje, bliskie jest zniszczenia.

Rozdział 9

Hbr 9,01 Wprawdzie także i pierwsze [przymierze] miało przepisy służby Bożej oraz

ziemski przybytek.

Hbr 9,02 Był to namiot, w którego pierwszej części zwanej [Miejscem] Świętym, znaj

dował się świecznik, stół i chleby pokładne.

Hbr 9,03 Za drugą zaś zasłoną był przybytek, który nosił nazwę "Święte Świętych". Hbr 9,04 Posiadało ono złoty ołtarz kadzenia i Arkę Przymierza, pokrytą zewsząd

złotem. Znajdowało się w niej naczynie złote z manną, laska Aarona, która

zakwitła, i tablice Przymierza.

Hbr 9,05 Nad nią zaś były cheruby Chwały, które zacieniały przebłagalnię, o czym

szczegółowo nie ma potrzeby teraz mówić.

Hbr 9,06 Tak zaś te rzeczy były urządzone, iż do pierwszej części przybytku zawsze

wchodzą kapłani sprawujący służbę świętą,

Hbr 9,07 do drugiej zaś części jedynie arcykapłan, i to tylko raz w roku, i nie bez krwi,

którą składa w ofierze za grzechy swoje i swojego ludu.

Hbr 9,08 Przez to pokazuje Duch Święty, że jeszcze nie została otwarta droga do Miej

sca Świętego, dopóki istnieje pierwszy przybytek.

Hbr 9,09 To zaś jest obrazem czasu teraźniejszego, a składa się w nim dary i ofiary,

nie mogące jednak udoskonalić w sumieniu tego, który spełnia służbę Bożą.

1907 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 10

Hbr 9,10 Są to tylko przepisy tyczące się ciała, nałożone do czasu naprawy, a [polegają]

jedynie na pokarmach, napojach i różnych obmyciach.

Hbr 9,11 Ale Chrystus, zjawiwszy się jako arcykapłan dóbr przyszłych, przez wyższy i

doskonalszy, i nie ręką - to jest nie na tym świecie - uczyniony przybytek, Hbr 9,12 ani nie przez krew kozłów i cielców, lecz przez własną krew wszedł raz na

zawsze do Miejsca Świętego, zdobywszy wieczne odkupienie.

Hbr 9,13 Jeśli bowiem krew kozłów i cielców oraz popiół z krowy, którymi skrapia się

zanieczyszczonych, sprawiają oczyszczenie ciała,

Hbr 9,14 to o ile bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego złożył Bo

gu samego siebie jako nieskalaną ofiarę, oczyści wasze sumienia z martwych

uczynków, abyście służyć mogli Bogu żywemu.

Hbr 9,15 I dlatego jest pośrednikiem Nowego Przymierza, ażeby przez śmierć, poniesio

ną dla odkupienia przestępstw, popełnionych za pierwszego przymierza, ci,

którzy są wezwani do wiecznego dziedzictwa, dostąpili spełnienia obietnicy. Hbr 9,16 Gdzie bowiem jest testament, tam musi ponieść śmierć ten, który sporządza

testament.

Hbr 9,17 Testament bowiem po śmierci nabiera mocy, nie ma zaś znaczenia, gdy żyje

ten, który sporządził testament.

Hbr 9,18 Stąd także i pierwszy nie bez krwi był zaprowadzony.

Hbr 9,19 Gdy bowiem Mojżesz ogłosił całemu ludowi wszystkie przepisy Prawa, wziął

krew cielców i kozłów z wodą, wełną szkarłatną oraz hizopem i pokropił tak

samą księgę, jak i cały lud, mówiąc:

Hbr 9,20 To [jest] krew Przymierza, które Bóg wam polecił.

Hbr 9,21 Podobnie także skropił krwią przybytek i wszystkie naczynia przeznaczone

do służby Bożej.

Hbr 9,22 I prawie wszystko oczyszcza się krwią według Prawa, a bez rozlania krwi nie

ma odpuszczenia [grzechów].

Hbr 9,23 Przeto obrazy rzeczy niebieskich w taki sposób musiały być oczyszczone, same

zaś rzeczy niebieskie potrzebowały o wiele doskonalszych ofiar od tamtych. Hbr 9,24 Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni, zbudowanej rękami ludzkimi, będą

cej odbiciem prawdziwej [świątyni], ale do samego nieba, aby teraz wstawiać

się za nami przed obliczem Boga,

Hbr 9,25 nie po to, aby się często miał ofiarować jak arcykapłan, który co roku wchodzi

do świątyni z krwią cudzą.

Hbr 9,26 Inaczej musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz

jeden ukazał się teraz na końcu wieków na zgładzenie grzechów przez ofiarę

z samego siebie.

Hbr 9,27 A jak postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd, Hbr 9,28 tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi

raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go

oczekują.

1908 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 10

Rozdział 10

Hbr 10,01 Prawo bowiem, posiadając tylko cień przyszłych dóbr, a nie sam obraz rzeczy,

przez te same ofiary, corocznie ciągle składane, nie może nigdy udoskonalić

tych, którzy się zbliżają.

Hbr 10,02 Czyż bowiem nie przestano by ich składać, gdyby składający je raz na zawsze

oczyszczeni nie mieli już żadnej świadomości grzechów?

Hbr 10,03 Ale przez nie każdego roku [odbywa się] przypomnienie grzechów. Hbr 10,04 Niemożliwe jest bowiem, aby krew cielców i kozłów usuwała grzechy. Hbr 10,05 Przeto przychodząc na świat, mówi: Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi

utworzył ciało;

Hbr 10,06 całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się Tobie.

Hbr 10,07 Wtedy rzekłem: Oto idę - w zwoju księgi napisano o Mnie - abym spełniał

wolę Twoją, Boże.

Hbr 10,08 Wyżej powiedział: ofiar, darów, całopaleń i ofiar za grzech nie chciałeś i nie

podobały się Tobie, choć składa się je na podstawie Prawa.

Hbr 10,09 Następnie powiedział: Oto idę, abym spełniał wolę Twoją. Usuwa jedną [ofia

rę], aby ustanowić inną.

Hbr 10,10 Na mocy tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz

na zawsze.

Hbr 10,11 Wprawdzie każdy kapłan staje codziennie do wykonywania swej służby, wiele

razy te same składając ofiary, które żadną miarą nie mogą zgładzić grzechów. Hbr 10,12 Ten przeciwnie, złożywszy raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, zasiadł po

prawicy Boga,

Hbr 10,13 oczekując tylko, aż nieprzyjaciele Jego staną się podnóżkiem nóg Jego. Hbr 10,14 Jedną bowiem ofiarą udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani. Hbr 10,15 Daje nam zaś świadectwo Duch Święty, skoro powiedział: Hbr 10,16 Takie jest przymierze, które zawrę z nimi w owych dniach, mówi Pan: dając

prawa moje w ich serca, także w umyśle ich wypiszę je.

Hbr 10,17 A grzechów ich oraz ich nieprawości więcej już wspominać nie będę. Hbr 10,18 Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam już więcej nie zachodzi potrzeba ofiary

za grzechy.

Hbr 10,19 Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew

Jezusa.

Hbr 10,20 On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało

swoje.

Hbr 10,21 Mając zaś kapłana wielkiego, który jest nad domem Bożym, Hbr 10,22 przystąpmy z sercem prawym, z wiarą pełną, oczyszczeni na duszy od wszel

kiego zła świadomego i obmyci na ciele wodą czystą.

Hbr 10,23 Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufa

1909 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 11

nia Ten, który dał obietnicę.

Hbr 10,24 Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych

uczynków.

Hbr 10,25 Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem nie

których, ale zachęcajmy się nawzajem, i to tym bardziej, im wyraźniej wi

dzicie, że zbliża się dzień.

Hbr 10,26 Jeśli bowiem dobrowolnie grzeszymy po otrzymaniu pełnego poznania praw

dy, to już nie ma dla nas ofiary przebłagalnej za grzechy,

Hbr 10,27 ale jedynie jakieś przerażające oczekiwanie sądu i żar ognia, który ma trawić

przeciwników.

Hbr 10,28 Kto przekracza Prawo Mojżeszowe, ponosi śmierć bez miłosierdzia na pod

stawie [zeznania] dwóch albo trzech świadków.

Hbr 10,29 Pomyślcie, o ileż surowszej kary stanie się winien ten, kto by podeptał Syna

Bożego i zbezcześcił krew Przymierza, przez którą został uświęcony, i obe

lżywie zachował się wobec Ducha łaski.

Hbr 10,30 Znamy przecież Tego, który powiedział: Do Mnie [należy] pomsta i Ja odpła

cę. I znowu: Sam Pan będzie sądził lud swój.

Hbr 10,31 Straszną jest rzeczą wpaść w ręce Boga żyjącego.

Hbr 10,32 Przypomnijcie sobie dawniejsze dni, kiedyście to po oświeceniu wytrzymali

wielką nawałę cierpień,

Hbr 10,33 już to będąc wystawieni publicznie na szyderstwa i prześladowania, już to

stawszy się uczestnikami tych, którzy takie udręki znosili.

Hbr 10,34 Albowiem współcierpieliście z uwięzionymi, z radością przyjęliście rabunek

waszego mienia, wiedząc, że sami posiadacie majętność lepszą i trwającą. Hbr 10,35 Nie pozbywajcie się więc nadziei waszej, która ma wielką zapłatę. Hbr 10,36 Potrzebujecie bowiem wytrwałości, abyście spełniając wolę Bożą, dostąpili

obietnicy.

Hbr 10,37 Jeszcze bowiem za krótką, za bardzo krótką chwilę przyjdzie Ten, który ma

nadejść, i nie spóźni się.

Hbr 10,38 A mój sprawiedliwy z wiary żyć będzie, jeśli się cofnie, nie upodoba sobie

dusza moja w nim.

Hbr 10,39 My zaś nie należymy do odstępców, którzy idą na zatracenie, ale do wiernych,

którzy zbawiają swą duszę.

Rozdział 11

Hbr 11,01 Wiara zaś jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych

rzeczywistości, których nie widzimy.

Hbr 11,02 Dzięki niej to przodkowie otrzymali świadectwo.

1910 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 11

Hbr 11,03 Przez wiarę poznajemy, że słowem Boga światy zostały tak stworzone, iż to,

co widzimy, powstało nie z rzeczy widzialnych.

Hbr 11,04 Przez wiarę Abel złożył Bogu ofiarę cenniejszą od Kaina, za co otrzymał

świadectwo, iż jest sprawiedliwy. Bóg bowiem zaświadczył o jego darach, to

też choć umarł, przez nią jeszcze mówi.

Hbr 11,05 Przez wiarę Henoch został przeniesiony, aby nie oglądał śmierci. I nie znale

ziono go, ponieważ Bóg go zabrał. Przed zabraniem bowiem otrzymał świa

dectwo, iż podobał się Bogu.

Hbr 11,06 Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga

musi uwierzyć, że [Bóg] jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają. Hbr 11,07 Przez wiarę Noe został pouczony cudownie o tym, czego jeszcze nie można

było ujrzeć, i pełen bojaźni zbudował arkę, aby zbawić swą rodzinę. Przez

wiarę też potępił świat i stał się dziedzicem sprawiedliwości, którą otrzymuje

się przez wiarę.

Hbr 11,08 Przez wiarę ten, którego nazwano Abrahamem, usłuchał wezwania Bożego,

by wyruszyć do ziemi, którą miał objąć w posiadanie. Wyszedł nie wiedząc,

dokąd idzie.

Hbr 11,09 Przez wiarę przywędrował do Ziemi Obiecanej, jako ziemi obcej, pod namiota

mi mieszkając z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tej samej obietnicy. Hbr 11,10 Oczekiwał bowiem miasta zbudowanego na silnych fundamentach, którego

architektem i budowniczym jest sam Bóg.

Hbr 11,11 Przez wiarę także i sama Sara, mimo podeszłego wieku, otrzymała moc po

częcia. Uznała bowiem za godnego wiary Tego, który udzielił obietnicy. Hbr 11,12 Przeto z człowieka jednego, i to już niemal obumarłego, powstało potomstwo

tak liczne, jak gwiazdy niebieskie, jak niezliczony piasek, który jest nad brze

giem morskim.

Hbr 11,13 W wierze pomarli oni wszyscy, nie osiągnąwszy tego, co im przyrzeczono, lecz

patrzyli na to z daleka i pozdrawiali, uznawszy siebie za gości i pielgrzymów

na tej ziemi.

Hbr 11,14 Ci bowiem, co tak mówią, okazują, że szukają ojczyzny. Hbr 11,15 Gdyby zaś tę wspominali, z której wyszli, znaleźliby sposobność powrotu do

niej.

Hbr 11,16 Teraz zaś do lepszej dążą, to jest do niebieskiej. Dlatego Bóg nie wstydzi się

nosić imienia ich Boga, gdyż przysposobił im miasto.

Hbr 11,17 Przez wiarę Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka, i to jedynego

syna składał na ofiarę, on, który otrzymał obietnicę,

Hbr 11,18 któremu powiedziane było: Z Izaaka będzie dla ciebie potomstwo. Hbr 11,19 Pomyślał bowiem, iż Bóg mocen wskrzesić także umarłych, i dlatego odzyskał

go, jako podobieństwo [śmierci i zmartwychwstania Chrystusa]. Hbr 11,20 Przez wiarę w przyszłość Izaak pobłogosławił Jakuba i Ezawa. Hbr 11,21 Przez wiarę umierający Jakub pobłogosławił każdego z synów Józefa i po

1911 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 12

chylił się głęboko przed wierzchołkiem jego laski.

Hbr 11,22 Przez wiarę konający Józef wspomniał o wyjściu synów Izraela i dał zlecenie

w sprawie swoich kości.

Hbr 11,23 Przez wiarę Mojżesz był ukrywany przez swoich rodziców w ciągu trzech mie

sięcy po swoim narodzeniu, ponieważ widzieli, że powabne jest dzieciątko, a

nie przerazili się nakazem króla.

Hbr 11,24 Przez wiarę Mojżesz, gdy dorósł, odmówił nazywania się synem córki fara

ona,

Hbr 11,25 wolał raczej cierpieć z ludem Bożym, niż używać przemijających rozkoszy

grzechu.

Hbr 11,26 Uważał bowiem za większe bogactwo znoszenie zniewag dla Chrystusa niż

wszystkie skarby Egiptu, gdyż patrzył na zapłatę.

Hbr 11,27 Przez wiarę opuścił Egipt, nie uląkłszy się gniewu królewskiego; wytrwał,

jakby [na oczy] widział Niewidzialnego.

Hbr 11,28 Przez wiarę uczynił Paschę i pokropienie krwią, aby nie dotknął się ich ten,

który zabijał to, co pierworodne.

Hbr 11,29 Przez wiarę przeszli Morze Czerwone jak po suchej ziemi, a gdy Egipcjanie

spróbowali to uczynić, potonęli.

Hbr 11,30 Przez wiarę upadły mury Jerycha, gdy je obchodzili dokoła w ciągu siedmiu

dni.

Hbr 11,31 Przez wiarę nierządnica Rachab nie zginęła razem z niewierzącymi, bo przy

jęła gościnnie wysłanych na zwiady.

Hbr 11,32 I co jeszcze mam powiedzieć? Nie wystarczyłoby mi bowiem czasu na opo

wiadanie o Gedeonie, Baraku, Samsonie, Jeftem, Dawidzie, Samuelu i o pro

rokach,

Hbr 11,33 którzy przez wiarę pokonali królestwa, dokonali czynów sprawiedliwych,

otrzymali obietnicę, zamknęli paszcze lwom,

Hbr 11,34 przygasili żar ognia, uniknęli ostrza miecza i wyleczyli się z niemocy, stali się

bohaterami w wojnie i do ucieczki zmusili nieprzyjacielskie szyki. Hbr 11,35 Dzięki dokonanym przez nich wskrzeszeniom niewiasty otrzymały swoich

zmarłych. Jedni ponieśli katusze, nie przyjąwszy uwolnienia, aby otrzymać

lepsze zmartwychwstanie.

Hbr 11,36 Inni zaś doznali zelżywości i biczowania, a nadto kajdan i więzienia. Hbr 11,37 Kamienowano ich, przerzynano piłą, "kuszono", przebijano mieczem; tułali

się w skórach owczych, kozich, w nędzy, w utrapieniu, w ucisku Hbr 11,38 świat nie był ich wart - i błąkali się po pustyniach i górach, po jaskiniach i

rozpadlinach ziemi.

Hbr 11,39 A ci wszyscy, choć ze względu na swą wiarę stali się godni pochwały, nie

otrzymali przyrzeczonej obietnicy,

Hbr 11,40 gdyż Bóg, który nam lepszy los zgotował, nie chciał, aby oni doszli do dosko

nałości bez nas.

1912 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 12

Rozdział 12

Hbr 12,01 I my zatem mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków, odłożywszy wszelki

ciężar, [a przede wszystkim] grzech, który nas łatwo zwodzi, winniśmy wy

trwale biec w wyznaczonych nam zawodach.

Hbr 12,02 Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On

to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na

[jego] hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga.

Hbr 12,03 Zastanawiajcie się więc nad Tym, który ze strony grzeszników taką wielką

wycierpiał wrogość przeciw sobie, abyście nie ustawali, złamani na duchu. Hbr 12,04 Jeszcze nie opieraliście się aż do przelewu krwi, walcząc przeciw grzechowi, Hbr 12,05 a zapomnieliście o upomnieniu, z jakim się zwraca do was, jako do synów:

Synu mój, nie lekceważ karania Pana, nie upadaj na duchu, gdy On cię do

świadcza.

Hbr 12,06 Bo kogo miłuje Pan, tego karze, chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyj

muje.

Hbr 12,07 Trwajcież w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem

syn, którego by ojciec nie karcił?

Hbr 12,08 Jeśli jesteście bez karania, którego uczestnikami stali się wszyscy, nie jesteście

synami, ale dziećmi nieprawymi.

Hbr 12,09 Zresztą, jeśli ceniliśmy i szanowaliśmy ojców naszych według ciała, mimo

że nas karcili, czyż nie bardziej winniśmy posłuszeństwo Ojcu dusz, a żyć

będziemy?

Hbr 12,10 Tamci karcili nas według swej woli na czas znikomych dni. Ten zaś czyni to

dla naszego dobra, aby nas uczynić uczestnikami swojej świętości. Hbr 12,11 Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak

przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwości. Hbr 12,12 Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i osłabłe kolana!

Hbr 12,13 Proste czyńcie ślady nogami, aby kto chromy nie zbłądził, ale był raczej

uzdrowiony.

Hbr 12,14 Starajcie się o pokój ze wszystkimi i o uświęcenie, bez którego nikt nie zoba

czy Pana.

Hbr 12,15 Baczcie, aby nikt nie pozbawił się łaski Bożej, aby jakiś korzeń gorzki, który

rośnie w górę, nie spowodował zamieszania, a przez to nie skalali się inni, Hbr 12,16 i aby się nie znalazł jakiś rozpustnik i bezbożnik, jak Ezaw, który za jedną

potrawę sprzedał swoje pierworodztwo.

Hbr 12,17 A wiecie, że później, gdy chciał otrzymać błogosławieństwo, został odrzucony,

nie znalazł bowiem miejsca na nawrócenie, choć go szukał ze łzami. Hbr 12,18 Nie przystąpiliście bowiem do dotykalnego i płonącego ognia, do mgły, do

ciemności i burzy

1913 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 13

Hbr 12,19 ani też do grzmiących trąb i do takiego dźwięku słów, iż wszyscy, którzy go

słyszeli, prosili, aby do nich nie mówił

Hbr 12,20 Nie mogli bowiem znieść tego rozkazu: Jeśliby nawet tylko zwierzę dotknęło

się góry, winno być ukamienowane.

Hbr 12,21 A tak straszne było to zjawisko, iż Mojżesz powiedział: Przerażony jestem i

drżę.

Hbr 12,22 Wy natomiast przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeru

zalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zebranie, Hbr 12,23 do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który

sądzi wszystkich, do duchów sprawiedliwych, które już doszły do celu, Hbr 12,24 do Pośrednika Nowego Testamentu - Jezusa, do pokropienia krwią, która

przemawia mocniej niż [krew] Abla.

Hbr 12,25 Strzeżcie się, abyście nie stawiali oporu Temu, który do was przemawia. Jeśli

bowiem tamci nie uniknęli kary, ponieważ odwrócili się od Tego, który na

ziemi mówił, o ileż bardziej my, jeśli odwrócimy się od Tego, który z nieba

przemawia.

Hbr 12,26 Głos Jego wstrząsnął wówczas ziemią, a teraz obiecuje mówiąc: Jeszcze raz

wstrząsnę nie tylko ziemią, ale i niebem.

Hbr 12,27 Te zaś słowa jeszcze raz wskazują, że nastąpi zniszczenie tego, co zniszczalne,

a więc tego, co zostało stworzone, aby pozostało to, co jest niewzruszone. Hbr 12,28 Dlatego też otrzymując niewzruszone królestwo, trwajmy w łasce, a przez nią

służmy Bogu ze czcią i bojaźnią!

Hbr 12,29 Bóg nasz bowiem jest ogniem pochłaniającym.

Rozdział 13

Hbr 13,01 Niech trwa braterska miłość.

Hbr 13,02 Nie zapominajmy też o gościnności, gdyż przez nią niektórzy, nie wiedząc,

aniołom dali gościnę.

Hbr 13,03 Pamiętajcie o uwięzionych, jakbyście byli sami uwięzieni, i o tych, co cierpią,

bo i sami jesteście w ciele.

Hbr 13,04 We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane,

gdyż rozpustników i cudzołożników osądzi Bóg.

Hbr 13,05 Postępowanie wasze niech będzie wolne od chciwości na pieniądze: zado

walajcie się tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie opuszczę cię ani

pozostawię.

Hbr 13,06 Śmiało więc mówić możemy: Pan jest wspomożycielem moim, nie ulęknę się,

bo cóż może mi uczynić człowiek?

Hbr 13,07 Pamiętajcie o swych przełożonych, którzy głosili wam słowo Boże, i rozpa

1914 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 65 - List do Hebrajczyków Rozdział 13

miętując koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę!

Hbr 13,08 Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki. Hbr 13,09 Nie dajcie się uwieść różnym i obcym naukom, dobrze bowiem jest wzmacniać

serce łaską, a nie pokarmami, które nie przynoszą korzyści tym, co się o nie

ubiegają.

Hbr 13,10 Mamy ołtarz, z którego nie mają prawa spożywać ci, którzy służą przybyt

kowi.

Hbr 13,11 Ciała bowiem tych zwierząt, których krew arcykapłan wnosi do świątyni jako

ofiarę przebłagalną, pali się za obozem.

Hbr 13,12 Dlatego i Jezus, aby krwią swoją uświęcić lud, cierpiał poza miastem. Hbr 13,13 Również i my wyjdźmy do Niego poza obóz, dzieląc z Nim Jego urągania. Hbr 13,14 Nie mamy tutaj trwałego miasta, ale szukamy tego, które ma przyjść. Hbr 13,15 Przez Niego więc składajmy Bogu ofiarę czci ustawicznie, to jest owoc warg,

które wyznają Jego imię.

Hbr 13,16 Nie zapominajcie o dobroczynności i wzajemnej więzi, gdyż cieszy się Bóg

takimi ofiarami.

Hbr 13,17 Bądźcie posłuszni waszym przełożonym i bądźcie im ulegli, ponieważ oni

czuwają nad duszami waszymi i muszą zdać sprawę z tego. Niech to czynią

z radością, a nie ze smutkiem, bo to nie byłoby dla was korzystne. Hbr 13,18 Módlcie się za nas, jesteśmy bowiem przekonani, że mamy czyste sumienie,

starając się we wszystkim dobrze postępować.

Hbr 13,19 Jeszcze goręcej was proszę o spowodowanie tego, bym co rychlej został wam

przywrócony.

Hbr 13,20 Bóg zaś pokoju, który na mocy krwi przymierza wiecznego wywiódł spomię

dzy zmarłych Wielkiego Pasterza owiec, Pana naszego Jezusa,

Hbr 13,21 niech was uzdolni do wszelkiego dobra, byście czynili Jego wolę, sprawując

w was, co miłe jest w oczach Jego, przez Jezusa Chrystusa, któremu chwała

na wieki wieków! Amen.

Hbr 13,22 Proszę zaś was bracia: Przyjmijcie to słowo zachęty, bo napisałem wam bar

dzo krótko.

Hbr 13,23 Wiedzcie, że brat nasz, Tymoteusz został zwolniony. Jeśli tylko wnet przy

będzie, z nim razem zobaczę was.

Hbr 13,24 Pozdrówcie wszystkich waszych przełożonych i wszystkich świętych! Pozdra

wiają was [bracia] z Italii.

Hbr 13,25 Łaska z wami wszystkimi! Amen.

1915 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 66

List św. Jakuba Apostoła

Rozdział 1

Jk 1,01 Jakub, sługa Boga i Pana Jezusa Chrystusa, śle pozdrowienie dwunastu po

koleniom w rozproszeniu.

Jk 1,02 Za pełną radość poczytujcie to sobie, bracia moi, ilekroć spadają na was

różne doświadczenia.

Jk 1,03 Wiedzcie, że to, co wystawia waszą wiarę na próbę, rodzi wytrwałość. Jk 1,04 Wytrwałość zaś winna być dziełem doskonałym, abyście byli doskonali, nie

naganni, w niczym nie wykazując braków.

Jk 1,05 Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje

wszystkim chętnie i nie wymawiając; a na pewno ją otrzyma.

Jk 1,06 Niech zaś prosi z wiarą, a nie wątpi o niczym! Kto bowiem żywi wątpliwości,

podobny jest do fali morskiej wzbudzonej wiatrem i miotanej to tu, to tam. Jk 1,07 Człowiek ten niech nie myśli, że otrzyma cokolwiek od Pana, Jk 1,08 bo jest mężem chwiejnym, niestałym we wszystkich swych drogach Jk 1,09 Niech się zaś ubogi brat chlubi z wyniesienia swego,

Jk 1,10 bogaty natomiast ze swego poniżenia, bo przeminie niby kwiat polny. Jk 1,11 Wzeszło bowiem palące słońce i wysuszyło łąkę, kwiat jej opadł, a piękny jej

wygląd zginął. Tak też bogaty przeminie w swoich poczynaniach. Jk 1,12 Błogosławiony mąż, który wytrwa w pokusie, gdy bowiem zostanie poddany

próbie, otrzyma wieniec życia, obiecany przez Pana tym, którzy Go miłują. Jk 1,13 Kto doznaje pokusy, niech nie mówi, że Bóg go kusi. Bóg bowiem ani nie

podlega pokusie ku złemu, ani też nikogo nie kusi.

Jk 1,14 To własna pożądliwość wystawia każdego na pokusę i nęci. Jk 1,15 Następnie pożądliwość, gdy pocznie, rodzi grzech, a skoro grzech dojrzeje,

przynosi śmierć.

1916

Księga 66 - List św. Jakuba Apostoła Rozdział 2

Jk 1,16 Nie dajcie się zwodzić, bracia moi umiłowani!

Jk 1,17 Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od

Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności. Jk 1,18 Ze swej woli zrodził nas przez słowo prawdy, byśmy byli jakby pierwocinami

Jego stworzeń.

Jk 1,19 Wiedzcie, bracia moi umiłowani: każdy człowiek winien być chętny do słu

chania, nieskory do mówienia, nieskory do gniewu.

Jk 1,20 Gniew bowiem męża nie wykonuje sprawiedliwości Bożej. Jk 1,21 Odrzućcie przeto wszystko, co nieczyste, oraz cały bezmiar zła, a przyjmijcie

w duchu łagodności zaszczepione w was słowo, które ma moc zbawić dusze

wasze.

Jk 1,22 Wprowadzajcie zaś słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami oszukują

cymi samych siebie.

Jk 1,23 Jeżeli bowiem ktoś przysłuchuje się tylko słowu, a nie wypełnia go, podobny

jest do człowieka oglądającego w lustrze swe naturalne odbicie.

Jk 1,24 Bo przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był. Jk 1,25 Kto zaś pilnie rozważa doskonałe Prawo, Prawo wolności, i wytrwa w nim,

ten nie jest słuchaczem skłonnym do zapominania, ale wykonawcą dzieła;

wypełniając je, otrzyma błogosławieństwo.

Jk 1,26 Jeżeli ktoś uważa się za człowieka religijnego, lecz łudząc serce swoje nie

powściąga swego języka, to pobożność jego pozbawiona jest podstaw. Jk 1,27 Religijność czysta i bez skazy wobec Boga i Ojca wyraża się w opiece nad

sierotami i wdowami w ich utrapieniach i w zachowaniu siebie samego nie

skalanym od wpływów świata.

Rozdział 2

Jk 2,01 Bracia moi, niech wiara wasza w Pana naszego Jezusa Chrystusa uwielbio

nego nie ma względu na osoby.

Jk 2,02 Bo gdyby przyszedł na wasze zgromadzenie człowiek przystrojony w złote

pierścienie i bogatą szatę i przybył także człowiek ubogi w zabrudzonej sza

cie,

Jk 2,03 a wy spojrzycie na bogato odzianego i powiecie: "Usiądź na zaszczytnym

miejscu!", do ubogiego zaś powiecie: "Stań sobie tam albo usiądź u podnóż

ka mojego!",

Jk 2,04 to czy nie czynicie różnic między sobą i nie stajecie się sędziami przewrotny

mi?

Jk 2,05 Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świa

ta na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym,

1917 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 66 - List św. Jakuba Apostoła Rozdział 2

którzy Go miłują?

Jk 2,06 Wy zaś odmówiliście ubogiemu poszanowania. Czy to nie bogaci uciskają was

bezwzględnie i nie oni ciągną was do sądów?

Jk 2,07 Czy nie oni bluźnią zaszczytnemu Imieniu, które wypowiedziano nad wami? Jk 2,08 Jeśli przeto zgodnie z Pismem wypełniacie królewskie Prawo: Będziesz miło

wał bliźniego swego jak siebie samego, dobrze czynicie.

Jk 2,09 Jeżeli zaś kierujecie się względem na osobę, popełniacie grzech, i Prawo po

tępi was jako przestępców.

Jk 2,10 Choćby ktoś przestrzegał całego Prawa, a przestąpiłby jedno tylko przykaza

nie, ponosi winę za wszystkie.

Jk 2,11 Ten bowiem, który powiedział: Nie cudzołóż!, powiedział także: Nie zabijaj!.

Jeżeli więc nie popełniasz cudzołóstwa, jednak dopuszczasz się zabójstwa,

jesteś przestępcą wobec Prawa.

Jk 2,12 Mówcie i czyńcie tak, jak ludzie, którzy będą sądzeni na podstawie Prawa

wolności.

Jk 2,13 Będzie to bowiem sąd nieubłagany dla tego, który nie czynił miłosierdzia:

miłosierdzie odnosi triumf nad sądem.

Jk 2,14 Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a

nie będzie spełniał uczynków? Czy [sama] wiara zdoła go zbawić? Jk 2,15 Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego

chleba,

Jk 2,16 a ktoś z was powie im: "Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta!"

- a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała - to na co się to

przyda?

Jk 2,17 Tak też i wiara, jeśli nie byłaby połączona uczynkami, martwa jest sama w

sobie.

Jk 2,18 Ale może ktoś powiedzieć: Ty masz wiarę, a ja spełniam uczynki. Pokaż mi

wiarę swoją bez uczynków, to ja ci pokażę wiarę ze swoich uczynków. Jk 2,19 Wierzysz, że jest jeden Bóg? Słusznie czynisz - lecz także i złe duchy wierzą

i drżą.

Jk 2,20 Chcesz zaś zrozumieć, nierozumny człowieku, że wiara bez uczynków jest

bezowocna?

Jk 2,21 Czy Abraham, ojciec nasz, nie z powodu uczynków został usprawiedliwiony,

kiedy złożył syna Izaaka na ołtarzu ofiarnym?

Jk 2,22 Widzisz, że wiara współdziała z jego uczynkami i przez uczynki stała się

doskonała.

Jk 2,23 I tak wypełniło się Pismo, które mówi: Uwierzył przeto Abraham Bogu i

poczytano mu to za sprawiedliwość, i został nazwany przyjacielem Boga. Jk 2,24 Widzicie, że człowiek dostępuje usprawiedliwienia na podstawie uczynków, a

nie samej tylko wiary.

Jk 2,25 Podobnie też nierządnica Rachab, która przyjęła wysłanników i inną drogą

1918 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 66 - List św. Jakuba Apostoła Rozdział 3

odprawiła ich, czy nie dostąpiła usprawiedliwienia za swoje uczynki? Jk 2,26 Tak jak ciało bez ducha jest martwe, tak też jest martwa wiara bez uczynków.

Rozdział 3

Jk 3,01 Niech zbyt wielu z was nie uchodzi za nauczycieli, moi bracia, bo wiecie, iż

tym bardziej surowy czeka nas sąd.

Jk 3,02 Wszyscy bowiem często upadamy. Jeśli kto nie grzeszy mową, jest mężem

doskonałym, zdolnym utrzymać w ryzach także całe ciało.

Jk 3,03 Jeżeli przeto zakładamy koniom wędzidła do pysków, by nam były posłuszne,

to kierujemy całym ich ciałem.

Jk 3,04 Oto nawet okrętom, choć tak są potężne i tak silnymi wichrami miotane,

niepozorny ster nadaje taki kierunek, jak odpowiada woli sternika. Jk 3,05 Tak samo język, mimo że jest małym członkiem, ma powód do wielkich prze

chwałek. Oto mały ogień, a jak wielki las podpala.

Jk 3,06 Tak i język jest ogniem, sferą nieprawości. Język jest wśród wszystkich na

szych członków tym, co bezcześci całe ciało i sam trawiony ogniem piekielnym

rozpala krąg życia.

Jk 3,07 Wszystkie bowiem gatunki zwierząt i ptaków, gadów i stworzeń morskich

można ujarzmić i rzeczywiście ujarzmiła je natura ludzka.

Jk 3,08 Języka natomiast nikt z ludzi nie potrafi okiełznać, to zło niestateczne, pełne

zabójczego jadu.

Jk 3,09 Przy jego pomocy wielbimy Boga i Ojca i nim przeklinamy ludzi, stworzonych

na podobieństwo Boże.

Jk 3,10 Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak być nie

może, bracia moi!

Jk 3,11 Czyż z tej samej szczeliny źródła wytryska woda słodka i gorzka? Jk 3,12 Czy może, bracia moi, drzewo figowe rodzić oliwki albo winna latorośl figi?

Także słone źródło nie może wydać słodkiej wody.

Jk 3,13 Kto spośród was jest mądry i rozsądny? Niech wykaże się w swoim nienagan

nym postępowaniu uczynkami dokonanymi z łagodnością właściwą mądrości! Jk 3,14 Natomiast jeżeli żywicie w sercach waszych gorzką zazdrość i skłonność do

kłótni, to nie przechwalajcie się i nie sprzeciwiajcie się kłamstwem prawdzie! Jk 3,15 Nie na tym polega zstępująca z góry mądrość, ale mądrość ziemska, zmysłowa

i szatańska.

Jk 3,16 Gdzie bowiem zazdrość i żądza sporu, tam też bezład i wszelki występek. Jk 3,17 Mądrość zaś [zstępująca] z góry jest przede wszystkim czysta, dalej, skłonna

do zgody, ustępliwa, posłuszna, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, wolna

od względów ludzkich i obłudy.

1919 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 66 - List św. Jakuba Apostoła Rozdział 5

Jk 3,18 Owoc zaś sprawiedliwości sieją w pokoju ci, którzy zaprowadzają pokój.

Rozdział 4

Jk 4,01 Skąd się biorą wojny i skąd kłótnie między wami? Nie skądinąd, tylko z wa

szych żądz, które walczą w członkach waszych.

Jk 4,02 Pożądacie, a nie macie, żywicie morderczą zazdrość, a nie możecie osiągnąć.

Prowadzicie walki i kłótnie, a nic nie posiadacie, gdyż się nie modlicie. Jk 4,03 Modlicie się, a nie otrzymujecie, bo się źle modlicie, starając się jedynie o

zaspokojenie swych żądz.

Jk 4,04 Cudzołożnicy, czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z

Bogiem? Jeżeli więc ktoś zamierzałby być przyjacielem świata, staje się nie

przyjacielem Boga.

Jk 4,05 A może utrzymujecie, że na próżno Pismo mówi: "Zazdrośnie pożąda On

ducha, którego w nas utwierdził"?

Jk 4,06 Daje zaś tym większą łaskę: Dlatego mówi: Bóg sprzeciwia się pysznym, po

kornym zaś daje łaskę.

Jk 4,07 Bądźcie więc poddani Bogu, przeciwstawiajcie się natomiast diabłu, a uciek

nie od was.

Jk 4,08 Przystąpcie bliżej do Boga, to i On zbliży się do was. Oczyśćcie ręce, grzesz

nicy, uświęćcie serca, ludzie chwiejni!

Jk 4,09 Uznajcie waszą nędzę, smućcie się i płaczcie! Śmiech wasz niech się obróci w

smutek, a radość w przygnębienie!

Jk 4,10 Uniżcie się przed Panem, a wywyższy was.

Jk 4,11 Bracia, nie oczerniajcie jeden drugiego! Kto oczernia brata swego lub sądzi

go, uwłacza Prawu i osądza Prawo. Skoro zaś sądzisz Prawo, jesteś nie wy

konawcą Prawa, lecz sędzią.

Jk 4,12 Jeden jest Prawodawca i Sędzia, w którego mocy jest zbawić lub potępić. A

ty kimże jesteś, byś sądził bliźniego?

Jk 4,13 Teraz wy, którzy mówicie: "Dziś albo jutro udamy się do tego oto miasta i

spędzimy tam rok, będziemy uprawiać handel i osiągniemy zyski", Jk 4,14 wy, którzy nie wiecie nawet, co jutro będzie. Bo czymże jest życie wasze?

Parą jesteście, co się ukazuje na krótko, a potem znika.

Jk 4,15 Zamiast tego powinniście mówić: "Jeżeli Pan zechce, i będziemy żyli, zrobimy

to lub owo".

Jk 4,16 Teraz zaś chełpicie się w swej wyniosłości. Każda taka chełpliwość jest prze

wrotna.

Jk 4,17 Kto zaś umie dobrze czynić, a nie czyni, grzeszy.

1920 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 66 - List św. Jakuba Apostoła Rozdział 5

Rozdział 5

Jk 5,01 A teraz wy, bogacze, zapłaczcie wśród narzekań na utrapienia, jakie was cze

kają.

Jk 5,02 Bogactwo wasze zbutwiało, szaty wasze stały się żerem dla moli, Jk 5,03 złoto wasze i srebro zardzewiało, a rdza ich będzie świadectwem przeciw

wam i toczyć będzie ciała wasze niby ogień. Zebraliście w dniach ostatecz

nych skarby.

Jk 5,04 Oto woła zapłata robotników, żniwiarzy pól waszych, którą zatrzymaliście,

a krzyk ich doszedł do uszu Pana Zastępów.

Jk 5,05 Żyliście beztrosko na ziemi i wśród dostatków tuczyliście serca wasze w dniu

rzezi.

Jk 5,06 Potępiliście i zabiliście sprawiedliwego: nie stawia wam oporu. Jk 5,07 Trwajcie więc cierpliwie, bracia, aż do przyjścia Pana. Oto rolnik czeka wy

trwale na cenny plon ziemi, dopóki nie spadnie deszcz wczesny i późny. Jk 5,08 Tak i wy bądźcie cierpliwi i umacniajcie serca wasze, bo przyjście Pana jest

już bliskie.

Jk 5,09 Nie uskarżajcie się, bracia, jeden na drugiego, byście nie popadli pod sąd.

Oto sędzia stoi przed drzwiami.

Jk 5,10 Za przykład wytrwałości i cierpliwości weźcie, bracia, proroków, którzy prze

mawiali w imię Pańskie.

Jk 5,11 Oto wychwalamy tych, co wytrwali. Słyszeliście o wytrwałości Hioba i wi

dzieliście końcową nagrodę za nią od Pana; bo Pan pełen jest litości i miło

sierdzia.

Jk 5,12 Przede wszystkim, bracia moi, nie przysięgajcie ani na niebo, ani na ziemię,

ani w żaden inny sposób: wasze "tak" niech będzie "tak", a "nie" niech bę

dzie "nie", abyście nie popadli pod sąd.

Jk 5,13 Spotkało kogoś z was nieszczęście? Niech się modli! Jest ktoś radośnie uspo

sobiony? Niech śpiewa hymny!

Jk 5,14 Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili

nad nim i namaścili go olejem w imię Pana.

Jk 5,15 A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie,

a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone.

Jk 5,16 Wyznawajcie zatem sobie nawzajem grzechy, módlcie się jeden za drugiego,

byście odzyskali zdrowie. Wielką moc posiada wytrwała modlitwa sprawie

dliwego.

Jk 5,17 Eliasz był człowiekiem podobnym do nas i modlił się usilnie, by deszcz nie

padał, i nie padał deszcz na ziemię przez trzy lata i sześć miesięcy. Jk 5,18 I znów błagał, i niebiosa spuściły deszcz, a ziemia wydała swój plon. Jk 5,19 Bracia moi, jeśliby ktokolwiek z was zszedł z drogi prawdy, a drugi go na

1921 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 66 - List św. Jakuba Apostoła Rozdział 5

wrócił,

Jk 5,20 niech wie, że kto nawrócił grzesznika z jego błędnej drogi, wybawi duszę jego

od śmierci i zakryje liczne grzechy.

1922 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 67

Pierwszy List św. Piotra Apostoła

Rozdział 1

1 P 1,01 Piotr, apostoł Jezusa Chrystusa, do wybranych, przybyszów wśród rozpro

szenia w Poncie, Galacji, Kapadocji, Azji i Bitynii,

1 P 1,02 którzy wybrani zostali według tego, co przewidział Bóg Ojciec, aby w Duchu

zostali uświęceni, skłonili się do posłuszeństwa i pokropieni zostali krwią Je

zusa Chrystusa. Łaska wam i pokój niech będą udzielone obficie! 1 P 1,03 Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On

w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa

na nowo zrodził nas do żywej nadziei:

1 P 1,04 do dziedzictwa niezniszczalnego i niepokalanego, i niewiędnącego, które jest

zachowane dla was w niebie.

1 P 1,05 Wy bowiem jesteście przez wiarę strzeżeni mocą Bożą dla zbawienia, goto

wego objawić się w czasie ostatecznym.

1 P 1,06 Dlatego radujcie się, choć teraz musicie doznać trochę smutku z powodu róż

norodnych doświadczeń.

1 P 1,07 Przez to wartość waszej wiary okaże się o wiele cenniejsza od zniszczalnego

złota, które przecież próbuje się w ogniu, na sławę, chwałę i cześć przy obja

wieniu Jezusa Chrystusa.

1 P 1,08 Wy, choć nie widzieliście, miłujecie Go; wy w Niego teraz, choć nie widzicie,

przecież wierzycie, a ucieszycie się radością niewymowną i pełną chwały 1 P 1,09 wtedy, gdy osiągniecie cel waszej wiary - zbawienie dusz. 1 P 1,10 Nad tym zbawieniem wszczęli poszukiwania i badania prorocy - ci, którzy

przepowiadali przeznaczoną dla was łaskę.

1923

Księga 67 - Pierwszy List św. Piotra Apostoła Rozdział 2

1 P 1,11 Badali oni, kiedy i na jaką chwilę wskazywał Duch Chrystusa, który w nich

był i przepowiadał cierpienia [przeznaczone] dla Chrystusa i mające potem

nastąpić uwielbienia.

1 P 1,12 Im też zostało objawione, że nie im samym, ale raczej wam miały służyć

sprawy obwieszczone wam przez tych, którzy wam głosili Ewangelię mocą

zesłanego z nieba Ducha Świętego. Wejrzeć w te sprawy pragną aniołowie. 1 P 1,13 Dlatego przepasawszy biodra waszego umysłu, [bądźcie] trzeźwi, miejcie do

skonałą nadzieję na łaskę, która wam przypadnie przy objawieniu Jezusa

Chrystusa.

1 P 1,14 [Bądźcie] jak posłuszne dzieci. Nie stosujcie się do waszych dawniejszych żądz,

gdy byliście nieświadomi,

1 P 1,15 ale w całym postępowaniu stańcie się wy również świętymi na wzór Świętego,

który was powołał,

1 P 1,16 gdyż jest napisane: Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty. 1 P 1,17 Jeżeli bowiem Ojcem nazywacie Tego, który bez względu na osoby sądzi

według uczynków każdego, to w bojaźni spędzajcie czas swojego pobytu na

obczyźnie.

1 P 1,18 Wiecie bowiem, że z waszego, odziedziczonego po przodkach, złego postępo

wania zostaliście wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, 1 P 1,19 ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy. 1 P 1,20 On był wprawdzie przewidziany przed stworzeniem świata, dopiero jednak w

ostatnich czasach się objawił ze względu na was.

1 P 1,21 Wyście przez Niego uwierzyli w Boga, który wzbudził Go z martwych i udzie

lił Mu chwały, tak że wiara wasza i nadzieja są skierowane ku Bogu. 1 P 1,22 Skoro już dusze swoje uświęciliście, będąc posłuszni prawdzie celem zdobycia

nieobłudnej miłości bratniej jedni drugich gorąco czystym sercem umiłujcie. 1 P 1,23 Jesteście bowiem ponownie do życia powołani nie z ginącego nasienia, ale z

niezniszczalnego, dzięki słowu Boga, które jest żywe i trwa.

1 P 1,24 Każde bowiem ciało jak trawa, a cała jego chwała jak kwiat trawy: trawa

uschła, a kwiat jej opadł,

1 P 1,25 słowo zaś Pana trwa na wieki. Właśnie to słowo ogłoszono wam jako Dobrą

Nowinę.

Rozdział 2

1 P 2,01 Odrzuciwszy więc wszelkie zło, wszelki podstęp i udawanie, zazdrość i jakie

kolwiek złe mowy,

1 P 2,02 jak niedawno narodzone niemowlęta pragnijcie duchowego, niesfałszowanego

mleka, abyście dzięki niemu wzrastali ku zbawieniu

1924 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 67 - Pierwszy List św. Piotra Apostoła Rozdział 2

1 P 2,03 jeżeli tylko zasmakowaliście, że słodki jest Pan.

1 P 2,04 Zbliżając się do Tego, który jest żywym kamieniem, odrzuconym wprawdzie

przez ludzi, ale u Boga wybranym i drogocennym,

1 P 2,05 wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia,

by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych

Bogu przez Jezusa Chrystusa.

1 P 2,06 To bowiem zawiera się w Piśmie: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wy

brany, drogocenny, a kto wierzy w niego, na pewno nie zostanie zawiedziony. 1 P 2,07 Wam zatem, którzy wierzycie, cześć! Dla tych zaś, co nie wierzą, właśnie ten

kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się głowicą węgła 1 P 2,08 i kamieniem upadku, i skałą zgorszenia. Ci, nieposłuszni słowu, upadają, do

czego zresztą są przeznaczeni.

1 P 2,09 Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, świętym

narodem, ludem [Bogu] na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła

potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła, 1 P 2,10 wy, którzyście byli nie - ludem, teraz zaś jesteście ludem Bożym, którzyście

nie dostąpili miłosierdzia, teraz zaś jako ci, którzy miłosierdzia doznali. 1 P 2,11 Umiłowani! Proszę, abyście jak obcy i przybysze powstrzymywali się od cie

lesnych pożądań, które walczą przeciwko duszy.

1 P 2,12 Postępowanie wasze wśród pogan niech będzie dobre, aby przyglądając się

dobrym uczynkom wychwalali Boga w dniu nawiedzenia za to, czym oczer

niają was jako złoczyńców.

1 P 2,13 Bądźcie poddani każdej ludzkiej zwierzchności ze względu na Pana: czy to

królowi jako mającemu władzę,

1 P 2,14 czy to namiestnikom jako przez niego posłanym celem karania złoczyńców,

udzielania zaś pochwały tym, którzy dobrze czynią.

1 P 2,15 Taka bowiem jest wola Boża, abyście przez dobre uczynki zmusili do milcze

nia niewiedzę ludzi głupich.

1 P 2,16 Jak ludzie wolni [postępujcie], niech jak ci, dla których wolność jest uspra

wiedliwieniem zła, ale jak niewolnicy Boga.

1 P 2,17 Wszystkich szanujcie, braci miłujcie, Boga się bójcie, czcijcie króla! 1 P 2,18 Niewolnicy! Z całą bojaźnią bądźcie poddani panom nie tylko dobrym i ła

godnym, ale również surowym.

1 P 2,19 To się bowiem podoba [Bogu], jeżeli ktoś ze względu na sumienie [uległe]

Bogu znosi smutki i cierpi niesprawiedliwie.

1 P 2,20 Co bowiem za chwała, jeżeli przetrzymacie chłostę jako grzesznicy? - Ale to

się Bogu podoba, jeżeli dobrze czynicie, a przetrzymacie cierpienia. 1 P 2,21 Do tego bowiem jesteście powołani. Chrystus przecież również cierpiał za was

i zostawił wam wzór, abyście szli za Nim Jego śladami.

1 P 2,22 On grzechu nie popełnił, a w Jego ustach nie było podstępu. 1 P 2,23 On, gdy Mu złorzeczono, nie złorzeczył, gdy cierpiał, nie groził, ale oddawał

1925 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 67 - Pierwszy List św. Piotra Apostoła Rozdział 3

się Temu, który sądzi sprawiedliwie.

1 P 2,24 On sam, w swoim ciele poniósł nasze grzechy na drzewo, abyśmy przestali być

uczestnikami grzechów, a żyli dla sprawiedliwości - Krwią Jego ran zostaliście

uzdrowieni.

1 P 2,25 Błądziliście bowiem jak owce, ale teraz nawróciliście się do Pasterza i Stróża

dusz waszych.

Rozdział 3

1 P 3,01 Tak samo żony niech będą poddane swoim mężom, aby nawet wtedy, gdy

niektórzy z nich nie słuchają nauki, przez samo postępowanie żon zostali [dla

wiary] pozyskani bez nauki,

1 P 3,02 gdy będą się przypatrywali waszemu, pełnemu bojaźni, świętemu postępo

waniu.

1 P 3,03 Ich ozdobą niech będzie nie to, co zewnętrzne: uczesanie włosów i złote pier

ścienie ani strojenie się w suknie,

1 P 3,04 ale wnętrze serca człowieka o nienaruszalnym spokoju i łagodności ducha,

który jest tak cenny wobec Boga.

1 P 3,05 Tak samo bowiem i dawniej święte niewiasty, które miały nadzieję w Bogu,

same siebie ozdabiały, a były poddane swoim mężom.

1 P 3,06 Tak Sara była posłuszna Abrahamowi, nazywając go panem. Stałyście się jej

dziećmi, gdyż dobrze czynicie i nie obawiacie się żadnego zastraszenia. 1 P 3,07 Podobnie mężowie we wspólnym pożyciu liczcie się rozumnie ze słabszym

ciałem kobiecym! Darzcie żony czcią jako te, które są razem z wami dziedzi

cami łaski, [to jest] życia, aby nie stawiać przeszkód waszym modlitwom. 1 P 3,08 Na koniec zaś bądźcie wszyscy jednomyślni, współczujący, pełni braterskiej

miłości, miłosierni, pokorni!

1 P 3,09 Nie oddawajcie złym za złe ani złorzeczeniem za złorzeczenie! Przeciwnie

zaś, błogosławcie! Do tego bowiem jesteście powołani, abyście odziedziczyli

błogosławieństwo.

1 P 3,10 Kto bowiem chce miłować życie i oglądać dni szczęśliwe, niech wstrzyma

język od złego i wargi - aby nie mówić podstępnie.

1 P 3,11 Niech zaś odstąpi od złego, a czyni dobrze, niech szuka pokoju i niech idzie

za nim.

1 P 3,12 Oczy bowiem Pana na sprawiedliwych [są zwrócone], a Jego uszy na ich proś

by; oblicze zaś Pana przeciwko tym, którzy źle czynią.

1 P 3,13 Kto zaś będzie wam szkodził, jeżeli gorliwi będziecie w czynieniu dobra? 1 P 3,14 Ale jeżelibyście nawet coś wycierpieli dla sprawiedliwości, błogosławieni je

steście. Nie obawiajcie się zaś ich gróźb i nie dajcie się zaniepokoić!

1926 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 67 - Pierwszy List św. Piotra Apostoła Rozdział 4

1 P 3,15 Pana zaś Chrystusa miejcie w sercach za Świętego i bądźcie zawsze gotowi

do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei,

która w was jest.

1 P 3,16 A z łagodnością i bojaźnią [Bożą] zachowujcie czyste sumienie, ażeby ci, któ

rzy oczerniają wasze dobre postępowanie w Chrystusie, doznali zawstydzenia

właśnie przez to, co wam oszczerczo zarzucają.

1 P 3,17 Lepiej bowiem - jeżeli taka wola Boża - cierpieć dobrze czyniąc, aniżeli czy

niąc źle.

1 P 3,18 Chrystus bowiem również raz umarł za grzechy, sprawiedliwy za niespra

wiedliwych, aby was do Boga przyprowadzić; zabity wprawdzie na ciele, ale

powołany do życia Duchem.

1 P 3,19 W nim poszedł ogłosić [zbawienie] nawet duchom zamkniętym w więzieniu, 1 P 3,20 niegdyś nieposłusznym, gdy za dni Noego cierpliwość Boża oczekiwała, a bu

dowana była arka, w której niewielu, to jest osiem dusz, zostało uratowanych

przez wodę.

1 P 3,21 Teraz również zgodnie z tym wzorem ratuje was ona we chrzcie nie przez

obmycie brudu cielesnego, ale przez zwróconą do Boga prośbę o dobre su

mienie, dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa.

1 P 3,22 On jest po prawicy Bożej, gdyż poszedł do nieba, gdzie poddani Mu zostali

Aniołowie i Moce, i Potęgi.

Rozdział 4

1 P 4,01 Skoro więc Chrystus cierpiał w ciele, wy również tą samą myślą się uzbrójcie,

że kto poniósł mękę na ciele, zerwał z grzechem,

1 P 4,02 aby resztę czasu w ciele przeżyć już nie dla [pełnienia] ludzkich żądz, ale woli

Bożej.

1 P 4,03 Wystarczy bowiem, żeście w minionym czasie pełnili wolę pogan i postępo

wali w rozwiązłościach, żądzach, nadużywaniu wina, obżarstwie, pijaństwie i

w niegodziwym bałwochwalstwie.

1 P 4,04 Temu też się dziwią, że wy nie płyniecie razem z nimi w tym samym prądzie

rozpusty, i źle o was mówią.

1 P 4,05 Oni zdadzą sprawę Temu, który gotów jest sądzić żywych i umarłych. 1 P 4,06 Dlatego nawet umarłym głoszono Ewangelię, aby wprawdzie podlegli sądowi

jak ludzie w ciele, żyli jednak w Duchu - po Bożemu.

1 P 4,07 Wszystkich zaś koniec jest bliski. Bądźcie więc roztropni i trzeźwi, abyście

się mogli modlić.

1 P 4,08 Przede wszystkim miejcie wytrwałą miłość jedni ku drugim, bo miłość za

krywa wiele grzechów.

1927 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 67 - Pierwszy List św. Piotra Apostoła Rozdział 5

1 P 4,09 Okazujcie sobie wzajemną gościnność bez szemrania!

1 P 4,10 Jako dobrzy szafarze różnorakiej łaski Bożej służcie sobie nawzajem tym da

rem, jaki każdy otrzymał.

1 P 4,11 Jeżeli kto ma [dar] przemawiania, niech to będą jakby słowa Boże. Jeżeli kto

pełni posługę, niech to czyni mocą, której Bóg udziela, aby we wszystkim był

uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i moc na wieki wieków!

Amen.

1 P 4,12 Umiłowani! Temu żarowi, który w pośrodku was trwa dla waszego doświad

czenia, nie dziwcie się, jakby was spotkało coś niezwykłego,

1 P 4,13 ale cieszcie się, im bardziej jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych,

abyście się cieszyli i radowali przy objawieniu się Jego chwały.

1 P 4,14 Błogosławieni [jesteście], jeżeli złorzeczą wam z powodu imienia Chrystusa,

albowiem Duch chwały, Boży Duch na was spoczywa.

1 P 4,15 Nikt jednak z was niech nie cierpi jako zabójca albo złodziej, albo złoczyńca,

albo jako [niepowołany] nadzorca obcych dóbr!

1 P 4,16 Jeżeli zaś [cierpi] jako chrześcijanin, niech się nie wstydzi, ale niech wychwala

Boga w tym imieniu!

1 P 4,17 Czas bowiem, aby sąd się rozpoczął od domu Bożego. Jeżeli zaś najpierw od

nas, to jaki będzie koniec tych, którzy nie są posłuszni Ewangelii Bożej? 1 P 4,18 A jeżeli sprawiedliwy z trudem dojdzie do zbawienia, gdzie znajdzie się bez

bożny i grzesznik?

1 P 4,19 Zatem również ci, którzy cierpią zgodnie z wolą Bożą, niech dobrze czyniąc,

wiernemu Stwórcy oddają swe dusze!

Rozdział 5

1 P 5,01 Starszych więc, którzy są wśród was, proszę, ja również starszy, a przy tym

świadek Chrystusowych cierpień oraz uczestnik tej chwały, która ma się ob

jawić:

1 P 5,02 paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z

własnej woli, jak Bóg chce; nie ze względu na niegodziwe zyski, ale z odda

niem;

1 P 5,03 i nie jak ci, którzy ciemiężą gminy, ale jako żywe przykłady dla stada. 1 P 5,04 Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec

chwały.

1 P 5,05 Tak samo wy, młodzieńcy, bądźcie poddani starszym! Wszyscy zaś wobec

siebie wzajemnie przyobleczcie się w pokorę, Bóg bowiem pysznym się sprze

ciwia, a pokornym łaskę daje.

1 P 5,06 Upokórzcie się więc pod mocną ręką Boga, aby was wywyższył w stosownej

1928 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 67 - Pierwszy List św. Piotra Apostoła Rozdział 5

chwili.

1 P 5,07 Wszystkie troski wasze przerzućcie na Niego, gdyż Jemu zależy na was. 1 P 5,08 Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży

szukając kogo pożreć.

1 P 5,09 Mocni w wierze przeciwstawcie się jemu! Wiecie, że te same cierpienia pono

szą wasi bracia na świecie.

1 P 5,10 A Bóg wszelkiej łaski, Ten, który was powołał do wiecznej swojej chwały w

Chrystusie, gdy trochę pocierpicie, sam was udoskonali, utwierdzi, umocni i

ugruntuje.

1 P 5,11 Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen.

1 P 5,12 Krótko, jak mi się wydaje, wam napisałem przy pomocy Sylwana, wiernego

brata, upominając i stwierdzając, że taka jest prawdziwa łaska Boża, w któ

rej trwajcie.

1 P 5,13 Pozdrawia was ta, która jest w Babilonie razem z wami wybrana, oraz Marek,

mój syn.

1 P 5,14 Pozdrówcie się wzajemnym pocałunkiem miłości! Pokój wam wszystkim, któ

rzy trwacie w Chrystusie.

1929 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 68

Drugi List św. Piotra Apostoła

Rozdział 1

2 P 1,01 Szymon Piotr, sługa i apostoł Jezusa Chrystusa, do tych, którzy dzięki spra

wiedliwości Boga naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, otrzymali wiarę

równie godną czci jak i nasza:

2 P 1,02 Łaska wam i pokój niech będą udzielone obficie przez poznanie Boga i Jezusa,

Pana naszego!

2 P 1,03 Tak samo Boska Jego wszechmoc udzieliła nam tego wszystkiego, co się od

nosi do życia i pobożności, przez poznanie Tego, który powołał nas swoją

chwałą i doskonałością.

2 P 1,04 Przez nie zostały nam udzielone drogocenne i największe obietnice, abyście

się przez nie stali uczestnikami Boskiej natury, gdy już wyrwaliście się z ze

psucia [wywołanego] żądzą na świecie.

2 P 1,05 Dlatego też właśnie wkładając całą gorliwość, dodajcie do wiary waszej cnotę,

do cnoty poznanie,

2 P 1,06 do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości

pobożność,

2 P 1,07 do pobożności przyjaźń braterską, do przyjaźni braterskiej zaś miłość. 2 P 1,08 Gdy bowiem będziecie je mieli i to w obfitości, nie uczynią was one bezczyn

nymi ani bezowocnymi przy poznawaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa. 2 P 1,09 Komu bowiem ich brak, jest ślepym - krótkowidzem i zapomniał o oczysz

czeniu z dawnych swoich grzechów.

2 P 1,10 Dlatego bardziej jeszcze, bracia, starajcie się umocnić wasze powołanie i wy

bór! To bowiem czyniąc nie upadniecie nigdy.

2 P 1,11 W ten sposób szeroko będzie wam otworzone wejście do wiecznego królestwa

Pana naszego i Zbawcy, Jezusa Chrystusa.

1930

Księga 68 - Drugi List św. Piotra Apostoła Rozdział 2

2 P 1,12 Oto dlaczego będę zawsze wam przypominał o tym, choć tego świadomi je

steście i umocnieni w obecnej [wśród was] prawdzie.

2 P 1,13 Uważam zaś za słuszne pobudzić waszą pamięć, dopóki jestem w tym namio

cie,

2 P 1,14 bo wiem, że bliskie jest zwinięcie mojego namiotu, jak to nawet Pan nasz

Jezus Chrystus dał mi poznać.

2 P 1,15 Starać się zaś będę, abyście zawsze mieli sposobność po moim odejściu o tym

sobie przypominać.

2 P 1,16 Nie za wymyślonymi bowiem mitami postępowaliśmy wtedy, gdy daliśmy

wam poznać moc i przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa, ale [nauczali

śmy] jako naoczni świadkowie Jego wielkości.

2 P 1,17 Otrzymał bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy taki oto głos Go do

szedł od wspaniałego Majestatu: To jest mój Syn umiłowany, w którym mam

upodobanie.

2 P 1,18 I słyszeliśmy, jak ten głos doszedł z nieba, kiedy z Nim razem byliśmy na

górze świętej.

2 P 1,19 Mamy jednak mocniejszą, prorocką mowę, a dobrze zrobicie, jeżeli będziecie

przy niej trwali jak przy lampie, która świeci w ciemnym miejscu, aż dzień

zaświta, a gwiazda poranna wzejdzie w waszych sercach

2 P 1,20 To przede wszystkim miejcie na uwadze, że żadne proroctwo Pisma nie jest

dla prywatnego wyjaśnienia.

2 P 1,21 Nie z woli bowiem ludzkiej zostało kiedyś przyniesione proroctwo, ale kiero

wani Duchem Świętym mówili "od" Boga święci ludzie.

Rozdział 2

2 P 2,01 Znaleźli się jednak fałszywi prorocy wśród ludu tak samo, jak wśród was będą

fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzą wśród was zgubne herezje. Wyprą się

oni Władcy, który ich nabył, a sprowadzą na siebie rychłą zgubę. 2 P 2,02 A wielu pójdzie za ich rozpustą, przez nich zaś droga prawdy będzie obrzu

cona bluźnierstwami;

2 P 2,03 dla zaspokojenia swej chciwości obłudnymi słowami was sprzedadzą ci, na

których wyrok potępienia od dawna jest w mocy, a zguba ich nie śpi. 2 P 2,04 Jeżeli bowiem Bóg aniołom, którzy zgrzeszyli, nie odpuścił, ale wydał [ich]

do ciemnych lochów Tartaru, aby byli zachowani na sąd;

2 P 2,05 jeżeli staremu światu nie odpuścił, ale jako ósmego Noego, który ogłaszał

sprawiedliwość, ustrzegł, gdy zesłał potop na świat bezbożnych; 2 P 2,06 także miasta Sodomę i Gomorę obróciwszy w popiół skazał na zagładę dając

przykład [kary] tym, którzy będą żyli bezbożnie,

1931 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 68 - Drugi List św. Piotra Apostoła Rozdział 3

2 P 2,07 ale wyrwał sprawiedliwego Lota, który uginał się pod ciężarem rozpustnego

postępowania ludzi nie liczących się z Bożym prawem

2 P 2,08 sprawiedliwy bowiem mieszkając wśród nich z dnia na dzień duszę swą spra

wiedliwą miał umęczoną przeciwnymi Prawu czynami, które widział i o któ

rych słyszał

2 P 2,09 to wie Pan, jak pobożnych wyrwać z doświadczenia, niesprawiedliwych zaś

jak zachować na ukaranie w dzień sądu,

2 P 2,10 przede wszystkim zaś tych, którzy idą za ciałem w nieczystej żądzy i pogardę

okazują Władzy, zuchwalcy, zarozumialcy, którzy nie wahają się przed wy

powiadaniem bluźnierstw na "Chwały".

2 P 2,11 Tymczasem aniołowie, których siła i potęga jest większa, nie wnoszą prze

ciwko nim przed Pana przeklinającego wyroku potępienia.

2 P 2,12 Ci zaś, jak nierozumne zwierzęta, przeznaczone z natury na schwytanie i za

gładę, wypowiadając bluźnierstwa na to, czego nie znają, podlegną właśnie

takiej zagładzie jak one,

2 P 2,13 otrzymując karę jako zapłatę za niesprawiedliwość. Za przyjemność uważają

rozpustę uprawianą za dnia, jako zakały i plugawcy pławią się w swych ucie

chach, gdy z wami są przy stole.

2 P 2,14 Oczy mają pełne kobiety cudzołożnej, oczy nie przestające grzeszyć, uwodzą

oni dusze nieutwierdzone. Mają serca wyćwiczone w chciwości, synowie prze

kleństwa.

2 P 2,15 Opuszczając prawą drogę zbłądzili, a poszli drogą Balaama, syna Bosora,

który umiłował zapłatę niesprawiedliwości,

2 P 2,16 ale został skarcony za swoje przestępstwo; juczne bydlę, pozbawione mowy,

przemówiwszy ludzkim głosem powstrzymało głupotę proroka.

2 P 2,17 Ci są źródłami bez wody i obłokami wichrem pędzonymi, których czeka mrok

ciemności.

2 P 2,18 Wypowiadając bowiem słowa wyniosłe a próżne, uwodzą żądzami cielesnymi

i rozpustą tych, którzy zbyt mało odsuwają się od postępujących w błędzie. 2 P 2,19 Wolność im głoszą, a sami są niewolnikami zepsucia. Komu bowiem kto uległ,

temu też służy jako niewolnik.

2 P 2,20 Jeżeli bowiem uciekają od zgnilizny świata przez poznanie Pana i Zbawcy

Jezusa Chrystusa, a potem oddając się jej ponownie zostają pokonani, to

koniec ich jest gorszy od początków.

2 P 2,21 Lepiej bowiem byłoby im nie znać drogi sprawiedliwości, aniżeli poznawszy

ją odwrócić się od podanego im świętego przykazania.

2 P 2,22 Spełniło się na nich to, o czym słusznie mówi przysłowie: Pies powrócił do

tego, co sam zwymiotował, a świnia umyta - do kałuży błota.

1932 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 68 - Drugi List św. Piotra Apostoła Rozdział 3

Rozdział 3

2 P 3,01 Umiłowani, piszę do was już ten drugi list; w nich pobudzam wasz zdrowy

rozsądek i pamięć,

2 P 3,02 abyście przypomnieli sobie słowa, które były dawno już przepowiedziane

przez świętych proroków, oraz przykazanie Pana i Zbawiciela, podane przez

waszych apostołów.

2 P 3,03 To przede wszystkim wiecie, że przyjdą w ostatnich dniach szydercy pełni

szyderstwa, którzy będą postępowali według własnych żądz

2 P 3,04 i będą mówili: "Gdzie jest obietnica Jego przyjścia? Odkąd bowiem ojcowie

zasnęli, wszystko jednakowo trwa od początku świata".

2 P 3,05 Nie wiedzą bowiem ci, którzy tego pragną, że niebo było od dawna i ziemia,

która z wody i przez wodę zaistniała na słowo Boże,

2 P 3,06 i przez nią ówczesny świat zaginął wodą zatopiony.

2 P 3,07 A to samo słowo zabezpieczyło obecnie niebo i ziemię jako zachowane dla

ognia na dzień sądu i zguby bezbożnych ludzi.

2 P 3,08 Niech zaś dla was, umiłowani, nie będzie tajne to jedno, że jeden dzień u

Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień.

2 P 3,09 Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy - bo niektórzy są przekonani, że

Pan zwleka - ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem nie

których zgubić, ale wszystkich doprowadzić do nawrócenia.

2 P 3,10 Jak złodziej zaś przyjdzie dzień Pański, w którym niebo ze świstem przeminie,

gwiazdy się w ogniu rozsypią, a ziemia i dzieła na niej zostaną znalezione. 2 P 3,11 Skoro to wszystko w ten sposób ulegnie zagładzie, to jakimi winniście być wy

w świętym postępowaniu i pobożności,

2 P 3,12 gdy oczekujecie i staracie się przyśpieszyć przyjście dnia Bożego, który spra

wi, że niebo zapalone pójdzie na zagładę, a gwiazdy w ogniu się rozsypią. 2 P 3,13 Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których

będzie mieszkała sprawiedliwość.

2 P 3,14 Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby [On] was zastał bez

plamy i skazy - w pokoju,

2 P 3,15 a cierpliwość Pana naszego uważajcie za zbawienną, jak to również umiłowa

ny nasz brat Paweł według danej mu mądrości napisał do was,

2 P 3,16 jak również we wszystkich listach, w których mówi o tym. Są w nich trudne

do zrozumienia pewne sprawy, które ludzie niedouczeni i mało utwierdzeni

opacznie tłumaczą, tak samo jak i inne Pisma, na własną swoją zgubę. 2 P 3,17 Wy zatem, umiłowani, wiedząc o tym wcześniej, strzeżcie się, abyście dając

się uwieść błędom tych, którzy nie szanują praw Bożych, własnej stałości nie

doprowadzili do upadku.

2 P 3,18 Wzrastajcie zaś w łasce i poznaniu Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chry

1933 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 68 - Drugi List św. Piotra Apostoła Rozdział 3

stusa! Jemu chwała zarówno teraz, jak i do dnia wieczności! Amen.

1934 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 69

Pierwszy List św. Jana Apostoła

Rozdział 1

1 J 1,01 [To wam oznajmiamy], co było od początku, cośmy usłyszeli o Słowie życia,

co ujrzeliśmy własnymi oczami, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce

1 J 1,02 bo życie objawiło się. Myśmy je widzieli, o nim świadczymy i głosimy wam

życie wieczne, które było w Ojcu, a nam zostało objawione

1 J 1,03 oznajmiamy wam, cośmy ujrzeli i usłyszeli, abyście i wy mieli współuczest

nictwo z nami. A mieć z nami współuczestnictwo znaczy: mieć je z Ojcem i

Jego Synem Jezusem Chrystusem.

1 J 1,04 Piszemy to w tym celu, aby nasza radość była pełna.

1 J 1,05 Nowina, którą usłyszeliśmy od Niego i którą wam głosimy, jest taka: Bóg jest

światłością, a nie ma w Nim żadnej ciemności.

1 J 1,06 Jeżeli mówimy, że mamy z Nim współuczestnictwo, a chodzimy w ciemności,

kłamiemy i nie postępujemy zgodnie z prawdą.

1 J 1,07 Jeżeli zaś chodzimy w światłości, tak jak On sam trwa w światłości, wtedy

mamy jedni z drugimi współuczestnictwo, a krew Jezusa, Syna Jego, oczysz

cza nas z wszelkiego grzechu.

1 J 1,08 Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w

nas prawdy.

1 J 1,09 Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je

nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości.

1 J 1,10 Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego

nauki.

1935

Księga 69 - Pierwszy List św. Jana Apostoła Rozdział 2

Rozdział 2

1 J 2,01 Dzieci moje, piszę wam to dlatego, żebyście nie grzeszyli. Jeśliby nawet ktoś

zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca - Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. 1 J 2,02 On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko nasze, lecz

również za grzechy całego świata.

1 J 2,03 Po tym zaś poznajemy, że Go znamy, jeżeli zachowujemy Jego przykazania. 1 J 2,04 Kto mówi: "Znam Go", a nie zachowuje Jego przykazań, ten jest kłamcą i

nie ma w nim prawdy.

1 J 2,05 Kto zaś zachowuje Jego naukę, w tym naprawdę miłość Boża jest doskonała. 1 J 2,06 Po tym właśnie poznajemy, że jesteśmy w Nim. Kto twierdzi, że w Nim trwa,

powinien również sam postępować tak, jak On postępował.

1 J 2,07 Umiłowani, nie piszę do was o nowym przykazaniu, ale o przykazaniu istnie

jącym od dawna, które mieliście od samego początku; tym dawnym przyka

zaniem jest nauka, którąście słyszeli.

1 J 2,08 A jednak piszę wam o nowym przykazaniu, które prawdziwe jest w Nim i w

nas, ponieważ ciemności ustępują, a świeci już prawdziwa światłość. 1 J 2,09 Kto twierdzi, że żyje w światłości, a nienawidzi brata swego, dotąd jeszcze

jest w ciemności.

1 J 2,10 Kto miłuje swego brata, ten trwa w światłości i nie może się potknąć. 1 J 2,11 Kto zaś swojego brata nienawidzi, żyje w ciemności i działa w ciemności, i

nie wie, dokąd dąży, ponieważ ciemności dotknęły ślepotą jego oczy. 1 J 2,12 Piszę do was, dzieci, że dostępujecie odpuszczenia grzechów ze względu na

Jego imię.

1 J 2,13 Piszę do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku. Piszę do

was, młodzi, że zwyciężyliście Złego.

1 J 2,14 Napisałem do was, dzieci, że znacie Ojca, napisałem do was, ojcowie, że po

znaliście Tego, który jest od początku, napisałem do was, młodzi, że jesteście

mocni i że nauka Boża trwa w was, i zwyciężyliście Złego.

1 J 2,15 Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie! Jeśli kto miłuje świat, nie ma

w nim miłości Ojca.

1 J 2,16 Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość

oczu i pycha tego życia nie pochodzi od Ojca, lecz od świata.

1 J 2,17 Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą,

ten trwa na wieki.

1 J 2,18 Dzieci, jest już ostatnia godzina, i tak, jak słyszeliście, Antychryst nadchodzi,

bo oto teraz właśnie pojawiło się wielu Antychrystów; stąd poznajemy, że już

jest ostatnia godzina.

1 J 2,19 Wyszli oni z nas, lecz nie byli z nas; bo gdyby byli naszego ducha, pozostaliby

z nami; a to stało się po to, aby wyszło na jaw, że nie wszyscy są naszego

1936 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 69 - Pierwszy List św. Jana Apostoła Rozdział 3

ducha.

1 J 2,20 Wy natomiast macie namaszczenie od Świętego i wszyscy jesteście napełnieni

wiedzą.

1 J 2,21 Ja wam nie pisałem, jakobyście nie znali prawdy, lecz że ją znacie i że żadna

fałszywa nauka z prawdy nie pochodzi.

1 J 2,22 Któż zaś jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem?

Ten właśnie jest Antychrystem, który nie uznaje Ojca i Syna.

1 J 2,23 Każdy, kto nie uznaje Syna, nie ma też i Ojca, kto zaś uznaje Syna, ten ma

i Ojca.

1 J 2,24 Wy zaś zachowujecie w sobie to, co słyszeliście od początku. Jeżeli będzie

trwało w was to, co słyszeliście od początku, to i wy będziecie trwać w Synu

i w Ojcu.

1 J 2,25 A obietnicą tą, daną przez Niego samego, jest życie wieczne. 1 J 2,26 To wszystko napisałem wam o tych, którzy wprowadzają was w błąd. 1 J 2,27 Co do was, to namaszczenie, które otrzymaliście od Niego, trwa w was i nie

potrzebujecie pouczenia od nikogo, ponieważ Jego namaszczenie poucza was

o wszystkim. Ono jest prawdziwe i nie jest kłamstwem. Toteż trwajcie w nim

tak, jak was nauczył.

1 J 2,28 Teraz właśnie trwajcie w Nim, dzieci, abyśmy, gdy się zjawi, mieli w Nim

ufność i w dniu Jego przyjścia nie doznali wstydu.

1 J 2,29 Jeżeli wiecie, że jest sprawiedliwy, to uznajcie również, że każdy, kto postępuje

sprawiedliwie, pochodzi od Niego.

Rozdział 3

1 J 3,01 Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi

Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie

poznał Jego.

1 J 3,02 Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło,

czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo

ujrzymy Go takim, jakim jest.

1 J 3,03 Każdy zaś, kto pokłada w Nim tę nadzieję, uświęca się podobnie jak On jest

święty.

1 J 3,04 Każdy, kto grzeszy, dopuszcza się bezprawia, ponieważ grzech jest bezpra

wiem.

1 J 3,05 Wiecie, że On się objawił po to, aby zgładzić grzechy, w Nim zaś nie ma

grzechu.

1 J 3,06 Każdy, kto trwa w Nim, nie grzeszy, żaden zaś z tych, którzy grzeszą, nie

widział Go ani Go nie poznał.

1937 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 69 - Pierwszy List św. Jana Apostoła Rozdział 4

1 J 3,07 Dzieci, nie dajcie się zwodzić nikomu; kto postępuje sprawiedliwie, jest spra

wiedliwy, tak jak On jest sprawiedliwy.

1 J 3,08 Kto grzeszy, jest dzieckiem diabła, ponieważ diabeł trwa w grzechu od po

czątku. Syn Boży objawił się po to, aby zniszczyć dzieła diabła. 1 J 3,09 Każdy, kto narodził się z Boga, nie grzeszy, gdyż trwa w nim nasienie Boże,

taki nie może grzeszyć, bo się narodził z Boga.

1 J 3,10 Dzięki temu można rozpoznać dzieci Boga i dzieci diabła: każdy, kto postę

puje niesprawiedliwie, nie jest z Boga, jak i ten, kto nie miłuje swego brata. 1 J 3,11 Taka bowiem jest wola Boża, którą objawiono nam od początku, abyśmy się

wzajemnie miłowali

1 J 3,12 Nie tak, jak Kain, który pochodził od Złego i zabił swego brata. A dlaczego

go zabił? Ponieważ czyny jego były złe, brata zaś sprawiedliwe. 1 J 3,13 Nie dziwcie się, bracia, jeśli świat was nienawidzi.

1 J 3,14 My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia, bo miłujemy braci, kto zaś nie

miłuje, trwa w śmierci.

1 J 3,15 Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą, a wiecie, że żaden zabójca

nie nosi w sobie życia wiecznego.

1 J 3,16 Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas życie swoje. My także winni

śmy oddać życie za braci.

1 J 3,17 Jeśliby ktoś posiadał majętność tego świata i widział, że brat jego cierpi

niedostatek, a zamknął przed nim swe serce, jak może trwać w nim miłość

Boga?

1 J 3,18 Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą. 1 J 3,19 Po tym poznamy, że jesteśmy z prawdy, i uspokoimy przed Nim nasze serce. 1 J 3,20 A jeśli nasze serce oskarża nas, to Bóg jest większy od naszego serca i zna

wszystko.

1 J 3,21 Umiłowani, jeśli serce nas nie oskarża, mamy ufność wobec Boga, 1 J 3,22 i o co prosić będziemy, otrzymamy od Niego, ponieważ zachowujemy Jego

przykazania i czynimy to, co się Jemu podoba.

1 J 3,23 Przykazanie zaś Jego jest takie, abyśmy wierzyli w imię Jego Syna, Jezusa

Chrystusa, i miłowali się wzajemnie tak, jak nam nakazał.

1 J 3,24 Kto wypełnia Jego przykazania, trwa w Bogu, a Bóg w nim; a to, że trwa

On w nas, poznajemy po Duchu, którego nam dał.

Rozdział 4

1 J 4,01 Umiłowani, nie dowierzajcie każdemu duchowi, ale badajcie duchy, czy są z

Boga, gdyż wielu fałszywych proroków pojawiło się na świecie.

1 J 4,02 Po tym poznajecie Ducha Bożego: każdy duch, który uznaje, że Jezus Chry

1938 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 69 - Pierwszy List św. Jana Apostoła Rozdział 5

stus przyszedł w ciele, jest z Boga.

1 J 4,03 Każdy zaś duch, który nie uznaje Jezusa, nie jest z Boga; i to jest duch Anty

chrysta, który - jak słyszeliście - nadchodzi i już teraz przebywa na świecie. 1 J 4,04 Wy, dzieci, jesteście z Boga i zwyciężyliście ich, ponieważ większy jest Ten,

który w was jest, od tego, który jest w świecie.

1 J 4,05 Oni są ze świata, dlatego mówią tak, jak [mówi] świat, a świat ich słucha. 1 J 4,06 My jesteśmy z Boga. Ten, który zna Boga, słucha nas. Kto nie jest z Boga,

nas nie słucha. W ten sposób poznajemy ducha prawdy i ducha fałszu. 1 J 4,07 Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga, a każdy,

kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga.

1 J 4,08 Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością.

1 J 4,09 W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzo

nego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu.

1 J 4,10 W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas

umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy. 1 J 4,11 Umiłowani, jeśli Bóg tak nas umiłował, to i my winniśmy się wzajemnie mi

łować.

1 J 4,12 Nikt nigdy Boga nie oglądał. Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa w nas

i miłość ku Niemu jest w nas doskonała.

1 J 4,13 Poznajemy, że my trwamy w Nim, a On w nas, bo udzielił nam ze swego

Ducha.

1 J 4,14 My także widzieliśmy i świadczymy, że Ojciec zesłał Syna jako Zbawiciela

świata.

1 J 4,15 Jeśli kto wyznaje, że Jezus jest Synem Bożym, to Bóg trwa w nim, a on w

Bogu.

1 J 4,16 Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością:

kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim.

1 J 4,17 Przez to miłość osiąga w nas kres doskonałości, że mamy pełną ufność na

dzień sądu, ponieważ tak, jak On jest [w niebie], i my jesteśmy na tym świe

cie.

1 J 4,18 W miłości nie ma lęku, lecz doskonała miłość usuwa lęk, ponieważ lęk kojarzy

się z karą. Ten zaś, kto się lęka, nie wydoskonalił się w miłości.

1 J 4,19 My miłujemy [Boga], ponieważ Bóg sam pierwszy nas umiłował. 1 J 4,20 Jeśliby ktoś mówił: "Miłuję Boga", a brata swego nienawidził, jest kłamcą,

albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga,

którego nie widzi.

1 J 4,21 Takie zaś mamy od Niego przykazanie, aby ten, kto miłuje Boga, miłował

też i brata swego.

1939 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 69 - Pierwszy List św. Jana Apostoła Rozdział 5

Rozdział 5

1 J 5,01 Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Mesjaszem, z Boga się narodził, i każdy

miłujący Tego, który dał życie, miłuje również tego, który życie od Niego

otrzymał.

1 J 5,02 Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, gdy miłujemy Boga i wypełnia

my Jego przykazania,

1 J 5,03 albowiem miłość względem Boga polega na spełnianiu Jego przykazań, a

przykazania Jego nie są ciężkie.

1 J 5,04 Wszystko bowiem, co z Boga zrodzone, zwycięża świat; tym właśnie zwycię

stwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara.

1 J 5,05 A kto zwycięża świat, jeśli nie ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Bożym? 1 J 5,06 Jezus Chrystus jest tym, który przyszedł przez wodę i krew, i Ducha, nie

tylko w wodzie, lecz w wodzie i we krwi. Duch daje świadectwo, bo "Duch"

jest prawdą.

1 J 5,07 Trzej bowiem dają świadectwo:

1 J 5,08 Duch, woda i krew, a ci trzej w jedno się łączą.

1 J 5,09 Jeśli przyjmujemy świadectwo ludzi - to świadectwo Boże więcej znaczy, po

nieważ jest to świadectwo Boga, które dał o swoim Synu.

1 J 5,10 Kto wierzy w Syna Bożego, ten ma w sobie świadectwo Boga, kto nie wierzy

Bogu, uczynił Go kłamcą, bo nie uwierzył świadectwu, jakie Bóg dał o swoim

Synu.

1 J 5,11 A świadectwo jest takie: że Bóg dał nam życie wieczne, a to życie jest w Jego

Synu.

1 J 5,12 Ten, kto ma Syna, ma życie, a kto nie ma Syna Bożego, nie ma też i życia. 1 J 5,13 O tym napisałem do was, którzy wierzycie w imię Syna Bożego, abyście wie

dzieli, że macie życie wieczne.

1 J 5,14 Ufność, którą w Nim pokładamy, polega na przekonaniu, że wysłuchuje On

wszystkich naszych próśb zgodnych z Jego wolą.

1 J 5,15 A jeśli wiemy, że wysłuchuje wszystkich naszych próśb, pewni jesteśmy rów

nież posiadania tego, o cośmy Go prosili.

1 J 5,16 Jeśli ktoś spostrzeże, że brat popełnia grzech, który nie sprowadza śmierci,

niech się modli, a przywróci mu życie, mam na myśli tych, których grzech

nie sprowadza śmierci. Istnieje taki grzech, który sprowadza śmierć. W takim

wypadku nie polecam, aby się modlono.

1 J 5,17 Każde bezprawie jest grzechem, są jednak grzechy, które nie sprowadzają

śmierci.

1 J 5,18 Wiemy, że każdy, kto się narodził z Boga, nie grzeszy, lecz Narodzony z Boga

strzeże go, a Zły go nie dotyka.

1 J 5,19 Wiemy, że jesteśmy z Boga, cały zaś świat leży w mocy Złego.

1940 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 69 - Pierwszy List św. Jana Apostoła Rozdział 5

1 J 5,20 Wiemy także, że Syn Boży przyszedł i obdarzył nas zdolnością rozumu, aby

śmy poznawali Prawdziwego Jesteśmy w prawdziwym Bogu, w Synu Jego,

Jezusie Chrystusie. On zaś jest prawdziwym Bogiem i Życiem wiecznym. 1 J 5,21 Dzieci, strzeżcie się fałszywych bogów!

1941 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 70

Drugi List św. Jana Apostoła

2 J 0,01 [Ja] prezbiter - do Wybranej Pani i do jej dzieci, które miłuję w prawdzie, i

nie tylko ja sam, ale także wszyscy, którzy znają prawdę,

2 J 0,02 [a miłuję] ze względu na prawdę, jaka w nas trwa i pozostanie z nami na

wieki.

2 J 0,03 Łaska, miłosierdzie i pokój Boga Ojca i Jezusa Chrystusa, Syna Ojca, [niech]

będą z nami w prawdzie i miłości!

2 J 0,04 Ucieszyłem się bardzo, że znalazłem wśród twych dzieci takie, które postę

pują według prawdy, zgodnie z przykazaniem, jakie otrzymaliśmy od Ojca. 2 J 0,05 A teraz proszę cię, Pani, abyśmy się wzajemnie miłowali. A pisząc to - nie

głoszę nowego przykazania, lecz to, które mieliśmy od początku. 2 J 0,06 Miłość zaś polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań. Jest

to przykazanie, o jakim słyszeliście od początku, że według niego macie po

stępować.

2 J 0,07 Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus

Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Taki jest zwodzicielem i Antychrystem. 2 J 0,08 Uważajcie na siebie, abyście nie utracili tego, coście zdobyli pracą, lecz żeby

ście otrzymali pełną zapłatę.

2 J 0,09 Każdy, kto wybiega zbytnio naprzód, a nie trwa w nauce Chrystusa, ten nie

ma Boga. Kto trwa w nauce [Chrystusa], ten ma i Ojca, i Syna. 2 J 0,10 Jeśli ktoś przychodzi do was i tej nauki nie przynosi, nie przyjmujcie go do

domu i nie pozdrawiajcie go,

2 J 0,11 albowiem kto go pozdrawia, staje się współuczestnikiem jego złych czynów. 2 J 0,12 Wiele mógłbym wam napisać, ale nie chciałem użyć karty i atramentu. Lecz

mam nadzieję, że do was przybędę i osobiście z wami porozmawiam, aby ra

dość nasza była pełna.

2 J 0,13 Dzieci twej Wybranej Siostry ślą ci pozdrowienia.

1942

Księga 71

Trzeci List św. Jana Apostoła

3 J 0,01 [Ja] prezbiter - do umiłowanego Gajusa, którego miłuję w prawdzie. 3 J 0,02 Umiłowany, życzę ci wszelkiej pomyślności i zdrowia, podobnie jak doznaje

powodzenia twoja dusza.

3 J 0,03 Ucieszyłem się bardzo z przybycia braci, którzy zaświadczyli o prawdzie twe

go [życia], bo ty istotnie postępujesz zgodnie z prawdą.

3 J 0,04 Nie znam większej radości nad tę, kiedy słyszę, że dzieci moje postępują

zgodnie z prawdą.

3 J 0,05 Ty, umiłowany, postępujesz w duchu wiary, gdy pomagasz braciom, a zwłasz

cza przybywającym skądinąd.

3 J 0,06 Oni to świadczyli o twej miłości wobec Kościoła; dobrze uczynisz zaopatrując

ich na drogę zgodnie z wolą Boga.

3 J 0,07 Przecież wyruszyli w drogę dla imienia Jego nie przyjmując niczego od po

gan.

3 J 0,08 Powinniśmy zatem gościć takich ludzi, aby wspólnie z nimi pracować dla

prawdy.

3 J 0,09 Napisałem kilka słów do gminy, lecz Diotrefes, który pragnie być pierwszym

wśród nich, nie przyjmuje nas.

3 J 0,10 Dlatego, gdy przybędę, upomnę go za jego wystąpienia i złośliwe wypowiedzi

przeciwko nam. A nadto, jakby mu jeszcze było tego za mało, odmawia on

udzielania gościny braciom, a tym, którzy chcą to czynić, zabrania, a nawet

wyklucza ich z Kościoła.

3 J 0,11 Umiłowany, nie naśladuj zła, lecz dobro! Ten, kto czyni dobrze, jest z Boga;

ten zaś, kto czyni źle, Boga nie widział.

3 J 0,12 O Demetriuszu wszyscy dobrze świadczą, a nawet sama Prawda. Takie samo

świadectwo wydajemy i my, a wiesz, że świadectwo nasze jest prawdziwe. 3 J 0,13 Wiele mógłbym ci napisać, ale nie chcę użyć atramentu i pióra. 3 J 0,14 Mam bowiem nadzieję, że zobaczę cię wkrótce, i wtedy osobiście porozma

1943

Księga 71 - Trzeci List św. Jana Apostoła Rozdział 5

wiamy.

3 J 0,15 Pokój niech będzie z tobą! Przyjaciele ślą ci pozdrowienia. Pozdrów imiennie

każdego z przyjaciół!

1944 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 72

List św. Judy Apostoła

Jud 0,01 Juda, sługa Jezusa Chrystusa, brat zaś Jakuba, do tych, którzy są powołani,

umiłowani w Bogu Ojcu i zachowani dla Jezusa Chrystusa:

Jud 0,02 miłosierdzie wam i pokój, i miłość niech będą udzielone obficie! Jud 0,03 Umiłowani, wkładając całe staranie w pisanie wam o wspólnym naszym zba

wieniu, uważam za potrzebne napisać do was, aby zachęcić do walki o wiarę

raz tylko wskazaną świętym.

Jud 0,04 Wkradli się bowiem pomiędzy was jacyś ludzie, którzy dawno już są zapi

sani na to potępienie, bezbożni, którzy łaskę Boga naszego zamieniają na

rozpustę, a nawet wypierają się jedynego Władcy i Pana naszego Jezusa

Chrystusa.

Jud 0,05 Pragnę zaś, żebyście przypomnieli sobie, choć raz na zawsze wiecie już wszyst

ko, że Pan, który wybawił naród z Egiptu, następnie wytracił tych, którzy

nie uwierzyli;

Jud 0,06 i aniołów, tych, którzy nie zachowali swojej godności, ale opuścili własne

mieszkanie, spętanych wiekuistymi więzami zatrzymał w ciemnościach na

sąd wielkiego dnia;

Jud 0,07 jak Sodoma i Gomora i w ich sąsiedztwie [położone] miasta - w podobny

sposób jak one oddawszy się rozpuście i pożądaniu cudzego ciała - stanowią

przykład przez to, że ponoszą karę wiecznego ognia.

Jud 0,08 Podobnie więc ci "prorocy ze snów": ciała plugawią, Panowanie odrzucają i

wypowiadają bluźnierstwa na "Chwały".

Jud 0,09 Gdy zaś archanioł Michał tocząc rozprawę z diabłem spierał się o ciało Mojże

sza, nie odważył się rzucić wyroku bluźnierczego, ale powiedział: "Pan niech

cię skarci!".

Jud 0,10 Ci zaś [temu] bluźnią, czego nie znają; co zaś w przyrodzony sposób spostrze

gają jak bezrozumne zwierzęta, to obracają ku własnemu zepsuciu. Jud 0,11 Biada im, bo poszli drogą Kaina i oszustwu Balaama za zapłatę się oddali, a

1945

Księga 72 - List św. Judy Apostoła Rozdział 5

w buncie Korego poginęli.

Jud 0,12 Ci właśnie na waszych agapach są zakałami, bez obawy oddają się rozpuście...

samych siebie pasą... obłoki bez wody wiatrami unoszone... drzewa jesienne

nie mające owocu, dwa razy uschłe, wykorzenione...

Jud 0,13 rozhukane bałwany morskie wypluwające swoją hańbę... gwiazdy zabłąkane,

dla których nieprzeniknione ciemności na wieki przeznaczone...

Jud 0,14 Również o nich prorokował siódmy po Adamie [patriarcha] Henoch, mówiąc:

"Oto przyszedł Pan z miriadami swoich świętych,

Jud 0,15 aby dokonać sądu nad wszystkimi i ukarać wszystkich bezbożników za wszyst

kie bezbożne uczynki, przez które okazywała się ich bezbożność, i za wszystkie

twarde słowa, które wypowiadali przeciwko Niemu grzesznicy bezbożni". Jud 0,16 Ci zawsze narzekają i są niezadowoleni ze swego losu, [choć] postępują według

swoich żądz. Usta ich głoszą słowa wyniosłe i dla korzyści mają wzgląd na

osoby.

Jud 0,17 Wy zaś, umiłowani, przypomnijcie sobie te słowa, które były zapowiedziane

przez Apostołów Pana naszego Jezusa Chrystusa,

Jud 0,18 gdy mówili do was, że w ostatnich czasach pojawią się szydercy którzy będą

postępowali według własnych pożądliwości.

Jud 0,19 Oni to powodują podziały, [a sami] są cieleśni [i] Ducha nie mają. Jud 0,20 Wy zaś, umiłowani, budując samych siebie, na fundamencie waszej najświęt

szej wiary, w Duchu Świętym się módlcie

Jud 0,21 i w miłości Bożej strzeżcie samych siebie, oczekując miłosierdzia Pana nasze

go Jezusa Chrystusa, [które wiedzie] ku życiu wiecznemu.

Jud 0,22 Dla jednych miejcie litość, dla tych, którzy mają wątpliwości: Jud 0,23 ratujcie [ich], wyrywając z ognia, dla drugich zaś miejcie litość z obawą, ma

jąc w nienawiści nawet chiton zbrukany przez ciało.

Jud 0,24 Temu zaś, który może was ustrzec od upadku i stawić nienagannymi i rozra

dowanymi wobec swej chwały,

Jud 0,25 jedynemu Bogu, Zbawcy naszemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego,

chwała, majestat, moc i władza przed wszystkimi wiekami i teraz, i na wszyst

kie wieki! Amen.

1946 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73

Apokalipsa św. Jana

Rozdział 1

Ap 1,01 Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał Mu Bóg, aby ukazać swym sługom,

co musi stać się niebawem, a On wysławszy swojego anioła oznajmił przez

niego za pomocą znaków słudze swojemu Janowi.

Ap 1,02 Ten poświadcza, że słowem Bożym i świadectwem Jezusa Chrystusa jest

wszystko, co widział.

Ap 1,03 Błogosławiony, który odczytuje, i którzy słuchają słów Proroctwa, a strzegą

tego, co w nim napisane, bo chwila jest bliska.

Ap 1,04 Jan do siedmiu Kościołów, które są w Azji: Łaska wam i pokój od Tego,

Który jest, i Który był i Który przychodzi, i od Siedmiu Duchów, które są

przed Jego tronem,

Ap 1,05 i od Jezusa Chrystusa, Świadka Wiernego, Pierworodnego umarłych i Władcy

królów ziemi. Temu, który nas miłuje i który przez swą krew uwolnił nas od

naszych grzechów,

Ap 1,06 i uczynił nas królestwem - kapłanami dla Boga i Ojca swego, Jemu chwała i

moc na wieki wieków! Amen.

Ap 1,07 Oto nadchodzi z obłokami, i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go

przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen. Ap 1,08 Jam jest Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przy

chodzi, Wszechmogący.

Ap 1,09 Ja, Jan, wasz brat i współuczestnik w ucisku i królestwie, i wytrwałości w

Jezusie, byłem na wyspie, zwanej Patmos, z powodu słowa Bożego i świadec

twa Jezusa.

Ap 1,10 Doznałem zachwycenia w dzień Pański i posłyszałem za sobą potężny głos

jak gdyby trąby

1947

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 2

Ap 1,11 mówiącej: "Co widzisz, napisz w księdze i poślij siedmiu Kościołom: do Efezu,

Smyrny, Pergamonu, Tiatyry, Sardów, Filadelfii i Laodycei".

Ap 1,12 I obróciłem się, aby widzieć, co za głos do mnie mówił; a obróciwszy się,

ujrzałem siedem złotych świeczników,

Ap 1,13 i pośród świeczników kogoś podobnego do Syna Człowieczego, obleczonego

[w szatę] do stóp i przepasanego na piersiach złotym pasem.

Ap 1,14 Głowa Jego i włosy - białe jak biała wełna, jak śnieg, a oczy Jego jak płomień

ognia.

Ap 1,15 Stopy Jego podobne do drogocennego metalu, jak gdyby w piecu rozżarzo

nego, a głos Jego jak głos wielu wód.

Ap 1,16 W prawej swej ręce miał siedem gwiazd i z Jego ust wychodził miecz obo

sieczny, ostry. A Jego wygląd - jak słońce, kiedy jaśnieje w swej mocy. Ap 1,17 Kiedym Go ujrzał, do stóp Jego upadłem jak martwy, a On położył na mnie

prawą rękę, mówiąc: "Przestań się lękać! Jam jest Pierwszy i Ostatni Ap 1,18 i żyjący. Byłem umarły. a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze

śmierci i Otchłani.

Ap 1,19 Napisz więc to, co widziałeś, i to, co jest, i to, co potem musi się stać. Ap 1,20 Co do tajemnicy siedmiu gwiazd, które ujrzałeś w mojej prawej ręce, i co

do siedmiu złotych świeczników: siedem gwiazd - to są Aniołowie siedmiu

Kościołów, a siedem świeczników - to jest siedem Kościołów.

Rozdział 2

Ap 2,01 Aniołowi Kościoła w Efezie napisz: To mówi Ten, który trzyma w prawej

ręce siedem gwiazd, Ten, który się przechadza wśród siedmiu złotych świecz

ników:

Ap 2,02 Znam twoje czyny: trud i twoją wytrwałość, i to że złych nie możesz znieść,

i że próbie poddałeś tych, którzy zwą samych siebie apostołami, a nimi nie

są, i żeś ich znalazł kłamcami.

Ap 2,03 Ty masz wytrwałość: i zniosłeś cierpienie dla imienia mego - niezmordowany. Ap 2,04 Ale mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od twej pierwotnej miłości. Ap 2,05 Pamiętaj więc, skąd spadłeś, i nawróć się, i pierwsze czyny podejmij! Jeśli

zaś nie - przyjdę do ciebie i ruszę świecznik twój z jego miejsca, jeśli się nie

nawrócisz.

Ap 2,06 Ale masz tę [zaletę], że nienawidzisz czynów nikolaitów, których to czynów i

Ja nienawidzę.

Ap 2,07 Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Zwycięzcy dam

spożyć owoc z drzewa życia, które jest w raju Boga.

Ap 2,08 Aniołowi Kościoła w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, który był

1948 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 2

martwy, a ożył:

Ap 2,09 Znam twój ucisk i ubóstwo - ale ty jesteś bogaty - i [znam] obelgę wyrządzo

ną przez tych, co samych siebie zowią Żydami, a nie są nimi, lecz synagogą

szatana.

Ap 2,10 Przestań się lękać tego, co będziesz cierpiał. Oto diabeł ma niektórych spośród

was wtrącić do więzienia, abyście próbie zostali poddani, a znosić będziecie

ucisk przez dziesięć dni. Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci wieniec życia. Ap 2,11 Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Zwycięzcy śmierć

druga na pewno nie wyrządzi szkody.

Ap 2,12 Aniołowi Kościoła w Pergamonie napisz: To mówi Ten, który ma miecz obo

sieczny, ostry.

Ap 2,13 Wiem, gdzie mieszkasz: tam, gdzie jest tron szatana, a trzymasz się me

go imienia i wiary mojej się nie zaparłeś, nawet we dni Antypasa, wiernego

świadka mojego, który został zabity u was, tam gdzie mieszka szatan. Ap 2,14 Ale mam nieco przeciw tobie, bo masz tam takich, co się trzymają nauki

Balaama, który pouczył Balaka, jak podsunąć synom Izraela sposobność do

grzechu przez spożycie ofiar składanych bożkom i uprawianie rozpusty. Ap 2,15 Tak i ty także masz takich, co się trzymają podobnie nauki nikolaitów. Ap 2,16 Nawróć się zatem! Jeśli zaś nie - przyjdę do ciebie niebawem i będę z nimi

walczył mieczem moich ust.

Ap 2,17 Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Zwycięzcy dam

manny ukrytej i dam mu biały kamyk, a na kamyku wypisane imię nowe,

którego nikt nie zna oprócz tego, kto [je] otrzymuje.

Ap 2,18 Aniołowi Kościoła w Tiatyrze napisz: To mówi Syn Boży: Ten, który ma oczy

jak płomień ognia, a nogi Jego podobne są do drogocennego metalu. Ap 2,19 Znam twoje czyny, miłość, wiarę, posługę i twoją wytrwałość, i czyny twoje

ostatnie liczniejsze od pierwszych,

Ap 2,20 ale mam przeciw tobie to, że pozwalasz działać niewieście Jezabel, która na

zywa siebie prorokinią, a naucza i zwodzi moje sługi, by uprawiali rozpustę

i spożywali ofiary składane bożkom.

Ap 2,21 Dałem jej czas, by się mogła nawrócić, a ona nie chce się odwrócić od swojej

rozpusty.

Ap 2,22 Oto rzucam ją na łoże boleści, a tych, co z nią cudzołożą - w wielkie utrapie

nie, jeśli od czynów jej się nie odwrócą;

Ap 2,23 i dzieci jej porażę śmiercią. A wszystkie Kościoły poznają, że Ja jestem Ten,

co przenika nerki i serca; i dam każdemu z was według waszych czynów. Ap 2,24 Wam zaś, pozostałym w Tiatyrze, mówię, wszystkim, co tej nauki nie mają,

tym, co - jak mówią - nie poznali "głębin szatana": nie nakładam na was

nowego brzemienia,

Ap 2,25 to jednak, co macie, zatrzymajcie, aż przyjdę.

Ap 2,26 A zwycięzcy i temu, co czynów mych strzeże do końca, dam władzę nad po

1949 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 3

ganami,

Ap 2,27 a rózgą żelazną będzie ich pasł: jak naczynie gliniane będą rozbici Ap 2,28 jak i Ja to wziąłem od mojego Ojca - i dam mu gwiazdę poranną. Ap 2,29 Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów.

Rozdział 3

Ap 3,01 Aniołowi Kościoła w Sardes napisz: To mówi Ten, co ma Siedem Duchów

Boga i siedem gwiazd: Znam twoje czyny: masz imię, [które mówi], że żyjesz,

a jesteś umarły.

Ap 3,02 Stań się czujnym i umocnij resztę, która miała umrzeć, bo nie znalazłem

twych czynów doskonałymi wobec mego Boga.

Ap 3,03 Pamiętaj więc, jak wziąłeś i usłyszałeś, strzeż tego i nawróć się! Jeśli więc

czuwać nie będziesz, przyjdę jak złodziej, i nie poznasz, o której godzinie

przyjdę do ciebie.

Ap 3,04 Lecz w Sardes masz kilka osób, co swoich szat nie splamiły; będą chodzić ze

Mną w bieli, bo są godni.

Ap 3,05 Tak szaty białe przywdzieje zwycięzca, i z księgi życia imienia jego nie wy

mażę. I wyznam imię jego przed moim Ojcem i Jego aniołami.

Ap 3,06 Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Ap 3,07 Aniołowi Kościoła w Filadelfii napisz: To mówi Święty, Prawdomówny, Ten,

co ma klucz Dawida, Ten, co otwiera, a nikt nie zamknie, i Ten, co zamyka,

a nikt nie otwiera.

Ap 3,08 Znam twoje czyny. Oto postawiłem w darze przed tobą drzwi otwarte, któ

rych nikt nie może zamknąć, bo ty chociaż moc masz znikomą, zachowałeś

moje słowo i nie zaparłeś się mego imienia.

Ap 3,09 Oto Ja ci daję [ludzi] z synagogi szatana, spośród tych, którzy mówią o sobie,

że są Żydami - a nie są nimi, lecz kłamią. Oto sprawię, iż przyjdą i padną na

twarz przed twymi stopami, a poznają, że Ja cię umiłowałem.

Ap 3,10 Skoro zachowałeś nakaz mojej wytrwałości i Ja cię zachowam od próby, która

ma nadejść na cały obszar zamieszkany, by wypróbować mieszkańców ziemi. Ap 3,11 Przyjdę niebawem: Trzymaj, co masz, by nikt twego wieńca nie zabrał! Ap 3,12 Zwycięzcę uczynię filarem w świątyni Boga mojego i już nie wyjdzie na

zewnątrz. I na nim imię Boga mojego napiszę i imię miasta Boga mojego,

Nowego Jeruzalem, co z nieba zstępuje od mego Boga, i moje nowe imię. Ap 3,13 Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Ap 3,14 Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, Świadek wierny i

prawdomówny, Początek stworzenia Bożego:

Ap 3,15 Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś. Obyś był zimny albo

1950 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 4

gorący!

Ap 3,16 A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię wyrzucić z mych

ust.

Ap 3,17 Ty bowiem mówisz: "Jestem bogaty", i "wzbogaciłem się", i "niczego mi nie

potrzeba", a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny i

ślepy, i nagi.

Ap 3,18 Radzę ci kupić u mnie złota w ogniu oczyszczonego, abyś się wzbogacił, i

białe szaty, abyś się oblókł, a nie ujawniła się haniebna twa nagość, i balsamu

do namaszczenia twych oczu, byś widział.

Ap 3,19 Ja wszystkich, których kocham, karcę i ćwiczę. Bądź więc gorliwy i nawróć

się!

Ap 3,20 Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę

do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną.

Ap 3,21 Zwycięzcy dam zasiąść ze Mną na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasia

dłem z mym Ojcem na Jego tronie.

Ap 3,22 Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów".

Rozdział 4

Ap 4,01 Potem ujrzałem: Oto drzwi otwarte w niebie, a głos, ów pierwszy, jaki usły

szałem, jak gdyby trąby mówiącej ze mną, powiedział: "Wstąp tutaj, a to ci

ukażę, co potem musi się stać".

Ap 4,02 Doznałem natychmiast zachwycenia: A oto w niebie stał tron i na tronie

[ktoś] zasiadał.

Ap 4,03 A Zasiadający był podobny z wyglądu do jaspisu i do krwawnika, a tęcza

dokoła tronu - podobna z wyglądu do szmaragdu.

Ap 4,04 Dokoła tronu - dwadzieścia cztery trony, a na tronach dwudziestu czterech

siedzących Starców, odzianych w białe szaty, a na ich głowach złote wieńce. Ap 4,05 A z tronu wychodzą błyskawice i głosy, i gromy, i płonie przed tronem siedem

lamp ognistych, które są siedmiu Duchami Boga.

Ap 4,06 Przed tronem - niby szklane morze podobne do kryształu, a w środku tronu

i dokoła tronu cztery Zwierzęta pełne oczu z przodu i z tyłu:

Ap 4,07 Zwierzę pierwsze podobne do lwa, Zwierzę drugie podobne do wołu, Zwierzę

trzecie mające twarz jak gdyby ludzką i Zwierzę czwarte podobne do orła w

locie.

Ap 4,08 Cztery Zwierzęta - a każde z nich ma po sześć skrzydeł - dokoła i wewnątrz

są pełne oczu, i spoczynku nie mają, mówiąc dniem i nocą: Święty, Święty,

Święty, Pan Bóg wszechmogący, Który był i Który jest, i Który przychodzi. Ap 4,09 A ilekroć Zwierzęta oddadzą chwałę i cześć, i dziękczynienie Zasiadającemu

1951 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 5

na tronie, Żyjącemu na wieki wieków,

Ap 4,10 upada dwudziestu czterech Starców przed Zasiadającym na tronie i oddaje

pokłon Żyjącemu na wieki wieków, i rzuca przed tronem wieńce swe, mó

wiąc:

Ap 4,11 "Godzien jesteś, Panie i Boże nasz, odebrać chwałę i cześć, i moc, boś Ty

stworzył wszystko, a dzięki Twej woli istniało i zostało stworzone".

Rozdział 5

Ap 5,01 I ujrzałem na prawej ręce Zasiadającego na tronie księgę zapisaną wewnątrz

i na odwrocie zapieczętowaną na siedem pieczęci.

Ap 5,02 I ujrzałem potężnego anioła, obwieszczającego głosem donośnym: "Kto go

dzien jest otworzyć księgę i złamać jej pieczęcie?"

Ap 5,03 A nie mógł nikt - na niebie ani na ziemi, ani pod ziemią - otworzyć księgi ani

na nią patrzeć.

Ap 5,04 A ja bardzo płakałem, że nikt nie znalazł się godzien, by księgę otworzyć ani

na nią patrzeć.

Ap 5,05 I mówi do mnie jeden ze Starców: "Przestań płakać: Oto zwyciężył Lew z

pokolenia Judy, Odrośl Dawida, tak że otworzy księgę i siedem jej pieczęci". Ap 5,06 I ujrzałem między tronem z czworgiem Zwierząt a kręgiem Starców stojącego

Baranka jakby zabitego, a miał siedem rogów i siedmioro oczu, którymi jest

siedem Duchów Boga wysłanych na całą ziemię.

Ap 5,07 On poszedł, i z prawicy Zasiadającego na tronie wziął księgę. Ap 5,08 A kiedy wziął księgę, czworo Zwierząt i dwudziestu czterech Starców upadło

przed Barankiem, każdy mając harfę i złote czasze pełne kadzideł, którymi

są modlitwy świętych.

Ap 5,09 I taką nową pieśń śpiewają: "Godzien jesteś wziąć księgę i jej pieczęcie otwo

rzyć, bo zostałeś zabity i nabyłeś Bogu krwią twoją [ludzi] z każdego poko

lenia, języka, ludu i narodu,

Ap 5,10 i uczyniłeś ich Bogu naszemu królestwem i kapłanami, a będą królować na

ziemi.

Ap 5,11 I ujrzałem, i usłyszałem głos wielu aniołów dokoła tronu i Zwierząt, i Star

ców, a liczba ich była miriady miriad i tysiące tysięcy,

Ap 5,12 mówiących głosem donośnym: "Baranek zabity jest godzien wziąć potęgę i

bogactwo, i mądrość, i moc, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo". Ap 5,13 A wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i na morzu,

i wszystko, co w nich przebywa, usłyszałem, jak mówiło: "Zasiadającemu na

tronie i Barankowi błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc, na wieki wie

ków!"

1952 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 6

Ap 5,14 A czworo Zwierząt mówiło: "Amen". Starcy zaś upadli i oddali pokłon.

Rozdział 6

Ap 6,01 I ujrzałem: gdy Baranek otworzył pierwszą z siedmiu pieczęci, usłyszałem

pierwsze z czterech Zwierząt mówiące jakby głosem gromu: "Przyjdź!" Ap 6,02 I ujrzałem: oto biały koń, a siedzący na nim miał łuk. I dano mu wieniec, i

wyruszył jako zwycięzca, by [jeszcze] zwyciężać.

Ap 6,03 A gdy otworzył pieczęć drugą, usłyszałem drugie Zwierzę mówiące: "Przyjdź!"

Ap 6,04 I wyszedł inny koń barwy ognia, a siedzącemu na nim dano odebrać zie

mi pokój, by się wzajemnie ludzie zabijali - i dano mu wielki miecz. Ap 6,05 A gdy otworzył pieczęć trzecią, usłyszałem trzecie Zwierzę, mówiące: "Przyjdź!"

I ujrzałem: a oto czarny koń, a siedzący na nim miał w ręce wagę. Ap 6,06 I usłyszałem jakby głos w pośrodku czterech Zwierząt, mówiący: "Kwarta

pszenicy za denara i trzy kwarty jęczmienia za denara, a nie krzywdź oliwy

i wina!"

Ap 6,07 A gdy otworzył pieczęć czwartą, usłyszałem głos czwartego Zwierzęcia mó

wiącego: "Przyjdź!"

Ap 6,08 I ujrzałem: oto koń trupio blady, a imię siedzącego na nim Śmierć, i Otchłań

mu towarzyszyła. I dano im władzę nad czwartą częścią ziemi, by zabijali

mieczem i głodem, i morem, i przez dzikie zwierzęta.

Ap 6,09 A gdy otworzył pieczęć piątą, ujrzałem pod ołtarzem dusze zabitych dla Sło

wa Bożego i dla świadectwa, jakie mieli.

Ap 6,10 I głosem donośnym tak zawołały: "Dokądże, Władco święty i prawdziwy, nie

będziesz sądził i wymierzał za krew naszą kary tym, co mieszkają na ziemi?" Ap 6,11 I dano każdemu z nich białą szatę i powiedziano im, by jeszcze krótki czas

odpoczęli, aż pełną liczbę osiągną także ich współsłudzy oraz bracia, którzy,

jak i oni, mają być zabici.

Ap 6,12 I ujrzałem: gdy otworzył pieczęć szóstą, stało się wielkie trzęsienie ziemi i

słońce stało się czarne jak włosienny wór, a cały księżyc stał się jak krew. Ap 6,13 I gwiazdy spadły z nieba na ziemię, podobnie jak drzewo figowe wstrząsane

silnym wiatrem zrzuca na ziemię swe niedojrzałe owoce.

Ap 6,14 Niebo zostało usunięte jak księga, którą się zwija, a każda góra i wyspa z

miejsc swych poruszone.

Ap 6,15 A królowie ziemscy, wielmoże i wodzowie, bogacze i możni, i każdy niewolnik,

i wolny ukryli się do jaskiń i górskich skał.

Ap 6,16 I mówią do gór i do skał: "Padnijcie na nas i zakryjcie nas przed obliczem

Zasiadającego na tronie i przed gniewem Baranka,

1953 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 7

Ap 6,17 bo nadszedł Wielki Dzień Jego gniewu, a któż zdoła się ostać?"

Rozdział 7

Ap 7,01 Potem ujrzałem czterech aniołów stojących na czterech narożnikach ziemi,

powstrzymujących cztery wiatry ziemi, aby wiatr nie wiał po ziemi ani po

morzu, ani na żadne drzewo.

Ap 7,02 I ujrzałem innego anioła, wstępującego od wschodu słońca, mającego pieczęć

Boga żywego. Zawołał on donośnym głosem do czterech aniołów, którym da

no moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu:

Ap 7,03 "Nie wyrządzajcie szkody ziemi ni morzu, ni drzewom, aż opieczętujemy na

czołach sługi Boga naszego".

Ap 7,04 I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczę

towanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela:

Ap 7,05 z pokolenia Judy dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Rubena

dwanaście tysięcy, z pokolenia Gada dwanaście tysięcy,

Ap 7,06 z pokolenia Asera dwanaście tysięcy, z pokolenia Neftalego dwanaście tysięcy,

z pokolenia Manassesa dwanaście tysięcy,

Ap 7,07 z pokolenia Symeona dwanaście tysięcy, z pokolenia Lewiego dwanaście ty

sięcy, z pokolenia Isachara dwanaście tysięcy,

Ap 7,08 z pokolenia Zabulona dwanaście tysięcy, z pokolenia Józefa dwanaście tysięcy,

z pokolenia Beniamina dwanaście tysięcy opieczętowanych.

Ap 7,09 Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego

narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed

Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy.

Ap 7,10 I głosem donośnym tak wołają: "Zbawienie u Boga naszego, Zasiadającego

na tronie i u Baranka".

Ap 7,11 A wszyscy aniołowie stanęli wokół tronu i Starców, i czworga Zwierząt, i na

oblicza swe padli przed tronem, i pokłon oddali Bogu,

Ap 7,12 mówiąc: "Amen. Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i

cześć, i moc, i potęga Bogu naszemu na wieki wieków! Amen".

Ap 7,13 A jeden ze Starców odezwał się do mnie tymi słowami: "Ci przyodziani w

białe szaty kim są i skąd przybyli?"

Ap 7,14 I powiedziałem do niego: "Panie, ty wiesz". I rzekł do mnie: "To ci, którzy

przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wy

bielili".

Ap 7,15 Dlatego są przed tronem Boga i w Jego świątyni cześć Mu oddają we dnie i

w nocy. A Zasiadający na tronie rozciągnie namiot nad nimi.

Ap 7,16 Nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, i nie porazi ich słońce ani

1954 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 9

żaden upał,

Ap 7,17 bo paść ich będzie Baranek, który jest pośrodku tronu, i poprowadzi ich do

źródeł wód życia: i każdą łzę otrze Bóg z ich oczu".

Rozdział 8

Ap 8,01 A gdy otworzył pieczęć siódmą, zapanowała w niebie cisza jakby na pół go

dziny.

Ap 8,02 I ujrzałem siedmiu aniołów, którzy stoją przed Bogiem, a dano im siedem

trąb.

Ap 8,03 I przyszedł inny anioł, i stanął przy ołtarzu, mając złote naczynie na żar, i

dano mu wiele kadzideł, aby dał je w ofierze jako modlitwy wszystkich świę

tych, na złoty ołtarz, który jest przed tronem.

Ap 8,04 I wzniósł się dym kadzideł, jako modlitwy świętych, z ręki anioła przed Bo

giem.

Ap 8,05 Anioł zaś wziął naczynie na żar, napełnił je ogniem z ołtarza i zrzucił na

ziemię, a nastąpiły gromy, głosy, błyskawice, trzęsienie ziemi.

Ap 8,06 A siedmiu aniołów, mających siedem trąb, przygotowało się, aby zatrąbić. Ap 8,07 I pierwszy zatrąbił. A powstał grad i ogień - pomieszane z krwią, i spadły

na ziemię. A spłonęła trzecia część ziemi i spłonęła trzecia część drzew, i

spłonęła wszystka trawa zielona.

Ap 8,08 I drugi anioł zatrąbił: i jakby wielka góra płonąca ogniem została w morze

rzucona, a trzecia część morza stała się krwią

Ap 8,09 i wyginęła w morzu trzecia część stworzeń - te, które mają dusze - i trzecia

część okrętów uległa zniszczeniu.

Ap 8,10 I trzeci anioł zatrąbił: i spadła z nieba wielka gwiazda, płonąca jak pochod

nia, a spadła na trzecią część rzek i na źródła wód.

Ap 8,11 A imię gwiazdy zowie się Piołun. I trzecia część wód stała się piołunem, i

wielu ludzi pomarło od wód, bo stały się gorzkie.

Ap 8,12 I czwarty anioł zatrąbił: i została rażona trzecia część słońca i trzecia część

księżyca i trzecia część gwiazd, tak iż zaćmiła się trzecia ich część i dzień nie

jaśniał w trzeciej swej części, i noc - podobnie.

Ap 8,13 I ujrzałem, a usłyszałem jednego orła lecącego przez środek nieba, mówią

cego donośnym głosem: "Biada, biada, biada mieszkańcom ziemi wskutek

pozostałych głosów trąb trzech aniołów, którzy mają [jeszcze] trąbić!"

1955 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 9

Rozdział 9

Ap 9,01 I piąty anioł zatrąbił: i ujrzałem gwiazdę, która z nieba spadła na ziemię, i

dano jej klucz od studni Czeluści.

Ap 9,02 I otworzyła studnię Czeluści, a dym się uniósł ze studni jak dym z wielkiego

pieca, i od dymu studni zaćmiło się słońce i powietrze.

Ap 9,03 A z dymu wyszła szarańcza na ziemię, i dano jej moc, jaką mają ziemskie

skorpiony.

Ap 9,04 I powiedziano jej, by nie czyniła szkody trawie na ziemi ani żadnej zieleni,

ani żadnemu drzewu, lecz tylko ludziom, którzy nie mają pieczęci Boga na

czołach.

Ap 9,05 I dano jej nakaz, by ich nie zabijała, lecz aby pięć miesięcy cierpieli katusze.

A katusze przez nią zadane są jak zadane przez skorpiona, kiedy ugodzi

człowieka.

Ap 9,06 I w owe dni ludzie szukać będą śmierci, ale jej nie znajdą, i będą chcieli

umrzeć, ale śmierć od nich ucieknie.

Ap 9,07 A wygląd szarańczy - podobne do koni uszykowanych do boju, na głowach

ich jakby wieńce podobne do złota, oblicza ich jakby oblicza ludzi, Ap 9,08 i miały włosy jakby włosy kobiet, a zęby ich były jakby zęby lwów, Ap 9,09 i przody tułowi miały jakby pancerze żelazne, a łoskot ich skrzydeł jak łoskot

wielokonnych wozów, pędzących do boju.

Ap 9,10 I mają ogony podobne do skorpionowych oraz żądła; a w ich ogonach jest ich

moc szkodzenia ludziom przez pięć miesięcy.

Ap 9,11 Mają nad sobą króla - anioła Czeluści; imię jego po hebrajsku: ABADDON,

a w greckim języku ma imię APOLLYON.

Ap 9,12 Minęło pierwsze "biada": oto jeszcze dwa "biada" potem nadchodzą. Ap 9,13 I szósty anioł zatrąbił: i usłyszałem jeden głos od czterech rogów złotego

ołtarza, który jest przed Bogiem,

Ap 9,14 mówiący do szóstego anioła, który miał trąbę: "Uwolnij czterech aniołów,

związanych nad wielką rzeką Eufratem!"

Ap 9,15 I zostali uwolnieni czterej aniołowie, gotowi na godzinę, dzień, miesiąc i rok,

by pozabijać trzecią część ludzi.

Ap 9,16 A liczba wojsk - konnicy: dwie miriady miriad - posłyszałem ich liczbę. Ap 9,17 I tak ujrzałem w widzeniu konie i tych, co na nich siedzieli, mających pancerze

barwy ognia, hiacyntu i siarki. A głowy koni jak głowy lwów, a z pysków ich

wychodzi ogień, dym i siarka.

Ap 9,18 Od tych trzech plag została zabita trzecia część ludzi, od ognia, dymu i siarki,

wychodzących z ich pysków.

Ap 9,19 Moc bowiem koni jest w ich pyskach i w ich ogonach, bo ich ogony - podobne

do węży: mają głowy i nimi czynią szkodę.

1956 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 11

Ap 9,20 A pozostali ludzie, nie zabici przez te plagi, nie odwrócili się od dzieł swoich

rąk, tak by nie wielbić demonów ani bożków złotych, srebrnych, spiżowych,

kamiennych, drewnianych, które nie mogą ni widzieć, ni słyszeć, ni chodzić. Ap 9,21 Ani się nie odwrócili od swoich zabójstw, swych czarów, swego nierządu i

swych kradzieży.

Rozdział 10

Ap 10,01 I ujrzałem innego potężnego anioła, zstępującego z nieba, obleczonego w

obłok, tęcza była nad jego głową, a oblicze jego było jak słońce, a nogi jego

jak słupy ogniste,

Ap 10,02 i w prawej ręce miał otwartą książeczkę. Nogę prawą postawił na morzu, a

lewą na ziemi.

Ap 10,03 I zawołał donośnym głosem tak, jak ryczy lew. A kiedy zawołał, siedem

gromów przemówiło swym głosem.

Ap 10,04 Skoro przemówiło siedem gromów, zabrałem się do pisania, lecz usłyszałem

głos mówiący z nieba: "Zapieczętuj to, co siedem gromów powiedziało, i nie

pisz tego!"

Ap 10,05 Anioł zaś, którego ujrzałem stojącego na morzu i na ziemi, podniósł ku niebu

prawą rękę

Ap 10,06 i przysiągł na Żyjącego na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim

jest, i ziemię, i to, co w niej jest, i morze, i to, co w nim jest, że już nie będzie

zwłoki,

Ap 10,07 ale w dniach głosu siódmego anioła, gdy będzie miał trąbić, misterium Boga

się dokona, tak jak podał On dobrą nowinę sługom swym prorokom. Ap 10,08 A głos, który słyszałem z nieba, znów usłyszałem, jak zwracał się do mnie

w słowach: "Idź, weź księgę otwartą w ręce anioła stojącego na morzu i na

ziemi!".

Ap 10,09 Poszedłem więc do anioła, mówiąc mu, by dał mi książeczkę. I rzecze mi:

"Weź i połknij ją, a napełni wnętrzności twe goryczą, lecz w ustach twych

będzie słodka jak miód".

Ap 10,10 I wziąłem książeczkę z ręki anioła i połknąłem ją, a w ustach moich stała się

słodka jak miód, a gdy ją spożyłem, goryczą napełniły się moje wnętrzności. Ap 10,11 I mówią mi: "Trzeba ci znów prorokować o ludach, narodach, językach i o

wielu królach".

1957 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 11

Rozdział 11

Ap 11,01 Potem dano mi trzcinę podobną do mierniczego pręta, i powiedziano: "Wstań

i zmierz Świątynię Bożą i ołtarz, i tych, co wielbią w niej Boga. Ap 11,02 Dziedziniec zewnętrzny Świątyni pomiń zupełnie i nie mierz go, bo został

dany poganom, i będą deptać Miasto Święte czterdzieści dwa miesiące. Ap 11,03 Dwom moim Świadkom dam władzę, a będą prorokować obleczeni w wory,

przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni".

Ap 11,04 Oni są dwoma drzewami oliwnymi i dwoma świecznikami, co stoją przed

Panem ziemi.

Ap 11,05 A jeśli kto chce ich skrzywdzić, ogień wychodzi z ich ust i pożera ich wrogów.

Jeśliby zechciał ktokolwiek ich skrzywdzić, w ten sposób musi być zabity. Ap 11,06 Mają oni władzę zamknąć niebo, by deszcz nie zraszał dni ich prorokowania,

i mają władzę nad wodami, by w krew je przemienić, i wszelką plagą uderzyć

ziemię, ilekroć zechcą.

Ap 11,07 A gdy dopełnią swojego świadectwa, Bestia, która wychodzi z Czeluści, wyda

im wojnę, zwycięży ich i zabije.

Ap 11,08 A zwłoki ich [leżeć] będą na placu wielkiego miasta, które duchowo zwie się:

Sodoma i Egipt, gdzie także ukrzyżowano ich Pana.

Ap 11,09 I [wielu] spośród ludów, szczepów, języków i narodów przez trzy i pół dnia

ogląda ich zwłoki; a zwłok ich nie zezwalają złożyć do grobu.

Ap 11,10 Wobec nich mieszkańcy ziemi cieszą się i radują; i dary sobie nawzajem będą

przesyłali, bo ci dwaj prorocy mieszkańcom ziemi zadali katuszy. Ap 11,11 A po trzech i pół dniach duch życia z Boga w nich wstąpił i stanęli na nogi.

A wielki strach padł na tych, co ich oglądali.

Ap 11,12 Posłyszeli oni donośny głos z nieba do nich mówiący: "Wstąpcie tutaj!" I w

obłoku wstąpili do nieba, a ich wrogowie ich zobaczyli.

Ap 11,13 W owej godzinie nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi i runęła dziesiąta część

miasta, i skutkiem trzęsienia ziemi zginęło siedem tysięcy osób. A pozostali

ulegli przerażeniu i oddali chwałę Bogu nieba.

Ap 11,14 Minęło drugie "biada", a oto trzecie "biada" niebawem nadchodzi. Ap 11,15 I siódmy anioł zatrąbił, i w niebie powstały donośne głosy mówiące: "Nastało

nad światem królowanie Pana naszego i Jego Pomazańca i będzie królować

na wieki wieków".

Ap 11,16 A dwudziestu czterech Starców, zasiadających na tronach swych przed tronem

Boga, padło na oblicza i oddało pokłon Bogu,

Ap 11,17 mówiąc: "Dzięki czynimy Tobie, Panie, Boże wszechmogący, Który jesteś i

Który byłeś, żeś objął wielką Twą władzę i zaczął królować.

Ap 11,18 I rozgniewały się narody, a nadszedł Twój gniew i pora na umarłych, aby

zostali osądzeni, i aby dać zapłatę sługom Twym prorokom i świętym, i tym,

1958 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 12

co się boją Twojego imienia, małym i wielkim, i aby zniszczyć tych, którzy

niszczą ziemię".

Ap 11,19 Potem Świątynia Boga w niebie się otwarła, i Arka Jego Przymierza ukazała

się w Jego Świątyni, a nastąpiły błyskawice, głosy, gromy, trzęsienie ziemi i

wielki grad.

Rozdział 12

Ap 12,01 Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc

pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu.

Ap 12,02 A jest brzemienna. I woła cierpiąc bóle i męki rodzenia. Ap 12,03 I inny znak się ukazał na niebie: Oto wielki Smok barwy ognia, mający siedem

głów i dziesięć rogów - a na głowach jego siedem diademów.

Ap 12,04 I ogon jego zmiata trzecią część gwiazd nieba: i rzucił je na ziemię. I stanął

Smok przed mającą rodzić Niewiastą, ażeby skoro porodzi, pożreć jej dziecię. Ap 12,05 I porodziła Syna - Mężczyznę, który wszystkie narody będzie pasł rózgą że

lazną. I zostało porwane jej Dziecię do Boga i do Jego tronu.

Ap 12,06 A Niewiasta zbiegła na pustynię, gdzie miejsce ma przygotowane przez Boga,

aby ją tam żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.

Ap 12,07 I nastąpiła walka na niebie: Michał i jego aniołowie mieli walczyć ze Smo

kiem. I wystąpił do walki Smok i jego aniołowie,

Ap 12,08 ale nie przemógł, i już się miejsce dla nich w niebie nie znalazło. Ap 12,09 I został strącony wielki Smok, Wąż starodawny, który się zwie diabeł i sza

tan, zwodzący całą zamieszkałą ziemię, został strącony na ziemię, a z nim

strąceni zostali jego aniołowie.

Ap 12,10 I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: "Teraz nastało zbawienie, potę

ga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca, bo oskarżyciel braci

naszych został strącony, ten, co dniem i nocą oskarża ich przed Bogiem na

szym.

Ap 12,11 A oni zwyciężyli dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swojego świadectwa i nie

umiłowali dusz swych - aż do śmierci.

Ap 12,12 Dlatego radujcie się, niebiosa i ich mieszkańcy! Biada ziemi i biada morzu

- bo zstąpił do was diabeł, pałając wielkim gniewem, świadom, że mało ma

czasu".

Ap 12,13 A kiedy ujrzał Smok, że został strącony na ziemię, począł ścigać Niewiastę,

która porodziła Mężczyznę.

Ap 12,14 I dano Niewieście dwa skrzydła orła wielkiego, by na pustynię leciała na

swoje miejsce, gdzie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala

od Węża.

1959 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 13

Ap 12,15 A Wąż za Niewiastą wypuścił z gardzieli wodę jak rzekę, żeby ją rzeka unio

sła.

Ap 12,16 Lecz ziemia przyszła z pomocą Niewieście i otworzyła ziemia swą gardziel, i

pochłonęła rzekę, którą Smok ze swej gardzieli wypuścił.

Ap 12,17 I rozgniewał się Smok na Niewiastę, i odszedł rozpocząć walkę z resztą jej

potomstwa, z tymi, co strzegą przykazań Boga i mają świadectwo Jezusa. Ap 12,18 I stanął na piasku [nad brzegiem] morza.

Rozdział 13

Ap 13,01 I ujrzałem Bestię wychodzącą z morza, mającą dziesięć rogów i siedem głów,

a na rogach jej dziesięć diademów, a na jej głowach imiona bluźniercze. Ap 13,02 Bestia, którą widziałem, podobna była do pantery, łapy jej - jakby niedźwie

dzia, paszcza jej - jakby paszcza lwa. A Smok dał jej swą moc, swój tron i

wielką władzę.

Ap 13,03 I ujrzałem jedną z jej głów jakby śmiertelnie zranioną, a rana jej śmiertelna

została uleczona. A cała ziemia w podziwie powiodła wzrokiem za Bestią, Ap 13,04 i pokłon oddali Smokowi, bo władzę dał Bestii. I Bestii pokłon oddali, mó

wiąc: "Któż jest podobny do Bestii i któż potrafi rozpocząć z nią walkę?" Ap 13,05 A dano jej usta mówiące wielkie rzeczy i bluźnierstwa, i dano jej możność

przetrwania czterdziestu dwu miesięcy.

Ap 13,06 Zatem otworzyła swe usta dla bluźnierstw przeciwko Bogu, by bluźnić Jego

imieniu i Jego przybytkowi, i mieszkańcom nieba.

Ap 13,07 Potem dano jej wszcząć walkę ze świętymi i zwyciężyć ich, i dano jej władzę

nad każdym szczepem, ludem, językiem i narodem.

Ap 13,08 Wszyscy mieszkańcy ziemi będą oddawać pokłon władcy, każdy, którego imię

nie jest zapisane od założenia świata w księdze życia zabitego Baranka. Ap 13,09 Jeśli kto ma uszy, niechaj posłyszy!

Ap 13,10 Jeśli kto do niewoli jest przeznaczony, idzie do niewoli, jeśli kto na zabicie

mieczem - musi być mieczem zabity. Tu się okazuje wytrwałość i wiara świę

tych.

Ap 13,11 Potem ujrzałem inną Bestię, wychodzącą z ziemi: miała dwa rogi podobne

do rogów Baranka, a mówiła jak Smok.

Ap 13,12 I całą władzę pierwszej Bestii przed nią wykonuje, i sprawia, że ziemia i jej

mieszkańcy oddają pokłon pierwszej Bestii, której rana śmiertelna została

uleczona.

Ap 13,13 I czyni wielkie znaki, tak iż nawet każe ogniowi zstępować z nieba na ziemię

na oczach ludzi.

Ap 13,14 I zwodzi mieszkańców ziemi znakami, które jej dano uczynić przed Bestią,

1960 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 14

mówiąc mieszkańcom ziemi, by wykonali obraz Bestii, która otrzymała cios

mieczem, a ożyła.

Ap 13,15 I dano jej, by duchem obdarzyła obraz Bestii, tak iż nawet przemówił obraz

Bestii i by sprawił, że wszyscy zostaną zabici, którzy nie oddadzą pokłonu

obrazowi Bestii.

Ap 13,16 I sprawia, że wszyscy: mali i wielcy, bogaci i biedni, wolni i niewolnicy otrzy

mują znamię na prawą rękę lub na czoło

Ap 13,17 i że nikt nie może kupić ni sprzedać, kto nie ma znamienia - imienia Bestii

lub liczby jej imienia.

Ap 13,18 Tu jest [potrzebna] mądrość. Kto ma rozum, niech liczbę Bestii przeliczy:

liczba to bowiem człowieka. A liczba jego: sześćset sześćdziesiąt sześć.

Rozdział 14

Ap 14,01 Potem ujrzałem: A oto Baranek stojący na górze Syjon, a z Nim sto czterdzie

ści cztery tysiące, mające imię Jego i imię Jego Ojca wypisane na czołach. Ap 14,02 I usłyszałem z nieba głos jakby głos mnogich wód i jakby głos wielkiego gro

mu. A głos, który usłyszałem, [brzmiał] jak gdyby harfiarze uderzali w swe

harfy.

Ap 14,03 I śpiewają jakby pieśń nową przed tronem i przed czterema Zwierzętami, i

przed Starcami: a nikt tej pieśni nie mógł się nauczyć prócz stu czterdziestu

czterech tysięcy - wykupionych z ziemi.

Ap 14,04 To ci, którzy z kobietami się nie splamili: bo są dziewicami; ci, którzy Baran

kowi towarzyszą, dokądkolwiek idzie; ci spośród ludzi zostali wykupieni na

pierwociny dla Boga i dla Baranka,

Ap 14,05 a w ustach ich kłamstwa nie znaleziono: są nienaganni. Ap 14,06 Potem ujrzałem innego anioła lecącego przez środek nieba, mającego od

wieczną Dobrą Nowinę do obwieszczenia wśród tych, którzy siedzą na ziemi,

wśród każdego narodu, szczepu, języka i ludu.

Ap 14,07 Wołał on głosem donośnym: "Ulęknijcie się Boga i dajcie Mu chwałę, bo go

dzina sądu Jego nadeszła. Oddajcie pokłon Temu, co niebo uczynił i ziemię,

i morze, i źródła wód!"

Ap 14,08 A inny anioł, drugi, przyszedł w ślad mówiąc: "Upadł, upadł wielki Babilon,

co winem zapalczywości swego nierządu napoił wszystkie narody!" Ap 14,09 A inny anioł, trzeci, przyszedł w ślad za nimi, mówiąc donośnym głosem:

"Jeśli kto wielbi Bestię, i obraz jej, i bierze sobie jej znamię na czoło lub

rękę,

Ap 14,10 ten również będzie pić wino zapalczywości Boga przygotowane, nierozcieńczo

ne, w kielichu Jego gniewu; i będzie katowany ogniem i siarką wobec świętych

1961 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 15

aniołów i wobec Baranka.

Ap 14,11 A dym ich katuszy na wieki wieków się wznosi i nie mają spoczynku we dnie

i w nocy czciciele Bestii i jej obrazu, i ten, kto bierze znamię jej imienia". Ap 14,12 Tu się okazuje wytrwałość świętych, tych, którzy strzegą przykazań Boga i

wiary Jezusa.

Ap 14,13 I usłyszałem głos, który z nieba mówił: "Napisz: Błogosławieni, którzy w

Panu umierają - już teraz. Zaiste, mówi Duch, niech odpoczną od swoich

mozołów, bo idą wraz z nimi ich czyny".

Ap 14,14 Potem ujrzałem: oto biały obłok - a Siedzący na obłoku, podobny do Syna

Człowieczego, miał złoty wieniec na głowie, a w ręku ostry sierp. Ap 14,15 I wyszedł inny anioł ze świątyni, wołając głosem donośnym do Siedzącego na

obłoku: "Zapuść Twój sierp i żniwa dokonaj, bo przyszła już pora dokonać

żniwa, bo dojrzało żniwo na ziemi!"

Ap 14,16 A Siedzący na obłoku rzucił swój sierp na ziemię i ziemia została zżęta. Ap 14,17 I wyszedł inny anioł ze świątyni, która jest w niebie, i on miał ostry sierp. Ap 14,18 I wyszedł inny anioł od ołtarza, mający władzę nad ogniem, i donośnie za

wołał do mającego ostry sierp: "Zapuść twój ostry sierp i poobcinaj grona

winorośli ziemi, bo jagody jej dojrzały!"

Ap 14,19 I rzucił anioł swój sierp na ziemię, i obrał z gron winorośl ziemi, i wrzucił je

do tłoczni Bożego gniewu - ogromnej.

Ap 14,20 I wydeptano tłocznię poza miastem, a z tłoczni krew wytrysnęła aż po wę

dzidła koni, na tysiąc i sześćset stadiów.

Rozdział 15

Ap 15,01 I ujrzałem na niebie znak inny - wielki i godzien podziwu: siedmiu aniołów

trzymających siedem plag, tych ostatecznych, bo w nich się dopełnił gniew

Boga.

Ap 15,02 I ujrzałem jakby morze szklane, pomieszane z ogniem, i tych, co zwyciężają

Bestię i obraz jej, i liczbę jej imienia, stojących nad morzem szklanym, ma

jących harfy Boże.

Ap 15,03 A taką śpiewają pieśń Mojżesza, sługi Bożego, i pieśń Baranka: "Dzieła Twoje

są wielkie i godne podziwu, Panie, Boże wszechwładny! Sprawiedliwe i wierne

są Twoje drogi, o Królu narodów!

Ap 15,04 Któż by się nie bał, o Panie, i Twego imienia nie uczcił? Bo Ty sam jesteś

Święty, bo przyjdą wszystkie narody i padną na twarz przed Tobą, bo ujaw

niły się słuszne Twoje wyroki".

Ap 15,05 Potem ujrzałem: w niebie została otwarta świątynia Przybytku Świadectwa Ap 15,06 i ze świątyni wyszło siedmiu aniołów, mających siedem plag, odzianych w

1962 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 16

czysty, lśniący len, przepasanych na piersiach złotymi pasami.

Ap 15,07 I jedno z czterech Zwierząt podało siedmiu aniołom siedem czasz złotych,

pełnych gniewu Boga żyjącego na wieki wieków.

Ap 15,08 A świątynia napełniła się dymem od chwały Boga i Jego potęgi. I nikt nie

mógł wejść do świątyni, aż się spełniło siedem plag siedmiu aniołów.

Rozdział 16

Ap 16,01 Potem posłyszałem donośny głos ze świątyni, mówiący do siedmiu aniołów:

"Idźcie, a wylejcie siedem czasz gniewu Boga na ziemię!"

Ap 16,02 I poszedł pierwszy, i wylał swą czaszę na ziemię. A wrzód złośliwy, bolesny,

wystąpił na ludziach, co mają znamię Bestii, i na tych, co wielbią jej obraz. Ap 16,03 A drugi wylał swą czaszę na morze. I stało się ono krwią jakby zmarłego, i

każda z istot żywych poniosła śmierć - te, które są w morzu.

Ap 16,04 A trzeci wylał swą czaszę na rzeki i źródła wód: i stały się krwią. Ap 16,05 I usłyszałem anioła wód, mówiącego: "Ty jesteś sprawiedliwy, Który jesteś,

Który byłeś, o Święty, że tak osądziłeś.

Ap 16,06 Ponieważ wylali krew świętych i proroków, krew również pić im dałeś. Godni

są tego!"

Ap 16,07 I usłyszałem, jak mówił ołtarz: "Tak, Panie, Boże wszechwładny, prawdziwe

są Twoje wyroki i sprawiedliwe".

Ap 16,08 A czwarty wylał swą czaszę na słońce: i dano mu władzę dotknąć ogniem

ludzi.

Ap 16,09 I ludzie zostali dotknięci wielkim upałem, i bluźnili imieniu Boga, który ma

moc nad tymi plagami, a nie nawrócili się, by oddać Mu chwałę. Ap 16,10 A piąty wylał swą czaszę na tron Bestii: i w jej królestwie nastały ciemności,

a ludzie z bólu gryźli języki

Ap 16,11 i Bogu nieba bluźnili za bóle swoje i wrzody, ale od czynów swoich się nie

odwrócili.

Ap 16,12 A szósty wylał swą czaszę na rzekę wielką, na Eufrat. A wyschła jej woda,

by dla królów ze wschodu słońca droga stanęła otworem.

Ap 16,13 I ujrzałem wychodzące z paszczy Smoka i z paszczy Bestii, i z ust Fałszywego

Proroka trzy duchy nieczyste jakby ropuchy;

Ap 16,14 a są to duchy czyniące znaki - demony, które wychodzą ku królom całej

zamieszkanej ziemi, by ich zgromadzić na wojnę w wielkim dniu wszechmo

gącego Boga.

Ap 16,15 "Oto przyjdę jak złodziej: Błogosławiony, który czuwa i strzeże swych szat,

by nago nie chodzić i by sromoty jego nie widziano".

Ap 16,16 I zgromadziły ich na miejsce, zwane po hebrajsku Har-Magedon.

1963 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 17

Ap 16,17 Siódmy wylał swą czaszę w powietrze: a ze świątyni od tronu dobył się do

nośny głos mówiący: "Stało się!"

Ap 16,18 I nastąpiły błyskawice i głosy, i gromy, i nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi,

jakiego nie było, odkąd jest człowiek na ziemi: takie trzęsienie ziemi, tak

wielkie.

Ap 16,19 A wielkie miasto rozpadło się na trzy części i miasta pogan runęły. I wspo

mniał Bóg na Wielki Babilon, by mu dać kielich wina - gniewu zapalczywości

swej.

Ap 16,20 I pierzchła każda wyspa, i gór już nie znaleziono.

Ap 16,21 I grad ogromny o wadze jakby talentu spadł z nieba na ludzi. A ludzie Bogu

bluźnili za plagę gradu, bo plaga jego jest bardzo wielka.

Rozdział 17

Ap 17,01 Potem przyszedł jeden z siedmiu aniołów, mających siedem czasz, i tak ode

zwał się do mnie: "Chodź, ukażę ci wyrok na Wielką Nierządnicę, która siedzi

nad wielu wodami,

Ap 17,02 z którą nierządu się dopuścili królowie ziemi, a mieszkańcy ziemi się upili

winem jej nierządu".

Ap 17,03 I zaniósł mnie w stanie zachwycenia na pustynię. I ujrzałem Niewiastę sie

dzącą na Bestii szkarłatnej, pełnej imion bluźnierczych, mającej siedem głów

i dziesięć rogów.

Ap 17,04 A Niewiasta była odziana w purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogi

kamień i perły, miała w swej ręce złoty puchar pełen obrzydliwości i brudów

swego nierządu.

Ap 17,05 A na jej czole wypisane imię - tajemnica: "Wielki Babilon. Macierz nierządnic

i obrzydliwości ziemi".

Ap 17,06 I ujrzałem Niewiastę pijaną krwią świętych i krwią świadków Jezusa, a widząc

ją bardzo się zdumiałem.

Ap 17,07 I rzekł do mnie anioł: "Czemu się zdumiałeś? Ja ci wyjaśnię tajemnicę Nie

wiasty i Bestii, która ją nosi, a ma siedem głów i dziesięć rogów. Ap 17,08 Bestia, którą widziałeś, była i nie ma jej, ma wyjść z Czeluści, i zdąża na

zagładę. A zdumieją się mieszkańcy ziemi, ci, których imię nie jest zapisane

w księdze życia od założenia świata - spoglądając na Bestię, iż była i nie ma

jej, a ma przybyć.

Ap 17,09 Tu trzeba zrozumienia, o mający mądrość! Siedem głów to jest siedem gór

tam, gdzie siedzi na nich Niewiasta.

Ap 17,10 I siedmiu jest królów: pięciu upadło, jeden istnieje, inny jeszcze nie przyszedł,

a kiedy przyjdzie, ma na krótko pozostać.

1964 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 18

Ap 17,11 A Bestia, która była i nie ma jej, i ona jest ósmym, a jest spośród siedmiu i

zdąża na zagładę.

Ap 17,12 A dziesięć rogów, które widziałeś, to dziesięciu jest królów, którzy władzy

królewskiej jeszcze nie objęli, lecz wezmą władzę jakby królowie na jedną

godzinę wraz z Bestią.

Ap 17,13 Ci mają jeden zamysł, a potęgę i władzę swą dają oni Bestii. Ap 17,14 Ci będą walczyć z Barankiem, a Baranek ich zwycięży, bo Panem jest panów

i Królem królów - a także ci, co z Nim są: powołani, wybrani i wierni". Ap 17,15 I rzecze do mnie: "Wody, które widziałeś, gdzie Nierządnica ma siedzibę, to

są ludy i tłumy, narody i języki.

Ap 17,16 A dziesięć rogów, które widziałeś, i Bestia - ci nienawidzić będą Nierządnicy i

sprawią, że będzie spustoszona i naga, i będą jedli jej ciało, i spalą ją ogniem, Ap 17,17 bo Bóg natchnął ich serca, aby wykonali Jego zamysł, i to jeden zamysł wy

konali - i dali Bestii królewską swą władzę, aż Boże słowa się spełnią. Ap 17,18 A Niewiasta, którą widziałeś, jest to Wielkie Miasto, mające władzę królewską

nad królami ziemi".

Rozdział 18

Ap 18,01 Potem ujrzałem innego anioła - zstępującego z nieba i mającego wielką wła

dzę, a ziemia od chwały jego rozbłysła.

Ap 18,02 I głosem potężnym tak zawołał: "Upadł, upadł Babilon - stolica. I stała się

siedliskiem demonów i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego, i kryjówką

wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego wstręt,

Ap 18,03 bo winem zapalczywości swojego nierządu napoiła wszystkie narody, i królo

wie ziemi dopuścili się z nią nierządu, a kupcy ziemi wzbogacili się ogromem

jej przepychu".

Ap 18,04 I usłyszałem inny głos z nieba mówiący: "Ludu mój, wyjdźcie z niej, byście

nie mieli udziału w jej grzechach i żadnej z jej plag nie ponieśli: Ap 18,05 bo grzechy jej narosły - aż do nieba, i wspomniał Bóg na jej zbrodnie. Ap 18,06 Odpłaćcie jej tak, jak ona odpłacała, i za jej czyny oddajcie podwójnie: w

kielichu, w którym przyrządzała wino, podwójny dział dla niej przyrządźcie! Ap 18,07 Ile się wsławiła i osiągnęła przepychu, tyle jej zadajcie katuszy i smutku!

Ponieważ mówi w swym sercu: "Zasiadam jak królowa i nie jestem wdową, i

z pewnością nie zaznam żałoby",

Ap 18,08 dlatego w jednym dniu nadejdą jej plagi: śmierć i smutek, i głód; i będzie

ogniem spalona, bo mocny jest Pan Bóg, który ją osądził.

Ap 18,09 I będą płakać i lamentować nad nią królowie ziemi, którzy nierządu z nią się

dopuścili i żyli w przepychu, kiedy zobaczą dym jej pożaru.

1965 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 19

Ap 18,10 Stanąwszy z daleka ze strachu przed jej katuszami, powiedzą: "Biada, biada,

wielka stolico, Babilonie, stolico potężna! Bo w jednej godzinie sąd na ciebie

przyszedł!"

Ap 18,11 A kupcy ziemi płaczą i żalą się nad nią, bo ich towaru nikt już nie kupuje: Ap 18,12 towaru - złota i srebra, drogiego kamienia i pereł, bisioru i purpury, jedwa

biu i szkarłatu, wszelkiego drewna tujowego i przedmiotów z kości słoniowej,

wszelkich przedmiotów z drogocennego drewna, spiżu, żelaza, marmuru, Ap 18,13 cynamonu i wonnej maści amomum, pachnideł, olejku, kadzidła, wina, oliwy,

najczystszej mąki, pszenicy, bydła i owiec, koni, powozów oraz ciał i dusz

ludzkich.

Ap 18,14 Dojrzały owoc, pożądanie twej duszy, odszedł od ciebie, a przepadły dla cie

bie wszystkie rzeczy wyborne i świetne, i już ich nie znajdą.

Ap 18,15 Kupcy tych [towarów], którzy wzbogacili się na niej, staną z daleka ze strachu

przed jej katuszami, płacząc i żaląc się, w słowach:

Ap 18,16 "Biada, biada, wielka stolico, odziana w bisior, purpurę i szkarłat, cała zdob

na w złoto, drogi kamień i perłę,

Ap 18,17 bo w jednej godzinie przepadło tak wielkie bogactwo!" A każdy sternik i każ

dy żeglarz przybrzeżny, i marynarze, i wszyscy, co pracują na morzu, stanęli

z daleka

Ap 18,18 i patrząc na dym jej pożaru, tak wołali: "Jakież jest miasto podobne do sto

licy?"

Ap 18,19 I rzucali proch sobie na głowy, i wołali płacząc i żaląc się w słowach: "Biada,

biada, bo wielka stolica, w której się wzbogacili wszyscy, co mają okręty na

morzu, dzięki jej dostatkowi, przepadła w jednej godzinie".

Ap 18,20 Wesel się nad nią, niebo, i święci, apostołowie, prorocy, bo przeciw niej Bóg

rozsądził waszą sprawę".

Ap 18,21 I potężny jeden anioł dźwignął kamień jak wielki kamień młyński, i rzucił w

morze, mówiąc: "Tak z rozmachem Babilon, wielka stolica, zostanie rzucona

i już jej nie będzie można znaleźć.

Ap 18,22 I głosu harfiarzy, śpiewaków, fletnistów, trębaczy już w tobie się nie usłyszy.

I żadnego mistrza jakiejkolwiek sztuki już w tobie nie będzie można znaleźć.

I terkotu żaren już w tobie nie będzie słychać.

Ap 18,23 I światło lampy już w tobie nie rozbłyśnie. I głosu oblubieńca i oblubienicy

już w tobie się nie usłyszy: bo kupcy twoi byli możnowładcami na ziemi, bo

twymi czarami omamione zostały wszystkie narody

Ap 18,24 i w niej znalazła się krew proroków i świętych, i wszystkich zabitych na ziemi".

1966 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 19

Rozdział 19

Ap 19,01 Potem usłyszałem jak gdyby głos donośny wielkiego tłumu w niebie - mó

wiących: "Alleluja! Zbawienie i chwała, i moc u Boga naszego,

Ap 19,02 bo wyroki Jego prawdziwe są i sprawiedliwe, bo osądził Wielką Nierządnicę,

co znieprawiała nierządem swym ziemię, i zażądał od niej poniesienia kary

za krew swoich sług".

Ap 19,03 I rzekli powtórnie: "Alleluja!" A dym jej wznosi się na wieki wieków. Ap 19,04 A dwudziestu czterech Starców upadło i czworo Zwierząt, i pokłon oddało

Bogu zasiadającemu na tronie, mówiąc: "Amen! Alleluja!"

Ap 19,05 I wyszedł głos od tronu, mówiący: "Chwalcie Boga naszego, wszyscy Jego

słudzy, którzy się Go boicie, mali i wielcy!"

Ap 19,06 I usłyszałem jakby głos wielkiego tłumu i jakby głos mnogich wód, i jak

by głos potężnych gromów, które mówiły: "Alleluja, bo zakrólował Pan Bóg

nasz, Wszechmogący.

Ap 19,07 Weselmy się i radujmy, i dajmy Mu chwałę, bo nadeszły Gody Baranka, a

Jego Małżonka się przystroiła,

Ap 19,08 i dano jej oblec bisior lśniący i czysty" - bisior bowiem oznacza czyny spra

wiedliwe świętych.

Ap 19,09 I mówi mi: "Napisz: Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę Godów Ba

ranka!" I mówi mi: "Te prawdziwe słowa są Boże".

Ap 19,10 I upadłem przed jego stopami, by oddać mu pokłon. I mówi: "Bacz, abyś tego

nie czynił, bo jestem twoim współsługą i braci twoich, co mają świadectwo

Jezusa: Bogu samemu złóż pokłon!" Świadectwem bowiem Jezusa jest duch

proroctwa.

Ap 19,11 Potem ujrzałem niebo otwarte: a oto - biały koń, a Ten, co na nim siedzi,

zwany Wiernym i Prawdziwym, oto sprawiedliwie sądzi i walczy. Ap 19,12 Oczy Jego jak płomień ognia, a wiele diademów na Jego głowie. Ma wypisane

imię, którego nikt nie zna prócz Niego.

Ap 19,13 Odziany jest w szatę we krwi skąpaną, a imię Jego nazwano: Słowo Boga. Ap 19,14 A wojska, które są w niebie, towarzyszyły Mu na białych koniach - wszyscy

odziani w biały, czysty bisior.

Ap 19,15 A z Jego ust wychodzi ostry miecz, by nim uderzyć narody: On paść je będzie

rózgą żelazną i On wyciska tłocznię wina zapalczywego gniewu Wszechmo

gącego Boga.

Ap 19,16 A na szacie i na biodrze swym ma wypisane imię: KRÓL KRÓLÓW I PAN

PANÓW.

Ap 19,17 I ujrzałem innego anioła stojącego w słońcu: I zawołał on głosem donośnym

do wszystkich ptaków lecących środkiem nieba: "Pójdźcie, zgromadźcie się

na wielką ucztę Boga,

1967 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 20

Ap 19,18 aby pożreć trupy królów, trupy wodzów i trupy mocarzy, trupy koni i tych, co

ich dosiadają, trupy wszystkich - wolnych i niewolników, małych i wielkich!" Ap 19,19 I ujrzałem Bestię i królów ziemi, i wojska ich zebrane po to, by stoczyć bój

z Siedzącym na koniu i z Jego wojskiem.

Ap 19,20 I pochwycono Bestię, a z nią Fałszywego Proroka, co czynił wobec niej znaki,

którymi zwiódł tych, co wzięli znamię Bestii i oddawali pokłon jej obrazowi.

Oboje żywcem wrzuceni zostali do ognistego jeziora, gorejącego siarką. Ap 19,21 A inni zostali zabici mieczem Siedzącego na koniu, [mieczem], który wyszedł

z ust Jego. Wszystkie zaś ptaki najadły się ciał ich do syta.

Rozdział 20

Ap 20,01 Potem ujrzałem anioła, zstępującego z nieba, który miał klucz od Czeluści i

wielki łańcuch w ręce.

Ap 20,02 I pochwycił Smoka, Węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał

go na tysiąc lat.

Ap 20,03 I wtrącił go do Czeluści, i zamknął, i pieczęć nad nim położył, by już nie

zwodził narodów, aż tysiąc lat się dopełni. A potem ma być na krótki czas

uwolniony.

Ap 20,04 I ujrzałem trony - a na nich zasiedli [sędziowie], i dano im władzę sądzenia

i ujrzałem dusze ściętych dla świadectwa Jezusa i dla Słowa Bożego, i tych,

którzy pokłonu nie oddali Bestii ani jej obrazowi i nie wzięli sobie znamienia

na czoło ani na rękę. Ożyli oni i tysiąc lat królowali z Chrystusem. Ap 20,05 A nie ożyli inni ze zmarłych, aż tysiąc lat się skończyło. To jest pierwsze

zmartwychwstanie.

Ap 20,06 Błogosławiony i święty, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu: nad

tymi nie ma władzy śmierć druga, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i

będą z Nim królować tysiąc lat.

Ap 20,07 A gdy się skończy tysiąc lat, z więzienia swego szatan zostanie zwolniony. Ap 20,08 I wyjdzie, by omamić narody z czterech narożników ziemi, Goga i Magoga,

by ich zgromadzić na bój, a liczba ich jak piasek morski.

Ap 20,09 Wyszli oni na powierzchnię ziemi i otoczyli obóz świętych i miasto umiłowane;

a zstąpił ogień od Boga z nieba i pochłonął ich.

Ap 20,10 A diabła, który ich zwodzi, wrzucono do jeziora ognia i siarki, tam gdzie są

Bestia i Fałszywy Prorok. I będą cierpieć katusze we dnie i w nocy na wieki

wieków.

Ap 20,11 Potem ujrzałem wielki biały tron i na nim Zasiadającego, od którego oblicza

uciekła ziemia i niebo, a miejsca dla nich nie znaleziono.

Ap 20,12 I ujrzałem umarłych - wielkich i małych - stojących przed tronem, a otwarto

1968 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 21

księgi. I inną księgę otwarto, która jest księgą życia. I osądzono zmarłych z

tego, co w księgach zapisano, według ich czynów.

Ap 20,13 I morze wydało zmarłych, co w nim byli, i Śmierć, i Otchłań wydały zmarłych,

co w nich byli, i każdy został osądzony według swoich czynów.

Ap 20,14 A Śmierć i Otchłań wrzucono do jeziora ognia. To jest śmierć druga - jezioro

ognia.

Ap 20,15 Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora

ognia.

Rozdział 21

Ap 21,01 I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia

przeminęły, i morza już nie ma.

Ap 21,02 I Miasto Święte - Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga,

przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża. Ap 21,03 I usłyszałem donośny głos mówiący od tronu: "Oto przybytek Boga z ludźmi:

i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie "BOGIEM Z

NIMI".

Ap 21,04 I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni

krzyku, ni trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły". Ap 21,05 I rzekł Zasiadający na tronie: "Oto czynię wszystko nowe". I mówi: "Napisz:

Słowa te wiarygodne są i prawdziwe".

Ap 21,06 I rzekł mi: "Stało się. Jam Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja pragnącemu

dam darmo pić ze źródła wody życia.

Ap 21,07 Zwycięzca to odziedziczy i będę Bogiem dla niego, a on dla mnie będzie sy

nem.

Ap 21,08 A dla tchórzów, niewiernych, obmierzłych, zabójców, rozpustników, guślarzy,

bałwochwalców i wszelkich kłamców: udział w jeziorze gorejącym ogniem i

siarką. To jest śmierć druga".

Ap 21,09 I przyszedł jeden z siedmiu aniołów, co trzymają siedem czasz pełnych siedmiu

plag ostatecznych, i tak się do mnie odezwał: "Chodź, ukażę ci Oblubienicę,

Małżonkę Baranka".

Ap 21,10 I uniósł mnie w zachwyceniu na górę wielką i wyniosłą, i ukazał mi Miasto

Święte - Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga,

Ap 21,11 mające chwałę Boga. Źródło jego światła podobne do kamienia drogocennego,

jakby do jaspisu o przejrzystości kryształu:

Ap 21,12 Miało ono mur wielki a wysoki, miało dwanaście bram, a na bramach - dwu

nastu aniołów i wypisane imiona, które są imionami dwunastu pokoleń synów

Izraela.

1969 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 22

Ap 21,13 Od wschodu trzy bramy i od północy trzy bramy, i od południa trzy bramy,

i od zachodu trzy bramy.

Ap 21,14 A mur Miasta ma dwanaście warstw fundamentu, a na nich dwanaście imion

dwunastu Apostołów Baranka.

Ap 21,15 A ten, który mówił ze mną, miał złotą trzcinę jako miarę, by zmierzyć Miasto

i jego bramy, i jego mur.

Ap 21,16 A Miasto układa się w czworobok i długość jego tak wielka jest, jak i szero

kość. I zmierzył Miasto trzciną poprzez dwanaście tysięcy stadiów: długość,

szerokość i wysokość jego są równe.

Ap 21,17 I zmierzył jego mur - sto czterdzieści cztery łokcie: miara, którą ma anioł,

jest miarą człowieka.

Ap 21,18 A mur jego jest zbudowany z jaspisu, a Miasto - to czyste złoto do szkła

czystego podobne.

Ap 21,19 A warstwy fundamentu pod murem Miasta zdobne są wszelakim drogim

kamieniem. Warstwa pierwsza - jaspis, druga - szafir, trzecia - chalcedon,

czwarta - szmaragd,

Ap 21,20 piąta - sardoniks, szósta - krwawnik, siódma - chryzolit, ósma - beryl, dziewią

ta - topaz, dziesiąta - chryzopraz, jedenasta - hiacynt, dwunasta - ametyst. Ap 21,21 A dwanaście bram to dwanaście pereł: każda z bram była z jednej perły. I

rynek Miasta to czyste złoto jak szkło przeźroczyste.

Ap 21,22 A świątyni w nim nie dojrzałem: bo jego świątynią jest Pan Bóg wszechmo

gący oraz Baranek.

Ap 21,23 I Miastu nie trzeba słońca ni księżyca, by mu świeciły, bo chwała Boga je

oświetliła, a jego lampą - Baranek.

Ap 21,24 I w jego świetle będą chodziły narody, i wniosą do niego królowie ziemi swój

przepych.

Ap 21,25 I za dnia bramy jego nie będą zamknięte: bo już nie będzie tam nocy. Ap 21,26 I wniosą do niego przepych i skarby narodów.

Ap 21,27 A nic nieczystego do niego nie wejdzie ani ten, co popełnia ohydę i kłamstwo,

lecz tylko zapisani w księdze życia Baranka.

Rozdział 22

Ap 22,01 I ukazał mi rzekę wody życia, lśniącą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga

i Baranka.

Ap 22,02 Pomiędzy rynkiem Miasta a rzeką, po obu brzegach, drzewo życia, rodzące

dwanaście owoców - wydające swój owoc każdego miesiąca - a liście drzewa

[służą] do leczenia narodów.

Ap 22,03 Nic godnego klątwy już [odtąd] nie będzie. I będzie w nim tron Boga i Ba

1970 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Księga 73 - Apokalipsa św. Jana Rozdział 22

ranka, a słudzy Jego będą Mu cześć oddawali.

Ap 22,04 I będą oglądać Jego oblicze, a imię Jego - na ich czołach. Ap 22,05 I [odtąd] już nocy nie będzie. A nie potrzeba im światła lampy i światła słoń

ca, bo Pan Bóg będzie świecił nad nimi i będą królować na wieki wieków. Ap 22,06 I rzekł mi: "Te słowa wiarygodne są i prawdziwe, a Pan, Bóg duchów pro

roków, wysłał swojego anioła, by sługom swoim ukazać, co musi stać się

niebawem.

Ap 22,07 A oto niebawem przyjdę. Błogosławiony, kto strzeże słów proroctwa tej księ

gi".

Ap 22,08 To właśnie ja, Jan, słyszę i widzę te rzeczy. A kiedym usłyszał i ujrzał, upa

dłem, by oddać pokłon przed stopami anioła, który mi je ukazał. Ap 22,09 Na to rzekł do mnie: "Bacz, byś tego nie czynił, bo jestem współsługą twoim

i braci twoich, proroków, i tych, którzy strzegą słów tej księgi. Bogu samemu

złóż pokłon!"

Ap 22,10 Dalej powiedział do mnie: "Nie kładź pieczęci na słowa proroctwa tej księgi,

bo chwila jest bliska.

Ap 22,11 Kto krzywdzi, niech jeszcze krzywdę wyrządzi, i plugawy niech się jeszcze

splugawi, a sprawiedliwy niech jeszcze wypełni sprawiedliwość, a święty nie

chaj się jeszcze uświęci!

Ap 22,12 Oto przyjdę niebawem, a moja zapłata jest ze mną, by tak każdemu odpłacić,

jaka jest jego praca.

Ap 22,13 Jam Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec. Ap 22,14 Błogosławieni, którzy płuczą swe szaty, aby władza nad drzewem życia do

nich należała i aby bramami wchodzili do Miasta.

Ap 22,15 Na zewnątrz są psy, guślarze, rozpustnicy, zabójcy, bałwochwalcy i każdy,

kto kłamstwo kocha i nim żyje.

Ap 22,16 Ja, Jezus, posłałem mojego anioła, by wam zaświadczyć o tym, co dotyczy

Kościołów. Jam jest Odrośl i Potomstwo Dawida, Gwiazda świecąca, poran

na".

Ap 22,17 A Duch i Oblubienica mówią: "Przyjdź!" A kto słyszy, niech powie: "Przyjdź!"

I kto odczuwa pragnienie, niech przyjdzie, kto chce, niech wody życia darmo

zaczerpnie.

Ap 22,18 Ja świadczę każdemu, kto słucha słów proroctwa tej księgi: jeśliby ktoś do

nich cokolwiek dołożył, Bóg mu dołoży plag zapisanych w tej księdze. Ap 22,19 A jeśliby ktoś odjął co ze słów księgi tego proroctwa, to Bóg odejmie jego

dział w drzewie życia i w Mieście Świętym - które są opisane w tej księdze. Ap 22,20 Mówi Ten, który o tym świadczy: "Zaiste, przyjdę niebawem". Amen. Przyjdź,

Panie Jezu!

Ap 22,21 Łaska Pana Jezusa ze wszystkimi!

1971 PISMO-SW 3.0 BETA (26 lutego 2002 roku) (http://pismo-sw.iele.polsl.gliwice.pl) copyright cO 1994-2002 by Piotr Kłosowski (klosowski@iele.polsl.gliwice.pl)

Skorowidz

Ziemia Rdz 1,01, 5

1972